Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 133/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone decyzje
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 145   § 1 pkt 1 lit. b)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 123 § 1, art. 136, art. 137 § 2 i § 3, art. 145 § 2.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 lutego 2014r. sprawy ze skargi P. G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" i nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług I . uchyla zaskarżone decyzje ; II. określa , że zaskarżone decyzje całości nie podlegają wykonaniu ; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 1.468 (jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dwiema decyzjami z dnia "[...]" wymienionymi w sentencji wyroku Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy dwie decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług wobec oleju napędowego wprowadzonego na obszar celny Wspólnoty poza standardowym zbiornikiem paliwa.

Z akt sprawy i motywów decyzji wynika następujący stan sprawy.

W dniach 8, 9, 10, 11, 12, 16, 17, 18 i 19 lipca 2005r. oraz 19, 20, 22, 23, 26, 27, 29, 30 (dwa przywozy), i 31 lipca 2005r. kierowcy autokaru o numerze rejestracyjnym "[...]", w ramach prowadzonej przez P. G. działalności gospodarczej pod nazwą: E. w G., przekraczali granicę Wspólnoty przez przejście graniczne w G., dokonując przywozu paliwa znajdującego się w zbiorniku wymienionego pojazdu. Wwożono każdorazowo olej napędowy w ilości od 350 do 490 litrów. Na powyższą okoliczność sporządzano protokoły z przyjazdu do RP, podpisywane przez funkcjonariusza celnego i kierującego pojazdem. Z ich treści wynikała zgodność paliwa co do ilości deklarowanej i stwierdzonej.

W oparciu o dane zawarte w protokołach z kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowania celne i podatkowe w sprawie przywozu paliwa na terytorium UE w zbiorniku pojazdu mechanicznego przeznaczonego do działalności gospodarczej - autobusu o nr rejestracyjnym "[...]". Ustalił, że deklarowana ilość paliwa zdecydowanie przekracza pojemność standardowego zbiornika na paliwo montowanego w ww. pojeździe – 300 l.

Decyzjami z dnia "[...]"2010r. organ celny I instancji określił daty powstania długu celnego, kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej, oraz podatku od towarów i usług uznając, że olej napędowy każdorazowo wprowadzano na obszar celny Wspólnoty w całości w niestandardowym zbiorniku paliwa. Nie zostały zatem spełnione warunki zwolnienia paliwa od ww należności, określone w przepisach: art. 112 rozporządzenia Rady EWG nr 918/83 z dnia 28.03.1983r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, § 31 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W wyniku odwołań od tych decyzji Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 2"[...]"2010r. uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w części dotyczącej rejestracji długu celnego, w pozostałym zakresie utrzymał rozstrzygnięcia w mocy.

Następnie Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 17 grudnia 2010r. uchylił w całości swoje decyzje z 2"[...]"2010r. oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego, i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzje z dnia 17 grudnia 2010r. zostały wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniach tych decyzji organ stwierdził, że w wyniku przeanalizowania akt sprawy w związku z zarzutami podniesionymi w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24.11.2010r., uwzględnił skargi. Z uwagi na niedostatecznie zgromadzony materiał dowodowy i konieczność jego uzupełnienia, a następnie wydania na jego podstawie rozstrzygnięcia, postanowił uchylić własną decyzję z dnia 2"[...]"2010r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zalecił rozpatrzenie wniosków dowodowych zgłoszonych jeszcze w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji, przeprowadzenie oględzin pojazdu i ustalenie czy w autokarze był dodatkowy zbiornik paliwa, oraz czy, i ile paliwa kierowcy przewozili w takim zbiorniku, ew. poza zbiornikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 10 stycznia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 878/10 i sygn. akt I SA/Ol 879/10 umorzył postępowania ze skarg P. G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 2"[...]"2010r.

Pismami z 03.01.2011r. Naczelnik Urzędu Celnego wezwał stronę do złożenia wyjaśnień dotyczących zbiornika paliwa w autobusie i po wymianie korespondencji wydał w dniu "[...]" decyzje określające daty powstania długu celnego, kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej, oraz podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że w niniejszych sprawach wystąpił przywóz paliwa na terytorium UE w ilości wwiezionej poza standardowym zbiornikiem pojazdu mechanicznego przeznaczonego do działalności gospodarczej - autobusu o nr rejestracyjnym "[...]". Organ uznał, że w chwili wjazdu do RP olej napędowy przewożony był w standardowym zbiorniku na paliwo zamontowanym w pojeździe, o pojemności 300 litrów. Kierowca autobusu deklarował natomiast przywóz paliwa w ilości przekraczającej pojemność zbiornika. Organ podkreślił, że nie miał podstaw do weryfikacji zadeklarowanych ilości paliwa, tym samym ilość paliwa powyżej 300 l uznał za przywiezioną poza standardowym zbiornikiem. Dla tej ilości nie przysługiwało zwolnienie z należności przywozowych. Organ przedstawił wyliczenie należności w formie tabelarycznej.

W odwołaniach podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego z uwagi na okoliczność zniszczenia autokaru na skutek pożaru, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z powodu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawiono również wnioski dowodowe i zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 20, art. 29, art. 30 ust. 2 lit. a), art. 35 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r. ze zm.);

- art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 208 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej;

- art. 37 ust. 3, art. 39 ust. 1 i art. 73 Prawa celnego.

Odwołujący się m.in. podniósł, że Naczelnik Urzędu Celnego nie wykonał wytycznych organu odwoławczego wynikających z ww. decyzji z dnia 23 grudnia 2010r. i naruszył przepisy postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w powołanych na wstępie decyzjach z dnia 20 kwietnia 2012r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Odnośnie zgłoszonych wniosków dowodowych organ odwoławczy wskazał, że postanowieniami z 15.03.2012r. odmówił ich przeprowadzenia. Jednocześnie włączył do akt kopie dokumentów z innych postępowań, m.in. notatki służbowej funkcjonariusza celnego z 01.12.2006r., protokołów przesłuchań funkcjonariuszy celnych.

Następnie organ stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż w autobusie o nr rej. "[...]" było przewożone paliwo w ilości znacznie przekraczającej pojemność standardowego zbiornika zamontowanego przez producenta, co więcej takie ilości przewoził i deklarował sam przedsiębiorca, który również uczestniczył w czynności przepompowania paliwa. Ze względu na fakt, iż autokar o nr rej. "[...]" uległ spaleniu, w chwili obecnej nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, czy w przedmiotowym autobusie zamontowany był zbiornik niestandardowy. Mając na uwadze treść informacji producenta, iż zamontowanie większego zbiornika spowodowałoby zmiany konstrukcyjne, a także stwierdzenie przez funkcjonariusza celnego podłączenia do zbiornika nieoryginalnych przewodów oraz wynik kontroli Inspekcji Transportu Drogowego, Dyrektor Izby Celnej uznał, że paliwo w ilości przekraczającej pojemność standardowego zbiornika, było przewożone poza standardowym zbiornikiem i stwierdził, iż nie podlegało ono zwolnieniom celnym. W związku z tym prawidłowo zostały określone należności przywozowe. Wartość celna towaru oraz kod taryfy celnej również zostały ustalone prawidłowo. W opinii organu II instancji decyzja wydana została bez istotnego naruszenia przepisów postępowania.

W jednobrzmiących skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:

- art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie wątpliwości co do stanu faktycznego; nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; rozstrzygnięcie na postawie niepełnego i sprzecznego materiału dowodowego, z którego wynika, że w kontrolowanym autokarze zamontowany był standardowy zbiornik paliwa, przy jednoczesnym twierdzeniu przez organy, że paliwo było przewożone w dodatkowych zbiornikach, których istnienia nie udowodniono, zaś treść protokołów kontroli celnej wskazuje, ze paliwo było przewożone w ilości przekraczającej pojemność zbiornika standardowego; nie ustalenie w trakcie kontroli celnej ile zbiorników było zamontowanych w kontrolowanym autokarze, czy i jakiej ilości paliwo było przewożone poza zbiornikiem standardowym; nie ustalenie rzeczywistej ilości paliwa uznanego przez organ za usunięte spod dozoru celnego; odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów,

- § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, poz. 902 ze zm.) w zw. z art. 112 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 2983r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych i w zw. z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił obszerną polemikę z zasadnością przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia dowodów wskazanych przez organy oraz wskazał na dowody, które powinny być wzięte pod uwagę, a bezpodstawnie zaniechano ich przeprowadzenia. Przede wszystkim zarzucił, że w treści protokołów kontroli przekraczania granicy, na których oparto rozstrzygnięcie, brak jest informacji, które powinny być w nich zawarte. Zdaniem skarżącego z prawidłowo sporządzonego protokołu powinno wynikać, czy samochód ma zamontowane "zbiorniki zwykłe", na stałe zamontowane przez producenta, czy też inne. Pracownicy organu nie byli wyposażeni w takie informacje, a więc nie mogli prawidłowo wykonać nałożonych na nich obowiązków. Wielkość zbiornika standardowego została ustalona przez celników na początku i taka była przyjmowana w kolejnych protokółach. Kierowcy nie znali wielkości zbiornika, więc przy podawaniu ilości paliwa kierowali się wcześniej dokonanym pomiarem. Na potwierdzenie tego, skarżący powołuje się na zeznania kierowców. Dalej opisuje przebieg kontroli, wskazując, że ilości paliwa były podawane przez kierowców na kartkach. Te kartki nie zostały przez organy celne ujawnione, co potwierdza, ze dane widniejące na protokołach nie odpowiadają danym podawanym przez kierujących na kartkach. Zdaniem skarżącego treść protokołów nie odpowiada wymogom prawa materialnego tj. przepisów art. 112-115 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, a takie protokóły nie mogą być podstawa rozstrzygnięcia. Protokoły te należy uznać za niekompletne a materiał dowodowy wewnętrznie sprzeczny. Z jednej strony organ twierdzi, że w autokarze został zamontowany standardowy zbiornik paliwa i nie stwierdzono istnienia innego dodatkowego zbiornika, a drugiej strony treść protokołów wskazuje, iż przewożono paliwo w ilości przekraczającej wielkość zbiornika standardowego. Organy podatkowe nie wyjaśniły tej kwestii a ograniczyły się do prezentacji materiału dowodowego. Skarżący podniósł, że jego stanowisko znalazło potwierdzenie w wyrokach WSA sygn. akt. I SA/Ol 74/12, I SA/Ol 72/12, I SA/Ol 78/12 z dnia 29.03.2012r.

Dalej, wskazując na treść art. 188 Ordynacji podatkowej zarzucił, że organ bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodów z:

– przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy celnych, dokonujących kontroli ilości paliwa w pojeździe "[...]"

– Protokołów kontroli paliwa w pojeździe "[...]" sporządzonych podczas wyjazdu z RP w dniach, w których miały miejsce zakwestionowane przez organ celny przekroczenia granicy,

– Potwierdzenia doręczenia stronie protokołów kontroli z przekroczeń granicy na okoliczność daty i faktu otrzymania protokołów przez stronę, a konsekwencji braku możliwości skutecznego wniesienia zastrzeżeń do ich treści.

W ocenie skarżącego istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z protokołów kontroli sporządzanych podczas wyjazdów z RP, gdyż ilości paliwa widniejące na tych protokołach, podobnie jak na protokołach wjazdu do RP są zawyżone i przekraczają pojemność zbiornika standardowego. Potwierdzają, że faktyczna ilość w zbiorniku była inna niż w protokole. Dalej skarżący podniósł, że dowody w postaci: notatki funkcjonariusza celnego z dnia 1.12.2006r. na okoliczność fizycznej kontroli paliwa w pojeździe oraz kontroli przeprowadzonej w dniu 11.07.2006r. przez Inspekcję Transportu Drogowego dotyczą okresu późniejszego, zatem nie odnoszą się do stanu faktycznego okresu, którego dotyczą decyzje. Odnosząc się do stwierdzenia istnienia "nieoryginalnych" przewodów paliwowych omówił kwestie dotyczące stanu technicznego autobusu.

Skarżący dodatkowo zarzucił, że zaskarżone decyzje Dyrektor Izby Celnej doręczył bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika r.pr. M. W., ustanowionego w toku postępowania przed organami. Przytoczył tezę 2 glosy J.Drosika do wyroku NSA z dnia 21 stycznia 2011r. II FSK 2017/10, "Gdy treść pełnomocnictwa złożonego do akt organu na określonym etapie procedowania w konkretnej sprawie nie pozostawia miejsca na wątpliwości, że wolą strony jest, aby ten właśnie pełnomocnik reprezentował ja na kolejnych etapach postępowania, w tym również możliwym postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji podatkowej, to nie powinno się zmuszać strony do każdorazowego ponawiania czynności ustanawiania tego samego pełnomocnika w kolejnych postępowaniach dotyczących tej samej sprawy".

Odpowiadając na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie. Organ ustosunkował się do zarzutów skarg i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonych decyzjach. W zakresie zarzutu pominięcia pełnomocnika organ podał, że skarżący wniósł samodzielnie odwołania od decyzji, w których jednoznacznie wskazał adres doręczeń. Obligowało to organ odwoławczy do kierowania wszelkiej korespondencji na ten właśnie adres strony, która nie kwestionowała w toku postępowania takiego doręczania pism.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a –c p.p.s.a sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane wyżej reguły Sąd stwierdza, że skargi zasługują na uwzględnienie.

Zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 123 § 1 i 145 § 2 Ordynacji podatkowej.

Należy stwierdzić, że art. 123 §1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek umożliwienia stronie udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Statuuje też prawo strony do udziału w postępowaniu dowodowym, a tym samym daje jej prawo do wpływania na treść dokonanych ustaleń poprzez zgłaszanie wniosków dowodowych i tym samym do ustalenia faktów prawotwórczych, mających wpływ na wynik podjętego na ich podstawie rozstrzygnięcia. Zasada czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania jest jedną z podstawowych zasad procedury podatkowej.

Zgodnie z art. 136 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, jeżeli charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania. Jeżeli strona takiego pełnomocnika ustanowi, winien on być traktowany pod względem procesowym tak samo jak jego mocodawca. Winien być więc zawiadamiany o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie przez organ, jemu też należy doręczać wszelkie pisma, o czym stanowi art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ ma obowiązek zapewnienia udziału pełnomocnika w postępowaniu do czasu odwołania jego pełnomocnictwa, gdy zostanie on ustanowiony, zaś organ prawidłowo powiadomiony o woli strony działania przez pełnomocnika.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ustanowienie pełnomocnika w sprawie ma na celu przede wszystkim ochronę strony przed skutkami nieznajomości prawa. Jeżeli organ podatkowy pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa.

W myśl art. 137 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Oryginał lub poświadczony odpis pełnomocnictwa winien być załączony do akt sprawy wówczas, gdy pełnomocnictwo zostało udzielone poza postępowaniem (tzn. nie w trybie zgłoszenia do protokółu). Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony udział w postępowaniu tak samo jak strona, pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje takie same skutki prawne. Brak udziału pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym powinien być traktowany na równi z brakiem udziału strony. W wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2013r.sygn. akt II GSK 50/12 (CBOSA nsa.gov.pl) wyrażono stanowisko, że "pominięcie przy doręczaniu decyzji pełnomocnika skutkuje wadą kwalifikowaną dającą podstawę do wznowienia postępowania (...)". Sąd odwołał się do wcześniejszego orzecznictwa. Wskazał m.in. też na wyroki NSA: z dnia 21.03.2007r. sygn. akt II FSK 423/06 ,oraz z dnia 12.12.2006r. sygn. akt II FSK 1560/05, gdzie takie same stanowiska zostały wyrażone w odniesieniu do art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Z akt wynika, że skarżący w każdej z rozpoznawanych łącznie spraw w dniu 14.07.2010r. (k-43), (k-46), zgłosił do protokołu udzielenie pełnomocnictwa radcy prawnemu M. W. do reprezentowania jego spraw "przed sądami powszechnymi, organami administracji państwowej i samorządowej oraz organami egzekucyjnymi, a także w postępowaniu sądowo- administracyjnym, w tym do sporządzania i wnoszenia środków odwoławczych oraz skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie oznaczone numerem (...)". Z przedstawionej wyżej treści pełnomocnictwa wynika, że miało ono charakter ogólny. Oznacza to, że intencją skarżącego było objęcie zakresem pełnomocnictwa wszystkich faz postępowania w danej sprawie do jej ostatecznego (i prawomocnego) zakończenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że skutkiem udzielenia pełnomocnictwa jest wejście umocowanego we wszystkie prawa i obowiązki strony, przy czym przez fakt udzielenia pełnomocnictwa strona nie zostaje pozbawiona prawa do samodzielnego działania. Przepis art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej jest w swojej treści jednoznaczny. Zatem, od daty przedłożenia lub zgłoszenia przez stronę do protokółu pełnomocnictwa, doręczanie wszelkich pism w toczącym się postępowaniu podatkowym, w tym decyzji kończących postępowanie winno następować do rąk pełnomocnika, niezależnie od tego czy i jakie czynności w postępowaniu strona podejmuje osobiście.

W rozpoznawanej sprawie wszystkie czynności w postępowaniach odwoławczych prowadzone były bez udziału wyznaczonego pełnomocnika. Uchybienie organu odwoławczego w tym zakresie jest niezrozumiałe, gdyż, począwszy od dnia 14.07.2010r. organy podatkowe doręczały wszystkie pisma i decyzje wydane w sprawie, w tym w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a oraz decyzje wydane przez organ I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy, pominiętemu na etapie postępowania odwoławczego, pełnomocnikowi strony – radcy prawnemu M.K W.. O ile na skutek osobistego wniesienia odwołań organ powziął wątpliwości co do tego czy strona nadal jest przez pełnomocnika reprezentowana, powinien tę kwestię wyjaśnić, żądając jednoznacznego oświadczenia strony.

Konkludując, pozbawienie pełnomocnika skarżącego możliwości udziału w postępowaniu odwoławczym, w którym w szczególności prowadzono postępowanie dowodowe (wystąpiono ponownie do przedstawiciela producenta autobusu celem uzyskania odpowiednich danych, włączono do akt szereg dokumentów z innych postępowań i kontroli) oraz niedoręczenie pełnomocnikowi decyzji ostatecznej, stanowi istotne naruszenie procesowe, skutkujące stwierdzeniem wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania.

Z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe skutkujące koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji Sąd odstąpił od ich materialnoprawnej kontroli, albowiem ocena legalności decyzji w tym zakresie jest uzależniona od poprawności postępowania poprzedzającego ich wydanie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, a o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe wywody, przeprowadzi postępowanie, zapewniając udział w tym postępowaniu wyznaczonemu pełnomocnikowi.