Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1120/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 29a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 11 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacje przepisów prawa podatkowego wydana 11 maja 2016 r. na wniosek Gminy B. (interpretacja indywidualna) przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów), dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przez Gminę dotacji celowych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Gmina B. (dalej: Gmina, Wnioskodawca) od 1 stycznia 2010 r., na podstawie zwartych porozumień z Gminami Powiatu D., realizuje zadania w zakresie organizacji lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej, w rozumieniu art. 7 pkt 7a lit. b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.). Gminie B. powierzono następujące zadania: zlecanie usług przewozowych i ich rozliczanie, ustalanie rozkładów jazdy, prowadzenie sprzedaży i kontroli biletów, kontrolę usług przewozowych, wydawanie zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych na obszarze objętym porozumieniem. Gminy na realizację ww. zadań zobowiązały się do przekazania Wnioskodawcy dotacji celowej, stanowiącej iloczyn planowanej liczby przebiegu kilometrów i przyjętej stawki za 1 wozokilometr. Stawka za 1 wozokilometr ustalana jest na podstawie stawki uzyskanej w wyniku przetargu z przewoźnikiem powiększonej o 0,03 zł na poczet kosztów administracyjnych. Kwota dotacji przekazywana jest z góry w równych miesięcznych ratach. Określone na wniosek Gminy przez Główny Urząd Statystyczny symbole PKWiU do świadczonych przez Gminę usług to:

a) PKWiU 49.31.21.0 – "transport drogowy pasażerski, rozkładowy, miejski i podmiejski" - wg rozporządzenia Rady Ministrów z 29 października 2009 r.;

b) PKWiU 60.21.31-00.00 – "przewozy miejskie i podmiejskie rozkładowe pasażerskie inne niż kolejowe" – wg rozporządzenia Rady Ministrów z 6 kwietnia 2004 r.;

c) PKWiU 60.21.21-00.00 – "przewozy miejskie i podmiejskie rozkładowe ogólnodostępne pasażerskie inne niż kolejowe" – wg rozporządzenia Rady Ministrów z 18 marca 1997 r.;

Ponadto Gmina uzyskuje dochody ze sprzedaży baletów komunikacji miejskiej. Gmina ponosi koszty związane z funkcjonowaniem komunikacji miejskiej, wynikające m in. z zakupu usług transportowych (na podstawie umowy z przewoźnikami), remontów wiat przystankowych, zakupu druków biletów, materiałów do wymiany szkła, czynszu dzierżawnego oraz innych usług.

Zgodnie z porozumieniem "taryfę opłat za przewóz osób i rzeczy, zakres uprawnień do ulgowych i bezpłatnych przewozów środkami komunikacji miejskiej ustala Gmina w uzgodnieniu z Gminami Powiatu D.. Na obszarze gmin obowiązuje jednolita taryfa cenowa oraz zakres ulg za korzystanie ze środków komunikacji miejskiej. Gmina ma obowiązek rozliczać sukcesywnie przekazaną transze dotacji, tj. do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy rozliczenie. Do 31 stycznia następnego roku Gmina winna dokonać rozliczenia końcowego otrzymanej dotacji, biorąc za podstawę faktyczną ilość przejechanych wozokilometrów. Dotacja niewykorzystana lub wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem podlega zwrotowi". Cena świadczonych usług ustalana jest przez gminy objęte porozumieniem. Otrzymana przez Gminę dotacja celowa przeznaczona jest na sfinansowanie kosztów realizacji zadań z tytułu świadczonych usług przewozowych objętych porozumieniem. Dochody uzyskane ze sprzedaży biletów plus otrzymane dotacje przeznaczone są na pokrycie kosztów funkcjonowania komunikacji miejskiej (w tym świadczenie usług).

Gmina wyjaśniła, że w tym zakresie otrzymała interpretację nr [...] z 2 marca 2010 r. jednak w związku ze zmianą przepisów ustawy o podatku od towarów i usług od 1 stycznia 2016 r. ponowiła zapytanie.

Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego, Gmina zapytała: Czy dotacje otrzymane przez Gminę nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Gmina stwierdziła, że dotacje celowe przeznaczone są na sfinansowanie kosztów realizacji zadań z tytułu świadczonych usług przewozowych objętych porozumieniem i dotyczą ściśle kosztu 1 wozokilometra nie wpływają na cenę biletu. Mają one charakter ogólny, a ich celem jest dotowanie całej działalności Gminy. Tym samym nie stanowią one dopłat do ceny usługi, a co za tym idzie, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie zawierają się bowiem w ustawowej definicji dotacji stanowiącej podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stanowisko Gminy uznał za nieprawidłowe.

Po przytoczeniu brzmienia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 i art. 8 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej ustawa o VAT) Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek między świadczoną usługa i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Wyjaśnił też, że na gruncie ustawy o VAT nie występuje czynność częściowo odpłatne, taka czynność uważana jest za odpłatną. Zatem także czynność wykonana "po kosztach" lub poniżej tych kosztów jest odpłatna o ile pobrano wynagrodzenie.

Dalej organ interpretacyjny przywołał art. 29a ust. 1, ust. 6, i ust. 7 ustawy o VAT, wskazał, że ww. art. 29a stanowi odzwierciedlenie art. 73 i art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 29 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str.1 ze zm. – dalej: Dyrektywa 112) i stwierdził, że z powołanych przepisów wynika, iż do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usług. Oznacza to, że opodatkowaniu podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te które mają charakter podmiotowy.

Jeśli zatem podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi – tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu dostawy lub świadczenia usług. Natomiast dotacja mająca na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, nie daje się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nie uzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W zaskarżonej interpretacji powołano się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w sprawach C-184/00 (Office des products wallons ASBL v. Belgian State) i C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners OD Customs and Excise) wywodząc, że cena jaką płaci nabywca musi być ustalona w taki sposób, iż zmniejsza się ona w proporcji do datacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni oraz wywodząc, że w praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorcy (wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając ich nabycie ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez odpłatności) w tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.

Po przytoczeniu treści wniosku Gminy i uwzględnieniu powołanych przepisów Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Gmina - wykonując zadania polegające na : zlecaniu usług przewozowych i ich rozliczaniu, ustalaniu rozkładów jazdy, prowadzeniu sprzedaży i kontroli biletów, kontroli usług przewozowych, wydawaniu zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych, na podstawie zawartego porozumienia - odpłatnie świadczy usługi na rzecz Gmin Powiatu D..

Zdaniem organu interpretacyjnego, otrzymane przez Gminę dotacje celowe z tytułu realizacji zadań w zakresie organizacji lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej stanowią dotację w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, mającą bezpośredni wpływ na cenę świadczonych przez Gminę usług. Niezależnie bowiem od sposobu wyliczenia wielkości dotacji celowej, tj. wg stawki za wozokilometr, uzyskanie tej dotacji pozwala Gminie na świadczenie usług lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej określonych zgodnie z podpisanym porozumieniem zawartym z Gminami Powiatu D..

Podsumowując organ interpretacyjny stwierdził, że zadania w zakresie organizacji lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej, wykonywane przez Gminę na podstawie zawartych porozumień z Gminami Powiaty D., są opodatkowane podatkiem od towarów i usług, a otrzymane przez Gminę wynagrodzenie w formie dotacji celowej, na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, stanowi podstawę opodatkowania.

Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wezwany do usuniecie naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do uchylenie interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Gmina B. wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucając:

- rażące naruszenia art. 29a ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa dotacja celowa w ramach zawartego porozumienia ma bezpośredni wpływ na cenę usługi świadczonej przez Gminę i tym samym podlega opodatkowaniu;

- naruszenia art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej O.p.) w zw. z art. 14h § 1 i w konsekwencji art. 121 § 1 tej ustawy.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że interpretacja jest niezgodna z przepisami prawa. Skarżąca wyjaśniła, że sprzedaż usług klientowi indywidualnemu nie jest uwarunkowana wysokością otrzymanej dotacji. Celem dotacji jest przeznaczenie je wyłącznie na zwrot wydatków potrzebnych na wykonanie zadania o którym mowa w zawartym porozumieniu. Za brakiem takiego związku przemawia też fakt, że wysokość dotacji nie jest zależna od ilości usług świadczonych konkretnym klientom (niezależnie od ilości pasażerów, ceny biletu, czy przejechanej przez pasażera trasy, wysokość dotacji jest taka sama) w związku z dotacją nie jest przewidziana także cena "sztywna" za wykonaną usługę. Według Gminy opisanej we wniosku dotacji nie można rozpatrywać w kategorii art. 29a ust. 1 ustawy o VAT jako dotacji mającej bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez Gminę na rzecz ludności.

Zdaniem skarżącej, przepis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT wprowadza zasadę, w myśl której do podstawy opodatkowania włącza się tylko takie dotacje i subwencje oraz inne dopłaty o podobnym charakterze, które bezpośrednio przeznaczone są na dofinansowanie ceny konkretnego towaru, czy konkretnego rodzaju usług. Tym samym tylko takie dotacje, które stanowią pokrycie części konkretnego świadczenia, będąc swoistą rekompensatą z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenie obniżonej – powinny być zaliczane do podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

W opasanym we wniosku stanie faktycznym, zdaniem skarżącej, nie sposób przypisać otrzymanej przez Gminę dotacji indywidualnego i policzalnego związku z ceną biletu (cena usługi) w sytuacji gdy dotacja zakresem przedmiotowym obejmuje również koszty zarządu jednostki, która odpowiada za wykonanie powierzonego zadania. Sposób kalkulacji otrzymanej dotacji jest niezależnych od ilości ostatecznych konsumentów, którzy skorzystali z organizowanego przez Gminę transportu lokalnego. Otrzymana dotacja, wg skarżącej, ma charakter ogólny, celem jej jest pokrycie kosztów działnosci organizacji transportu lokalnego na obszarze gmin i w konsekwencji brak jest bezpośredniego związku między przekazaną dotacją a ceną biletu. Dotacja nie podlega zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów procesowych skarżąca wskazał na otrzymaną interpretację z 2 marca 2010 r., w której na tle takiego samego stanu faktycznego oceniono otrzymaną dotację jako dotację o charakterze ogólnym, która nie wpływa na cenę biletu, zatem w zaskarżonej interpretacji ocena ta winna być analogiczna. Ponieważ ocena jest całkowicie odmienna strona skarżąca uważa, że została naruszona zasada zaufania wyrażona w art. 121 §1 O.p.

W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Odnośnie dwóch odmiennych interpretacji na gruncie tego samego stanu faktycznego powołał się na przepis art. 14e §1 O.p.

Na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w P. stwierdził, że interpretacja wydana 2 marca 2010 r. na którą powołuje się skarżąca została zmieniona w trybie art. 14e §1 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (teksy jedn. Dz. U. z 2014 r. poz.1647), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). W sprawach tych, stosownie do art. 57a P.p.s.a., sąd administracyjny związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

W tak określonym zakresie kognicji sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest wykładnia przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i zastosowanie tego przepisu do opisanego we wnioski stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, w powołanym wyżej brzmieniu obowiązuje od 1 stycznia 2014 r. i został wprowadzony przez art. 1 pkt 24 ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 35) w miejsce uregulowań przewidzianych wcześniej w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, który uchylono art. 1 pkt 23 ww. ustawy zmieniającej. Należy stwierdzić, że uregulowania zawarte w przepisach art. 29 ust. 1 i art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zakresie objęcia podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze mających bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika w istocie nie uległy zmianie.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (podobnie jak z art. 29 ust. 1) za część zapłaty za dostawę lub wykonanie usługi uznaje się także otrzymane przez podatnika dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, wskazuje na to użycie sformułowania "włącznie z". Należy jednak podkreślić, że otrzymanie dotacji nie jest odrębną czynnością opodatkowaną. Dotacja podlega opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą dotacja jest związana. Nie można zatem przyjąć, na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, że dotacja jako czynność jest opodatkowana.

Uwaga ta ma związek ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej interpretacji, że otrzymana przez Gminę dotacja stanowi wynagrodzenie za świadczone usługi na rzecz Gmin Powiaty D., na podstawie zawartego porozumienia i jako wynagrodzenie w formie dotacji celowej jest opodatkowana na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Powołany przepis odróżnia należność z tytułu odpłatnego świadczenie usług od otrzymanej dotacji celowej na wykonanie określonych zadań. Dotacja podlega opodatkowaniu jedynie jako składnik ceny czynności, z którą datacja jest związana (dostawa, usługa) i jedynie wówczas jeśli bezpośrednio wpływa z ceną dostawy lub usługi. Oznacza to, że dotacja jeśli bezpośrednio wpływa na ceną określonej usługi lub określonej dostawy to opodatkowana jest według zasad jakie przewidziano dla opodatkowania dostawy lub usługi, z którą jest związana.

Stwierdzenie zawarte w zaskarżonej interpretacji, że skarżąca wykonuje na rzecz Gmin Powiatu D. odpłatnie usługi polegające na: zlecaniu usług przewozowych i ich rozliczaniu, ustalaniu rozkładów jazdy, prowadzeniu sprzedaży i kontroli biletów, kontroli usług przewozowych, wydawaniu zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych jest niezgodne z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Jak wynika bowiem z opisanego we wniosku stanu faktycznego opisane czynności skarżąca realizuje w zakresie organizacji lokalnego transportu zbiorowego w ramach komunikacji miejskiej w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, na podstawie porozumień z Gminami Powiatu D.. Należy też przypomnieć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz.446) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie transportu lokalnego. Wykonywanie zadań publicznych może być realizowane w drodze współdziałania między jednostkami samorządu terytorialnego (art. 10 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). W świetle ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (teksy jedn. Dz.U z 2015r., poz. 1440 ze zm.) organizatorem publicznego transportu zbiorowego odpowiedzialnym za organizowanie i funkcjonowanie tego transportu na danym obszarze jest właściwa jednostka samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 9).

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że podstawa opodatkowania obejmuje także dotacje mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Oznacza to, że istotne znaczenie dla opodatkowania dotacji ma stwierdzenie bezpośredniego wpływy dotacji na cenę świadczonej usługi lub dostawy przez otrzymującego dotację. Oznacza to, że do opodatkowania dotacji jako elementu ceny za usługę lub dostawę konieczne jest stwierdzenie bezpośredniego wpływu dotacji na cenę usługi lub dostawy.

Podobne wnioski płyną także z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w tym orzecznictwa powołanego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W wyroku w sprawie C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State) wskazano, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Wyjaśniono, że do uznania dotacji (subwencji itp.) za zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, iż dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Zasadne jest zatem przyjęcie, że dotacje podmiotowe czy przeznaczone na pokrycie kosztów działalności nie są uwzględniane w podstawie opodatkowania, chociaż mogą mieć jakiś wpływ na cenę świadczonych usług lub dostarczanych towarów.

W niniejszej sprawie, jak wynika z wnioski Gminy, cena usługi świadczonej przez gminy objęte porozumieniem (tj. cena biletu komunikacji miejskiej) jest określana przez skarżącą i przez Gminy Powiatu D.. Skarżąca uzyskuje przychody ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej, a otrzyma dotacja nie jest poznaczona na sfinansowanie części ustalonej ceny za usługi przewozu, ale na pokrycie kosztów organizacji usług przewozowych na ternie gmin objętych porozumieniem, które to koszty związane są z realizacją przez skarżącą takich zadań jak zlecanie usług przewozowych i ich rozliczanie, ustalanie rozkładów jazdy, prowadzenie sprzedaży i kontroli biletów, wydawania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych na obszarze objętym porozumieniem. Opisane we wniosku czynność finansowane z dotacji związane są z organizacją wykonania zadań własnych gmin w zakresie transportu lokalnego.

Zasadnie zatem podnosi strona skarżąca, że otrzymana dotacja, jako przeznaczona na sfinansowanie części kosztów organizacji transportu zbiorowego na terenie gmin objętych porozumieniem, a nie na sfinansowanie części ustalonej ceny usługi z przewóz, nie może być uwzględniana dodatkowo w podstawie opodatkowania, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Ponownie rozpoznając wniosek Gminy działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. winien uwzględnić dokonaną przez Sąd wykładnię art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i przedstawiony we wniosku stan faktyczny.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej dokonał zarówno nieprawidłowej wykładni art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, jak błędnej subsumcji tego przepisu do stanu faktycznego przedstawionego przez Gminę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze stwierdzone naruszenia prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskrzoną interpretację indywidualną. Orzeczenia o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 ww. ustawy.