Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1713/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Bankowe prawo
Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 134 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 lit. b), art. 154, art. 172 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1636
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi - tekst jedn.
article: art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 6 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 173 poz 1 art. 12 ust. 1 lit. c)
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w  sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE,  2003/125/WE i 2004/72/WE

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych M. P. i B. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 455/16 w sprawie ze skargi M. P. i B. L. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za manipulacje akcjami spółki poprzez rozpowszechnianie nierzetelnych informacji 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 455/16, oddalił w całości skargi B. L. i M. P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za manipulacje akcjami spółki poprzez rozpowszechnianie nierzetelnych informacji.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli M. P. i B. L.

W skardze kasacyjnej M. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i w razie uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zarzuty naruszenia prawa materialnego są wystarczające do uwzględnienia skargi kasacyjnej, rozpoznania – na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) – skargi z dnia [...] lutego 2016 r. i uchylenia decyzji KNF, jak też – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – uchylenia poprzedzającej decyzji KNF z [...] grudnia 2014 r. W razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze w brzmieniu z dnia 23 sierpnia 2011 r. (t.j. Dz. U. 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm., dalej jako: p.g.g.) dokonane przez nieprzyjęcie definicji ustawowej skutkujące stwierdzeniem, iż znaczenie prawe dla oceny informacji zawartej w Raporcie bieżącym nr [...] miała definicja zawarta na stronie internetowej P. S.A. (Spółka), a nie definicja złoża kopalin zawarta w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 p.g.g., jak również poprzez uznanie, że definicja złoża umieszczona na stronie internetowej Spółki jest definicją ustawową;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj.:

a) art. 39 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1636 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o obrocie), polegające na błędnej wykładni przez uznanie, iż działania skarżącego spełniają przesłanki "manipulacji", tj. rozpowszechniania za pomocą środków masowego przekazu, w tym Internetu, lub w inny sposób fałszywych lub nierzetelnych informacji lub pogłosek, które wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd w zakresie instrumentów finansowych, przez osobę niebędącą dziennikarzem, podczas gdy udostępniona informacja tylko w wyniku nadinterpretacji mogła być uznana za wprowadzającą w błąd, jak również poprzez przyjęcie nieistniejącego wzorca abstrakcyjnego inwestora, zamiast wzorca racjonalnego inwestora;

b) art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez niezastosowanie tego przepisu po pierwsze poprzez faktyczne przyjęcie, iż wysokość nakładanej kary pozostawiona jest dyskrecjonalnej władzy KNF, podczas gdy nałożona kara powinna uwzględniać także stopień przyczynienia się Skarżącego do powstałego naruszenia oraz wszelkie okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza wątpliwości w zakresie stanu faktycznego, po drugie poprzez przyjęcie, że kara finansowa nałożona na Skarżącego ma charakter odszkodowawczy, w sytuacji gdy przepis nie wymaga niestwierdzenia szkody, jak również poprzez przyjęcie, że nałożona kara jest proporcjonalna do stwierdzonego naruszenia;

c) art. 12 ust. 1 lit. c) rozporządzenia UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku (Dz.Urz. UE L nr 173, s. 1), dokonane przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakres manipulacji ujętej w tym przepisie jest szerszy niż zakres manipulacji, o której mowa w art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie.

III. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych i prawnych wykraczających poza zakres kognicji sądu, a przy tym odmiennych od ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w decyzji KNF i - pomimo dokonania odmiennych ustaleń - oddalenie skargi;

naruszenie art. 106 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji wydanej w obliczu braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału

dowodowego sprawy i niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym okoliczności wymagających informacji specjalistycznych z zakresu geologii;

naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie poprzez niedokonanie oceny zgodności z prawem prowadzenia przez Komisję Nadzoru Finansowego dwóch postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w sytuacji, w której obowiązki Skarżącego wynikały z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej, a zatem sprawy te powinny być prowadzone łącznie, co w następstwie doprowadziło do nałożenia na Skarżącego dwóch kar administracyjnych przewyższających maksymalną wysokość dopuszczalnej kary, jaką można nałożyć za naruszenie przepisu art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowany w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł również B. L., zaskarżając orzeczenie całości oraz domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku w zakresie oddalenia skargi skarżącego oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonego wyroku w zakresie oddalenia skargi oraz rozpoznania jego skargi na decyzję KNF z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2014 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 180.000 zł wobec stwierdzenia, że dopuścił się on manipulacji akcjami spółki P. SA, określonej w art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie i uchylenia w całości obu decyzji Komisji Nadzoru Finansowego. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a w przypadku rozpoznania skargi przez NSA dodatkowo zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw skarżącego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, iż Komisja Nadzoru Finansowego w toku postępowania prawidłowo zebrała i rozpatrzyła wszechstronnie i wnikliwie materiał dowodowy, w zakresie:

ustalenia, że Skarżący akceptując treść przekazanego do publicznej wiadomości przez P. spółkę akcyjną z siedzibą w G. raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] sierpnia

2011 r. (dalej "Raport") poinformował inwestorów o natrafieniu na złoże ropy i gazu, podczas gdy Raport zawierał wyłącznie informację, iż wyniki odwiertu, objawy zaobserwowane w czasie wiercenia i wyniki interpretacji wykonanych pomiarów geofizycznych wskazują wyłącznie na prawdopodobieństwo odkrycia złoża w rozumieniu nagromadzenia kopalin, co wynikało z użycia szeregu sformułowań o potencjalnym charakterze odkrycia i zawarciu wyraźnych zastrzeżeń o konieczności przeprowadzenia dalszych pomiarów (opróbowania) oraz oszacowania ekonomicznej opłacalności eksploatacji złoża;

ustalenia, że treść Raportu była nieprecyzyjna i niejednoznaczna albo wprost sugerowała inwestorom możliwość ekonomicznie uzasadnionej eksploatacji złoża w sytuacji, gdy jego treść informowała wyłącznie o wystąpieniu zdarzeń wskazujących na natrafienie na złoże węglowodorów i opatrzeniu jej zastrzeżeniem konieczności przeprowadzenia opróbowania celem oszacowania wydajności odwiertu oraz wielkości zasobów złoża oraz prowadzenia przez Spółkę "analiz i konsultacje, w jaki sposób efektywnie przebadać nawierconą niższą część złoża gazowo-kondesatowego";

ustalenia, że Komisja Nadzoru Finansowego ustalając wysokość kary pieniężnej prawidłowo uwzględniła sytuację ekonomiczną Skarżącego, w sytuacji gdy organ wprost przyznał, iż wobec braku aktywności Skarżącego w tym zakresie nie przeprowadził innych dowodów na tą okoliczność

- co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie objęte Wyrokiem, albowiem doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wniosku, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na uznaniu za uzasadnione niepczeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność rzetelności Raportu w kontekście zgodności podanych w nim informacji z wynikami odwiertu i parametrów wydobywczych w odwiercie [...] na dzień publikacji Raportu, w sytuacji gdy ustalenie prawdziwości (rzetelności) danych wymagało wiedzy specjalnej, której Komisja Nadzoru Finansowego nie posiadała, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego Wyroku, albowiem doprowadziło do uznania, iż odpowiada on prawu;

3. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 94 ze zm.; dalej: ustawa o obrocie) poprzez niewłaściwe zastosowanie (błędną subsumpcję) polegające na:

a) błędnym przyjęciu za uzasadnione stanowiska Komisji Nadzoru Finansowego, w myśl którego treść Raportu mogła wprowadzać w błąd inwestorów poprzez sugerowanie im możliwości prowadzenia ekonomicznie uzasadnionego wydobycia węglowodorów ze złoża [...], podczas gdy Raport wyraźnie zastrzegał, że "wydajność odwiertu oraz wielkość zasobów zostaną określone na podstawie wyników opróbowania", a więc wprost wskazywał na konieczność dalszych badań odnośnie parametrów wydobywczych mających bezpośredni wpływ na ekonomiczne uzasadnienie eksploatacji złoża;

b) błędnym przyjęciu za uzasadnione stanowiska Komisji Nadzoru Finansowego, w myśl którego treść Raportu informująca o zaistnieniu przesłanek wskazujących na natrafienie na złoże węglowodorów stanowiła informację nierzetelną, w sytuacji gdy była ona oparta o rzeczywiste wyniki prac poszukiwawczych (w szczególności wystąpienie silnego i stałego przypływu gazu z kondensatem i wyniki interpretacji wykonanych pomiarów geofizycznych),

c) błędnym przyjęciu za uzasadnione stanowiska Komisji Nadzoru Finansowego, iż treść Raportu mogła wprowadzać inwestorów w błąd, w sytuacji gdy zawierał on wyłącznie informację, iż wyniki odwiertu i interpretacja wyników pomiarów geofizycznych wskazują na odkrycie złoża, jak też zostały te informacje opatrzone zastrzeżeniami o konieczności przeprowadzenia dalszych pomiarów (zwłaszcza opróbowania) celem oszacowania ekonomicznej opłacalności eksploatacji złoża;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 172 § 1 ustawy o obrocie poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu za zgodne z prawem nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 180.000 zł, w sytuacji gdy nie zostały wyczerpane przesłanki z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie skutkujące prawem organu do nałożenia przedmiotowej kary.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Pismami z 4 marca 2019 r. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie obu skarg kasacyjnych w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty obu skarg kasacyjnych nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skargach kasacyjnych przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W obu skargach kasacyjnych sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skarg kasacyjnych została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi.

Należy zauważyć, iż w obu skargach kasacyjnych główny zarzut procesowy sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (w przypadku skargi kasacyjnej złożonej przez B. L. powiązane z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), a także art. 106 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym przypadku zaznaczono, iż naruszenie ww. przepisów nastąpiło zdaniem autora skargi kasacyjnej poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji wydanej w obliczu braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym okoliczności wymagających informacji specjalistycznych z zakresu geologii. Dodatkowo zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 141 p.p.s.a. miałby polegać na poczynieniu ustaleń faktycznych i prawnych wykraczających poza zakres kognicji sądu, a przy tym odmiennych od ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w decyzji KNF.

Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżących kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem wskazane procesowe zarzuty kasacyjne. WSA w Warszawie, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zdaniem NSA to, że organ w sposób należyty zebrał materiał dowodowy i dokonał jego pełnej oceny (art. 77 § 1 k.p.a.), a przy tym ocena ta nie była dowolna (art. 80 k.p.a.), potwierdzało również uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wskazujące na dokonanie wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozostawiające wątpliwości, co do przyczyn zastosowania sankcji administracyjnej. Ponadto, w ocenie NSA należy uznać, iż pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu decyzji, powoduje, że organ nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet w sytuacji, gdy dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd nie może być oceniane jako naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 982/06, niepublikowany, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 354691). Kwestionowanie w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych, do czego sprowadzała się omawiana podstawa kasacji, nie może być dokonywane w oparciu o zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1026/06, niepublikowanego, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 322261; Bogusław Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Kantor Zakamycze 2006, s. 244-245).

Nie doszło też w ocenie NSA do zarzucanego w obu skargach kasacyjnych naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. (w skardze kasacyjnej złożonej przez B. L. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Art. 84 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Należy podkreślić, iż możliwość skorzystania z tego środka dowodowego jest pozostawiona do uznania organu prowadzącego postępowanie.

Już z samej istoty funkcjonowania organów wynika, że konkretna sprawa załatwiana jest przez te organy samodzielnie, zaś ocena istotnych jej okoliczności dokonywana jest w granicach obowiązującego prawa i w ramach przyznanych organom kompetencji. Organy te powołane zostały bowiem, w ramach szeroko rozumianego systemu prawnego, do załatwiania spraw określonego rodzaju. W związku z tym w składzie tych organów funkcjonują specjaliści z określonych dziedzin, którym powierzono rozpatrywanie i rozstrzyganie problemów powstałych na tle konkretnych spraw administracyjnych. Nie można zatem automatycznie przesądzać by regułą stawało się powoływanie przez te organy biegłych w zakresie rozpatrywanych przez nie spraw (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 878/08). Nie ma także wątpliwości, iż organ administracji nie jest także związany ewentualnym wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez sam organ (por. np. wyroki NSA z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 808/16, z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1241/10, z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II OSK 242/09).

Z całą pewnością badanie rzetelności Raportu w kontekście zgodności podanych w nim informacji z wynikami odwiertu i parametrów wydobywczych w odwiercie nie wymagało wiedzy specjalistycznej z zakresu geologii, a zatem ocena w tej kwestii nie przekraczała możliwości zarówno członków KNF i pracowników Urzędu KNF, jako osób dysponujących wiedzą specjalistyczną z zakresu nadzoru nad rynkiem finansowym, co powoduje, że nie było konieczności powoływania biegłego. W związku z powyższym na gruncie niniejszej sprawy nie można zarzucić ani członkom organu, ani pracownikom Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego braku wiedzy i kwalifikacji niezbędnych do rzetelnego rozpoznania sprawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie (zgłoszony przez M. P.) poprzez niedokonanie oceny zgodności z prawem prowadzenia przez Komisję Nadzoru Finansowego dwóch postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w sytuacji, w której obowiązki Skarżącego wynikały z tego samego stanu faktycznego oraz tej samej podstawy prawnej, a zatem sprawy te powinny być prowadzone łącznie, co w następstwie doprowadziło do nałożenia na Skarżącego dwóch kar administracyjnych przewyższających maksymalną wysokość dopuszczalnej kary, jaką można nałożyć za naruszenie przepisu art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie.

W tym kontekście należy podkreślić, że art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Podnieść należy, że zarzut taki może być uzasadniony wówczas, gdyby sąd wyszedł poza granice danej sprawy, albo gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Analiza akt sprawy w zestawieniu z treścią zaskarżonego wyroku jasno wskazuje, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za chybiony, każda z kar została bowiem nałożona za inny przypadek manipulacji. W ocenie NSA obowiązki Skarżącego nie wynikały w tych sprawach z tego samego stanu faktycznego, a zatem WSA rozpoznając te sprawy jako jedną wykroczyłby poza granice sprawy będącej przedmiotem rozpoznania, ingerując w inną sprawę administracyjną. Sankcja określona w decyzji KNF z dnia [...] lutego 2016 r. sygn. [...], utrzymującej w mocy decyzję KNF z dnia [...] maja 2015 roku, sygn. [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 160.000 zł w związku ze stwierdzeniem w powyżej wskazanej decyzji naruszenia przez skarżącego art. 39 ust 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy o obrocie dotyczy innych naruszeń niż te, które były przedmiotem zaskarżenia do Sądu, w niniejszej sprawie. Granice sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym, wyznaczają bowiem: tożsamość podmiotu, przedmiotu stosunku materialnoprawnego oraz podstawy prawnej i faktycznej (uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001/1/7). Oznacza to, że nie było podstaw do badania tej decyzji w niniejszym postępowaniu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w omawianym art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem właśnie od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II FSK 629/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zamieszczony w obu skargach kasacyjnych). W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 172 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie mają także usprawiedliwionych podstaw zawarte w obu skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Przede wszystkim nie mogą być uznane za trafne zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie art. 39 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie, art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie oraz art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (w skardze kasacyjnej B. L. zarzuty naruszenia art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie oraz art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie powiązano z art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

W ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji uznał, że manipulacją jest rozpowszechnianie informacji, które wprowadzają lub mogą wprowadzić w błąd. Trafnie przy tym podkreślono, że nie ma znaczenia, czy informacja nosi cechy "precyzyjności" w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że art. 39 ust. 2 pkt 4b przewiduje, że manipulację stanowi rozpowszechnianie za pomocą środków masowego przekazu, w tym internetu, lub w inny sposób fałszywych lub nierzetelnych informacji albo pogłosek, które wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd w zakresie instrumentów finansowych - przez inną osobę - czyli osobę, która nie jest dziennikarzem z pkt 4a - jeżeli wiedziała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że są to informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd. Jak trafnie podnosi się w doktrynie, iż skoro informacje lub pogłoski wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd, to manipulację poprzez rozpowszechnianie informacji stanowić będzie "zniekształcenie obrazu rynku bez względu na to, czy osoba dopuszczająca się tych czynności miała to na celu" (A. Błachnio-Parzych [w:] M. Wierzbowski, L. Sobolewski, P. Wajda (red.), Prawo rynku kapitałowego. Komentarz, Warszawa 2014 r., s. 716-717).

W przypadku rozpowszechniania takiej informacji przez inne osoby niż dziennikarze (art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) przesłanką bezprawności jest okoliczność, iż osoba taka wiedziała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że są to informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.

W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji uznał, że ustawodawca odwołuje się tutaj do wzorca należytej staranności, którą należy rozumieć jako należytą staranność ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju (w tym przypadku w stosunkach istniejących w związku z obrotem instrumentami finansowymi na rynku kapitałowym. Pogląd taki prezentowany jest również wyraźnie w nauce prawa (zob. T. Sójka w: T. Sójka /red./ Prawo rynku kapitałowego. Komentarz. Warszawa 2015, s. 795 oraz powoływane tam opracowania).

Dodatkowo należy zaznaczyć, iż wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji rozpoznał w tym zakresie zarzuty skargi odnoszące się do art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o obrocie. Przede wszystkim WSA odniósł się do kluczowych argumentów skargi w tym zakresie, zatem rozważył wszystkie zasadnicze kwestie podnoszone w zarzutach skargi, a niezbędne do zbadania prawidłowości wydania zaskarżonych decyzji i odniósł się do wzorca racjonalnego inwestora. WSA wprost podkreślił bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż "informacja (...) mogła w istotny sposób wpłynąć na cenę instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora". Pogląd ten koresponduje zatem z ustaleniami nauki prawa tym zakresie (zob. K. Oplustil, P. Wiórek, Europejskie i polskie regulacje dotyczące informacji poufnych na rynku kapitałowym (cz. I), Pr. Spółek 2005, Nr 2, s. 3 i n. oraz T. Sójka w: T. Sójka (red.) Prawo rynku kapitałowego. Komentarz. Warszawa 2015, s. 794). Powoduje to, iż niezasadne są zarzuty odwołania się przez Sąd I instancji do innego wzorca w tym zakresie.

Dodatkowo należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, WSA trafnie przyjmuje, iż przez informacje, które "wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd w zakresie instrumentów finansowych" należy rozumieć takie, które mogą mieć jakikolwiek wpływ na instrumenty finansowe spółki giełdowej, w szczególności na cenę jej akcji. WSA słusznie zatem przyznał rację organowi, że przekazany [...] sierpnia 2011 r. do publicznej wiadomości raport bieżący nr [...] spowodował wprowadzenie w błąd inwestorów w zakresie instrumentów finansowych, lub powstanie takiej możliwości w następstwie rozpowszechniania nierzetelnych informacji. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowa jest ocena KNF, że informacje przekazane do publicznej wiadomości stanowiły zakazaną manipulację, skoro dawały podstawę do uznania, że spółka dokonała odkrycia złoża na odwiercie [...].

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przeprowadzone przez KNF postępowanie jasno wskazało, że obaj skarżący wiedzieli, że sformułowanie dotyczące "złoża" – wobec definicji, którą posługuje się Spółka na oficjalnej stronie internetowej – w istocie nie stanowi o możliwości jego ekonomicznie uzasadnionej eksploatacji. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż tam inwestor może poszukiwać profesjonalnej informacji co do właściwego rozumienia terminu złoże.

Trafny jest zatem pogląd WSA o istnieniu podstaw do uznania, że raport bieżący nr [...] wprost sugerował - przez użyte sformułowania - na możliwość rozpoczęcia ekonomicznie uzasadnionej eksploatacji złoża na terenie obiektu [...]. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że wskazówka, co do braku danych dotyczących "jedynie wydajności odwiertu oraz wielkości zasobów, które zostaną określone na podstawie wyników opróbowania" oraz, że Spółka "prowadzi analizy i konsultacje, w jaki sposób efektywnie przebadać nawierconą niższą część złoża gazowo-kondensatowego – w istocie mogła jedynie zaciemniać istotę omawianej informacji.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji ocenił także kwestię zgodności z prawem obciążenia Skarżących ciężarem dowodu w zakresie ustalenia ich dochodów. Trafnie bowiem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że odpowiedzialność administracyjna członka zarządu sprowadza się bowiem do nałożenia kary w wysokości do 200.000 złotych, zatem rozpiętość kary mogła, spośród różnych czynników stanowiących o jej wymiarze, być uzasadniona także wysokością dochodów członka zarządu. W tym zakresie w interesie skarżących kasacyjnie było współpracować z organem w tym zakresie i wskazać właściwe dane.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 39 ust. 2 pkt. 4 lit. b i art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie. Należy ponownie podkreślić, iż zdaniem NSA nie ma wątpliwości, iż w świetle przywołanego przepisu (art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b), w przypadku rozpowszechniania informacji przez inne osoby niż dziennikarze przesłanką bezprawności jest okoliczność, iż osoba taka wiedziała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że są to informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.

Wobec zarzutów skargi kasacyjnej ponownego podkreślenia wymaga, że ustawodawca (tak jak to zaznaczał WSA) odwołuje się tutaj do wzorca należytej staranności, którą należy rozumieć jako należytą staranność ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju (w tym przypadku w stosunkach istniejących w związku z obrotem instrumentami finansowymi na rynku kapitałowym). WSA słusznie zatem przyznał rację organowi w zakresie ustalenia, że B. L. oraz M. P. rozpowszechnili za pomocą środków masowego przekazu nierzetelne informacje dotyczące prac prowadzonych przez spółkę [...] na odwiercie [...] w związku z przekazaniem do publicznej wiadomości raportu bieżącego nr [...]. Informacje były nierzetelne, gdyż wskazywały, że odwiertem [...] odkryto złoże, bez wskazania w jaki sposób należy rozumieć ww. informację, co mogło, wraz z pozostałymi przekazanymi informacjami sugerować możliwość rozpoczęcia ekonomicznie uzasadnionej eksploatacji złoża na terenie obiektu [...]. Dane posiadane przez Spółkę wskazywały, że na terenie obiektu [...] znajdują się ruchome węglowodory, ale Spółka nie dysponowała danymi pozwalającymi stwierdzić, czy będzie możliwe rozpoczęcie rentownego ich wydobycia. Nierzetelne informacje przekazane raportem bieżącym nr [...] mogły wprowadzać w błąd w zakresie akcji Spółki. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż B. L. oraz M. P. wiedzieli, że były to informacje wprowadzające w błąd. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że trafne jest stanowisko WSA, iż w przypadku B. L. oraz M. P. spełnione zostały wszystkie przesłanki manipulacji wymienione w art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy o obrocie, co uprawniało Komisję Nadzoru Finansowego do nałożenia na B. L. oraz M. P. na podstawie art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie kar pieniężnych. Nie ulega wątpliwości, że raport bieżący nr [...] stał się znany szerokiemu gronu odbiorców w związku z jego upublicznieniem i przekazaniem za pośrednictwem ESPI.

Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszania art. 39 ust. 2 pkt 4 lit b) ustawy o obrocie, art. 39 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 4 lit b) ustawy o obrocie, art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie oraz art. 172 ust. 1 ustawy o obrocie w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Odnosząc się natomiast w tym miejscu wyłącznie do skargi kasacyjnej M. P. należy podkreślić, iż aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze w brzmieniu z dnia 23 sierpnia 2011 r. (t.j. Dz.U. 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm., dalej także jako: "Prawo geologiczne i górnicze") dokonane przez nieprzyjęcie definicji ustawowej skutkujące stwierdzeniem, iż znaczenie prawe dla oceny informacji zawartej w Raporcie bieżącym nr [...] miała definicja zawarta na stronie internetowej P. S.A. ("Spółka"), a nie definicja złoża kopalin zawarta w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 Prawa geologicznego i górniczego. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że dla oceny dokonania przez B. L. oraz M. P. manipulacji akcjami Spółki podstawowe znaczenie ma objaśnienie terminu "złoże", ujęte w na stronie internetowej Spółki w zakładce słownik terminów geologicznych- [...] - w zestawieniu z przekazaną raportem bieżącym nr [...] informacją. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku oraz rozstrzygnięciach organu administracji, iż właśnie to objaśnienie mogło wywołać w inwestorach uzasadnione przeświadczenie o odkryciu przez Spółkę złoża, które może być eksploatowane, czyli wykorzystywane komercyjnie. Natomiast ewentualne umieszczenie przez Spółkę na stronie internetowej objaśnienia terminu "złoże" w odmiennym znaczeniu od przyjętego w definicji ustawowej w kontekście treści omawianego raportu bieżącego tylko wzmacnia tezę o manipulacji akcjami spółki.

Nie ma uzasadnionych podstaw także zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 lit. c) rozporządzenia UE z dnia 16 kwietnia 2014 roku nr 596/2014 w sprawie nadużyć na rynku (Dz.Urz. UE L nr 173, s. 1) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakres manipulacji ujętej w tym przepisie jest szerszy niż zakres manipulacji, o której mowa w art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o obrocie. Należy bowiem podkreślić, iż WSA nie stosował tego przepisu, co więcej prawidłowo zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że rozporządzenie MAR regulujące zasady funkcjonowania rynku papierów wartościowych weszło do porządku prawnego 3 lipca 2016 r., czyli na jego podstawie organ nie mógł oceniać zachowania skarżących mającego miejsce [...] sierpnia 2011r., bowiem obie decyzje KNF wydane zostały przed jego wejściem w życie. Kwestionowane uwagi co do tego rozporządzenia Sąd poczynił jak to wskazał - "na marginesie", a zatem nie mogą mieć one jakiegokolwiek wpływu na wynik kontroli zaskarżonej decyzji, a zatem stanowić podstawy uwzględnienia skargi przez WSA. Dodatkowo należy podkreślić, iż zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów prawa materialnego będzie miało postać błędnej wykładni lub zastosowania do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu , który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji). Warunkiem uwzględnienia skargi ze wskazanych wyżej powodów jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania kasacyjnego należy podkreślić, że przy orzekaniu o zwrocie tych kosztów w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 206 i art. 207 § 2 p.p.s.a., wyrażające odpowiednio zasadę miarkowania kosztów postępowania oraz zasadę słuszności. Przepis art. 207 § 2 p.p.s.a. pozwala na miarkowanie kosztów, a więc na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub części w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Stosowanie tych przepisów, będących wyjątkiem od zasady finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania, zależy od uznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tej sprawie NSA wziął pod uwagę charakter rozpoznawanej sprawy i jej związek ze sprawą o sygn. akt. II GSK 2054/17, a także sygnalizowaną na rozprawie oraz w pismach procesowych przez skarżących kasacyjnie ich trudną sytuację finansową, NSA uznał, że zastosowanie wspomnianego przepisu jest uzasadnione.