Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 379/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Przemysław Żmich, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, , po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. P. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w sprawie rozpoznania wniosków z dnia [...] czerwca 1997 r. i z dnia [...] czerwca 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] lipca 1981 r. nr [...].

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Miasta i Gminy w [...] decyzją z dnia [...] lipca1981 r. nr [...], na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174 ze zm.), orzekł o przejęciu od S. i W. P. na własność Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, położonego we wsi K. (obecnie pow. [...], woj. [...]).

Po rozpatrzeniu wniosku S. P. z dnia [...] czerwca 2018 r. Dyrektor Generalny postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] lipca 1981 r. W uzasadnieniu organ wskazał m.in. na niedochowanie przez wnioskodawcę terminu określonego w art. 148 kpa.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, S. P. wniósł zażalenie. W uzasadnieniu podniósł, że organ błędnie przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania został przez niego złożony dopiero pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., podczas gdy zgodnie z wydanym w sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 4 listopada 1999 r. sygn. akt II SA/Wr 174/98, rozpoznaniu podlega obecnie pierwotny wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 1997 r., ewentualne zaś badanie okoliczności zachowania terminu miesięcznego w rozumieniu art. 148 kpa powinno odnosić się do tego właśnie wniosku.

Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia Minister stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 1997 r. S. P. wystąpił do Burmistrza o "anulowanie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1981 r.", wyrażając wolę "odzyskania" przejętego tą decyzją na własność Państwa gospodarstwa rolnego. Z treści wniosku w żaden sposób nie wynikało, że wnioskodawca żąda wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 1981 r. Tymczasem Burmistrz decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 r. nr [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Naczelnika z dnia [...] lipca 1981 r., wskazując w uzasadnieniu, że S. P. w przedłożonym wniosku z dnia [...] czerwca 1997 r. nie przedstawił żadnych przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania określonych w art. 145 kpa. S. P. złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 1997 r. Zaprzeczył, by gospodarstwo było opuszczone. Wyjaśnił, że od wydania decyzji ostatecznej upłynęło 16 lat, dlatego nie kwestionuje podstaw jej wydania, ani nie żąda wznowienia postępowania, wyraża jedynie nadzieję, że gospodarstwo to będzie mu ponownie przekazane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 1997 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na uchybienie ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 kpa. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że S. P. "w ostateczności nie wniósł o wznowienie postępowania w sprawie, bowiem nie kwestionuje podstaw wydania decyzji, jednak wyraża nadzieję, iż gospodarstwo to będzie mu przekazane ponownie". Następnie Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 listopada 1999 r., po rozpoznaniu skargi S. P., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 1997 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z treści wniosku z dnia [...] czerwca 1997 r. nie wynika, w jakim trybie i na jakiej podstawie wnioskodawca domaga się weryfikacji ostatecznej decyzji Naczelnika z dnia [...] lipca 1981 r. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, należało wezwać wnioskodawcę w trybie art. 64 kpa do usunięcia braków formalnych podania poprzez wskazania trybu, w jakim nastąpić ma weryfikacja ostatecznej decyzji, czego organy nie uczyniły. Organ I instancji samodzielnie przyjął, że zgłoszony wniosek jest wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 1981 r.

Ponadto z akt sprawy wynika, że S. P. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika z dnia [...] lipca 1981 r. Wnioskodawca podał podstawy wznowienia postępowania, wskazując na przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa.

Minister przywołał treść art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa i wyjaśnił, że uzasadniając wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, wnioskodawca podniósł, że nie brał udziału w spisaniu protokołu z dnia [...] maja 1981 r., w treści którego stwierdza się, że od kilku lat nie użytkował gospodarstwa rolnego oraz nie uprawiał gruntu. Stwierdził że "była to okoliczność fałszywa, co prowadzi do wniosku o fałszywym charakterze samego protokołu". Jednocześnie wnioskodawca wskazał na zasadność przesłuchania podanych przez niego 4 świadków. Uzasadniając wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4, wnioskodawca podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu bez swojej winy, jak też nie doręczono mu odpisu decyzji. Powołał się przy tym na treść pierwotnego wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 1997 r., wskazując, że ze względu na zły stan zdrowia nie mógł brać czynnego udziału w postępowaniu i odwołać się od decyzji, co stanowiło okoliczność przez niego niezawinioną. Podniósł, że o tej podstawie wznowienia dowiedział się na początku czerwca 1997 r., kiedy dopiero miał możliwość zapoznania się z treścią decyzji i jej podstawami, a zatem termin określony w art. 148 kpa został według niego zachowany.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zanim dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie, muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności – przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Organ winien zbadać m.in., czy zachowany został termin do złożenia podania. Minister przywołał treść art. 148 § 1 i § 2 kpa.

Z treści pisma S. P. z dnia [...] lipca 1990 r. skierowanego do Urzędu Miasta i Gminy wynika, że posiadał on wiedzę, że od kwestionowanej obecnie decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. przysługiwało mu odwołanie, lecz nie skorzystał z tej możliwości, gdyż uprzedzono go, aby tego nie robić, "bo i tak to nic nie zmieni". W piśmie tym zwraca się również z prośbą o informację, w jaki sposób może odzyskać gospodarstwo. Odpowiadając na to wystąpienie, Urząd Miasta i Gminy w piśmie z dnia [...] sierpnia 1990 r. poinformował S. P., że gospodarstwo rolne zostało przejęte decyzją z dnia [...] lipca 1981 r. (wskazano przy tym numer decyzji, jej podstawę prawną, przytoczono również uzasadnienie rozstrzygnięcia). Następnie w piśmie z dnia [...] maja 1993 r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy S. P. wyjaśnia, że "liczne problemy", jakie miał w tym czasie, nie pozwoliły mu w terminie odwołać się od "krzywdzącej decyzji" i prosi o jej "anulowanie", by móc "odzyskać" gospodarstwo. Z odwołania z dnia [...] sierpnia 1997 r. (od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] sierpnia 1997 r.) skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że S. P. zapoznał się z decyzją z dnia [...] lipca 1981 r. i znał treść jej uzasadnienia. Utrzymywał, że wbrew temu, co podano w decyzji, gospodarstwo nie było przez niego opuszczone. Na odwołanie się w terminie "od krzywdzącej decyzji" nie pozwoliła mu choroba. Z odwołania wynika również, że nie kwestionuje podstaw wydania decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. – musiał zatem znać te podstawy. W dniu [...] lutego 2000 r. w Urzędzie Miasta i Gminy spisany został protokół z rozprawy administracyjnej w sprawie wniosku S. P. z dnia [...] czerwca 1997 r. o "anulowanie" decyzji z dnia[...] lipca 1981 r. Z protokołu wynika, że wnioskodawca nie pamięta "momentu ani okoliczności", w jakich otrzymał decyzję o przejęciu gospodarstwa. Stwierdził: "nie pamiętam, czy decyzję doręczono mi w [...], czy w [...]. Pamiętam, że w tym czasie chorowałem, zgodnie z zapisem w książeczce ubezpieczeniowej od lipca 1981 r.". Wnioskodawca podał, że to był główny powód, dla którego nie odwołał się od decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. w terminie. Ponadto stwierdza on w protokole, że "najpóźniej we wrześniu 1981 r. powziąłem wiadomość o wydaniu przez Naczelnika Miasta i Gminy [...] decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. o przejęciu gospodarstwa rolnego w K. na własność Państwa". Utrzymuje, że nie zdawał sobie sprawy ze skutków prawnych tej decyzji, po jej wydaniu nie opłacał już podatków na rzecz gminy, gdyż nie był właścicielem gospodarstwa. Z protokołu wynika również, że wnioskodawca czuł się skrzywdzony wydaną decyzją, jednak nie odwoływał się, gdyż uważał, że odwołanie od decyzji "nie wywoła określonych skutków prawnych". Ponieważ wnioskodawca twierdzi, że nie złożył odwołania od decyzji o przejęciu gospodarstwa z powodu problemów zdrowotnych oraz przewidywań, że okaże się to nieskuteczne, to uznać trzeba, że tuż po wydaniu decyzji znał jej treść. Skoro S.P. - jak sam przyznał – uzyskał informację o wydaniu decyzji najpóźniej we wrześniu 1981 r., to przyjmując (jak żąda tego wnioskodawca), że jego wniosek o wznowienie postępowania z 2018 r. jest w istocie uzupełnieniem pierwotnego wniosku z 1997 r. - uznać trzeba, że (w zakresie przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa) wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 kpa.

Zdaniem Ministra materiał dowodowy sprawy wskazuje, że również w stosunku do drugiej z przesłanek wznowienia postępowania, zgłoszonej przez wnioskodawcę (art. 145 § 1 pkt 1 kpa) nie został zachowany miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] czerwca 1997 r. S.P. sprecyzował dopiero we wspomnianym protokole z dnia [...] lutego 2000 r., wnosząc o wznowienie postępowania (w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 1981 r.) z uwagi na to, że dowody na okoliczność opuszczenia gospodarstwa były fałszywe. Wnioskodawca nie przedłożył przy tym jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, w szczególności nie przedstawił orzeczenia, które stwierdzałoby, że dowód został sfałszowany. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, Minister wyjaśnił charakter prawny miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 kpa.

Podsumowując Minister stanął na stanowisku, że przyjmując nawet, że stosowny wniosek o wznowienie postępowania w istocie złożony został już w 1997 r. (a wniosek z 2018 r. stanowi jego podtrzymanie czy też sprecyzowanie), to i tak należy uznać, że wnioskodawca uchybił terminowi. S. P. otrzymał bowiem omawianą decyzję w roku 1981 (jak sam utrzymuje), a tym samym należy przyjąć, że już wówczas znał treść rzekomo fałszywego protokołu (opisanego w decyzji). Ponadto treść protokołu opisana jest we wspomnianym piśmie Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1990 r. - skierowanym do S. P. Skoro podstawę ustalenia, że gospodarstwo jest opuszczone, stanowił ten protokół, a wnioskodawca już wówczas nie zgadzał się z zakwalifikowaniem gospodarstwa jako opuszczonego - to należy uznać, że najpóźniej wtedy zaczął biec termin określony w przepisie art. 148 kpa. Uchybienie terminu do złożenia wniosku skutkuje odmową wznowienia postępowania. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania.

Na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. P. W uzasadnieniu skargi zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, czyli:

- art. 64 w zw. z art. 148 § 1 i 2 oraz art. 7 kpa polegające na zaniechaniu wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków jego wniosku poprzez wskazanie okoliczności mających uzasadnić zachowanie terminu 1 miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 kpa, a tym samym niezrealizowanie przez organy I i II instancji zaleceń co do dalszego postępowania wskazanych wprost w wydanym w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 4 listopada 1999 r. sygn. akt II SA/Wr 174/98,

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa polegające na niewyjaśnieniu zarówno przez organ I, jak i II instancji przyczyn złożenia przez wnioskodawcę wniosku o wznowienie postępowania dopiero w czerwcu 1997 r., a także okoliczności wskazujących na zachowanie terminu 1 miesiąca do złożenia tego wniosku, podczas gdy jak wynika z załączonej do niniejszej skargi opinii wydanej przez biegłych lekarzy Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] października 2000 r. sygn. akt [...], u skarżącego stwierdzono utrzymujący się co najmniej od 1946 r. zły stan zdrowia psychicznego skutkujący trwałą częściową niezdolnością do pracy spowodowaną schorzeniem w postaci zespołu psychoorganicznego wieloprzyczynowego oraz przewlekle utrwalonych zaburzeń o typie pseudo-neurasteniczno-subdepresyjnym związanych z deportacją skarżącego do byłego ZSRR w wieku 4 lat, który to zły stan zdrowia nie pozwolił wnioskodawcy brać czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz złożyć wniosku o wznowienie postępowania przed czerwcem 1997 r.,

- art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że wnioskodawca poznał treść decyzji wydanej przez Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 1981 r. tuż po jej wydaniu oraz że wnioskodawca ze swojej winy nie złożył od tej decyzji odwołania, podczas gdy organy rozpoznające sprawę w obydwu instancjach stwierdzają jednocześnie, że wnioskodawcy nigdy tej decyzji nie doręczono.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 4 tej ustawy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, m.in. jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Jednakże zgodnie z treścią art. 148 kpa określającego tryb i termin wniesienia podania o wznowienie postępowania, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Z analizy akt sprawy wynika natomiast, że o fakcie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. skarżący miał wiedzę, jeśli nie od daty jej doręczenia (skarżący wraz z żoną ujęci są w tzw. rozdzielniku decyzji, brak jednak obecnie dokumentów potwierdzających doręczenie tej decyzji skarżącemu, co ze względu na upływ prawie 40 lat od jej wydania samodzielnie nie może świadczyć o fakcie jej niedoręczenia), to jak sam twierdził, od września 1981 r. (str. 4 protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] lutego 2000 r. - "najpóźniej we wrześniu 1981 r. powziąłem wiadomość o wydaniu przez Naczelnika Miasta i Gminy [...] decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. o przejęciu gospodarstwa rolnego ... na własność Państwa"), a najpóźniej od 1990 r. (pismo Urzędu Miasta i Gminy skierowane do skarżącego z dnia [...] sierpnia 1990 r., pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 1997 r. oraz z dnia [...] sierpnia 1998 r.). W tej sytuacji przyjmując, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania z 2018 r. jest uzupełnieniem pierwotnego wniosku z 1997 r., uznać należy, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w powołanym wyżej art. 148 § 1 i § 2 kpa. O obu ewentualnych przyczynach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...] lipca 1981 r. skarżący wiedział od chwili powzięcia informacji o wydaniu tej decyzji i jej treści. Jeśli chodzi o termin wynikający z art. 148 § 1 kpa, najpóźniej nastąpiło to w dniu [...] sierpnia 1993 r. (pismo skarżącego z tego dnia w aktach administracyjnych sprawy). Natomiast jeśli chodzi o termin wynikający z art. 148 § 2 kpa, najpóźniej nastąpiło to we wrześniu 1993 r. (oświadczenie skarżącego zawarte na str. 4 protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia [...] lutego 2000 r.).

Złożenie podania o wznowienie postępowania administracyjnego w terminie wynikającym z treści art. 148 kpa jest jedną z okoliczności dopuszczalności wznowienia postępowania. Stwierdzenie przez organ w fazie wstępnej postępowania faktu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. W konsekwencji musi skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Podkreślić przy tym należy, że świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminów przewidzianego w art. 148 kpa.

Ze względu na zawarte w skardze zarzuty dodatkowo wyjaśnić należy, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 4 listopada 1999 r. sygn. akt II SA/Wr 174/98, w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. (zawierającym wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 1981 r.) skarżący sprecyzował żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] czerwca 1997 r. Wcześniej zaś skarżący sprecyzował swoje żądanie w protokole z rozprawy z dnia [...] lutego 2000 r., wnosząc o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa z uwagi na to, że dowody na okoliczność opuszczenia gospodarstwa były fałszywe (str. 3 i 4 protokołu). Następnie w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący jednoznacznie wskazał jako podstawy swojego żądania wznowienia postępowania przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa. Braki wniosku z dnia [...] czerwca 1997 r. zostały uzupełnione. Brak było zatem podstaw do ponownego wzywania skarżącego do wskazania przepisów prawa, na podstawie których wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego. Tym samym zostały przez organ zrealizowane zalecenia Sądu zawarte w powołanym wyżej wyroku z dnia 4 listopada 1999 r. Dodatkowo okoliczności dotyczące daty uzyskania informacji o wydaniu kwestionowanej decyzji znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie, w tym w pismach samego wnioskodawcy z 1990 r., 1993 r. i 1997 r.

W ocenie Sądu ani fakt wydania w dniu [...] października 2000 r. opinii przez biegłych lekarzy Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...], ani fakt, że skarżący nie złożył od kwestionowanej decyzji z dnia [...] lipca 1981 r. odwołania, ani ustalenie powodów takiego postępowania skarżącego nie mają doniosłości prawnej w rozpatrywanej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego. Powołana, znajdująca się w aktach sprawy opinia biegłych lekarzy została wydana w 2000 r. w postępowaniu dotyczącym ustalenia stopnia (trwałego, częściowego) niezdolności skarżącego do pracy trwającej od kwietnia 2000 r. Opinia ta nie dotyczy ustalenia ewentualnej niezdolności skarżącego do podejmowania czynności prawnych, w szczególności w 1981 r., czyli prawie 20 lat przed wydaniem tej opinii. Możliwość wznowienia postępowania administracyjnego nie jest przy tym uzależniona od złożenia lub niezłożenia w sprawie środka odwoławczego.

Podsumowując Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i przepisów powołanych w skardze) i z uwzględnieniem wiążącej organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego sposobu postępowania wynikających z zapadłego w niniejszej sprawie orzeczenia sądu administracyjnego. Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione, i dowody, na których się oparł.

Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi organy administracji publicznej prowadziły postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, dokładnie ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały zarówno przepisy procedury administracyjnej (w tym i przepisów powołanych w skardze), a powody podjętych rozstrzygnięć wyczerpująco przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy.