Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 626/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1360/14 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzuciła skargę M. G. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd postanowił również zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w związku w wniesieniem skargi została wezwana do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez złożenie 4 jej odpisów, celem ich doręczenia uczestnikom postępowania.

W wykonaniu wezwania skarżąca przedłożyła wymaganą przez Sąd ilość odpisów wywiedzionej skargi jednakże nie zawierały one podpisu skarżącej.

W takim stanie sprawy, Sąd I instancji wskazując na wymogi określone art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że pomimo zadośćuczynienia wezwaniu do uzupełnienia braków złożone przez skarżącą dokumenty nie mogły zostać potraktowane jako odpisy skargi gdyż nie zawierały jej podpisu. Wypełniało to przesłanki odrzucenia skargi z powodu nieusunięcia jej braku formalnego w terminie, określonego w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Skargą kasacyjną M. G. zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji podnosząc naruszenie przepisów postępowania, art. 47 p.p.s.a. wobec odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi poprzez dołączenie niepodpisanych odpisów skargi, podczas gdy załączone egzemplarze były kopiami złożonej skargi odpowiadającym jej treści, wobec czego nie zachodziła konieczność odrzucenia skargi, wobec tego, że odpowiadały one treścią oryginałowi.

Wywodząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw pomimo częściowo błędnego uzasadnienia objętego nią postanowienia.

Zgodnie z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć odpisy i odpisy załączników dla doręczenia stronom (...). Rozwinięciem tego obowiązku strony jest treść § 2 przywołanego przepisu, stanowiącego, że odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Przyjąć zatem należy, że nie tylko opisane w § 2 art. 47 p.p.s.a. fotokopie lub innego rodzaju kopie, czy wydruki pisma powinny być poświadczone za zgodność lecz również odpisy oraz odpisy załączników wymagają ich uwierzytelnienia pozwalającego na stwierdzenie, iż są zgodne (tożsame w swej treści) z oryginałem pisma od którego pochodzą.

W orzecznictwie i doktrynie sądów administracyjnych przyjęło się, że odpisy pism, również odpisy skargi nie muszą być podpisane przez stronę. Wymagają jednak bezwzględnego poświadczenia jego zgodności z oryginałem. Wymóg ten powoduje, bowiem, że osoba poświadczająca odpis przyjmuje odpowiedzialność za jego zgodność z oryginałem (por. postanowienia NSA: z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt IOSK 2351/11 i z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 677/10).

Złożenie przez skarżącą czterech odpisów skargi na wezwanie Sądu, nie poświadczonych za ich zgodność z oryginałem, a więc nie zawierających oświadczenia o takiej treści opatrzonego podpisem, stanowiło w konsekwencji nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Samo, bowiem złożenie kopii skargi, nawet w ilości wymaganej wezwaniem, bez ich uwierzytelnienia było w istocie przedłożeniem dokumentów, których zgodność z wniesioną skargą nie została przez stronę potwierdzona, co oznaczało również brak przyjęcia przez stronę odpowiedzialności za zgodność odpisu z oryginałem. Zauważyć w tym zakresie należy, że strona w ramach wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi została pouczona o obowiązkach wynikających z art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. (pkt 4 pouczenia). Taki stan sprawy powodował, że Sąd I instancji, co do zasady prawidłowo uznał, iż zaszły przesłanki określone w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obligujące do odrzucenia wniesionej skargi.

Zauważyć należy także, że Sąd I instancji w wywodach kwestionowanego postanowienia, pomimo, iż przywołał omówioną treść tak art. 47 § 1 jak i art. 47 § 2 p.p.s.a. stwierdził nieuzupełnienie braków formalnych skargi z powodu braku podpisu skarżącej na złożonych odpisach. Jak już wskazano, odpis pisma nie wymaga podpisu strony je wnoszącej, gdyż oznaczałoby to, że w rzeczywistości złożone zostały oryginały nie zaś odpisy. Odpisy natomiast wymagają ich uwierzytelnienia, czego Sąd I instancji bezpośrednio nie wskazał i nie poczynił w związku z tym wywodów uzasadniających jego ocenę stanu sprawy. Wada ta nie ma jednak wpływu na prawidłowość samego orzeczenia Sądu I instancji odpowiadającego prawu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.