Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1468/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124   ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń Protokolant: referent Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 r. sprawy ze skargi F. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z 3 czerwca 2019 r. znak: [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. znak: [...], Starosta Nowosądecki orzekł, w punkcie 1, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obr. Krużlowa Niżna gm. Grybów, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność F. S., poprzez zezwolenie Firma A Oddział w K. na wykonanie prac budowlano - montażowych polegających na budowie sieci kablowej SN o długości 10,30 m w pasie o szerokości 1m na długości 10,30 m tj. strefie o polu powierzchni 10,30 m2, pasie montażowym o polu powierzchni 41,20 m2 związanych z inwestycją "Wykonanie powiązania linii SN pomiędzy stacją transformatorową nr [...] "[...]" i stacją transformatorową nr [...] "[...] Projekt 3 Nowy Sącz - Zadanie 9 tryb: Zaprojektuj", o przebiegu zakreślonym na mapie w skali 1:500, stanowiącej załącznik do ww. decyzji, na warunkach określonych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Grybów zatwierdzonym uchwałą Nr XVII/144/2008 Rady Gminy Grybów z dnia 21 maja 2008 r., z późn. zm. W punkcie 2 organ określił, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polegać będzie na obowiązku jej udostępnienia inwestorowi - Firma A Oddział w K. - na czas realizacji opisanej w pkt 1 ww. decyzji sieci kablowej oraz na czas wykonywania czynności związanych z jej konserwacją i usuwaniem ewentualnych awarii. W punkcie 3 organ zobowiązał Firma A Oddział w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu czynności opisanych w pkt 1 ww. decyzji, a jednocześnie zobowiązał inwestora do sporządzenia opisu stanu nieruchomości i dokumentacji fotograficznej w dniu jej zajęcia oraz po przeprowadzonych na niej pracach pozwalających na ustaleniu stanu faktycznego na gruncie przed i po wykonaniu prac związanych z budową sieci kablowej SN na tym odcinku, a także przedłożenie jej organowi orzekającemu niezwłocznie po zakończeniu prac w terenie W punkcie 4 organ poinformował, że za udostępnienie części nieruchomości będącej przedmiotem ograniczenia oraz za ewentualne szkody powstałe w wyniku zajęcia Właścicielowi przysługiwać będzie odszkodowanie w wysokości ustalonej pomiędzy nim, a Firma A Oddział w K.. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, w terminie 30 dni, licząc od dnia zgłoszenia takiego roszczenia, wszczęte zostanie przez Starostę Nowosądeckiego postępowanie w sprawie ustalenia wysokości należnego odszkodowania. W punkcie 5 organ stwierdził, że ww. decyzja stanowi postawę do dokowania właściwego wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji przywołał art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej u.g.n.) i wyjaśnił, że dopuszczalność wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości zachodzi tylko wówczas, jeżeli nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których to dokumentach planistycznych określona została dopuszczalność lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz wówczas gdy brak jest zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości. W sytuacji braku zgody właściciela nieruchomości, dla wydania pozytywnej decyzji o zajęciu nieruchomości konieczne jest wcześniejsze przeprowadzenie rokowań. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania regulacji art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł F. S., podnosząc, że organ błędnie uznał, iż w związku z planowanym procesem inwestycyjnym podjęto działania negocjacyjne, które spełniają wymagania zawarte w przepisie art. 124 u.g.n. Zdaniem odwołującego nie jest wystarczające przeprowadzenie rokowań poprzez listowne poinformowanie właściciela działki o planowanej inwestycji i możliwości ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie odwołującego nie można przyjąć, aby korespondencja prowadzona przez strony wypełniła pojęcie "rokowań", o których mowa w art. 124 u.g.n.

Decyzją z dnia 11 października 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji oraz uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie punktów 2-5, umarzając postępowanie w pierwszej instancji w tej części. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał regulację art. 124 ust. 1 u.g.n. i wyjaśnił, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: zgodności zezwolenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie ww. decyzji przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

Organ odwoławczy stwierdził, że do wniosku z 22 października 2018 r. złożonego przez Firma A , załączono pisma kierowane do właściciela przedmiotowej nieruchomości, F. S., zawierające informacje o inwestycji planowanej na działce nr [...] w obr. [...] gm. Grybów, oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na przeprowadzenie na terenie przedmiotowej działki przewodów sieci kablowej SN (pisma z dnia 15 marca 2018 r., 11 kwietnia 2018 r., 1 sierpnia 2018 r.). F. S. nie wyraził zgody na przeprowadzenie przez teren przedmiotowej działki sieci kablowej SN na zaproponowanych warunkach.

Organ wskazał następnie, że dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań, należy mieć na uwadze ukształtowane stanowisko sądów administracyjnych. Z ugruntowanego już orzecznictwa wynika m.in., że że przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W orzeczeniach podkreśla się również, że przepisy u.g.n. nie wymagają szczególnej formy prowadzenia rokowań. Oznacza to, że o spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Jeżeli jedna ze stron (inwestor) zwraca się do właściciela nieruchomości z propozycją wyrażenia zgody na zajęcie tej nieruchomości w związku z inwestycją na zaproponowanych przez siebie warunkach, a druga strona (właściciel) stanowczo temu się sprzeciwia wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wojewody, należało stwierdzić, iż wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

W zakresie drugiej ze wskazanych przesłanek, Wojewoda stwierdził, że inwestycja planowana na działce nr [...] w obr. [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy Grybów tj. uchwałą Rady Gminy Grybów nr XVII/144/2008 z 28 grudnia 2016 r. Zgodnie z wypisem i wyrysem z ww. planu miejscowego, przedmiotowa działka - w części przeznaczonej na posadowienie sieci kablowej SN - znajduje się w terenie oznaczonym symbolem "H26RM" - tereny rolniczo-osadnicze przeznaczone do zabudowy rolniczej. Zgodnie z pkt. 1 ppkt 4 ww. planu miejscowego na terenie oznaczonym w planie symbolem H26RM (obejmującym działkę nr [...]) jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne przewidują: rozbudowę systemu elekteoenergetycznego poprzez modernizację, rozbudowę, względnie budowę nowych sieci i urządzeń, zaś zgodnie z pkt 2j ww. planu miejscowego na terenach RM – rolniczo-osadniczych przeznaczonych do zabudowy, przeznaczeniem dopuszczalnym są m.in. urządzenia infrastruktury technicznej (sieci i obiekty uzbrojenia terenu). W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, iż przeprowadzenie fragmentu sieci kablowej SN mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej", a treść art. 6 pkt 2 przesądza, iż jest to cel publiczny. W konsekwencji, organ odwoławczy przyjął, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów odwołania, podnosząc m.in., że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie są władne do oceny konkretnych propozycji wnioskodawcy w kontekście oczekiwań właściciela nieruchomości.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przedmiotową decyzją orzekł częściowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na wady sentencji zaskarżonej decyzji, w której organ I instancji orzekł w zakresie nieprzewidzianym przepisami u.g.n. oraz odnośnie skutków decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, które wynikają z mocy samego prawa, co wymagało stosownej korekty.

Skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 października 2019 r. w części dotyczącej punktu I wniósł F. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że między stronami miały miejsce rokowania w zakresie planowanej inwestycji, wskutek czego została wydana decyzja, w której został ograniczony sposób korzystania z nieruchomości przez skarżącego;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji poprzez przyjęcie, że planowana trasa inwestycji została ustalona przez wnioskodawcę z podjęciem starania o jak najmniejszą dla właściciela nieruchomości uciążliwość, a posadowienie sieci kablowej SN na działce nr [...] w [...] wydaje się optymalnym rozwiązaniem, jako że została ona zaprojektowana wzdłuż granicy działki;

3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z ww. przepisu, pozwalające na wydanie zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych (m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2866/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 kwietnia 2018 sygn. akt II SA/Łd 1020/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 maja 2019 sygn. akt II SA/Go 98/19) skarżący podniósł, że zastosowanie przez ustawodawcę w art. 124 ust. 3 u.g.n. wymogu poprzedzenia wystąpienia o zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., rokowaniami, a nie np. złożeniem przez inwestora właścicielowi nieruchomości oferty, musi być rozumiane precyzyjnie. Powyższe oznacza, że wniosek składany w tym trybie muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy. W ocenie skarżącego nie jest wystarczające przeprowadzenie rokowań poprzez listowne poinformowanie właściciela działki o planowanej inwestycji i możliwości ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W piśmie inwestora z dnia 15 marca 2018 r. brak jest elementów negocjacyjnych, skarżący nie miał zatem możliwości wypracowania kształtu przyszłej wspólnej ugody. Brak jest również przesłanek do stwierdzenia, że doszło do konkretyzacji przez inwestora warunków umowy, brak jest bowiem m.in. uszczegółowienia możliwości ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na projektowane urządzenia, czy też wskazania na konkretny operat mający wyceniać ww. służebność. Rokowania zupełnie pomijają kwestie odnoszące się do warunków realizacji celu publicznego, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy. Co więcej, do ww. pisma nie zostało dołączone pełnomocnictwo dla osoby je podpisującej i w rzeczywistości skarżący nie był pewny co do wiarygodności ww. pisma i przedstawionego tam porozumienia. Podobnie w kolejnym piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r. nie było możliwości wypracowania wspólnej ugody stron, a wręcz zostało skarżącemu narzucone podpisanie dołączonego porozumienia w sprawie budowy sieci energetycznej. W ocenie skarżącego, aby móc podjąć decyzję dotyczącą ograniczenia korzystania z nieruchomości, skarżący powinien posiadać wiedzę odnośnie podstaw wyliczonego mu wynagrodzenia, zasad wypłacenia ewentualnego odszkodowania, jak też ponoszenia dodatkowych kosztów projektowanej sieci, sposobu ich ustalenia etc. Zdaniem skarżącego, przyczyną braku porozumienia nie był brak zgody właścicieli, a niewłaściwe działanie pełnomocników Tauron Dystrybucja, którzy winni byli dołożyć wszelkich starań, co do przeprowadzenia rozmów z właścicielami nieruchomości, zamiast narzucać im "na odległość" przebieg inwestycji, co jest niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65; dalej u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości - jako konsekwencja braku jego zgody, 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie przesłanki zostały w przedmiotowej sprawie spełnione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały przeprowadzone rokowania z właścicielem działki nr [...] poprzedzające wystąpienie przez Firma A o wydanie przedmiotowego zezwolenia, co potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych. Wynika z nich w szczególności, że strony nie doszły do porozumienia, tak co do samej zgody na przebudowę linii, jak i co do kwoty spodziewanego odszkodowania oraz innych warunków korzystania z nieruchomości. Jednakże osiągnięcie porozumienia nie jest wymogiem uznania, w świetle art. 124 ust. 1 u.g.n., że rokowania przeprowadzono prawidłowo. Wskazują na to liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. I OSK 970/17 (LEX nr 2464460) NSA zauważył, że "rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. (...) W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n." Brak uzgodnienia stanowisk stron nie stanowi zatem o braku prawidłowości rokowań, a tylko o ich niepowodzeniu.

W kontrolowanej sprawie pismem z dnia 15 marca 2018 r. Firma A Oddział w K., poprzez upoważnionego pełnomocnika P. Ś., zwrócił się do F. S. z prośbą o uzgodnienie budowy elektronergetycznej sieci średniego napięcia na działce nr [...]. Wyjaśniono, że inwestycja wynika z potrzeby poprawy pewności zasilania odbiorców w miejscowości K. a realizacja inwestycji pozwoli na zwiększenie niezawodności i jakości zasilania odbiorców energii elektrycznej w tej miejscowości. W załączeniu przekazano załącznik graficzny z lokalizacją inwestycji oraz trzy komplety porozumień, prosząc o uzupełnienie numeru dowodu osobistego, podpisu w miejscach zaznaczonym na porozumieniu i mapie dołączonej do porozumienia, a następnie odesłanie na adres biura w terminie 14 dni od dnia otrzymania korespondencji. Ponadto poinformowano, że istnieje możliwość ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na projektowane urządzenia, wycenionej na podstawie operatu sporządzonego przez Firma A

Następne pismo analogicznej treści skierowane zostało do F. S. w dniu 11 kwietnia 2018 r. Dodatkowo zawarto w nim informację: "W przypadku odmowy udzielenie zgody na przeprowadzenie prac będziemy zmuszeni wystąpić do właściwego miejscowo Starosty Powiatowego o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie Ustawy o gospodarce nieruchomościami (...) ograniczającej sposób korzystania z w/w nieruchomości." Pismo podpisał – jako pełnomocnik - R. R.. Z akt sprawy wynika, że Pan R. R. posiadał pełnomocnictwo z dnia 28 marca 2018 r. do reprezentowania Firma A nr [...]

W odpowiedzi na to pismo, pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. skarżący zwrócił się do R. R. i wskazał, że jeśli występuje on w imieniu Firma A , to jest to niedopuszczalne, aby podstępnym szantażem, groźbą bezprawną zmuszał go do określonego zachowania, działania, znoszenia, rozporządzania własną nieruchomością. Takie postępowanie uprawdopodabnia podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 191 Kodeksu karnego. Skarżący wskazał, że żadnego porozumienia z adresatem nie podpisze i prosi o nieprowadzenie z nim korespondencji w tej sprawie.

Pomimo tego, w dniu 1 sierpnia 2018 r. Firma A, reprezentowany przez S. S., zwrócił się ponownie do skarżącego. W piśmie zaproponowano skarżącemu jednorazowe wynagrodzenie w wysokości [...] zł i poproszono o podpisanie przesłanego porozumienia. Dodatkowo poinformowano, że w przypadku braku porozumienia co do wysokości wynagrodzenia Spółka rozważy wystąpienie w trybie art. 3052 § 1 Kodeksu cywilnego lub do właściwego Starosty z wnioskiem w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zwrócono się o kontakt listowny lub telefoniczny z pracownikiem prowadzącym sprawę.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. skierowanym do inwestora skarżący zwrócił się o zapoznanie z pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. Wskazał, że jeśli postępowanie dotyczące roszczenia zostanie wdrożone, będzie ono długie. Przypomniał również, że wcześniej były już przygotowane projekty lokalizacji inwestycji przez M. M.. Podkreślił, że ze względu na zapewnienie ochrony otuliny przyrodniczej własnej działki nie wyraża zgody na przeprowadzenie sieci i prosi o nieprowadzenie z nim korespondencji w tej sprawie.

Zdaniem Sądu treść przywołanej korespondencji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że rokowania zostały w przedmiotowej sprawie przeprowadzone. W ocenie Sądu skarżący mógł na etapie rokowań przedstawić swoje stanowisko, co istotne, przedstawił je i było ono jasne: skarżący sprzeciwiał się inwestycji na jego działce i żądał zaprzestania z nim korespondencji. To wystarczyło, by uznać, że warunek wymagany do złożenia wniosku w trybie art. 124 u.g.n. został spełniony.

Spełniona została również przesłanka zgodności ograniczenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość, której właścicielem jest skarżący, objęta jest ustaleniami uchwały nr XVII/144/2008 Rady Gminy Grybów z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Grybów. W planie tym działka nr [...], w części objętej ograniczeniem, znajduje się na terenie H26RM – tereny rolniczo-osadnicze. Z planu wynika, że w zakresie zaopatrzenia terenów w energię elektroenergetyczną dopuszcza się rozbudowę systemu elektroenergetycznego przez modernizację, rozbudowę, względnie budowę nowych sieci i urządzeń (pkt 1 ppkt 4). Nadto, jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach rolniczych (RM), przewiduje się budowę urządzeń infrastruktury technicznej (sieci i obiektów uzbrojenia terenu).

W tej sytuacji, wobec przeprowadzonych rokowań i zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, należało uznać zaskarżoną decyzję za prawidłową. W ocenie Sądu spełniony został wymóg określony w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organ administracji obowiązek uwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Okoliczności sprawy, w szczególności przebieg sieci skrajem narożnika działki, w części rolnej, w miejscu gdzie znajdują się inne sieci, możliwość zrealizowania jej metodą ręczną, bez szkody dla roślin i ogrodzenia, wskazują, że interes indywidualny skarżącego został właściwie wyważony.

W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.