Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3964/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Anna Dumas, WSA del. Maciej Kurasz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] sp.j. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 417/13 w sprawie ze skargi P. [...] sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 3964/13

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Spółki jawnej P. [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r. określił skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 68.539,12 zł, kwestionując poprawność złożonej przez skarżącą korekty deklaracji na podatek od nieruchomości w odniesieniu do budynku byłych warsztatów szkolnych o powierzchni 1.207 m², położonego w K. Uznał bowiem, że budynek ten był w całości związany z działalnością gospodarczą i nie zaistniały w jego przypadku względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 220, poz. 1601 ze zm., dalej: u.p.o.l.), bowiem zły stan techniczny budynku miał charakter przejściowy, tak jak i jego ograniczona dostępność do wykonywania działalności gospodarczej. Budynek, pomimo czasowego niewykorzystywania z powodu remontów i napraw, nie przestał być nieruchomością związaną z działalnością gospodarczą. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika nadto, że przedmiotem działalności skarżącej jest wynajem i zarządzenie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a po przeprowadzeniu remontu skarżąca nieruchomość tę zbyła.

W odwołaniu skarżąca podniosła, że zgromadzona dokumentacja potwierdza, iż budynek był zdewastowany, posiadał braki w postaci przyłączy wodno–kanalizacyjnych, energii elektrycznej i gazowej, wskutek czego nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia 31 maja 2013 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. utrzymało w mocy, wskazując, że z przedstawionej przez skarżącą dokumentacji nie wynika, aby nieruchomość ze względów technicznych nie mogła zostać wykorzystana do prowadzenia działalności w przyszłości. W oparciu o protokół z przeprowadzonych w dniu 30 września 2010 r. oględzin ustalono bowiem, że budynek posiadał wykonaną i doprowadzoną linię zasilającą energią elektryczną. Stan techniczny budynku był zły ze względu na niedokonanie napraw przez właściciela, jednakże doprowadzenie go do stanu pozwalającego na prowadzenie działalności wiąże się jedynie z koniecznością przeprowadzenia remontu. Zły stan techniczny budynku nie miał zatem charakteru trwałego, a zużycie instalacji wodno–kanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej, zniszczenie posadzek, poszycia dachowego, stolarki okiennej, nie dotyczyły konstrukcji budynku. Potwierdzeniem gospodarczego wykorzystania budynku przez skarżącą jest zresztą wpisanie go do ewidencji środków trwałych celem dokonania odpisów amortyzacyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną interpretację oraz utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, kiedy budynek nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej oraz naruszenie art. 229 w związku z art. 187, art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) przez uznanie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało poprzedzone wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, pomimo istnienia licznych wątpliwości co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz przerzucenie na skarżącą ciężaru dokładnego wyjaśnienia stanu technicznego nieruchomości. Skarżąca podniosła, że organ uznał protokół z oględzin nieruchomości za wystarczający dla przyjęcia, że budynek mógł być wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy w dokumencie tym jedynie stwierdzono, że stan budynku jest zły. Nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym rodzajem działalności skarżącej w postaci wynajmu i zarządzania nieruchomościami, a faktem zbycia nieruchomości w 2010 r. Wpisanie budynku do ewidencji środków trwałych celem dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie przesądza o jego trwałym bądź czasowym wykorzystywaniu przez skarżącą. Ponadto bezpodstawnie przerzucono na skarżącą ciężar wykazania, że w sprawie zachodzi przesłanka względów technicznych, a ewentualne wątpliwości co do stanu technicznego budynku organ winien był wyjaśnić przez dopuszczenie dowodu z zeznań osób remontujących budynek. Z kolei brak instalacji wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej organy mogły potwierdzić u odpowiednich dostawców mediów, a wykonywanie działalności w budynku o takim stanie technicznym nie było możliwe i stwarzało zagrożenie dla pracowników.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że grunt, budynek lub budowla uznawane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje natomiast w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej, co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika, od podatnika niezależne. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lipca 2013 r., II FSK 2188/11, z dnia 1 czerwca 2011 r., II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09, z dnia 14 listopada 2012 r., II FSK 521/11, czy z dnia 14 października 2009 r., II FSK 747/08). Podobnie cecha ta postrzegana jest w literaturze przedmiotu, gdzie wskazano, że interpretując pojęcie względów technicznych należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne (por. L. Etel, Komentarz do art.1a u.p.o.l., baza LEX). Tak rozumiane "względy techniczne" w niniejszej sprawie nie miały miejsca; nie kwestionowano złego stanu budynku, jednak prawidłowo wywiedziono, że nie ma on charakteru obiektywnego i trwałego. W zakresie poczynienia tego ustalenia rozważono wszelkie okoliczności faktyczne, prawidłowo uznając, że zły stan techniczny budynku miał charakter przejściowy, bo przeprowadzony w 2010 r. kompleksowy remont pozwolił na wykorzystanie go w przyszłości. Ustalenia tego nie zmienia okoliczność, że w 2009 r. stan budynku nie pozwalał na prowadzenie w jego wnętrzu produkcji zaworów silnikowych, jako że to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona, nie przesądza o jego związaniu z działalnością gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2014 r., II FSK 944/12). Natomiast fakt modernizacji budynku dowodzi właśnie, że nie zachodziła trwała niemożność wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej ze względów technicznych, a był to jedynie stan przejściowy, możliwy do przezwyciężenia w drodze modernizacji obiektu.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 P.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 zd. pierwsze P.p.s.a., w związku z art. 187 i art. 191 O.p. przez błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na wadliwym przyjęciu, że zły stan techniczny budynku nie miał charakteru trwałego i obiektywnego, a nadto, że nie miał charakteru trwałego ze względu na brak w budynku przyłączy gazowych i wodnokanalizacyjnych, podczas gdy tego rodzaju ustalenia w żaden sposób nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że zły stan budynku miał przejściowy charakter, zależny od woli podatnika.

Ponadto skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że niewątpliwie zły stan budynku po byłych warsztatach był stanem przejściowym i nie miał charakteru obiektywnego, przez co nie można przyjąć, że budynek ten nie był i nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany przez skarżącą Spółkę do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, w sytuacji, w której nie można mówić o przejściowym stanie budynku, który zakupiony został w stanie ruiny i — w oczywisty sposób - nie nadawał się (również wobec braku podłączenia do budynku przyłączy gazowych i wodnokanalizacyjnych) do prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaakcentowano, że remont budynku był faktycznie jego gruntowną odbudową, gdyż nie nadawał się do wykorzystywania go zarówno do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, jak też do prowadzenia działalności gospodarczej w ogóle. Okoliczności tej nie zmienia fakt, iż został on wpisany do ewidencji środków trwałych, a jego defekty trudno uznać za wady mające charakter subiektywny i przejściowy; twierdzenie to, jak również twierdzenie, że przeprowadzenie koniecznych remontów determinowane było wolą podatnika, nie zostało poparte materiałem dowodowym, zawartym w aktach sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie zajęło stanowiska w innej formie procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do oceny zastosowania przez ten Sąd przepisów prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 grudnia 2014 r., II GSK 1761/13, z dnia 18 listopada 2014 r., II GSK 1438/14, z dnia 9 maja 2013 r., I OSK 2355/11, z dnia 21 października 2011 r., II FSK 775/10). Trzeba jednak wskazać, że taka kolejność rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest uzasadniona, gdy skarga kasacyjna dokonuje wyraźnego rozdzielenia zarzutów materialnych i procesowych oraz gdy rozdzielenie to znajduje oparcie w przepisach będących podstawą rozstrzygania przed organami administracyjnymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2014 r., II GSK 1515/13). Mogą się natomiast zdarzyć sytuacje, gdy powyższa kolejność powinna zostać zmieniona lub gdy zarzuty z obydwu podstaw kasacyjnych powinny zostać rozpoznane łącznie. Ma to miejsce wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy kluczową jest kwestia rozumienia regulacji materialnoprawnych, gdy uchybienia procesowe stanowią konsekwencję (pochodną) uchybień materialnoprawnych lub gdy naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wywodzi z wadliwie zastosowanych przepisów prawa procesowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 r., I FSK 486/09). Taka swoista sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, w której kluczowe znaczenie ma kwestia wykładni przepisu prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w odniesieniu do opodatkowania przez przedsiębiorcę budynku w trakcie remontu. Sąd pierwszej instancji zaaprobował ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny i stanowisko merytoryczne, wedle którego skarżąca Spółka powinna opodatkować posiadany i wpisany do ewidencji środków trwałych remontowany budynek jako związany z działalnością gospodarczą, nie doszło bowiem do zmiany sposobu opodatkowania tego budynku podatkiem od nieruchomości ze względu na występujące względy techniczne, podczas gdy w ocenie skarżącej budynek nie powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości ze względu na to, że ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach właściwie odczytał treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazać bowiem należy, że w przepisie tym zdefiniowano grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpoznawanej sprawie do bezspornych należą takie okoliczności, jak to, że skarżąca jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajduje się sporny (co do sposobu kwalifikacji podatkowej) budynek. Wymaga natomiast podkreślenia, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem podwyższonej stawki gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Jak już zaznaczono, kwestie te w rozpoznawanym przypadku nie budzą wątpliwości. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewidziano jednak wyjątek (obok nieruchomości mieszkalnych), w którym przedmiot opodatkowania, mimo, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie będzie obciążany stawką podatku od nieruchomości dotyczącą gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (ze względów technicznych) oraz jak przekłada się to na ustalone w toku postępowania okoliczności stanu faktycznego. Ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił pojęcia "względów technicznych", a także nie dokonał odesłania do przepisów prawa budowlanego, dlatego też nie będą miały w sprawie bezpośredniego zastosowania § 3 pkt 7 i § 49 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Podzielić natomiast należy stanowisko wyrażone w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, że w związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, nie pozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Zgodzić należy się także z oceną, że przez użyte w omawianym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 5 lipca 2010 r., I SA/Gl 367/09). Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, na przykład, prawny, finansowy czy faktyczny oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, to jest przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym określony przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych, niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych.

W kontekście powyższych uwag stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach trafnie przyjął, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka, oceniana wszakże indywidualnie, może mieć miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części, służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez określony podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Przeprowadzanie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynku posiadanego przez skarżącą nie dyskwalifikował go w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ograniczał jego gospodarczą użyteczność oraz, być może, wysokość uzyskiwanych z niego dochodów. Na podkreślenie zasługuje także to, iż skarżąca. mimo złego stanu technicznego nabytego budynku, nie zdecydowała się na jego wyburzenie i postawienie na jego miejscu nowego obiektu. Należy zatem przyjąć, że stan techniczny budynku pozwalał na jego adaptację lub inne wykorzystanie, co znalazło potwierdzenie w przeprowadzonym w 2010 r. kompleksowym jego remoncie, który pozwolił na wykorzystanie budynku w przyszłości. Prawidłowo dokonanego przez organ podatkowy opodatkowania nieruchomości skarżącej nie zmienia natomiast akcentowana w skardze kasacyjnej okoliczność, że w 2009 r. stan budynku nie pozwalał na prowadzenie w jego wnętrzu produkcji zaworów silnikowych, a więc rodzaju działalności preferowanego przez skarżącą. Jeżeli jednak przedsiębiorca nie wykorzystuje do działalności gospodarczej posiadanych przez siebie gruntów, budowli lub budynków, to przedmioty te nadal pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona, nie przesądza o braku związku tego obiektu z działalnością gospodarczą. Przejściowe jego niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nie uzasadnia zatem odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2014 r., II FSK 944/12 ).

Z kolei stan przejściowy, to – między innymi - stan możliwy do przezwyciężenia w drodze modernizacji zniszczonych obiektów, co skarżąca uczyniła w odniesieniu do spornego budynku. Na uznanie tego stanu za stan przejściowy nie wpływa fakt, że skarżąca nabyła ten budynek już w złym stanie. Zakup był determinowany wolą skarżącej, a ona sama nie kwestionowała, że nabyła nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej, o czym też świadczy ich wpisanie do ewidencji środków trwałych. Istotne jest, że istniała możliwość wykonania modernizacji i takie czynności przeprowadzono. Przyznać należy rację Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, że brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody, wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości. Istnienie takiej okoliczności nie ma charakteru trwałego, bowiem przeszkoda taka może zostać zlikwidowana w każdym momencie przez podjęcie działań o charakterze faktycznym, zmierzających do przyłączenia budynku do sieci.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na tle stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe dokonał prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uznając, że posiadany przez skarżącą budynek, jako związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, był opodatkowany właściwą stawką podatkową. Tym samym za nietrafione Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ponadto w kontekście przedstawionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonym wyroku naruszeń przepisów prawa procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 P.p.s.a. Natomiast wobec niestwierdzenia wadliwości w zakresie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, uznał bezzasadność twierdzeń skarżącej o naruszeniu przez organy podatkowe art. 187 i art. 191 O.p. (pomijając zresztą formalną wadliwość przytoczenia jako podstawy kasacyjnej art. 187 O.p., w sytuacji, gdy przepis ten dzieli się na trzy paragrafy, a obowiązkiem kasatora jest precyzyjne wskazanie przepisu, którego naruszenie zarzuca), a przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., należy wskazać, że przepis ten określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Musi ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną i jej wyjaśnienie. W ramach pierwszego z elementów sąd winien nie tylko opisać dotychczasowy przebieg sprawy, w tym ustalenia dokonane przez organy podatkowe, ale również je ocenić, tak, by było oczywiste, jaki stan faktyczny został przyjęty przez sąd jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04, ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 9). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach odpowiada powyższym wymogom, bowiem Sąd ten przedstawił stan sprawy, a także zawarł własną ocenę i analizę tego stanu. Możliwe jest prześledzenie toku rozumowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku, a tym samym możliwa jest jego kontrola instancyjna. Uzasadnienie to odpowiada więc wymogom wskazanym w art. 141 § 4 P.p.s.a., tylko zaś w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok sądu pierwszej instancji w przypadku zarzutu opartego na naruszeniu wskazanego wyżej przepisu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r., II FSK 1006/06). Zatem okoliczność, że zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną ocena dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych oraz wykładnia art. 1a ust. 1pkt 3 u.p.o.l. była wadliwa, nie może być brana pod uwagę jako uchybienie art. 141 § 4 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.