Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 350/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Daria Ptak, przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D. S., E., P. i J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]r. numer [...]Starosta wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E., P. i J. D. pozwolenia na budowę [...]budynków mieszkalnych jednorodzinnych o [...]lokalach mieszkalnych każdy w zabudowie szeregowej na nieruchomości nr ewid. [...]do [...]w [...], Gm. [...]zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]r.

Następnie decyzją z dnia [...]r. numer [...]Starosta uchylił po wznowieniu postępowania decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie administracyjne z tym związane. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż "z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.07.2002 sygn.akt SA/Sz 3043/2001 oddalającego skargę J. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. znak [...] dotyczącą uchylenia decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. znak [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i otrzymanym pozwoleniem na budowę, znak [...] z dnia [...]r. udzielonym przez Starostę wynika, że przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie dowodowe wykazało, że roboty budowlane przy realizacji inwestycji zostały rozpoczęte przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]r., tym samym został naruszony art.28 Prawa budowlanego ( Dz.U. Nr 89, poz.414 z późn.zm.), który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ udzielając w dniu [...]r. pozwolenia na budowę nie miał wiedzy, że roboty budowlane z nią związane zostały już rozpoczęte."

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik D. S. wnosi o uchylenie decyzji zarzucając:

1) naruszenie art.28 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że naruszenie normy tego przepisu uzasadnia uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę,

2) art.16 w związku z 145 § 1 pkt 5 Kpa poprzez przyjęcie, że w sprawie ujawniły się nowe okoliczności lub dowody nie znane organowi, który wydawał decyzję, pomimo użycia gołosłownych twierdzeń w tym przedmiocie,

3) art.151 Kpa poprzez przyjęcie, że istnieją podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji, podczas gdy nie wynika to z żadnych dowodów przeprowadzonych przez organ I instancji,

4) art.7 i 77 Kpa poprze rażące zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie istnienia nowych okoliczności lub nowych dowodów oraz faktu znajomości lub nieznajomości tych faktów i dowodów przez organ I instancji.

Odwołujący się E., J. i P. D., wnoszą o uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jako decyzji skierowanej do osób nie będących stronami w sprawie oraz o umorzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia, gdyż:

1) nigdy nie składali wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i nie byli inwestorami,

2) nie zlecali opracowania projektu i nie składali wniosku o jego zatwierdzenie,

3) nie dawali nikomu pełnomocnictw w tym zakresie.

Wojewoda decyzją z dnia [...]r. numer [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty. Organ zważył, co następuje: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. znak [...]uchylił decyzję organu I instancji w sprawie nakazu doprowadzenia wykonanych robót przy budowie budynków jednorodzinnych przy ul. [...]w [...]do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i otrzymanym pozwoleniem na budowę i orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sprawa powinna zostać rozstrzygnięta w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, ponieważ roboty budowlane rozpoczęto przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powołano się przy tym na dowody takie jak: zeznania świadków, dziennik budowy, oświadczenie geodety.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2002 r. sygn. akt S.A./Sz 3043/2001 oddalił skargę J. D. na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego wykazało, że roboty budowlane przy realizacji inwestycji na działkach nr [...]zostały rozpoczęte przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę co powoduje, że sprawa powinna zostać rozpatrzona w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, po wcześniejszym wyeliminowaniu z obrotu prawnego pozwolenia na budowę z dnia [...] r.

Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W rozumieniu tego artykułu pojęcie organu obejmuje nie tylko organ załatwiający sprawę, ale także organ współdziałający w procesie decyzyjnym.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...], znak [...], Starosta Powiatowy w [...]wznowił postępowanie z urzędu w sprawie ostatecznej decyzji znak [...]z dnia [...]r, w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie wiedział o rozpoczętych robotach budowlanych przy realizacji inwestycji.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 i art. 105 § 1 Kpa organ I instancji uchylił decyzję ostateczną z dnia [...]. i umorzył postępowanie z tym związane. Organ oparł się na przytoczonej wyżej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. oraz na wyroku NSA z dnia 16 lipca 2002r.

Zarzut dotyczący tego, że organ nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego jest nietrafny. Zgodnie z art. 76 § 1 Kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Decyzja ostateczna Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2002r. oddalający skargę na tę decyzję są niewątpliwie dokumentami urzędowymi, stanowiącymi dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zatem zaistniały podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 i wydania decyzji o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z faktem rozpoczęcia robót budowlanych przed wydaniem decyzji i umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego.

Organ I instancji właściwie przywołał art. 28 ustawy Prawo budowlane, który mówi o tym, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do odwołania państwa E., P. i J. D. organ podkreślił, że decyzja Starosty z dnia [...]r. znak [...] została wydana "po rozpatrzeniu wniosku J. D. z dnia [...]r. uzupełnionego w dniu [...]r." Udzielała ona E., P. i J. D. pozwolenia na budowę [...]budynków mieszkalnych jednorodzinnych o [...]lokalach mieszkalnych każdy, w zabudowie szeregowej na nieruchomości nr [...]w [...]". W/w decyzja została odebrana w dniu [...]., z decyzji wynika jednoznacznie, kto złożył wniosek i kto otrzymał przedmiotowe pozwolenie na budowę. Ponadto J. D. udzielił pełnomocnictwa adw. D. S. w sprawie decyzji Starosty z dnia [...]r. znak [...] uchylającej w trybie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane decyzję z dnia [...]r. o pozwoleniu na budowę, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...]r. nr [...] i uchylonej wyrokiem NSA z dnia 16 maja 2002r. sygn. akt S.A./Sz 2251/2001.

Sprawa dotycząca kwestionowania podpisu pod wnioskiem o pozwolenie na budowę, może zostać skierowana do właściwego organu (Policja, Prokuratura) .

W związku z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest bezprzedmiotowy.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez strony do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie.

W skardze E., P. i J. D. wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 7, 40, 77,80 Kpa, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie podniesionej w odwołaniu okoliczności, iż skarżący nie wnioskowali o wydanie pozwolenia na budowę, nie byli inwestorami. Zarzucają, że w momencie wydawania decyzji organ posiadał tylko kserokopię wydanego pozwolenia na budowę, gdyż oryginał znajdował się w aktach będących w prokuraturze. Organ nie ustalił kto składał wniosek, ani kto odebrał decyzję. Nieprawdziwe jest stwierdzenie, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez J. D. pełnomocnikowi – bo takiego pełnomocnictwa nie podpisywał. W piśmie z dnia [...]r. skarżący wnoszą o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z akt Prokuratury Okręgowej w [...], a w szczególności z postanowienia z dnia [...]syg. [...].

Pełnomocnik D. S. w skardze skierowanej do Sądu podnosi to samo co w odwołaniu, a ponadto zarzuca naruszenie art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym poprzez przyjęcie, że pogląd prawny wyrażony przez NSA zwalnia organy obu instancji z obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą wyrażenia oceny prawnej przez NSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052 ), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270, z 2004 r. Nr 162, poz.1692 ) ).

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Zgodnie z art.76 Kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Kodeks postępowania administracyjnego normuje tylko formalną moc dowodową dokumentu, tzn. nakazuje traktować jego treść jako udowodnioną, nie przesądzając znaczenia dokumentu dla wyniku procesu. Organ administracji publicznej nie może dowolnie odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Zgodnie bowiem z art.76 § 3 domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone przez organ od którego dokument pochodzi, może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie prawa procesowego.

Przepis art.107 § 1 Kpa określa co powinna zawierać decyzja administracyjna: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji, tak jak i rozstrzygnięcie podlega kontroli administracyjnej i sądowej. Uzasadnienie decyzji jednak nie ma mocy wiążącej i organ administracji publicznej chcąc posłużyć się oceną faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji, winien poddać je swej ocenie jak każdy dowód, gdyż to właśnie ten organ rozstrzyga konkretną sprawę, a nie organ, który wcześniej wydał inną decyzję.

Jak wynika z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. numer [...]organ, wykorzystując akta Prokuratury Rejonowej w [...], w tym zeznania licznych świadków, dziennik budowy nr [...], oświadczenie geodety G. K. z dnia [...]r., protokół Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]r. oraz pismo A. B., K. J., M. B., K. B., K. B. i S. B. z dnia [...]r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Gminy [...]– uznał, że roboty budowlane przy realizacji domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...]zostały rozpoczęte przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. W tym stanie rzeczy miała miejsce samowola budowlana.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie ( wyrok z dnia 10 lipca 2002 r. sygn.akt SA/Sz 3043/2001) rozpoznając skargę J. D. na powyższą decyzję potwierdził ustalenia faktyczne i prawne Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzając, że sprawa powinna zostać rozpatrzona w trybie art.48 ustawy Prawo budowlane bowiem skarżący, który uzyskał pozwolenie na budowę, rozpoczął sporną budowę z naruszeniem art.28 ustawy Prawo budowlane z tym, że organ I instancji nie może wydać decyzji, o której mowa w art.48 ww. ustawy, bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę.

Starosta [...]rozpatrując z urzędu sprawę wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E., P. i J. D. pozwolenia na budowę [...]budynków mieszkalnych jednorodzinnych o [...]lokalach mieszkalnych każdy w zabudowie szeregowej na nieruchomości nr [...]w [...]uznał zarówno decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., jak i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 10.07.2001 r. sygn. akt SA/Sz 3043/2001 za dowody z dokumentów urzędowych.

Stronom umożliwiono wypowiedzenie się co do tych dowodów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jednak nie skorzystały z tej możliwości.

Skoro strony nie zakwestionowały przeprowadzonych dowodów z dokumentów urzędowych, organ I instancji prawidłowo uznał za udowodnione, że roboty budowlane przy realizacji domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...]zostały rozpoczęte przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., a tym samym miało miejsce naruszenie art.28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000 r.Nr 98, poz. 1071 0 ) stanowiącego, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a także iż organ udzielając pozwolenia na budowę w dniu [...]r. nie miał wiedzy, że roboty budowlane z nim związane zostały już rozpoczęte. W tym stanie rzeczy organy rozpatrujące sprawę mogły uznać, że spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa – wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w momencie wydawania decyzji, a nie znane organowi wydającemu decyzję.

Zarzut nieprzeprowadzenia przez organy postępowania dowodowego nie jest więc zasadny, organy bowiem przeprowadziły dowód z dokumentów urzędowych i zawartych w nich ustaleń potwierdzonych dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy [...]. Strony miały możliwość wypowiedzenia się co do tych dowodów, a więc zgodnie z art.81 Kpa okoliczności faktyczne ustalone w dokumentach urzędowych, mogły być uznane za udowodnione. Zebrany materiał dowodowy pozwolił w sposób dokładny wyjaśnić i rozpatrzyć sprawę, nie doszło więc do naruszenia art.7, 77, 145 § 1 pkt 5 oraz art.151 Kpa

Zaskarżoną decyzją utrzymując w mocy decyzję Starosty [...], Wojewoda uznał, że zgodnie z art.30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz.368 z późn.zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia, przy czym chodzi tu nie tylko o organ załatwiający sprawę, ale także organ współdziałający. W stosunku do tego przepisu obowiązujący obecnie art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiera pewne precyzujące zmiany. Rozszerza mianowicie zakres związania także na wskazania co do dalszego postępowania. Kwestie związania ocena prawną zawartą w wyroku były przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zachowują swoją aktualność również pod rządami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie oceną prawną w rozumieniu wymienionych powyżej przepisów obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie ( rozumianej szeroko ) do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia chyba, że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny sądu stanie się nieaktualny ( wyrok NSA z dnia 22.09.1999 r. I SA 2019/98 ONSA 2000, nr 3, poz.129 ).Tak więc ocena prawna wyrażona w wyroku Sądu z dnia 16 lipca 2002 r. sygn.akt SA/Sz 3034/2001 wiązała także organy rozpatrujące niniejszą sprawę, stąd zarzut naruszenia art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i naruszenia art.28 ustawy Prawo budowlane jest nieuzasadniony.

Skarżący E., P. i J. D. w swojej skardze podnoszą naruszenie art.7, 40,77 i 80 Kpa jednakże zarzuty te nie dotyczą postępowania dowodowego w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego, uchylenia decyzji z dnia [...]r. i umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, a dotyczą prawidłowości zbadania przez organ odwoławczy zawartego w odwołaniu skarżących wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Stwierdzić należy, że zgodnie z ustalonym w orzecznictwie poglądami, które niniejszy skład orzekający podziela, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art.138 Kpa, to jest dokonując merytorycznej i prawnej zasadności zaskarżonej decyzji. Niedopuszczalne jest stosowanie w takim przypadku art.156 § 1 Kpa, normującego sytuacje, w których organ wyższego stopnia działa nie jako organ odwoławczy w toku instancji, ale jako organ nadzoru ( wyrok NSA z 12.03.1981 r. SA 472/81 – ONSA 1981, nr 1, poz.21 ). W przypadku jednak, gdy organ odwoławczy ustali, iż decyzja organu I instancji jest dotknięta jedną z wad wyliczonych w art.156 § 1 Kpa może jedynie decyzję uchylić lub zmienić.

Stwierdzić należy, że dokumenty i oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. W czasie trwania postępowania administracyjnego - od momentu złożenia przez J. D. wniosku z dnia [...]r. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę aż do wydania decyzji w niniejszej sprawie – E., P. i J. D. uczestniczyli w postępowaniu osobiście lub przez pełnomocnika, brali udział w oględzinach, rozprawach przed sądem administracyjnym, odbierali wszelką korespondencję kierowaną przez organy na ich adres, wnosili kolejne wnioski, odwołania i skargi. W trakcie postępowania administracyjnego nie przedłożyli żadnych dowodów stwierdzających fakt, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie został wniesiony przez nich, gdyż ich podpisy zostały sfałszowane. W świetle powyższego Wojewoda nie miał podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podniesioną w odwołaniu, a nie popartą stosownymi argumentami, tym bardziej że pisma odwołujących się wolne były od przerobień czy innych śladów mogących podważać ich wiarygodność.

Dopiero w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Sądu, skarżący wnieśli o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...]z dnia [...]r. sygn.akt [...] ( nie istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji ) na okoliczności podniesione w skardze. Sąd nie uwzględnił tego dowodu, gdyż podstawą orzekania dla Sądu jest w zasadzie materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji, a zgodnie z art.106 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może przeprowadzać jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.

Organy administracji publicznej w niniejszej sprawie nie ustrzegły się jednak naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadnienia decyzji obu organów nie zostały sporządzone zgodnie z wymogami art.107 § 3 Kpa, jednakże uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik postępowania.

W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w sentencji.