Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 272/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 2, 3 i 4
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 lipca 2008 r. E. S. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. przyznanie jej synowi M. S. specjalistycznych usług opiekuńczych w zalecanym przez lekarza wymiarze 20 godzin tygodniowo.

Do wniosku załączyła pismo specjalisty z zakresu psychiatrii dzieci i młodzieży z dnia 23 maja 2008 r. wskazujące na zalecaną ilość i rodzaj specjalistycznych usług opiekuńczych oraz orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. P. z dnia 24 czerwca 2008 r., z którego wynika, że M. S. ur. 27 marca 2005 r. jest osobą niepełnosprawną, w stosunku do której zalecane jest korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. W toku postępowania E. S. sprecyzowała żądanie poprzez wskazanie, iż wnosi o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych przez A. J. prowadzącą zajęcia w Gabinecie Muzykoterapii i Terapii Pedagogicznej w B. P.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 12 listopada 2008 r., wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta przyznano E. S. na rzecz jej małoletniego syna M.:

1. specjalistyczne usługi opiekuńcze z zakresu uczenia i rozwijania umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia oraz rehabilitacji fizycznej i usprawniania zaburzonych funkcji organizmu w okresie od 18 sierpnia 2008 r. do 16 listopada 2008 r. w wymiarze 4 godzin tygodniowo w tym: muzykoterapia – 1 godzina, zajęcia z psychologiem – 2 godziny oraz zajęcia z wykorzystaniem komputera – 1 godzina;

2. w okresie od 17 listopada 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. w wymiarze 6 godzin tygodniowo w tym: muzykoterapia - 1 godzina, metoda stymulowanych seryjnych powtórzeń ćwiczeń metodą Szota – 2 godziny, metoda ruchu rozwijającego – 1 godzina, metoda Knilla – 2 godziny świadczone nieodpłatnie przez Stowarzyszenie "W.S." w Ośrodku Terapeutycznym w B. P.

oraz odmówiono:

3. przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych w formie dogoterapii - 1 godzina, zajęć z pedagogiem specjalnym - 4 godziny, zajęć z wykorzystaniem komputera – 3 godziny;

4. przeniesienia realizacji przyznanych specjalistycznych usług opiekuńczych do Gabinetu Muzykoterapii i Terapii Pedagogicznej A. J.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wniosek strony został uwzględniony jedynie w części poprzez przyznanie usług w mniejszym rozmiarze niż strona wnioskowała. Nie przyznanie usług w większym (żądanym) zakresie podyktowane było brakiem środków finansowych. Nadto odmowa przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych w formie zajęć z pedagogiem specjalnym i dogoterapii wynika z faktu, iż Stowarzyszenie "W.S." nie wykonuje takiej formy pomocy. Również wniosek o przeniesienie usług opiekuńczych do Gabinetu Muzykoterapii i Terapii Pedagogicznej nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na to, iż organ nie zawarł z tą placówką stosownej umowy na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych.

W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. S. wskazała, że ilość przyznanych usług opiekuńczych jest niewystarczająca do prawidłowego rozwoju i rehabilitacji jej syna. Podkreśliła, iż organ ogranicza dostęp osób niepełnosprawnych do specjalistycznych usług opiekuńczych naruszając tym samym przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz ochronie zdrowia psychicznego. W ocenie skarżącej organ I instancji naruszył granice uznania administracyjnego, gdyż wydając decyzję nie kierował się ani interesem obywatela – jej syna – ani interesem społecznym, który winien przejawiać się w trosce o zapewnienie odpowiednich świadczeń i pomocy osobom tego potrzebującym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium - podtrzymując zasadniczo ustalenia faktyczne i argumentację prawną organu I instancji - wskazało, że stosownie do postanowień art. 50 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, specjalistyczne usługi opiekuńcze są świadczeniem o charakterze fakultatywnym. Ta cecha oznacza, iż dany rodzaj usług może być przyznany wówczas gdy rodzina nie może takich usług zapewnić. Nie oznacza to jednak, iż w tym zakresie organ - poprzez przyznanie pomocy - ma obowiązek całkowicie rodzinę wyręczyć. Organ przyznając pomoc w określonym zakresie musi uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych dokonując pomiędzy nich podziału posiadanych środków. Oznacza to, iż możliwości finansowe organu wpływają na zakres przyznanej wnioskodawcy pomocy, czego nie można poczytywać jako naruszenie prawa.

Nadto zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz uznania administracyjnego. Organ I instancji w sposób prawidłowy i przekonywujący uzasadnił zakres przyznanych usług opiekuńczych oraz odmowę uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie. Brak bowiem możliwości zaspokojenia określonej potrzeby wnioskodawcy uprawnia do wydania decyzji odmownej. Nadto obowiązująca w prawie pomocy społecznej zasada adekwatności stanowi, iż pomocy należy udzielać raczej wszystkim potrzebującym w sposób nie dość dostateczny, niż w sposób w pełni satysfakcjonujący jednych i powodujący zupełne pominięcie potrzeb innych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie E. S. domagała się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, jako niezgodnych z prawem. Decyzjom tym zarzuciła naruszenie art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej poprzez przyjęcie, iż przepisy te stanowią podstawę do odmowy przyznania świadczeń, brak odniesienia się do treści § 3 rozporządzenia w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych oraz błędne ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu skargi skarżąca licznie powołując się na orzecznictwo sądowe podniosła, że postępowanie ośrodka nie liczy się z problemami dziecka niepełnosprawnego oraz specyfiką choroby jaką jest autyzm. Organ bezpodstawnie podważył zaświadczenie lekarza specjalisty, przyznając o 14 godzin mniej usług opiekuńczych niż zalecił lekarz. Nadto w ocenie skarżącej brak inicjatywy organu w zakresie pozyskania dodatkowych funduszy na specjalistyczne usługi opiekuńcze jest przejawem zaniechania lub bezczynności, a w konsekwencji świadczy o nieuwzględnieniu słusznego interesu jej syna. Również jako przejaw dyskryminacji i nierównego traktowania uznaje prezentowane przez organ I instancji uzasadnienie odmowy przeniesienia części usług opiekuńczych do wskazanej przez nią placówki, podważając brak zawartej z tą placówką umowy, kiedy w tym samym okresie organ miał zawartą z tą jednostką umowę na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych na rzecz innego dziecka.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego wniosku raz jeszcze powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów skargi konstatując, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją lub czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie ocena legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a w jej ramach ocena zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu, wykazała, iż w ostateczności decyzje te odpowiadają prawu. Nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie.

W rozpoznawanej sprawie organy rozstrzygały w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych poddanych regulacji zawartej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz. U. Nr 189, poz. 1598 ze zm.), wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 50 ust. 7 powołanej wyżej ustawy.

W myśl art. 18 ust. 1 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej organizowanie i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania dla osób z zaburzeniami psychicznymi należy do zadań gmin zleconych z zakresu administracji rządowej.

Przy czym zgodnie z art. 50 ust. 2 cyt. ustawy wskazane usługi mogą być przyznane osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Specjalistyczne usługi opiekuńcze to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym (art. 50 ust. 4 cyt. ustawy). Natomiast rodzaje specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, kwalifikacje osób świadczących takie usługi, zasady i tryb ustalania i pobierania opłat za te usługi, jak również warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia z opłat określa wskazane rozporządzenie w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych. Przyznanie usług opiekuńczych następuje w formie decyzji administracyjnej, w której ustala się zakres, okres i miejsce ich świadczenia (art. 50 ust. 5 w/wym. ustawy).

Przywołana treść przepisu jednoznacznie zatem wskazuje, - co zasadnie podnosiły organy - iż decyzja w sprawie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ administracji publicznej podejmuje decyzję w ramach tzw. uznania administracyjnego, mając na uwadze - w świetle okoliczności danej sprawy - interes społeczny i słuszny interes obywateli (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 777/05, Lex nr 194414).

Dodatkowo na decyzję organu administracji publicznej w przedmiocie omawianej formy pomocy mają wpływ zasady ogólne, wyrażone w treści art. 2, art. 3 i art. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodnie z jej art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa, która ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Natomiast w przepisie art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowiącym, iż pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, mamy do czynienia z powiązaniem specyficznej instytucji uznania administracyjnego polegającej na tym, iż organowi administracji przyznano możność dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę a równowartościowych prawnie rozwiązań, z pojęciami nieostrymi w postaci "niezbędnej potrzeby życiowej" oraz "warunków odpowiadających godności człowieka". Organ administracji jest zatem zobowiązany do dokonania oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy przyznanie wnioskowanej pomocy zmierzałoby do zaspokojenia niezbędnych potrzeb rodziny skarżącego lub jej członka i umożliwiło tej rodzinie lub jej członkowi życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W tym miejscu należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Zatem organy orzekające powinny mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji życiowej (pozostających pod opieką organu) oraz rozważyć powyżej wskazane przesłanki w kontekście okoliczności danej sprawy i dać temu wyraz w uzasadnieniu wydanych przez siebie decyzji.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że postępowanie administracyjne miało za przedmiot rozstrzygnięcie w kwestii wniosku E. S. dotyczącego przyznania jej synowi M. S. specjalistycznych usług opiekuńczych.

Jak wynika z akt sprawy, M. S. jest dzieckiem z rozpoznanym autyzmem. Z pisma specjalistycznej praktyki lekarskiej z dnia 23 maja 2008 r. wynika, że dla dziecka wskazana jest potrzeba prowadzenia różnego rodzaju zajęć z zakresu rozwijania umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia oraz rehabilitacji fizycznej i usprawniania zaburzonych funkcji organizmu w wymiarze 20- 21 godzin tygodniowo. W toku postępowania skarżąca poza określeniem rodzaju oraz ilość godzin poszczególnych zajęć wskazała również miejsce ich świadczenia tj. Gabinet Muzykoterapii i Terapii Pedagogicznej A.J. w B. P.

Tymczasem nie ulega wątpliwości, że organ I instancji, nie dysponował możliwością realizacji wnioskowanych usług opiekuńczych we wskazanej przez skarżącą placówce, jak również ze względów finansowych, ich zakres nie mógł objąć całości żądania.

Odnośnie placówki świadczącej na rzecz syna przyznane usługi opiekuńcze wskazać należy, iż żądanie strony w zakresie wyboru wskazanego przez stronę podmiotu celem wykonywania przyznanych usług nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na brak zawartej przez organ pomocy społecznej umowy z tym podmiotem na świadczenie różnych form specjalistycznych usług opiekuńczych. Powyższego twierdzenia organu w żadnym stopniu nie może podważać złożona do akt sprawy umowa z dnia 5 września 2008 r. zawarta pomiędzy MOPS a A. J. o świadczenie przez nią specjalistycznych usług opiekuńczych z zakresu muzykoterapii na rzecz Z. M. Umowa ta wskazuje jedynie, iż organ pomocy społecznej podpisał z A. J. umowę na świadczenie usług opiekuńczych na rzecz konkretnie wymienionej osoby w ściśle określonym wymiarze. Umowa ta zatem nie wskazuje, iż A. J. jest podmiotem wyznaczonym do wykonywania usług opiekuńczych w stosunku do wszystkich podopiecznych Ośrodka, którym przyznano już lub dopiero w przyszłości zostaną przyznane świadczenia w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. Z treści tej umowy nie można wnioskować, iż organ mógł zlecić wykonywanie jej usług opiekuńczych w stosunku do syna skarżącej.

Wskazać w tym zakresie również należy, iż zgodnie z art. 26 ustawy o pomocy społecznej zlecanie zadań z zakresu pomocy społecznej odbywa się po uprzednim przeprowadzeniu konkursu ofert. Zatem organ pomocy społecznej pozbawiony jest dowolności w zakresie wyboru podmiotu wykonującego przyznane usługi. W tym zakresie wiążące są wyniki przeprowadzonego z poszanowaniem zasad uczciwej konkurencji i efektywności oraz z uwzględnieniem zasady pomocniczości i jawności konkursu.

Skoro więc jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji podmiotem wybranym w wyniku konkursu na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych jest Stowarzyszenie "W.S." w B. P., bezcelowym i niczym nieuzasadnionym byłoby rozpisywanie przez organ kolejnego konkursu celem ewentualnego wytypowania w nim podmiotu wskazanego przez skarżącą do świadczenia usług opiekuńczych na rzecz jej syna. Uznać zatem należy, iż rozstrzygnięcie organu w tym zakresie odpowiada prawu.

Takiej samej ocenie podlega również odmowa przyznania synowi skarżącej specjalistycznych usług opiekuńczych w formie dogoterapii, zajęć z pedagogiem specjalnym oraz zajęć z wykorzystaniem komputera. W tym zakresie Sąd akceptuje argumentację organu, iż rodzaj tych usług nie mógł zostać przyznany z uwagi na niewykonywanie przez Stowarzyszenie "W. S." usług opiekuńczych tego rodzaju, a co się tyczy zajęć z wykorzystaniem komputera z uwagi na dobrowolną z nich rezygnację przez skarżącą. Istotne w tym zakresie jest, iż istnieje możliwość bezpłatnego uczęszczania syna skarżącej na zajęcia z pedagogiem w ramach istniejącej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej. Odnośnie zaś zajęć z dogoterapii, jak również pozostałych form zajęć integracyjnych w większym wymiarze możliwość taka istnieje poprzez skierowanie syna skarżącej do prowadzonego przez Stowarzyszenie "W.S." przedszkola dla dzieci autystycznych, o czym skarżąca bez wątpienia posiada wiedzę, nie podejmując w tym zakresie działań.

Przychylić się również należy do stanowiska organów, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia granic uznania administracyjnego podejmując decyzję o przyznaniu świadczeń w zakresie mniejszym niż wnioskowała o to strona. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że możliwość przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych uzależniona jest nie tylko od potrzeb wnioskodawcy, ale także od możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Nie może bowiem budzić sporu, iż wyznacznikami ustalenia prawa do świadczeń z pomocy społecznej są z jednej strony - sytuacja materialna, rodzinna, zdrowotna wnioskodawcy i cel, na który pomoc jest przyznawana, z drugiej natomiast możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Jak już wspomniano organ pomocy społecznej może przyznać pomoc w formie specjalistycznych usług opiekuńczych, lecz nie jest do tego zobowiązany.

Bezspornie organ odwoławczy dokonał ustaleń w zakresie wysokości posiadanych środków na pomoc społeczną w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych, pozostających w dyspozycji organu pierwszej instancji i w ich wyniku stwierdził, że środki jakimi dysponuje ograniczają możliwość przyznania tych usług w większym niż przyznany rozmiarze. Skoro więc zaskarżona decyzja w tym zakresie została poparta konkretnymi wskazaniami i wyliczeniami odnośnie środków jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej w stosunku do wszystkich podopiecznych nie można zarzucić organom, iż zostały przekroczone ramy uznania administracyjnego w jakich obowiązany był działać organ.

Nadto nawiązując jeszcze raz do charakteru prawnego decyzji godzi się wskazać, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302 oraz wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postępowanie dowodowo - wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego są prawidłowe. Zaskarżona decyzja wyraźnie wskazuje motywy rozstrzygnięcia oraz kryteria jakimi kierował się organ przy jej wydaniu. W szczególności należy podkreślić, że organ zgromadził istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je ocenił mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, w tym zasady logiki i doświadczenia życiowego.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o pomocy społecznej, jak również aktów wykonawczych do tej ustawy, ani też przepisów postępowania administracyjnego, jak również nie przekracza dopuszczalnych granic uznania administracyjnego, zatem Sąd nie miał podstaw do jej wzruszenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.