Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 396/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną czynność
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 3a pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na czynność [...] w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania karty parkingowej uchyla zaskarżoną czynność


UZASADNIENIE

Przewodnicząca Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. zawiadomieniem z [...] listopada 2017r., na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1438) – odmówiła M. K. przyznania karty parkingowej.

W zaświadczeniu wskazała, że stosownie do art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260, ze zm. – dalej p.r.d.) kartę parkingową wydaje się osobie zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Ustawodawca przewidział zatem dwa kryteria które muszą być spełnione łącznie: podmiotowe wyrażające się statusem osoby niepełnoprawnej określonym poprzez legitymowanie się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz przedmiotowe polegające na stwierdzeniu u ww. osób niepełnosprawnych znacznego ograniczenia możliwości samodzielnego poruszania się, co potwierdza wyłącznie zawarte w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności literalnie wskazanie w zakresie spełnienia przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 p.r.d.

Wnioskodawca jest natomiast osobą zaliczoną do lekkiego stopnia niepełnosprawności, nie spełnia zatem przesłanek do wydania karty parkingowej, gdyż spełniony jest tylko jeden z warunków określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 cyt. ustawy tj. znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Tym samym nie ma podstaw prawnych do wydania karty parkingowej.

Skargę na powyższe zawiadomienie złożył M. K., powołując się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń społecznych (sygn. akt VI U [...]) z [...] lipca 2017r.

Skarżący wskazał, że Sąd Rejonowy dla [...] orzekł, że spełnia on warunki do przyznania karty parkingowej w myśl ustawy o ruchu drogowym. Nadto, biegły sądowy powołany przez sąd, lekarz ortopeda w badaniu z [...] czerwca 2016r. w orzeczeniu wraz z zajęciem stanowiska do orzeczenia lekarza orzecznika podniósł, iż "Po przeanalizowaniu stanu klinicznego powoda i zapoznaniu się z wynikami badania RTG stawów biodrowych można stwierdzić, że spełnia kryteria umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Niewydolność statyczna i dynamiczna prawej kończyny dolnej uprawnia do otrzymania karty parkingowej. Nie zgadzam się z orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] Listopada 2015 roku uznającym powoda za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim (str. 31,verte, akta sprawy)"

Skarżący dodał, że również Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. w 2010r. orzekł o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i przyznaniu karty parkingowej. W latach poprzednich była przyznana karta parkingowa ([...]), a od tego czasu stan zdrowia wnioskodawcy nie poprawił się. Nastąpiła dalsza degradacja stawów biodrowych oraz kręgosłupa. Stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu.

Dalej zaznaczył, że odmówiono przyznania karty parkingowej, pomimo prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w W.. Bezprawnie zakwestionowano prawomocny wyrok. Nie wykonując wyroku sądu Przewodniczący jako strona wszedł w kompetencje sądu i wbrew wyrokowi sam zadecydował, wykazując komu można wydać kartę parkingową na podstawie art. 8 ust. 3a pkt. 1 u.p.r.d. Organ mógł wnieść apelację od ww. wyroku, jeżeli uważałby wyrok za niezgodny z prawem lub ustawą, czego nie zrobił i wyrok się uprawomocnił.

Skarżący powołując się na art. 35 k.p.a., zaznaczył, że ponadto organ doprowadził do przewlekłości postępowania. Złożenie wniosku miało miejsce [...] września 2017 r., a zawiadomienie wydano [...] listopada 2017r. Decyzja nie była szczególnie skomplikowana prawnie, zatem na jej wydanie powinien obowiązywać jeden miesiąc.

W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wydanie karty parkingowej, a także odmowa jej wydania jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlega zatem kontroli sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była czynność Przewodniczącego Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z [...] listopada 2017r. polegająca na zawiadomieniu Skarżącego o odmowie przyznania karty parkingowej.

Przypomnieć zatem trzeba, że tryb wydawania kart parkingowych został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1438). Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia w przypadku niespełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne, informuje w formie pisemnej osobę niepełnosprawną lub placówkę o odmowie przyznania karty wraz z uzasadnieniem.

Natomiast warunki do otrzymania karty parkingowej określone zostały w art. 8 ust. 3a pkt 1 p.r.d., który stanowi, że kartą parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

Niemniej zauważyć trzeba, że w aktach sprawy znajduje się opatrzony klauzulą prawomocności wyrok Sądu Rejonowego dla [...] VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2017r. o sygnaturze akt VI U [...], w którym Sąd Rejonowy częściowo zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z [...] listopada 2015r. znak [...], rozstrzygając w ten sposób, że wnioskodawca M. K. spełnia warunki do przyznania karty parkingowej w myśl ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zaskarżonym do Sądu Orzeczeniem o Stopniu Niepełnosprawności Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. uchylił zaskarżone orzeczenie (Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z [...] sierpnia 2015r. w ten sposób, że zaliczył skarżącego do stopnia niepełnosprawności lekkiego, wydając orzeczenie na stałe).

Ostatnie z orzeczeń Zespołu stanowiło podstawę do odmowy wydania karty parkingowej w tej sprawie z uwagi na brak spełnienia przesłanki stopnia umiarkowanego lub znacznego, o jakich mowa w art. art. 8 ust. 3a pkt 1 p.r.d.

Niemniej w tym miejscu wskazać trzeba, że stosownie do art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Zgodnie z orzecznictwem sądowym związanie prawomocnym orzeczeniem oznacza niedopuszczalność czynienia sprzecznych z nim ustaleń, ani też przeprowadzania ponownego postępowania dowodowego w tym zakresie. Związanie rozciąga się również na ustalenia prejudycjalne, będące podstawą wydanego wyroku, stąd w sytuacji związania prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, niedopuszczalne jest w innej sprawie dokonywanie ustaleń i ocen sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 maja 2016 r., III AUa 619/16; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r., V CSK 603/15; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2016 r., II CNP 10/15).

W konsekwencji, w świetle treści art. 365 § 1 k.p.c., skoro Sąd Rejonowy w powołanym wyżej wyroku wskazał jednoznacznie, że Skarżący spełnia przesłanki do nabycia karty parkingowej w myśli przepisów prawo o ruchu drogowym, to zarówno Przewodnicząca Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. w kontrolowanym zawiadomieniu, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie orzeczeniem tym był związany

W orzecznictwie wskazuje się, że przez pojęcie innych sądów rozumieć należy sądy powszechne rozpoznające sprawy cywilne, sądy administracyjne oraz Sąd Najwyższy. Jak wynika z wyroku SN z dnia 20 sierpnia 2001 r., I PKN 585/00, OSNP 2003, nr 14, poz. 334, prawomocny wyrok sądu dotyczący zdarzeń, które mają znaczenie prejudycjalne dla oceny zgłoszonych roszczeń, wiąże na podstawie art. 365 § 1 także Sąd Najwyższy i jeżeli uprawomocnił się po wydaniu wyroku przez sąd drugiej instancji, powinien być uwzględniony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym ze względu na treść art. 316 § 1. Nie powinno budzić wątpliwości, że związanie odnosi się także do Trybunału Konstytucyjnego oraz Trybunału Stanu (zob. K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., t. 1, red. K. Piasecki, s. 1638).

Z tych też powodów jako usprawiedliwione należało ocenić stanowisko skarżącego.

Rzeczą Przewodniczącego Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem ww. argumentacji Sądu.

Z podanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną czynność.