Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 986/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia ... kwietnia 2018 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu (...) lutego 2015 r funkcjonariusze celni Izby Celnej w W. przeprowadzili czynności kontrolne polegające na sprawdzeniu portalu aukcyjnego (...) w zakresie możliwości oferowania do sprzedaży wyrobów akcyzowych nieoznaczonych znakami akcyzy. W trakcie sprawdzania portalu zauważono ofertę nr (...) o tytule "(...) (...) do fajki wodnej". Łącznie użytkownik konta, którym okazała się M. Sp. z o. o. w W. (dalej: Spółka, Strona lub Skarżąca), wystawił do sprzedaży (...) szt. opakowań melasy do palenia w fajce wodnej o gramaturze 50g/szt., o łącznej wadze (...) kg.

W dniu (...) marca 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej W. (...) wydał postanowienie nr (...), w którym zażądał od Spółki wydania rzeczy w postaci melasy przeznaczonej do palenia w fajce wodnej, a w razie odmowy dokonania przeszukania pomieszczeń zlokalizowanych w W., przy ul. (...).

W dniu (...) marca 2015 r. po przybyciu do lokalu usługowo-handlowego o nazwie T., funkcjonariusze celni wezwali obecnego na miejsc M. H. do wydania rzeczy. Funkcjonariusze celni przeszukali także lokal, ujawniając 163 opakowania jednostkowe melasy do palenia w fajce wodnej o różnych aromatach marki (...) o gramaturze 50 gr/opakowanie. Z wyrobów tych pobrano próbki i przekazano do badań do Laboratorium Celnego w Izbie Celnej w B..

W związku z powyższymi ustaleniami, jak również wynikami badań pobranych próbek, Naczelnik Urzędu Celnego (...) w W. (dalej: Naczelnik UC), postanowieniem nr (...) z dnia (...) grudnia 2015 r. wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego za okres rozliczeniowy luty 2015 r.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik UC decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2016 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy luty 2015 r. w kwocie 6088,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2016 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika UC, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) Naczelnik UC ponownie określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy luty 2015 r. w kwocie 6088,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy lub organ II instancji) decyzją nr (...) z dnia kwietnia 2017 r., ponownie uchylił w całości decyzję Naczelnika UC i przekaza(...)ł sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik US lub organ I instancji). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że chociaż w sprawie wydano uprzednio orzeczenie kasatoryjne to organ I instancji nie przeprowadził zupełnego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia daty wejścia w posiadanie przez Spółkę wyrobu zatrzymanego (...) marca 2015 r.

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, I. Sp. z o. o. (kontrahent Spółki) pismem z (...) sierpnia 2017 r. poinformowała organ I instancji, że w okresie od (...) stycznia 2015 r. do (...) marca 2015 r. sprzedała Spółce (...) opakowań melasy aromatycznej marki (...), co potwierdzają faktury VAT z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) oraz z dnia (...) marca 2015 r. nr (...). Z wyjaśnień nadesłanych przez I. Sp. z o. o. wynikało, że w pierwszym kwartale 2015 r. doszło tylko do tych dwóch transakcji.

W związku z powyższymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem nr (...) z dnia (...) października 2017 r. wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie podatkowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego za okres rozliczeniowy marzec 2015 r., a następnie decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy marzec 2015 r. w wysokości 747, 00 zł.

W następstwie rozpatrzenia odwołania Spółki, Dyrektor IAS decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z (...) stycznia 2018 r.

W podstawie rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa lub o.p.), art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 1, art. 98 ust. 1 pkt 2, ust. 5, ust. 8, art. 99 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 166 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1114, ze zm.; dalej: ustawa o podatku akcyzowym lub u.p.a.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a. wyrobami akcyzowymi w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym są m. in. wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych oraz wyroby nowatorskie, określone w załączniku nr 1 do ustawy. Wymienił jakie wyroby, w świetle art. 98 ust. 1 u.p.a., zalicza się do wyrobów tytoniowych oraz jakie wyroby uznaje się za tytoń do palenia w rozumieniu art. 98 ust. 5 u.p.a. Powołał również treść art. 98 ust. 8 u.p.a. zgodnie z którym produkty składające się w całości albo w części z substancji innych niż tytoń, lecz poza tym spełniające kryteria ustalone w ust. 2, 3 lub 5, są traktowane jako papierosy i tytoń do palenia. Jednakże nie traktuje się jako wyrobów tytoniowych produktów, które nie zawierają tytoniu i są wykorzystywane wyłącznie w celach medycznych. Zdaniem Dyrektora IAS przy ocenie czy dany wyrób należy traktować jak tytoń do palenia decydujący jest fakt, czy wyrób ten nadaje się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego. Jeśli więc produkt będzie nadawał się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego, to będzie wyrobem podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, ponieważ jak tytoń do palenia należy traktować nie tylko tytoń ale każdy produkt spełniający kryteria art. 98 ust. 5 ustawy

Organ odwoławczy powołał się na sprawozdanie Laboratorium Celnego Izby Celnej w B. z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) z badania próbek melasy do palenia w fajce wodnej, w którym stwierdzono, że badane próbki nie zawierają w swoim składzie tytoniu i stanowią jednorodny towar o cechach charakterystycznych dla beznikotynowych namiastek tytoniu do fajki wodnej, nadający się bezpośrednio do palenia w fajce wodnej (shisy) bez dalszego przetwarzania. Badane próbki substancji zapachowych o nazwie melasa (...) o różnych zapachach stanowią jednorodny towar o cechach charakterystycznych dla beznikotynowych namiastek tytoniu przeznaczonego do fajek wodnych o aromacie winogron, brzoskwini, cytryny, anyżu, żurawiny, kokosu, coli.

Dyrektor IAS stwierdził, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że Spółka w okresie rozliczeniowym marzec 2015 r. zakupiła melasę aromatyczną do palenia w fajkach wodnych od podmiotu I. Sp. z o. o. w ilości 20 opakowań o pojemności 50g, na podstawie faktury VAT nr (...) z dnia (...) marca 2015 r.

Tym samym Spółka w marcu 2015 r. nabyła tytoń do palenia w ilości 20 opakowań jednostkowych o pojemności 50g/opak. o łącznej wadze 1,00 kg (20 opak. x 50g = 1,00 kg).

W ocenie organu odwoławczego na skutek nabycia i posiadania powyższych wyrobów Spółka stała się podatnikiem podatku akcyzowego zobowiązanym do zapłaty należnej akcyzy. Niewątpliwie oferując do sprzedaży towar nabyty na podstawie faktury nr (...) z dnia (...) marca 2015 r. była jego posiadaczem. W toku kontroli oraz postępowania podatkowego nie ustalono, aby od tego wyrobu został zapłacony podatek w należnej wysokości, Spółka nie przedstawiła dowodów na zapłatę przedmiotowego podatku przez siebie lub wcześniejszego sprzedawcę.

Organ odwoławczy wyjaśnił podstawy prawne zastosowanej stawki akcyzy na tytoń do palenia, wskazując, że stawka ta w momencie powstania obowiązku podatkowego w rozpoznawanej sprawie wynosiła (...) zł za każdy kilogram i 31,41 % maksymalnej ceny detalicznej.

Odnosząc się do interpretacji indywidualnej nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r. wydanej dla I. Sp. z o.o., Dyrektor IAS zauważył, że w dniu (...) czerwca 2015 r. Minister Finansów z urzędu zmienił tę interpretację stwierdzając, że:

1) nieprawidłowe jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., zawarte w

interpretacji indywidualnej z dnia (...) stycznia 2015 r. pod sygnaturą (...), wydanej w imieniu Ministra Finansów, zgodnie z którym opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej masa aromatyzowana nie jest wyrobem akcyzowym, ze względu na jej skład oraz brak przeznaczenia do palenia, a w konsekwencji nie podlega obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy;

2) nieprawidłowe jest stanowisko Spółki, zawarte w wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia (...) października 2014 r. zgodnie z którym opisana w tym wniosku masa aromatyzowana nie jest wyrobem akcyzowym i nie wymaga oznaczania znakami akcyzy, ponieważ nie wypełnia definicji zawartych w przepisach art. 98 ust. 2, 3, 5 i 8 ustawy.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 14k § 1 ordynacji podatkowej. Przepis ten nie może odnosić się do Strony, ponieważ interpretacja ta nie została wystawiona na jej wniosek. Interpretacje indywidualne podatkowe dotyczą stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Zdaniem Dyrektora IAS moc wiążąca wskazanej wyżej interpretacji indywidualnej nie może się więc odnosić do okoliczności faktycznych ujawnionych w toku niniejszego postępowania, tym samym nie ma prawnego znaczenia dla kontrolowanej sprawy.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik US prawidłowo ustalił istotne cechy sprzedawanej przez Spółkę melasy aromatycznej (...) z punktu widzenia kwalifikacji prawnopodatkowej tego wyrobu. Powyższe potwierdzają dowody zgromadzone w aktach sprawy, z których wynika, że produkt ten nadaje się do palenia w fajkach wodnych bez dalszego przetwarzania przemysłowego. Zatem chybione są wskazane w odwołaniu zarzuty o naruszeniu przepisów prawa procesowego przez organ podatkowy pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy I instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Analiza tego materiału była logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Ustalenia faktyczne w sprawie zostały poparte przekonująca argumentacją. Dyrektor IAS uznał, że ocena dowodów, jakiej dokonał w sprawie organ podatkowy I instancji, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka jest zgodna z treścią art. 191 ordynacji podatkowej.

W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora IAS, Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 191 ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

oraz ustalenie błędnego stanu faktycznego z uwagi na oparcie się na niepełnym materiale dowodowym wskutek nieuwzględnienia okoliczności, że Skarżąca to podmiot powiązany ze spółką I. sp. z o. o. wyłącznie do celów sprzedaży detalicznej produktów importowanych przez I. sp. o. o., a zatem Skarżąca korzysta z takiej samej ochrony wynikającej z interpretacji podatkowej jak I. sp. o. o.;

2. naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art, 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego w zakresie uznania, że melasa, którą organ opodatkował podatkiem akcyzowym, takiemu podatkowi w żadnym wypadku nie podlegała;

3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, art. 122 ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w wystarczającym zakresie a w konsekwencji wydanie decyzji obarczonej wadami prawnymi;

4. naruszenie art. 14k § 1 ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia stanu faktycznego, poprzez jego niezastosowanie;

5. naruszenie art. 65 k.k.s. poprzez jego zastosowanie do produktu, który nie jest objęty obowiązkiem akcyzowym.

Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego dla (...) w W. (...) Wydział Cywilny z dnia (...) lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt (...) na okoliczność mylnego zakwalifikowania przez organ podatkowy melasy jako wyrobu tytoniowego i tym samym dokonywania mylnej wykładni przepisów w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie był przede wszystkim sposób kwalifikacji prawnopodatkowej, posiadanej przez Skarżącą, melasy jako tytoniu do palenia w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Niesporne było natomiast to, że Skarżąca nabyła od I. Sp. z o. o. w dniu (...) marca 2015 r. melasę aromatyczną marki (...), w ilości 20 opakowań jednostkowych o gramaturze 50g/opak., co potwierdza faktura VAT z (...) marca 2015 r. nr (...). Niespornej jest również to, że od przedmiotowej melasy nie zapłacono podatku akcyzowego w należnej wysokości.

Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 10 ust. 1 u.p.a.).

Wyrobami akcyzowymi w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym są m. in. wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a.). Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.p.a. do wyrobów tytoniowych w rozumieniu ustawy zalicza się bez względu na kod CN: papierosy, tytoń do palenia oraz cygara i cygaretki. W ust. 5 powyższego przepisu zdefiniowano pojęcie tytoniu do palenia, wskazując, że za tytoń do palenia uznaje się:

1) tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego;

2) odpady tytoniowe oddane do sprzedaży detalicznej, niebędące papierosami, cygarami lub cygaretkami, w rozumieniu ust. 2, 3 i 4, a nadające się do palenia.

Z kolei art. 98 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym wskazuje, że produkty składające się w całości albo w części z substancji innych niż tytoń, lecz poza tym spełniające kryteria ustalone w ust. 2, 3 lub 5 (tegoż art. 98), są traktowane jako papierosy i tytoń do palenia, przy czym ust. 2 i 3 nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy papierosów. Jednocześnie jedynym wyłączeniem z wyrobów tytoniowych są produkty, które nie zawierają tytoniu i są wykorzystywane wyłącznie w celach medycznych.

Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że z powyższych przepisów wynika norma prawna nakazująca uznawać za tytoń do palenia produkty składające się nawet w całości z substancji innych niż tytoń, o ile nadają się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego bez względu na kod CN, do którego zostały zaklasyfikowane.

Sąd wskazuje, że zastosowane w kontrolowanej sprawie przepisy prawne stanowią tłumaczenie przepisów wspólnotowych i zostały prawidłowo implementowane do prawa krajowego.

Definicje poszczególnych kategorii wyrobów tytoniowych zostały oparte na definicjach przedstawionych w dyrektywie strukturalnej 95/59/WE, która obowiązywała do 31 grudnia 2010 roku. Dyrektywa ta została zmieniona Dyrektywą Rady 2011/64/UE z dna 21 czerwca 2011 roku w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów akcyzowych (tekst jednolity, Dz.U.UE.L .2011.176.24; dalej: Dyrektywa Rady 2011/64/UE).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady 2011/64/UE, do celów niniejszej dyrektywy wyroby tytoniowe oznaczają:

a) papierosy;

b) cygara i cygaretki;

c) tytoń do palenia:

(i) tytoń drobno krojony do skręcania papierosów;

(ii) inny tytoń do palenia.

W ust. 2 wskazano, że wyroby składające się w całości lub w części z substancji innych niż tytoń, lecz poza tym spełniające kryteria określone w art. 3 lub art. 5 ust. 1, są traktowane jako papierosy i tytoń do palenia. Nie traktuje się jako wyrobów tytoniowych wyrobów, które nie zawierają tytoniu i które są wykorzystywane wyłącznie w celach medycznych.

Organy podatkowe, bez naruszenia prawa unijnego, dokonały wykładni prawa krajowego stwierdzając, że zawierają one normę prawną nakazującą uznawać za tytoń do palenia produkty składające się nawet w całości z substancji innych niż tytoń, o ile zostały pocięte lub inaczej podzielone, skręcone lub sprasowane w postaci bloków i nadają się do palenia bez dalszego przetworzenia przemysłowego bez względu na kod CN, do którego zostały zakwalifikowane.

W ocenie Sądu w sprawie prawidłowo ustalono, że posiadana przez Skarżącą w marcu 2015 r. melasa o nazwie (...) stanowi wyrób, który należy traktować jako tytoń do palenia w świetle powołanych przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Dokonując ustaleń w zakresie właściwości posiadanego przez Skarżącą wyrobu organy prawidłowo oparły się na wyniku badań pobranych próbek, zawartym w sprawozdaniu z badań nr (...) sporządzonym przez Laboratorium Celne Izby Celnej w B. w dniu (...) maja 2015 r. W sprawozdaniu tym stwierdzono m. in., że badane próbki nie zawierają w swoim składzie tytoniu i stanowią jedynie towar o cechach charakterystycznych dla beznikotynowych namiastek tytoniu do fajki wodnej, nadający się do bezpośrednio do palenia w fajce wodnej (shisy) bez dalszego przetwarzania.

Sprawozdanie sporządzone przez Laboratorium Celne Izby Celnej w B. wprawdzie nie stanowi wypowiedzi biegłego, w rozumieniu art. 197 o.p., jednakże efekt końcowy badań organ mógł wykorzystać jako materiał dowodowy w sprawie, do czego był uprawniony na podstawie art. 180 o.p. (zasada otwartego postępowania dowodowego i równej mocy środków dowodowych) oraz art. 187 o.p. (zasada zupełności materiału dowodowego).

Laboratorium uzyskało w 2004 r. akredytację ((...)), która stanowi formalne uznanie przez upoważnioną jednostkę, tj. Polskie Centrum Akredytacji (PCA) kompetencji laboratorium badawczego. Zakres akredytacji przyznanej Laboratorium Celnemu Izby Celnej w B. obejmuje badania chemiczne, analitykę chemiczną (C) oraz badania właściwości fizycznych (N) m.in. wyrobów tytoniowych.

Posiadanie akredytacji jest obiektywnym dowodem na to, że podmiot działa zgodnie z najlepszą praktyką i stanowi swego rodzaju gwarancję uznawania sprawozdań z badań w świecie. Zasady akredytacji ujęte są w międzynarodowych normach i wytycznych, w których określone są wymagania, zarówno dla jednostek akredytujących, jak i dla podlegających akredytacji jednostek oceniających zgodność. Uzyskanie akredytacji oznacza więc, że akredytowany podmiot został oceniony według tych norm i wytycznych. Oznacza to, że wyniki analiz oraz badań przeprowadzonych przez laboratorium są wiarygodne i precyzyjne. Dostarczają one informacji, na podstawie których mogą być podejmowane decyzje. Wyjaśnienie sprawy nie wymagało zatem skorzystania przez organ podatkowy z art. 197 § 1 o.p. W myśl tego przepisu, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Jak wynika z powyższego przepisu ustawodawca pozostawił organowi podatkowemu swobodę w zakresie podjęcia decyzji o zastosowaniu środka dowodowego z opinii biegłego – co wyraża słowo "może". Granice tej swobody wyznacza zwłaszcza obowiązująca w postępowaniu podatkowym zasada prawdy materialnej (art. 122 o.p.). Zadaniem biegłego jest bowiem dostarczenie organowi podatkowemu prowadzącemu postępowanie w sprawie wiadomości specjalnych, w celu ułatwienia należytej oceny przedstawionych mu do zaopiniowania okoliczności faktycznych, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stąd słuszność rezygnacji ze środka dowodowego w postaci dowodu z opinii biegłego należy ocenić wespół z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Tym samym pozyskanie przez organ informacji na temat właściwości chemiczno-fizycznych pobranych prób wyrobów pozwalało na rezygnację z przeprowadzenia środka dowodowego z opinii biegłego. Zajęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj. zasady szybkości postępowania, wyrażonej w art. 125 o.p., a także, co również organ podatkowy powinien brać pod uwagę – ekonomiki postępowania (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 2127/15 – publ. CBOSA).

W ocenie Sądu Dyrektor IAS nie naruszył art. 191 o.p., który stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonanie odmiennej od oczekiwań Strony oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie świadczy o tym, że jest ona dowolna. Podkreślić należy, że organy podatkowe posiadają autonomię orzeczniczą w przedmiocie określania zobowiązań podatkowych co oznacza w rozpoznawanej sprawie, że Dyrektor IAS nie był zobligowany do uwzględnienia opinii biegłego powołanego na potrzeby prowadzonego postępowania przed Sądem Rejonowym dla (...) w W. (...) Wydział Cywilny sygn. akt (...) w przedmiocie orzeczenia przepadku towaru. W ocenie Sądu nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ordynacji podatkowej. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się przy tym na całokształcie materiału dowodowego. Ocena zebranego materiału dowodowego była kompleksowa, a wnioski wywiedzione przez organy są logiczne i spójne. Przeprowadzone postępowanie zgodne było zatem z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, w tym z zasadą zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) oraz zasadą prawdy materialnej (art. 122 o.p.). Postępowanie dowodowe nie naruszało zasady otwartego postępowania dowodowego i równej mocy środków dowodowych (art. 180 § 1 o.p.) oraz zasady zupełności materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.). W odniesieniu do tak ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o podatku akcyzowym.

Odnosząc się do argumentów Skarżącej, że powinna korzystać z ochrony wynikającej z interpretacji indywidualnej nr (...) z (...) stycznia 2015 r wydanej dla I. Sp. z o. o. na wniosek I. Sp. z o. o. (jedynego sprzedawcy melasy dla Skarżącej w marcu 2015 r.) wskazać należy, że zgodnie z art. 14 k § 1 ordynacji podatkowej zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Skarżąca nie wnosiła o wydanie powyższej interpretacji indywidualnej, nie była również jej adresatem, w związku z czym nie może też korzystać z ochrony przewidzianej w art. 14 k ordynacji podatkowej dla wnioskodawcy. Słuszne tym samym jest stanowisko Dyrektora IAS, że wskazana interpretacja indywidualna nie mogła zostać uwzględniona w rozpatrywanej sprawie. W kwestii braku ochrony wynikającej z interpretacji wydanej na wniosek innego podatnika wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3107/15 (publ. CBOSA) stwierdził, co podzielone jest przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, że wcześniejsza interpretacja wydana w identycznym stanie faktycznym w stosunku do innego podatnika ma moc wiążącą tylko w postępowaniach podatkowych prowadzonych w stosunku do tego podatnika, natomiast nie ma takiej mocy w postępowaniu prowadzonym w stosunku do podatników znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej. W tym stanie rzeczy Skarżąca nie może skutecznie powoływać się na interpretacje wydane innym podatnikom, w tym także dla spółki ,,S.’’, która to interpretacja, jak twierdzi Skarżąca, nie została zmieniona. Reasumując powyższy wątek rozważań za niezasadny należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia art. 14 k § 1 ordynacji podatkowej.

Oczywiście niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 65 k.k.s. W rozpoznawanej sprawie organy orzekając w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, w ogóle nie stosowały przepisów kodeksu karnego skarbowego, w tym wskazanego w zarzucie skargi. Tym samym nie mogły naruszyć powyższego przepisu.

W ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku zawartego w skardze o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego dla (...) w W. (...) Wydział Cywilny z dnia (...) lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt (...) na okoliczność mylnego zakwalifikowania przez organ podatkowy melasy jako wyrobu tytoniowego i tym samym dokonywania mylnej wykładni przepisów w tym zakresie. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające skorzystanie przez Sąd z uprawnienia przewidzianego w powyższym przepisie.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi, skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji.