Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1772/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.67, art. 126, art.169
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 11, art. 76, art. 78, art. 107, art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...], określił, w pkt 1 w stosunku do Parafii Rzymskokatolickiej pw. św. [...] w [...] kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 280 000,00 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, otrzymanej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. dotyczącej realizacji zadania pn. [...], kościół pw. św. [...] (XIII w.): remont więźby dachowej i wymiana pokrycia dachu oraz w pkt 2) ustalił, iż termin od którego nalicza się odsetki od należności ustalonej w pkt 1, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych na dzień 30 kwietnia 2012 r.

Parafia (dalej także jako strona, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W następstwie rozpatrzenia tego wniosku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz:

1) na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) określił w odniesieniu do Parafii Rzymskokatolickiej pw. św. [...] w [...] kwotę przypadającą do zwrotu - w. wysokości 280 000,00 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, otrzymanej na podstawie umowy Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. dotyczącej realizacji zadania pn. [...], kościół pw. św. [...] (XIII w.): remont więźby dachowej i wymiana pokrycia dachu;

2) na podstawie art. 169 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.) ustalił termin, od którego nalicza się odsetki od należności ustalonej w pkt 1, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych na dzień 14 listopada 2016 r.

W uzasadnienie ww. decyzji przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Stosownie do art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – Dz.U. 2017 poz. 2077 ze zm. (dalej także jako u.o.f.p.) dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Szczególny charakter środków finansowych przekazywanych w ramach dotacji polega na tym, że środki te mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel, na realizację konkretnego zadania, w tym przypadku na realizację zadań jednoznacznie wskazanych w. umowie z dnia 29 marca 2012 r.

Zdaniem Ministra środki z dotacji przekazane beneficjentom na podstawie umowy nie tracą publicznego charakteru, bowiem beneficjent nie staje się ich właścicielem, a jedynie dysponentem na realizację ściśle określonego zadania (celu). Argumentację tę wzmacnia także i ta okoliczność, że w przypadku stwierdzenia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem (przekazanej na podstawie umowy) stosownie do treści art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jej zwrot następuje na podstawie decyzji administracyjnej, a nie w trybie postępowania cywilnego.

Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Jak wynika z art. 169 ust. 2 i 3 powołanej ustawy dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, zaś dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej.

Minister przypomina, iż umową z dnia [...] marca 2012 r. Parafia Rzymskokatolicka pw. św. [...] w [...] otrzymała ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotację celową w wysokości 280 000,00 zł na realizację zadania pn. [...], kościół pw. św. [...] (XIII w.): remont więźby dachowej i wymiana pokrycia dachu. Koszt całkowity, zgodnie z kosztorysem ofertowym przedłożonym przez Firmę Budowlano-Konserwatorską "[...]" wynosił 561 093,16 zł. Zadanie było współfinansowane z dotacji Marszałka Województwa [...] w kwocie 80 000,00 zł, Fundacji [...] w kwocie 40 000,00 zł oraz ze środków własnych Parafii w wysokości 141 093,16 zł.

Parafia złożyła oświadczenie o posiadanych środkach finansowych w § 2 pkt 4 umowy, co było warunkiem uzyskania dotacji ze środków budżetu państwa, których w części dysponentem jest Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W 2016 r. została przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej we [...], kontrola celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi w 2012 r. przez Parafię pw. Św. [...] w [...]. Po zakończeniu kontroli został sporządzony protokół z dnia [...] listopada [...]. W toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej we [...], a w szczególności analizy historii rachunku bankowego Parafii ustalono, iż Parafia wpłacała przelewem na rachunek wykonawcy tj. firmy Budowlano-konserwatorskiej "[...]" należności wynikające z faktur VAT, zaś firma dokonywała na rachunek Parafii częściowego zwrotu środków pieniężnych, przekazywanych jej przez Parafię. Czynności te były dokonywane w okresie od 5 maja 2012 r. do 30 lipca 2012 r.

Z analizy wpłat i wypłat dokonywanych na koncie bankowym Parafii wynika, iż Parafia w [...] dokonywała ratami (głównie po 50 000 zł) wpłat na rzecz wykonawcy robot budowlanych w celu wykazania przed dotacjodawcami 100 % zapłaty za faktury wystawione przez firmę zaś wykonawca dokonywał częściowego zwrotu wpłaconych kwot na rzecz Parafii, tak by Parafia mogła wykazać istnienie wkładu własnego, zadeklarowanego w umowie dotacyjnej. Z zeznań właściciela firmy Budowlano-konserwatorskiej "[...]" wynika, iż pieniądze wpłacane przez

jego firmę na rachunek Parafii nie stanowiły darowizny na rzecz Parafii. Jak wynika z ustaleń kontroli UKS, płatności dokonane przez Parafię na rzecz firmy "[...]" wynosiły łącznie 711 093,16 zł, zaś kwota płatności wynikających z faktur VAT, za prace remontowo-konserwatorskie dachu oraz więźby dachowej kościoła wystawionych przez firmę "[...]" wynosiła

561 093,16 zł. Firma dokonała zatem zwrotu środków na konto Parafii w kwocie 150 000, 00 zł, która obejmowała kwotę wkładu własnego zadeklarowanego przez Parafię w § 2 pkt 4 umowy dotacyjnej.

Mając na względzie okoliczności ujawnione w toku kontroli tj. fakt wystawienia przez wykonawcę faktur za wykonane prace w wysokości łącznie 711 093,16 zł oraz zwrot przez wykonawcę na rzecz Parafii łącznej kwoty 150 000 zł, która wedle oświadczenia wykonawcy, nie stanowiła darowizny, a także czas, w którym zostały wykonane przelewy Parafia nie dokonała finansowania zadania dotacyjnego ze środków własnych, zadeklarowanych w § 2 ust. 4 umowy dotacyjnej. Środki te Parafia uzyskała z wpłat pochodzących od wykonawcy w okresie od 5 maja 2012 r. do 30 lipca 2012 r. jako częściowy zwrot za wystawione przez Parafię zawyżone faktury. Nie można zatem uznać, iż środki te stanowiły zasoby finansowe Parafii, określone w § 2 ust. 4 umowy dotacyjnej, a przeznaczone na realizację zadania.

Zgodnie z § 3 ust. 3 umowy nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przypadku całkowitego braku pokrycia przez Beneficjenta wkładu własnego, o którym mowa w § 2 ust. 4, zobowiązany jest on, bez wezwania, do niezwłocznego zwrotu, przekazanych środków finansowych z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Naruszenie warunków umowy dotacyjnej

powoduje, iż kwota udzielonej dotacji podlega zwrotowi na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych jako pobranej w nadmiernej wysokości.

Uwzględniając fakt, iż w niniejszej sprawie kwota udzielonej dotacji podlega zwrotowi na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych jako pobranej w nadmiernej wysokości, odsetki od kwoty dotacji podlegającej zwrotowi

należy naliczyć od dnia sporządzenia protokołu przez Urząd Kontroli Skarbowej we [...] tj. od dnia 14 listopada 2016 r., albowiem z datą sporządzenia protokołu zostały ujawnione okoliczności, uzasadniające wydanie decyzji orzekającej o zwrocie dotacji.

Decyzję wyżej opisaną zaskarżyła strona zarzucając jej:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 169 ust. 1 pkt 2, art. 169 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 z poźn. zm.) (dalej także jako "u.f.p. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i określeniu w stosunku do Rzymskokatolickiej Parafii pw. św. [...] w [...] (dalej także jako "Parafia'") kwoty przypadającej do zwrotu w wysokości 280.000,00 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, podczas gdy w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 169 ust. 2 u.f.p., których ziszczenie się pozwoliłoby na stwierdzenie, że Parafia pobrała dotację w nadmiernej wysokości;

2. art. 169 ust. 4 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie i wskutek tego pomimo przyjęcia, że mamy do czynienia z dotacją pobraną w nadmiernej wysokości, określenie zwrotu pełnej kwoty dotacji udzielonej Parafii podczas gdy stosownie do art. 169 ust. 4 u.f.p. zwrotowi do budżetu państwa podlega tylko ta część dotacji, która została pobrana w nadmiernej wysokości. Już zatem literalna wykładania tego przepisu wskazuje na obowiązek określenia wysokości dotacji będącej nadmierną w stosunku do postanowień umowy, nie zaś pełnej kwoty przyznanej dotacji. Zarzut ten skarżąca podnosi z bardzo dalekiej ostrożności procesowej, na wypadek gdyby w ocenie Sądu w niniejszym przypadku dotacja pobrana przez Parafię byłaby dotacją

pobraną w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 169 ust, 2 u.f.p., czemu skarżąca

konsekwentnie zaprzecza;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw, a to:

1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. art. 67 ustawy o finansach publicznych poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym: dokumentacji z czynności kontrolnych Urzędu Kontroli Skarbowej we [...], a to m. in. wyciągu z rachunku bankowego Parafii, zeznań [...], ks. [...], a także pominięcie dowodów zawnioskowanych przez Parafię we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń z zakresu stanu faktycznego i niezasadne przyjęcie, że Parafia nie dokonała finansowania zadania dotacyjnego ze środków własnych, podczas gdy Parafia na konto tego wykonawcy przelała łącznie nawet kwotę wyższą od przewidzianej w umowie dotacyjnej kwoty 561 093,16 zł, zatem zapłaciła wykonawcy robót całą określoną w umowie dotacyjnej należność za wykonanie zadania w tym kwotę 141 093,16 zł środkami niepochodzącymi z dotacji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, stanowiącymi wkład własny;

2. naruszenie art. 75 § 1 k.p,a, i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na nieuwzględnieniu żądania skarżącej o dopuszczenie dowodów zawnioskowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym z zeznań świadka ks. [...], zgłoszonych w celu wykazania, że Parafia finansowała zadanie ze środków własnych w kwocie 141 093,16 zł, pomimo że przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej udowodnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, w tym obalenie domniemania prawdziwości tego co zostało stwierdzone w protokole z kontroli Urzędu Kontroli Skarbowego we [...], a co w rezultacie doprowadziło do niekorzystnego dla Parafii rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a jako dowód

należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art, 75 § 1 k.p.a.);

3. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez niezasadne przyjęcie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, iż z uwagi na ustalony stan faktyczny wynikający z analizy konta bankowego oraz oświadczenia wykonawcy nie zachodzi konieczność uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej i w rezultacie nieprzeprowadzenie tych dowodów, a przez to uniemożliwienie stronie przeprowadzenia dowodu przeciwko treść protokołu kontroli Urzędu Skarbowego we [...] i obalenia domniemania prawdziwości tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a co doprowadziło do dokonania wadliwych ustaleń stanu faktycznego i negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, podczas gdy stosownie do art. 76 § 3 k.p.a, stwierdzenie faktów w dokumencie urzędowym nie wyklucza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu, a stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy;

4. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na:

a) niewskazaniu dowodów, na których Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego oparł się przyjmując, że wykonawca wystawił faktury za wykonane prace w wysokości łącznej 711 093,16 zł, jak również, że Parafia wystawiała zawyżone faktury, za które to wykonawca płacił i w ten sposób pozyskiwała środki finansowe na wkład własny, podczas gdy stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także

b) niewyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji i tym samym niewyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co czyni tę decyzję wadliwą i w istocie niemożliwą do zweryfikowania. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wprawdzie jako podstawę materialnoprawną wskazał art. 169 ust. 1 pkt 2) u.f.p. i przytoczył ten przepis, jednakże w ocenie skarżącej nie wyjaśnił, która z przesłanek określonych w art. 169 ust. 2 u.f.p. w niniejszej sprawie w ocenie Organu została ziszczona i dlaczego dotacja przyznana Parafii jest dotacją pobraną w nadmiernej wysokości, zwłaszcza, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego określił obowiązek zwrotu całej wypłaconej Parafii dotacji, co pozostaje w sprzeczności z art. 169 ust. 4 u.f.p.

W ocenie skarżącej sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji nie daje podstaw do ustalenia jakie racje doprowadziły organ do wniosku, że doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości (mając na względzie brzmienie art. 169 ust. 2 u.f.p.). Strona nie ma możliwości odtworzenia toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów jej rozstrzygnięcia, zwłaszcza, że zawarte w uzasadnieniu decyzji ustalenia Organu nie mają nawet oparcia w treści protokołu kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej we [...]. Nie można także dokonać weryfikacji decyzji w świetle art. 169 ust. 2 u.f.p. i określić, czy mamy do czynienia z dotacją w nadmiernej wysokości, ponieważ zdaniem Organu dotacja pobrana została w wysokości wyższej niż określona w przepisach prawa, wyższej niż określona w umowie, czy też wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Ma to istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem tylko dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w rozumieniu powołanego przepisu podlega zwrotowi do budżetu państwa na powołanej przez MKiDN podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2) ustawy o finansach publicznych.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że umową z dnia [...] marca 2012 r. Parafia Rzymskokatolicka pw. św. [...] w [...] otrzymał ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotację celową w wysokości 280 000,00 zł na realizację zadania pn. [...], kościół pw. św. [...] (XIII w.): remont więźby dachowej i wymiana pokrycia dachu. Koszt całkowity, zgodnie z kosztorysem ofertowym wnosił 561 093,16 zł. Zadanie było współfinansowane z dotacji Marszalka Województwa [...] w kwocie 80 000,00 zł, Fundacji [...] w kwocie 40 000,00 zł oraz ze środków własnych Parafii w wysokości 141 093,16 zł. Parafia złożyła oświadczenie o posiadanych środkach finansowych (w § 2 pkt 4 umowy) co było warunkiem uzyskania dotacji ze środków budżetu państwa.

W 2016 r. została przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej we [...], kontrola celowości i zgodność z prawem gospodarowania środkami publicznymi w 2012 r. przez Parafię. W toku postępowania kontrolnego ustalono, iż Parafia wpłacała przelewem na rachunek wykonawcy tj. firmy Budowlano-konserwatorskiej "[...]" należności wynikające z faktur VAT, zaś firma dokonywała na rachunek Parafii częściowego zwrotu środków przekazywanych jej przez Parafię.

Z zeznań świadka [...] właściciela firmy Budowlano – konserwatorskiej "[...]" wynika, iż pieniądze wpłacane przez jego firmę na rachunek Parafii nie stanowiły darowizny na rzecz Parafii. Jak wynika z ustaleń kontroli UKS, płatności dokonane przez Parafię na rzecz firmy "[...] wynosiły łącznie 711 093,16 zł, zaś kwota płatności wynikających z faktur VAT, za prace remontowo-konserwatorskie dachu oraz więźby dachowej kościoła wynosiła 561 09346 zł. Firma dokonała zatem zwrotu środków na konto Parafii w kwocie 150 000, 00 zł, która obejmowała kwotę wkładu własnego zadeklarowanego przez Parafię w § 2 pkt 4 umowy dotacyjnej. Nie budzi wątpliwości tak organu jak i Sądu że łączna kwota za wykonane usługi wynosiła 561 093,16 zł i była zgodna z kosztorysem, stanowiącym załącznik do umowy o udzielenie dotacji. W § 2 pkt 4 umowy z dnia [...] marca 2012 r. Parafia złożyła oświadczenie o posiadanych środkach finansowych w wysokości 141 093,16 zł na realizację zadania co oznaczało, że prace budowlane, objęte dotacją pochodzącą ze środków finansowanych z budżetu państwa w części, miały pochodzić ze środków własnych Parafii. Jednakże fakt wystawienia przez wykonawcę faktur za wykonane prace w wysokości łącznie 711 093,16 zł oraz zwrot przez wykonawcę na rzecz Parafii kwoty 150. 000 zł, nie stanowił darowizny. Także czas, w którym zostały wykonane przelewy pozwala uznać, iż Parafia nie dokonała finansowania zadania dotacyjnego zer środków własnych. Środki te Parafia uzyskała z wpłat pochodzących od wykonawcy w okresie od 5 maja 2012 r. do 30 lipca 2012 r. jako częściowy zwrot za wystawione przez Parafię zawyżone faktury.

W związku z powyższym Minister trafnie uznał, iż działania Parafii stanowiły naruszenie warunków § 2 pkt 4 umowy z dnia 29 marca 2012 r.

W przypadku całkowitego braku pokrycia przez Beneficjenta wkładu własnego, o którym mowa w § 2 ust. 4, zobowiązany jest on, bez wezwania, do niezwłocznego zwrotu przekazanych środków finansowych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Naruszenie warunków umowy dotacyjnej powoduje więc, iż kwota udzielonej dotacji podlega zwrotowi na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych jako pobranej w nadmiernej wysokości.

Sąd podkreśla, iż kontrola przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej we [...], obejmowała zgodność z prawem gospodarowania środkami publicznymi w 2012 r. przez Parafię. Z przeprowadzonych czynności został sporządzony protokół. Ustalenia dokonane przez UKS, ujęte w tym protokole, mają moc dowodu w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., którego nie mogą podważyć ewentualne zeznania Proboszcza jako osoby zainteresowanej w sprawie.

Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 169 ust. 5 ustawy o finansach publicznych odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia; 1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, 2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Organ uznał jednak, że odsetki od kwoty dotacji podlegającej zwrotowi należy naliczyć od dnia sporządzenia protokołu przez Urząd Kontroli Skarbowej we [...] tj. od dnia 14 listopada 2016 r., albowiem z datą sporządzenia protokołu zostały ujawnione okoliczności, uzasadniające wydanie decyzji orzekającej o zwrocie dotacji.

Jest to pogląd co najmniej dyskusyjny zwłaszcza w kontekście treści cytowanego wyżej przepisu.

Ze względu jednak na treść art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie mógł wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Naruszenie art. 169 ust. 5 u.o.f.p. nie skutkowało bowiem koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił uznając tym samym, iż żaden z jej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.