Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt II SA/Ka 135/99
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 2000-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Drogi publiczne
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838
law: Obwieszczenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o drogach publicznych.
article: par. 14 ust. 1-2, par. 41-43
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lutego 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Teza: Kwestie zabudowy w zarezerwowanym w planie zagospodarowania przestrzennego pasach terenu pod przyszłą zabudowę lub modernizację dróg, reguluje przepis art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/.

Tak więc, w zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki i konstrukcje budowlane /art. 35 ust. 3 cyt. ustawy/.

TEZY

Kwestie zabudowy w zarezerwowanym w planie zagospodarowania przestrzennego pasach terenu pod przyszłą zabudowę lub modernizację dróg, reguluje przepis art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/.

Tak więc, w zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki i konstrukcje budowlane /art. 35 ust. 3 cyt. ustawy/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystyny S. i Czesława S. na decyzję Wojewody K. z dnia 15 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zastępcy Burmistrza C.-D. z dnia 3 listopada 1998 r. (...) - w części dotyczącej sprzeciwu wobec budowy ogrodzenia działek nr 787/149, 787/69 i 787/68 - od strony ulicy M.; (...).


UZASADNIENIE

Pismem z daty 23 sierpnia 1998 r., które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w C.-D. w dniu 18 września 1998 r. Czesław S. zgłosił przystąpienie do budowy ogrodzenia nieruchomości przy ul. L.

Kierownik Referatu Architektury i Ekologii pismem z dnia 5 października 1998 r. (...) wezwał stronę do usunięcia braków zgłoszenia przez dołączenie szkicu sytuacyjnego lokalizacji ogrodzenia, opisu rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót oraz aktualnego aktu dysponowania własnością - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Odpowiadając na wezwanie Czesław S. w dniu 6 października 1998 r. złożył mapkę z oznaczonym przebiegiem ogrodzenia, odpis księgi wieczystej oraz wyjaśnił, że ogrodzenie wykonane zostanie z siatki stalowej i słupków z rur stalowych - o wysokości 150 cm.

Następnie Kierownik Referatu Architektury i Ekologii UM pismem z dnia 12 października 19998 r. poinformował wnioskodawcę o warunkach wykonania ogrodzenia. Z kolei Czesław S. pismem z dnia 26 października 1998 r. zawiadomił organ, że zamierza wykonać ogrodzenie według złożonego uprzednio szkicu.

Decyzją z dnia 3 listopada 1998 r. (...), Zastępca Prezydenta C.-D. powołując się na zawarte porozumienie z Kierownikiem Urzędu Rejonowego w P., wniósł sprzeciw do zgłoszenia budowy ogrodzenia parcel nr 787/149, 787/148, 787/68 i 787/69 przy ul. L. i M. w C.-D. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 30 ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. W uzasadnieniu podano, że organ w dalszym ciągu podtrzymuje warunki budowy, ustalone w piśmie z dnia 12 października 1998 r., a mianowicie:

- ogrodzenie od strony ul. L. należy wykonać w linii istniejących ogrodzeń,

- dojazd do działki 787/149 należy zlokalizować od strony drogi dojazdowej /działki nr 787/148/ lub od ul. M., bądź po uzyskaniu zgody administratora WDDM w K. - od ulicy L.,

- ogrodzenie od ulicy M. usytuować z zachowaniem odległości 6,0 m między ogrodzeniami,

- ogrodzenie działki nr 787/148 nie może powodować jej zawężenia jako drogi dojazdowej,

- ogrodzenie wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi - rozdział 9 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./.

W odwołaniu od decyzji Krystyna S. i Czesław S. nie zgodzili się na sugerowaną budowę ogrodzenia. Ich zdaniem, dojazd do działek nr 787/149 i 787/69 i 787/68 może być zapewniony od strony ul. M. Zarzucili też, że zachowanie odległości 6,0 m między ogrodzeniami celem poszerzenia pasa drogowego ul. M. nie może nastąpić kosztem tylko ich nieruchomości, gdyż ograniczenie szerokości parceli wykluczyłoby możliwości jej zabudowy a przy tym nie wiadomo, czy ogrodzenie po drugiej stronie ulicy jest postawione w granicy. Odwołujący sprzeciwili się stanowczo nałożeniu obwarowania co do ogrodzenia działki nr 787/148, gdyż leżąca po wschodniej stronie działka miała stanowić odrębny dojazd tylko do ich parcel. Natomiast zgodzono się z warunkami budowy ogrodzenia od ulicy L.

Organ odwoławczy uwzględnił odwołanie częściowo, uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej sprzeciwu budowy ogrodzenia działki nr 147/148 i w tym zakresie umarzając postępowanie, zaś w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem organu II instancji zasadny jest warunek zachowania odległości 6 metrów pomiędzy ogrodzeniem projektowanym a istniejącym ogrodzeniem po drugiej stronie ulicy Marzanny, będącej drogą miejską o znaczeniu lokalnym jako wynikający z par. 14 ust. 2 warunków technicznych (...) /rozporządzenie MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. - Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./.

Natomiast działka nr 147/148 nie graniczy z drogą publiczną, stąd też ingerencja organu nie miała podstaw prawnych.

W skardze do Sądu Administracyjnego Krystyna S. i Czesław S. nie zgodzili się z decyzją organu odwoławczego co do warunków budowy ogrodzenia od ulicy M., podtrzymując stwierdzenie zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ich zdaniem, przy wyznaczaniu ulicy M. nie ustanowiono warunków zachowania odległości 6 m pomiędzy ogrodzeniami. Istniejące ogrodzenie z drugiej strony ulicy usytuowane jest w odległości 4 m od granicy ich nieruchomości, stąd też decyzja wymusza realizację ogrodzenia w odległości minimum 2 m od granicy, co spowoduje znaczne zawężenie ich działki.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn zawartych w motywach zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Działając z urzędu Sąd Administracyjny stwierdził, że organy obydwu instancji naruszyły prawo materialne przez błędną wykładnię przepisu par. 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./.

Sprzeciw co do budowy ogrodzenia od strony ulicy M. w C.-D. jako drogi gminnej organy obydwu instancji uzasadniły nie spełnieniem warunków technicznych nakazując usytuowanie ogrodzenia działki skarżących z zachowaniem odległości 6,0 m od ogrodzenia działki położonej z drugiej strony tej ulicy - jako wymóg z par. 14 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Tymczasem powołany przepis nakłada warunek zapewnienia dojścia i dojazdu do działek budowlanych w zespole budynków jednorodzinnych od drogi publicznej, co wynika z brzmienia ust. 1 par. 14, a ponadto, nakazuje zachowanie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości nie mniejszej niż 5 m.

Wymogi ogrodzenia działki reguluje natomiast rozdział 9 działu II warunków technicznych (...) /par. 41-43 cyt. rozporządzenia/. Gdy idzie o sytuowanie ogrodzenia, nie powinno ono przekraczać granicy działki oraz linii rozgraniczającej ulicy lub placu bądź innej linii ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /par. 41 cyt. rozporządzenia/.

W tym zakresie organy orzekające nie poczyniły jednak żadnych ustaleń faktycznych. Aczkolwiek w aktach postępowania administracyjnego znajduje się wyrys i wypis z tekstu planu Gminy C.-D., wyjaśnienie tych okoliczności nie mogło nastąpić w ramach postępowania przed Sądem Administracyjnym, określonego przepisem art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Nadto, wskazać należy, iż kwestie zabudowy w zarezerwowanym w planie zagospodarowania przestrzennego pasach terenu pod przyszłą zabudowę lub modernizację dróg, reguluje przepis art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/. Tak więc, w zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki i konstrukcje budowlane /art. 35 ust. 3 cyt. ustawy/.

Stwierdzić też przyjdzie, że organy orzekające jako podstawę prawną decyzji powołały dwa odrębne przepisy, dotyczące sprzeciwu, a mianowicie:

1/ art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, który to przepis reguluje skutki nieuzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów zgłoszenia budowy,

2/ art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, który z kolei stanowi podstawę ingerencji organu w terminie 30 dni od zgłoszenia w sytuacji, gdy planowana inwestycja narusza przepisy prawa.

W niniejszej sprawie obowiązek uzupełnienia zgłoszenia nie został nałożony postanowieniem, lecz pismem, które zdaje się co prawda spełniało wymogi postanowienia jako pochodzące od osoby działającej z upoważnienia organu I instancji, lecz nie zawierało określenia terminu uzupełnienia dokumentacji. Zdaniem Sądu, skarżący uzupełnili braki zgłoszenia, określone pismem z dnia 5 października 1998 r.

W tej sytuacji wniesienie sprzeciwu mogło nastąpić jedynie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego a w tym zakresie sprawa nie została wyjaśniona przez organy orzekające zgodnie z powyższymi wskazaniami.

Z tych wszystkich względów decyzje organów obydwu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ustawy o NSA.

Wobec uwzględnienia skargi należało zasądzić na rzecz skarżących koszty postępowania /wpis sądowy/ po myśli art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.