Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2748/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par 1 pkt 1 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych J.J.–S.i J.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 991/19 w sprawie ze skarg J. J.–S. i J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: zawiesić postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania w sprawie III OPS 1/22.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., IV SA/Wa 991/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargi J. J. i J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w Warszawie z 13 marca 2019 r. nr KOC 3562/Ar/17 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiodły J. J.-S. i J. Ł. – zastępowane przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

W skardze kasacyjnej J. J. zarzucono naruszono przepisów prawa:

1) at. 141 § 4, art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., "Ppsa") w zw. z art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) poprzez akceptację stanowisk obu organów w zakresie, iż nie musiały one samodzielnie ustalić maksymalnych mocy, pochyleń anten według danych katalogowych anten. Ponadto wadliwe przyjęcie, iż kwalifikacja przedsięwzięcia jest dokonywana dla jego pojedynczych elementów, ponieważ zdaniem sądu nie ma podstaw naukowych oraz faktycznych do oceny jego całości nawet w przypadku, w którym EIRP obu anten w każdym sektorze jest wspólna.

2) art. 72 ust. 1 pkt 3 Uioś w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 71, rozp. RM 2010) w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tzw. tiltów anten. Ponadto nie dokonano oceny kwalifikacji przedsięwzięcia, lecz jego pojedynczych elementów.

Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych,

3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie no środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozwożenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można wszakże wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie lub nachodzenie się spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. Dlatego konieczne jest - dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

Ponadto wskazuje się, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania.

W skardze kasacyjnej zaś J. Ł. zarzucono:

1. prawa materialnego, tj.

a. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepisy cyt. rozporządzenia nie wymagają dokonania zsumowania promieniowania emitowanego przez wszystkie anteny wchodzące w skład danej instalacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uznano, iż instalacja nie będzie znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co doprowadziło do wniosku, iż w niniejszej sprawie nie wymagane było przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - które winno poprzedzać wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz

przez błędną wykładnię i uznanie, że środki elektryczne, w osi głównej wiązki promieniowania anten należących do instalacji nie przechodzą przez miejsca dostępne dla ludności; oraz

przez błędną wykładnię i uznanie, że oś wiązki min. dla anteny S1A3 ustalona jest na prawidłowej wysokości, podczas gdy wysokość wiązki ustalona została na zbyt niskiej wysokości;

b. art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż miejscem dostępnym dla ludności nie jest miejsce, w którym choćby potencjalnie może powstać zabudowa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przyzwolono, aby miejsca dostępne dla ludności pozostawały w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych instalacji, oraz

poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że oś wiązki m.in. dla anteny S1A3 ustalona jest na prawidłowej wysokości, podczas gdy wysokość wiązki ustalona została na zbyt niskiej wysokości i przebiega przez miejsce dostępne dla ludności;

c. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uznano, iż w niniejszej sprawie nie wymagane było przeprowadzenia postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

2. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez:

i. dokonanie niepełnej i błędnej analizy materiału dowodowego sprawy poprzez niedokonanie kumulacji promienia emitowanego przez wszystkie anteny wchodzące w skład instalacji co doprowadziło do nieustalenia czy przedmiotową inwestycję należałoby zaliczyć do inwestycji znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko;

ii. dokonanie niepełnej i błędnej analizy materiału dowodowego sprawy i niedostrzeżenie, iż oś główna wiązki promieniowania anten sektorowych przebiega przez miejsca dostępne dla ludności;

iii. dokonanie błędnych i niepełnych ustaleń faktycznych i błędne ustalenie miejsc dostępnych dla ludności położonych w odległościach od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten składających się na instalację;

iv. niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z faktycznym i prawnym stanem sprawy oraz naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, podczas gdy zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego pozwalało organowi uznać, iż inwestycja nie może zostać przeprowadzona na przedmiotowym terenie;

v. nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufania do organów administracji oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodowych, a co za tym idzie błędnej oceny dowodów, co doprowadziło do wydania niekorzystnej dla skarżącej decyzji.

b. art. 151 Ppsa i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;

2) zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa według norm przepisanych;

3) rozpoznanie na podstawie art. 176 § 2 Ppsa niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zdaniem skarżącej organy obu instancji oraz sąd pierwszej instancji nie przeprowadziły z punktu oddziaływania na środowisko jakiejkolwiek oceny wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed wydaniem decyzji Organ winien samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej ocenie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym w szczególności złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy należy ona, czy też nie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7, bądź § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010.

W piśmie z 16 marca 2020 r. J. Ł. sprostowała oczywistą omyłkę pisarską a dot. sygn. zaskarżonego wyroku, tj. IV SA/Wa 991/19 zamiast wskazanej w petitum skargi kasacyjnej, tj. IV SA/Wa 991/15.

W piśmie zaś z 7 lipca 2021 r. J. Ł. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci,

a) pisma O. S.A. z 9 września 2020 r.

- na okoliczność faktu wypowiedzenia umowy dzierżawy zawartej pomiędzy O. S.A. a skarżącą w dniu 2 czerwca 2015 r.:

- na okoliczność bezprzedmiotowości niniejszego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Składowi orzekającemu w przedmiotowej sprawie wiadomy z urzędu jest fakt, toczy się postępowanie z wniosku innego składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 5 kwietnia 2022 r., III OSK 703/21, na podstawie art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też sumę równoważnych mocy promieniowania izotropowego wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu. Sprawa ta została zarejestrowana w NSA pod sygnaturą akt III OPS 1/22. Wzgląd na jednolitość wykładni przepisów prawa, których stosowanie jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, uzasadnia zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. III OPS 1/22.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie III OPS 1/12 stanowić będzie przesłankę do podjęcia zakiszonego postępowania w przedmiotowej sprawie.