Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 776/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151, art 119 ust 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej (dalej: "Dyrektor Generalny SW", "organ") w rozpatrzeniu wniosku K. D. (dalej: "skarżący") o przydział lokalu mieszkalnego.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 listopada 2020 r. K. D. wniósł o:

1) zobowiązanie Dyrektora Generalnego SW do rozpatrzenia wniosku, przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego w określonym terminie,

2) wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", w wysokości adekwatnej do powagi sprawy,

3) stwierdzenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w marcu 2016 r. jako emerytowany funkcjonariusz Służby Więziennej złożył do Dyrektora Generalnego SW wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Postępowanie wszczęte w niniejszej sprawie zostało przez organ zawieszone i pomimo upływu 4 lat od daty złożenia wniosku nie zostało zakończone. Na ponaglenie złożone w dniu [...] lipca 2020 r. organ nie udzielił odpowiedzi.

Zdaniem skarżącego, na gruncie przepisów postępowania administracyjnego brak jest okoliczności usprawiedliwiających zaniechanie organu w rozpatrzeniu ww. wniosku. W sytuacji bowiem, gdy organ nie znajduje podstaw do pozytywnego załatwienia sprawy, winien wydać decyzję odmowną. Celem skargi na bezczynność jest właśnie zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący powołał m.in. art. 54 § 1 - 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazując na obowiązki organu administracji wynikające z ww. przepisów.

Odwołując się do treści uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 19), skarżący wskazał również na uprawnienia sądów administracyjnych wynikające z art. 149 p.p.s.a. podkreślając, że nawet w sytuacji, gdy organ załatwi sprawę po wniesieniu skargi na bezczynność, sąd ma kompetencje do stwierdzenia, czy w danej sprawie wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby zobowiązywania do wydania aktu lub dokonania czynności. Podkreślił, że w niniejszej sprawie zwłoka organu w rozpatrzeniu wniosku uzasadnia stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu organ wskazał, że K. D. decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2010 r. otrzymał przydział lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Minister Sprawiedliwości stwierdził nieważność ww. decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 91 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.).

W dniu [...] listopada 2012 r. skarżący złożył do Dyrektora Generalnego SW pismo z prośbą o przydział zajmowanego nadal lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Po wezwaniu do usunięcia braków formalnych ww. pisma, skarżący złożył (na właściwym druku) wniosek o przydział ww. lokalu (data wpływu wniosku - [...] stycznia 2013 r.).

Wobec wniesienia przez K. D. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r., Dyrektor Generalny SW postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. zawiesił postępowanie z wniosku o przydział ww. lokalu mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 412/13 oddalił skargę K. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1890/13 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Dalej organ wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2015 r. K. D. złożył do Dyrektora Generalnego SW wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego.

W dniu [...] czerwca 2015 r. do organu wpłynęła kopia postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o podjęciu postępowania w sprawie wznowienia z urzędu postępowania dotyczącego przydziału K. D. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...], zawieszonego postanowieniem Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Natomiast w dniu [...] października 2015 r. do Centralnego Zarządu SW wpłynęła kopia decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2015 r., [...] uchylająca decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w całości oraz umarzająca postępowanie w sprawie wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...].

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego doprecyzował - w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] lipca 2015 r. - wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2015 r. wskazując, że jest to podanie o przydział lokalu mieszkalnego.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor Generalny SW odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku z dnia [...] maja 2015 r. Na skutek zażalenia K. D., Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. uchylił zaskarżone postanowienie.

W związku z powyższym Dyrektor Generalny SW postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., Minister Sprawiedliwości odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] stwierdzajacej nieważność decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Ww. postanowienie ostateczne zostało zaskarżone przez K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Dyrektor Generalny SW ponownie zawiesił postępowanie w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd sprawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. K. D. wniósł do Ministra Sprawiedliwości zażalenie na niezałatwienie przez Dyrektora Generalnego SW w terminie ustawowym sprawy dotyczącej przyznania mu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Minister Sprawiedliwości uznał zażalenie za nieuzasadnione.

Wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 802/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na bezczynność Dyrektora Generalnego SW w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o przydział lokalu mieszkalnego.

Natomiast wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1043/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Wyrok ten, jak wskazał organ, nie jest prawomocny, bowiem skarżący wniósł od ww. wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. K. D. zwrócił się do Dyrektora Generalnego SW o udzielenie wyjaśnień dotyczących stanu sprawy z wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia [...] lipca 2020 r., lecz przesyłka została zwrócona do nadawcy jako nieodebrana przez adresata.

Odnosząc się zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że skarżący uruchamiał liczne postępowania administracyjne dotyczące przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. We wszystkich istotnych kwestiach udzielano mu informacji w formie odpowiedzi na wnioski, skargi i pisma kierowane do organu. W przypadku niekorzystnych rozstrzygnięć skarżący korzystał z przysługujących mu środków prawnych. Stanowiska organów administracyjnych w jego sprawie potwierdzane były w trybie kontroli sądowej. Powyższe okoliczności nie potwierdzają tezy, iż Dyrektor Generalny SW pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku o przydział lokalu mieszkalnego.

Zdaniem organu, nie ma racji skarżący, że jego ponaglenie pozostało bez odpowiedzi, bowiem w aktach sprawy znajduje się pismo organu z dnia [...] lipca 2020r. oraz potwierdzenie nieodebrania przez skarżącego korespondencji w tej sprawie.

W ocenie organu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem ww. wniosek nie może być merytorycznie załatwiony z przyczyn od niego niezależnych. Postępowanie administracyjne było bowiem dwukrotnie zawieszane przez organ ze względu na wszczynane przez skarżącego postępowania weryfikujące decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. o przydziale lokalu mieszkalnego.

Końcowo organ wskazał, że skarżący, jakkolwiek neguje podstawę zawieszenia postępowania wskazaną w postanowieniu Dyrektora Generalnego SW z dnia [...] lipca 2016 r., to jednak nie skorzystał z uprawnienia do złożenia na nie zażalenia. W tym stanie rzeczy, do czasu ustania przesłanki stanowiącej, w ocenie organu, przeszkodę do prowadzenia postępowania, brak jest podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2021 r. K. D. uzupełnił skargę wskazując, iż stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę nie odnosi się do meritum sprawy, pomija fakty potwierdzające jego bezczynność oraz rażące naruszenie przepisów określających standardy postępowania administracyjnego.

Skarżący podkreślił, że pomimo upływu wielu lat od daty zwieszenia postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego organ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Dopiero w reakcji na pisemne wystąpienie skarżącego, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., organ zwrócił się do Ministerstwa Sprawiedliwości o przekazanie informacji dotyczącej stanu sprawy stanowiącej podstawę zawieszenia postępowania. Pismo to ponowił w grudniu 2020 r. Działanie organu, zdaniem skarżącego, narusza art. 45 i 184 Konstytucji RP, art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej: "k.p.a.", oraz art. 8 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. organ poinformował, że sprawa o sygn. akt II SA/Wa 1043/17 nie została prawomocnie zakończona, bowiem skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2018 r., nie została rozpoznana przez NSA (sprawa o sygn. akt I OSK 2735/17).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku K. D. o przydział lokalu mieszkalnego podlegała oddaleniu.

Skarga jest dopuszczalna, bowiem pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2020r. należy zakwalifikować jako ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa.

Zarzut skargi co do bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku o przydział lokalu mieszkalnego nie jest uzasadniony.

Na wstępie jednak należy zauważyć, że skarżący powołał się na wniosek o przydział ww. lokalu "z marca 2016 r." (dokładnej daty dziennej - jak wynika z treści skargi - skarżący nie pamięta). Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący złożył w dniu [...] listopada 2012 r. do Dyrektora Generalnego SW pismo z prośbą o przydział lokalu położonego przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] stycznia 2013 r. skarżący złożył natomiast "Wniosek o przydział lokalu mieszkalnego" na wymaganym formularzu. Z kolei w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że pismo skarżącego z dnia [...] maja 2015 r. jest ponowieniem wniosku o przydział ww. lokalu mieszkalnego.

Zaznaczyć również należy, że w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości powołał się wprawdzie na wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2016 r. (pismo datowane na [...] lutego 2016 r.), jednakże wniosek ten zawierał żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], a nie żądanie przydziału lokalu mieszkalnego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że z uzasadnienia skargi oraz późniejszego pisma procesowego skarżącego wynika, że skarga na bezczynność dotyczy postępowania administracyjnego z wniosku o przydział lokalu mieszkalnego zawieszonego postanowieniem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...].

Z treści tego postanowienia wynika, że organ zawiesił przedmiotowe postępowanie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymującym w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...].

Podkreślić przy tym należy, że wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 802/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o przydział lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie to "musiało zostać przez organ postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. zawieszone wobec wniesienia przez skarżącego do WSA skargi na odmowę wszczęcia przez Ministra Sprawiedliwości postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. - którą stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. o przydziale lokalu (...). Dlatego dopiero prawomocne rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny tej skargi umożliwi organowi podjęcie przedmiotowego postępowania". Sąd wskazał również, że "na terminy w rozpatrywaniu sprawy miało także wpływ (ostatecznie zakończone rozstrzygnięciem Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2015 r. o umorzeniu postępowania) postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego przydziału K. D. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2010 r.". Sąd podzielił również stanowisko organu, iż "rozpatrywanie przedmiotowego wniosku było wstrzymywane przez inne postępowania, które wprost dotyczyły uprawnień skarżącego do ww. lokalu (teoretycznie każde z nich mogło zakończyć się wzruszeniem ostatecznej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przydziale lokalu i otworzeniem skarżącemu prawa ubiegania się na nowo o przydział lokalu) a zatem stanowiły podstawę do zawieszenia przez organ przedmiotowego postępowania".

Z powyższego wynika, iż Sąd w ww. wyroku przesądził, że Dyrektor Generalny SW miał podstawy do tego, aby ww. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. zawiesić postępowanie w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego, a ponadto, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o przydział lokalu.

Powołany wyrok Sądu stał się prawomocny od dnia 28 września 2017 r. i stosownie do art. 170 p.p.s.a. jest wiążący dla organu administracji oraz dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Ponadto, zgodnie z art. 171 p.p.s.a., powołany wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała jedynie kwestia, czy po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 802/16, zaistniały podstawy do podjęcia postępowania administracyjnego zawieszonego przez Dyrektora Generalnego SG postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Tylko bowiem w takim przypadku zarzut bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o przydział lokalu mieszkalnego mógłby zostać uwzględniony.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, że prawomocnym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1264/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpatrzenia skargi K. D. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Minister Sprawiedliwości, ponownie rozpatrując zażalenie K. D. na postanowienie własne z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1043/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na ww. postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Od ww. wyroku K. D. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sprawa zarejestrowana pierwotnie pod sygn. akt I OSK 3735/18, obecnie sygn. akt III OSK 417/21), która ani do dnia wniesienia skargi na bezczynność Dyrektora Generalnego SW, ani do dnia orzekania w niniejszej sprawie, nie została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym sprawa z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nie została prawomocnie zakończona, a to z kolei oznacza, że brak było podstaw do podjęcia postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego zawieszonego postanowieniem Dyrektora Generalnego SW z dnia [...] lipca 2016 r.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając treść art. 35 § 5 k.p.a., postawiony w skardze zarzut bezczynności Dyrektora Generalnego SW w rozpatrzeniu wniosku o przydział lokalu mieszkalnego nie mógł zostać uwzględniony. Nie odpadła bowiem powołana przez organ przesłanka zawieszenia ww. postępowania określona w art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Sąd nie stwierdził również, aby organ dopuścił się naruszenia art. 45 i 184 Konstytucji RP, art. 7 k.p.a. oraz art. 8 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie miał podstaw do wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 1b p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.