Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 398/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Oddalono skargę w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski ( spr.) Sędzia NSA Łucja Franiczek Protokolant referent Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie [...] i [...] oraz orzeka że w tej części nie podlega ona wykonaniu 2. w pozostałej części skargę oddala 3. zasądza od [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. na rzecz skarżącej Spółdzielni kwotę [...]zł ([...]) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w W. decyzją nr [...] wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. z 2002 r. Nr 147 poz. 1230 ze zm., zwanej dalej ustawą o PSP/ w zw. z art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz.U. z 2002 r. Nr 147 poz. 1229 ze zm., zwanej dalej ustawą o ochronie przeciwpożarowej/, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz.U. z 2003 r. Nr 121 poz. 1138, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków/ w związku z § 207 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych/ oraz na podstawie art. 104 kpa nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. wykonanie w terminie do [...]r. w budynkach mieszkaniowych wielorodzinnych, wysokich zlokalizowanych w W. przy ul. [...] nr A, B, C, D, E i F obowiązki polegające na:

1) wykonaniu zewnętrznej pionowej drogi ewakuacyjnej,

2) wyposażeniu istniejącej drogi ewakuacyjnej w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub w samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu,

3) oddzieleniu komór zsypowych od drogi ewakuacyjnej ścianą EI 60 i drzwiami EI 30,

4) zabudowaniu na wejściu do piwnic lokatorskich drzwi EI 30.

Jednocześnie powołując się na treść § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych organ orzekający stwierdził, że nakazane obowiązki mogą być spełnione w inny sposób, stosownie do wskazań odpowiedniej ekspertyzy technicznej uzgodnionej ze [...]Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w K.. W uzasadnieniu powołując się na wyniki przeprowadzonych "kontroli rozpoznawczych" stwierdzono, że w objętych decyzją budynkach doszło do przekroczenia o ponad 400 % dopuszczalnej długości dojścia ewakuacyjnego /z najwyżej położonych mieszkań/ prowadzącego schodami i korytarzami biegnącymi wokół szybu windowego. Droga ta dla [...] istniejących w każdym z tych budynków mieszkań, z których drzwi wyjściowe prowadzą na nią bezpośrednio, nie jest zabezpieczona przed zadymianiem. Nie są też wydzielone właściwie na poszczególnych kondygnacjach komory zsypowe, a zejścia do piwnic lokatorskich nie są zamykane drzwiami EI 30. Stan taki powoduje, że w przypadku pożaru dymy i gazy pożarowe, które wydostaną się na drogę ewakuacyjną, rozprzestrzenią się bez przeszkód na pozostałe kondygnacje utrudniając lub uniemożliwiając opuszczenie przez ludzi zagrożonej strefy. Stwarza to stan zagrożenia dla ludzi. Wykonanie nałożonych obowiązków poprawi zaś bezpieczeństwo mieszkańców budynku.

W odwołaniu od tej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w W. wniosła o "anulowanie" obowiązków sformułowanych w jej punktach [...],[...]i [...]. Zarzuciła, że budynki zostały wzniesione zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich realizacji i dlatego nie mogą one stwarzać zagrożenia życia ludzi. Nadto takie zagrożenie nie występowało przez ponad 30 lat ich eksploatacji. Zdaniem Spółdzielni organ orzekający nie uwzględnił treści § 40 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Zarzuciła też odwołująca się, że z uwagi na usytuowane w budynkach okna niewykonalne jest zrealizowanie zewnętrznej drogi ewakuacyjnej. Brak jest zdaniem Spółdzielni podstaw prawnych do nałożenia obowiązku wykonania w budynkach urządzeń oddymiających. W sytuacji gdy komory zsypowe są nieczynne brak jest podstaw do oddzielenia ich ścianą EI 60 i drzwiami EI 30. Podniesiono też konsekwencje finansowe wykonania nałożonych obowiązków, które musieliby ponieść mieszkańcy budynków.

Po rozpoznaniu tego odwołania [...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. /dalej [...]KWPSP/ zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...]/znak [...]/ wydaną z powołaniem się m.in. na art. 138 § 1 ust. 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji w zakwestionowanej odwołaniem części i nakazał wykonanie w terminie do [...]r. w objętych postępowaniem budynkach mieszkalnych obowiązków polegających na:

1. oddzieleniu każdego mieszkania od poziomych dróg komunikacji ogólnej drzwiami dymoszczelnymi o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30,

2. zabudowaniu w najwyższej części klatki schodowej samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu,

3. zabudowaniu w wejściach do komór zsypu na każdej kondygnacji drzwi o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30.

Jako podstawę nałożenia tych obowiązków powołał przepisy § 246 ust. 5 pkt 1, 2 i 3, § 216 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych w zw. z § 11 i 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Uzasadniając to rozstrzygnięcie podtrzymał ustalenia organu I instancji. Przyjął, że długość dojścia ewakuacyjnego od najdalej usytuowanego mieszkania do wyjścia z budynków na poziomie parteru wynosi 262 metry. Jedyna droga ewakuacyjna w budynkach wymaga bowiem przejścia po pojedynczych biegach schodowych i odcinkach poziomych korytarzy, wokół centralnie usytuowanych szybów windowych i komór zsypowych. Budynki nie posiadają urządzeń służących do oddymiania tej drogi ewakuacyjnej. Nie ma w nich przedsionków przeciwpożarowych. Drzwi do poszczególnych mieszkań prowadzą bezpośrednio na drogi ewakuacyjne. Drzwi te jak i drzwi do piwnic i komór zsypowych nie zapewniają ograniczenia w rozprzestrzenianiu się dymu i ognia. Istniejące rozwiązania nie zapewniają możliwości bezpiecznego opuszczenia budynku w razie pożaru lub zagrożenia pożarem. Zdaniem [...]KWPSP niezasadne są zarzuty odwołania kwestionujące obowiązek zabezpieczenia komór zsypowych drzwiami o odpowiedniej odporności ogniowej, a to w sytuacji gdy komory te stanowią potencjalne drogi rozprzestrzeniania się dymu w pionie budynku. W tej sytuacji nie ma znaczenia czy zsypy są użytkowane. Występowanie w przedmiotowych budynkach stanu zagrożenia życia w rozumieniu § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, uzasadnia stosowanie dotyczących bezpieczeństwa pożarowego przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia

12 kwietnia 2002 r., a to zgodnie z treścią § 207 ust. 2 tego aktu prawnego. Nie ma w świetle tych przepisów w tym względzie znaczenia kiedy objęte decyzją budynki zostały wzniesione. Obowiązek właściciela lub zarządcy budynków zastosowania wynikających z obowiązujących warunków technicznych rozwiązań, zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego wynika z § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. Rodzaj nałożonych obowiązków, których realizacja ma wyeliminować istniejące zagrożenie dla życia ludzi uwzględnia przy tym nie tylko obowiązujące przepisy techniczno-budowlane ale i wymóg zapewnienia funkcjonalności poszczególnych budynków po wykonaniu tych obowiązków. Nałożone obowiązki są przy tym w pełni wykonalne, co nie było przez odwołującą się Spółdzielnię w dotychczasowym postępowaniu kwestionowane. Podniósł nadto organ odwoławczy, że o niewykonalności nałożonych obowiązków nie mogą przesądzać ewentualne techniczne trudności w ich realizacji, a tym bardziej względy ekonomiczne, zwłaszcza w sytuacji gdy nie jest wykluczone zastosowanie rozwiązań zastępczych, przy zastosowaniu procedury o jakiej mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...]KWPSP w K. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w W. wniosła o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem: § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych przez pominięcie faktu, że budynki te zostały wzniesione przed wejściem tego rozporządzenia w życie, art. 15 kpa przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz § 11 i § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu. Zaakcentowano, że budynki zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującymi w latach ich realizacji przepisami, które wymagały aby były one projektowane i realizowane w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia. Tych cech nie mogły zatem utracić w okresie późniejszym. W okresie wznoszenia były to budynki kwalifikowane jako średniowysokie. Zdaniem skarżącej brak drzwi przeciwpożarowych w budynkach mieszkalnych nie przesądza w świetle treści § 11 i 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków o zagrożeniu życia ludzi. Unormowania zawarte w § 246 ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odrębnie regulują kwestię wyposażenia mieszkań drzwiami EI 30 i oddzielenia klatek schodowych drzwiami dymoszczelnymi, czego w zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącej nie uwzględniono. Zarzucono, że brak jest podstaw do nałożenia obowiązku zamontowania do każdego mieszkania drzwi przeciwpożarowych w sytuacji gdy przepisy obowiązujące w dacie wznoszenia budynków dopuszczały mierzenie długości dojścia ewakuacyjnego do schodów klatki schodowej nawet wówczas jak była ona niezabudowana. Zdaniem skarżącej skoro obecnie w budynkach średniowysokich nie są wymagane samoczynne urządzenia oddymiające, a do takich były zaliczone objęte decyzją budynki w dacie ich wznoszenia, to brak jest podstaw do nałożenia obowiązku określonego w pkt [...] zaskarżonej decyzji. Podniesiono nadto, że zdecydowanie większe zagrożenie w zakresie rozprzestrzeniania się dymu stwarzają szyby windowe. Zdaniem Spółdzielni nie dysponuje ona również możliwościami wymuszenia aby poszczególni użytkownicy mieszkań dokonali montażu drzwi przeciwpożarowych.

W odpowiedzi na skargę [...]KWPSP w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie. Podkreślono, że zaliczenie objętych postępowaniem budynków do budynków wysokich wynika wprost z treści § 8 pkt 3 rozporządzenia z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Przepisy tego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego mają zaś zastosowanie zgodnie z treścią jego § 207 ust. 2 również do użytkowanych już budynków istniejących niezależnie od daty ich budowy, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Stan tego zagrożenia został zaś ustalony w oparciu o treść § 12 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Przy analizie pod tym kątem budynków skarżącej wzięto przy tym przede wszystkim pod uwagę parametry techniczne dróg ewakuacyjnych, które nie spełniają obowiązujących w tym względzie wymagań głównie z uwagi na znaczne przekroczenia dopuszczalnych długości dojść ewakuacyjnych. W takiej zaś sytuacji zgodnie z treścią § 12 ust. 2 tego ostatniego rozporządzenia właściciel budynków powinien zastosować rozwiązania zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja w części dotyczącej nałożenia obowiązków określonych w jej pkt [...]i [...]ostać się zdaniem Sądu nie może albowiem została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a./. Wobec niedostatecznego rozważenia w tym zakresie sprawy nie można odeprzeć też na tym etapie postępowania zarzutu skarżącej wydania zaskarżonej decyzji w tej części z naruszeniem prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko [...]KWPSP w K., że objęte postępowaniem budynki był on zobowiązany traktować jako budynki wysokie. Wynika to bowiem z treści § 8 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych w zw. z § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. W świetle tych przepisów nie ma w tym względzie znaczenia data budowy objętych postępowaniem budynków oraz sposób ich kwalifikacji według przepisów warunków technicznych obowiązujących w dacie ich projektowania i realizacji. Brak jest też podstaw do twierdzenia, że z uwagi na datę budowy budynków organy Państwowej Straży Pożarnej nie były uprawnione w ogóle do wydawania nakazów zmierzających do dostosowania budynków do obowiązujących w datach ich orzekania wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej, określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Powoływanie się w tym względzie przez skarżącą na treść § 2 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia nie można uznać za trafne, a to wobec odmiennej w tej materii treści jego § 207 ust. 2. Wynika z niego, że przepisy tego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, ale z jednym istotnym zastrzeżeniem, a mianowicie jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Właśnie ziszczenie się warunków tego zastrzeżenia w odniesieniu do zakwestionowanych obowiązków budzi zdaniem Sądu istotne wątpliwości wymagające dodatkowego rozstrzygnięcia i wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym. Nakładając te obowiązki organy orzekające miały bowiem obowiązek wykazać, że ich realizacja przyczyni się do poprawy technicznych możliwości ewakuacji ludzi, o jakich mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Tego jednak co do zakwestionowanych obowiązków nie uczyniły. Z zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem powiązanie tych obowiązków z treścią tej normy prawnej. W szczególności to ewentualne powiązanie nie zostało w uzasadnieniu decyzji wykazane i omówione. Biorąc pod uwagę treść przedmiotowych obowiązków oraz treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy zdaniem Sądu stwierdzić, że niewątpliwie ich realizacja nie doprowadzi do zapewnienia wymogu o jakim mowa w § 12 ust. 1 pkt 2, na który powołuje się organ odwoławczy. W żaden sposób nie skróci bowiem długości przejść i dojść ewakuacyjnych. Wobec tego obowiązki te można jedynie rozpatrywać pod kątem treści § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Niewątpliwie temu wymaganiu służy realizacja obowiązku oznaczonego w zaskarżonej decyzji numerem [...], skoro ma on polegać na zabudowaniu samoczynnego urządzenia oddymiającego uruchamianego za pomocą systemu wykrywania dymu. W konsekwencji odnośnie tego obowiązku skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności nie ma prawnego uzasadnienia powoływanie się przez skarżącą odnośnie tego obowiązku na zagrożenie automatycznych urządzeń dewastacją. Bezskuteczne jest też powoływanie się na obciążenie finansowe związane z realizacją obowiązku.

Z tego też względu odnośnie obowiązku oznaczonego numerem [...] skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Jak już wyżej stwierdzono nie zostało natomiast wykazane aby obowiązki oznaczone numerami [...]i [...]miały wpływ na możliwość ewakuacji ludzi czyli na eliminację stanu zagrożenia życiu ludzi w rozumieniu § 207 § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Dotyczy to zwłaszcza obowiązku numer [...].

Z podstawy prawnej jego nałożenia nie wynika bowiem aby drzwi o wymienionej tam odporności ogniowej były jednocześnie drzwiami dymoszczelnymi, a tylko chyba wówczas zabezpieczałyby one klatkę schodową, stanowiącą w przedmiotowych budynkach jedyną drogę ewakuacyjną, przed zadymieniem. Wówczas ten obowiązek korespondowałby z treścią § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej czyli z warunkami technicznymi przesądzającymi o zagrożeniu życiu ludzi, co z kolei dawałoby podstawę do oparcia tego obowiązku na treści § 216 ust. 1 w zw. z § 207 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Należy przy tym zwrócić uwagę, że rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych znane jest zarówno pojęcie drzwi o odpowiedniej klasie odporności ogniowej jak i drzwi dymoszczelnych /np. § 246 ust. 5 pkt 1 i 2/. Oznaczałoby to, że nie muszą to być drzwi takie same. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zaś, że obowiązek ten ma przeciwdziałać przede wszystkim rozprzestrzenianiu się przez komory zsypowe dymu. Gdyby zaś realizacja tego obowiązku miała na celu jedynie zabezpieczenie drogi ewakuacyjnej przed zadymieniem to rozważenia wymagałaby kwestia czy skutek ten nie może być osiągnięty innymi sposobami, mniej kosztownymi i uwzględniającymi fakt, że komory zsypowe są nieczynne, a drzwi do nich zaspawane. W szczególności czy nie byłoby możliwe i wystarczające jedynie uszczelnienie istniejących drzwi.

Również podstawa nałożenia obowiązku nr [...]budzi zdaniem Sądu zasadnicze zastrzeżenia. Po pierwsze nie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji jaki wpływ miałoby zamontowanie do każdego z mieszkań drzwi o odporności ogniowej EI 30 na możliwość ewakuacji zamieszkałych w tych mieszkaniach ludzi /w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków/. Nie zostało też wykazane a nawet podnoszone aby drzwi te miały i mogły zabezpieczać klatkę schodową przed zadymieniem. Po drugie powołany w podstawie prawnej § 246 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczy drzwi dymoszczelnych klatek schodowych a nie mieszkań. Należy też zważyć, że warunki o jakich mowa w § 246 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych powinny być spełnione łącznie, gdy tymczasem brak jest w sprawie ustaleń co do tego czy przedmiotowa klatka schodowa jest zamykana drzwiami dymoszczelnymi /ust. 5 pkt 2/. Spełnienie wymagań określonych w ust. 5 pkt 1 i 3 nie spowoduje zatem jeszcze powstania prawidłowej drogi ewakuacyjnej. W konsekwencji również odnośnie tego obowiązku sprawa wymaga dalszego wyjaśnienia i doprecyzowania, bez których nie jest możliwe ustalenie legalności jego nałożenia. Nie jest przy tym zdaniem Sądu wykluczone, że nałożenie tego obowiązku może okazać się zasadne i legalne ale powinno to wynikać z pełnych ustaleń faktycznych oraz należytej analizy ustalonego stanu z punktu widzenia wystąpienia stanu zagrożenia życia, przy uwzględnieniu treści § 11 i § 12 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Nałożenie obowiązku zabezpieczenia wejścia do wszystkich mieszkań w objętych postępowaniem budynkach drzwiami o odporności ogniowej EI 30 byłoby przy tym zasadne tylko w sytuacji gdyby miało to doprowadzić w ogóle do powstania jedynej istniejącej w tych budynkach drogi ewakuacyjnej odpowiadającej obowiązującym przepisom, na co wskazywałoby powołanie w podstawie prawnej tego obowiązku § 246 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wówczas też za niezasadny należałoby uznać zarzut skarżącej, że nie byłaby ona w stanie wykonać takiego obowiązku z uwagi na zachowanie poszczególnych użytkowników mieszkań. Dysponuje bowiem skarżąca odpowiednimi, wynikającymi z Prawa spółdzielczego możliwościami prawnymi pozwalającymi na eliminację takich zachowań. Nie jest też prawdą, że to użytkownicy mieszkań mogą wybierać między ich zabezpieczeniem przed włamaniem czy też przed pożarem. Nie ma bowiem przeszkód aby zabezpieczenia te występowały łącznie a nadto takie zachowanie nie może eliminować z obrotu prawnego przepisów, których realizacja eliminuje zagrożenie dla życia ogółu mieszkańców budynku.

Gdyby zaś przyjąć, że obowiązek oznaczony w zaskarżonej decyzji numerem [...] wynikał jedynie z faktu przekroczenia określonych w § 256 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych długości dróg ewakuacyjnych to byłby on dopuszczalny /w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków/ jedynie odnośnie tych mieszkań w odniesieniu, do których długości te zostały przekroczone o ponad 100 %.

Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w pkt [...] i [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy p.p.s.a. Wytyczne co do postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań Sądu. Generalnie należy wykazać, że nałożone obowiązki mają na celu usunięcie niebezpieczeństw dla życia ludzi o jakich mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, gdyż tylko wówczas możliwe będzie ich oparcie na przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

W odniesieniu do zarzutów skargi należy jeszcze podnieść, że za bezzasadne należy uznać naruszenie zaskarżoną decyzją treści § 284 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 3 lipca 1980 r. /Dz.U. Nr 17 poz. 62 ze zm./ oraz art. 15 kpa. W tym zakresie należy bowiem podzielić stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 206 ustawy p.p.s.a.