Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 278/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 52 par. 3, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1025/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. P. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Szczawnica w obrębie obszaru i terenu górniczego "[...]", z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania w granicach opracowania określonych w § 2 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

R. P. (dalej jako skarżący) w piśmie z 25 marca 2021 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym 2 kwietnia 2021 r., a doręczonym organowi 8 kwietnia 2021 r., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Organ udzielił na to wezwanie odpowiedzi uchwałą z [...] czerwca 2021 roku, nadaną do pełnomocnika skarżącego 25 czerwca 2021 roku, a doręczoną mu 13 lipca 2021 roku. Skarżący w piśmie nadanym przesyłką poleconą w Urzędzie Pocztowym 9 sierpnia 2021 r. wniósł do WSA w Krakowie skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z 28 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1025/21, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił powyższą skargę i na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł o zwrocie skarżącemu wpisu sądowego uiszczonego od skargi.

Sąd uznał, że skarga została wniesiona po terminie. Sąd wskazał, że do skargi wniesionej w niniejszej sprawie na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej uchwały z uwagi na art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, stanowiącego, iż przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a więc po 1 czerwca 2017 r.

Mając na uwadze treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 53 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej uchwały, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W oparciu o tą regulację Sąd przyjął, że wniesienie skargi na uchwałę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym mogło nastąpić w dwóch terminach:

1. w przypadku, gdy organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa zajął stanowisko w sprawie odmawiając usunięcia naruszenia prawa wówczas termin do wniesienia skargi wynosił 30 dni i biegł od dnia kiedy wnoszącemu doręczono stanowisko organu w przedmiocie wezwania,

2. w przypadku, gdy organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa nie zajął stanowiska w sprawie, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosił 60 dni i biegł od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Sąd podkreślił, że stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz, iż skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA Warszawa z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07).

Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07.

Sąd odnosząc się do realiów kontrolowanej sprawy stwierdził, że skarżący skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w dniu 2 kwietnia 2021 r. W terminie 60 dni organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosił 60 dni, a początek biegu terminu nastąpił w dniu 2 kwietnia 2021 roku i upłynął w dniu 1 czerwca 2021 r. Zatem skoro skarga została wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r., to nastąpiło to po ww. terminie. Sąd zauważył, że udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez organ – co miało miejsce już po upływie 60 dni od wezwania – nie oznacza, że skarżącemu ponowienie otworzył się termin do wniesienia skargi. Udzielenie odpowiedzi po terminie 60 dni (licząc zarówno od daty nadania, jak i daty otrzymania wezwania przez organ) jest prawnie irrelewantne dla terminu do wniesienia skargi, który w przedmiotowym wypadku upłynął po 60 dniach od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. Pełnomocnik przedstawił jak wyglądała wymiana pism pomiędzy skarżącym a organem odnośnie rozpatrzenia przez organ wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Skarżący wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 26.07.2004 r., tj. w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej, art. 102a stanowił, że "W sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nie stosuje się przepisów art. 52 §. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)."

Przepis art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. w brzmieniu aktu na dzień 26.07.2004 r. (dzień podjęcia w/w uchwały) stanowił: § 1. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

§ 3. Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowił: § 3 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skarga na akty lub czynności, o których mowa a art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu- w terminie 14-tu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności- do usunięcia naruszenia prawa; § 4 W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w 5. 3, nie ma zastosowania.

Pełnomocnik podniósł, że skoro na mocy art. 102a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w sprawach o których mowa w rozdziale 10, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy P.p.s.a., to w sprawach zaskarżania uchwał (art. 101 ustawy o sam. gminnym) określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie mają zastosowania terminy ujęte w art. 53 § 2 P.p.s.a., bowiem odnoszą się do przypadków wskazanych w art. 52 § 3 i 4, a tych przepisów nie stosuje się do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Art. 53 § 2 P.p.s.a. wyraźnie stanowi, że terminy w nim wskazane odnoszą się do przypadków, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., które to przypadki zostały, na postawie art. 102a wyłączone ze stosowania w niniejszej sprawie.

Powyższa argumentacja zgodna jest ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21.11.2006 r. (sygn. akt II SA/Rz 803/06), według którego "Zgodzić się należy prima facie z poglądem zamieszczonym w postanowieniu NSA z dnia 17.10.2006 r., I OSK 1409106, że skoro art. 102a - SamGminU wyłącza stosowanie tylko art. 52 § 3 i 4 PostAdmU, zatem wykładnia a contrario (z przeciwieństwa) przemawia za stosowaniem art. 53 § 2 PostAdmU. Art. 52 § 3 i 4 PostAdmU - dotyczy aktów lub czynności, co do których ustawy nie przewidują środków zaskarżenia. Oznacza to, że przepisy te nie mogą odnosić się do uchwał lub zarządzeń organu gminy, bowiem art. 101 ust. 1 - SamGminU90 przewiduje możliwość zaskarżenia takich aktów do sądu administracyjnego. Art. 53 § 2 PostAdmU expressis verbis stanowi, że ma on zastosowanie do przypadków, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 PostAdmU. Bezpośrednie rozumienie tego przepisu prowadzi zatem do konkluzji, że art. 53 § 2 PostAdmU nie dotyczy terminu do wnoszenia skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy; o jakich mowa w art. 101 ust. 1 SamGminU90. Zwrot zawarty w art. 53 § 2 PostAdmU. "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4" sprawia, zdaniem Sądu, że argument odnoszący się do wykładni a contrario art. 102a - SamGminU90 jest wątpliwy. Przepisy określające terminy do wnoszenia środków zaskarżenia powinny być sformułowane w taki sposób, aby ich sens wynikał bezpośrednio z tekstu przepisu. Kończąc ten problem Sąd in merito uważa, że skoro art. 53 § 2 PostADmU nie reguluje terminu do wnoszenia skarg na akty określone w art. 101 ust. 1 SamGminU90, zatem nie można negować poglądu zawartego w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 4.05.1998 r., FPS 1/98."

W wyroku NSA z dnia 21.11.2013 r. (sygn. akt II OSK 1929/13) Sąd stwierdził, że złożenie skargi w sprawach, o których mowa w rozdziale ustawy o samorządzie gminnym, nie musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenie prawa.

Pełnomocnik wskazał, że niejasnym jest dla skarżącego, sposób wyliczenia terminów przez Sąd bowiem: wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa nadano w placówce pocztowej 2.04.2021 r., wezwanie doręczone zostało organowi w dniu 8.04.2021 r., upływ sześćdziesięciodniowego terminu winien zatem przypadać na dzień 7.06.2021 r., podczas gdy Sąd liczy terminy w sposób odmienny od wskazanego wcześniej w uzasadnieniu postanowienia sposobu liczenia (str. 2 uzasadnienia), wskazując jako datę początkową liczenia terminu datę nadania wezwania w placówce pocztowej, pomijając przy tym dzień doręczenia organowi przedmiotowego wezwania.

Według pełnomocnika o prawidłowości powyższego stanowiska przesądza również, stanowisko Rady Miejskiej w S. z dnia [...].06.2021 r. Rada Miejska jako organ samorządu terytorialnego, w świetle przepisu art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a., w uzasadnieniu do sposobu załatwienia wezwania zawartego w Uchwale Nr [...], pouczyła że strona skarżąca akt prawa miejscowego, zwolniona została z obowiązku uprzedniego wezwania gminy do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu - ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Rada Miasta wyraziła swoje stanowisko, pouczenie, jako organ samorządu terytorialnego. Gdyby, jak to wynika ze stanowiska Sądu, informacja przekazana przez organ była niezgodna z prawem, organ takim pouczeniem naruszyłby (lub naruszył) zasadę zawartą w art. 9 K.p.a. – tj. zasadę czuwania przez organy administracji nad interesem strony, zasadę umacniania praworządności w działaniach administracji publicznej, zasadę która ma charakter gwarancyjny i ochronny względem jednostki jako podmiotu słabszego w stosunkach natury publiczno-prawnej. Podkreślić również, należy, że art. 9 K.p.a. znosi zasadę powszechnej znajomości prawa przez obywateli i nakłada na organy obowiązek informacji prawnej. Przekazane pouczenie przez organ, upewniło skarżącego, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego Uchwałą Nr [...] nie było prawnie wymagane, zatem również, nie było prawnie wymaganego terminu do złożenia skargi do WSA. W przypadku błędnego poinformowania strony przez organ, strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji, wykluczona jest bowiem możliwość obciążania strony skutkami błędu spowodowanego przez organ (wyrok WSA w Warszawie z 20.10.1993,11 SA 1740/93, wyrok WSA w Warszawie z 1.12.2005 r., VII SA/Wa 747/05). W tej sytuacji bez znaczenia jest, że strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, bowiem to skarżący jest stroną, jego praw i obowiązków dotyczy postępowanie, a udział pełnomocnika w sprawie nie zwalnia organu od udzielania informacji stanowiących oświadczenie wiedzy organu. Udzielanie, ewentualnie błędnych informacji, pełnomocnikowi strony, stanowi naruszenie art. 9 K.p.a..

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w obrębie obszaru i terenu górniczego "[...]", z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania w granicach opracowania określonych w § 2, określonemu w art. 52 § 3 P.p.s.a. i z uwagi na to należało skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Istotną dla rozstrzygnięcia sprawy kwestią jest to czy do skargi wniesionej w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. i art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) czy raczej należało zastosować te przepisy w brzmieniu sprzed tej nowelizacji. Ma to zasadnicze znaczenie bowiem w uchwale Rady Miejskiej w S. z [...] czerwca 2021 r., nr [...] w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego Wnioskodawcy w uzasadnieniu wskazała ona, że mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zwolniono stronę skarżącą akt prawa miejscowego z obowiązku uprzedniego wezwania gminy do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu. Jednak Rada uznała za zasadne rozpoznanie wniesionego wezwania.

Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. w jej art. 2 pkt 1 lit. a wprowadziła nowe brzmienie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zaś pod lit. b uchylono ust. 3 tego artykułu. Doprowadziło to do wykreślenia wymogu poprzedzenia wniesienia skargi na akt organu gminy wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W art. 9 pkt 2 oraz art. 9 pkt 3 ww. ustawy nowelizującej nowe brzmienie zyskał art. 52 i art. 53 P.p.s.a. Należy jednak zauważyć, że wymóg poprzedzenia skargi na akt organu gminy wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa został zniesiony od chwili wejścia w życie ustawy nowelizującej tj. od dnia 1 czerwca 2017 r. Paragraf 2 art. 53 P.p.s.a. otrzymał brzmienie:" Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie 30 dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Do art. 53 został dodany § 2a, który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Ustawodawca w art. 17 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej zamieścił wskazówkę, jak należy stosować znowelizowane przepisy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ust. 1 mowa jest, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast ust. 2 tego artykułu stanowi, że przepisy art. 52 i 53 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wobec powyższego wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i na podstawie art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej należy stosować wyłącznie do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Określenie, że znowelizowane przepisy stosuje się do skarg na akty dokonane po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej należy rozumieć, że chodzi tu o akty i czynności, które zostały podjęte przed wejściem w życie ustawy nowelizującej tj. przed 1 czerwca 2017 r. Decyduje moment jego podjęcia (uchwalenia, wydania). Takie określenie zakresu aktów i czynności, których zaskarżenie podlega nowym regulacjom nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości przy stosowaniu nowych reguł zaskarżania albowiem jednoznacznie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej wynika, że decyduje moment dokonania aktu.

W związku z powyższym Sąd I instancji słusznie uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym albowiem dotyczy uchwały podjętej [...] lipca 2004 r. powinna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stosownie do brzmienia art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Wówczas termin do wniesienia skargi jak stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a. sprzed nowelizacji wynosi 30 dni od udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie albo w razie braku odpowiedzi wynosi 60 dni od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Jak wynika z akt sprawy skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył 9 kwietnia 2021 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a zatem zastosował się do reguł zaskarżania aktu prawa miejscowego wydanego przed nowelizacją P.p.s.a. z 7 kwietnia 2017 r. stosownie do przepisów przejściowych art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej. Mając to na uwadze skarżący powinien przyjąć, że terminy do wniesienia skargi wyznacza art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. 30 dni od udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa albo 60 dni w przypadku braku odpowiedzi organu liczone od dnia wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt organ nie udzielił odpowiedzi w terminie 30 dni a zatem należało złożyć skargę w terminie 60 dni od wniesienia wezwania tj. do 1 czerwca 2021 r. Wobec tego skarga wniesiona przez skarżącego w dniu 9 sierpnia 2021 r. była skargą spóźnioną i należało ją odrzucić jak to uczynił Sąd w zaskarżonym postanowieniu w myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Dla zastosowania terminu 60 dni na złożenie skargi od dnia wniesienia wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie miało znaczenia, że organ udzielił odpowiedzi na wezwanie [...] czerwca 2021 r. Uczynił to po terminie 60 dni a zatem nie mogło to skutkować i nie skutkowało otwarciem terminu 30 dni na złożenie skargi.

W ocenie NSA, także okoliczność błędnego poinformowania przez organ skarżącego w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] o braku konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z nowelizacją P.p.s.a. z 7 kwietnia 2017 r. nie miała wpływu na dochowanie terminu do wniesienia skargi bowiem skarżący wbrew nieprawidłowemu pouczeniu dochował wymogu złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i powinien kierować się zasadami wniesienia skargi jakie obowiązywały przy poprzedzeniu skargi takim wezwaniem z art. 53 § 2 P.p.s.a. sprzed nowelizacji. Organ nie wprowadził skarżącego w błąd i skarżący nie działał w mylnym przeświadczeniu co do braku konieczności złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa bowiem sam wcześniej złożył takie wezwanie celem późniejszego wniesienia skargi.

Sąd uznając, że termin do wniesienia skargi został uchybiony z uwagi na złożenie skargi w dniu 9 sierpnia 2021 r. zamiast do 1 czerwca 2021 r. gdy skarżący postąpił prawidłowo i poprzedził wniesienie skargi na zaskarżoną uchwałę wydaną przed 1 czerwca 2017 r. zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, postąpił słusznie odrzucając skargę wniesioną po terminie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.. Sąd nie mógł zarazem uznać, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący poprzedzając skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powinien przyjąć terminy wniesienia skargi z art. 53 § 2 P.p.s.a. sprzed nowelizacji. Wobec tego w realiach sprawy nie było podstaw do skorzystania przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 52 § 3 P.p.s.a. i rozpatrzenia merytorycznie przedmiotowej skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.