Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 575/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda Kujawsko-Pomorski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez inwestora – P. sp. z o.o. w W. - utrzymał w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...], nr [...], znak: [...], którą odmówiono w/w inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, wieży kratowej, systemu anten, urządzenia sterującego, drogi wewnętrznej, przyłącza energetycznego (zalicznikowego) w miejscowości W., gmina W. (działka nr [...]).

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach.

Decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...], znak: [...], Wójt Gminy W. ustalił na wniosek spółki P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z przyłączem energetycznym na terenie nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości W., gm. W. W rozstrzygnięciu tym Wójt, określając warunki i wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

W dniu 27 kwietnia 2010 r. wpłynął do Starosty A. wniosek spółki P. o pozwolenie na budowę dotyczący przedmiotowej inwestycji. Do wniosku załączono opinię specjalistyczną stwierdzającą, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105) rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W opracowaniu tym oceniono, że projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883), ponieważ pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Ponadto inwestor załączył do podania postanowienie Starosty A. z dnia [...], znak: [...], oraz pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], znak: [...], w których stwierdzono, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Starosta A., w związku ze sprzeciwami mieszkańców miejscowości W., gmina W.: W. M., D. M. oraz A. P. z dnia 17 maja 2010 r. oraz H. M. z dnia 19 maja 2010 r. zgłoszonymi w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku spółki P. o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dowodów w sprawie wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w/w inwestycji, a mianowicie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaopatrzonej w klauzulę ostateczności oraz projektu budowlanego uwzględniającego ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, w terminie 20 dni od doręczenia postanowienia.

W uzasadnieniu w/w postanowienia Starosta wskazał, że skoro oceny w zakresie potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonuje się w oddzielnym postępowaniu zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to stwierdzeń zawartych zarówno w stanowisku Wójta Gminy W., jak i w opracowaniu załączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie można przyjąć za wiążące w sytuacji, gdy zgłoszone zostały zarzuty pod adresem w/w inwestycji. Aby organ przed wydaniem pozwolenia na budowę mógł wypełnić obowiązek wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie sprawdzenia i stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, konieczne jest uzupełnienie dowodów w zakresie wskazanym w sentencji postanowienia.

Ustosunkowując się do wynikającego z w/w postanowienia obowiązku uzupełnienia dowodów inwestor w piśmie z dnia 16 czerwca 2010 r. przedłożył organowi administracji architektoniczno-budowlanej postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...], nr [...], informujące o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, podkreślając przy tym, że o tym, czy istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla danej inwestycji, jak też o tym, czy takiej potrzeby nie ma, stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po zasięgnięciu opinii innych organów. Ponadto do w/w pisma inwestor załączył wspomniane wyżej postanowienie Starosty A. z dnia [...], znak: [...], oraz pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], znak: [...].

Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Starosta A., działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku spółki P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, wieży kratowej, systemu anten, urządzenia sterującego, drogi wewnętrznej, przyłącza energetycznego (zalicznikowego) w miejscowości W., gmina W. (działka nr [...]).

W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji wskazał, iż inwestor nie wykonał obowiązków wynikających z postanowienia z dnia [...], znak: [...], tj. nie przedłożył wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz projektu budowlanego uwzględniającego jej ustalenia, a tym samym nie usunął wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Zdaniem Starosty przedstawione przez spółkę postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...], nr [...], o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia nie jest dla niego aktem wiążącym. Pozostałe dwa dokumenty przedłożone przez inwestora tj. postanowienie Starosty A. z dnia [...], znak: [...], oraz pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], znak: [...], znajdowały się już w aktach sprawy. Wobec powyższego należało negatywnie załatwić wniosek inwestora.

Od decyzji Starosty A. spółka P. odwołała się do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy przez organ II instancji.

Odwołująca się podniosła, że skarżona decyzja jest bezzasadna i narusza obowiązujące przepisy prawa. Wbrew stanowisku organu I instancji rozpatrywana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a fakt zgłoszenia zarzutów pod adresem przedmiotowej inwestycji nie powoduje automatycznie, że kwalifikacja przedsięwzięcia musi być rozstrzygnięta w drodze postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia takiego postępowania wydanego przez właściwy organ. W przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko precyzyjnie określono rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których jest bądź może być wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor wykazał bezsprzecznie, że rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż miejsca dostępne dla ludności wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie występują w ogóle w odległościach granicznych ustalonych w/w rozporządzeniem. W związku z tym nie podlega wątpliwości, iż zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie kwalifikuje się do przedsięwzięć oddziaływujących zawsze, lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z dniem 15 listopada 2010 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), a przepis § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia nadal zalicza planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślono, iż zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w I instancji, a rozpatrzeniem odwołania, zobowiązuje organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego. Ponadto zdaniem organu odwoławczego ocena kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko powinna być dokonywana w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie wcześniej. Inwestor nie jest właściwy do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organami właściwymi w tych sprawach są organy wymienione w art. 75 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organy te nie są związane stanowiskiem inwestora pomimo przestawienia przez niego dokumentacji technicznej świadczącej o tym, że zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nawet w przypadku stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko właściwy organ obowiązany jest do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co wynika z art. 84 ust. 1 w/w ustawy. Oznacza to, że także w przypadku, gdy nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, organ określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W związku z powyższym, wobec niewywiązania się przez Wójta Gminy W. z obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, Starosta miał podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia dowodów poprzez przedłożenie merytorycznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz projektu budowlanego uwzględniającego ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wykonanie tego obowiązku przez inwestora stanowiło warunek realizacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wynikającego z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Reasumując Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem inwestor nie usunął nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu Starosty A. z dnia [...], znak: [...], tj. nie przedłożył koniecznej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której zapisy winny być uwzględnione w projekcie budowlanym.

Na ostateczną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego spółka P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszej decyzji Starosty A.

Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

▪ § 2 ust 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez błędne ich zastosowanie;

▪ ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - a w szczególności art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 3, art. 71 ust. 2, art. 72, art. 79 ust. 1, art. 84 - poprzez błędne ich zastosowanie;

▪ art. 35 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego polegające na nie wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo spełnienia przez skarżącą przesłanek do wydania pozwolenia na budowę;

▪ art. 8, art. 16 § 1, art. 110 k.p.a., tj. niezgodności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty A. z wcześniejszymi orzeczeniami innych organów wydanymi w przedmiotowym postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż przyjęte dla planowanego obiektu parametry równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległości środka elektrycznego tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny przesądzają o niekwalifikowaniu się zamierzonej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu zarówno przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym Wojewoda niesłusznie zaliczył przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Skarżony organ nie zwrócił przy tym również uwagi na fakt, że w związku z tym, iż w momencie wydawania decyzji w I instancji obowiązywało jeszcze rozporządzenie z 2004 r., zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w § 4 rozporządzenia z 2010 r. w przedmiotowym postępowaniu winny mieć nadal zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia.

Zdaniem strony skarżącej Wojewoda dokonał błędnej interpretacji art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przyjmując, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest w każdym przypadku niezbędnym warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zachodzi tylko w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie dotyczy więc przedsięwzięć oddziaływujących w sposób nieznaczny na środowisko bądź nie oddziaływujących na nie w ogóle. Natomiast konieczność badania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zachodzi tylko wówczas, gdy przepisy nakładają na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślono, iż w rozpatrywanej sprawie nie toczyło się postępowanie mające na celu ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym należałoby zapewnić udział społeczeństwu, właściwe organy ustalały jedynie, czy zachodzi obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania. Na podstawie przedłożonej przez inwestora dokumentacji technicznej Wójt Gminy W. w decyzji z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, a także w postanowieniu z dnia [...], nr [...], uznał, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Identyczne stanowisko zajął Starosta A. w postanowieniu z dnia [...], znak: [...], oraz Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. w piśmie z dnia [...], znak: [...].

Wskazując na powyższe stanowisko organów skarżąca spółka zauważyła, że zarówno decyzja Wojewody jak i decyzja Starosty A. są sprzeczne z innymi orzeczeniami wydanymi w przedmiotowej sprawie przez organy właściwe. W opinii strony skarżącej zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydawanych na tle tego samego stanu faktycznego powoduje podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpływa ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli, przez co narusza zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a. W szczególności decyzja Starosty A. z dnia [...] jest sprzeczna z postanowieniem tegoż organu z dnia [...], co oznacza naruszenie art. 110 k.p.a. Podkreślono również, że skoro Wójt Gminy W. jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził brak potrzeby przeprowadzania postępowania dotyczącego oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, to Starosta i Wojewoda powinni być tym stanowiskiem Wójta związani na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, ponieważ w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie są to organy wyższego stopnia w stosunku do organu gminy. Zwrócono ponadto uwagę, że gdyby Wójt wydał w przedmiotowej sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo tego, że przepisy nie wymagają jej wydania, decyzja ta obarczona byłaby wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na wydanie jej bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślił, iż konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika w rozpatrywanym przypadku również z potrzeby ustalenia w tej decyzji, w jakiej odległości od okolicznych zabudowań mieszkalnych stacja bazowa może zostać usytuowana, w związku z tym, iż w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego tej odległości nie określono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na ostateczne decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie administracyjne.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny przez Sąd, czy prawidłowo organy architektoniczno-budowlane nałożyły na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w celu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z jej ustaleniami.

Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że decyzja Starosty A. z dnia [...], nr [...], znak: [...], którą odmówiono inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, była konsekwencją nie wywiązania się inwestora z obowiązku nałożonego na niego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...], znak: [...], również Starosty A., polegającego na przedłożeniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaopatrzonej w klauzulę ostateczności oraz projektu budowlanego uwzględniającego ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, w terminie 20 dni od doręczenia postanowienia.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zbadanie zatem zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego. Uzasadnione zatem było podjęcie działań przez organ na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, gdyż przywołany przepis stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W badanej sprawie bezsporne jest, że inwestor w terminie zakreślonym postanowieniem Starosty A. z dnia [...] uzupełnił wniosek o pozwolenie na budowę o postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...], którym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] na działce nr [...] w miejscowości W., ponieważ zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem nie jest wymienione w § 2 i § 3 tego rozporządzenia.

W ocenie Sądu powyższe postanowienie nie realizuje obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nałożonego na inwestora postanowieniem organu architektoniczno-budowlanego. W pierwszej kolejności należy bowiem zauważyć, na co zwracały uwagę organy w wydanych rozstrzygnięciach, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie przedłożone przez inwestora powinno być właśnie orzeczeniem wydanym w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z analizy przepisów Działu V w/w ustawy: "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000."

Zakres oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określony został w art. 62 przedmiotowej ustawy, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). O tym, że postanowienie o nie stwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wynikiem odrębnego postępowania, świadczy art. 65 ust. 1 w/w ustawy, który stanowi, że postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Przedłożone przez inwestora postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] wydane zostało z uwagi na to, że organ ten nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić jednak należy, że postanowienie to ma charakter jedynie incydentalny i nie jest zaskarżalne, a więc nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie zastępuje ono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu ma rację organ II instancji wywodząc w zaskarżonej decyzji, że inwestor nie wywiązał się w zakreślonym terminie z obowiązku nałożonego na niego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

W świetle powyższych rozważań nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a w szczególności art. 59 ust.1, art. 61 ust. 3, art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1, art. 84 tej ustawy poprzez błędne ich zastosowanie.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 72 ust. 1 w/w ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje nie tylko przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, lecz przepis ten nakłada obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach również przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów jądrowych czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obejmuje swoim zakresem wszystkie przypadki wymienione w art. 72 ust. 1 pkt 1- 18 oraz art. 72 ust. 1a w/w ustawy. Podkreślić w tym miejscu również należy, że w art. 72 ust. 2 powołanej ustawy wymienione zostały odstępstwa od wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pośród których ustawodawca nie wymienił sytuacji, w której oświadczenie o braku potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawarte w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub też decyzji o warunkach zabudowy będzie zwalniało inwestora z wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Natomiast z art. 72 ust. 3 w/w ustawy wynika, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1; złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.

Powyższe zdaniem Sądu oznacza, że inwestor miał obowiązek dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Wezwanie organu architektoniczno-budowlanego o ten dowód konieczne było również z uwagi na protesty właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że badanie wpływu inwestycji na środowisko, życie i zdrowie ludzi dokonywane jest w ramach postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika to z art. 62 ust. 1 w/w ustawy, zgodnie z którym w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi i nie tylko.

Ustalenia powyższe są niezbędne w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z tego względu, że organ architektoniczno- budowlany działając na podstawie przepisów prawa ma obowiązek zawiadomienia wszystkich stron postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ zatem ma obowiązek ustalić dokładny krąg stron postępowania znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego).

Postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kończone jest stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawartym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe wynika wprost z art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który to przepis stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W świetle powyższego umocowane przepisami prawa było stanowisko organu nakładające na inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nawet w sytuacji, gdy pozostaje on w przekonaniu, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 845/09, w którym wyrażono pogląd, że: "(...) o obowiązku sporządzenia raportu nie przesądza wyłącznie spełnianie przez inwestycję określonych parametrów technicznych, tylko rozstrzygająca jest przesłanka lokalizacji wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności". Oznacza to, iż organ wydający pozwolenie na budowę powinien ocenić zgodność projektu budowlanego z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko poprzez wykazanie, że wzdłuż głównej wiązki promieniowania anten nie ma miejsc dostępnych dla ludności w świetle rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy jednak pamiętać, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku [...]).

W tym stanie rzeczy nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz błędnego zastosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy zastosował właściwy akt wykonawczy obowiązujący w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 8, art. 16 § 1 i art. 110 k.p.a. w zakresie niezgodności ocenianych przez Sąd decyzji z wcześniejszymi orzeczeniami. Jeszcze raz należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można przeprowadzić na każdym etapie procesu inwestycyjnego w budownictwie. Ustalenia decyzji o lokalizacji celu publicznego są zaleceniami dla organu architektoniczno-budowlanego. Niemniej w przedmiotowej sprawie na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wpłynęły sprzeciwy lokalnej ludności, która nie brała udziału we wcześniejszych postępowaniach. W tym stanie rzeczy w świetle w/w przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzasadnione było nałożenie na inwestora obowiązku na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższym nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów art. 35 ust. 1, 3 i 4 Prawa budowlanego.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.