Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 710/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J.K. i M.P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004r. Nr XXI/250/04 w przedmiocie protestów do projektu planu miejscowego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miasta w P. na rzecz skarżących kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XXI/250/04 z dnia 25 maja 2004r. Rada Miasta P. odrzuciła protest wniesiony [...] marca 2004r. przez J. K. i M. P. odnoszący się do ograniczenia możliwości zabudowy, na działkach stanowiących ich własność, wynikający z ustalenia dla usług handlu – powierzchni sprzedaży do 200 m². W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza stosunków własnościowych, lecz zgodnie z obowiązującym prawem określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu.

Ustalając warunki zabudowy w projekcie planu miejscowego uwzględniono uwarunkowania komunikacyjne terenu, usytuowanie w strukturze miasta oraz politykę przestrzenną wyrażoną w deklaracji nr III/7/03/ Rady Miejskiej w P. z dnia 25 marca 2003r. w sprawie możliwości realizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych w P.

Ponieważ podstawą do ograniczenia prawa do zagospodarowania stanowią przepisy kompetencyjne art. 7 ust 1 pkt. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, uprawniające gminę do ustalenia przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu z uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury stąd zarzuty J. K. i M. P. potraktowano jako protest i wydano uchwałę opisaną na wstępie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili, że Rada Miasta P. wadliwie rozpoznała ich zarzuty jako protest i wykazywali w dalszej części obszernej skargi, iż ograniczenie prawa własności, polegające na przeznaczeniu ich nieruchomości na poprawę komunikacji i zaplecze parkingowo-magazynowe i to dla celów mającego powstać w sąsiedztwie sklepu wielkopowierzchniowego stanowi faktyczne wywłaszczenie.

W konkluzji skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona jednakże nie z powodów podniesionych w skardze.

Jest niespornym, że uchwałę nr LIV/553/02 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...] – Rada Miejska w P. podjęła dnia 27 sierpnia 2002r., a więc pod rządami ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z 1999r. Dz. U. nr 15 poz. 139 ze zm.). Obowiązywały więc w procedurze planistycznej przepisy art. 18 i 25 cytowanej ustawy.

Sporządzając plan miejscowy zarząd gminy, we własnym zakresie, po rozpatrzeniu protestów i zarzutów, dokonuje oceny ich zasadności. Ocena ta może, ale nie musi być podzielona przez radę gminy. Dlatego też art. 25 upoważnia radę gminy, która jest organem uchwalającym plan miejscowy, do zlecenia zarządowi gminy dokonania zmian w projekcie, stosownych uzupełnień nie wyłączając ponowienia poszczególnych etapów, o których mowa w art.18 ustawy. W skrajnych przypadkach możliwy jest też powrót do etapu wyłożenia planu.

Nie wynika to wyraźnie z akt sprawy, co było powodem w sprawie kilkarazowego wykładania planu, jednakże z pisma Naczelnika Miejskiej Pracowni Urbanistycznej Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] października 2003r. kierowanego do J. K. wynikało, że w projekcie planu dokonywano korekt, stąd Prezydent Miasta P. postanowił o ponownym wyłożeniu planu.

Z akt wynika jednoznacznie, że wyłożenie planu do publicznego wglądu miało miejsce w dniach od 30.05.2003r. do 30.06.2003r., po raz wtóry w dniach od 3.11.2003r. do 25.11.2003r. i po raz trzeci w dniach od 20.01.2004r. do 20.02.2004r.

Należy więc stwierdzić, że uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu, podjęto pod rządami ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) natomiast dalsza procedura planistyczna po kolejnych zmianach planu (poza pierwszym wyłożeniem planu do publicznego wglądu) toczyła się pod rządami ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz.717), która weszła w życie 11 lipca 2003r.

Przepisy przejściowe tej ostatniej ustawy w szczególności art. 85 ust. 2 stanowią, że "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Tak więc stosowanie procedury z ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym byłoby możliwe gdyby przed 11 lipca 2003r.:

- podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu, co w niniejszej sprawie miało miejsce,

- zawiadomiono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.

Jednak jak to wykazano w sprawie tę drugą czynność istotną dla uchwalenia planu wykonano w dniach od 20.01.2004r. do 20.02.2004r., a więc pod rządami nowej ustawy z dnia 27 marca 2003r.

Tym samym w postępowaniu planistycznym brak było podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowania uchwał o odrzuceniu czy uwzględnieniu zarzutów czy odrzuceniu protestów, bowiem ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz.717) takich instytucji nie przewiduje. Powyższa sytuacja zwolniła Sąd od rozważań, czy uchwała prawidłowo przekwalifikowała zarzuty skarżących na protesty, a więc czy zasadnie przyjęto, że skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia.

Ubocznie należy jedynie zwrócić uwagę, że konstrukcja prawna protestu jest inna niż zarzutu, a legitymacja do złożenia skargi na uchwałę odrzucającą protest wynika z reguł ustawy o samorządzie. Uchwała będąca przedmiotem skargi zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga uzasadnienia, stąd niezrozumiałe jest jej podwójne uzasadnienie - raz podpisane przez Przewodniczącego Rady, drugie podpisane przez osobę nieuprawnioną – bo Prezydenta Miasta P. Powyższe uwagi nie dotyczą jednak istoty sprawy, lecz wskazują jedynie na nieprawidłowości proceduralne przy podejmowaniu uchwały.

Skoro jednak przy podejmowaniu uchwały uchybiono przepisem art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz. 717) na zasadzie art. 147 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/G. Radzicka

JW