Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 537/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: § 50 ust. 4 pkt 5 a
journal: Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2000 r. oraz za styczeń i luty 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W okresie od 18 października 2001 r. do 4 lutego 2003r. Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził kontrolę skarbową w spółce "A" (obecnie "B") w zakresie badania prawidłowości rozliczeń z budżetem za lata 1999-2000 oraz za 2001r. w zakresie podatku od towarów i usług.

Inspektor zakwestionował prawo spółki do ujęcia w rozliczeniu podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę z o.o. "C" z siedzibą w G. w okresach rozliczeniowych: październik - grudzień 2000r. i styczeń 2001r., dokumentujących sprzedaż wkładów i piór wycieraczek, tulejek tekturowych, papieru i płótna ściernego, tarcz ściernych, pac szlifierskich, pasa bezkolcowego, siatki ściernej i innych części samochodowych.

Faktury wystawione w październiku i listopadzie 2000r. zostały podpisane przez byłego Prezesa Zarządu Spółki "C", pana L. P., a wystawione w grudniu 2000r. i styczniu 2001r. przez Prezesa Zarządu, pana K. M.. Otrzymanie powyższych faktur potwierdził swoim podpisem pan R. J. - Prokurent spółki "A" .

Przesłuchiwany w charakterze świadka L. P. zeznał, że okazane mu oryginały przedmiotowych faktur są fałszywe, a towary wyszczególnione na tych fakturach nie wystąpiły w obrocie handlowym pomiędzy spółkami "C" i "A". Przesłuchiwany w charakterze strony pan K. M. zeznał, że nie może potwierdzić czy wymienione w podpisanych przez niego fakturach towary faktycznie istniały w obrocie handlowym. Ponadto odmówił odpowiedzi na pytanie czy otrzymał kwoty gotówki z kasy spółki "A" wyszczególnione na dowodach KW przez niego podpisanych.

W dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której określił za okresy rozliczeniowe: październik-grudzień 2000r., styczeń-listopad 2001r. rozliczenie podatku od towarów i usług w sposób odmienny od wykazanego przez Stronę w deklaracjach V AT-7 za te miesiące oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że obrót towarami wyszczególnionymi na fakturach wystawionych przez spółkę "C" nie nastąpił, towary nie zostały skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego, a faktury te potwierdzają czynności, do których ma zastosowanie przepis art. 83 § 1 Kodeksu cywilnego.

Strona odwołała się od powyższej decyzji, twierdząc, iż wydana została z naruszeniem art. 120 w związku z art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] określił rozliczenie podatku od towarów i usług za październik 2000r. - luty 2001r. w sposób odmienny od wykazanego przez Stronę w deklaracjach VAT -7 za te okresy rozliczeniowe.

W rozliczeniu za październik 2000r. - styczeń 2001r. organ pierwszej instancji nie uznał prawa Strony do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę "C". W rozliczeniu za luty 2001r. zmianie uległa wysokość kwoty nadwyżki z poprzedniej deklaracji, co jest konsekwencją określenia za styczeń 2001r. zobowiązania podatkowego wobec wykazanej przez Stronę za ten miesiąc nadwyżki kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc.

Ponadto na podstawie art. 109 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zmianami) ustalono w rozliczeniu za październik 2000r. - styczeń 2001r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Jako podstawę prawną wydania decyzji organ pierwszej instancji powołał art. 10 ust. 2, art. 19 ust. l i ust. 2, art. 21 ust. l, art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. (dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zmianami), art. 109 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zmianami), § 50 ust. 3 i ust. 4 pkt la) i pkt 5c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1254 z późno zmianami), art. 21 § l i § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późno zmianami), art. 24 ust. l pkt 1a), art. 31 ust. l ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 65 z późn. zmianami).

Pismem z dnia 3 lutego 2006r. Strona odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem Strony sporna decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, w szczególności przepisu § 50 ust. 4 pkt la) i pkt 5c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1254 z późno zmianami) oraz przepisów prawa proceduralnego, w szczególności art. 122, art. 187, art. 210 § l pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Strony organ skarbowy wydając sporną decyzję oparł swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim na zeznaniach Prezesów Zarządu spółki "C". Prezesi spółki "C" zaprzeczyli oczywistym faktom, a uczynili to pouczeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

W ocenie organu skarbowego o pozorności transakcji zawartych pomiędzy spółkami "C" i "A" świadczy stwierdzony podczas kontroli u kontrahenta spółki "C", tj. w firmie "D" w E. brak sprzedaży na rzecz spółki "C". Wiarygodność zeznań właściciela firmy "D" osłabia fakt, że nie posiada on żadnych dokumentów za październik i listopad 2000r. i nie złożył deklaracji VAT -7 za te miesiące. Ustalenia dotyczące spółki "C" w przedmiocie toczącego się wobec niej dochodzenia o wyłudzenie leasingu i przywłaszczenia mienia na szkodę "E" S.A. potwierdza tezę, że był to nieuczciwy kontrahent, który działał na szkodę wielu podmiotów.

Strona wyjaśniła, iż przedmiotem transakcji pomiędzy spółkami "A" i "C" były wkłady wycieraczek i pióra wycieraczek. Przedmiotem dalszej sprzedaży udokumentowanej przedłożonymi fakturami były pióra wycieraczek potocznie nazwane wycieraczkami. Nazwy takie funkcjonują w obrocie gospodarczym i oznaczają ten sam towar.

Strona wskazuje na niekonsekwencję organu skarbowego, ponieważ skoro towary wyszczególnione w spornych fakturach nie trafiły do obrotu gospodarczego, to powinny być również wyłączone ze sprzedaży spółki "A". Organ skarbowy przyjął natomiast wartość sprzedaży wynikającą z deklaracji VAT -7 złożonych przez Stronę.

Strona wskazuje, iż sporna decyzja ma błędnie skonstruowaną podstawę prawną. W podstawie prawnej znalazły się m.in. przepisy art. 21 ust. 1, art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 50 ust. 3 i ust. 4 pkt la) rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W niniejszej sprawie wszystkie faktury stanowiące podstawę odliczenia podatku VAT były oryginałami.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego za październik 2000r. w kwocie 1.841,00 zł, za listopad 2000r. w kwocie 3.181,20 zł, za grudzień 2000r. w kwocie 14.201,40 zł za styczeń 2001r. w kwocie 8.157,60 zł i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie jest pozbawienie przez organ pierwszej instancji spółki "A" (obecnie "B") prawa do ujęcia w rozliczeniu za okresy rozliczeniowe: październik 2000r.- styczeń 2001r. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę "C".

Znaczenie istotne dla oceny faktury jako dokumentu stwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej mają nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy, z których zdaniem organu odwoławczego, wynika niespornie, iż do faktycznej sprzedaży przedmiotowych towarów nie doszło.

Z akt sprawy wynika, że przesłuchiwany w charakterze świadka L. P. zeznał, że okazane mu oryginały przedmiotowych faktur są fałszywe, a towary wyszczególnione na tych fakturach nie wystąpiły w obrocie handlowym pomiędzy spółkami "C" i "A" . Faktury te służyły do podtrzymania obrotów firmy "C" i wykazania jej płynności finansowej. Nie było żadnych płatności za te faktury, a dowody zapłaty zostały spreparowane przez spółkę "A". Towary wyszczególnione na przedmiotowych fakturach nigdy nie zostały zakupione przez spółkę "C". Natomiast przesłuchiwany w charakterze strony pan K. M. zeznał, że nie może potwierdzić czy wymienione w podpisanych przez niego fakturach towary faktycznie istniały w obrocie handlowym. Ponadto pan K. M. odmówił odpowiedzi na pytanie czy otrzymał kwoty gotówki z kasy spółki "A" wyszczególnione na dowodach KW przez niego podpisanych.

Pan M. G., prowadzący działalność gospodarczą w formie firmy "G." oświadczył, że nie zawierał żadnych transakcji ze spółką "C", nie wystawiał w październiku i listopadzie 2000r. faktur na tę spółkę a towar wymieniony na okazanych fakturach nie należał do asortymentu sprzedawanego przez firmę "G.". Dyrektor Izby Skarbowej wskazuje, że ani pan L. P. ani pan M. G. nie mieli żadnego interesu prawnego, aby zeznawać nieprawdę, natomiast pan K. M. podczas przesłuchania odmówił odpowiedzi, a zatem ani nie potwierdził ani nie zaprzeczył, że towar wymieniony na spornych fakturach w rzeczywistości był w obrocie gospodarczym.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w przypadku skumulowania dwóch okoliczności, a to: otrzymania faktury stwierdzającej nabycie towaru lub usługi oraz otrzymania towaru lub wykonania usługi. Rozłączne spełnienie powyższych warunków skutkuje brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Organ odwoławczy nie kwestionuje dokonanej przez Stronę sprzedaży przedmiotowych towarów, a jedynie stwierdza, że sporne faktury nie dokumentują transakcji dokonanych pomiędzy wymienionymi na nich podmiotami gospodarczymi.

Weryfikacja dokonanej przez Stronę sprzedaży jest niemożliwa z uwagi na fakt, że Strona nie posiada dokumentacji źródłowej i bez znaczenia są przyczyny jej braku.

Zatem Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji prawidłowo pozbawił Stronę na podstawie przepisu § 54 ust. 5 pkt 5a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późno zmianami) prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktury.

Zgodnie z powyższym przepisem w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Odnosząc się do ustalenia sporną decyzją dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe październik 2000r. styczeń 2001r. - Dyrektor Izby Skarbowej wskazuje, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002I., zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 dotyczy zobowiązania podatkowego powstającego z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Z dniem 1 stycznia 2003 r. zapis art. 68 Ordynacji podatkowej uległ zmianie.

Przepis § 3 art. 68 otrzymał brzmienie zgodnie z którym dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Stosownie do art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 września 2002r., z zastrzeżeniem § 2., który stanowi, iż jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002r.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone jako następstwo niewykonania przez podatnika zobowiązania podatkowego w określonym zakresie powstaje przez wydanie decyzji i przedawnia się jako prawo wymiaru na mocy art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W rozważanej sprawie decyzja za październik 2000r. - luty 2001r. z ustalonym dodatkowym zobowiązaniem podatkowym doręczona została Stronie dnia 19 grudnia 2005r. Natomiast w stosunku do okresów rozliczeniowych będących przedmiotem niniejszej decyzji termin przedawnienia o którym mowa w w/w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej - przy uwzględnieniu art. 20 § 2 w/w ustawy z dnia 12 września 2002 r. -upłynął za październik i listopad 2000 r. z dniem 31 grudnia 2003r., a za grudzień 2000r. i styczeń 2001 r. z dniem 2004r.

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego za w/w okres rozliczeniowy nastąpiło po upływie terminu przedawnienia, a więc z naruszeniem art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002r.

Organ odwoławczy podzielił pogląd Strony, iż nieprawidłowo zostały powołane przepisy art. 21 ust. 1 i art. 25 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 50 ust. 3 i ust. 4 pkt la) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2005r., co nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 121, art. 122, art. 123, art. 180 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie dowodów wskazanych przez stronę oraz pozbawienie jej możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP poprzez traktowanie w różny sposób zeznań świadków i strony, § 50 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym przez zastosowanie tego przepisu do błędnie określonego stanu prawnego, wniosła o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi Strona ponownie stwierdziła, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji zostało oparte na zeznaniach dwóch Prezesów spółki "C", a oświadczenie skarżącej zostało odrzucone. Nie dopuszczono jako dowodu faktur dokumentujących prawdziwość transakcji z firmą "C". Są to faktury dokumentujące dalszą sprzedaż towarów nabytych na podstawie kwestionowanych faktur.

Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego oparła się tylko na uprzednio zebranym materiale i do niego się ograniczyła. Organy podatkowe nie ustaliły w toku postępowania czy u sprzedawcy istnieją kopie faktur dokumentujących sprzedaż towarów na rzecz strony ani czy w raportach kasowych sprzedawcy jest wykazany przychód z tej sprzedaży. Skarżąca nie powinna ponosić konsekwencji za nabycie towarów od legalnie działającej firmy tylko dlatego, że ta nie posiada dowodów ich nabycia albo są one fałszywe. Nabywca me ma obowiązku sprawdzania źródła pochodzenia towaru, jeżeli zakup następuje od działającego od wielu lat na rynku podmiotu.

Organ odwoławczy naruszył przepisy art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie dał stronie możliwości wypowiedzenia się nie tylko co do dowodów, które przeprowadził organ odwoławczy, jak również do ostatecznego wypowiedzenia się bezpośrednio przed rozstrzygnięciem sprawy. Zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego w toku całego postępowania podatkowego materiału dowodowego strona otrzymała w dniu 18 kwietnia wraz decyzją wydaną na podstawie tego materiału. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 6 kwietnia 2006r. a zawiadomienie o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem w dniu 30 marca 2006r.

Ponadto w ocenie Strony został naruszony w niniejszej sprawie art. 121 Ordynacji podatkowej, ponieważ postępowanie, na podstawie którego wydano sporną decyzję było powierzchowne, nie uwzględnia wszystkich aspektów sprawy i nie budzi zaufania do organu wydającego decyzję.

Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej stan faktyczny powinien być zbadany dokładnie a obowiązek ten ciąży na organach obu instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ustosunkował się tylko do wcześniej zebranego materiału dowodowego nie uwzględniając wniosków strony, nie przeprowadził także żadnego postępowania dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładania powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że decyzja ta została wydana bez naruszenia prawa. Tym samym Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, a konkretnie art. 121, 122, 123, 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził naruszenia przez organ II instancji art. 200 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie z dnia 30 marca 2006r. kierowane do strony o możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego w toku całego postępowania materiału dowodowego zostało doręczone 31 marca 2006r., zaś decyzja organu II instancji wydana została w dniu 6 kwietnia 2006r.

Podkreślić jednak należy, że zgłoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej wywodzony jest z przekonania strony, iż zawiadomienie zostało doręczone w dniu 18 kwietnia 2006r. wraz z decyzją wydaną na podstawie tegoż materiału. Twierdzenie strony nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Naruszenie przepisów postępowania stanowi przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.). W sprawie rozpoznawanej na etapie postępowania podatkowego przed organem II instancji nie były przeprowadzone dodatkowe dowody, zatem nie zachodzi sytuacja uzasadniająca uznanie, że uchybienie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik postępowania, tym bardziej, że strona nie została pozbawiona możliwości wypowiedzi, o jeden dzień skrócono termin wymagany art. 200 ordynacji podatkowej.

Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy nie daje bowiem podstaw dla stwierdzenia, iż organ podatkowy zaniechał niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego lub nie dopuścił dowodu, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Wręcz przeciwnie, należy stwierdzić, że organy podatkowe bardzo rzetelnie zebrały i oceniły dowody, na podstawie których ustaliły okoliczności faktyczne sprawy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, iż dokonana ocena mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, a postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Ocena zeznań świadków L. P., M. G. i K. M. została dokonana zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem sytuacji prawnej świadków. Wbrew twierdzeniom strony pan K. M., który odmówił odpowiedzi, nie złożył zeznań o treści odmiennej niż L. P. i M. G.. Zeznania tych świadków wzajemnie, konsekwentnie i logicznie się uzupełniają. Organy prawidłowo wskazały zasadę postępowania dowodowego, z której wynika, że ciężar udowodnienia faktu, skutkującego możnością wywodzenia korzyści dla strony, spoczywa na tym podmiocie. Zasada ta nie pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem organu wynikającym z art. 122 Ordynacji podatkowej. Podważanie ustaleń dotyczących braku sprzedaży na rzecz spółki "C" przez spółkę "G." nie jest uzasadnione w sytuacji stanowczych oświadczeń świadków i braku potwierdzenia tych transakcji dokumentami. Nie jest trafny wniosek strony skarżącej, że ustalenia organu winny skutkować ewentualnym wyłączeniem sprzedaży towarów nabytych od "C" z opodatkowania. Organy podatkowe nie kwestionują faktu dysponowania przez skarżącą wskazanym towarem. Wydana decyzja organu II instancji jako prawną podstawę wskazuje § 50 ust. 4 pkt 5 a rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm. – odmiennie niż organ I instancji powołujący § 50 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 a tego rozporządzenia. Organ II instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane.

W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 2, 7 i 32 Konstytucji. Powołane przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dotyczą zasady demokratycznego państwa prawa, działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, równości wobec prawa, równego traktowania przez władze publiczne oraz zakazu dyskryminowania. Zarzuty strony skarżącej w rzeczywistości dotyczą naruszenia przepisów proceduralnych w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego. Zasada równości obywateli wobec prawa nie stanowi samodzielnej przesłanki oceny materiału dowodowego, zatem nie można skutecznie wywodzić dopuszczalności oceny dowodów na zasadach innych niż określone w ustawach zgodnych z ustawą konstytucyjną. Dokonana ocena mieści się w granicach swobody prawem dozwolonej, a postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.