Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 448/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust.1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii B oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] - działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. - określanej dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – określanej dalej jako k.p.a.) - odmówił A.S. wydania polskiego prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 18 maja 2017 r. A.S., złożył wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii B. W związku z tym, iż wyżej wymieniony jest obywatelem Niemiec organ podjął czynność mające na celu zbadanie czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego przesłał pismo z dnia [...] czerwca 2017 r., z którego wynika, że wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż w dniu [...] kwietnia 2000 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującemu polskiego krajowego prawa jazdy kategorii B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Starosta wydał decyzję odmowną.

A.S. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz przepisów postępowania art. 8, 7, 9 i 77 § 1 k.p.a., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenia o wydaniu mu prawa jazdy kat. B, ewentualnie skierowania go na stosowne badania w celu wydania odpowiedniej opinii w Polsce.

Odwołujący wskazał, iż organ bezpodstawnie podniósł , iż wydanie polskiego prawa jazdy może być ograniczone przez przewidziany w prawie niemieckim wymóg odbycia badań i uzyskania pozytywnej opinii lekarsko – psychologicznej, choć w tym zakresie nie wskazał jakiejkolwiek podstawy prawnej. Zaznaczył, iż w toku sprawy przedłożył aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do prowadzenia pojazdów, w tym zakresie kat. B i spełnia wszelkie przesłanki z art. 11 ust. u.k.p., w szczególności odbył szkolenie i zdał egzamin państwowy w zakresie prawa jazdy kat. B. Strona zwróciła również uwagę na brak tłumaczenia na język polski dokumentów pochodzących od niemieckich organów. W ocenie odwołującego obowiązku poddania się badaniom lekarsko-psychologicznym w celu odzyskania prawa jazdy nie można mylić z okresem obowiązywania cofnięcia uprawnień, okres ten bowiem minął.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Ponadto podkreśliło, iż na terytorium RP nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innych państwach - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem ( art. 4 ust. 3 u.k.p.).

Kolegium wyjaśniło, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów innych państw członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich EFTA o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

Organ odwoławczy wskazał, iż z informacji udzielonej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, zawartej w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski, wynika, iż wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, bowiem zostało mu ono odebrane w dniu [...] kwietnia 2000 r. i że może ponownie uzyskać prawo do kierowania pojazdami w Niemczech, gdy przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty w języku niemieckim przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, z których wynika, iż wobec odwołującego były podejmowane decyzje z dnia [...] listopada 2009 r., z dnia [...] listopada 2010 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2011 r. o odebraniu prawa jazdy. W związku z powyższym do momentu przedstawienia orzeczeń niemieckie prawo jazdy jest ważne, a jedynie pozostaje zatrzymane.

Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, wskazując, iż w świetle orzecznictwa prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej" ( por. wyrok WSA w Opolu z dnia 8 maja 2014 r., II SA/Op 1/14, CBOSA). Przez posiadanie prawa jazdy należy w tym kontekście według organu rozumieć i takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie posiada możliwości skierowania strony na badania medyczno-psychologiczne w celu wydania odpowiedniej opinii w Polsce, jak wniósł o to pełnomocnik strony. Organ nie posiada bowiem dokumentu prawa jazdy A.S., który organ mógłby zwrócić stronie w przypadku uzyskania pozytywnej opinii medyczno-psychologicznej.

W ocenie Kolegium, z cytowanych przepisów, w tym w szczególności z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. wynika w rozpoznawanej sprawie ponad wszelką wątpliwość ewidentna przeszkoda, wykluczająca możliwość skutecznego ubiegania się e przez A.S. o wydanie polskiego prawa jazdy w czasie gdy obowiązuje zatrzymanie (lub cofnięcie) uprawnień do kierowania pojazdami w Niemczech, w którym wcześniej wnioskodawca takie uprawnienie uzyskał.

Skargę na powyższą decyzję złożył A.S. zarzucając jej:

1/ naruszenie prawa materialnego w postaci:

a) art. 4 ust. 2 u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć sytuacje, w której uprawnienia do prowadzenia pojazdów zostały bezterminowo cofnięte,

b) art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadną odmowę wydania prawa jazdy kategorii B;

2/ naruszenie przepisów postępowania w postaci:

a) art. 6 k.p.a. polegające na uchybieniu zasadzie praworządności, tj. działaniu organu bez (wbrew) podstawy prawnej, i to w szczególności poprzez:

- wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego,

- niewskazanie konkretnej podstawy prawnej mogącej uzasadniać przyjęte przez organ założenie, że A.S. ma w Niemczech jedynie tymczasowo zatrzymane prawo jazdy, które może odzyskać po przedstawieniu orzeczenia lekarskiego, a tym samym, że posiada on w Niemczech ważne prawo jazdy (co narusza także art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.),

- bezpodstawne przyjęcie, iż wydanie polskiego prawa jazdy może być ograniczone przez przewidziany w prawie niemieckim wymóg odbycia badań i uzyskania pozytywnej opinii lekarsko- psychologicznej, choć w tym zakresie organ, dopuszczając się obrazy art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wskazał konkretnej podstawy prawnej (skarżący w toku sprawy przedłożył aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, w tym w zakresie kat. B),

b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania wbrew zasadzie praworządności oraz na niepodjęciu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i do jej załatwienia z uwzględnieniem słusznego interesu odwołującego, sprowadzające się w szczególności do niedostatecznego zbadania i umotywowania założenia, iż odwołujący nadal posiada ważne prawo jazdy w Niemczech, mimo iż z informacji pochodzącej z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika, że odwołujący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, a jedynie mógłby ponownie uzyskać nowe prawo jazdy po spełnieniu dodatkowych wymogów (w zakresie kat. B obowiązujących jedynie w Niemczech),

c) art. 8 k.p.a. sprowadzające się do prowadzenia postępowania w sposób umniejszający zaufanie do władzy publicznej, zamiast - zgodnie z dyspozycją tego przepisu - w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej,

d) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku należytego i kompletnego zgromadzenia oraz rozpatrzenia całości materiału dowodowego, zwłaszcza informacji z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego, co w szczególności sprowadza się do wadliwego ustalenia, iż A.S. znajduje się w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.,

e) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów materialno-prawnych i postępowania, czego skutkiem jest oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym stanie faktycznym.

Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi błędne ustalenia faktyczne sprowadzające się do bezpodstawnego przyjęcia, iż skarżący posiada w Niemczech ważne prawo jazdy, skoro ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (pisma niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego) wynika jasno, że nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy.

Mając to na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Starosty do wydania niezwłocznie decyzji uwzględniającej w całości wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kat. B oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty odmawiająca skarżącemu wydania prawa jazdy kat. B.

Podstawę materialną odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

Zdaniem Sądu dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawo jazdy znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. wynika bowiem, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy i może on ponownie uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami jeżeli przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Potwierdzają to orzeczenia na podstawie, których zatrzymano prawo jazdy dołączone do tego pisma. Taki stan będzie istniał do [...] czerwca 2026 r. wówczas bowiem nastąpi zatarcie ostatniej kary i jej usunięcie z rejestru, co wynika z uregulowań zawartych § 29 ust. 1 i 5 niemieckiej ustawy o ruchu drogowym (StVG) oraz adnotacji zawartych w załącznikach do powyższego pisma ( w rubryce "data umorzenia").

Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. Skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy, ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte, a jego odzyskanie wymaga przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Jak wynika z treści skargi, skarżący błędnie utożsamia okres cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. z orzeczonym okresem, w którym skarżący nie mógł w ogóle odzyskać takich uprawnień. Tymczasem po upływie tego okresu, w którym skarżący w ogóle nie mógł odzyskać uprawnień do kierowania pojazdami, nadal z mocy obowiązujących przepisów niemieckich trwa okres cofnięcia tych uprawnień, które skarżący może odzyskać tylko po spełnieniu warunku w postaci przedłożenia pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Dopiero po ostatnim z wskazanych okresów to jest [...] czerwca 2026 r. skarżący może ubiegać się o niemieckie prawo jazdy bez przedstawiania takiej opinii.

W świetle prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych w oparciu o dokument urzędowy – pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego istniała, w ocenie Sądu, prawna podstawa do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania polskiego prawa jazdy, którą stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Ustalenie tych okoliczności w sprawie nastąpiło na podstawie przetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego dokumentów urzędowych, których wiarygodność, w świetle całego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości. W tym zakresie organy dochowały zasad postępowania wynikających z art. 6, 7, 8 i 77 k.p.a. Ponadto prawidłowo powołały właściwe przepisy, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego niewątpliwie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18 ze zm. – określanej dalej jako dyrektywa nr 2006/126/WE), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione.

Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami.

Skoro zatem, aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech skarżący musiałby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie mu polskiego prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa niemieckiego. Właśnie wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa państw członkowskich służy powołany wyżej przepis dyrektywy i stanowiący jego odpowiednik art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W kontekście powyższych uwag brak było zatem również podstaw do kierowania przez polski organ skarżącego na te badania.

Podkreślić należy, iż stosownie do art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE jedna osoba nie może posiadać więcej niż jednego prawa jazdy. Przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Jak wskazuje się w orzecznictwie, prawodawca unijny w art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE, z uwagi na cele przyświecające wprowadzeniu wspólnych unormowań w zakresie prawa jazdy, nie ograniczył się do odniesienia tylko do ważnych praw jazdy sensu stricte, ale także do takich praw jazdy, które pomimo, że nie stanowią ważnego uprawnienia do kierowania pojazdami w danym momencie, to po spełnieniu określonych warunków formalnych mogą takie uprawnienia ponownie stanowić. Ten zabieg prawodawczy miał na celu uniknięcie rozbieżności w rozumieniu ważności dokumentu (prawa jazdy) przez Państwa Członkowskie. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2017 r., II SA/Gl 1167/16).

Stąd trafnie organ odwoławczy stwierdził, iż przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. W taki też sposób należy odczytywać zawarte w piśmie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. sformułowania dotyczące ważności prawa jazdy, zwłaszcza w kontekście dalszych wyjaśnień w nim zawartych.

Zresztą z treści art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE wynika, iż odmawia się wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniom, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim, a więc osobie, która z powyższych względów aktualnie go nie posiada i z takim przypadkiem mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

W świetle powyższych uwag niezasadne było również zarzucanie organom naruszenie art. 4 ust. 2 u.k.p. stanowiącego, iż kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Ponadto jest to przepis ogólny, który nie określa sposobu działania organów. Takim natomiast przepisem jest powołany i prawidłowo zastosowany przez organy art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

Podkreślić należy, iż powyższe rozwiązania nie stają w sprzeczności z zasadą swobody przemieszczania się i osiedlania osób zamieszkałych na terytorium UE. Wskazane przepisy i system, koordynacji dotyczące takich jak rozpatrywany przypadków nie wprowadzają bowiem ograniczeń tej zasady tylko zawierają rozwiązania chroniące bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a więc w szczególności życie i zdrowie ludzkie przed osobami, które naruszają regulacje krajowe chroniące najistotniejsze dobra i wartości. Mając na względzie jednolitą i skuteczna ochronę tych wartości na terenie całej Unii rozwiązania koordynujące należy uznać za w pełni uzasadnione. Przeciwdziałają legalizacji bardzo niebezpiecznego zjawiska określanego mianem "turystyki w zakresie praw jazdy", które sprowadza się do wykorzystywania różnic w prawie wewnętrznym państw członkowskich do obchodzenia sankcji i rygorów, które wynikały z naruszenia podstawowych zasad porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie Niemiec. Tego typu naruszenia i okoliczności popełnienia czynów karalnych niosą za sobą takie same zagrożenia i konsekwencje, niezależnie od tego na jakim terytorium zostały popełnione i jakie konkretnie sankcje za nie wymierzono, co powoduje, że również organy polskie muszą je brać pod uwagę.

Podkreślić należy, iż gwarancje wynikające z prawa unijnego, znajdują zastosowanie w innej sytuacji mianowicie, gdy państwo członkowskie bezterminowo odmawia uznania ważności prawa jazdy osoby, której na terytorium tego państwa cofnięto lub unieważniono prawo jazdy, wydane ewentualnie w innym państwie członkowskim w późniejszym czasie, to jest po upływie okresu obowiązywania takiego zakazu (por. wyrok TSUE: z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C‑476/01 Kapper, Rec. s. I‑5205, pkt 76; oraz w sprawach połączonych Wiedemann i Funk, pkt 63; a także w sprawie Schwarz, pkt 85; postanowienie z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C‑227/05 Halbritter, pkt 28).

Podobnie, w powołanym przez stronę wyroku TSUE z 26 kwietnia 2012 r. w sprawie C-419/10 Trybunał uznał, że art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowy uznania przez państwo członkowskie – poza okresem obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy orzeczonego wobec posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim i w sytuacji gdy spełniony jest warunek zwykłego miejsca zamieszkania zainteresowanego na terytorium drugiego z tych państw członkowskich – ważności wspomnianego prawa jazdy, jeżeli jego posiadaczowi cofnięto poprzednie prawo jazdy na terytorium pierwszego z tych państw członkowskich.

Porównując przesłanki prawne odmowy i stan faktyczny sprawy z motywami oraz stanami faktycznymi powołanych orzeczeń widoczne jest, że są one różne, a zarzucane naruszenia w sprawie nie zachodzą.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego, a tym bardziej zasad i gwarancji wynikających z prawa traktatowego oraz prawa wtórnego i w związku z tym oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).