Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 351/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2/ stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3/ zasądza na rzecz H. P. od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 351/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o wprowadzeniu zmian powierzchni w rejestrze ewidencji gruntów i budynków dla działek nr 700/1, 703/1, 728/1, położonych w obrębie geodezyjnym [..] - Z. w gminie Ł., będących własnością H. P., w ten sposób, że:

* dla działki nr 700/1 o przypisanej powierzchni 0,7726 ha - wprowadził nową powierzchnię 0,7475 ha

* dla działki nr 703/1 o przypisanej powierzchni 1,4554 ha - wprowadził nową powierzchnię 1,3740 ha,

* dla działki nr 728/1 o przypisanej powierzchni 0,1058 ha- wprowadził nową powierzchnię 0,1294 ha.

Decyzję tę organ uzasadnił tym, że w latach 1994-1998 w czasie prac modernizacyjnych popełniono błąd skutkujący ujawnieniem nieprawidłowych powierzchni całego szeregu działek ewidencyjnych. Błąd wykryto w czasie budowy gazociągu i po uzyskaniu informacji o błędzie, Starosta [...] niezwłocznie podjął czynności administracyjne mające na celu przywrócenie danych ewidencji gruntów do stanu zgodnego ze stanem faktycznym.

W wyniku przeprowadzonych prac pomiarowych określono powierzchnie działek w tym rejonie. Na podstawie dokumentów geodezyjnych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, Starosta [...] orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków

Organ l instancji dokonał badania dokumentów dotyczących omawianej działki, przechowywanych w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł., w szczególności operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków prowadzonej wiatach 1994-1998, i znalazł w nim dowody świadczące o tym, że powierzchnia ujawniona w ewidencji gruntów została obarczona błędem. Błąd polegał na nieprawidłowym określeniu przebiegu fragmentu rowu, którego środek stanowi południowo-zachodnią granicę m.in. działki nr 703/1. W konsekwencji działce tej przypisano nieprawidłową - większą niż w rzeczywistości - powierzchnię, a sąsiedniej działce nr 729 - powierzchnię odpowiednio mniejszą. W chwili prowadzenia pomiarów obie działki stanowiły własność Skarbu Państwa.

Po ujawnieniu błędu Starostwo Powiatowe wszczęło postępowanie wyjaśniające. Powtórzono pomiar kompleksu gruntów obarczonego błędem i sporządzono dokumentację geodezyjną, którą po kontroli przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. za nr [...]. Następnie, działając w oparciu o treść § 46 ust. 2 pkt 2 i paragrafów następnych rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), Starosta [...] wydał decyzję, w której orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Z.

Od decyzji tej złożył odwołanie H. P., zarzucając organowi I instancji pominięcie treści przedstawionych przez niego dokumentów, wg których nabył działkę o powierzchni 1,4554 ha. Powołał się także na wydawane w minionym okresie przez Starostwo Powiatowe wyrysy i wypisy, w których powierzchnia działki określona jest jako 1,4554 ha. Strona domagała się przywrócenia w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 703/1 powierzchni 1 ha 4554 m2, przede wszystkim na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...] oraz mapy z dnia 3 grudnia 1999 r., nr ewidencyjny [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku prac pomiarowych prowadzonych w roku 1964 powierzchnię działki określono jako 1 ha 31 a. W latach 1994 -1998 przeprowadzono odnowienie ewidencji gruntów. W wyniku tych prac uściślono powierzchnie działek uzyskane w wyniku pomiarów prowadzonych w 1964 r., lecz w czasie prowadzenia prac pomiarowych geodeta popełnił błąd skutkujący określeniem nieprawidłowej powierzchni dla grupy działek położonych w sąsiedztwie rowu melioracyjnego.

Błąd pozostawał niewykryty aż do czasu budowy gazociągu. Z chwilą uzyskania informacji o rozbieżnościach danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym Starosta [...], zobowiązany treścią § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wszczął z urzędu postępowanie naprawcze zakończone sporządzeniem operatu geodezyjnego, który po kontroli został przyjęty do zasobu geodezyjnego za numerem [...].

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm.), w ewidencji gruntów i budynków podstawą dokonania zmian są dokumenty geodezyjne i prawne. Zmian powierzchni działek dokonywać można na podstawie udokumentowanych opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ l instancji przedstawił jako dowód fragmenty ortofotomapy, na której wpasowano granice ewidencyjne określone w postępowaniu modernizacyjnym. Na ortofotomapie można wyróżnić faktyczny przebieg rowu, którego środkiem przebiega granica m.in. działki nr 703/1 oraz jego przebieg obarczony błędem geodety. Dane zawarte na ortofotomapach wskazywały jednocześnie, że pozostałe granice działek nie uległy przesunięciu.

Odnosząc się do żądania przywrócenia powierzchni działki z aktu notarialnego rep. A Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, iż H. P. nabył w 1999 r. własność działki nr 703/1 na podstawie ww. aktu notarialnego, w którym opisano powierzchnię działki ujawnioną w operacie ewidencji gruntów - 1 ha 4554 m2. Powierzchnię taką, zgodnie z wnioskiem zawartym w akcie notarialnym, ujawniono w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr 703/1. Tymczasem ewidencja gruntów stanowi jeden z dwóch istotnych zbiorów danych służących do opisu nieruchomości. Drugim takim zbiorem są księgi wieczyste. Ewidencja gruntów i budynków jest przede wszystkim opisem stanu faktycznego nieruchomości, a księga wieczysta opisuje jedynie stan prawny nieruchomości. Dane zawarte w ewidencji są podstawą do opisu stanu faktycznego gruntów, czyli określenia ich powierzchni i położenia, którego dokonuje się w księdze wieczystej (art. 21 ustawy -Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 124, póz. 1361 ze zm.).

Na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył H. P., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, czym naruszone zostały art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organ II instancji naruszył, w ocenie skarżącego, art. 138 § 2 Kpa., a także art. 155 § 1 i art. 158 Kodeksu cywilnego.

Uzasadniając zarzuty skargi H. P. przypomniał, iż sporna kwestia powierzchni działki nr 703/1 była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez organy administracji publicznej i wyniku wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej sprawa była ponownie rozpoznawania przez Starostę [...]. Tymczasem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie wzięto pod uwagę wskazanych w tej decyzji kasacyjnej okoliczności, które należało wyjaśnić dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Obowiązek ten spoczywa również na organie II instancji, który się z niego nie wywiązał. Tym samym uchybiono treści art. 138 § 2 Kpa.

Ponadto skarżący zarzucił organom, iż nie wzięły w ogóle pod uwagę przedstawianych przez niego w trakcie postępowania administracyjnego dokumentów, świadczących o rzeczywistej, jego zdaniem, powierzchni działki nr 703/1. Nie oceniły tym samym znaczenia faktu nabycia przez niego oznaczonej co do tożsamości nieruchomości o określonej powierzchni i w określonych granicach. Takimi dokumentami były przede wszystkim akt notarialny z dnia [...] rep. A nr [...], którym nabył działkę nr 703/1, w zgodzie z przepisami art. 155 § 1 i art. 158 Kodeksu cywilnego oraz załączona do ww. aktu notarialnego mapa. Organy skoncentrowały się natomiast na stronie technicznej postępowania z zakresu ewidencji gruntów. Oznacza to, że nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy w sposób dostateczny.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu).

Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, nie mogą pozostać w obrocie prawnym.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu orzekającego w składzie niniejszym, wady wymienione w punkcie c) powołanego wyżej przepisu wystąpiły w toku postępowania egzekucyjnego.

Przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i kartograficznego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów, których właścicielem jest skarżący. Organy uznały, iż wskutek błędnych pomiarów dokonanych w przeszłości mają obowiązek zaktualizować dane zawarte w ewidencji gruntów i dokonując ponownych, tym razem dokładnych obliczeń, wprowadzić prawidłową powierzchnię do operatu ewidencji gruntów. Dlatego też, opierając się na przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) orzekły o zmianie powierzchni działek należących do skarżącego. Skarżący od początku postępowania konsekwentnie kwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia w stosunku do działki nr 703/1, której powierzchnia zmieniona została z 1,4554 ha na 1,3740 ha. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż zmiana powierzchni o 814 m2 wyniknęła jedynie z nowych, dokładnych i nieobarczonych błędem obliczeń, dokonanych po prawidłowym ustaleniu przebiegu zachodniej granicy działki nr 703/1, którą wyznacza rów melioracyjny. Pozostałe granice działki były bezsporne. Uznając zatem, że skoro ewidencja gruntów ma znaczenie jedynie informacyjno techniczne, odzwierciedlające określony bezspornie stan faktyczny i prawny, organy określiły prawidłową w ich ocenie powierzchnię działki nr 703/1.

W ocenie Sądu, gdyby rzeczywiście granice działki nr 703/1, należącej do skarżącego, nie uległy zmianie, a nowa powierzchnia działki byłaby jedynie odzwierciedleniem dokładnych pomiarów, organy administracji mogłyby dokonać tej korekty poprzez zmiany w operacie ewidencji gruntów. Jednakże w przedmiotowej sprawie nasuwa się szereg wątpliwości. Przede wszystkim na rozprawie przed Sądem skarżący podniósł okoliczność, której obecny na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego nie zakwestionował, iż granice działki nr 703/1 nie pozostały nienaruszone. Mianowicie wschodnia granica działki, od strony budowy gazociągu, uległa fizycznemu przesunięciu na zachód na o około 20 metrów. Tym samym o tyle samo przesunięta została wschodnia granica sąsiedniej działki nr 702, należącej do Skarbu Państwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu l instancji, fakt ten został pominięty, a w każdym razie nie został on przedstawiony w sposób wyraźny. A przecież okoliczność ta determinuje całe postępowanie. Przez zapis (jego zmianę) nie można bowiem w ewidencji gruntów ustanawiać lub pozbawiać kogoś własności, ma on bowiem wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny. Z ewidencji gruntów jako zbioru informacji wynika, iż dokonywanie w nim zmian nie może rozstrzygać o prawie własności ani przedmiocie własności. Te kwestie są przsądzane w innych postępowaniach (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 1995 r., SA/Bk 167/94, niepubl.). Tymczasem przesunięcie granicy działki skarżącego, co spowodowało zmniejszenie jej powierzchni o 814 m2, stanowi ewidentne wkroczenie w sferę własności. Sfera ta zaś jest szczególnie chroniona, a rozstrzyganie sporów w tym zakresie należy do sądów powszechnych. Dopiero rozstrzygnięcie sądu powszechnego w tym względzie będzie ewentualnie stanowiło podstawę wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów. Dane w ewidencji mają być jedynie odzwierciedleniem stanu prawnego, wynikającego z określonych tytułów prawnych, w szczególności z orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub umów. Należy szczególnie mocno podkreślić, iż w postępowaniu dotyczącym rozstrzygnięć, które mogłyby mieć wpływ na treść własności osobistej, organy administracyjne nie mogą pomijać konstytucyjnej zasady ochrony własności (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., V SA 1800/96, niepubl.). Przepisy ustawy -Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Wszelkie spory na tym tle, związane z zakresem i sposobem korzystania z prawa własności, nie leżą w kompetencji organów administracji ani sądu administracyjnego. Zaskarżona decyzja pomija fakt przesunięcia granicy działki nr 703/1, co powodowałoby ewidentnie naruszenie stosunków własnościowych pomiędzy skarżącym, a Skarbem Państwa, którego własnością jest sąsiednia działka nr 702. Rozstrzygnięcie tej kwestii jest zaś sprawa zasadniczą w przedmiotowej sprawie. Organy administracji zatem, nie wyjaśniając w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a także arbitralnie kwestionując powoływane przez skarżącego przez całe postępowanie jego prawo własności działki nr 703/1, wynikające z aktu notarialnego oraz z zapisów w księdze wieczystej, dopuszczając się tym samym swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Ponadto Sąd orzekający w sprawie niniejszej nie może pominąć faktu, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia stawianych przez prawo wymogów. Stosownie do treści art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tego wymogu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał bowiem w mocy decyzję organu l instancji o wprowadzeniu zmian do operatu ewidencji gruntów, nie odnosząc się w uzasadnieniu do zasadniczej kwestii zmiany przebiegu granic działki nr 703/1. Co więcej - stwierdził, iż zmiana powierzchni działki wynika wyłącznie z jej dokładniejszych niż poprzednio pomiarów, a przebieg jej granic nie uległ zmianie. Pozostaje to w oczywistej sprzeczności z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie, iż wschodnia granica jego działki uległa przesunięciu o około 20 m. Oświadczenia tego nie zakwestionował obecny na rozprawie pełnomocnik organu. O zaistniałej sprzeczności dobitnie świadczy stwierdzenie znajdujące się na 4 stronie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż "położenie pozostałych granic, a szczególności granicy przeciwległej, czyli północni-wschodniej, nie uległo zmianie".

Nie można również pominąć, poza rozważaniami na tle stosunków własnościowych i zakresu prawa własności oraz ich ewentualnych naruszeń, iż przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wyraźnie odróżniają regulacje prawne powiązane z ewidencją gruntów (art. 20 - 26) od problematyki rozgraniczenia nieruchomości. W pierwszym przypadku chodzi o naniesienie do ewidencji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach, co ma charakter informacyjny. Rozgraniczenie nieruchomości służy natomiast ustaleniu przebiegu granic między nimi przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych gruntów znakami granicznymi na gruncie i sporządzenia odpowiednich dokumentów. Skoro zatem, jak twierdzi skarżący, wschodnia granica działki nr 703/1 została przesunięta i jest to przedmiotem sporu, organy powinny rozważyć wszczęcie postępowania rozgraniczającego, szczegółowo uregulowanego w przepisach ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. Nr 45, poz. 453). Postępowanie rozgraniczeniowe cechuje się swoją specyfiką: przeprowadzają je wójtowie z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania nakłania się strony do zawarcia ugody, a w przypadku jej braku wydaje się decyzję o rozgraniczeniu, zaś strona niezadowolona z przebiegu granicy może w terminie 14 dni żądać przekazania sprawy sądowi (art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 4, art. 33 ust. 1 i 3 ustawy). Jeżeli nie dojdzie do zawarcia ugody ani wydania decyzji wójt umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (art. 34 ust. 1 i 2). Dopiero prawomocne orzeczenia i ostateczne decyzje o rozgraniczeniu podlegają ujawnieniu w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 37 ust. 2).

W decyzjach organów obu instancji nie zwrócono żadnej uwagi na charakter sporu między stronami postępowania administracyjnego. Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący, odpowiadający normom określonym w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., zbiorą materiał dowodowy, pozwalający na bezsporne ustalenie, czy granica między działką nr 703/1, należącą do skarżącego, a działką nr 729, będącą własnością Skarbu Państwa, uległa przesunięciu i zmianie. Po dokonaniu tego ustalenia organy winny rozważyć tryb rozwiązania ewentualnego sporu - możliwego do rozstrzygnięcia bądź to w drodze powództwa o ochronę własności przed sądem powszechnym, bądź w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie z jego pominięciem - przez aktualizację ewidencji gruntów.

Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji.

Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku w oparciu o art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - pkt 2 wyroku.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - pkt 3 wyroku.