Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 286/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, 2,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2011r. sprawy ze skargi Ł. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania

1.1. Decyzją z dnia [...]. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]., nr [...]

w przedmiocie określenia Ł. M. zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2005r. w wysokości 6 586 zł.

1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku postępowania kontrolnego działalności gospodarczej prowadzonej w 2005r. przez Ł. M. pod firmą: Przedsiębiorstwo Produkcyjno -Handlowo - Usługowe "L.-P." stwierdzono, że podatnik zawyżył podatek naliczony o kwotę 6 380 zł, wynikającą z 2 faktur wystawionych przez firmę "M." Spółka z o.o. Biuro Handlowe w C. (Spółka M.), tytułem lakierowania i zakupu kredy.

Organ ustalił, że Spółka M. w 2005r. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie była podmiotem uczestniczącym w obrocie prawnym, tym samym faktury przez nią wystawione nie potwierdzały rzeczywistych transakcji gospodarczych. W związku z tym na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług pozbawiono podatnika prawa do odliczenia podatku wynikającego z powyższych faktur.

1.3. W toku postępowania ustalono, że Spółka M. nie była zarejestrowana w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w C., nie składała deklaracji VAT. Od grudnia 2003r. nie płaciła również należności za wynajmowany od Spółki "M.-H." S.A. lokal biurowy w C. przy ul. D. 1/10. Wynajmujący lokal, skierował sprawę braku uregulowania należności na drogę sądową, gdzie Sąd Rejonowy w C. wyrokiem zaocznym nakazał Spółce opróżnienie lokalu.

W aktach sprawy znajduje się również korespondencja prowadzona pomiędzy syndykiem "M.-H." S.A. w upadłości, a Spółką M.. Wobec zalegania z zapłatą czynszu najmu na kwotę 2 074 zł, pismem z dnia 23 kwietnia2004r., syndyk poinformował o ustanowieniu ustawowego prawa zastawu na ruchomościach znajdujących się w wynajmowanym pomieszczeniu. Jednocześnie zakazał Spółce wywozu przedmiotowych ruchomości z dotychczas wynajmowanego pomieszczenia, do chwili zapłaty zadłużenia. Pismem z dnia 10 maja 2004r. R. K., podpisujący się jako Prezes Zarządu Spółki zwrócił się do "M.-H."

z prośbą o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu zapłaty czynszu. Spółka "M.-H.", pismem z dnia 6 lipca 2004r. poinformowała Spółkę o rozwiązaniu umowy najmu z dnia 6 marca 2003r., ze skutkiem natychmiastowym w związku

z zaleganiem w zapłacie czynszu. Ponadto w piśmie Spółki "M.-H." z dnia 20 lipca 2005r. skierowanym do Urzędu Kontroli Skarbowej w C., syndyk oświadczył, że po dniu 10 maja 2004r. nikt z osób upoważnionych z firmy "M." nie przebywał w wynajmowanym lokalu oraz że nie ma z firmą żadnego kontaktu.

Dodatkowo w toku prowadzonego postępowania uzupełniającego przesłuchano w charakterze świadka A. R. oraz E. A.. Przesłuchana w dniu 25 maja 2009r. A. R. zeznała m.in., że od grudnia 2002r. pracowała w firmie "M.-H." na stanowisku specjalisty do spraw administracji budynku, ona również zajmowała się przygotowaniem umowy najmu dla Spółki, którą podpisał "Pan K.". Wyjaśniła, że w wynajmowanym przez firmę "M." lokalu tylko sporadycznie przebywał jej pracownik biurowy. Podczas wizyt w tym pomieszczeniu nie widywała żadnych innych osób oprócz pracownika biurowego, ani ewentualnych klientów Spółki. Podczas komisyjnego otwarcia pomieszczenia wynajmowanego przez Spółkę, w którym brała udział prawdopodobnie w 2005r., po wejściu do lokalu okazało się, że nie było żadnych sprzętów poza drobnym sprzętem biurowym, który nie przedstawiał większej wartości.

Z kolei E. A., główna księgowa w firmie "M.-H.",

w dniu 25 maja 2009r. zeznała m.in., że zajmowała się rozliczeniem należności

z firmą "M." z tytułu wynajmu pomieszczenia i pierwszą fakturę wystawiono za marzec 2003r., zaś ostatnią za kwiecień 2004r., natomiast ostatnia wpłata Spółki została dokonana w dniu 9 stycznia 2004r., tytułem opłaty czynszu za dwa miesiące. Zeznała również, że w dniu 9 maja 2005r. została przeprowadzona eksmisja z lokalu użytkowego, zajmowanego przez firmę "M.", co wynika z postanowienia komornika sądowego rewiru III z dnia 15 czerwca 2005r. W toku eksmisji nie ujawniono żadnych ruchomości przedstawiających wartość handlową i podlegających zajęciu.

1.4. Od Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. uzyskano

z kolei informacje, że Spółka M. w dniu 13 czerwca 2001r. złożyła dokument rejestracyjny VAT-R. Spółka M. zgłosiła adres siedziby, adres prowadzenia działalności oraz adres prowadzenia rachunkowości przy ul. J. 9/320 w G.. W okresie od czerwca 2001r. do stycznia 2004r. Spółka M. składała deklaracje VAT-7, zaś od miesiąca lutego 2004r. - zaprzestała składania tych deklaracji i z dniem 2 lipca 2007r., stosownie do art. 96 ust. 9 ustawy o VAT wykreślono firmę z rejestru podatników VAT. Poinformowano także, że obecnie nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli lub czynności sprawdzających w stosunku do Spółki M., ponieważ jej adres jest nieznany. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. nadmienił również, że Prokuratura Rejonowa w G. prowadzi postępowanie w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa przez Spółkę M..

1.5. Od Spółdzielni Mieszkaniowej "Ś." w G. otrzymano informację, że Spółka była najemcą lokalu użytkowego w biurowcu Spółdzielni przy ul. J. 9. Przedmiotem najmu zgodnie z umową z dnia 10 października 2000r. były pomieszczenia biurowe o łącznej powierzchni 96,60 m2. Od grudnia 2001r. pokoje wynajmowane przez Spółkę M. pozostawały zamknięte, a ponieważ nie można się było skontaktować z najemcą, powstało zadłużenie czynszowe. W związku z zaległościami, Spółdzielnia w dniu 18 października 2002r. wypowiedziała umowę najmu. Wręczenie firmie "M." w dniu 29 października 2002r. wypowiedzenia umowy, stanowiło ostatni kontakt z najemcą. W dniu

11 grudnia 2002r. Spółdzielnia dokonała komisyjnego otwarcia lokalu, podczas którego stwierdzono, że pokoje są puste. Firma "M." nie zgłosiła się więcej do Spółdzielni Mieszkaniowej "Ś.".

1.6. Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, iż Spółka M. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie uczestniczyła w obrocie prawnym (ostatnią deklarację VAT – 7 złożyła za styczeń 2004r.), w związku z tym nie mogła wykonać czynności wykazanych w fakturach wystawionych w lutym 2005r. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi, wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z kolei zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, faktury

i dokumenty celne, w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Z wymienionych przepisów wynika, iż uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługuje, gdy faktura została wystawiona przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub gdy dokument ten nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu zdarzenia gospodarczego, a w szczególności gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało. Prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach zakupu towarów i usług nie jest prawem samoistnym, lecz prawem warunkowym powodując, iż prawo to przysługuje w sytuacji gdy poprzedni podatnik VAT we wcześniejszej fazie obrotu podatek ten uiścił. Ponadto warunkiem odliczenia jest także możliwość ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i powiązania przedstawionych dowodów ze ściśle określonymi czynnościami. Zatem przepisy ustawy o VAT nie przewidują sytuacji,

w której nabywca ma prawo rozliczenia podatku z faktury zakupu, w sytuacji gdy nie jest możliwe potwierdzenie transakcji gospodarczej poprzez dokonanie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności badanych dokumentów u ich wystawcy. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 marca 2005r. (sygn. akt FSK 1741/04) podmiot nieistniejący to także podmiot stwarzający formalne pozory istnienia, który jednak rzeczywiście nie uczestniczy w obrocie prawnym.

Warunkowi prawidłowego i rzetelnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych nie odpowiadają dowody zakupu towaru od nieistniejących w rzeczywistości podmiotów gospodarczych. Zawarcie transakcji z firmą nie mającą siedziby, z którą nie było żadnego kontaktu nie było możliwe. Dodatkowo stwierdzono, że podatnik oprócz faktur nie posiadał żadnej dokumentacji dowodzącej współpracy pomiędzy firmami. Ponadto Ł. M. nie skorzystał

z możliwości wyjaśnienia kwestii współpracy ze Spółką M., odmawiając kilkukrotnie wyrażenia zgody na przesłuchanie w charakterze strony oraz nie udzielając odpowiedzi na pisma kierowane przez inspektora.

1.7. Odnosząc się do zarzutu podatnika, że skoro organ nie kwestionuje faktu zużywania materiałów produkcyjnych służących osiągnięciu przychodów

z działalności poligraficznej, jak również nie kwestionuje faktu osiągania tych przychodów, to winien przynajmniej uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów wydatki związane ze zużyciem kwestionowanych materiałów w postaci kartonu

i kredy, organ odwoławczy wyjaśnił, że w podatku od towarów i usług, podatnik pozbawiony został prawa do odliczenia podatku z faktur dokumentujących zakup wskazanych materiałów ze względu na fakt, iż nabycie dokumentowane było fakturami wystawionymi przez fikcyjny podmiot gospodarczy, a nie ze względu na zakwestionowanie obrotu związanego z zakupem.

1.8. Odnosząc się do nadesłanego w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej pisma strony, w części dotyczącej przesłuchania Prezesa Zarządu Spółki "M." - J. K. oraz przesłuchania: R. B., W. J. i K.R., a także powołania biegłego na okoliczność rzeczywistego zużycia kartonu i kredy w procesie produkcji, organ odwoławczy stwierdził, że złożonego w tym zakresie pisma, nie sposób zakwalifikować jako wniosku dowodowego. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych to strona, we własnym interesie powinna aktywnie uczestniczyć w postępowaniu i wykazać inicjatywę, zwłaszcza gdy organ dysponuje już dowodami przeciwnymi. Inicjatywa ta nie polega jednak na przerzuceniu na organ obowiązku poszukiwania środków dowodowych. Wniosek o przesłuchanie świadka powinien zatem wskazywać precyzyjnie dane świadka (imię, nazwisko, adres), a także zawierać tezę dowodową i wspierającą argumentację. Teza dowodowa to wskazanie konkretnych okoliczności, o których zdaniem wnioskodawcy, świadek posiada stosowną wiedzę. Argumentacja natomiast powinna wykazać, iż ta wiedza świadka może przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Tych warunków wniosek

z dnia 24 stycznia 2011r. oraz uzupełniające go stanowisko z dnia 15 lutego 2011r., nie spełniają. Strona nie podała nawet danych identyfikacyjnych świadków. Nie uprawdopodobniła zatem, że przeprowadzenie przesłuchania mogłoby mieć istotne znaczenie dla sprawy. Dlatego organ ocenił wniosek jako zmierzający do przedłużenia postępowania.

Za nietrafiony uznano także wniosek o powołanie biegłego. Strona pomimo wielokrotnych wezwań nie udzieliła odpowiedzi dotyczącej rozliczenia ilościowego zużytych do produkcji materiałów, a przychody osiągnięte z tego tytułu, nie były kwestionowane. Stąd ustalenia w zakresie objętym wnioskiem dowodowym nie mogłyby mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w zakresie wymiaru VAT.

1.9. Odnosząc się do kwestii przedawnienia występującego w marcu 2005r. zobowiązania podatkowego, organ wskazał, że pięcioletni okres, o którym mowa

w przepisie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynąłby – 31 grudnia 2010r.

W przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia został jednak zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010r., wszczęto bowiem wobec podatnika dochodzenie w sprawie

o przestępstwo skarbowe polegające na zaniżeniu podatku dochodowego za 2005r. oraz VAT za miesiące luty, marzec, kwiecień, listopad i grudzień 2005r.,

tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 w związku z art. 6 § 2 Kks. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nadal trwa.

2. Skarga do Sądu

2.1. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. Ł. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy podatkowej i zasad postępowania.

2.2. W uzasadnieniu skargi wskazał, że bez współpracy z firmą M.

z G. nie było możliwe wykonywanie usług na rzecz P. – P., a organy podatkowe nawet nie zechciały przesłuchać jego pracowników i prezesów, którzy mogli potwierdzić fakty, za to włączały i wyłączały z akt sprawy protokoły

z przesłuchania w charakterze świadków pracowników i wykonawców P. P., które to zostały przeprowadzone na okoliczność innych postępowań. Zdaniem skarżącego w związku z utajnieniem w nich większości pytań i odpowiedzi świadków nie można tych odpisów, w tym stanie uznać za miarodajne dowody w sprawie.

W ocenie skarżącego pytania i odpowiedzi świadków wyrwane są z kontekstu,

w związku z czym nie można ich wprost poddać ocenie, tym bardziej iż w większości są niezgodne z dowodami zgromadzonymi w prowadzonym postępowaniu.

W opinii skarżącego poprzez wyłączenie ze sprawy przez organ odwoławczy protokołów przesłuchań, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, nie można stwierdzić co stanowi podstawę decyzji.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności

z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie też należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

3.2. Przedmiot sprawy dotyczy prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "M." Spółka z o.o. Biuro Handlowe w C..

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organ stwierdził, że faktury wystawione przez Spółkę M. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, ponieważ Spółka M. nie była podmiotem uczestniczącym w obrocie prawnym – podmiot nieistniejący. Konsekwencją takich ustaleń organu była korekta VAT naliczonego za marzec 2005r.

3.3. Podstawę materialnoprawną prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną stanowi art. 86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej jako ustawa o VAT. Kwotę podatku naliczonego zaś stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 86 ust. 2 ustawy o VAT). Oznacza to, że przesłankami realizacji powyższego prawa jest związek kwoty podatku naliczonego z nabyciem towarów i usług oraz jej odzwierciedlenie w fakturze dokumentującej to zbycie. Istotnym jest przy tym by przyjęta do rozliczenia faktura VAT dokumentowała rzeczywisty obrót. Warunek taki zachodzi zaś wtedy, gdy dana faktura odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym, wartościowym itp. Innymi słowy między rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w fakturze istnieć musi pełna zgodność pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W przypadku zaś, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy, brak jest podstaw do odliczenia wykazanego w niej podatku. Faktura musi bowiem odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2009r., sygn. akt I FSK 380/08, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl i wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 2077/08 – Lex nr 506668). Powyższe ograniczenie w sprawie szczegółowo wynikało z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

3.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Spółkę M..

Powyższych ustaleń dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Oceniając postępowanie organów należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie proces decyzyjny organu spełnia powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że zakwestionowane faktury nie stanowiły podstawy dla obniżenia podatku należnego organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej zgromadziły obszerny materiał dowodowy m.in. w postaci faktur VAT, zeznań świadków, dokumentów urzędowych itp.

Uprawnionym stało się twierdzenie, że Spółka M., rzekomy kontrahent skarżącego, mimo formalnych pozorów istnienia (wpis w KRS), nie prowadziła żadnej działalności. W przedmiotowym okresie nie dokonywała bowiem rozliczeń w zakresie VAT, co potwierdziły informacje z właściwych urzędów skarbowych (ostatnią deklarację VAT-7 spółka ta złożyła za styczeń 2004r.), nieznana i nie możliwa do ustalenia jest jej siedziba, dotychczasowe adresy siedzib są nieaktualne, co wynika m.in. z informacji zarządców lokali oraz świadków (pkt 1.3. – 1.6.). Podjęto również bezowocną próbę odnalezienia Spółki M. w oparciu o bazę firm nieistniejących i nierzetelnych (pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 maja 2007r.). Całokształt okoliczności pozwolił na sformułowanie wniosku, że w marcu 2005r. podmiot ten nie mógł wykonać czynności wskazanych w zakwestionowanych przez organ fakturach.

Co znamienne, również w toku całego postępowania, skarżący w żaden sposób nawet nie próbował przybliżyć szczegółów rzekomej współpracy ze Spółką M.. Poza zakwestionowanymi fakturami nie posiadał też żadnej dokumentacji mogącej wskazywać na współpracę jego firmy ze Spółką M..

3.5. W aspekcie zaś materiału dowodowego sprawy, sposobu sformułowania wniosku dowodowego i braku aktywności dowodowej profesjonalnie reprezentowanej strony na przestrzeni długotrwałego postępowania przed organami (w tym bierność w odtwarzaniu przebiegu relacji handlowych ze Spółką M.) na akceptację zasługuje nieuwzględnienie wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2011r. dotyczącego m.in. przesłuchania osoby J. K., rzekomego prezesa Spółki M. (pkt 1.8.). Złożenie przez podatnika wniosku dowodowego z przesłuchania świadka, bez wskazania jego aktualnego miejsca zamieszkania nie może stanowić o zwolnieniu strony z obowiązku wykazania się aktywnością w dążeniu do przeprowadzenia tego dowodu. Organ podatkowy nie jest jedynym podmiotem zobowiązanym do gromadzenia materiału dowodowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie podatnik ma również obowiązek uczestniczyć w gromadzeniu informacji mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wnosząc o przeprowadzenie nowych dowodów w sprawie dokładnie je precyzować (zob. wyrok NSA z 25 stycznia 2006r., sygn. akt II FSK 165/05 - lex nr 261967, jak również K.J. Stanik, Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, Jurysdykcja Podatkowa Nr 4/2007, s. 30). Przy tym, z materiału dowodowego sprawy m.in. z zalegającej w aktach korespondencji Spółki M. ze spółką M.-H. z dnia 10 maja 2004r. wynika że osoba tytułująca się w prowadzonej korespondencji prezesem Spółki M. ma na imię R., a nie J.. Lakoniczność więc sformułowanego wniosku dowodowego i to na etapie zapoznania się z materiałem dowodowym w postępowaniu odwoławczym oraz jego wysoki poziom abstrakcyjności, w tym wątpliwości co do imienia świadka, mając na uwadze, że dotyczył wielokrotnego kontrahenta skarżącego (także żądanie ponowienia dowodów), mógł doprowadzić organ do odczytania go jako zmierzającego jedynie do przedłużenia postępowania.

3.6. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy potwierdził tezę organu o nierzetelności przedmiotowych faktur. Trafne jest ustalenie o rzekomym funkcjonowaniu w obrocie podmiotu pod firmą M..

Zarzuty postawione organom podatkowym w skardze nie stanowią zaś o naruszeniu przez te organy art.191 Ordynacji podatkowej. To zaś, że organy te dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący, nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia może być tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. W niniejszej sprawie okoliczności dotyczące wystawienia przedmiotowych faktur zostały dostatecznie wyjaśnione. Omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko. Co znamienne, skarżący nie podjął nawet próby sformułowania kontrargumentów. Jego stanowisko opiera się jedynie na prostej negacji. Eksponowany zaś przez skarżącego problem wyłączenia jawności zeznań niektórych świadków nie dotyczy ustaleń objętych przedmiotowym okresem rozliczenia, tj. marca 2005r.

3.9. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie są uzasadnione Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.