Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 279/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 55, art. 60 pkt 7, art. 64, art. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 3, art. 40d ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zajęcia pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz L. G. kwotę 497 ( słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), wydaną na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 7 i art. 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), zwanej dalej u.f.p., § 1 i § 2 pkt 2 Zarządzenia nr 3150/VI/12 Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 października 2012 r. w sprawie upoważnienia do umorzenia, odraczania lub rozkładania na raty niepodatkowych należności o charakterze publicznoprawnym, stanowiących wierzytelności Zarządu Dróg i Transportu, po rozpatrzeniu wniosku L. G. z dnia 16 lipca 2010 r., Prezydent Miasta Ł. odmówił umorzenia wierzytelności za zajęcia pasa drogowego w łącznej wysokości 296 933,37 zł, wynikającej z decyzji: z dnia 24 października 2006 r. na kwotę 606,95 zł, z dnia 25 lutego 2008 r. na kwotę 11 747,49 zł, z dnia 7 kwietnia 2008 r. na kwotę 23 949,60 zł, z dnia 2 lutego 2009 r. na kwotę 40 370,68 zł, z dnia 8 października 2009 r. na kwotę 48 047,80 zł oraz odsetek ustawowych obliczonych na dzień wydania decyzji na kwotę 172 210,85 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zaległości L. G. z tytułu zajęcia pasa drogowego na dzień złożenia wniosku, tj. na 16 lipca 2010 r. wynikały z następujących decyzji: z dnia 21 sierpnia 2003 r. na kwotę 925,35 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 367/04 (komornik ściągnął 925,35 zł); z dnia 29 kwietnia 2004 r. na kwotę 427,85 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 368/04 (komornik ściągnął 427,85 zł); z dnia 28 maja 2004 r. na kwotę 29,85 zł, "wystawiono tytuł wykonawczy 159/05 w dniu 11 maja 2005 r. stwierdzono wygaśnięcie z uwagi na przedawnienie dec. nr 38 z dnia 11 kwietnia 2012 r. na kwotę 29,85 zł"; z dnia 28 czerwca 2004 r. na kwotę 885,55 zł, "wystawiono tytuł wykonawczy 158/05 w dniu 11 maja 2005 r. stwierdzono wygaśnięcie z uwagi na przedawnienie dec. nr 37 z dnia 11 kwietnia 2012 r. na kwotę 681,49 zł (komornik ściągnął 204,06 zł należności głównej)", z dnia 16 sierpnia 2006 r. na kwotę 606,95 zł, "wystawiono tytuł wykonawczy 94/2007 w dniu 14 marca 2007 r. stwierdzono wygaśnięcie z uwagi na przedawnienie dec. nr 41 z dnia 11 kwietnia 2012 r. na kwotę 606,95 zł; z dnia 24 października 2006 r. na kwotę 606,95 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 212/2012 w dniu 14 listopada 2012 r.; z dnia 25 lutego 2005 r. na kwotę 7 761,00 zł, "wystawiono tytuł wykonawczy 826/2006 w dniu 14 listopada 2006 r. stwierdzono wygaśnięcie z uwagi na przedawnienie dec. nr 40 z dnia 11 kwietnia 2012 r. na kwotę 7 761,00 zł"; z dnia 25 lutego 2008 r. na kwotę 32 437,00 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 475/2008 w dniu 15 grudnia 2008 r. (komornik ściągnął 20 689,51 zł, pozostała kwota 11 747,49 zł); z dnia 7 kwietnia 2008 r. na kwotę 23 949,60 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 474/2008 w dniu 15 grudnia 2008 r.; z dnia 2 lutego 2009 r. na kwotę 40 855,20 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 416/2009 w dniu 9 listopada 2009 r. (komornik ściągnął 484,52 zł, pozostała kwota 40 370,68 zł); z dnia 8 października 2009 r. na kwotę 48 047,80 zł, wystawiono tytuł wykonawczy 213/2012 w dniu 15 grudnia 2012 r.

Wskazując na wniosek skarżącego oraz protokół rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1115/12, organ I instancji stwierdził, że skarżący potwierdził okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i pobierania emerytury od 2009 r. Zatem rozpatrując wniosek zobowiązanego dotyczący umorzenia należności z tytułu zajęcia pasa drogowego wierzyciel wydał decyzję w oparciu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 55 u.f.p.

Organ I instancji wskazał następnie, że niniejsza decyzja jest konsekwencją ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2010 r. o umorzenie należności z tytułu decyzji za samowolne zajęcie pasa drogowego.

Do wniosku o umorzenie należności z tytułu zajęcia pasa drogowego z dnia 16 lipca 2010 r. skarżący załączył oświadczenie o nieskorzystaniu w ciągu ostatnich trzech lat z pomocy de minimis, dokumenty świadczące o wysokości emerytury wnioskodawcy w kwocie 1 632,00 zł netto, dokumenty potwierdzające spłatę kredytu przez wnioskodawcę w kwocie 430,00 zł, zaświadczenie lekarskie wnioskodawcy, oświadczenie skarżącego, z którego wynikało, że jego jedynym źródłem dochodu jest emerytura. We wspólnym gospodarstwie skarżący pozostaje z żoną M. G., której emerytura wynosi 512 zł netto. Po opłaceniu miesięcznych świadczeń pozostaje im kwota 394 zł. Zobowiązany jest przewlekle chory na choroby układu krążenia oraz zwyrodnienie kręgosłupa. W dniach 15 marca i 15 maja 2012 r. materiał dowodowy został uzupełniony o zaświadczenie o wysokości emerytury skarżącego w wysokości 1 681,41 zł netto, zaświadczenie o wysokości emerytury M. G. w wysokości 526,58 zł netto, zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia skarżącego, oświadczenie o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, z którego wynikało, że jego jedynym źródłem dochodu jest emerytura własna oraz żony, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie. Wysokość miesięcznych opłat (udokumentowanych załączonymi aktualnymi kopiami rachunków) wynosi: czynsz 550,00 zł, energia elektryczna 132,00 zł, gaz 120,00 zł, kredyt 430,00 zł, leki skarżącego 350,00 zł. Miesięczne opłaty nie potwierdzone kopiami rachunków: leki M. G. 200 zł, telefon i telewizja 70 zł. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 2 września 2014 r. skarżący w dniu 23 września 2014 r. złożył: oświadczenie o sytuacji majątkowej i finansowej, z którego wynika, że jego jedynym źródłem dochodu jest emerytura własna oraz żony, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie; zaświadczenie o wysokości emerytury skarżącego w wysokości 1 815,55 zł netto, zaświadczenie o wysokości emerytury M. G. w wysokości 595,29 zł netto. Wysokość miesięcznych opłat (udokumentowanych kopiami rachunków) wynosi: czynsz 1 000,00 zł (oświadczenie); energia elektryczna 110,51 zł; gaz 199,59 zł; leki 438,46 zł (kserokopie paragonów bez nazwiska); telefon, telewizja, internet 172,25 zł. Skarżący nie wykazał kredytu. Organ pismem z dnia 15 października 2014 r. wezwał skarżącego do dostarczenia dokumentu ze Spółdzielni Mieszkaniowej stwierdzającego wysokość czynszu oraz do uzupełnienia informacji na temat wydatków na leki (wymiany paragonów na faktury lub dostarczenia pisma od lekarza na czyje nazwisko wystawił recepty i na jaki okres czasu wykupione leki wystarczą choremu). W dniu 27 października 2014 r. wpłynęło pismo wnioskodawcy, do którego dołączono faktury za leki (6 sztuk). Jedynie faktura wystawiona w dniu 16 września 2014 r. na nazwisko skarżącego odzwierciedla dostarczony wcześniej paragon (nr wydr. 124443). Pozostałe paragony wystawione na łączną kwotę 251,99 zł przez Aptekę (...) w Ł., ul. A 29/31 (wydr. 8302) z dnia 17 września 2014 r. nr klienta 8063 oraz (wydr. 7590) z dnia 18 września 2014 r. nr klienta 2062, zastąpiono fakturami z internetowej apteki "SuperTaniaApteka.pl" wystawionymi w dniu 23 września 2014 r. na łączną kwotę 237,78 zł. Wymienione paragony i faktury zawierają inne zestawy leków. W dniu 3 listopada 2014 r. do organu I instancji wpłynęło zaświadczenie, w którym Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej "B" potwierdził, że opłaty za lokal mieszkalny nr 45 przy ul. C 96 w okresie od maja do września 2014 r. uiszczane były w kwocie 1 000 zł miesięcznie i w takiej wysokości powinny być wnoszone nadal. Z wyjaśnień Spółdzielni Mieszkaniowej wynika, że wysokość czynszu za zajmowany przez skarżącego lokal wynosi 604,17 zł. Kwota 157,54 zł to rozliczenie kosztów centralnego ogrzewania za okres 2012-2013. Kwota 74,81 zł to rozliczenie kosztów zużytej wody za 2013 r., a kwota 163,48 zł to zaległości w opłatach za poprzednie okresy. W dniu 28 września 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego informujące, że jego wydatki nie uległy zmianie od daty złożenia poprzedniego oświadczenia o sytuacji majątkowej i finansowej, tj. od dnia 19 września 2014 r. Do pisma dołączono oświadczenie o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, z którego wynika, że emerytura wnioskodawcy wzrosła do kwoty 1 835 zł, a emerytura jego żony wzrosła do kwoty 616 zł. Skarżący ponownie nie wymienił raty kredytu. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że źródłem dochodu zobowiązanego jest świadczenie emerytalne skarżącego w wysokości 1 835,00 zł netto oraz emerytura jego żony w wysokości 616,00 zł netto. Miesięczne opłaty udokumentowane załączonymi aktualnymi kopiami rachunków wynoszą: 623,53 zł czynsz (kwoty rozliczenia kosztów c.o. za okres 2012-2013 oraz kosztów zużytej wody za 2013 r. rozbito na 12 miesięcy); 110,51 zł energia elektryczna; 199,59 zł gaz; 314,00 zł wydatki na zakup leków w miesiącu październiku 2014 r. Dochód przypadający na członka rodziny wynosi 1 225 zł netto, a po potrąceniu wydatków eksploatacyjnych wynosi 602,00 zł. Na tej podstawie organ I instancji uznał, że nie występuje przesłanka uzasadniająca umorzenie zaległości, tj. ważny interes wnioskodawcy, a więc sytuacja w której zapłata należności mogłaby zachwiać podstawami egzystencji dłużnika lub osób będących na jego utrzymaniu. Organ I instancji wskazał, że wymagane należności powstały w okresie, kiedy wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą, będąc wspólnikiem spółki cywilnej wraz z A. S.. Wszystkie należności objęte są tytułami wykonawczymi. Od czasu złożenia wniosku przez skarżącego komornik dokonał zajęcia wierzytelności z kont dłużników na łączną kwotę 22 731,29 zł należności głównej. Sytuacja ta nie zachwiała podstawami egzystencji wnioskodawcy. W tym samym okresie umorzono należności na łączną kwotę 9 079,29 zł z powodu przedawnienia. Organ wielokrotnie informował skarżącego o możliwości rozłożenia zaległych opłat na raty, co w konsekwencji spowodowałoby zatrzymanie procesu naliczania odsetek ustawowych, jednak skarżący jest zainteresowany wyłącznie umorzeniem całej kwoty zadłużenia. Uznając, że skarżący spłacił kredyt, organ I instancji wskazał, że skarżący w oświadczeniach o sytuacji majątkowej złożonych w dniach 17 października 2010 r., 8 marca 2012 r. oraz 15 maja 2012 r. w punkcie "IV. INNE DOWODY" wpisywał "spłata kredytu 430,00 zł". W oświadczeniach złożonych w dniach 22 września 2014 r. oraz 28 września 2015 r. skarżący nie wykazywał raty kredytu jako wydatku. W ocenie organu I instancji dochód, którym dysponuje rodzina skarżącego umożliwia uregulowanie zaległości. Udzielenie ulgi jest wyjątkiem od zasady płacenia należności publicznoprawnych. W interesie lokalnej społeczności jest pozyskiwanie środków budżetowych oraz respektowanie wspólnych dla całej społeczności wartości, takich jak wywiązywanie się przez osoby prowadzące działalność gospodarczą ze swoich zobowiązań publicznoprawnych wobec gminy, czy brak uprzywilejowania przedsiębiorcy w stosunku do innych podmiotów regulujących należności. Umorzenie zaległości w całości można rozważyć tylko wówczas gdy niewystraczające jest umorzenie zaległości w części lub rozłożenie jej na raty. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległej należności. Analiza materiałów pozwala na stwierdzenie, że takie okoliczności nie zaszły w sprawie. Objęte wnioskiem zaległości powstały w czasie kiedy skarżący prowadził działalność gospodarczą, a same zaległości mają związek z wówczas prowadzoną działalnością. Oznacza to, że należności te powinny być uiszczone w terminie wskazanym w decyzjach administracyjnych, a więc w czasie kiedy wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą i osiągał przychody. Przedsiębiorca powinien był zagwarantować środki na uiszczenie tychże należności i je uregulować w pierwszej kolejności, tj. przed innymi płatnościami o charakterze prywatnym. Skarżący, będący wspólnikiem spółki cywilnej, doprowadził do powstania szeregu zaległości wynikających z tytułu zajęcia pasa drogowego, jak również za samowolne zajęcie, a więc w wyniku świadomego działania. Doprowadził do przedawnienia szeregu z nich, uchylając się od dobrowolnego ich uregulowania, ponosząc przy tym inne oczywiste wydatki prywatne niekoniecznie związane z zapewnieniem egzystencji. Decyzja wydana w oparciu o normę zawartą w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 i art. 60 pkt 7 u.f.p. jest typową decyzją wydawaną w granicach tzw. uznania administracyjnego i organ administracji nie ma obowiązku umorzenia należności w całości, czy też w części bądź odroczenia lub rozłożenia należności na raty. Organ administracji jest zobowiązany do przestrzegania dyscypliny finansowej i nie ma możliwości dysponowania środkami publicznymi w sposób całkowicie dowolny. Środkami publicznymi niewątpliwie są dochody z tytułu zajęcia pasa drogowego. Niezgodne z prawem udzielenie ulg stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Przepisy o.p. w art. 67a § 1 przewidują na wniosek zobowiązanego zastosowanie ulg w postaci umarzania należności w całości lub części, odraczania spłaty lub rozkładania na raty, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ustawodawca nie wskazał sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Wszelkie zwolnienia i ulgi w systemie prawa polskiego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej, a ich zastosowanie nie może odbywać się w drodze wykładni rozszerzającej. Przy podejmowaniu decyzji wierzyciel jako organ administracji publicznej dokonał wyważenia obu tych interesów, mając na uwadze zasady sprawiedliwości społecznej zgodnie z art. 2 konstytucji RP, jak również kierując się zasadami zawartymi w przepisach k.p.a. W ocenie organu I instancji umorzenie zobowiązania uprzywilejowałoby skarżącego wobec innych osób, które mimo trudnej sytuacji uiszczają opłaty. Każda nieuzasadniona ulga w zapłacie zobowiązań jest niezgodna z konstytucyjnymi zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz równość, wobec prawa wszystkich obywateli (art. 32 ust. l Konstytucji RP) korzystających z dobra wspólnego, jakim jest droga publiczna.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 55 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. oraz art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez niezastosowanie ich na skutek przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie należności, naruszenie art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. : Dz.U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.p., poprzez nieuwzględnienie przedawnienia obowiązku uiszczenia opłat oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.

Decyzją z dnia (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 55, art. 60 pkt 7 i art. 64 ust. 1 u.f.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...)

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na wiążący charakter oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonego w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1114/13. W ocenie organu II instancji organ I instancji szczegółowo przedstawił poszczególne składowe zaległości z tytułu zajęcia pasa drogowego (uwzględniając jednocześnie fakt wygaśnięcia w całości albo w części poszczególnych zobowiązań). Organ I instancji nie mógł naruszyć art. 40d ust. 3 u.d.p., ponieważ nie ma on w sprawie zastosowania. Organy administracji publicznej zastosowały wskazany przez sąd tryb rozpoznania wniosku. Sąd dokonał wiążącej organy wykładni pojęcia "ważnego interesu skarżącego". W ocenie organu II instancji w sprawie nie występuje ważny interes "podatnika". Nie sposób wskazać żadnych nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności w wyniku których skarżący nie jest w stanie uregulować "zaległości podatkowej". Nie można odnosić tego do samej aktualnej kwoty zaległości. To zobowiązany swoim własnym działaniem doprowadził do powstania zaległości. Aktualna sytuacja zdrowotna zobowiązanego nie uzasadnia twierdzenia jakoby miał miejsce ważny interes dłużnika. Skarżący otrzymuje emeryturę, a zatem sytuacja zdrowotna wpływa najwyżej na możliwości, ale dodatkowego zarobkowania. Skarżący nie wykazał, aby sytuacja zdrowotna mogła zachwiać podstawami egzystencji skarżącego i jego bliskich. Inicjatywa dowodowa należy w tego rodzaju sprawach do wnioskodawcy. Jest to wynikiem dość oczywistego faktu, iż to wnioskodawca, wskazując na przeszkody w zakresie możliwości uiszczenia zaległości, najczęściej sam dysponuje wiedzą o tych przeszkodach, a także odpowiednimi dowodami mogącymi je potwierdzić. Skarżący zachowywał się w tej kwestii biernie, natomiast organ I instancji działał zgodnie z zasadą wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ II instancji wskazał też na wiążącą w sprawie wykładnię pojęcia "interes publiczny" dokonaną przez sąd oraz stwierdził, że w sprawie nie występuje interes publiczny. Skarżący mimo toczącej się egzekucji administracyjnej nie uzyskał statusu świadczeniobiorcy pomocy społecznej.

W skardze na powyższą decyzję L. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji w całości;

2. art. 55 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 5 i art. 64 ust. 1 oraz art. 60 u.f.p. poprzez niezastosowanie ich na skutek przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie należności.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nie kwestionował zasadności nałożenia na niego kar za samowolnej zajęcie pasa drogowego. Z uwagi na swoją trudną sytuację osobistą i finansową nie jest w stanie uregulować należności i w związku z tym, powołując się na swój ważny interes, wnosił o ich umorzenie. Skarżący nie mógł przewidzieć, że zachoruje, a stan choroby uniemożliwi mu podjęcie jakiegokolwiek dodatkowego zajęcia zarobkowego umożliwiającego choćby częściowe uregulowanie należności. Zdaniem skarżącego w określonym wyżej sensie jego sytuacja nosi znamiona "szczególnego splotu okoliczności" i uzasadnia zastosowanie instytucji umorzenia należności w całości. Nie może być wątpliwości co do tego, że zachodzi ważny interes podatnika/dłużnika w rozumieniu ustawy. W związku z powyższym, przy ocenie wysokości ponoszonych wydatków (sytuacji ekonomicznej dłużnika) trzeba brać pod uwagę nie tylko wydatki potrzebne do zachowania minimum egzystencji, ale wszystkie wydatki uzasadnione potrzebami danej osoby. Nie należy się ograniczać jedynie do podstawowych opłat związanych z mieszkaniem. Trzeba również uwzględnić inne wydatki jak na przykład telewizję i telefon, które w dzisiejszych czasach ponosi niemal każdy. Nie można uznać, że tego typu wydatki mają charakter nadzwyczajny, nieuzasadniony potrzebami danej osoby i w związku z tym nie należy ich brać pod uwagę. Jednakże, nawet nie uwzględniając opłat za telefon i telewizję, po uregulowaniu miesięcznych opłat, kwota która pozostaje do dyspozycji skarżącego i jego żony wynosi jedynie około 550 zł miesięcznie, a z ich uwzględnieniem około 480 zł. Wydatki w postaci: opłaty za mieszkanie, energię elektryczną, gaz, leki skarżącej i skarżącego, opłaty za telefon i telewizję wynoszą razem 1 972 zł. W związku z chorobą serca skarżący był trzykrotnie hospitalizowany i poddany zabiegom operacyjnym. Ponosi dodatkowe koszty związane z koniecznością stałej kontroli kardiologicznej. Skarżący ma chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa, co również powoduje konieczność ponoszenia stałych wydatków na leczenie. Nie jest prawdą, że skarżący nie korzysta z pomocy społecznej w ogólnym tego słowa rozumieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1115/13 przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a więc Skarb Państwa poniósł wydatki związane z postępowaniem przed sądem, których skarżący w związku ze swoją sytuacją materialną i życiową nie był w stanie ponieść. Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, która ze względu na liczne choroby i dysfunkcje organizmu (między innymi znaczne upośledzenie słuchu) wystąpiła o orzeczenie niepełnosprawności (decyzja w tym przedmiocie ma zapaść w kwietniu 2016 r.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 9 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż kwota należności wskazana w odwołaniu jest kwotą należności głównej bez odsetek. Skarżący korzysta z pomocy finansowej córki, która mieszka za granicą. Pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi oraz oświadczył, że przedłożone sądowi akta administracyjne są kompletne. Na ich podstawie została wydana zaskarżona decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola pod względem zgodności z prawem przebiega w trzech płaszczyznach, tj. oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury oraz respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/2005). Dokonując tej kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub części jest stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub części jest zajście przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa jest zajście przyczyn określonych w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Według art. 133 § 1 sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 1925/04). Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności).

W wyniku postępowania administracyjnego toczącego się na skutek wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2010 r. dwukrotnie zostały wydane decyzje będące przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Prawomocnymi wyrokami z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) wraz z poprzedzającymi je decyzjami Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) i (...)

Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. odmówił umorzenia wierzytelności w łącznej wysokości 3 980,66 zł wynikającej z zajęcia pasa drogowego na podstawie decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia działalności handlowej: z dnia 21 sierpnia 2003 r. na kwotę 925,35 zł, z dnia 29 kwietnia 2004 r. na kwotę 427,85 zł i z dnia 24 października 2006 r. na kwotę 606,95 zł. Natomiast decyzją z dnia 6 maja 2013 r. Prezydent Miasta Ł. odmówił skarżącemu umorzenia wierzytelności za samowolne zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia działalności handlowej w łącznej wysokości 153 050 zł, wynikającej z decyzji: z dnia 25 lutego 2005 r. na kwotę 7 761 zł, z dnia 25 lutego 2008 r. na kwotę 32 437 zł, z dnia 7 kwietnia 2008 r. na kwotę 23 949,60 zł, z dnia 2 lutego 2009 r. na kwotę 40 855,20 zł, z dnia 8 października 2009 r. na kwotę 48 047,80 zł.

W wyrokach z dnia 13 lutego 2014 r. wydanych w sprawach sygn. akt III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13 sąd nie zgodził się z wyrażonym w uzasadnieniach decyzji pierwszoinstancyjnych z dnia 8 marca 2013 r. i 6 maja 2013 r., a zaaprobowanym przez organ II instancji, poglądem, wedle którego Spółka Cywilna L. G. A. S. jest aktywnym podmiotem gospodarczym, co uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 67a § 1 pkt 3 i § 2, art. 67b § 1 o.p. Sąd wskazał, że spółka cywilna w dacie złożenia wniosku o umorzenie zaległości została zlikwidowana, a skarżący pobierał emeryturę. Wynika to wprost z zawartych w aktach administracyjnych zawiadomień o zajęciu świadczeń emerytalnych już w 2009 r. Oznacza to, że co najmniej w 2009 r. skarżący nie prowadził już działalności gospodarczej. Także we wniosku o umorzenie skarżący wprost stwierdza, że jest emerytem, a urząd pomniejsza mu emeryturę o 30%. Okoliczność zaprzestania działalności w 2009 r. i pobierania emerytury skarżący potwierdził do protokołu rozprawy sądowej. Ma to istotne znaczenie, bowiem odmienne są przesłanki umorzenia zaległości osób będących i nie będących przedsiębiorcami. W przypadku przedsiębiorców występują dodatkowe warunki umorzenia. Sąd za nieprawidłowe uznał przyjęcie, jako podstawy rozpoznania wniosku skarżącego, przepisów o.p. zamiast przepisów u.f.p. Sąd wskazał przy tym, że ulgi w spłacie spornych w sprawie należności z tytułu zajęcia pasa drogowego, o ile są udzielane na wniosek osób fizycznych nie będących przedsiębiorcami, są udzielane na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 55 u.f.p. Przepisy te – będące przepisami szczególnymi – w sposób kompleksowy określają przesłanki udzielenia ulgi, wobec czego nie zachodzi potrzeba odwoływania się do art. 67a o.p. poprzez jego stosowanie na podstawie art. 67 u.f.p., który nakazuje stosować o.p. tylko w kwestiach nieuregulowanych w u.f.p. W świetle art. 64 ust. 1 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać ulg określonych w art. 55 tej ustawy w spłacie zobowiązań określonych w art. 60 tej ustawy. Należności wskazane w art. 60 u.f.p. mogą być, jak stanowi art. 55, umarzane jeżeli zachodzi m. in. ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Za niewątpliwe sąd uznał, że umorzenie zaległości z tytułu opłat za zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 7 i art. 55 u.f.p. oparte jest na uznaniu administracyjnym, na co wskazuje zwrot "należności (...) mogą być". W ocenie sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przesłanek ważny interes dłużnika i interes publiczny. Zasadnie przyjęły, że udzielenie ulgi jest wyjątkiem od zasady płacenia należności publicznoprawnych. W interesie lokalnej społeczności jest pozyskiwanie środków budżetowych oraz respektowanie wspólnych dla całej społeczności wartości, takich jak wywiązywanie się przez osoby prowadzące działalność gospodarczą ze swoich zobowiązań publicznoprawnych wobec gminy czy brak uprzywilejowania przedsiębiorcy w stosunku do innych podmiotów regulujących należności. Sąd za niewątpliwe uznał, że pomimo wezwania organów skarżący nie przedłożył dowodów aktualnej sytuacji majątkowej, w szczególności w zakresie wyjaśnienia uzasadnionych wątpliwości w zakresie wydatków na leki, ograniczając się w tym zakresie do potwierdzenia, iż jego sytuację dokumentują wcześniej złożone dokumenty do akt. Objęte wnioskiem zaległości powstały w czasie kiedy skarżący prowadził działalność gospodarczą, a same zaległości mają związek z wówczas prowadzoną działalnością, bowiem dotyczą one zajęcia pasa drogowego na działalność gastronomiczną. Oznacza to, że należności te powinny były być uiszczone w terminie wskazanym w tych decyzjach, a więc w czasie kiedy skarżący prowadził działalność gospodarczą i osiągał przychody. Skarżący powinien był więc zagwarantować środki na uiszczenie tychże należności i je uregulować w pierwszej kolejności, tj. przed innymi płatnościami o charakterze prywatnym. Pomimo prowadzenia działalności przez wiele lat, jak i do tej pory dobrowolnie ich nie uregulował. Działanie takie nie może spotkać się z aprobatą sądu, zwłaszcza, że skarżący jako wspólnik zlikwidowanej spółki cywilnej doprowadził do powstania szeregu zaległości z tytułu zajęcia pasa drogowego zarówno za zezwoleniem, jak i samowolnie i to w znacznych rozmiarach, doprowadzając do przedawnienia szeregu z nich uchylając się od dobrowolnego ich uregulowania, ponosząc przy tym inne oczywiste wydatki prywatne niekoniecznie związane z zapewnieniem egzystencji. W ocenie sądu jednakże organy – odwołując się do wynikającej z akt administracyjnych sytuacji materialnej skarżącego – nie rozważyły jednak skutków odmowy udzielania ulgi w aspekcie interesu publicznego, a sprowadzającego się do potencjalnej możliwości uzyskania przez skarżącego statusu świadczeniobiorcy pomocy społecznej. Usunięcie tego braku nie musi doprowadzić do udzielenia wnioskowanej ulgi, decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu organu. Organy rozpoznając sprawę powinny i ten aspekt przeanalizować, a wynik tej analizy zawrzeć w uzasadnieniu decyzji. Niewątpliwie osiągany przez członków rodziny dochód netto (z pominięciem rat kredytu) może wzbudzać przekonanie, że egzystencja skarżącego i jego rodziny może nie być zagrożona. O ile kredyt nie jest uwzględniany przy ustalaniu dochodu netto na członka rodziny, a więc przy ocenie wysokości środków, jakie pozostają do dyspozycji dłużnika, w tym na zaspokojenie jego usprawiedliwionych potrzeb biologicznych, a więc pozwalających na zaspokojenie prawidłowego funkcjonowania organizmu i zapewnienie zaspokojenia minimalnego poziomu potrzeb społecznych, o tyle nie można nie dostrzegać tego, że okoliczność ta (w tym przymusowe egzekwowanie zaległości przez pożyczkodawcę) może wpływać na zaspakajanie tych potrzeb. Być może uwzględnienie tej okoliczności w toku ponownej oceny będzie uzasadniało z uwagi na interes publiczny sprzeciwiający się przejęciu na koszt całego społeczeństwa utrzymania skarżącego (w formie świadczeń z pomocy społecznej) udzielenie ulgi, choćby w jakiejś części np. z tytułu częściowego umorzenia odsetek, tym bardziej, że organ działa tu w ramach uznania administracyjnego i nie jest związany wnioskiem o udzielenie ulgi w zakresie umorzenia całej zaległości. Pomijając w ocenie sytuacji majątkowej skarżącego ten aspekt interesu publicznego organy przekroczyły dozwolone, a wskazane wyżej, granice uznania administracyjnego. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując sąd stwierdził, że ponownie rozstrzygając sprawę organy zobowiązane będą ustalić aktualną na dzień złożenia wniosku o udzielenie ulgi wysokość zaległości z tytułu zajęcia pasa drogowego, zastosować wskazany przez sąd tryb rozpoznania tego wniosku oraz dokonać ponownej oceny ważnego interesu skarżącego i interesu publicznego w aspekcie ewentualnego uzyskania przez skarżącego statusu świadczeniobiorcy pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroków z dnia 13 lutego 2014 r., którymi organ administracji, a następnie sąd rozpoznający niniejszą skargę miał obowiązek się podporządkować. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 25 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 55/13 (LEX nr 1488128), obowiązek ten może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Żadna z wymienionych sytuacji w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania organów w przyszłości i wynikają z uzasadnienia wyroku. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA: z 21 marca 2014 r., I GSK 534/12, LEX nr 1488128; z 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12 ).

Należy też mieć na uwadze treść art. 170 i art. 171 p.p.s.a. W myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie zaś do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Związanie prawomocnym wyrokiem sądu oznacza, że przesądzona we wcześniejszym wyroku kwestia o charakterze prejudycjalnym nie może już być w ogóle badana w postępowaniu późniejszym. Inne sądy i inne organy państwowe muszą więc brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Gwarantuje to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA: z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98; z 9 czerwca 2006 r., I OSK 1268/05).

Wprawdzie powaga rzeczy osadzonej obejmuje sentencję orzeczenia, biorąc jednak pod uwagę fakt, iż istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego, ta zaś jest zawarta w jego uzasadnieniu, trzeba przyjąć, że powagą rzeczy osądzonej są objęte również motywy wyroku, a jej kryterium jest przedmiot rozstrzygnięcia (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 394-395 oraz B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 454).

W konsekwencji takiej regulacji prawnej sąd, rozpoznający skargę wniesioną w niniejszej sprawie, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu orzeczenia. Jest związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w prawomocnych wyrokach wydanych w sprawach sygn. akt III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13, które wyznaczyły kierunek postępowania w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że decyzje ustalające wysokość należności (opłat i kar) za zajęcie pasa drogowego, które były objęte w/w wyrokami wydanymi w przedmiocie odmowy umorzenia tych należności (tj., decyzja z dnia 24 października 2006 r., której dotyczył wyrok sygn.akt III SA/Łd 1114/13 oraz decyzje z dnia 25 lutego 2008 r., z dnia 7 kwietnia 2008 r., z dnia 2 lutego 2009 r., z dnia 8 października 2009 r. ,których dotyczył wyrok w sprawie sygn..akt IIl SA/Łd 1115/13) aktualnie, zostały objęte jedną decyzją odmawiającą umorzenia tych należności, a będącą przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszym postępowaniu.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie wykazała, że skarga jest zasadna, a wskazania sądu zawarte w wyrokach z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13 nie zostały w pełni przez organy administracji wykonane.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji przyjął, że wierzytelność skarżącego z tytułu zajęcia pasa drogowego wynosi łącznie 296 933,37 zł. Jej podstawę stanowią aktualnie decyzje z dnia: 24 października 2006 r., 25 lutego 2008 r., 7 kwietnia 2008 r., 2 lutego 2009 r. i 8 października 2009 r. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 40d ust. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłat i kar za zajęcie pasa drogowego przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia (...) wynika, że wierzytelności wynikające z decyzji z dnia 21 sierpnia 2003 r. i 29 kwietnia 2004 r. zostały wyegzekwowane w całości. Wierzytelności wynikające z decyzji z dnia: 8 maja 2004 r., 28 czerwca 2004 r., 16 sierpnia 2006 r. i 25 lutego 2005 r. wygasły na skutek przedawnienia. Odnośnie wierzytelności wynikającej z decyzji z dnia 24 października 2006 r. na kwotę 606,95 zł organ I instancji wskazał jedynie, że w dniu 14 listopada 2012 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr 212/2012. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu Miasta Ł. Departamentu Finansów Publicznych Biura Egzekucji Administracyjnej i Windykacji z dnia 4 marca 2013 r. wynika jednakże, że na podstawie tytułu wykonawczego nr 212/2012 postępowanie egzekucyjne było prowadzone wobec A. S. a nie skarżącego. W dniu 13 grudnia 2012 r. zostało zajęte świadczenie z ubezpieczenia społecznego, o czym zobowiązany został powiadomiony w dniu 13 grudnia 2012 r. Postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego nr 212a/2012 i zostało wszczęte w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego w dniu 13 grudnia 2012 r. Skarżący został powiadomiony o zastosowanym środku egzekucyjnym w dniu 27 grudnia 2012 r. Odnośnie opłaty wynikającej z decyzji z dnia 24 października 2006 r. w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1114/13 sąd stwierdził, że była ona objęta zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego z dnia 10 grudnia 2012 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 grudnia 2012 r. W związku z tym w wyroku tym sąd za niewątpliwe uznał, że w świetle art. 70 § 4 o.p. w zw. z art. 67 i art. 60 pkt 7 u.f.p. oraz art. 40d ust. 3 w zw. z art. 40 ust. 3 u.d.p. w dniu 28 grudnia 2012 r. miało miejsce przerwanie biegu przedawnienia. W myśl powołanych przepisów art. 70 § 4 o.p. w zw. z art. 67 i art. 60 pkt 7 u.f.p. oraz art. 40d ust. 3 w zw. z art. 40 ust. 3 u.d.p. oznacza to więc, iż obowiązek uiszczenia opłaty wynikający z decyzji z dnia 24 października 2006r., w dacie wydania zaskarżonej decyzji ((...).) nie uległ przedawnieniu. Na podstawie akt administracyjnych nie można natomiast z pewnością stwierdzić, że organy administracji wykazały w należyty sposób, iż kary pieniężne wynikające z decyzji z dnia 25 lutego 2008 r., 7 kwietnia 2008 r., 2 lutego 2009 r. i 8 października 2009 r. nie uległy przedawnieniu. Co więcej, nawet z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż organ ten nie dysponował w pełni wiedzą w tym zakresie. I tak odnośnie decyzji z dnia 25 lutego 2008 r. organ I instancji wskazał jedynie, że wystawiono tytuł wykonawczy [...] w dniu 15 grudnia 2008 r. Jest to jedyna data odnosząca się do czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, którą wskazał organ. Chociaż organ I instancji wskazał, że "komornik ściągnął 20 689,51 zł, pozostała kwota 11 747, 49 zł", to na tej podstawie nie można stwierdzić na jakim etapie jest postępowanie egzekucyjne, kiedy dokonano czynności egzekucyjnych - co ma wpływ na ustalenie biegu terminu przedawnienia. Te same uwagi dotyczą należności wynikającej z decyzji z dnia 2 lutego 2009 r. Organ I instancji wskazał tylko, że wystawiono tytuł wykonawczy 416/2009 w dniu 9 listopada 2009 r., "komornik ściągnął 484,52 zł, pozostała kwota 40 370,68 zł". Odnośnie kar pieniężnych nałożonych decyzjami z dnia 7 kwietnia 2008 r. i 8 października 2009 r., organ I instancji wskazał natomiast wyłącznie daty wystawienia tytułów wykonawczych odpowiednio 474/2008 w dniu 15 grudnia 2008 r. i 213/2012 w dniu 15 grudnia 2012 r. W tych przypadkach, poza datami wystawienia tytułów wykonawczych, brak jest jakichkolwiek innych informacji dotyczących postępowań egzekucyjnych mających toczyć się na ich podstawie. Na podstawie akt administracyjnych, które według oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. są kompletne, nie można ustalić, czy należności te uległy przedawnieniu, czy też nie. Przekazane sądowi akta administracyjne, tak jak wtedy, gdy sąd rozpatrywał sprawy ze skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) (uzasadnienie wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1114/13), stanowią luźne karty w zawiązanej teczce i nie zawierają dokumentów, z których wynikałyby przedstawione wyżej okoliczności wskazane przez organ I instancji. Podkreślić trzeba, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do sformułowanego przez skarżącego w odwołaniu zarzutu przedawnienia poza jednozdaniowym stwierdzeniem, że w sprawie nie ma zastosowania art. 40d ust. 3 u.d.p. (określającym termin przedawnienia należności z tytuł opłat i kar za zajęcie pasa drogowego). Brak jest również ustosunkowania się do zawartego w uzasadnieniu odwołania twierdzenia skarżącego, że wysokość pozostałej do wyegzekwowania wierzytelności wynosi 127 136,37 zł, a pozostała część została spłacona lub uległa przedawnieniu. Co więcej, zarówno z uzasadnień decyzji organów obu instancji, jak i akt administracyjnych, nie wynika, w jaki sposób wyliczono kwotę obciążających skarżącego odsetek. W ocenie sądu w tym zakresie konieczne jest poczynienie przez organ dodatkowych ustaleń w oparciu o akta egzekucyjne oraz prawidłowe utrwalenie wyników tych ustaleń w aktach sprawy. Brak wskazania okoliczności faktycznych oraz ich należytego udokumentowania powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu. Uchybienia te stanowią naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że wniosek strony o umorzenie zaległości nie rozstrzyga ani o istnieniu zaległości, ani o ich wysokości – organ powinien samodzielnie zweryfikować w toku postępowania w przedmiocie umorzenia, czy zaległości w należnych wpłatach w ogóle istnieją. Jeżeli w jakiejś części zaległości nie istnieją – zostały zapłacone, nie powstały lub uległy przedawnieniu – postępowanie w tej części jest bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 15 lipca 2009 r., III SA/Gl 442/09; WSA w Krakowie z 28 maja 2014 r., I SA/Kr 129/14; WSA w Gliwicach z 12 listopada 2014 r., I SA/Gl 485/14) Jak już wskazał sąd w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1114/13, bez tych ustaleń nie sposób ustalić, czy w zakresie tych należności postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, co z kolei skutkowałoby jego umorzeniem w tej części na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ustalenie, czy i w jakiej części wierzytelność uległa przedawnieniu lub została wyegzekwowana ma znacznie dla oceny przesłanki ważnego interesu skarżącego w umorzeniu zaległości. W wypadku, gdyby okazało się, że na skarżącym ciąży zobowiązanie w mniejszej wysokości, to okoliczność ta nie może pozostać bez wpływu na ocenę jego sytuacji majątkowej, możliwości wykonania zobowiązania oraz zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb. Zaakcentowania wymaga bezsporny pogląd, że organ z urzędu uwzględnia ewentualne przedawnienie.

Przechodząc do dalszych rozważań , zgodnie z wytycznymi Sądu wyrażonymi w wyrokach z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13, organy miały obowiązek dokonać ponownej oceny ważnego interesu skarżącego i interesu publicznego w aspekcie ewentualnego uzyskania przez skarżącego statusu świadczeniobiorcy pomocy społecznej. W tym kontekście zastrzeżenia Sądu wzbudza prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń faktycznych w zakresie sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego i jego żony, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym oraz jej wpływu na ewentualne wyegzekwowanie należności. W tym miejscu godzi się jeszcze raz podkreślić, że przesłanki "ważnego interesu dłużnika" i "interesu publicznego", to pojęcia niedookreślone.

Pojęcie terminu "interesu publicznego" nie ma stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnieść go do indywidualnej sytuacji podatnika (dłużnika) występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości (tu: kary pieniężnej). Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r., III SA/Wa 1964/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym też kontekście podkreślić należy, iż z pojęcia niedookreślonego (nieostrego) nie wynika swoboda wykładni prawa, lecz obowiązek precyzyjnego jego wyjaśnienia oraz kompetencja posługiwania się w jego stosowaniu zasadami prawa oraz ocenami pozaprawnymi, albowiem proces interpretacji pojęć nieostrych jest elementem wykładni prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 1997 r., w sprawie sygn. akt II SA/Lu 582/96). Nie budzi przy tym wątpliwości, iż musi być on osadzony (determinowany) w realiach stanu faktycznego sprawy. Analiza decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że pojęcie przesłanki "interesu publicznego" zrównane zostało z interesem budżetu państwa.

Tymczasem nie ma podstaw do przeciwstawiania interesu publicznego jako sprzecznego z indywidualnym interesem obywatela. Jakkolwiek w interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa, to interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie państwa, ale też jako ograniczanie jego ewentualnych wydatków np. na zasiłki dla bezrobotnych czy pomoc społeczną (wyrok NSA z dnia 30 maja 2001r. III SA 830/00, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może bowiem powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa. Nie byłoby to zgodne z interesem tego obywatela, jednocześnie nie byłoby to również zgodne z interesem publicznym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt: V SA/Wa 2273/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowym uznaje się, że pojęcie ważnego interesu podatnika (tu: dłużnika) należy rozumieć możliwie szeroko (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., II GSK 1000/09, LEX nr 746018), jak też, że interes podatnika należy widzieć, mając na uwadze nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalną sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2010 r., I SA/Bd 50/10, LEX nr 590326), a nadto, że sytuacja materialna dłużnika może być samodzielną podstawą w ubieganiu się o umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006r., I FSK 570/05, LEX nr 187593), zaś o ważnym interesie zobowiązanego może decydować jego sytuacja ekonomiczna, możliwość zarobkowania, sytuacja zdrowotna, rodzinna jak również skutki ekonomiczne, jakie wystąpią w wyniku realizacji obciążenia dla niego i jego najbliższej rodziny. Za ważny interes podatnika można uznać zarówno sytuacje nadzwyczajne o charakterze losowym wskutek których podatnik utracił majątek lub możliwości zarobkowania jak i normalną sytuacje ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, konieczność ponoszenia określonych wydatków, np. związanych z kosztami leczenia (tak: wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r., SA/Sz 1753/98, niepubl oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 września 2009r., ISA/Lu 88/09 (LEX nr 533855).

W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie ocenił obiektywnie sytuacji finansowej skarżącego, w kontekście jego aktualnych możliwości płatniczych i ciążących na nim zobowiązań. Nie odniósł się do tej sytuacji i nie wyciągnął z niej logicznych wniosków. Poza powołaniem się na dokonaną przez Sąd w wyrokach III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13 interpretację pojęć ważnego interesu publicznego i ważnego interesu skarżącego i rozważaniami natury ogólnej nie odniósł się konkretnie do sytuacji skarżącego. Po prostu opisał przesłanki umorzenia i stwierdził, że w niniejszej sprawie takie nie zachodzą. Odwołując się do wskazówek Sądu organ stwierdził, że skarżący mimo toczącej się egzekucji administracyjnej nie uzyskał statusu świadczeniobiorcy pomocy społecznej. Fakt prowadzenia egzekucji administracyjnej względem zobowiązanego nie ma wpływu na spełnienie kryterium dochodowego uprawniającego do świadczenia z pomocy społecznej. W tym miejscu wypada więc podkreślić, że z akt sprawy nie wynika, że organy ustaliły w jakiej kwocie następuje ewentualne potrącenie z emerytury skarżącego z tytułu prowadzonej egzekucji.

Przy ocenie przesłanki ważnego interesu dłużnika organ nie wziął pod uwagę zasad logicznego rozumowania. Nie wystarczyło bowiem przedstawić sytuacji wynikającej z przedłożonych dokumentów i stwierdzić, że przesłanka nie zachodzi. Należało dokonać obiektywnej oceny i wyciągnąć logiczne wnioski pod kątem specyfiki sytuacji, w której znalazła się strona, z uwzględnieniem potrzeb wynikających z konieczności zapewnienia egzystencji rodzinie. Organ nie wykazał jak w sytuacji skarżącego, który ma 72 lata, przy jego udokumentowanych dochodach, wydatkach i stanie zdrowia jego i jego żony widzi realną możliwość spłaty tak ogromnego zadłużenia bez zagrożenia egzystencji jego i jego rodziny. Organ nie wziął pod uwagę, że już aktualnie odsetki przewyższają kwotę należności głównej. Stwierdzenie organu odwoławczego, że Skarżący otrzymuje emeryturę, a zatem sytuacja zdrowotna wpływa najwyżej na możliwości, ale dodatkowego zarobkowania, a Skarżący nie wykazał, aby sytuacja zdrowotna mogła zachwiać podstawami egzystencji skarżącego i jego bliskich nie uwzględnia w ogóle analizy dochodów w relacji do koniecznych wydatków skarżącego i jego rodziny.

Należy przypomnieć, że nawet przy uwzględnieniu inicjatywy dowodowej wnioskodawcy, organ administracji podejmując decyzję na podstawie art. 55 i 64 u.f.p., nie jest zwolniony od dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania przed organami administracji skarżący wielokrotnie wskazywał, że ponosi wydatki związane z leczeniem swoim i żony. Z załączonych do akt sprawy pisma z dnia 8 marca 2013 r. oraz odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł.z dnia (...). zaświadczeń lekarskich oraz kart informacyjnych wynika, że skarżący choruje na kręgosłup, nadkomorowe zaburzenia rytmu, nadciśnienie tętnicze, ma wrodzoną wadę serca – przetrwały otwór owalny z nieistotnym hemodynamicznie przeciekiem. Ze złożonego, co prawda już na etapie postępowania przed sądem orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 4 kwietnia 2016 r., natomiast wynika, iż żona skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Symbol przyczyny niepełnosprawności to 03-L 05-R. Żona skarżącego wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie. Żona skarżącego wymaga także korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe, oraz inne placówki (k. 45). Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do sformułowanego w odwołaniu zarzutu, że organ I instancji zakwestionował wydatki ponoszone przez skarżącego i jego żonę na leki i uwzględnił je tylko w pewnej części. Istotnie organ odwoławczy oparł się w całości na ustaleniach organu I instancji. Tymczasem już z decyzji organu I instancji z dnia (...) wynika, że wskazując na wydatki na leki organ wskazał na fakturę z października 2014r., tymczasem w aktach sprawy znajdują się faktury późniejsze dokumentujące wydatki na leki zupełnie nie uwzględnione przy analizie sytuacji skarżącego. Tymczasem zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 1-7 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 7 października 2005 r. w sprawie progu interwencji socjalnej (Dz. U. nr 211, poz. 1762), wydanego na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593, z późn. zm.) zakres potrzeb niezbędnych do egzystencji branych pod uwagę przy ustalaniu progu interwencji socjalnej obejmuje wydatki na: żywność; mieszkanie; odzież i obuwie; edukację; ochronę zdrowia i higienę; transport i łączność; kulturę, sport i wypoczynek. Wydatki na ochronę zdrowia i higienę, kulturę i wypoczynek stanowią zatem tzw. potrzeby niezbędne do egzystencji brane pod uwagę nawet przy ustalaniu progu interwencji socjalnej.

Odnosząc się zaś do stanowiska Kolegium, że "Nie sposób wskazać żadnych nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności w wyniku których skarżący nie jest w stanie uregulować "zaległości podatkowej". Nie można odnosić tego do samej aktualnej kwoty zaległości. To zobowiązany swoim własnym działaniem doprowadził do powstania zaległości", Sąd wskazuje na prezentowany w orzecznictwie pogląd, który w pełni podziela, że oceniając okoliczności faktyczne sprawy, orzekające organy, powinny analizować także przyczyny powstania zaległości podatkowej, to jednak nie powinny abstrahować od tego, że powinny brać przede wszystkim pod uwagę sytuację, w jakiej podatnik znajduje się w dacie wniosku, czy też nawet w dacie wydawania decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowej.(por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003r. w sprawie sygn.akt III SA 1838/01 orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując tę część rozważań, Sąd podkreśla, że postępowania administracyjne, z mocy art. 15 k.p.a. jest dwuinstancyjne. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Sąd podkreśla, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów lub nie dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Fakultatywny charakter umorzenia nie uzasadnia odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego oraz braku ustosunkowania się do zarzutów strony. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że przy wydawaniu tego rodzaju decyzji organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero przeprowadzona w ten sposób analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym.

Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zaś do wniosku, że organ odwoławczy nie zweryfikował nawet decyzji organu I instancji w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, a dotyczącym zbadania wysokości zadłużenia w kontekście ewentualnego przedawnienia należności, i nie odniósł się do zarzutów odwołania w zakresie wysokości zadłużenia, przedawnienia i wydatków w tym szczególnie na leki, bazując w tym względzie na niepełnym i nieaktualnym materiale dowodowym powołanym w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Nie przedstawił konkretnych rozważań uzasadniających twierdzenie , iż spłata należności w kwocie 296 933,37 zł nie zagrozi egzystencji skarżącego. W sytuacji, kiedy organ odmawia umorzenia należności, to jego obowiązkiem jest wskazać wyraźnie, co jest podstawą prognozy, że należność będzie przez dłużnika uregulowana w dalszej lub bliższej perspektywie. Nie chodzi bowiem o wykazanie potencjalnej możliwości posiadania jakiegokolwiek dochodu ( w tym wypadku emerytury), ale o uprawdopodobnienie, że z danego źródła, w konkretnym okresie, osoba ta uzyska realnie środki pozwalające jej na spłatę zadłużenia. W tej sytuacji, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja – na obecnym etapie – nosi przymiot dowolności.

Nadto w ocenie sądu organ administracji nie rozważył w ogóle możliwości częściowego udzielenia skarżącemu ulgi, chociaż na taką możliwość wskazywał już sąd w wyrokach z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13. Sąd podkreślił wówczas, że"(...)organ działa tutaj w ramach uznania administracyjnego i nie jest związany wnioskiem o udzielenie ulgi w zakresie umorzenia całej zaległości". Powołując się na stanowisko Sądu również SKO w decyzji z dnia (...) nr (...) stwierdziło, że "Organ I instancji powinien w treści uzasadnienia decyzji przynajmniej rozważyć możliwość częściowego umorzenia odsetek od wierzytelności. Nie wystarczy napisać cyt. "Uwzględniając jednak informacje zawarte w oświadczeniu majątkowym wierzyciel proponuje skorzystanie z możliwości rozłożenia dochodzonej należności na raty, które jednakże nastąpić może wyłącznie na pisemny wniosek zobowiązanego". Niestety decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją zawiera li tylko takie samo pouczenie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu oraz w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydanych w sprawach III SA/Łd 1114/13 i III SA/Łd 1115/13. W szczególności organ administracji ustali aktualną wysokość zaległości z tytułu zajęcia pasa drogowego z uwzględnieniem należności zapłaconych, wyegzekwowanych i przedawnionych. Organ ponownie dokona ustaleń w zakresie ważnego interesu skarżącego i interesu publicznego w rozumieniu wskazanym wyżej, w tym sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej skarżącego, rozważy wszechstronnie zebrany materiał dowodowy i dokona oceny możliwości płatniczych skarżącego, przedstawiając wynik w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

B.K.