Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 183/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1 , art. 2 ust.1 i 2  i art. 4 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi Z.P. i L.P. na bezczynność A. Spółki z o.o. w T. poprzednika prawnego B. Spółka z o.o. w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie sądowe umarza; III. zasądza od B. Spółka z o.o. w W. na rzecz skarżących Z.P. i L.P. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z.P. i L.P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność [....] Sp. z o.o. w T.

Skarżący zarzucili przedmiotowej spółce bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na ich wniosek z dnia 7 stycznia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 .

Dokonując uzasadnienia wniesionej skargi, skarżący wskazali na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę, zajmującą się dystrybucją gazu, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ich zdaniem argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust.1 pkt 5 ustawy, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podnieśli, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślili, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja gazu i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo gazownicze ze względu na znaczenie gazu dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy gazociągów dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

W dalszej kolejności skarżący odnieśli się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazali tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Na końcu skarżący podkreślili, że w wezwaniu z dnia 12 grudnia 2012 r. wystąpili do [....] Sp. z o.o. w T. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich posiadania, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii do przesyłu gazu.

W odpowiedzi otrzymali od wspomnianej spółki pismo z dnia 28 stycznia 2013r. znak: [....] , w którym przedsiębiorca przesyłowy odniósł się jedynie do stanu faktycznego, który był przedmiotem wezwania do podjęcia negocjacji z dnia 12 grudnia 2012 r., zaś wniosek o udostępnienie informacji publicznej pozostawił bez rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę [....] sp. z o.o. w W. ( jako następca prawny [....] Sp. z o.o. w T. ) wniosła o jej oddalenie, a w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do oddalenia skargi, a skarżący nie dopełnili obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 4 p.p.s.a. o jej odrzucenie, ewentualnie o umorzenie postępowania na posiedzeniu niejawnym - w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do oddalenia lub odrzucenia skargi, a prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe z uwagi na spełnienie żądania skarżących.

[....] sp. z o.o. w W. wyjaśniła także, że w odpowiedzi udzielonej skarżącym pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. [....] Sp. z o.o. w T. uznała roszczenia zgłoszone w ich wniosku z dnia 12 grudnia 2012 r. za nieuzasadnione i jednocześnie podała posiadane informacje o dacie budowy gazociągu i jego inwestorze - Społecznym Komitecie Gazyfikacyjnym.

Następnie w dniu 21 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżących został poinformowany o posiadaniu przez spółkę dokumentacji powykonawczej z dnia 14 kwietnia 1978 r. z adnotacją o stwierdzeniu zgodności dokumentacji powykonawczej z wykonaniem i uzgodnieniu bez zastrzeżeń przez przedstawiciela Urzędu Gminy M. oraz o braku wnioskowanych pozwoleń na budowę. Spółka zaznaczyła, że pomimo nasuwających się wątpliwości, czy w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji [....] sp. z o.o. jest podmiotem mającym prawo udostępniania informacji dotyczących swojej statutowej działalności w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, posiadane dokumenty wysłane zostały na ręce pełnomocnika skarżących.

W dalszej części odpowiedzi na skargę [....] sp. z o.o. wskazała, że funkcjonujące w obrocie regulacje prawne nasuwają co najmniej wątpliwość co do obciążenia spółek prawa handlowego, wykonujących własne zadania statutowe i dysponujących majątkiem odrębnym od majątku Skarbu Państwa, obowiązkami wynikającymi z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosowana bezpośrednio w myśl art. 8 ust. 2 Konstytucji norma art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej przewiduje prawo uzyskania informacji o działalności nie będących organami władzy publicznej lub osobami pełniącymi funkcje publiczne osób i jednostek organizacyjnych "w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Formułowany w niektórych źródłach pogląd, że działalność przedsiębiorstw energetycznych stanowi swego rodzaju emanację Państwa, a one same są jedynie wykonawcami zadań pierwotnie przypisanych Państwu, a powierzonych im do realizacji w domenie prawa prywatnego nie może być jednak przyjęty bez zastrzeżeń, zwłaszcza w przypadku operatorów systemów dystrybucyjnych. Aktualnie bowiem zadanie władzy publicznej w zakresie polityki energetycznej polega na sprawowaniu funkcji regulacyjnej na rynku energii oraz tworzeniu warunków zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii, rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli (...) oraz równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii (art. 1 ust. 2 ustawy Prawo energetyczne).

Sama działalność przedsiębiorstw energetycznych, polegająca m.in. na rozbudowie sieci podporządkowana jest zasadom rachunku ekonomicznego, gdzie obowiązek zaspokojenia indywidualnych potrzeb - inaczej, niż w przypadku domeny publicznej - jest uzależniony od kryterium opłacalności ekonomicznej (np. art. 7 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne). Działalność przedsiębiorstw energetycznych nie jest finansowana ze środków publicznych, a przedsiębiorstwa energetyczne, realizując swoje cele statutowe, mogą niejednokrotnie pozostawać z władzami publicznymi w sporze co do sposobu realizacji inwestycji (np. sprawy lokalizacji inwestycji, pozwoleń na budowę), obciążeń publicznych i cywilnych, czy też warunków świadczenia usług (sprawy taryfowe). Tym samym trudno aktualnie widzieć w przedsiębiorstwach energetycznych wykonawców zadań, które jako pierwotnie przypisane do sfery władzy publicznej jedynie w drodze swego rodzaju delegowania kompetencji byłyby przez te przedsiębiorstwa realizowane jako zadania władzy publicznej. Model taki, funkcjonujący w okresie obowiązywania zasady jednolitości mienia państwowego, jest już bowiem nieaktualny w realiach rynku, gdzie Państwo już nie zaspokaja potrzeb w tym zakresie, a jedynie tworzy takie warunki do funkcjonowania przedsiębiorstw energetycznych.

Ponadto w ocenie [....] sp. z o.o. skarga była przedwczesna z uwagi na formułowaną także w odniesieniu do procedury dostępu do informacji publicznej zasadę poprzedzenia etapu sądowego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność było dopuszczalne w omawianym przypadku dopiero po wezwaniu [....] lub [....] sp. z o.o. do usunięcia naruszenia prawa.

Na wypadek gdyby Sąd rozpoznający skargę nie podzielił wyżej prezentowanego stanowiska, [....] sp. z o.o. wniosło o umorzenie postępowania bowiem [....] sp. z o.o. wykonało czynność będącą przedmiotem skargi przekazując będące w jego posiadaniu dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że jak wynika z załączonego do akt niniejszej sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr [....] następcą prawnym [....] Sp. z o.o. w T. jest obecnie [....] Sp. z o.o. w W.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.

Pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę jakoby wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielnie informacji publicznej wymagało wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa uznać należy za błędny.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy wnioskiem z dnia 12 grudnia 2012 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji w celu zawarcia umowy w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu wraz z wezwaniem do zapłaty" skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego M.N. wezwali [....] Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. w T. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu oraz za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] obr. L. , gmina [....] , na której posadowione są urządzenia gazowe.

Skarżący we wniosku podnieśli, że ww. nieruchomość nie została wywłaszczona na potrzeby budowy instalacji gazociągowych, jak też w żaden inny sposób nie zostało ograniczone ich prawo własności do tej nieruchomości ani też nie zawierali oni też żadnych umów w przedmiocie korzystania z nieruchomości. W końcowej części wniosku skarżący zwrócili się, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce skarżących.

Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy żądane przez skarżących informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych.

Wyjaśnić należy również, że przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych była już kwestia statusu prawnego m.in. przedsiębiorstw energetycznych czy reż operatorów telekomunikacyjnych w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwa takie są podmiotami obowiązanymi do udzielania informacji publicznej. Przeważająca część orzecznictwa wypowiedziała się za potraktowaniem wskazanych podmiotów, jako zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. I OSK 851/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 208/12). W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest także [....] Sp. z o.o. w W.

Z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

W uchwale z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 podjętej w składzie 7 sędziów Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno co prawda wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom, jednak nie można z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa.

Działalność strony przeciwnej do skarżącej obejmuje m.in. poszukiwania i eksploatację złóż gazu ziemnego i ropy naftowej oraz import, magazynowanie, obrót i dystrybucję paliw gazowych i płynnych. Zgodnie z definicją celu publicznego zawartą w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102 poz. 651 ze zm.), celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W ocenie Sądu, z uwagi na wagę i zakres zadań wykonywanych przez [....] Sp. z o.o. w T. (obecnie ......sp. z.o.o.), a przede wszystkim obowiązki tego podmiotu jako operatora systemu dystrybucyjnego gazu, a także mając na uwadze brzmienie powołanego wyżej art. 6 pkt 2 ustawy, przedsiębiorstwo to należy zaliczyć do przedsiębiorstw użyteczności publicznej, wykonujących zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu należy dodać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych operator sieci gazowej tj. [....] Sp. z o.o. w T. (obecnie ....sp. z.o.o.) został zakwalifikowany jako podmiot zobowiązanym do udzielania informacji publicznych por. Wyrok WSA w Krakowie z dnia 6.09.2013r. sygn.akt II SAB/Kr 140/13, Wyrok WSA w Krakowie z dnia 5.07.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 63/13 .

Tym samym uznać należy, że [....] Sp. z o.o. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponieważ kwestią sporną w niniejszej sprawie była zarówno ocena, czy spółka prawa handlowego, w tym wypadku [....] Sp. z o.o. ma obowiązek udzielenia żądanej informacji publicznej, jak również czy żądana przez skarżących informacja ma charakter informacji publicznej należy wyjaśnić, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11).

Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury gazowej są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07).

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy [....] Sp. z o.o. w T. udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżących - pismem z dnia 28 stycznia 2013 r., w którym uznała roszczenie skarżących za bezpodstawne. W ww. piśmie Spółka wskazała, że sieć gazowa posadowiona na działce nr [....] została wybudowana zgodnie z obowiązującym przepisami, na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem Zakład [....] zajmuje przedmiotową nieruchomość legalnie.

Następnie, już po wniesieniu skargi do Sądu na bezczynność (co miało miejsce 23 maja 2013 r. - data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), Spółka poinformowała skarżących w piśmie datowanym na 21 czerwca 2013 r., iż jest w posiadaniu dokumentacji powykonawczej datowanej na 14 kwietnia 1978 r., z adnotacją o stwierdzeniu zgodności dokumentacji powykonawczej z wykonaniem. Spółka podała, iż nie jest natomiast w posiadaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której wykonano przedmiotową inwestycję. Spółka zaznaczyła, iż dokumenty źródłowe powinny znajdować się w instytucji wydającej pozwolenie na budowę.

Z kolei w kolejnym piśmie datowanym na dzień 13 sierpnia 2013 r., spółka przesłała na ręce pełnomocnika skarżących kartę inwentarzową środka trwałego i dokumentację powykonawczą w postaci mapy z adnotacjami – dla urządzeń zlokalizowanych na dz. nr [....] w L. oraz kartę inwentarzową środka trwałego – dla urządzeń zlokalizowanych na działkach nr [....] i [....] w W. W trakcie rozprawy przed Sądem w dniu 22 października 2013r. pełnomocnik strony przeciwnej do skarżącej oświadczył, iż przesłana dokumentacja stanowi całość dokumentacji dotyczącej sieci gazowej posadowionej na działce nr [....] .

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w sytuacji, gdy organ (podmiot zobowiązany) nie posiada żądanych informacji, również zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, powinien zawiadomić o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji. Powyższe wynika z faktu, że forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania, zaś w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, że ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. W sytuacji zaś, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji nie może on podjąć władczego rozstrzygnięcia co do jej udostępnienia (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Po64/13).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżona spółka rozpoznała wniosek skarżących, bowiem poinformowała ich w piśmie datowanym na 21 czerwca 2013 r., iż nie jest w posiadaniu dokumentacji związanej z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której wykonano urządzenia przesyłowe, natomiast przy piśmie datowanym na 13 sierpnia 2013 r. skarżącym przekazano kartę inwentarzową środka trwałego i dokumentację powykonawczą w postaci mapy z adnotacjami dla urządzeń zlokalizowanych na działce nr [....] .

W takich okolicznościach faktycznych, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że bezczynność spółki, pomimo przekroczenia 14 dniowego terminu do udzielenia informacji publicznej określonego w ustawie, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzekając w powyższy sposób w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd miał na uwadze przede wszystkim to, że naruszenie określane jako rażące musi mieć charakter oczywisty i nie może wynikać z różnych interpretacji przepisów prawa. Tymczasem kwestia zakwalifikowania operatora sieci gazowej jako podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej nie wynika wprost z przepisów prawa i może wywoływać rozbieżności. Uznając, iż wspomniana bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa Sąd wziął pod uwagę także okoliczność, iż żądana informacja publiczna została wnioskodawcy udostępniona.

Równocześnie w pkt II wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie tj. w zakresie zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 12 grudnia 2012 r. w zakreślonym przez Sąd terminie . Rozstrzygnięcie powyższe wynika z faktu, iż jak już wskazano powyżej, spółka w powołanym piśmie z dnia 21 czerwca 2013 r. poinformowała skarżących, iż nie jest w posiadaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast przy kolejnym piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. przekazała skarżącym całość odnalezionej dokumentacji, która dotyczyła sieci gazowej zlokalizowanej na działce [....] położnej w miejscowości L. W tej sytuacji wyznaczenia Spółce terminu do rozpoznania wniosku skarżących stało się więc bezprzedmiotowe. Postępowanie w tym zakresie należało zatem umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten mówi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 2 i 3 tego artykułu. (por. postanowienie NSA z dnia 21.03.2013r. sygn.akt I OSK 481/13 , postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2626/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6.03.2013r. sygn. akt IV SAB/Po 99/12)

O kosztach orzeczono w pkt III na mocy art. 200 p.p.s.a.