Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1336/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1  pkt 2  lit. c
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Andrzej Góraj Sędzia WSA - Olga Żurawska-Matusiak Protokolant - specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], z tym samym dniem zarejestrował P. L. jako osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił mu przyznania prawa do zasiłku.

Następnie Starosta Powiatu G. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], z tym samym dniem pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej i w uzasadnieniu podał, że podjął on pozarolniczą działalność gospodarczą w związku z otrzymaniem dotacji z Funduszu Pracy na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

Z kolei Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. pismem z dnia [...] lipca 2008 r. poinformował, że skarżący P. L. pobiera po ustaniu zatrudnienia zasiłek chorobowy za okres od [...] maja 2009 r. do [...] sierpnia 2009 r.

Po wznowieniu postępowania w dniu [...] sierpnia 2009 r., Starosta Powiatu G. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 104, 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił cytowaną już wyżej decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] i jednocześnie orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu natomiast powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.).

W odwołaniu z dnia [...] września 2009 r. do Wojewody [...] skarżący podniósł, że pierwszą część zasiłku otrzymał w dniu [...] lipca 2009 r., a więc w czasie gdy był bezrobotnym nie pobierał tego świadczenia i spełniał przesłanki do posiadania statusu osoby bezrobotnej.

Z kolei Oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. pismem z dnia [...] września 2009 r. powiadomił organ, że wypłata zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia przez skarżącego nastąpiła za podany już wyżej okres w dniu [...] lipca 2009 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego. Tymczasem skarżącemu przyznano od dnia [...] maja 2009 r. zasiłek chorobowy, zaś z pisma korygującego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że jego wypłata za okres od [...] maja 2009 r. do [...] lipca 2009 r. została dokonana w dniu [...] lipca 2009 r. Pomimo, iż świadczenie wypłacono jednorazowo już po utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, to obejmowało ono okres, w którym status taki strona w dalszym ciągu posiadała. Stąd też organ uznał, że spełniona została przesłanka zezwalająca na uchylenie decyzji ostatecznej i orzeczenie o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2009 r. Podkreślono jednocześnie, że skarżący został poinformowany o wynikającym z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązku zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnienia innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.

W wyniku skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2020/09, uchylił zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podał m.in., że badając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do zarzutów skarżącego wyrażonych w odwołaniu i dokonać pogłębionej analizy treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w kontekście pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. Inspektorat w G. z dnia [...] września 2009 r.

W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wspomnianej już wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz na wskazane już argumenty – podał, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 267 ze zm.), prawo do zasiłków chorobowych i ich wysokość ustala oraz wypłaca ZUS – dla osób uprawnionych do zasiłku za okres po ustaniu zatrudnienia, a w myśl art. 64 tej ustawy, wypłata zasiłku winna być dokonana niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do zasiłku i jeśli wypłaty nie dokonano w terminie, ZUS jest zobowiązany do wypłaty odsetek. Zatem faktyczna wypłata zasiłku nie ma żadnego wpływu na fakt nabycia przez uprawnionego prawa do zasiłku i oznacza, że skarżący nabył prawo do zasiłku chorobowego za okres od [...] maja do [...] sierpnia 2009 r. i nie spełniał warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a nie zmienia tego stanu rzeczy użyte w tym przepisie sformułowanie "nie pobiera". Natomiast jeśli chodzi o zarzuty procesowe, to organ oparł się wyłącznie na dowodach znanych skarżącemu i w konsekwencji stan faktyczny sprawy jest bezsporny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając im:

1) naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

(a) art. 153 P.p.s.a. i art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku niezastosowania się przez Wojewodę [...] do wskazania zawartego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 (sygn. akt. II SA/Wa 2020/09), co do dalszego postępowania w zakresie nakazu odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu poprzez:

a) nieodniesienie się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zakresie braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na nieistnienie w dniu [...] lipca 2009 r. nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi a istotnej dla sprawy, która wyszła na jaw po wydaniu decyzji – tj. wypłaty zasiłku w dniu [...] lipca 2009 r.

b) zdawkowe odniesienie się do zarzutu:

i. rażącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a.,

ii. rażącego naruszenia przez organ I instancji art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a., poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny posiadanych dowodów,

(b) art. 15 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji:

a) pojawienia się po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nowych dowodów w sprawie w postaci pisma korygującego wystosowanego przez ZUS oddział S., Inspektorat w G. (znak: [...]) z dnia [...] września 2009 r.,

b) nie branych pod uwagę w postępowaniu przed organem pierwszej instancji wyjaśnień strony która bez własnej winy nie brała czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

c) art. 10 w zw. z 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny posiadanych dowodów

d) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, iż wypłata zasiłku chorobowego w dniu [...] lipca 2009 r była przesłanką istniejącą w dniu [...] lipca 2009 r. która zezwalała organowi pierwszej instancji na uchylenie decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] i wydanie nowej decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2009 r.,

(2) odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy zarzucam naruszenie;

1) art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c ustawy poprzez przyjęcie, iż sam fakt nabycia prawa do zasiłku chorobowego przez osobę bezrobotną powoduje iż z tym dniem nie spełnia ona definicji osoby bezrobotnej.

W uzasadnieniu natomiast – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny sprawy – podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym w niniejszej sprawie orzeczeniu zawarł następującą ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, a mianowicie ,,(...) Organ pomija lub zdawkowo odnosi się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Takie uzasadnienie decyzji Wojewody [...] narusza treść przepisu art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji łamie kreśloną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. Badając ponownie sprawę organ powinien odnieść się do zarzutów skarżącego wyrażonych w odwołaniu, zaś ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia". Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewoda [...] zlekceważył ocenę prawną sprawy oraz wskazania, co do dalszego postępowania, bowiem po raz wtóry nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zakresie braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na nie istnienie w dniu [...] lipca 2009 r nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi a istotnej dla sprawy, która wyszła na jaw po wydaniu decyzji tj. wypłaty zasiłku w dniu [...] lipca 2009 r. Co prawda Wojewoda [...] odniósł się do zarzutu rażącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., oraz art. 77 § 1, art. 80, art. 81, ale uczynił to w sposób zdawkowy i nie zadał sobie trudu analizy każdego ze wskazanych przepisów, które zdaniem strony zostały naruszone w postępowaniu przed organem I instancji w sposób rażący. Reasumując, organ II instancji poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że powyższe przepisy procedury nie zostały naruszone przez organ I instancji gdyż stan faktyczny sprawy jest niesporny, stąd też powyższe narusza normę wynikającą z art. 11 oraz z art. 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego organ wydając zaskarżoną decyzję uchybił zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż rozstrzygał na podstawie nowych dowodów z których wynika inny stan faktyczny niż ten przyjęty przez organ pierwszej instancji, a tym nowym dowodem jest jego wyjaśnienie, które nie mogły być złożone w postępowaniu przed organem I instancji, gdyż nie dał on stronie takiej możliwości (inaczej jak to przyjął organ pierwszej instancji, iż strona nie pobierała zasiłku chorobowego od [...] maja 2009 r. a jedynie od tego dnia nabyła prawo do tego zasiłku. Zasiłek ten pobrała dopiero w dniu [...] lipca 2009 r.). Powyższe wyjaśnienia strony zostały potwierdzone również niebranym pod uwagę w postępowaniu przed organem I instancji pismem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział S. Inspektorat w G. z dnia [...] września 2009 r. skierowanym do PUP w G. Stąd też nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania obraziło normę art. 15 k.p.a. W dalszej części wskazał, że z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wynika obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i istnieje on zawsze, nawet jeśli organ prowadzący postępowanie może przypuszczać, że okoliczności, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, są stronie znane. W przeciwnym bowiem razie strona byłaby nie podmiotem lecz przedmiotem toczącego się postępowania, zaś Wojewoda [...] nie informując strony o zakończeniu postępowania i zamiarze wydania decyzji oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, po raz wtóry w niniejszej sprawie zignorował zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowi rażące naruszenie norm prawa procesowego i samo przez się uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również obrazę art. 77 § 1 k.p.a., gdyż jest równoznaczne z brakiem zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zatem dokonana w powyższy sposób przez Wojewodę [...] ocena dowodów zakończonego zaskarżoną decyzją postępowania przerodziła się w samowolę, gdyż nie została dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, bowiem organ mógł nie przyjąć wyjaśnień strony złożonych podczas czynności zaznajamiania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym lub stwierdzić, że ich złożenie nic do sprawy nie wnosi, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu i wyjaśnieniu przyczyn takiej ich oceny. Skoro zaś organ tego nie uczynił, to po raz wtóry zignorował zasadę prawdy obiektywnej. Ponadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że wskazana w nim podstawa wznowienia postępowania administracyjnego zachodzi wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: a) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, b) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, c) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane Organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. W przedmiotowej sprawie nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., było pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział S. Inspektorat w G. znak [...] z dnia [...] lipca 2008 r. informujące Starostę Powiatu G., iż strona pobiera zasiłek chorobowy od [...] maja 2009 r. do [...] sierpnia 2009 r. Jak wynika z uzupełnionych akt sprawy, pierwszą część zasiłku chorobowego strona pobrała (otrzymała) w dniu [...] lipca 2009 r., zatem [...] lipca 2009 r. tj. w dniu wydania decyzji Starosty Powiatu G. znak: [...] o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r., strona nie pobrała zasiłku chorobowego. Okoliczność, iż zasiłek chorobowy strona pobrała [...] lipca 2009 r. za okres wsteczny od [...] maja 2009 r. nie zmienia w niczym tego, iż w dniu wydania decyzji o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r., spełniała ona definicję osoby bezrobotnej wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Wojewoda [...] uznając, iż pobranie przez stronę zasiłku chorobowego w dniu [...] lipca 2009 r. uprawniało Starostę Powiatu G. do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] lipca 2009 r. naruszył art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż w dniu [...] lipca 2009 r. nie istniała nowa okoliczność faktyczna nieznana organowi, a istotna dla sprawy która wyszła na jaw po wydaniu decyzji. W dalszej części wskazał na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy i stwierdził, że Wojewoda [...] nie ma racji twierdząc że nabycie przez stronę w dniu [...] czerwca 2009 r prawa do zasiłku chorobowego od [...] maja 2009 r. jest tożsame z jego wypłatą dokonaną [...] lipca 2009 r., gdyż strona nabywając prawo do zasiłku chorobowego nabyła również roszczenie o jego wypłatę. Zdaniem Wojewody [...] tożsamość użytych przez prawodawcę "nabycia prawa'" i "pobrania" wypływa z art. 64 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i – w ocenie skarżącego – pogląd ten jest błędny, ponieważ nabywając prawo do zasiłku chorobowego w dniu [...] czerwca 2009 r. strona również nabyła prawo do roszczenia o jego wypłatę. Jednakże z tego roszczenia mogła skorzystać bądź nie. Zatem w przypadku gdyby z przysługującego jej prawa do zasiłku chorobowego nie skorzystała, koncepcja organu, że nabycie prawa do zasiłku jest tożsame z jego pobraniem upada. Za mylnością zaprezentowanego przez organ wnioskowania przemawia również instytucja przedawnienia roszczenia o wypłatę zasiłku mimo przysługującego prawa do niego która została zawarta w art. 67 ustawy, w którym stanowi się, że roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego przedawnia się po upływie 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje. Ponadto twierdzenie organu że nabycie przez stronę prawa do zasiłku chorobowego i nie pozbawienie jej z tego tytułu statusu osoby bezrobotnej skutkowałoby, wbrew intencji ustawodawcy, nabyciem przez stronę jednocześnie prawa do dwóch świadczeń, jest absurdalne z uwagi na fakt, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r znak: [...] strona została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wojewoda [...] dezawuując dokonaną przez stronę wykładnię językową art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy winien wiedzieć, iż w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego, a z wykładni literalnej przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy wynika wyraźnie, iż ustawodawca wiąże spełnienie przesłanek dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej od pobierania świadczenia chorobowego, a nie od nabycia uprawnień do tego świadczenia. Niezależnie od powyższego posiłkując się nawet innymi regułami wykładni takimi jak zasada domniemania że ustawodawca działa racjonalnie, oraz reguła wykładni, zgodnie z którą różne terminy w ramach jednego aktu prawnego powinny posiadać odmienne znaczenia dochodzimy również do wniosku, że użyte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy pojęcia "nabycia prawa do" określonego świadczenia oraz "pobrania" tego świadczenia nie są tożsame. Zatem nabycie prawa do zasiłku chorobowego nie skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej, natomiast pobranie tego świadczenia taki już skutek wywołuje.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie zaznaczyć należy, że w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2020/09 rozpoznając już niniejszą sprawę stwierdził, że skoro skarżący wskazał, iż – wbrew twierdzeniom ZUS nie pobierał tego zasiłku w całym okresie wskazanym przez organ, ale otrzymał jednorazową wypłatę zasiłku w dniu [...] lipca 2009 r. – to w tej sytuacji: "powinno to mieć wpływ na interpretację przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Fakt wypłacenia skarżącemu jednorazowo zasiłku w dniu [...] lipca 2009 r. potwierdza pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. Inspektorat w G. z dnia [...] września 2009 r., skierowane do Powiatowego Urzędu Pracy w G. Są to nowe okoliczności i dowody w sprawie, które powinny być wzięte pod uwagę przez organ II instancji. Tymczasem w decyzji organu drugiej instancji organ co prawda odnosi się do pisma ZUS, ale nie wykazuje w żaden sposób dlaczego uznał, że jednorazowa wypłata zasiłku powoduje, iż skarżący nie mieści się w dyspozycji cyt. wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Rozważania organu II instancji są ograniczone tylko do podania treści przepisu i wskazania, że skarżący nie mógł mieć statusu osoby bezrobotnej. Organ pomija lub zdawkowo odnosi się więc do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Takie uzasadnienie decyzji Wojewody [...] narusza treść przepisu art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji łamie określoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. Badając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do zarzutów skarżącego wyrażonych w odwołaniu i dokonać pogłębionej analizy treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w kontekście pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. Inspektorat w G. z dnia [...] września 2009 r.

Zatem wskazania Sądu były jednoznaczne, a mianowicie organ miał powinność ustosunkowania się do faktu wypłaty skarżącemu zasiłku przez ZUS dopiero w dniu [...] lipca 2009 r. w kontekście dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy.

Oceniając powyższe wskazania co do dalszego postępowania w zestawieniu z zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że organ wypełnił wykazany już wyżej obowiązek. W zaskarżonej bowiem decyzji powołał się na treść art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 267 ze zm.) zgodnie z którym prawo do zasiłków chorobowych i ich wysokość ustala oraz wypłaca ZUS – dla osób uprawnionych do zasiłku za okres po ustaniu zatrudnienia. Niezależnie od powyższego przywołał przepis art. 64 powyższej ustawy w myśl którego wypłata zasiłku winna być dokonana niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do zasiłku. W dalszej natomiast części organ powołał przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) z którego treści wynika z kolei, że bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), która nie nabyła m.in. zasiłku chorobowego. Stąd też organ w dalszej części uzasadnienia skonstatował, że skoro skarżący nabył prawo do zasiłku chorobowego od dnia [...] maja 2009 r., to mimo faktu wypłaty mu tego zasiłku w dniu [...] lipca 2009 r., nie jest to przesłanka przesądzająca o statusie bezrobotnego, a jest nią fakt "nabycia" prawa do zasiłku chorobowego, o czym stanowi cytowany już wyżej przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy.

Reasumując, po pierwsze organ wykonał wskazania Sądu i przeprowadził w zaskarżonej decyzji analizę przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy w powiązaniu z faktem wypłaty skarżącemu zasiłku w dniu [...] lipca 2009 r. Po drugie zaś, powyższa ocena jest – w ocenie Sądu – prawidłowa. Nie może bowiem umknąć z pola widzenia fakt, że stosownie do treści wspomnianego już wyżej przepisu, osoba bezrobotna przede wszystkim musi być "zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia". Zatem jeśli chodzi o przesłankę zdolności do podjęcia zatrudnienia, to należy ją rozumieć jako brak przeszkód zdrowotnych do jej wykonywania. Innymi słowy mówiąc, nie można być zdolnym do podjęcia zatrudnienia, posiadając jednocześnie udokumentowaną niezdolność do pracy, a w rozpoznawanej sprawie zaświadczeniem lekarskim nr [...] orzeczono niezdolność skarżącego do świadczenia pracy od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] maja 2009 r. i zaświadczeniem lekarskim nr [...] od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] czerwca 2009 r.

Natomiast co do pozostałych zarzutów ze skargi stwierdzić przede wszystkim należy, że pokrywają się one z zarzutami przedstawionymi w skardze do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 2020/09 i jeszcze raz podkreślić należy, że stosownie do wspomnianego już wyżej przepisu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ten jest związany powyższym rozstrzygnięciem. Ponadto nie może ujść uwadze i to, że według art. 134 tejże ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Oznacza to, że w trakcie poprzedniego badania przez Sąd zaskarżonej decyzji, zajmował się on pełną weryfikacją jej legalności i skoro badając z urzędu jej nieważność nie wyeliminował z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji, to w aktualnym postępowaniu jest to niemożliwe. Wreszcie – i co najważniejsze – w myśl art. 170 powyższej ustawy, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem przepis ten dotyczy zasady prawomocności materialnej orzeczenia sądowego i gwarantuje zachowanie spójności oraz logiki rozstrzygnięć poprzez wskazanie, że każdy podmiot musi brać pod uwagę fakt istnienia prawomocnego orzeczenia sądowego. W konsekwencji każdy podmiot, w tym i Sąd przyjmują, że dana kwestia jest rozstrzygnięta i jej kształt wyznacza treść prawomocnego już orzeczenia Sądu. Zatem w kolejnym postępowaniu, kiedy pojawia się ponownie ta sama kwestia, nie może być ona ponownie badana.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.