Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 407/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę , zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. O. – S. na czynność Dyrektora Narodowego Centrum Nauki z dnia 21 października 2013r. w przedmiocie zakazania skarżącej występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 3 lutego 2014 r. skarżąca A. O. – S. wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej Dyrektora Narodowego Centrum Nauki z dnia 21 października 2013 r. polegającą na zakazaniu skarżącej występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu (tzw. karencja). Skarżąca wskazała, że o naruszeniu prawa dowiedziała się w dniu 2 listopada 2013 r., po zalogowaniu do systemu https://osf.opi.org.pl. W dniu 9 listopada 2013 r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 3 stycznia 2014 r. otrzymała odpowiedź na wezwanie.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności ustalenia organu, że ma zakaz występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu, a to w związku z projektem badawczym pt. Polska [...] PAN.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności naruszenie art. 6 k.,p.a. poprzez działanie bez podstawy prawnej, gdyż § 40 Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych oraz staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, na którym oparto rozstrzygnięcie, został uchwalony z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki, art. 104 § 1 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy nie przez wydanie decyzji, której adresatem byłaby skarżąca, ale czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa, art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wniosek o finansowanie projektu badawczego zawierał tezę, że Polska oddaliła się od systemu euroatlantyckiego, stwierdzenie, że Polska jest animatorem i konstruktorem systemu euroatlantyckiego, stwierdzenie, że fundamentem polskiego interesu narodowego jest "euroatlantym" i sugestię, że projekt badawczy zmierza do udowodnienia przeciwnej tezy, co w opinii Eksperta 1 stanowi zagrożenie dla interesu narodowego, naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki oraz § 8 Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych oraz staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, naruszenie art. 32 ust. 2 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki poprzez brak wyłączenia Eksperta nr 1 z uwagi na jego stronniczość, naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez wpisanie danych osobowych skarżącej do rejestru osób fizycznych mających zakaz występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu (tzw. karencja) oraz naruszenie art. 73 Konstytucji poprzez naruszenie wolności badań naukowych poprzez uznanie, że nie jest dopuszczalne prowadzenie badań dotyczących osłabienia roli systemu transatlantyckiego w polskiej polityce zagranicznej z uwagi na rzekomą szkodliwość postawionej tezy.

Dyrektor Narodowego Centrum Nauki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej zwaną p.p.s.a.) w zakresie zarzutów: naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki oraz § 8 Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych oraz staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, naruszenia art. 32 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, naruszenia art. 23 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz naruszenia art. 73 Konstytucji RP. W pozostałym zakresie strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga A. O. – S. podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez stronę przeciwną w odpowiedzi na skargę.

Badanie przez sąd, czy zostały przez skarżącego zachowane przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu czy czynności organu administracji publicznej musi być poprzedzone ustaleniem przez sąd istnienia w szczególności przedmiotu zaskarżenia. Nie można bowiem wnieść środka zaskarżenia w sytuacji, gdy przedmiot zaskarżenia nie istnieje.

Skarżąca wskazała, że skargę wnosi na czynność z zakresu administracji publicznej polegającą na zakazaniu skarżącej występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu (tzw. karencja). Skarżąca upatruje zatem przedmiotu zaskarżenia w innej niż decyzja czy postanowienie czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Charakterystyczną cechą wyżej wymienionych "innych aktów i czynności" jest to, że nie są one podejmowane w ramach sformalizowanego postępowania (jurysdykcyjnego, egzekucyjnego czy zabezpieczającego), a dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy oraz inne jednostki organizacyjne, za pośrednictwem których państwo realizuje swoje zadania.

Orzeczenie wobec skarżącej tzw. karencji, to jest zakazu występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu nie stanowi innego aktu czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie tzw. karencji zostało podjęte w sformalizowanym postępowaniu, zmierzającym do rozpatrzenia wniosku o finansowanie projektu badawczego nr rejestracyjny [...]. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zakazu występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu stanowi w istocie element rozstrzygnięcia decyzji wydanej przez Dyrektora Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 21 października 2013 r. Nie zmienia powyższej okoliczności fakt, iż decyzja powyższa nie została doręczona skarżącej. W istocie bowiem w decyzji rozstrzygnięto o uprawnieniach skarżącej, a konkretnie o ograniczeniu tychże uprawnień poprzez zakazanie jej występowania z wnioskami o finansowanie projektów badawczych w kolejnej edycji konkursu. Sąd nie podziela stanowiska strony przeciwnej zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że skarżąca nie jest stroną postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją Dyrektora Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 21 października 2013 r. Skarżąca podpisała wniosek, a w decyzji rozstrzygnięto o jej uprawnieniach, co w ocenie Sądu powoduje, że skarżąca ma w sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Brak natomiast podstaw do traktowania elementu rozstrzygnięcia decyzji, jakim jest nałożenie na skarżącą tzw. karencji, jako odrębnej czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej samodzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wobec powyższych okoliczności Sąd odrzucił skargę A. O. – S. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że skarga jest niedopuszczalna z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia.