Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2357/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.2 pkt 8 i art. 20 ust 1, art. 22 ust 2 i3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: § 44, § 45 ust.1, § 46 ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant: asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1432/14 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2015 roku sygn. akt II SA/Gl 1432/14 oddalił skargę M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany funkcji użytkowej budynku i jego wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta R. Ś. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 roku wydaną na podstawie art. 20 ust. 1, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: p.g.k.) oraz § 4, § 45, § 46 i § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 29 maja 2001 roku) orzekł o wykreśleniu z operatu ewidencji gruntów i budynków budynku o identyfikatorze [...], położonego w R. Ś. przy ulicy Ż. [...] na działce nr [...] z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany funkcji użytkowej wymienionego budynku, ujawnionej w operacie gruntów i budynków z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu organ podał, że w przedmiotowej sprawie M. K. pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. wniósł o wykreślenie budynku z ewidencji z dniem, w którym budynek został zniszczony przez pożar tj. z dniem 26 września 2007 r. To potwierdziła złożona w toku postępowania opinia techniczna przez uprawnionego projektanta. Jednak zasada aktualizacji danych w ewidencji nie pozwala na dokonywanie zmian z mocą wsteczną

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art., 9, art. 12, art. 35, art. 36, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak logicznego i spójnego w świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uzasadnienia oraz niezałatwienie sprawy w rozsądnym, ustawowym terminie; naruszenie art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego; naruszenie art. 84 k.p.a. poprzez niepowołanie biegłego w celu wyjaśnienia i skorzystania z wiedzy specjalistycznej w zakresie funkcji użytkowej obiektu; naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sposób naruszający interes wnioskodawcy oraz naruszenie art. 22 ust. 1 p.g.k. poprzez niewłaściwą interpretację i zaniechanie wypełniania obowiązków przez prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, a także naruszenie przepisów rozporządzenia z dnia 29 maja 2001 roku tj. § 11 ust. 1 pkt 4 do 6, § 20 pkt 1 i pkt 2, § 35 pkt 7, § 44 i 46 oraz § 47 - poprzez ich nienależyte wypełnienie w trakcie sporządzania operatu i brak weryfikacji przedmiotowych czynności oraz brak właściwego nadzoru nad podmiotem, który operat ewidencyjny sporządzał.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż z analizy akt sprawy bezsprzecznie wynika, że intencją odwołania jak i wniosku do organu wszczynającego postępowanie jest to, aby rozstrzygnięcie w tej decyzji w zakresie wykreślenia z operatu przedmiotowego budynku obowiązywało od dnia 26 września 2007 r., tj. od dnia, w którym budynek ten uległ zniszczeniu (pożarowi), czyli odwołujący żąda wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmiany danych ewidencyjnych dotyczących wymienionego budynku z mocą wsteczną. W ocenie organu odwoławczego brak jest przepisu prawa materialnego, który umożliwiłby organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków orzeczenie o mocy wstecznej w zakresie aktualizacji tej ewidencji. Nie jest zatem możliwe dokonanie zmian w ewidencji z datą wsteczną. Jeśli zmiany w ewidencji gruntów i budynków następują to mają one skutek ex nunc. Wniosek taki zdaniem organu wypływa z przepisów prawa, m.in. z obowiązku zgłaszania wszelkich zmian danych w terminie 30 dni od daty ich powstania. Ustanowienie tego terminu z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, a z drugiej eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z mocą wsteczną. Tylko stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje konsekwencje ex tunc. Kolegium wyjaśniło także, że, wobec wykreślenia przedmiotowego budynku z operatu ewidencji gruntów i budynków, wniosek o zmianę funkcji budynku ujawnionej w operacie ewidencyjnym stał się bezprzedmiotowy i zasadnie organ pierwszej instancji w tym zakresie umorzył postępowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł M. K. W skardze powtórzono co do zasady zarzuty i argumenty przedstawione już w odwołaniu i wniesiono o wydanie decyzji nakazującej wykreślenie budynku z miejskiej ewidencji gruntów i budynków z dniem 26 września 2007 r. oraz nakazującej dokonanie zmiany zapisów z dotychczasowego zapisu o funkcji użytkowej budynku na funkcję mieszkalną od początku 1989 r. tj. przywrócenie funkcji budynku do stanu prawnego zgodnego z pierwotnym stanem faktycznym i prawnym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do organu administracji w celu ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich zgłoszonych przez skarżącego dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy zasadnie podniosły, że nie jest możliwe dokonanie zmiany w ewidencji z mocą wsteczną. Jeżeli zmiany w ewidencji następują, to mają one skutek ex nunc tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc tj. z mocą wsteczną. Sąd I instancji zauważył, że obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do treści art. 22 ust. 2 p.g.k., obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Powyższe uregulowanie zapewnia z jednej strony aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony, ustanawiając wskazany powyżej obowiązek właściciela zawiadamiania o wszelkich zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Skoro więc skarżący był najpierw współwłaścicielem, a następnie właścicielem przedmiotowego budynku na działce nr [...], to jego obowiązkiem było zgłoszenie zastrzeżeń zarówno do wpisu dotyczącego funkcji przedmiotowego obiektu, jak również winien on zgłosić fakt likwidacji obiektu w wyniku pożaru z dnia 26 września 2007 r. Jednak wbrew ciążącego na właścicielu nieruchomości obowiązkowi nie powiadomił on o tych zmianach Prezydenta Miasta R. Ś. – jako organu prowadzącego przedmiotową ewidencję, czyniąc to dopiero złożonym wnioskiem w niniejszym postępowaniu, co poniekąd wymuszone zostało postępowaniem podatkowym prowadzonym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów § 44 i § 46 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., Sąd stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż ewidencja gruntów powinna być utrzymywana w stałej aktualności, tak co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego. Odpowiadając za aktualność danych w ewidencji, wszystkie zmiany starosta dokonuje jednak w oparciu o dane udokumentowane, a obowiązek zgłaszania wszelkich danych do ewidencji obciąża m.in. właścicieli gruntów. Skarżący, mimo, że doszło do faktycznego zniszczenia istniejącego budynku, nie złożył odpowiedniego, wynikającego z art. 22 ust. 2 p.g.k. zawiadomienia o dokonanych zmianach. Mając na uwadze wymienione powyżej przepisy rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 roku (tj. § 44 pkt. 2 i pkt 6 i § 46 ust. 2) nie można w ocenie Sądu I instancji podzielić twierdzeń skarżącego, że fakty powszechnie znane oraz znane organowi z urzędu, a za takie uznaje skarżący fakt pożaru przedmiotowego budynku w dniu 26 września 2007 r., nie wymagają dowodu i powinny być aktualizowane z urzędu. Organ nie może bowiem działać według uznania, a wszelkie wpisy oparte są na odpowiednich dokumentach. Stąd m.in. domaganie się w niniejszym postępowaniu przez organ ewidencyjny opinii biegłego dotyczącej oceny stanu technicznego przedmiotowego budynku. Sąd podkreślił, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter rejestrowy, czyli odzwierciedla stan aktualny na podstawie konkretnie w przepisach wymienionych dokumentów. Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że skoro przedmiotowy budynek został wykreślony w ewidencji gruntów i budynków, to nie ma przedmiotu dalszego postępowania, a zatem brak jest podstaw do orzekania o funkcji jaką dany budynek spełniał - tzn. czy był to budynek użytkowy, jak stanowi aktualny wpis w ewidencji, czy był to budynek mieszkalny, jak wnioskuje obecnie skarżący. Postępowanie w tym zakresie stało się zatem bezprzedmiotowe, stąd zasadnie i słusznie zostało ono w tym zakresie umorzone. Nadto także w tym zakresie nie byłby możliwy wpis z mocą wsteczną.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł M. K., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 p.g.k. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że niezgłoszenie zmian do ewidencji gruntów i budynków w terminie 30 dni od daty ich powstania stanowi podstawę do odmowy wpisu zmiany z mocą wsteczną ex tunc; naruszenie § 45, 46 i 47 rozporządzenia z dnia 29 maja 2001 roku poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że obowiązek zgłoszenia zmian przynależny jest wyłącznie osobom władającym nieruchomością, skoro § 46 ust. 1 wskazuje na wprowadzenie zmian z urzędu oraz, że obowiązek zgłoszenia uwag do zawierającego błędy operatu sporządzonego przez [...] Sp. z o.o. w K. należał do skarżącego w czasie wyłożenia operatu do publicznej konsultacji, skoro wszedł on w posiadanie nieruchomości dopiero 11 lat później. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie nie zgodził się ze stanowiskiem organów oraz Sądu, że nie dochował obowiązku zgłoszenia zmian do ewidencji gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego tę zmianę. Podniósł, że w chwili pożaru nie miał wiedzy, że budynek zostanie zakwalifikowany do rozbiórki - zostało to przesądzone dopiero w opinii technicznej zgłoszonej w trakcie niniejszego postępowania administracyjnego. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną termin 30 dni na zgłoszenie zmian do ewidencji powinien być liczony od momentu przesądzenia o stanie budynku, co nastąpiło po wszczęciu niniejszego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania sądowego, która nie zachodziła w niniejszej sprawie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej w sformułowanych podstawach kasacyjnych zarzucił jedynie naruszenie prawa materialnego. Jednak w uzasadnieniu tych zarzutów wskazuje na błędne ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji. Zatem należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego stanowi podstawę kasacyjną jedynie w przypadku, jeżeli nastąpiło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Dlatego też w orzecznictwie NSA panuje niekwestionowany pogląd, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1). Ewentualnie może być ona skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 – wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68. I odwrotnie, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń – wyrok NSA z 16 września 2004 r., FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 96. Zatem dalsze rozważania oparte będą na niepodważonym przez skarżącego stanie faktycznym przyjętym przez organy i zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji.

Przechodząc do oceny postawionych zarzutów należy przypomnieć, że zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określają przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów i budynków, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zmian w ewidencji. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą natomiast księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach. Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. To natomiast oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności).

W związku z powyższym należy też wskazać, iż w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 45, § 46 i § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków z przepisów tych wynika, że ewidencja gruntów powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz innych dokumentów wymienionych w § 46 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, co wynika także z art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dokonanie zatem zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym gruntów, co wynika też z § 45 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że zawarte w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne regulacje prawne dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 20 - art. 26) dotyczą naniesienia do ewidencji gruntów i budynków bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej. Zasadnie Sąd podniósł, że nie jest możliwe dokonanie zmiany w ewidencji z mocą wsteczną. Jeżeli zmiany w ewidencji następują, to mają one skutek ex nunc tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc tj. z mocą wsteczną. Zauważyć trzeba, że obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do treści art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i kartograficzne obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Uregulowanie powyższe zapewnia z jednej strony aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony, ustanawiając wskazany powyżej obowiązek właściciela zawiadamiania o wszelkich zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 144/10, wyrok, WSA w Gdańsku z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 316/08 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 405/11 pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie istnieją zatem instrumenty wynikające z obowiązujących przepisów umożliwiające uwzględnienie wniosku skarżącego. Jeśli zmiany w ewidencji gruntów i budynków następują, to mają one skutek ex nunc tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc tj. z mocą wsteczną, w niniejszej sprawie od dnia pożaru budynku. Dodać tu trzeba, że wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie przyjął za podstawę odmowy wpisu zmiany z mocą wsteczną, niezgłoszenia przez skarżącego zmian w ewidencji w terminie 30 dni, lecz powołał się na wskazane wyżej przepisy prawa, które uniemożliwiają dokonanie wpisu z mocą wsteczną. Z powyższych wywodów wynika też, że organ nie mógł z urzędu wykreślić z ewidencji budynku, który uległ pożarowi. Potwierdza to także przepis § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w którym wymienione są dokumenty obligujące organ do dokonania zmian z urzędu. Takimi dokumentami nie dysponował organ rozstrzygający niniejszą sprawę. Po wtóre, jak to wskazał w skardze kasacyjnej skarżący, nawet on nie miał wiedzy, czy budynek zostanie zakwalifikowany do rozbiórki, bowiem sprawa ta została dopiero przesądzona w opinii technicznej sporządzonej w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego. Końcowo należy także wskazać, że kwestia niemożliwości zgłoszenia przez skarżącego uwag do operatu sporządzonego przez [...] Spółkę z o.o. w K. w 1999 r. nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem z uwagi na wykreślenie przedmiotowego budynku z ewidencji z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, jak to trafnie przyjęły organy administracji, bezprzedmiotowe stało się postępowanie dotyczące zmiany funkcji użytkowej budynku.

Podsumowując powyższe nie sposób przyjąć, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 p.g.k. oraz § 45, 46 i 47 rozporządzenia z dnia 29 maja 2001 roku.

Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.