Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2211/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.1 i 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz I. Sp. z o.o. w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 września 2010r. w sprawie I OSK 1549/09 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 190/09 w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem oceny była decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007r., nr 19 poz. 115) przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w ramach uznania administracyjnego co w istotny sposób rzutowało na zakres kontroli sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd Wojewódzki dokonał niewłaściwej oceny oddalając skargę I. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].12.2008r., nr [...] nie zezwalającą na lokalizacje zjazdu publicznego ( w części północnej działki) oraz na przebudowę zjazdu indywidualnego ( w części południowej działki) z drogi krajowej nr [...] na działkę [...] położoną w [...] w celu dostosowania jego parametrów do zjazdu publicznego.

Zwłaszcza Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z konstatacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny i że nie budzi zastrzeżeń ocena materiału dowodowego w zakresie dotyczącym przebudowy zjazdu indywidualnego istniejącego w południowej części działki nr [...] stanowiącej własność strony skarżącej.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany oceną prawna wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro więc Sąd Naczelny wyraził w wyroku z dnia 17 września 2010r., pogląd, że waga i zakres uchybień, jakich dopuścił się organ w przeprowadzonym postępowaniu nie mogą być naprawione na etapie postępowania sądowego w drodze złożonej odpowiedzi na skargę - w której organ odniósł się po raz pierwszy do niektórych spornych zagadnień występujących w sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jedynie uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej pozwoli na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i rozpoznanie wniosków spółki I. Sp. z o.o. w [...].

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że stan sprawy nie pozwala na to, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny który jest powołany do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zastępował organ powołany do orzekania w sprawach administracyjnych.

Z decyzji organów obu instancji wynika, że zasadniczą przyczyną wydania decyzji odmownej było ustalenie, że oba zjazdy zarówno projektowany zjazd w części północnej, jak też istniejący zjazd indywidualny na drogę krajową zlokalizowane były na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu, co jest niedopuszczalne w świetle przepisu § 113 ust. 7 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 43 poz. 430) .

W odpowiedzi na skargę skierowana do sądu organ stwierdził, że zjazd indywidualny na działkę nr [...] położony w części południowej nie znajduje się w dodatkowym pasie ruchu tylko w pasie włączenia łącznicy zjazdowej, dlatego też lokalizacja taka nie narusza przepisu § 113 ust. 7 pkt. 5 w/w Rozporządzenia.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien odnieść się należycie do kwestii związanych z możliwościami realnej zabudowy i wykorzystania przedmiotowej nieruchomości inwestora przy uwzględnieniu przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, powierzchni i układu geometrycznego działki, treści decyzji dotyczących przebudowy ulicy [...] i ich wpływu na aktualną sytuację drogową oraz natężenia ruchu a to z uwzględnieniem niezbędnych ograniczeń w wykorzystaniu nieruchomości, służących zachowaniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, planów inwestycyjnych właściciela i wszystkich pozostałych okoliczności istotnych w kontekście wymagań wynikających z warunków technicznych , jaki powinny odpowiadać drogi publiczne.

Niedokonanie przez organ administracji ustaleń we wskazanym zakresie – jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny – skutkowało tym, że nie rozważono należycie słusznego interesu strony ubiegającej się o zezwolenie na lokalizację zjazdu.

Organ winien mieć na uwadze ze decyzja przez niego podejmowana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać zawartą w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 98 z 2000 poz. 1071) powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz winna ona respektować konstytucyjną zasadę równości stron wobec prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 190 ,145 § 1 pkt 1c, 152 i 210 § 1 Ustawy z 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .