Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1091/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1406/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1406/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Ministra Finansów z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

Sąd I instancji przedstawiając stan sprawy wskazał, że w złożonym w sprawie wcześniejszym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że posiada mieszkanie o pow. 74 m2, budynek warsztatu oraz lokale użytkowe, a także niezbędny sprzęt do prowadzenia warsztatu, maszyny i środki transportowe oraz niezbędne środki na utrzymanie siebie i rodziny. Na utrzymaniu ma troje dzieci oraz osobę prowadzącą gospodarstwo domowe. Dodatkowo podniósł, że toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne. Wezwanie do dodatkowego oświadczenia poprzez udzielenie konkretnych informacji oraz złożenie określonych dokumentów pomimo odebrania przez skarżącego nie zostało wykonane. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r., Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy wskazując, że unika on przedstawienia informacji niezbędnych dla oceny wniosku dokumentów. Wobec tego, nie było możliwe dokonanie porównania wysokości obciążeń finansowych, związanych z postępowaniem sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. Zażalenie na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 3 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 marca 2016 r. oddalił skargę M. K.

Następnie w postępowaniu skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając w zaskarżonym obecnie postanowieniu odmowę przyznania skarżącemu prawa pomocy, na wstępie zaznaczył, że kwestia odmowy przyznania M. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym została rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2015 r. Z uwagi zatem na ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie, należało zbadać, czy jego sytuacja majątkowa uległa zmianie od czasu złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie i wydania poprzednich rozstrzygnięć odmawiających przyznania prawa pomocy.

Dalej, WSA stwierdził, że na podstawie oświadczeń zawartych przez skarżącego w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy w dalszym ciągu nie można ustalić jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, nie przedstawia on bowiem żadnych nowych okoliczności niż uprzednio podnoszone, które okazały się niewystarczające dla Sądu. Co za tym idzie brak jest podstaw do weryfikacji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2015 r., utrzymanego następnie w mocy postanowieniem NSA z 3 listopada 2015 r.

Zażalenie na to postanowienie wniósł M. K. W zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Wskazał, że złożył Sądowi I instancji oświadczenia i wykazał swoją sytuację materialną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy została rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. oddalającym zażalenie M. K. na odmowę przyznania prawa pomocy. Z uzasadnienia postanowienia NSA wynika, że wówczas powodem odmowy przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie był brak możliwości oceny wniosku wynikający z braku istotnych jego elementów, a także uchylenie się od złożenia – mimo wezwania Sądu – od złożenia dodatkowych dokumentów poświadczających sytuacje skarżącego.

Wskazane wyżej postanowienie należy do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne /art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa)/. Bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może jednak uchylić i zmienić takiego postanowienia. Muszą to być jednocześnie takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia wydanego w zakresie prawa pomocy zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, a którego zmiany domaga się strona.

W rozpoznawanej sprawie – występując z kolejnym wnioskiem – skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy. Co więcej, M. K. sam przyznał w sprzeciwie z dnia 5 lipca 2016 r. (k. 104 akt WSA), że składał już do akt oświadczenia na urzędowym formularzu, a jego "stan się nie zmienił". Również argumenty zażalenia w żaden sposób nie podważają prawidłowości ustaleń i wnioskowania Sądu I instancji.

W tym stanie rzeczy brak zatem podstaw by zarzucić Sądowi I instancji, że – rozpoznając ponowny wniosek – wadliwie go nie uwzględnił. W tej sytuacji kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać za zgodne z prawem.

Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.