Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1124/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Porczyńska (spr.), Sędziowie NSA: A. Wrzesińska-Nowacka, W. Jarzębowski, Protokolant J. Wegner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 roku sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. adresowanym do W.K. postanowił nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 176,40 złotych zaliczyć na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 roku w ten sposób, że: nadpłatę w kwocie 9,40 złotych zaliczył na poczet należności głównej oraz kwotę 167 złotych na poczet odsetek za zwłokę od tej zaległości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż w dniu 16 marca 2004 roku podatnik złożył zeznanie PIT-36 o wysokości dochodów osiągniętych w 2003 roku, w którym to wykazał, między innymi, różnicę pomiędzy sumą należnych zaliczek za rok podatkowy, w tym zaliczek pobranych przez płatników a podatkiem należnym w wysokości 176,40 złotych. Po ostatecznym rozliczeniu należnego i wpłaconego podatku powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w wysokości 176,40 złotych. Na podatniku w dniu złożenia zeznania podatkowego za 2003 rok ciążyła zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieuregulowania w terminie dwunastej raty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok wynikająca z decyzji Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] Nr [...]. Zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok powstała po wydaniu w dniu [...] przez Urząd Skarbowy w R. decyzji Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatkach dochodowym i obrotowym za 1993 rok w wysokości 3.917,20 złotych. Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2000 roku W.K. wniósł o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok oraz o rozłożenie na 12 rat zaległego podatku dochodowego. Na dzień złożenia wniosku, to jest 26 czerwca 2000 roku, podatnik posiadał do uregulowania zaległy podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 rok w wysokości 3.904,20 złotych wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 12.219,40 złotych. Urząd Skarbowy w dniu [...] wydał decyzję Nr [...], w której postanowił odmówić umorzenia odsetek za zwłokę, a decyzją Nr [...] postanowił rozłożyć na 12 rat zaległy podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 rok w wysokości 3.904,20 złotych wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 12.219,40 złotych i opłatą prolongacyjną w wysokości 559,40 złotych.

Termin płatności piątej raty wyznaczony na dzień 10 stycznia 2001 roku nie został przez podatnika dotrzymany. W.K. dokonał stosownej wpłaty na rachunek bankowy organu skarbowego w dniu 18 stycznia 2001 roku. Wobec czego Urząd Skarbowy w R. decyzją z dnia [...] Nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji ratalnej z dnia [...]. Termin płatności ostatniej, dwunastej raty wyznaczony został na dzień 10 sierpnia 2001 roku (podatek - 329,20 złotych, odsetki - 11.119,40 złotych, opłata prolongacyjna - 79,50 złotych). Wymieniona rata nie została wpłacona w terminie. Urząd Skarbowy w R. decyzją z dnia [...] Nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji ratalnej z dnia [...] w części dotyczącej płatności ostatniej raty zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1993.

W dniu 12 lipca 2001 roku do Urzędu Skarbowego w R. wpłynął wniosek skarżącego w sprawie umorzenia odsetek za zwłokę w wysokości 11.119,40 złotych od zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok. Ponieważ dwunasta rata, wynikająca z decyzji Urzędu o rozłożeniu zaległości na raty, nie została uregulowana do dnia złożenia wniosku, W.K. posiadał do uregulowania zaległy podatek dochodowy za 1993 rok w wysokości 329,20 złotych wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 11.271 złotych. W dniu 11 września 2001 roku na poczet przedmiotowej zaległości została dokonana wpłata w kwocie 408,70 złotych, która została postanowieniem Urzędu Skarbowego w R. zaksięgowana w ten sposób, iż na należność główną zaliczono 83,40 złotych, a na odsetki za zwłokę 325,30 złotych. Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] Nr [...] postanowił odmówić umorzenia odsetek za zwłokę od zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 roku w kwocie 11.271 złotych i ze względu na ważny interes strony umorzyć odsetki za zwłokę od zaległego podatku za 1993 rok w wysokości 5.600 złotych.

W dniu 9 listopada 2001 roku na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w R. wpłynęła wpłata W.K. w wysokości 1.161,50 złotych ("tytułem: PDOF za 1993 r. w kwocie 245,80 i odsetki 915,70"). Wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej wynikającej z nieuregulowania w terminie ostatniej, dwunastej raty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok, więc została przez organ podatkowy zaliczona w kwocie 63,30 złotych na należność główną a w kwocie 1.098,20 złotych na odsetki za zwłokę. Ponadto postanowieniem z dnia [...] Nr [...] w sprawie zarachowania nadpłaty dokonano zaliczenia nadpłaty z zeznania podatkowego PIT-36 za 2001 rok na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok w ten sposób, iż na podatek zaliczono kwotę 9,80 złotych, a na odsetki za zwłokę 176,60 złotych. Po dokonaniu powyższego zaliczenia na karcie kontowej podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok figurowała zaległość podatkowa w wysokości 172,70 złotych plus odsetki od zaległości podatkowych.

Zaliczając nadpłatę na poczet zaległości podatkowej Urząd Skarbowy w R. dokonał stosownych obliczeń, gdzie sposób wyliczenia odsetek za zwłokę wynikał z tego, że zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 rok dotyczyła niezapłaconej przez podatnika zaległości podatkowej rozłożonej na raty decyzją z dnia [...]. W tej decyzji Urząd Skarbowy w R. ustalił w określonych ratach nierównomierną wysokość należnych budżetowi państwa odsetek za zwłokę. Najwyższa kwota odsetek niezapłaconych w ratach wcześniejszych została ustalona w ostatniej, dwunastej racie. Rata ta nie została zapłacona. Z tego względu organ podatkowy uwzględnił fakt niezapłacenia należnych odsetek od zaległości podatkowych w ratach od I do XI w rozliczeniu nadpłaty z dnia 16 marca 2004 roku - powstałej w wyniku złożenia zeznania rocznego PIT-36 za 2003 rok.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. podniósł także, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok W.K. nie uległo przedawnieniu. Bieg terminu przedawnienia została przerwany w dniu [...] poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę zostało doręczone podatnikowi wraz z odpisem tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] w dniu 13 września 1995 roku.

Zażalenie na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] złożył pełnomocnik W.K. zarzucając naruszenie: art. 51 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, iż zaległością podatkową oprócz niezapłaconego w terminie podatku dochodowego za rok 1993 są również odsetki od tego podatku; art. 55 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że na kwotę zaległości podatkowej, określonej w tym przepisie, składają się również odsetki wyliczone od tej zaległości; art. 53 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez naliczenie odsetek od naliczonych odsetek od wyżej wymienionego zobowiązania w trakcie wydawania decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej, to jest określonej w decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż organ podatkowy przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia zrównał wartość niezapłaconej w terminie raty podatku w rozumieniu art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej z zaległością podatkową, odsetkami należnymi od zaległej raty podatku oraz opłatą prolongacyjną i uznał, że wymienione odrębnie trzy tytuły stanowią rozłożoną na raty zaległość podatkową, co jest niezgodne z wymienionymi w petitum zażalenia przepisami.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji podnosząc w uzasadnieniu, iż z treści art. 76 § 1, art. 76a § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) wynika, że jeśli na podatniku ciążą zaległe zobowiązania podatkowe, organ podatkowy zobowiązany jest przysługującą podatnikowi nadpłatę podatku, zaliczyć z urzędu na poczet tych zaległości podatkowych. Wpłata niepokrywająca łącznej kwoty zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę naliczonych na dzień powstania nadpłaty zaliczana jest proporcjonalnie na poczet zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę w takim stosunku, w jakim pozostają do siebie obie te wielkości. Zdaniem organu podatkowego II instancji nie może powstać sytuacja, że po dokonanym zaliczeniu nadpłaty pozostanie do zapłaty wyłącznie zaległość bez odsetek, wyłącznie odsetki lub ich część (bez kwoty należności głównej) lub, że zmienią się proporcje udziału zaległości i odsetek w ogólnej kwocie należności. Nie uwzględniono zarzutów zażalenia odnośnie zrównania wartości niezapłaconej w terminie raty podatku, w rozumieniu art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej ze wszystkimi składnikami rat podatku i uznania, że składniki raty stanowią rozłożoną na raty zaległość podatkową.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, iż kwestionowany przez pełnomocnika skarżącego sposób wyliczenia stosunku procentowego ogólnej kwoty odsetek za zwłokę na dzień 12 lipca 2001 roku został uznany za zgodny z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Sąd ten rozpatrując skargę na postanowienie Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok stwierdził, w wyroku z dnia 5 kwietnia 2004 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 400/03, iż organy egzekucyjne zasadnie dokonały zaliczenia nadpłaty w proporcji wynikającej z wielkości pozostałej do zapłaty zaległości odsetek za zwłokę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik W.K. zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] naruszenie: art. 51 § 1 i ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez zrównanie z zaległością podatkową odsetek za zwłokę, wyliczonych i wskazanych w dwunastej racie decyzji ratalnej z dnia [...]; art. 55 § 2 w związku z art. 75 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezachowanie zasady proporcjonalności w zaliczeniu nadpłaty na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę; art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej polegającym na zaliczeniu nadpłaty określonej w wymienionym wyżej postanowieniu Urzędu Skarbowego w R. na poczet zobowiązania podatkowego, które uległo przedawnieniu w wyniku upływu czasu od dnia terminu płatności tego zobowiązania, to jest okresu 5 lat licząc od dnia 1 stycznia 1995 roku; art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że bieg terminu przedawnienia został przerwany w wyniku zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, doręczonego bezpośrednio podatnikowi wraz z odpisem tytułu wykonawczego co nie jest czynnością egzekucyjną w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że podatnik nie został prawidłowo powiadomiony o dokonanej próbie czynności egzekucyjnej w postaci doręczenia tytułów wykonawczych, co nastąpiło w wyniku naruszenia art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazujących organowi egzekucyjnemu pisma adresowane do strony doręczać pełnomocnikowi, gdy strona takiego posiada.

Uzasadniając zarzuty zawarte w skardze podniesiono, iż organ podatkowy popełnił błąd interpretacyjny dotyczący stosowania przepisu art. 48 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, dokonując rozwinięcia tego przepisu, organ podatkowy "w zakamuflowany sposób" wskazuje, że na karcie kontowej jaką prowadzi do rozliczenia skarżącego zaewidencjonował faktyczną zaległość podatkową w wysokości 172,70 złotych plus odsetki wynikające z decyzji ratalnej. Organ podatkowy nie wyjaśnia w swym postanowieniu co kryje się pod pojęciem "odsetki efektywne" i z jakiego powodu nalicza odsetki od wskazanej i istniejącej zaległości podatkowej w kwocie 172,70 złotych od dnia 13 lipca 2001 roku, a nie od dnia wymagalności zobowiązania, to jest od dnia 2 maja 1994 roku. Dodatkowo strona skarżąca podniosła, iż wręczenie tytułu egzekucyjnego nie jest czynnością egzekucyjną, a tylko jednym ze środków koniecznych do dokonania czynności egzekucyjnej wobec czego nie przerywa biegu terminu przedawnienia. Do dnia przedawnienia się zobowiązania podatkowego, to jest do dnia 31 grudnia 1999 roku organ podatkowy nie dokonał żadnej czynności egzekucyjnej, co potwierdza wydanym postanowieniu, gdzie nie wskazuje się jakie czynności egzekucyjne i z jakim skutkiem zostały dokonane. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż pełnomocnikiem W.K. jest od dnia 9 marca 1995 roku, które to pełnomocnictwo w tym dniu przedłożył w Urzędzie Skarbowym w R. Na podstawie tego pełnomocnictwa od dnia jego doręczenia Urząd Skarbowy w R. jako organ podatkowy oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. kontaktują się z nim jako pełnomocnikiem skarżącego. Ten sam organ podatkowy działając jako organ egzekucyjny udaje, zdaniem autora skargi, że nie jest poinformowany o fakcie udzielenie pełnomocnictwa ogólnego, a które jest mu znane.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ dodatkowo wskazał, iż zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 rok nie uległo przedawnieniu, bowiem stosownie do treści art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu 13 września 1995 roku wskutek doręczenia W.K. zawiadomienia z dnia [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w firmie A Ltd w R. oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...]. Na powyższe zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 5 kwietnia 2004 roku (sygn. akt I SA/Łd 400/03) orzekł, iż doręczenie skarżącemu w dniu 13 września 1995 roku tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia. Jednocześnie Sąd podniósł, iż z uwagi na reguły wykładni oświadczenia woli, kontekst w jakim pełnomocnictwo z dnia 8 marca 1995 roku zostało udzielone (w toku innego toczącego się postępowania administracyjnego, dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego), nieprecyzyjne sformułowanie jego treści, uznać należy, że przedmiotowe pełnomocnictwo nie obejmowało upoważnienia pełnomocnika do występowania w postępowaniu egzekucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z obszernej historii rozliczeń zaległości podatkowej strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. sporna pozostaje kwestia spłaty XII raty tej zaległości w kwocie 329,20 zł wraz z odsetkami w wysokości 11.119,40 zł i opłatą prolongacyjną w kwocie 79,50 zł, której termin płatności upłynął, zgodnie z ostateczną decyzją z dnia [...] Nr [...], w dniu 10.VIII.2001 r. Niesporne jest, że ustalony w decyzji termin spłaty nie został przez stronę dotrzymany. Zgodnie z art.259 par.1 pkt.2) ustawy z dnia 29.VIII.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, niedotrzymanie terminu płatności którejkolwiek z rat na jakie została rozłożona zaległość podatkowa skutkuje wygaśnięciem z mocy prawa decyzji w przedmiocie rozłożenia zaległości na raty, w części dotyczącej raty nie zapłaconej w terminie płatności. W tej sytuacji nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem, podlegające zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z mocy art.76 par.1 Ordynacji /poprzednio art.75 par 1/ , oraz wpłaty nie pokrywające kwoty zaległości wraz z odsetkami, zaliczane są zgodnie z art.55 par.2 tej ustawy proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek.

Zatem będące przedmiotem sporu w tej sprawie zaliczenie nadpłaty w podatku dochodowym za 2003 r. - wykazanej przez skarżącego w zeznaniu podatkowym w kwocie 176,40 zł - na poczet zaległości w tym podatku za 1993 r. wraz z odsetkami za zwłokę, istniejącej wobec nie zapłacenia w terminie XII raty zaległości, nie narusza zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej.

Niezrozumiały jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art.51 par.1 Ordynacji poprzez zrównanie z zaległością podatkową odsetek za zwłokę. Podkreślenia wymaga, że art.76 par.1 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ podatkowy I instancji wyłącza swobodę postępowania organu w przypadku wystąpienia nadpłaty. W niniejszej sprawie organ zobowiązany był zaliczyć nadpłatę na poczet zaległych zobowiązań podatkowych. Rozliczenie nadpłaty na zaległość podatkową i odsetki od niej nie narusza zasady określonej w art.55 par.2 Ordynacji. Rozliczenie uwzględnia stosunek w jakim w dniu wpłaty pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek. Ratio legis tego unormowania sprowadza się do tego, że nie może dojść do sytuacji, w której należność główna zostanie zapłacona, a pozostaną do uregulowania jedynie odsetki od uiszczonej zaległości. Brak również wobec powyższego uznania zarzutu naruszenia art.55 par.2 Ordynacji w związku z art.75 par.1 /od dnia 1.I.2003 r. art.76 par.1/.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym za 1993 r. Zgodnie z mającym tu zastosowanie art.30 ust.1 ustawy z dnia 19.XII.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /T. jedn. Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz.486 ze zm./, zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat – licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast ust.2 tego przepisu stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się przez odroczenie terminu płatności, rozłożenie zaległości na raty oraz przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony. Zasadne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że bieg terminu przedawnienia został przerwany w związku z doręczeniem skarżącemu jako zobowiązanemu zawiadomienia z dnia [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w firmie A Ltd w R. oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...] obejmującego zaległość w podatku dochodowym za 1993 r. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że doręczenie tytułu wykonawczego skarżącemu jako zobowiązanemu nie było skuteczne, gdyż w świetle art.40 par.2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pismo to powinno być doręczone pełnomocnikowi. Strona powołuje się tu na pełnomocnictwo z marca 1995 r.

Pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa czy wcześniej na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, nie obejmuje umocowanie do czynności w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy k.p.a. ani ustawy Ordynacja podatkowa nie zawierają uregulowań analogicznych do przepisu art.91 k.p.c., który stanowi, że pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszelkich czynności w postępowaniu rozpoznawczym oraz wszelkich czynności dotyczących zabezpieczenia i egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym w stosunku do orzeczeń wydawanych na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, ale jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania podatkowego Z mocy art.18 ustawy z dnia 17.VI.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają w tym postępowaniu zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o doręczeniach a, zatem także art.40 § 2 tej ustawy stanowiący o doręczeniu pism pełnomocnikowi, jeżeli został ustanowiony. Z akt nie wynika by w postępowaniu egzekucyjnym strona ustanowiła pełnomocnika bądź by pełnomocnik ujawnił w toku postępowania egzekucyjnego fakt posiadania pełnomocnictwa. Wskazać tu należy, że z mocy art.33 par.3 K.p.a. w związku z art.18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązkiem pełnomocnika lub jego mocodawcy jest ujawnienie wobec organu egzekucyjnego faktu udzielenia tego pełnomocnictwa w ramach tego postępowania. Organ egzekucyjny nie ma prawnego obowiązku ustalania, czy zobowiązany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego ustanowił pełnomocnika. Dopiero od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa pełnomocnik powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich na równi ze stroną.

Przypomnieć tu należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznawał już kwestię zasadności zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. na przedmiotową zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r., istniejącą wobec nie zapłacenia w terminie XII raty tej zaległości /wyrok z dnia 5.IV.2004 r. sygn. akt I SA/Łd 400/03. Sąd rozpoznający tą sprawę podziela stanowisko zaprezentowane we wskazanym wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./).

Zważywszy, że w niniejszej sprawie brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przez organy podatkowe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.