Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 59/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 40h; art. 41c ust. 3 pkt 2; art. 42;
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2087
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77 par 1;art. 75 par 1; art. 80; art. 84 par 1;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak(spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zakazu dalszego przekazywania wyrobu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] listopada 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącego K. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) dnia [...] stycznia 2007 r., na podstawie m.in. art. 41 c ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 38 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz.2087, z późn. zm.), dalej s.o.z., po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], zakazującą K. K. (dalej skarżący, wnioskodawca), dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu - radiotelefonu [...] (dalej wyrób).

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2006 r. w siedzibie skarżącego dokonano kontroli przedmiotowego wyrobu. Badania przeprowadzone w akredytowanym i notyfikowanym laboratorium – C. wykazały, iż pobrane w trakcie kontroli próbki ww. wyrobu nie spełniały wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5. normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (pkt 5.2.4. normy). Jednocześnie stwierdzono, iż wyrób posiada oznakowanie zgodności CE, a przedsiębiorca wystawił dla kontrolowanego wyrobu deklarację zgodności. W toku kontroli skarżący został wezwany do przedstawienia upoważnienia, na podstawie którego przeprowadził czynności związane z oceną zgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi w imieniu producenta. W dniu [...] lipca 2006 r., opierając się na przepisie art. 40k ust. 1 s.o.z., Prezes UKE wydał decyzję nr [...], zakazującą dalszego przekazywania kontrolowanego wyrobu użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom na okres 2 miesięcy.

W dniu [...] lipca 2006 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o:

1) ponowne rozpatrzenie sprawy;

2) wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. - wątpliwości co do treści decyzji w zakresie interpretacji zdania: "decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu";

3) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes UKE decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję.

[...] czerwca 2006 r. poinformowano skarżącego, iż na podstawie art. 41 s.o.z. wszczęte zostało postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z zasadniczymi wymaganiami. Mając na uwadze, iż skarżący nie podjął działań zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, Prezes UKE na podstawie art. 40k ust. 2 s.o.z. w dniu [...] września 2006 r. przedłużył, w drodze decyzji nr [...], zakaz wprowadzony decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., dotyczący dalszego przekazywania kontrolowanego wyrobu użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom - do czasu zakończenia postępowania. Jednocześnie w dniu [...] września 2006 r. Prezes UKE, na podstawie art. 41b ust. 1 s.o.z. wydał postanowienie, w którym wyznaczył skarżącemu termin 2 miesięcy na usunięcie niezgodności kontrolowanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub wycofanie wyrobu z obrotu. Po bezskutecznym upływie ww. terminu Prezes UKE na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 2 s.o.z. wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję nr [...], w której zakazał dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom wyrobu i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podał, że wyroby nie spełniające zasadniczych wymagań powodują zakłócenia środowiska elektromagnetycznego i negatywnie wpływają na działanie innych urządzeń w tym środowisku, co prowadzi do naruszenia interesu społecznego. W konsekwencji, jako zobligowany do ochrony użytkowników przed negatywnym oddziaływaniem wyrobów nie spełniających wymagań zasadniczych musiał nadać swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Równocześnie, w ramach ostrożności procesowej, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu stwierdził, że organ nie wykazał w przewidziany prawem sposób, że kontrolowany wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań. W ocenie wnioskodawcy organ nie przeprowadził w należyty sposób postępowania kontrolnego, a ponadto całkowicie zignorował przedstawioną przez niego dokumentację techniczną, z której wynika zgodność badanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami. Organ w toku postępowania pominął także jego wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii niezależnego biegłego, a postanowienie o jego niedopuszczeniu doręczone zostało już po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów naruszono postanowienia art. 6, 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1 107 § 3 k.p.a. Poza tym skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została bezpodstawnie, bowiem w toku postępowanie wyraźnie oświadczył, że z chwilą otrzymania rozstrzygnięcia kontrolnego zaprzestał wprowadzania do obrotu kontrolowanych wyrobów. Skoro zatem skarżący zaprzestał przekazywania ww. wyrobów, to sytuacja ta nie podlega pod przepis art. 41c ust. 3 pkt. 2 s.o.z. Wnioskodawca nie zgodził się także z nałożeniem na ww. decyzję klauzuli natychmiastowej wykonalności. Organ nie wykazał bowiem w jaki sposób słuszny interes strony naruszał w przedmiotowej sprawie interes konsumentów lub użytkowników wyrobu. Podniósł nadto, iż naruszono zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Poza tym wątpliwości skarżącego budził fakt, iż zaskarżona decyzja została podpisana przez "p.o. Dyrektora Delegatury w W.".

Rozpatrując sprawę ponownie Prezes UKE zbadał przesłanki wydania decyzji z dnia 17 listopada 2006 r., wskazując na treść art. 41 c ust. 3 s.o.z. Skoro w przedmiotowym postępowaniu oba warunki przewidziane w powyższym przepisie zostały spełnione łącznie, to zasadnym było wydanie ww. rozstrzygnięcia i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ zważył, że w toku kontroli pobrano do badań próbkę wyrobu i z wyników tych badań, które były dostępne dla skarżącego wynika jednoznacznie, że próbka nie spełniała wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania (pkt 5.2.5. normy) oraz emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania (pkt 5.2.4. normy). W konsekwencji uznał za niezasadny zarzut wnioskodawcy niedopuszczenia w toku postępowania dodatkowego dowodu z opinii biegłego i przywołał art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 2 k.p.a. Wskazał przy tym, że w przedmiotowej sprawie oparł się na badaniach laboratoryjnych przeprowadzonych przez jednostkę akredytowaną, wobec tego powtórzenie badań przez inną jednostkę notyfikowaną byłoby zastosowaniem tego samego środka dowodowego po raz drugi i spowodowało jedynie niepożądaną przewlekłość postępowania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ przywołał, iż przepisy s.o.z. transponują do polskiego porządku prawnego ogólne zasadny obowiązujące w Dyrektywach Nowego Podejścia. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel dokonują oceny zgodności wyrobu przed wprowadzeniem go do obrotu. Po dokonaniu oceny zgodności i po uzyskaniu pozytywnego wyniku, producent lub jego upoważniony przedstawiciel wystawia deklaracje zgodności i znakuje wyrób oznakowaniem zgodności CE. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wobec braku upoważnienia skarżącego przez producenta wyrobu do działania w jego imieniu, wystawienie deklaracji zgodności i naniesienie oznakowania CE na wyrobie zostało dokonane przez podmiot do tego nieuprawniony. Zgodnie z art. 40k s.o.z. organ wyspecjalizowany, jakim w przedmiotowej sprawie jest Prezes UKE, może wydać decyzję o zakazie dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy na okres do dwóch miesięcy (art. 40k ust. 1 s.o.z.), a następnie - w wypadku wszczęcia postępowania - przedłużyć ten zakaz do czasu zakończenia postępowania (art. 40k ust. 2 s.o.z.). Decyzje wydawane w trybie art. 40k s.o.z. obowiązują więc tylko do czasu zakończenia postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami. Dlatego też ustawodawca umożliwił - w art. 41 c ust. 3 pkt 2 s.o.z. - organowi wyspecjalizowanemu prowadzącemu to postępowanie, wydanie decyzji kończącej postępowanie, w której zakaz dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy zostanie ustanowiony bez ograniczenia terminu, tak aby uniemożliwić stronie decyzji dalsze, a więc następujące po zakończeniu postępowania, przekazywanie użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy wyrobu niespełniającego wymagań zasadniczych. Zdaniem organu nie zasadne byłoby ograniczanie możliwości zastosowania przepisu art. 41 c ust. 3 pkt 2 s.o.z. jedynie do sytuacji, w której adresat decyzji wydanych w trybie art. 40k s.o.z. uchylał się od ich wykonania. Wyrażenie "dalsze przekazywanie" użyte w treści przepisu odnosi się do zachowania adresata decyzji po jej wydaniu, a nie do zachowań strony w toczącym się uprzednio postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał na konieczność ochrony interesu konsumentów oraz użytkowników z uwagi na wyniki przeprowadzonych badań wyrobu, które wymagały ustanowienia zakazu jego dalszego przekazywania, bowiem w przypadku emisji niepożądanych nadajnika w stanie nadawania stwierdzono przekroczenie parametru normy o 800% ( dot. II-giej harmonicznej częstotliwości kanału), a w odniesieniu do częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania wartości graniczne dla parametru t2 zostały przekroczone o ok. 8%. W zakresie kwestii związanych z obsadzaniem stanowisk dyrektorów departamentów lub komórek równorzędnych (a takimi są delegatury UKE) w ministerstwach i urzędach centralnych, organ odwołał się do regulacji ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217). Dyrektorzy delegatur UKE, w tym dyrektor delegatury w W., otrzymali akty powołania na stanowisko w dniu [...] listopada 2006 r. W związku z powyższym zaskarżona decyzja wydana w dniu [...] listopada 2006 r. została podpisana przez osobę pełniącą obowiązki dyrektora, posiadającą stosowne upoważnienie Prezesa UKE do podpisywania decyzji w jego imieniu.

Na powyższą decyzję skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucił naruszenie:

1) art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP,

2) art. 41 ust. 3 pkt 3 s.o.z.,

3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 84, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.,

wnosząc o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo (ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia),

2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w toku postępowania nie zostało w sposób poprawny i pełny przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, zarówno w zakresie postępowania kontrolnego, jak również tzw. postępowania administracyjnego, opartego na przepisach s.o.z. Jego zdaniem w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ wykazał całkowity brak zrozumienia istoty zasady dwuinstancyjności, bowiem ograniczył się jedynie do zrecenzowania zarzutów odwołania. Nadto za całkowicie nieprzekonującą uznał argumentację organu odnoszącą się do poprawności zastosowania art. 41 c ust. 3 pkt. 2 s.o.z.

W odpowiedzi na skargę UKE wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 623/07, oddalił ww. skargę, podając, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma treść art. 42 s.o.z. W ocenie Sądu przepisy k.p.a. powinny być stosowane pomocniczo, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, z wyłączeniem ich stosowania w odniesieniu do etapu kontroli. Zaś do kontroli prowadzonej przez wyspecjalizowane organy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy dotyczące zakresu działania tych organów - w niniejszej sprawie przepisy prawa telekomunikacyjnego. W związku z powyższym, Sąd uznał, że wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia w trakcie kontroli zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe (wyjaśniające) są chybione. Odnosząc się do zarzutu związanego z odmową dokonania badań wyrobu przez inną jednostkę badawczą, niezwiązaną z organem dokonującym kontroli, Sąd podzielił stanowisko UKE o braku podstaw do podważania kompetencji ww. laboratorium lub zarzucania mu stronniczości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41c ust. 3 pkt 2 s.o.z. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania twierdzenia organu orzekającego w sprawie, iż skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych niezgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi, bądź do wycofania wyrobu z obrotu, w związku z czym termin wyznaczony postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. minął bezskutecznie. W tej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zaskarżył go w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną UKE wniosło o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 389/08 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu podał, że wprawdzie w art. 41-41c s.o.z. uregulowano w sposób odmienny od postępowania regulowanego przepisami k.p.a., postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z wymaganiami zasadniczymi lub innymi wymaganiami, lecz jednocześnie w art. 42 s.o.z. stwierdzono, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami stosuje się przepisy k.p.a. Do omawianego postępowania mają zatem zastosowanie przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w s.o.z. Nie można zatem przyjąć, iż skoro organ administracji publicznej wydaje decyzję na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 s.o.z., to jest bezwzględnie związany wynikami kontroli, na podstawie których stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań i wyników tych nie można weryfikować (oceniać) na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów k.p.a. Stąd też w toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji powinien ocenić, czy zasadniczy dowód w sprawie, a mianowicie opinia GP – C. był wystarczający dla dokonanej przez organ oceny, że przedmiotowy radiotelefon nie spełnia wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000, przy uwzględnieniu znajdującej się w aktach sądowych opinii technicznej I. – P. z dnia [...] sierpnia 2006 r., w której krytycznie ustosunkowano się do przeprowadzonych badań wykonanych przez Centralne Laboratorium. W tych okolicznościach Sąd powinien także ocenić, czy Prezes UKE powinien zasięgnąć opinii uzupełniającej C., z zaleceniem ustosunkowania się do powyższej opinii technicznej Instytutu Łączności, zasięgnąć opinii innego autoryzowanego laboratorium czy też przeprowadzić dowód z opinii innego biegłego. W świetle powyższych rozważań, zdaniem NSA nie mogła mieć decydującego znaczenia okoliczność, czy do samego postępowania kontrolnego miały, czy też nie miały zastosowania odpowiednie przepisy k.p.a., skoro wyniki takiej kontroli, stanowiącej podstawę decyzji wydanej na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 s.o.z., podlegają ocenie organu administracji publicznej z uwzględnieniem przepisów k.p.a. z uwagi na jednoznaczną treść art. 42 s.o.z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sąd, któremu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę ponownie, skarga K. K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, uwzględniając wykładnię prawa dokonaną przez NSA, zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy procesowe. Zgodnie z tą wykładnią nie można przyjąć, że skoro organ administracji publicznej wydaje decyzję na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 2 s.o.z., to jest bezwzględnie związany wynikami kontroli, na podstawie których stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań i wyników tych nie można weryfikować na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 42 s.o.z. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymogami stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Konsekwencją takiej regulacji był obowiązek organu zastosowania w rozpoznawanej sprawie m.in. przepisów art. 7, 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a., w celu wyjaśnienia i ustalenia dokładnego i prawidłowego stanu faktycznego sprawy, albowiem zastosowanie tych przepisów nie zostało wyłączone przez powyższą regulację. Wyniki przeprowadzonej w toku postępowania administracyjnego kontroli podlegają bowiem pełnej ocenie organu z uwzględnieniem przepisów k.p.a., z uwagi na jednoznaczną treść art. 42 s.o.z.

W sprawie niniejszej powinność ta nie została w całości zrealizowana. Organ, nieuwzględniając wniosku skarżącego o powołanie niezależnego biegłego w celu przeprowadzenia badań, niezasadnie przyjął, że strona skarżąca nie jest uprawniona do kwestionowania oceny badań laboratoryjnych wyrobu (radiotelefonu), przeprowadzonych przez U. – C., z uwagi na posiadanie przez to laboratorium wymaganej przepisem art. 40 h s.o.z. akredytacji. Dowód z oceny autoryzowanego laboratorium nie wiąże podmiotu kontrolującego, lecz jak każdy inny dowód podlega kontroli organu wydającego decyzję na podstawie art. 41 c ust. 3 pkt 2 s.o.z. Jak zwrócił uwagę NSA w przeciwnym wypadku, to w istocie ocena takiego laboratorium, która nie podlegałaby żadnej kontroli, decydowałaby o zakazie przewidzianym w tym przepisie, a decyzja organu administracji publicznej miałaby charakter deklaratoryjny, co jednak nie wynika z treści tego przepisu. Obowiązkiem organu, przy weryfikacji opinii laboratorium, jest dokonanie oceny, czy postępowanie w zakresie przeprowadzonych badań było prawidłowe, czy wyniki badań przeprowadzonych z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności są wiarygodnym dowodem w sprawie, przy uwzględnieniu całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w myśl przepisu art. 80 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie dokonanie takiej szczegółowej oceny było niezbędne wobec treści opinii technicznej P. – I. – Z. z dnia [...] sierpnia 2006 r., w której krytycznie ustosunkowano się do przeprowadzonych badań wykonanych przez C. Stwierdzono w niej m.in., iż wykaz aparatury użytej do wszystkich wykonywanych badań nie stanowi podstawy do stwierdzenia, czy zastosowana metoda badania jest zgodna z zalecaną w normie, a ponadto, że ze względu na niedostateczne udokumentowanie zastosowanej metody badań nie jest możliwe ustosunkowanie się do przedstawionych wyników. Prezes UKE oceny takiej nie dokonał, nie rozwiał w żadnym zakresie zgłaszanych wątpliwości co do metodologii przeprowadzonych badań, naruszając tym samym wskazane powyżej przepisy k.p.a.

W tej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien zasięgnąć opinii uzupełniającej C., zlecając mu m. in. odniesienie się do oceny technicznej I., a zwłaszcza wskazanie zastosowanej metodologii badań, bądź też rozważyć celowość zasięgnięcia opinii innego autoryzowanego laboratorium lub też przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego. Skorzystanie z opinii innego laboratorium lub biegłego będzie zasadne jedynie wówczas, gdy po sporządzeniu przez C. opinii uzupełniającej skarżący będzie formułował uzasadnione uwagi co do jej treści. Tylko w ten sposób możliwe będzie bowiem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w powyższym zakresie, organ ponownie oceni czy w świetle ustalonego stanu faktycznego zachodzą przesłanki do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 41c ust. 3 pkt 2 s.o.z.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania, obejmujących opłacony wpis sądowy w wysokości 200 zł. Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.