Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 64/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 2, art. 66, art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: par. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] Spółka z o.o. w [...] kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz") - działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199, poz. 1227; dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", w skrócie: "u.u.i.ś."), § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej "Rozporządzenie") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") - po rozpatrzeniu wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia: budowy stacji bazowej [...] sp. z o.o. we wsi [...], zobowiązał do przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko oraz nakazał sporządzenie raportu zgodnego z art. 66 u.u.i.ś.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej został złożony w dniu [...] czerwca 2009 r., w następstwie czego organ zwrócił się do Starosty [...] (dalej: "Starosta") oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego o opinię w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Starosta w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. uznał, że konieczne jest przeprowadzenie oceny, ponieważ budowa pięćdziesięciometrowej wieży z kilkoma antenami nadawczymi może spowodować konflikty społeczne, a ocena oddziaływania na środowisko daje możliwość zapoznania się mieszkańców z potencjalnym oddziaływaniem projektowanej inwestycji, szczególnie jeśli emitowane pole elektromagnetyczne będzie opisane i przedstawione w formie graficznej jako oddziaływanie na najbliższą okolicę. Ocena oddziaływania powinna być ograniczona do oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową. Powiatowy Inspektor Sanitarny przekazał pismo do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który odstąpił od zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie wskazując, że według załączonej karty informacyjnej inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, jak wskazał organ I instancji, w toku postępowania została również uwzględniona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "SKO") z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] uchylającą decyzję nr [...] Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] ustalającą inwestycję celu publicznego w postaci ww. przedsięwzięcia, w uzasadnieniu której SKO wskazało, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W podsumowaniu organ I instancji stwierdził, że postanowienie zostało wydane po przeanalizowaniu programu inwestycji, wydanych w sprawie opinii oraz stanowisk wnioskodawcy i jego pełnomocnika.

Na opisane postanowienie zażalenie złożył inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika. Napisał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu. W sprawie została złożona szczegółowa analiza techniczna planowanej inwestycji, sporządzona przez specjalistę. Przedmiotem ekspertyzy było opracowanie zamierzonego przedsięwzięcia pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z dokumentu tego wynika wprost, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co też podkreślił w swym piśmie Wojewódzki Inspektor Sanitarny, oraz nie jest wymagane sporządzenie raportu. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia, wziąwszy pod uwagę moc poszczególnych anten sektorowych projektowanej stacji, aby inwestycja wymagała przeprowadzenia postępowania, odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, musiałaby wynosić mniej niż 100 m bądź 150 m. Powyższe wymogi dotyczą jedynie anten sektorowych, albowiem planowane do instalacji radiolinie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w ogóle nie wymagają analizy i uzyskania decyzji środowiskowej. Jak wynika z analizy środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w określonych w rozporządzeniu odległościach. Organ I instancji dokonał pobieżnej oceny stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył zebranego w jego toku materiału dowodowego, który w oczywisty sposób wskazuje na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr sprawy [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu SKO wskazało, że zarówno wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jak i załączona do niego karta informacyjna spełniają wymagania prawa. Organ I instancji, dysponując opiniami Starosty i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, dokonał własnej analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO wskazało, że opinie mają na celu dokonanie oceny, czy w zakresie, w jakim decyzja środowiskowa będzie uzgadniana z tymi organami, istnieje konieczność przedstawienia przez inwestora szerszej analizy wpływu inwestycji na środowisko. Słusznie organ I instancji wskazał, iż planowana inwestycja, z uwagi na skalę przedsięwzięcia (wielkość emisji i moc anten porównaną do najbliższej zabudowy mieszkaniowej) może znacząco oddziaływać na środowisko i to w sposób nie wyjaśniony do końca przez inwestora. Tym samym zasadnym jest, celem podjęcia obiektywnego rozstrzygnięcia, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. SKO podkreśliło, że zakres raportu został określony ogólnie właśnie po to, aby wykazać, czy planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, czy będzie miała wpływ na obszar Natura 2000 itp. Jeżeli ocena oddziaływania na środowisko wykaże, że przedsięwzięcie nie mieści się w Rozporządzeniu, to tym samym nie będzie podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Od opisanej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiodła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "[...]"), wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień. Spółka zarzuciła naruszenie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do sytuacji, gdy przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz naruszenie art. 59 u.u.i.ś. polegające na przyjęciu dopuszczalności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji nie mającej charakteru przedsięwzięcia mogącego (zawsze albo potencjalnie) oddziaływać na środowisko. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 63 ust. 4 u.u.i.ś. poprzez sformułowanie zakresu raportu w sposób ogólnikowy, niedookreślony, a także art. 124 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów [...], dotyczących zwłaszcza błędnego rozumienia pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi" użytego w Rozporządzeniu. W uzasadnieniu skarżący zasadniczo powtórzył argumenty przywołane już w zażaleniu na postanowienie Burmistrza i wniósł o uchylenie orzeczeń obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest, co do zasady, pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postępowanie prowadzone przez organy obu instancji na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zakończone wydaniem postanowienia SKO utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia [...]: budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji winny w toku postępowania podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z powyższą zasadą skorelowana jest regulacja art. 77 k.p.a., w myśl której organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. To, czy dana okoliczność została udowodniona, organ winien ocenić na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Stosownie do art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., w uzasadnieniu postanowienia (tak jak i decyzji) organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł dokonując ustaleń.

W ocenie Sądu organy obu instancji orzekając w przedmiotowej sprawie nie wywiązały się z tak określonych obowiązków. W szczególności nie zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny istotne okoliczności sprawy. Przede wszystkim kluczowa dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia kwestia, czy parametry planowanej inwestycji determinują jej zaliczenie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze albo potencjalnie), gdyż zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. tylko dla tego rodzaju inwestycji wydaje się decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach i tylko w tym przypadku może zaktualizować się lub zostać nałożony obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (por. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś.).

We wnioskach końcowych Karty Informacyjnej przedmiotowej inwestycji (dalej: "Karta Informacyjna", w skrócie "KI"), sporządzonej zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku (s. 17 KI), jej autorzy podkreślili, że obszary o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczającej wartość dopuszczalną wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla użytkowników okolicy. Zaznaczając, że w zasięgu oddziaływania przedmiotowej stacji nie znajdują się stacje bazowe innych operatorów, stwierdzono, że zgodnie z wymaganiami dotyczącymi zakresu oceny oddziaływania na środowisko planowana stacja bazowa telefonii cyfrowej nie będzie wpływała negatywnie na zdrowie ludności, ani na inne elementy szeroko pojętego środowiska naturalnego. Według przedstawionej w Karcie informacyjnej analizy występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej promieniowania anten (tabela 1.2 na s. 7 KI) takowe miejsca nie występują. Powołano się przy tym na przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i lit. b Rozporządzenia, zgodnie z którymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

a także na przepisy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i lit. f Rozporządzenia, zgodnie z którymi sporządzenia takiego raportu mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Na tej podstawie skonkludowano, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest lub może być wymagane (s. 17 KI).

W ocenie Sądu, zważywszy na szczegółowy opis planowanej inwestycji i kategoryczne wnioski zawarte w Karcie Informacyjnej oraz w istocie aprobujące je stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, organy obu instancji nie uzasadniły należycie swojego stanowiska, że w sprawie powinna jednak zostać przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew twierdzeniu SKO, Sąd nie dopatrzył się w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji śladów jego własnej analizy planowanego przedsięwzięcia. Przywoływana przez Burmistrza odmienna interpretacja przepisów przez organy, które opiniowały planowaną inwestycję oraz odmienna interpretacja przepisów przez wnioskodawcę i jego pełnomocnika – i wynikająca stąd, jak stwierdza ów organ, niemożność uzyskania jednoznacznego stanowiska, czy należy przeprowadzić postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – nie mogą być uznane za wystarczające powody nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym bardziej, że – co należy tu podkreślić – uwzględniona przez organ I instancji opinia Starosty, wskazująca na konieczność przeprowadzenia takiej oceny z uwagi na możliwość wystąpienia "konfliktów społecznych", była wadliwa, jako odwołująca się do nieprzewidzianego w ustawie kryterium kwalifikacji.

W tym kontekście niezrozumiałe jest także stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że organ I instancji słusznie wskazał, iż planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko "i to w sposób nie wyjaśniony do końca przez inwestora". Wszak to na organie właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, któremu ustawodawca poruczył rozstrzyganie o tym, czy istnieją przesłanki do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – a w efekcie także na kontrolującym jego rozstrzygnięcie organie II instancji – spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich występujących w sprawie wątpliwości, zarówno co do treści przepisów, jak i co do charakteru lub parametrów planowanej inwestycji. Organ może w tym celu przeprowadzać niezbędne dowody (w tym dowód z opinii biegłego, który byłby w stanie zweryfikować prawdziwość twierdzeń i wniosków zawartych w KI) oraz wezwać stronę do złożenia niezbędnych wyjaśnień. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organ I Instancji przed wydaniem postanowienia sygnalizował inwestorowi jakiekolwiek wątpliwości, błędy lub niejasności związane z treścią Karty Informacyjnej i aby zwracał się do niego o ich wyjaśnienie. Organy obu instancji nie zakwestionowały ustaleń zawartych w Karcie Informacyjnej, w tym przedstawionych w niej danych i wyliczeń, na podstawie których inwestor wywiódł, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani też nie poczyniły własnych ustaleń.

Dalece niewystarczające – zważywszy treść przywołanych wyżej przepisów Rozporządzenia – jest przy tym stwierdzenie przez organ I instancji, że w odległości pomiędzy 100 m a 150 m od planowanej inwestycji znajduje się "nieruchomość". Należy podkreślić, że pojęcie "nieruchomości" – która w świetle przepisów Kodeksu cywilnego oznacza bryłę obejmująca grunt oraz przestrzeń nad i pod jego powierzchnią – nie jest tożsame z pojęciem "miejsca dostępnego dla ludności" w znaczeniu używanym w Rozporządzeniu. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Oznacza to, że w obrębie jednej nieruchomości mogą występować zarówno miejsca niedostępne, jak i dostępne dla ludności w powyższym znaczeniu. Z punktu widzenia analizowanych przepisów Rozporządzenia dla zakwalifikowania danej instalacji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wystarczy ustalenie, że w określonym zasięgu promieniowania anteny znajduje się "nieruchomość", choćby nawet zabudowana, ale istotne jest to, czy w tym zasięgu, mierzonym wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajdują się "miejsca dostępne dla ludności", a więc miejsca, do których dostęp ludności nie jest zabroniony i nie wymaga użycia sprzętu technicznego.

W związku z powyższym jako co najmniej przedwczesny należy ocenić argument SKO, że przedmiotowa inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego należy przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. A już za nie znajdujący oparcia w przepisach prawa trzeba uznać pogląd, iż celem nałożenia obowiązku przeprowadzenia takiej oceny może być wykazanie, że oceniana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć wyszczególnionych w Rozporządzeniu. W świetle przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku najpierw należy bowiem jednoznacznie przesądzić, czy planowana inwestycja w ogóle zalicza się do przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (tj. według terminologii stosowanej w Rozporządzeniu: do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony" – art. 173 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś.). Dopiero po stwierdzeniu tego faktu pojawia się potrzeba rozstrzygnięcia postanowieniem, czy dla takiego przedsięwzięcia powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, zważywszy na uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Informacja o tych uwarunkowaniach, które zostały w danym przypadku wzięte pod uwagę przez organ, powinna znaleźć się w uzasadnieniu wydanego postanowienia (art. 65 ust. 3. u.u.i.ś.). Brak takiej informacji w uzasadnieniu zapadłych w niniejszej sprawie postanowień organów tak pierwszej jak i drugiej instancji, stanowiąc ewidentne naruszenie ostatnio powołanego przepisu, zarazem jawi się jako kolejny dowód na to, iż postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób należyty.

Odnośnie zaś do zarzutu skargi w kwestii wadliwego określenia zakresu raportu, Sąd nie podziela generalnego stwierdzenia skarżącej, że w żadnym przypadku niedopuszczalnym jest określenie przez organ zakresu konkretnego raportu w sposób ogólny, poprzez proste odesłanie do art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Zarazem jednak Sąd zwraca uwagę, iż przepis ten, określając wymagania co do zawartości raportu, ma na względzie wszystkie potencjalne inwestycje – także te o znacznie wyższym stopniu skomplikowania i wielokrotnie większej skali oddziaływania na środowisko niż stacja bazowa telefonii komórkowej – i dlatego zamieszczone w nim wymagania należy traktować jako wyznaczające w istocie najszerszy zakres raportu. Zakres ten w przypadku konkretnej inwestycji – z uwagi na jej usytuowanie, charakter lub skalę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – może zostać zawężony, co wyraźnie wynika z art. 68 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., który przewiduje możliwość odstąpienia przez organ określający zakres raportu od wymagań co do jego zawartości, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4, 13, 15 i 16 u.u.i.ś. Przy stosowaniu tego przepisu należy mieć na względzie konstytucyjną zasadę proporcjonalności (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), która generalnie zakazuje nakładania na podmioty prawa nadmiernych ograniczeń i ciężarów, ponad potrzebę określoną przez cel, któremu te ograniczenia lub ciężary miały służyć. Mając na względzie powyższe, organ określający zakres raportu powinien każdorazowo rozważyć, czy rzeczywiście konieczne jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku sporządzenia raportu w pełnym zakresie, czy też z uwagi na specyfikę danej inwestycji może on zostać ograniczony stosownie do art. 68 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. Rozważania te powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu postanowienia w sprawie raportu. Również temu obowiązkowi organ I instancji uchybił, a organ odwoławczy uchybienia tego nie skorygował. Nie sposób bowiem uznać za dostateczne wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zakres raportu został określony ogólnie w tym celu, aby wykazać, czy planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Jak to już wyżej wskazano, nie taki jest cel raportu (szerzej: oceny oddziaływania) i nie te względy powinny determinować zakres raportu, lecz tylko czynniki, o których mowa w art. 68 ust. 1 (stan współczesnej wiedzy i metod badań, istniejące możliwości techniczne i dostępność danych) oraz ust. 2 in principio u.u.i.ś. (usytuowanie, charakter i skala oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko).

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W kwestii wykonalności zaskarżonego aktu (pkt 2 sentencji) rozstrzygnięto stosownie do art. 152 p.p.s.a. O kosztach (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu (100 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego ją adwokata ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w wysokości 240 zł.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi, a przede wszystkim ustali – w razie potrzeby po uzupełnieniu postępowania dowodowego – czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze albo potencjalnie) lub na obszar Natura 2000 (zob. s. 16 Karty Informacyjnej). Stosownie do wyniku tych ustaleń podejmie dalsze czynności procesowe. W szczególności, w razie uznania, iż jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ wystąpi o opinie, o których mowa w art. 64 ust. 1 u.u.i.ś., i w oparciu o te opinie oraz na podstawie własnych ustaleń rozstrzygnie o potrzebie (bądź jej braku) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, i o zakresie ewentualnego raportu. W każdym przypadku swoje rozstrzygnięcie należycie uzasadni.