Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 124/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
article: par. 6 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 6 poz 35
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

SENTENCJA

Dnia 4 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski,, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Joanna Skrzypczak - Zajger, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 20 września 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi Kancelarii Biegłych Rewidentów A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. (upoważniony przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej) określił A Spółka z o.o. w Ł. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., zaległość podatkową z tego tytułu w wysokości 54.490 złotych oraz odsetki za zwłokę.

Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia

[...] skierowaną do B Spółki z o.o. w Ł. (następcy prawnego Spółki A) uchyliła w części decyzję organu I instancji i zmniejszyła określone nią zaległość podatkową do kwoty 30.158 zł oraz odsetki za zwłokę.

Organy podatkowe przyjęły w szczególności, że wydatki poniesione przez spółkę na adaptację (modernizację) budynku magazynowo-gospodarczego na budynek biurowy są wydatkami o charakterze inwestycyjnym a nie remontowym.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia

[...] uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano,

że sporne wydatki związane z robotami budowlanymi wykonanymi w 1999 r. (wykonanie wypraw wewnętrznych z płyt gipsowo-kartonowych, ułożenie glazury

i terakoty w części pomieszczeń, wymiana balustrad na klatce schodowej, montaż zadaszenia nad wejściem i nowych drzwi wejściowych oraz w części na utwardzenie terenu przed budynkiem) zostały poniesione na przebudowę, adaptację i modernizację środków trwałych (budynku i placu utwardzonego). Spółka dokonała adaptacji budynku na budynek biurowy służący kancelarii biegłych rewidentów, gdyż wcześniej budynek ten służył innym celom. Roboty budowlane miały nie tylko charakter adaptacji, ale także przebudowy w zakresie dotyczącym zmian w rozkładzie pomieszczeń budynku, oraz modernizacji (czyli unowocześnienia budynku i placu utwardzonego). Nie została natomiast w pełni wyjaśniona kwestia kwalifikacji wydatków dotyczących instalacji elektrycznej. Organ podatkowy winien także wykazać, że w zakresie wydatków na roboty budowlane uznanych za ulepszenie nastąpił wzrost wartości użytkowej środków trwałych w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia ich do używania, mierzonej konkretnymi parametrami.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zaskarżoną decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w wysokości 177.888 zł, zaległość w tym podatku w wysokości 30.108 zł i odsetki za zwłokę.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wykonane przez spółkę w 1999 r. roboty budowlane wiązały się ze zmianą charakteru budynku (z budynku gospodarczego produkcyjno-magazynowego na biurowy i noszą znamiona ulepszenia w rozumieniu przepisu art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Roboty te były realizowane systemem gospodarczym przy czym koszt materiałów wynosił 60.805,14 zł a koszt robocizny 99.194,60 zł. Zdaniem Izby Skarbowej wydatki w kwocie 71.654,73 zł były wydatkami o charakterze remontowym natomiast wydatki w kwocie 88.435,01 dotyczyły inwestycji (ulepszenia). Wydatki o charakterze inwestycyjnym obejmują prace związane z wykonaniem tynków gipsowo-kartonowych, nowych balustrad metalowych wypełnionych płytami szklanymi lub szklano podobnymi, zadaszenia nad wejściem oraz drzwi wejściowych aluminiowych a także w części prace związane z położeniem glazury i terakoty w przebudowanej części budynku (w 74%), wymianą instalacji elektrycznej (w 50%) i wymianą nawierzchni placu (w 65%). Położenie glazury i terakoty spowodowało wzrost cech technicznych i wartości użytkowej wyrażonej wzrostem okresu trwałości na 60-80 lat. Wykonanie instalacji elektrycznej 5-cio żyłowej dodatkowo zabezpieczenia przed porażeniem, poprawia bezpieczeństwo, zwiększa zabezpieczenie przeciwpożarowe. Nowe rozwiązania zostały zastosowane na wszystkich kondygnacjach obiektu a poniesione wydatki dotyczyły zarówno wymiany instalacji elektrycznej jak i wyposażenia (oprawy, klosze, łączniki). Utwardzenie terenu w 65% polegało na zamianie powierzchni z betonu, kamieni brukowych i trylinki na nawierzchnię z kostki brukowej. Kostka brukowa charakteryzuje się wyższą jakością i trwałością wpływając na wydłużenie okresu używania.

Zwykłe tynki cementowo-wapienne zastąpiono szlachetnymi tj. płytami gipsowo-kartonowymi czyli jakościowo innym materiałem, niż użyto w stanie pierwotnym. Płytami obłożono ściany oraz wykonano na stelażu sufity, które następnie pomalowano. Ze względu na technikę wykonania i wynikający stąd stopień wygładzenia powierzchni tynki te należy zaliczyć do tynków wyższej kategorii (kategoria IV w miejsce III) co powoduje zwiększenie wartości użytkowej obiektu.

Stare tradycyjne balustrady zastąpiono balustradami metalowymi z podchwytem na słupkach i wypełniono je płytami szklanymi lub szklano podobnymi. Poprzez zastosowanie wielkoformatowych elementów szklanych zwiększono doświetlenie klatki schodowej, uzyskano możliwość wykorzystania tzw. światła kontaktowego naturalnego. Wykonanie nowych balustrad skutkuje oszczędnością w zużyciu energii elektrycznej oraz poprawą warunków BHP.

Zadaszenie z płyty żelbetowej zastąpiono zadaszeniem konstrukcji aluminiowej wypełnionej płytami z poliwęglanu. W miejsce drzwi wejściowych metalowych zainstalowano aluminiowe z szybą zespoloną bezpieczną. Rozwiązanie

to spowodowało wzrost wartości użytkowej i wydłużenie okresu używania nowych rozwiązań konstrukcyjnych. Nowe zadaszenie powoduje lepsze doświetlenie naturalne, lepsze odprowadzenie wody, zmniejszenie zalegania śniegu. Zastosowanie nowych drzwi poprawia szczelność, dźwiękochłonność oraz izolację termiczną, co obniża koszty eksploatacji obiektu.

Organ odwoławczy podkreślił, że według operatu szacunkowego z lutego 1998 r. wartość techniczna bieżąca spornego budynku została określona na kwotę 111.949 zł. W latach 1998-1999 tylko na ten budynek spółka poniosła wydatki w kwocie 566.335 zł. Roboty budowlane były realizowane na przestrzeni całego 1999 r. a zatem w świetle § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U Nr 6, poz. 35 ze zm.) spółka nie mogła w 1999 r. żądać ustalenia zwiększonych odpisów amortyzacyjnych od przekwalifikowanych z remontów na inwestycje wydatków.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję B Spółka z o.o. w Ł. wniosła o jej uchylenie podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z § 2 i § 6 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. poprzez nieuznanie jako kosztów uzyskania przychodu 1999 r. poniesionych wydatków na remont w kwocie 69.378,85 zł;

- art. 15 ust. 1 i ust. 6 oraz 16 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z § 7 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. poprzez niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodu 1999 roku zwiększonych odpisów amortyzacyjnych w kwocie 9.252,72 zł pomimo ustalenia w odrębnej decyzji (z dnia [...]), że zakwestionowane wydatki dotyczące 1998 r. powiększają wartość środka trwałego i obciążają koszt uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne w kolejnych latach, a także w kwocie 3.050,74 zł od ustalonych inwestycji zakończonych i oddanych do używania w 1999 r.,

- art. 187 i art. 192 Ordynacji podatkowej w wyniku zaniechania obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zgodnie ze wskazaniami wyroku NSA z dnia

[...] w tej sprawie.

Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy skupił się na wyeksponowaniu niekwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń sądu o stwierdzonej zmianie charakteru budynku i o dokonaniu jego adaptacji, przebudowy lub modernizacji oraz modernizacji placu utwardzonego zapominając, że jest to tylko jedna z przesłanek umożliwiających prawidłowe zakwalifikowanie określonego wydatku jako poniesionego na ulepszenie środka trwałego. Zbyt ogólnikowe jest powołanie się na "wzrost cech technicznych i wartości użytkowej", "zwiększenie zabezpieczenia przeciwpożarowego

i przeciwporażeniowego", "wyższą jakość i trwałość", czy "obniżenie kosztów eksploatacji" jako miernik wzrostu wartości użytkowej środka trwałego bez przeprowadzenia obliczeń i analizy w celu wskazania jak kształtowały się te parametry w dniu przyjęcia przez spółkę środka trwałego do używania. Izba Skarbowa nie określiła wielkości wzrostu wartości użytkowej obiektu wskutek przeprowadzenia spornych prac uznanych za ulepszenie i tym samym nie wykazała wystąpienia drugiej przesłanki warunkującej nieuznanie spornych wydatków jako kosztów uzyskania przychodu w 1999 r.

Organ odwoławczy przemilcza, że większość z wydatków w kwocie 566.335 zł została zaliczona przez stronę skarżącą do wydatków inwestycyjnych. Niezgodnie ze stanem faktycznym przyjęto, że w zakresie instalacji elektrycznej tablice zabezpieczeń, wyłączniki różnicowo-prądowe czy okablowanie wykonano w 1999 r. podczas gdy miało to miejsce w roku 1998. Izba Skarbowa wbrew zaleceniom Sądu nie wyjaśniła kwestii wydatków związanych z instalacją elektryczną i błędnie przyjęła jakie materiały były zastosowane przed położeniem glazury i terakoty oraz kostki brukowej a także nie wykazała przy pomocy jakiego miernika wzrostu ustaliła, że doszło do wzrostu wartości użytkowej obiektu w wyniku położenia tynków gipsowo-kartonowych.

Zdaniem strony skarżącej niezależnie od tego Izba Skarbowa w Ł. ustalając prawidłowe podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym za 1999 r. miała obowiązek zaliczenia w koszt przychodu roku 1999 odpisów amortyzacyjnych

w wysokości 9.252,72zł (771,06 zł x 12) skoro w decyzji z dnia [...] nr [...] dotyczącej określenia skarżącej zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. sama ustaliła, iż od zakwestionowanych wydatków, poczynając od grudnia 1998 r. winny być naliczane odpisy amortyzacyjne w wysokości 771,06 zł miesięcznie a ponadto kosztem uzyskania przychodu 1999 r. winna stanowić kwota stanowiąca odpisy amortyzacyjne tj. 3.050,74 zł od uznanych przez Izbę jako wykonanych etapowo następujących prac:

- w zakresie instalacji elektrycznej - 203,19zł

- utwardzenia terenu - 483,88zł

- ułożenia płyt gipsowo-kartonowych - 1.685,34zł

- zadaszenie - 678,33zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że zaskarżona decyzja na podstawie art. 54 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] na skutek skargi strony została ostatecznie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...] sygn. akt. [...]. W powyższym wyroku Sąd wskazał, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zarzuty skargi wskazują na uwzględnienie tylko w części oraz stwierdzenie konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyłączało możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli.

Po wydaniu decyzji z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia

[...] i określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., zaległość w tym podatku i odsetki za zwłokę. Kolejną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] gdyż dotyczyła ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną.

W piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2007 r. strona skarżąca podniosła,

że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] określająca spółce zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r.

w kwocie 33.033 zł. W decyzji tej stwierdzono, że zakwestionowane za 1998 rok wydatki w kwocie 92.527,33 zł rozliczane winny być przez okres 10 lat w formie odpisów amortyzacyjnych poczynając od miesiąca grudnia 1998 r. w wysokości 771,06 zł miesięcznie. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] . pominięto te ustalenia. Zdaniem strony skarżącej późniejsze wydarzenia, a w szczególności wydanie w dniu

[...] nowej decyzji stwierdzającej za 1998 r. nadpłatę a nie zaległość podatkową nie mogą mieć wpływu na ocenę zgodności lub niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwalifikacji przeniesionych przez spółkę w 1999 r. wydatków związanych z pracami budowlanymi wykonanymi w budynku przy ul. A. w Ł.. W tym przedmiocie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] sygn. akt. [...]. Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona

w tym orzeczeniu wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie

z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit, c) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. nr 106, poz. 482 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 1999 r., nie uważa się za koszty uzyskania kosztów przychodów wydatków na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Natomiast za odrębne przepisy w stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. należy uznać rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35 ze zm.), wydane na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis § 6 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, iż jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu (przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji), wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 1000 zł, zaś środki trwałe uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Z przytoczonych przepisów wynika, że wydatki na ulepszenie środka trwałego powiększają jego wartość początkową, a tym samym nie są uważane za koszty uzyskania przychodów, jeżeli zostały spełnione kumulatywnie dwie przesłanki:

1/ ulepszenie polegało na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji;

2/ ulepszenie spowodowało mierzalny wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, przy czym miary tego wzrostu są wymienione jedynie przykładowo.

Równocześnie Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny, że sporne wydatki (z wyłączeniem wydatków dotyczących instalacji elektrycznych, co wymaga bliższego wyjaśnienia) zostały poniesione na przebudowę, adaptację i modernizację środków trwałych (budynku i placu utwardzonego) i kwestia ta nie może być przedmiotem sporu na obecnym etapie postępowania. Uchylając decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Sąd wskazał, że organ podatkowy jest obowiązany wskazać przy pomocy jakiego konkretnego miernika został zmierzony wzrost wartości środka trwałego spowodowany ulepszeniem.

Wbrew zarzutom strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.

w zaskarżonej decyzji wskazał na konkretne mierniki wzrostu wartości użytkowej budynku i placu utwardzonego. Tymi miernikami obok okresu używania i kosztów eksploatacji (mierniki wymienione w § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

17 stycznia 1997 r. jako przykładowe) także inne mierniki jak: warunki BHP, okres trwałości, zabezpieczenie przeciwpożarowe i przeciwporażeniowe, oszczędność

w zużyciu energii elektrycznej. W zaskarżonej decyzji przy każdym rodzaju spornych wydatków zostały wskazane konkretne mierniki wzrostu wartości użytkowej środków trwałych.

Niezasadny jest pogląd strony skarżącej, że obowiązkiem organów podatkowych było nie tylko wskazanie mierników wzrostu wartości użytkowej ale również dokonanie szczegółowej analizy porównawczej i wykazanie wielkości tego wzrostu. Obowiązek taki nie wynika z treści przepisów prawa ani nie został nałożony na organy podatkowe w wyroku z dnia [...]. Ustawodawca nałożył obowiązek wykazania samego faktu wzrostu wartości środka trwałego mierzonego konkretnymi miernikami. Nie jest więc konieczne, aby dokonać szczegółowych analiz i obliczeń w celu dokładnego wykazania wielkości tego wzrostu. W większości wypadków, biorąc pod uwagę upływ czasu i zmiany spowodowane ulepszeniami byłoby to zresztą niemożliwe do wykonania.

W dostatecznym stopniu została również wyjaśniona kwestia wydatków związanych z instalacją elektryczną. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (np. [...]) wynika, że w 1999 r. w budynku przy ul. A. w Ł. dokonano m. in. rozbiórki ścian II piętra. Trudno sobie wyobrazić aby przy tego rodzaju pracach pozostawić starą instalację elektryczną. Również z faktury VAT Nr [...] wynika, że przedmiotem prac w 1999 r. była m. in. wymiana instalacji na II piętrze – lewa strona. Z opinii biegłego K. H. wynika, że zastosowanie wyłącznika różnicowo-prądowego wymaga położenia okablowania pięciożyłowego zamiast czterożyłowego.

Strona skarżąca podnosi, że tablice zabezpieczeń czy wyłączniki różnicowo-prądowe wykonano w 1998 r. i wydatki na ten cel zostały zaliczone do inwestycji zwiększających wartość obiektu. Nie zmienia to jednak faktu, że prace wykonywane nadal w 1999 r. były związane z modernizacją instalacji elektrycznej. Niewątpliwie też poprawa bezpieczeństwa (zwiększenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego

i przeciwporażeniowego) w zakresie instalacji elektrycznej dotyczy nie tylko prac wykonanych nie tylko w 1998 r. ale całej instalacji. Trzeba tez zauważyć, że tylko 50% prac w zakresie instalacji elektrycznej przyjęto, za prace o charakterze modernizacyjnym a takie ustalenie pozostaje w zgodności z zebranym materiałem dowodowym i z zasadami doświadczenia życiowego.

Strona skarżąca podniosła również, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił zwiększonych odpisów amortyzacyjnych za 1999 r. wynikających

z decyzji z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. W decyzji tej uznano za zwiększające wartość środka trwałego wydatki związane z wymianą elewacji budynku. Jest poza sporem, że powyższa decyzja została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], w której całość wydatków związanych z ociepleniem i elewacją zewnętrzną budynku zaliczono bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu. W istocie więc strona skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. W chwili wyrokowania przez Sąd decyzja

z dnia [...] nie obowiązuje i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Z godnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd bierze pod uwagę cały materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy i nie może pominąć okoliczności, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] została uchylona. Granice rozpoznawanej sprawy określa rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji a Sąd dokonuje wszechstronnej legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Stan prawny uległ zmianie wskutek uchylania decyzji z dnia [...] i strona skarżąca nie może obecnie żądać ustalenia, że w 1999 r. przysługiwały jej zwiększone odpisy amortyzacyjne z tytułu prac wykonanych w 1998 r. związanych z ociepleniem i elewacją zewnętrzną budynku.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.

KR