Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 553/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 553/06

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]. Powiatowy Inspektor Pracy w K. nałożył na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) na pracodawcę "A" Spółka z o.o. w S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] wystawionym przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Państwowej Inspekcji Pracy, polegającego na nakazie wypłacenia pracownikom określonego wynagrodzenia za pracę i nagród jubileuszowych.

Okręgowy Inspektor Pracy w K., po rozpoznaniu zażalenia "A" Spółka z o.o. w S. postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 18 i art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) - utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w dniu 18 maja 2006 r. Inspektor Pracy wydał decyzję nakazującą pracodawcy "A" Spółka z o.o. w S. wypłatę pracownikom zaległych należności wynikających z zawartych umów o pracę (wynagrodzeń, nagród jubileuszowych). Przeprowadzona w miesiącu maju 2006 r. kontrola pracodawcy wykazała, że mimo upływu terminu nie zostały wykonane obowiązki wynikające z tego nakazu. Do pracodawcy zostało przesłane upomnienie wraz z pouczeniem o zagrożeniu wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Następna kontrola przeprowadzona w lipcu 2006 r. ponownie wykazała zaległości w wypłatach należności pracowniczych, wobec czego wszczęte został postępowanie egzekucyjne i dnia [...] organ wydał postanowienie o nałożeniu na pracodawcę grzywny w celu przymuszenia.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy podniósł, ze niekorzystna sytuacja ekonomiczna pracodawcy nie może w świetle przepisów prawa spowodować odstąpienia Inspektora Pracy od stosowania jedynego możliwego w tej sytuacji środka egzekucyjnego, jakom jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia, gdyż oznaczałoby to postawienie pod znakiem zapytania zaufania obywateli-pracowników do organu państwowego, jakim jest Państwowa Inspekcja Pracy powołana z ustawy do kontrolowania przestrzegania prawa. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym i nie będzie stanowić dla pracodawcy żadnego obciążenia ekonomicznego, jeżeli zrealizuje on swoje obowiązki wobec pracowników.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła "A" Spółka z o.o. w S., domagając się "odstąpienia od ukarania oraz umorzenia postępowania w związku z sytuacją finansową Spółki oraz toczącym się postępowaniem upadłościowym".

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Inspektor Pracy nakładając na Spółkę grzywnę nie wziął pod uwagę wypłacenia wcześniej przez Zarząd zaległości kilku miesięcznych wynagrodzeń. Nie zostały też uwzględnione okoliczności, w jakich znajduje się spółka, która w dniu 24 lipca 2006 r. złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości z powodu katastrofalnej sytuacji finansowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżącego, gdyż nie wykonał on dobrowolnie obowiązku wypłaty należności pracowniczych, wynikających z nakazu z dnia [...]

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż kwestionowane postanowienie wydane na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności.

Grzywna w celu przymuszenia jest nakładana, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1). Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że spośród wyliczonych w przepisie art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środków egzekucyjnych dopuszczalnych w egzekucji świadczeń niepieniężnych grzywna w celu przymuszenia jest jedynym realnie możliwym do zastosowania środkiem.

Strona skarżąca nie kwestionuje faktu nie wykonania w całości nałożonego na nią obowiązku, wskazując jedynie na swoją trudną sytuację finansową jako okoliczność przemawiającą przeciwko nałożeniu na nią grzywny w celu przymuszenia, jednak względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku, choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie ( p. wyrok NSA z 20.XII.1984 r.,

I SA 804/84 - ONSA 1984, nr 2, poz. 123 ).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).