Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 43/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Małgorzata Malinowska - Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi T. P., na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "[...]", wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r., złożonym osobiście w siedzibie Sądu w dniu [...] r., T. P. wniósł – z przekroczeniem terminu – skargę na opisane w sentencji niniejszego postanowienia rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Czternastodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem [...] r. (poniedziałek).

Jednocześnie ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że niezbędne dokumenty, zawierające opinie producentów, które należało dołączyć do skargi, zostały źle zaadresowane i w związku z tym dotarły do niego w dniu [...] r. w godzinach wieczornych. W konsekwencji nie miał możliwości dostarczenia tych dokumentów wraz ze skargą w wyznaczonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.

Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck, Warszawa 1998, s. 345).

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak

Sygn. akt III SA/Wr 43/11

winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1980, s. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Ocena okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w tym uchybieniu, dokonana w rozpoznawanej sprawie, nie uzasadnia przyjęcia, że niedotrzymanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy strony.

Odnośnie do okoliczności powołanych przez skarżącego należy stwierdzić, że ocena czy nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a.., należy do sądu rozpatrującego wniosek. W tym przedmiocie Sąd nie jest związany zawartymi we wniosku twierdzeniami, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu, a przekonanie to powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. Chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odróżnienie aktu uprawdopodobnienia w stosunku do przeprowadzenia dowodu polega m.in. na tym, że uprawdopodobnienie przeprowadza się za pomocą środków nieskrępowanych wymaganiami stawianymi co do formy przez obowiązujące przepisy prawa (por. postanowienie SN z dnia 5 maja 2009 r.. I UO 3/08, LEX nr 509056).

Niepoparte niczym twierdzenie skarżącego o mylnym zaadresowaniu skierowanej do niego korespondencji i w konsekwencji otrzymanie jej w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi (tj. [...] r.) w godzinach wieczornych nie może być oceniane jako uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniającej

Sygn. akt III SA/Wr 43/11

przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreślić także trzeba, że skarżący nie sprecyzował jakich dokładnie dokumentów nie mógł dołączyć do skargi i czy były to dokumenty, które obligatoryjnie powinny być złożone wraz ze skargą na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa.

W tej sytuacji Sąd był zmuszony przyjąć, że wnioskodawca nie wykazał, iż bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi, w związku z czym postanowiono, jak w sentencji.