Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2927/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18,  art. 22
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Przemysław Żmich (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej Gminy [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Nieruchomość położona w obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...] od km [...] do km [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J.K. i D.K. w wysokości [...] zł z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego oraz na rzecz Gminy W. w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia na własność Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej dotyczy budowy drogi krajowej, a podmiotem uprawnionym do jej realizacji jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Stąd też, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w warunkach rozpatrywanej sprawy podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych Autostrad.

Po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] i orzekł o: 1) ustaleniu odszkodowania na rzecz J.K. i D.K. w wysokości [...] zł z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego na ww. nieruchomości oraz o ustaleniu odszkodowania na rzecz Gminy W. w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości; 2) zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta W. w terminie 14 dnia od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687) – zwanej dalej "specustawą drogową", jeżeli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została oddana w użytkowanie wieczyste, użytkowanie to wygasa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Stosownie zaś do art. 12 ust. 4f tej ustawy, odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe.

Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] października 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J.W., gdzie wartość prawa użytkowania obciążającego przedmiotową nieruchomość wraz z budynkiem garażu biegły określił na kwotę [...] zł. Organ wskazał, że analiza operatu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłego. Zawiera on wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Organ odwoławczy wskazał, że użytkownicy wieczyści wydali przedmiotową nieruchomość przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomień o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Nr [...]. Wobec tego wysokość odszkodowania została na podstawie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej powiększona o kwotę [...] zł (5 % wartości), co dało kwotę [...] zł.

Minister stwierdził, że stosownie do art. 1 ust. 2 specustawy drogowej w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi. Przepis art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) wskazuje, iż zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zgodnie jednak z art. 19 ust. 5 tej ustawy w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zgodnie z art. 20 pkt 17 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do zarządcy drogi należy nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Oznacza to, iż zarówno zabezpieczenie jak i wypłata środków należy do właściwego zarządcy drogi.

Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 1 specustawy drogowej koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz Krajowym funduszu Drogowym. Stosownie zaś do art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast.

Minister zaznaczył, że w niniejszej sprawie, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic powiatu [...] (Dz. U. z 2012 r. poz. [...]) z dniem 1 stycznia 2013 r. miastu W. przywrócono status miasta na prawach powiatu. Skoro zatem na dzień wydania decyzji odszkodowawczej przez Wojewodę [...], miasto W. posiadało status miasta na prawach powiatu, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, to Prezydent Miasta W. był zarządcą drogi krajowej w granicach swojego miasta.

Na powyższą decyzję Gmina W. reprezentowana przez Prezydenta Miasta W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności: przepisu art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności wobec skarżącego, który dopiero w postępowaniu przed organem drugiej instancji mógł być podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania; art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu udziału w każdym stadium postępowania w tym samym charakterze tj. podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania; art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 2) przepisów prawa materialnego, tj. a) przepisu art. 12 ust. 4b specustawy drogowej w związku z art. 2 Konstytucji RP i wyrażoną w nim zasadą nieretroaktywności prawa polegające na zobowiązaniu do wypłaty ustalonych odszkodowań Prezydenta Miasta W. wobec uzyskania przez miasto W. z dniem 1 stycznia 2013 r. statusu miasta na prawach powiatu, co nastąpiło w trakcie wszczętych i toczących się postępowań i w sposób diametralny zmieniło sytuację Gminy W. jako strony tych postępowań, w sytuacji gdy: - decyzja ustalająca wysokość odszkodowania powinna być wydana w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Organ nie powinien zwlekać z wydaniem decyzji, aż skarżący uzyska status miasta na prawa powiatu i przerzucać na skarżącego obowiązek wypłaty odszkodowań, które w ogóle nie zostały przewidziane i zaplanowane (i nie mogły zostać przewidziane i zaplanowane z uwagi na brak podstaw prawnych do poczynienia takiej rezerwy) w budżecie skarżącego; - uzyskanie przez miasto W. z dniem [...] stycznia 2013 r. statusu miasta na prawach powiatu winno wywoływać skutki na przyszłość i mieć zastosowanie do postępowań wszczętych po tej dacie, a nie mieć wpływ na ocenę prawną i faktyczną zdarzeń zaistniałych przed tą datą; b) przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez jego pominięcie i niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycje w zakresie dróg publicznych winny być finansowane wprawdzie z budżetu miasta na prawach powiatu, jednakże środki na finansowanie dróg krajowych powinny być zabezpieczone i pochodzić z rezerwy subwencji ogólnej, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu - zwłaszcza w sytuacji gdy w chwili występowania o zezwolenie na realizację inwestycji przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącą drogi krajowej nr [...] środki te, w tym przeznaczone na wypłatę odszkodowań, musiały być przewidziane i zarezerwowane w Krajowym Funduszu Drogowym. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji; 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pkt 2; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Organ wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 4 czerwca 2014 r. Gmina W. zarzuciła organowi odwoławczemu rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 4 pkt 1, ust 4b, art. 20 ust. 3, art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 3 i art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego i art. 20 pkt 3 i pkt 17 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) w zw. z wyrażonymi w art. 2, art. 7 i art. 167 Konstytucji RP zasadami praworządności, pewności prawa i obciążania jednostek samorządu terytorialnego nowymi zasadami wyłącznie po zapewnieniu finansowania tych zadań za środków publicznych oraz wyrażoną w art. 21 ust. 2 zasadą ochrony własności i prawa do słusznego odszkodowania w razie wywłaszczenia na cel publiczny, które ponadto – co wynika również z prowspólnotowej wykładni prawa – ma być wypłacone we właściwym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, kto ma być zobowiązany do wypłaty odszkodowania za przejęcie przez Skarb Państwa przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa w trybie specustawy drogowej. Zacząć należy od tego, że określony w specustawie drogowej stosunek odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu wywłaszczenia (przejęcia z mocy prawa), mający charakter cywilnoprawny, powstaje w momencie, kiedy zaistniał skutek wywłaszczenia nieruchomości na rzecz podmiotu publicznoprawnego. To wywłaszczenie pod drogę publiczną rodzi po stronie wnioskodawcy (inwestora) obowiązek wypłaty odszkodowania.

Szczegółowe zasady ustalania odszkodowania określa art. 18 specustawy drogowej. Jest to norma o charakterze ogólnym przewidująca obowiązek ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte na cele realizacji inwestycji drogowych. Specustawa nie przewiduje jednak samodzielnej regulacji odszkodowawczej, lecz zgodnie z art. 12 ust. 5 tej ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, za przejęte z mocy prawa nieruchomości, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem art. 18 tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że przejście własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło w dniu kiedy zezwolenie na realizację inwestycji drogowej Nr [...] stało się ostateczne, tj. w dniu [...] czerwca 2012 r. W tej dacie ukształtowana została, tak od strony przedmiotowej jak i podmiotowej, treść stosunku odpowiedzialności odszkodowawczej. Z tą datą sporna nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa, a Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nabyła z mocy prawa trwały zarząd. Późniejsze zdarzenie prawne jakim było to, że Prezydent Miasta W. z dniem [...] stycznia 2013 r. stał się zarządcą dróg krajowych na terenie tego miasta nie miało żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy i treści stosunku odpowiedzialności odszkodowawczej ukształtowanego z dniem [...] czerwca 2012 r.

Zdaniem Sądu, nie można doszukać się jakichkolwiek podstaw prawnych, na mocy których Gmina W. weszłaby z mocy prawa w prawa i obowiązki inwestora, który ma zbudować fragment obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej Nr [...]. Tymczasem z zasady samodzielności finansowej gmin wynikającej z art. 167 Konstytucji RP wynika, że samodzielność finansowa jednostek samorządu terytorialnego stanowi jedną z konstytutywnych cech podmiotowości samorządu terytorialnego. Istota tej samodzielności wyraża się w zapewnieniu jednostkom samorządu terytorialnego dochodów pozwalających na realizowanie przypisanych im zadań publicznych, pozostawiając im swobodę w kształtowaniu wydatków (przy uwzględnieniu wymogów ustawowych) oraz stworzeniu odpowiednich gwarancji formalnych i proceduralnych w tym zakresie (zob. wyrok TK z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt K. 40/97, OTK ZU 1998/2 poz. 12). W przedmiotowej sprawie odszkodowanie miałoby być wypłacone z budżetu Gminy W., ponieważ Prezydent Miasta W. nie dysponuje jakiś odrębnym budżetem. Zgodnie z art. 3 ust. 3 powoływanej wyżej ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Teoretycznie więc zobowiązanym do wypłaty odszkodowania powinno być miasto na prawach powiatu, dlatego też ten podmiot ma zdolność sądową, a nie Prezydent Miasta W..

Wobec tego Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji została dokonana niewłaściwa wykładnia art. 22 specustawy drogowej, która doprowadziła w konsekwencji do nieprawidłowego zastosowania tego przepisu, poprzez błędne przyjęcie, że podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania ustala się według stanu prawnego na dzień ustalenia odszkodowania, a nie na dzień powstania obowiązku odszkodowawczego. Dodatkowo przepis ten stanowi, iż koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Jest to istotny zapis ponieważ wskazuje on, który podmiot dysponuje publicznymi środkami na realizację zobowiązań odszkodowawczych.

Wbrew stanowisku Ministra nie tylko art. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, czy ustawa o drogach publicznych normują powyższe zagadnienie. W tego rodzaju sprawie konieczne jest zastosowanie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 931 ze zm.) Zgodnie z art. 39 f ust.1 pkt 1 tej ustawy środki Krajowego Funduszu Drogowego mogą być przeznaczone na finansowanie budowy i przebudowy dróg krajowych realizowanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Ponadto art. 7 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego stanowi, że źródłem finansowania dróg publicznych są również środki finansowe określone przepisami o drogach publicznych, przepisami o transporcie drogowym i przepisami o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Taka sytuacja mogła mieć faktycznie miejsce w przedmiotowej sprawie. W piśmie uzupełniającym skargę Gmina W. wskazała, że uchwałą Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] r. ustanowiono program wieloletni pod nazwą "Program Budowy Dróg Krajowych na lata 2011-2015 wraz z załącznikiem nr 1a – Lista zadań priorytetowych, których realizacja może zostać rozpoczęta do 2013 r." ze zmianami. Jak wskazała skarżąca, jest to inwestycja rządowa finansowana z Krajowego Funduszu Drogowego, a wykonawcą tego programu jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zgodnie z załącznikiem 1a – Lista zadań priorytetowych pod pozycją [...] ujęto zadanie "Budowa obwodnicy W. w ciągu drogi krajowej nr [...]". Skarżąca podała, że obecnie, w związku ze zmianą brzmienia załącznika nr 1a do uchwały zadanie to ujęte jest w poz. [...], według stanu na dzień [...] kwietnia 2013 r. Z podawanych w skardze okoliczności zdaje się wynikać, że środki na budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...] zostały przewidziane w ramach Krajowego Funduszu Drogowego i jako beneficjent został wskazany Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Z powyższego może wynikać to, że faktycznie ten podmiot dysponuje wyłącznie środkami publicznymi na realizację powyższej obwodnicy. Sąd zwraca uwagę, że powyższe zagadnienie nie było przedmiotem wyjaśnień w postępowaniu odwoławczym mimo, że mogło potwierdzać prawidłowość wykładni przepisów dotyczących sfery podmiotowej finansowania odszkodowań w ramach specustawy drogowej.

Zdaniem Sądu, przywrócenie miastu W. statusu miasta na prawach powiatu nie wiązało się z transferem środków do budżetu gminy. Skoro zadania z zakresu budowy drogi realizuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, to trudno znaleźć racjonalne przesłanki dla obciążenia kosztami odszkodowań Prezydenta Miasta W., jako przyszłego zarządcy drogi. Nie można w art. 3 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, czy w przepisach ustawy o drogach publicznych, jak uczynił to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, znaleźć podstawy prawnej do obciążenia Prezydenta Miasta W., a ściślej Gminy W. obowiązkiem odszkodowawczym, powstałym wcześniej, niż nabycie przez skarżącą statusu miasta na prawach powiatu.

Z powyższego wynika, że podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako inwestor na wniosek którego zostało wydane ostateczne zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Tylko bowiem ten podmiot jest uprawniony do objęcia w posiadanie przejętej nieruchomości i rozpoczęcia prac budowlanych.

Wobec tego Sądu stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 22 specustawy drogowej, który wskazuje na konieczność uwzględnienia przy określaniu podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania przepisów regulujących Krajowy Fundusz Drogowy, a więc art. 7 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego oraz art. 39f ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, co do naruszenia przez organ odwoławczy podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa, ponieważ nie miały one znaczenia dla sprawy.

Jeżeli chodzi o sporządzoną na użytek niniejszej sprawy wycenę nieruchomości w formie operatu szacunkowego Sąd podziela stanowisko Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, co do wiarygodności tego dowodu i możliwości jego wykorzystania do ustalenia odszkodowania na rzecz użytkowników wieczystych i właściciela nieruchomości.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy jako podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania wskaże Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Minister wyjaśni też, czy sporządzony w niniejszej sprawie przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy jest aktualny na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz., 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).