Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2027/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Policja
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1468
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
article: art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z [...] sierpnia 2020 r, nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] czerwca 2020 nr [...] o odmowie wydania K. K. pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że ww. w dniu [...] lutego 2020 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na 15 egzemplarzy broni palnej sportowej do celu szkoleniowego. Wnioskodawca podał, że posiada kwalifikacje do prowadzenia strzelań, co potwierdził okazanymi dokumentami. Wnioskodawca przedstawił ponadto orzeczenia (lekarskie i psychologiczne), stwierdzające, że może dysponować bronią.

Organ pierwszej instancji wydał decyzję z [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8, ust. 3 pkt 7 oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z poźn. zm.).

W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji i stwierdził, że wnioskowane pozwolenie nie może być wydane, ponieważ wnioskodawca nie przedstawił ważnej przyczyny uzasadniającej jej posiadanie (art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji). Wnioskodawca. nie przedłożył (mimo wezwania) dokumentu potwierdzającego posiadanie przez niego uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Organ pierwszej instancji powołał się na art. 41 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1468 z późn. zm.) i stwierdził, że uprawnienia do prowadzenia szkoleń może posiadać wyłącznie trener lub instruktor sportu (ust. 1). Trenerem lub instruktorem sportu w sportach może być osoba, która spełnia warunki określone w ust. 3 art. 41 tej ustawy, a więc ten, kto m.in. posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu (pkt 3). Zgodnie ze stanowiskiem Ministra Sportu i Turystyki to polskie związki sportowe ustalają okoliczności, o których mowa w art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy. W Polskim Związku Strzelectwa Sportowego w 2014 r. przyjęto że dokumentami potwierdzającymi kwalifikacje instruktora lub trenera są dyplomy szkół wyższych nadające uprawnienia do szkolenia w zakresie sportu strzeleckiego lub legitymacje instruktora wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, potwierdzające posiadanie wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań trenera lub instruktora w sporcie strzeleckim. Z tego wynika, zdaniem organu, że osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia strzeleckie musi się wykazać uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu (np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne specjalizujące się w tego typu szkoleniach).

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił ocenę organu instancji, że przedstawione przez odwołującego się dokumenty nie uprawniają do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim i podniósł, że zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego jest posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic, zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie o broni i amunicji, a więc nie stanowi "odrębnych przepisów" rozumianych jako przepisy ustanowione odrębnymi aktami prawnymi, wykraczającymi poza granice ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji dodał, że tym "odrębnym przepisem" jest art. 41 ustawy o sporcie. Jest to jedyny przepis prawa, regulujący nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich.

K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 8 § 2, polegające na odstąpieniu od utartej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Ponadto skarżący zarzucił organowi, że ten naruszył art. 6 k.p.a., poprzez stosowanie w sprawie przepisów, które Go nie dotyczą, a wpływają na wynik sprawy. Stanowi, to również naruszenie funkcji gwarancyjnej prawa, opartej na art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Skarżący podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zaskarżonej do Sądu decyzją organ utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji, którą odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych, powołując się na art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji stwierdzając, że skarżący nie posiadał uprawnień, określonych w odrębnych przepisach, do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Posiadanie tych uprawnień stanowi bowiem wykazanie wymaganej art. 10 ust. 1 tej ustawy ważnej przyczyny posiadania broni.

Skarżący dowodził w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją natomiast, że posiadanie przez niego uprawnienia do prowadzenia strzelań, potwierdzonych przedłożonymi dokumentami powinny być kwalifikowane jako ważna przyczyna posiadania broni do celów szkoleniowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz że nie ma do niego zastosowania art. 41 ustawy o sporcie. Zdaniem skarżącego organ stosując wobec niego przepisy "które go nie dotyczą" (ustawy o sporcie) naruszył art. 31 ust. 2 Konstytucji RP (poszanowanie wolności i praw innych). Sąd nie podziela zapatrywania skarżącego, ponieważ nie znajduje ono uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy oraz w przepisach prawa dotyczących zasad wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych.

Z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że pozwolenie na broń w tym m. in. do celów szkoleniowych, wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Według art. 10 ust. 3 pkt 7 tej ustawy, za ważną przyczynę posiadania broni dla celu szkoleniowego, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach, do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich.

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy tego, czy dokumenty przedstawione przez skarżącego potwierdzają, że posiada on uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Na wstępie należy podkreślić, że w obowiązujących przepisach nie ma odrębnych przepisów dotyczących prowadzenia szkoleń odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim. Wobec tego za te odrębne przepisy należy uznać, zdaniem Sądu, przepisy ustawy o sporcie, ponieważ sportem w rozumieniu tej ustawy są wszelkie formy aktywności fizycznej, a zatem również strzelectwo (art. 2 ust. 1 tej ustawy).

Przepis art. 41 ustawy o sporcie reguluje kwestie dotyczące tytułów zawodowych w sporcie: trenera i instruktora sportu. Przewiduje również, że prowadzenie zajęć w zakresie sportu w określonych w ust. 1 formach organizacyjnych (w związku sportowym albo w klubie sportowym) wymaga posiadania tytułu (kwalifikacji) trenera lub instruktora sportu.

Zdaniem Sądu, odesłanie zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji jest skierowane do art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie. Jest to jednakże wyłącznie odesłanie do określonych w tym przepisie rodzajów uprawnień, a więc tytułów albo kwalifikacji trenera i instruktora sportu. Przepis ten ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego. Należy go zatem stosować jedynie odpowiednio, z pominięciem przewidzianych w nim ograniczeń wymagań posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu jedynie do określonych tam form organizacyjnych prowadzonej działalności w zakresie sportu. Taka teza wynika zdaniem Sądu z treści art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, które to przepisy stawiają wymaganie posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń, niezależnie od organizacyjnej formy prowadzenia tych szkoleń. Inaczej mówiąc, osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi.

Posługiwanie się bronią, również w celach szkoleniowych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego niewątpliwie wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami. Interpretacja art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie zaprezentowana przez skarżącego prowadzi zaś do wniosku, że taką działalność szkoleniową mógłby prowadzić osoba (przedsiębiorca), nieposiadająca w tym zakresie żadnych, odpowiednio potwierdzonych kwalifikacji. Ze względów wyżej przedstawionych takie stanowisko należy zdaniem Sądu uznać za całkowicie nieuprawnione.

Sąd podziela stanowisko organu, że uprawnienia skarżącego do prowadzenia strzelań nie można traktować jako uprawnienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, a więc uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Jest dość oczywiste, że prowadzenie strzelania i prowadzenie szkolenia w zakresie strzelania to dwa działania całkowicie różne pod względem treści i co za tym idzie - wymagań.

Z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (....) wynika, że prowadzący strzelanie "organizuje" to strzelanie (wydaje polecenia wyjęcia broni, wydaje komendę rozpoczęcia strzelania i przyjmuje zgłoszenia zakończenia strzelania) i jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo osób przebywających na strzelnicy. Prowadzący strzelanie wykonuje więc jedynie określone czynności porządkowe, sam nie używając broni. Prowadzący szkolenie w zakresie strzelania musi natomiast legitymować się określoną wiedzą merytoryczną i posiadać umiejętności dotyczące nie tylko obchodzenia się z bronią, ale również znać metodykę (sposoby) przekazywania tej wiedzy i umiejętności osobom szkolonym.

Sąd podziela również pogląd organu, że nie jest dopuszczalne wywodzenie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich z faktu posiadania przez skarżącego licencji zawodniczej Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego w określonych dyscyplinach. Należy bowiem również stanowczo odróżnić umiejętności i uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego od umiejętności i uprawnień do szkolenia w zakresie sportu strzeleckiego.

Wymagania posiadania określonych uprawnień w zakresie strzelectwa, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji nie spełnia wreszcie posiadany przez skarżącego Tytuł Instruktora Strzelectwa, który skarżący sam sobie przyznał, po ukończeniu szkolenia zorganizowanego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Z tych względów nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący tego, że organ niezasadnie "zastosował" wobec skarżącego przepis art. 41 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy o sporcie i w ten sposób naruszył art. 31 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.

Przepis Konstytucji, którego naruszenie w skardze zarzuca skarżący stanowi, że każdy jest szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Trzeba jednak dodać, że według art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Warunki uzyskania pozwolenia na broń, ze zrozumiałych względów, muszą być dość rygorystyczne. Ich ścisłe egzekwowanie przez organy udzielające pozwolenia na posiadanie broni nie może być zatem postrzegane jako zamach na swobody obywatela. Są to jedynie działanie prewencyjne, zamierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. np. wyrok NSA z 30 października 2008 r. II OSK 1296/07).

Całkowicie nieuzasadniony jest ostatni zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. a więc nieuzasadnionego odstąpienia przez organy od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Należy wyjaśnić, że przez utrwaloną praktykę rozumie się zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt II SA/Po 195/19, LEX nr 2730018). Powołanie się przez skarżącego na jedną decyzję, co istotne wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (a więc o charakterze kasatoryjnym), z całą pewnością nie może prowadzić do wniosku, że zaskarżoną decyzją organ odstąpił od "utrwalonej praktyki" rozstrzygania spraw dotyczących udzielenia pozwolenia na posiadanie broni w celu szkoleniowym.

Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie są uzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.