Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 367/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4, par. 5 ust. 2, par. 6 ust. 1, par. 7, par. 8 ust. 1;
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 235 (1), art. 237.
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. – Dz.U. Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich o braku podstaw do stwierdzenia u P.L. choroby zawodowej – alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, wymienionej w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Skarżący P.L., zamieszkały w dacie skierowania na badania w miejscowości K. (województwo [...]) skierowany został przez lekarza medycyny na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S., orzeczeniem lekarskim z dnia 8 maja 2009 r., Nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w punkcie 18.1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych to jest alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego. Orzeczenie zawierało wymagane pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne badanie. Skarżący nie złożył takiego wniosku.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u P.L. choroby zawodowej w postaci alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego, a wymienionej w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że P.L. zatrudniony był przez okres około 40 lat t,j. od 1 września 1969 r. do 31 marca 2009 r. na stanowiskach piekarza piecowego, zajmując się formowaniem bochenków chleba, wkładaniem ich do pieca oraz doglądaniem procesu pieczenia. Upieczone bochenki chleba skarżący wyjmował z gorącego pieca, a spieczoną mąkę zeskrobywał lub strząsał zmiotką. W oparciu o karty oceny narażenia zawodowego, organ przyjął, że w trakcie wykonywanej pracy P.L. był narażony na działanie czynnika alergizującego w postaci pyłów mącznych oraz wysokiej temperatury i wilgotności. Jednakże ustalenia kliniczne, a w szczególności orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 8 maja 2009 r., przeprowadzone przez właściwą jednostkę, pomimo wyników oceny narażenia zawodowego, nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego. Analizując i oceniając informacje uzyskane z Poradni Dermatologicznej NZOZ Poradni Wielospecjalistycznej w P., w której skarżący był leczony od października 2004 r. organ poniósł, że zwrócił się o dodatkowe informacje do jednostki medycznej, która wydała orzeczenie lekarskie. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S. pismami z dnia 11 sierpnia 2009 r. i 30 grudnia 2009 r. poinformowała, że w trakcie obserwacji klinicznych u skarżącego przeprowadzono testy skórne m.in. z alergenami mąki pszennej i żytniej, mleka krowiego, jaj kurzych oraz roztoczy magazynowych. Ujemne odczyny skórne na alergeny zawodowe takie jak mąka pszenna, mąka żytnia i roztocza magazynowe nie potwierdziły związku przyczynowo skutkowego pomiędzy alergenami zawodowymi, a rozpoznanym alergicznym zapaleniem skóry. Dodatkowo jednostka badawcza podała, że samo rozpoznanie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry nie jest jednoznaczne z rozpoznaniem choroby zawodowej z pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych, gdyż warunkiem koniecznym jest wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy środowiskiem pracy, a rozpoznanym schorzeniem. W przypadku chorób o podłożu alergicznym istotnym dowodem zawodowej etiologii schorzenia są odczyny skórne na alergeny, których obecność w środowisku pracy potwierdzona została w dochodzeniu epidemiologicznym. Przytaczając ustawową definicję choroby zawodowej, wnioski zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz dokonując kompleksowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że wobec faktu, że odczyny skórne na alergeny zawodowe były ujemne brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż brak było związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym zmianami skórnymi u skarżącego, a charakterem wykonywanej pracy.

Odwołanie od tej decyzji złożył P.L. wskazując w nim, iż nie zgadza się z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich, gdyż przez wiele lat był narażony na działanie czynników szkodliwych powodujących kontaktowe alergiczne zapalenie skóry, co prowadzi do jedynego logicznego wniosku, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania, zwłaszcza, że nie stwierdzono u niego żadnych dodatkowych okoliczności, zmian chorobowych samoistnych, czy też narażenia na czynnik szkodliwy poza miejscem pracy, które to okoliczności mogłyby uzasadniać podstawę odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Wskazując na powyższe odwołujący zauważył, że należało w związku z powyższym stwierdzić istnienie zawodowego alergicznego zapalenia skóry. Zajęcie odmiennego stanowiska prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji sprzecznej z prawem oraz rzeczywistym stanem rzeczy.

Zaskarżoną decyzją dnia [...] Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji WOMP w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S., w odpowiedzi na zapytanie organu odwoławczego, w piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r. stwierdził, że wyniki przeprowadzonych badań u P.L. potwierdziły obecność wysypki skórnej charakterystycznej dla alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Z uwagi na fakt, że przeprowadzone testy nie potwierdziły uczulenia na czynniki alergizujące występujące w środowisku pracy badanego nie stwierdzono istnienia choroby zawodowej. Diagnoza pozazawodowych przyczyn alergii nie leży w kompetencji jednostki orzeczniczej, gdyż aby wskazać pozazawodowe czynniki alergizujące koniecznym byłoby przeprowadzenie szerokiej diagnostyki alergicznej. Taką zaś diagnostykę wykonują poradnie i kliniki alergologiczne.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, wskazując na poczynione ustalenia stanu faktycznego i stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, że P.L. od ponad 30 lat był narażony zawodowo na działanie pyłu mącznego, który uznany jest za czynnik alergizujący. Nie budzi wątpliwości także i to, że rozpoznano u niego alergiczne kontaktowe zapalenie skóry to jest jednostkę chorobową wymienioną w wykazie chorób zawodowych. Jednakże akcentował organ, że przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa art. 2351 Kodeksu pracy zgodnie, z którym za zawodowe może być uznane tylko to schorzenie, które jest wymienione w wykazie chorób zawodowych i w wyniku oceny warunków pracy można bezspornie stwierdzić lub z wysokim prawdopodobieństwem, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przeprowadzone natomiast w niniejszej sprawie postępowanie nie wykazało, że wystąpienie u skarżącego choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych wywołane zostało pracą wykonywaną w narażeniu zawodowym. W przypadku, bowiem chorób o podłożu alergicznym istotnym dowodem na zawodową etiologię schorzenia są dodatnie odczyny skórne na alergeny, których obecność w środowisku pracy została potwierdzona dochodzeniem epidemiologicznym. Orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 8 maja 2009 r. wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz treść pism tej jednostki z dnia 16 września 2009 r. i 22 stycznia 2010 r. wykluczają jednoznacznie istnienie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem odwołującego, a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Organ odwoławczy zauważył także, iż wydanie orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą poprzedzone zostało wymaganym postępowaniem oraz poddaniem odwołującego szerokiej diagnostyce medycznej, która miała na celu ustalenie, czy zawodowe narażenie na czynniki szkodliwe w środowisku pracy spowodowało niekorzystne zmiany w stanie zdrowia odwołującego. Wydane w następstwie tych czynności orzeczenie lekarskie jest jasne i logicznie uzasadnione i stąd też brak jest podstaw do stwierdzenia u odwołującego choroby zawodowej wymienionej w poz. 18. 1 wykazu chorób zawodowych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję wniósł P.L.. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych oraz sprzecznych z prawem przesłanek. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W złożonej skardze skarżący powtórzył argumenty, które znalazły się w treści odwołania, prezentując pogląd, że skoro skarżący przez wiele lat wykonywał pracę w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy, wykryto u niego schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, a warunki pracy wskazują niemal z całkowitym prawdopodobieństwem na etiologię zawodową schorzenia to Sąd winien taką decyzję uchylić jako sprzeczną z prawem. W zaistniałej sytuacji organ orzekający winien bowiem wykluczyć w sposób jednoznaczny brak związku przyczynowego pomiędzy stwierdzoną chorobą, a długoletnim narażeniem na działanie czynnika szkodliwego, skoro tego nie uczynił zaskarżone decyzje winny zostać uchylone.

Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania sądowego, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zauważył, że zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione, a twierdzenia skarżącego, że warunki pracy wskazują na zawodową etiologię rozpoznanego schorzenia nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a w szczególności w treści orzeczenia lekarskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a).

Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Oznacza to, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność, tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich z dnia [...]. którą stwierdzono u skarżącego brak podstaw do ustalenia choroby zawodowej w postaci alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, a wymienionej w pozycji 18.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).

Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej wykazała, iż odpowiadają one prawu.

Na wstępie zauważyć należy, iż pojęcie choroby zawodowej w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji określał art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) zgodnie, z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Na podstawie delegacji zawartej w art. 237 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869), dalej zwanym rozporządzeniem. Paragraf 1 rozporządzenia określa wykaz chorób zawodowych (pkt 1); okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (pkt 2);sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych (pkt 3); podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (pkt 4).

Stosownie, więc do powyższego, chorobą zawodową jest tylko i wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, które występowały w środowisku pracy.

Organ administracji rozpoznający zatem sprawę i dążąc do jej rozstrzygnięcia winien ustalić wystąpienie łącznie dwóch przesłanek materialnoprawnych, a mianowicie czy dane schorzenie na które cierpi pracownik ujęte jest w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz czy dana choroba spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zasadniczą, zatem kwestią dla możliwości stwierdzenia u strony choroby zawodowej po pierwsze jest rozpoznanie u niej przez uprawnione jednostki orzecznicze faktu wystąpienia schorzenia, któremu ustawodawca nadał przymiot choroby zawodowej. Oznacza to, że jednostki medyczne właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania muszą ustalić istnienie nie w ogóle jakiś schorzeń, których strona nabawiła się w trakcie zatrudnienia, ale winny stwierdzić wystąpienie tylko i wyłącznie tych schorzeń, które znalazły się w wykazie chorób zawodowych, a więc stwierdzić występowanie u pracownika choroby, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Zauważyć przy tym należy, iż samo stwierdzenie wystąpienia u badanego choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób nie skutkuje automatycznym uznaniem, iż ma ona charakter choroby zawodowej. Podkreślić należy bowiem, iż istotne znaczenie ma także ustalenie, czy dana choroba zawodowa związana jest z warunkami pracy i narażeniem zawodowym, a więc czy pomiędzy jej wystąpieniem, a warunkami w których pracownik świadczył pracę istnieje związek przyczynowo-skutkowy.

W przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne zmierzające do ustalenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów rozporządzenia, a to § 4 pkt 3 (określającego podmioty uprawnione do skierowania pracownika na badania do jednostki orzeczniczej w celu ustalenia choroby), § 5 ust. 2 w zw. z ust 4 (wskazującego jednostki orzecznicze I stopnia oraz ich właściwość miejscową), § 4 ust. 3, § 6 oraz § 7. Paragraf 6 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwanej dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zapadłe w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie oparte było na wymaganych tym przepisem dokumentach. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem nie tylko karty oceny narażenia zawodowego, ale także informacje dotyczące przebiegu leczenia (dokumentacja medyczna) i zatrudnienia skarżącego. Przeprowadzono również stosowne badania. Zapadłe jednak w uprawnionej do orzekania placówce orzeczniczej orzeczenie lekarskie z dnia 8 maja 2009 r., Nr [...] wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S., uzupełniane na żądanie organów pismami z dnia 16 września 2009 r., 22 stycznia 2010 r. oraz 26 kwietnia 2010 r., nie stwierdziło wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej alergicznego kontaktowego zapalenia skóry pochodzenia zawodowego, wymienionej w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych. W tym miejscu podkreślić należy, że zapadłe przed dniem wejścia w życie rozporządzenia orzeczenia lekarskie, w świetle § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., zachowują ważność, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie. Orzeczenie lekarskie uprawnionej jednostki orzeczniczej, które nota bene nie zostało zakwestionowane przez skarżącego, było jednoznaczne i w sposób przekonujący oraz zrozumiały wyjaśniało, jakie przyczyny legły u podstaw uznania, że brak jest podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii występującego u skarżącego kontaktowego zapalenia skóry. Do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 18.1 rozporządzenia uprawnia bowiem stwierdzenie, że alergiczne kontaktowe zapalenie skóry spowodowane zostało czynnikami alergizującymi, które występują w środowisku pracy. Stwierdzone zaś u skarżącego schorzenie nie jest efektem wykonywania pracy w warunkach narażenia zawodowego, to jest nie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, które występują w miejscu pracy, albo są związane ze sposobem wykonywania pracy. W przypadku chorób o podłożu alergicznym istotnym dowodem zawodowej etiologii schorzenia są dodatnie odczyny skórne na alergeny, których obecność w środowisku pracy została potwierdzona w dochodzeniu epidemiologicznym i na ten fakt jednostki orzecznicze oraz organy wskazują. Ujemne odczyny skórne, które wystąpiły w skarżącego, na alergeny zawodowe takie jak mąka pszenna, mąka żytnia i roztocza magazynowe nie potwierdziły związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy alergenami, a rozpoznanym alergicznym kontaktowym zapaleniem skóry.

Opinia lekarska wraz z jej uzupełnieniem, (taki charakter ma zapadłe w sprawie orzeczenie lekarskie), które stanowiło podstawę podjętych w sprawie decyzji była rzeczowa, jasna, spójna i logiczna, wyjaśniała istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz zawierała przekonywujące uzasadnienie i stąd też organy mogły ją uznać za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 K.p.a. i art. 84 K.p.a., który wyjaśniał istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które wymagały wiedzy specjalistycznej.

Identyfikując się z treścią wyroku NSA z dnia 11 maja 1998r., nr I S.A. 1200/98 – LEX nr 458333 gdzie uznano, iż orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie rozpoznanie u skarżącego przez uprawnione jednostki orzecznicze schorzenia wymienionego w pozycji 18.1 w/w rozporządzenia uniemożliwiało organom administracji stwierdzenie wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej – a więc choroby zawodowej wymienionej w pozycji 18.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia.

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Organy procedujące w niniejszej sprawie dysponowały takimi dokumentami. Organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku postępowania administracyjnego, pojął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zebrał, a następnie rozpatrzył cały materiał dowodowy, wyjaśniając, jakie okoliczności legły u podstaw podjęcia decyzji o określonej treści.

Stwierdzone przez jednostkę orzeczniczą u skarżącego alergiczne kontaktowe zapalenie skóry mieści się wprawdzie w wykazie chorób zawodowych, ale przeprowadzone badania lekarskie, a w szczególności testy z alergenami (pył mączny, roztocza magazynowe), których obecność została stwierdzona w środowisku pracy skarżącego były ujemne, co świadczy o tym, że nie powodują one odczynu alergicznego u skarżącego. Stąd też zasadnie uznały organy obu instancji, że brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo iż z kart oceny narażenia zawodowego, przebiegu pracy zawodowej oraz działania czynników szkodliwych dla zdrowia wynika jednoznacznie, iż skarżący przez okres zatrudnienia narażony był w miejscach świadczonej pracy na działanie czynników alergizujacych w stopniu stwarzającym ryzyko zachorowania na chorobę zawodową. Podkreślić należy jednak jeszcze raz, iż stwierdzenie choroby zawodowej, w świetle art. 2351 Kodeksu pracy jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy spełnione są łącznie wszystkie trzy przesłanki, a to w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik szkodliwy, u pracownika rozpoznano chorobę zawodową, która wymieniona jest w wykazie chorób zawodowych oraz między czynnikiem szkodliwym dla zdrowia, a rozpoznaną chorobą występuje związek przyczynowy. W przedmiotowej sprawie, spełniona została pierwsza przesłanka, a mianowicie w środowisku pracy, w którym pracę świadczył skarżący występowały czynniki szkodliwe, które mogły, ale nie musiały wywołać choroby zawodowej oraz druga u skarżącego rozpoznano chorobę, która figuruje w wykazie chorób zawodowych. Wykonane u skarżącego badania diagnostyczne przez uprawnioną placówkę, wykazało jednoznacznie, iż alergiczne kontaktowe zapalenie skóry występujące u skarżącego nie ma zawodowego podłoża i nie spowodowane zostało przez czynniki alergizujące występujące w środowisku pracy. Zgodzić należy się z organami, które podparły się w tym zakresie wiedzą specjalistyczną jednostki medycznej, że alergiczne kontaktowe zapalenie skóry jest jednostką chorobową powszechnie występującą w populacji, która zdecydowanie częściej jest spowodowana kontaktem z alergenami pozazawodowymi, niż zawodowymi. W niniejszej sprawie zasadnie organy przyjęły zatem, że doszło do obalenia domniemania istnienia choroby zawodowej u skarżącego, a to z uwagi na jednoznaczne wyniki przeprowadzonych testów na alergeny zawodowe takie jak mąka pszenna, mąka żytnia, roztocza magazynowe i ujemne wyniki tych badań, które wykluczyły możliwość uznania, że schorzenie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry spowodowane zostało warunkami pracy. Za powstanie choroby zawodowej odpowiedzialny musi być konkretny czynnik alergizujący na działanie, którego skarżący był narażony w trakcie wykonywania pracy.

Sama okoliczność stwierdzenia istnienia czynnika chorobowego w środowisku pracy nie pozwala na automatyczne przyjęcie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a wykonywaną pracą zawodową. Fakt, że schorzenie figuruje w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w warunkach narażenia na jej powstanie nie wyłącza możliwości wykazania, że pomimo pracy w warunkach narażenia zawodowego jej powstanie nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia. Orzeczenie lekarskie i przeprowadzone wyniki testów skórnych jednoznacznie stwierdzają, że zaistniałe u skarżącego zmiany skórne nie mogły mieć swojego źródła w środowisku pracy skarżącego. Ustalenie istnienia choroby zawodowej jest możliwe jedynie wówczas jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym. W przedmiotowej sprawie schorzenie skarżącego nie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, które występowały w środowisku pracy, ani też sposobem wykonywania pracy.

Powyższe powoduje niemożności uznania, iż u skarżącego wystąpiła choroba zawodowa wymieniona w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 18.1, a tym samym, że zapadłe decyzje nie odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.