Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2188/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1875
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 876/17 w sprawie ze skargi Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły oraz zarządzenia w sprawie zmiany ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 8 marca 2018 r., II SA/Ke 876/17, oddalił skargę Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły oraz zarządzenia w sprawie zmiany ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że z akt niniejszej sprawy oraz akt sprawy II SA/Ke 627/17, z których Sąd dopuścił dowód wynika, że: 1) zarządzeniem nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Wójt Gminy M. odwołał bez wypowiedzenia Dyrektora Zespołu Szkół im J. w M. z zajmowanego stanowiska, 2) rozstrzygnięciem nadzorczym znak: [...] z [...] lipca 2017 r. Wojewoda stwierdził nieważność ww. zarządzenia nr [...], 3) powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze zostało doręczone [...] lipca 2017 r. do Urzędu Gminy M. za pomocą platformy ePUAP, 4) 17 sierpnia 2017 r. Gmina M. skierowała do WSA w Kielcach skargę na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze, składając przesyłkę osobiście w Ś. Urzędzie Wojewódzkim, 5) postanowieniem z 8 listopada 2017 r., II SA/Ke 627/17 WSA w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę Gminy M. na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu do jej wniesienia, 6) postanowieniem z 18 stycznia 2018 r. Sąd stwierdził, że postanowienie z 8 listopada 2017 r. jest prawomocne od dnia 23 listopada 2017 r., 7) zarządzeniem nr [...] z [...] września 2017 r. Wójt Gminy M. ogłosił konkurs na kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. J. w M., a zarządzeniem nr [...] z [...] października 2017 r. zmienił ogłoszenie konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. J. w M., 8) zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] listopada 2017 r. znak: [...] Wojewoda stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gminy M. nr [...] z [...] września 2017 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im J. w M. oraz zarządzenia Wójta Gminy M. nr [...] z [...] października 2017 r. w sprawie zmiany ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im J. w M.

Nie budzi zatem wątpliwości, że w dacie wydawania zarządzenia o ogłoszeniu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły oraz zarządzenia o zmianie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły Gmina miała doręczone rozstrzygnięcie nadzorcze z [...] lipca 2017 r., stwierdzające nieważność zarządzenia o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły A. M.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875; dalej jako: "u.s.g.") uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Z kolei w myśl z art. 92 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W niniejszej sprawie termin, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g., został zachowany, albowiem zarządzenia zostały przedłożone Wojewodzie 23 października 2017 r., a rozstrzygnięcie nadzorcze wydano [...] listopada 2017 r. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Tak więc, rozstrzygnięcie nadzorcze o nieważności uchwały lub zarządzenia zapada w razie ustalenia, że są one dotknięte wadą kwalifikowaną polegającą na tego rodzaju sprzeczności z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak: Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną, Warszawa 1995, s.28). Rozstrzygnięcie nadzorcze z uwagi na konieczność opatrzenia go uzasadnieniem faktycznym i prawnym, musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym polega owo naruszenie. W orzecznictwie podkreśla się, że stosując środek nadzorczy uprawniony do tego organ jest zobowiązany w sposób niebudzący wątpliwości do wykazania sprzeczności postanowień badanej uchwały/zarządzenia z prawem, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, oraz wypływające z nich dyrektywy (nakazy i zakazy) – por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2000 r., III SA 397/2000, opubl. ONSA z.3/2001, poz. 117. Ustawodawca nie wprowadził definicji pojęcia "sprzeczności z prawem". Wykształciła się ona w drodze stosowania prawa. Przez sprzeczność taką przyjęło się rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującymi, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi, oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 2003 r., P 9/02, OTK-A, nr 9, poz. 100, wyrok NSA z 22 sierpnia 1990 r., SA/Gd 796/90, ONSA 1990, Nr 4, poz. 1). Za naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności aktu uznaje się naruszenie istotne, tj. uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Za istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały/zarządzenia przyjmuje się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał/zarządzeń, podstawy prawnej podejmowania uchwał/zarządzeń, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97 i z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95). Nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie nieważności uchwały/zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała/zarządzenie pozostaje w wyraźnej, jednoznacznej, sprzeczności z określonym przepisem prawa. Sprzeczność ta musi być oczywista i bezpośrednia. W tezie wyroku z 7 listopada 2007 r., IV SA/Gl 928/07, WSA w Gliwicach podkreślił, że: "Dla stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia wystarczy istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie), nie jest konieczne – rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., ale również nie wystarcza naruszenie nieistotne". Rozpoznając skargę gminy na akt nadzoru stwierdzający nieważność uchwały/zarządzenia organu gminy, sąd obowiązany jest badać zwłaszcza treść samej uchwały/zarządzenia, rozstrzygając między innymi to, czy stwierdzenie nieważności zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia. Przedmiotem oceny sądu musi być więc również ustalenie, czy rzeczywiście uchwała lub zarządzenie w sposób istotny narusza prawo. Działanie sądu winno mieć charakter dwustopniowy i obejmować badanie zgodności z prawem samej uchwały lub zarządzenia, potem badanie zgodności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność.

Zawarte w art. 92 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie "wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa" oznacza, że uchwała/zarządzenie, których nieważność stwierdzono, od daty doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego, nie wywołuje skutków prawnych. Gdyby ustawodawca nie sformułował omawianego przepisu, to każde rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały/zarządzenia, mogłoby być ignorowane przez podmiot, od którego pochodzi kwestionowana uchwała/zarządzenie. To zaś prowadziłoby do tego, że przepisy prawa przyznające organowi nadzoru kompetencje do stwierdzania nieważności uchwały/zarządzenia, pozostawałyby de facto martwe. Nie wywierałyby bowiem skutecznego wpływu na los spraw, do których odnosiły się kwestionowane w trybie nadzoru uchwały/zarządzenia – por. wyroki: WSA w Warszawie z 7 marca 2017 r., II SA/Wa 2197/16 oraz z 17 sierpnia 2017 r., II SA/Wa 249/17. Doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody znak: [...] z [...] lipca 2017 r., z mocy art. 92 ust. 1 u.s.g., wstrzymało wykonalność zarządzenia Wójta Gminy M. nr [...] z [...] czerwca 2017 r. w sprawie odwołania bez wypowiedzenia Dyrektora Zespołu Szkół im J. w M. z zajmowanego stanowiska. Zatem, choć rozstrzygnięcie nadzorcze z chwilą jego doręczenia organowi samorządowemu [...] lipca 2017 r. było nieprawomocne, to jednak wstrzymało z mocy prawa jego wykonanie z dniem doręczenia. Wstrzymanie wykonania unieważnionego zarządzenia jest bezpośrednim skutkiem podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego aktualizującym się z dniem doręczenia tego rozstrzygnięcia. Wprowadzenie tej instytucji miało na celu zapobieganie możliwości wywołania skutków prawnych przez akt organu jednostki samorządu terytorialnego, w stosunku do którego zachodzi podejrzenie o jego niezgodności z prawem, a także uniemożliwienie stosowania zakwestionowanego rozstrzygnięciem nadzorczym aktu do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia organu nadzoru. W sprawie niniejszej uznać więc należało, że [...] września 2017 r. i [...] października 2017 r. tj. w dacie podejmowania przez Wójta Gminy M. zarządzeń nr [...] i nr [...] nie istniały podstawy faktyczne do ogłaszania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, albowiem wobec wstrzymania wykonania zarządzenia o odwołaniu dyrektora szkoły, nie istniał formalnie wakat na tym stanowisku.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Wójt Gminy M., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i wydanie wyroku reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 92 ust. l u.s.g. przez dokonanie błędnej wykładni i w konsekwencji uznanie, że uprawomocnienie się rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Ś. stwierdzającego nieważność zarządzenia Wójta Gminy M. Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. o odwołaniu bez wypowiedzenia Dyrektora Zespołu Szkół im. J. w M. (obecnie Szkoła Podstawowa im. J. w M.) powoduje, iż nie istniały podstawy faktyczne do ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, gdyż wobec wstrzymania wykonania zarządzenia o odwołaniu dyrektora szkoły, nie istniał formalnie wakat na stanowisku dyrektorskim;

2. art. 63 ust. 10 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. 2017, poz. 59 ze zm.) przez dokonanie błędnej jego wykładni i w konsekwencji uznanie, że nie istniały podstawy faktyczne do ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, gdyż wobec wstrzymania wykonania zarządzenia o odwołaniu dyrektora szkoły, nie istniał formalnie wakat na tym stanowisku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego jasno wskazano, iż "skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie polega na nieważności odwołania powoda i powołania nowego dyrektora. W prawie pracy nie występuje sankcja nieważności w odniesieniu do czynności rozwiązujących stosunek pracy i – odpowiednio – trzeba przyjąć, że dotyczy to czynności modyfikujących warunki pracy i płacy. Konstrukcja czynności nieistniejących w prawie pracy nie dotyczy czynności wadliwych i niezgodnych z prawem. Przyjęcie nieważności odwołania powoda, a w konsekwencji nieważności powierzenia stanowiska dyrektora innej osobie, prowadziłoby do efektów niemożliwych do zaakceptowania. Trzeba by uznać, że szkoła miała dwóch dyrektorów lub że wszystkie czynności podjęte przez nowego dyrektora (cywilnoprawne, prawnopracownicze i inne jak np. polegające na podpisywaniu świadectw szkolnych) są nieważne" (wyrok SN z 9 grudnia 2004 r., I PK 100/04, OSNP 2005 nr 14, poz. 212). Powierzenie nauczycielowi stanowiska dyrektora szkoły oraz odwołanie go z tej funkcji następuje w drodze czynności prawa pracy, których ocena pozostaje w kompetencji jurysdykcyjnej sądów pracy. Nawiązanie i rozwiązanie dyrektorskiego stosunku zatrudnienia jest czynnością z zakresu prawa pracy, którą podejmuje organ działający w imieniu i na rzecz pracodawcy (organ prowadzący szkołę) w celu wywołania zobowiązaniowych skutków prawnych związanych z powierzeniem lub odwołaniem nauczyciela ze stanowiska dyrektora szkoły. W konsekwencji skutki orzeczenia administracyjnego o nieważności uchwały o odwołaniu z funkcji dyrektora szkoły nie rozciągają się na sferę pracowniczego zatrudnienia na kierowniczym stanowisku pracy i nie wywołują skutków nieważności odwołania ani reaktywowania zatrudnienia na stanowisku dyrektora pozwanej szkoły (por. także wyrok WSA w Kielcach z 1 marca 2017 r., II SA/Ke 1025/16).

Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Kielcach, że w dniu podejmowania przez Wójta Gminy M. Zarządzeń Nr [...] i [...] nie istniały podstawy faktyczne do ogłaszania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły. Wkracza ono w kompetencje sądu pracy, gdyż stwierdza, że odwołany dyrektor jest nadal dyrektorem, co faktycznie nie ma miejsca, bowiem o przywróceniu go do pracy bądź też nie, zadecyduje dopiero Sąd Rejonowy w Kielcach w procesie o sygn. akt IV P 181/17. Do czasu rozstrzygnięcia sporu przed sądem pracy pomiędzy organem prowadzącym szkołę o dyrektorem szkoły, szkołę mógł reprezentować zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 36a u.s.o. wicedyrektor szkoły. Ten jednak po powierzeniu mu przez Wójta Gminy M. stanowiska p.o. dyrektora odmówił podejmowania jakichkolwiek czynności i udał się na zwolnienie lekarskie. Szkoła została więc bez osób kierujących tą placówka. Dlatego też konieczne stało się ogłoszenie konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły. Zgodnie z art. 36a ust. 5 ówcześnie obowiązującej u.s.o., "do czasu powierzenia stanowiska dyrektora zgodnie z ust. 2 lub 4 organ prowadzący może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora szkoły wicedyrektorowi, a w szkołach, w których nie ma wicedyrektora, nauczycielowi tej szkoły, jednak nie dłużej niż na okres 10 miesięcy".

Zgodnie z wyrokiem z 11 lipca 2017 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie II SA/Kr 497/17, "okres, na jaki powierza się określonej osobie obowiązki dyrektora szkoły lub placówki nie może w żadnym razie trwać dłużej niż 10 miesięcy. Z upływem tego okresu mandat pełniącego obowiązki dyrektora wygasa z mocy prawa. Należy wykluczyć możliwość powierzenia tej samej lub innej osobie obowiązków na dalszy czas, przekraczający 10 miesięcy, gdyż ustawa o systemie oświaty stwarza dostatecznie dużo możliwości rozwiązania sytuacji patowych, a przedłużanie stanu rzeczy, w którym szkoła lub placówka jest faktycznie pozbawiona swojego najważniejszego organu, w większości przypadków wskazuje na dążenie do obejścia ustawy i realizacji celów z nią sprzecznych". Biorąc pod uwagę fakt, że do dnia dzisiejszego sprawa z powództwa odwołanego dyrektora o przywrócenie do pracy, nie została zakończona w I instancji, a termin następnej rozprawy został wyznaczony dopiero na 6 czerwiec 2018 r., istniało duże ryzyko, iż szkoła w czerwcu 2018 r. pozostanie bez osób upoważnionych do kierowania nią.

Po dacie Zarządzenia Nr [...] odwołującego dyrektora z zajmowanego stanowiska wystąpił szereg okoliczności, które stawiają pod znakiem zapytania powrót A. M. na zajmowane stanowisko a nawet możliwość wykonywania zawodu nauczyciela. Odwołanemu Dyrektorowi Szkoły Podstawowej im. J. zostały postawione zarzuty z art. 271 § 1 kk tj. fałszerstwa intelektualnego polegających na wystawieniu dokumentu, w którym potwierdził nieprawdę co do okoliczności mającej oznaczenie prawne. A. M. antydatował dokumenty, które miały posłużyć jego żonie do uzyskania awansu zawodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie są trafne.

Zarzut naruszenia art. 92 ust. l u.s.g. przez dokonanie błędnej wykładni jest bezzasadny. Należy zacząć od przypomnienia, że od 1 stycznia 2004 r. Sąd Najwyższy przestał sprawować nadzór judykacyjny nad sądami administracyjnymi. Oznacza to, że wykładnia zawarta w wyrokach tego Sądu wiąże sądy administracyjne, tak samo jak wykładnia doktrynalna, czyli mocą swoich argumentów. Z tego względu wykładnia przyjęta przez SN w wyroku z 9 grudnia 2004 r., I PK 100/04, OSNP 2005 nr 14, poz. 212 nie jest przekonująca dla składu NSA orzekającego w niniejszej sprawie, ponieważ nie uwzględnia całościowo charakteru tej sprawy, a mianowicie, że ma ona przede wszystkim charakter administracyjnoprawny. Trafnie przyjął Sąd I instancji, że w sprawach dotyczących powołania dyrektora szkoły źródłem zmian w tych stosunkach pracowniczych nie jest wolna wola pracodawcy, ale akty (uchwały lub zarządzenia) z zakresu administracji publicznej, podlegające w pierwszej kolejności nadzorowi "legalnościowemu" wojewody (art. 85 u.s.g.), a także podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Zatem takie czy inne rozstrzygnięcie sporu z zakresu prawa pracy, a więc w istocie sporu o wtórnych skutkach prawnych aktów administracyjnoprawnych podejmowanych przez organ prowadzący szkołę na podstawie art. 36a ust. 1 u.s.o. nie może niweczyć ani konwalidować aktów z zakresu administracji publicznej podjętych z naruszeniem prawa. Odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego ma bowiem charakter kompetencji władczej, związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie oświaty, określonych w przepisach mających charakter publicznoprawny. Personalny charakter aktu odwołania z funkcji kierowniczej nie stanowi zatem o jego prywatnoprawnym charakterze, gdyż obsada stanowiska kierowniczego w szkole jest formą zarządzania szkołą publiczną a zarządzanie szkołą wchodzi w zakres administracji publicznej sprawowanej przez organy samorządu terytorialnego.

W tym stanie faktycznym i prawnym jest rzeczą oczywistą, że skoro Wojewoda Ś. stwierdził nieważność zarządzenia odwołującego dyrektora szkoły, to w takiej sytuacji, od daty doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego Gminie ([...] lipca 2017 r.) znalazł zastosowanie art. 92 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem: "Stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego". Zawarte w tym przepisie stwierdzenie "wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa" należy odczytywać w ten sposób, że zarządzenie, którego nieważność stwierdził organ nadzoru, od daty doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego nie wywołuje skutków prawnych (zob. wyrok NSA z 3 września 2013 r., I OSK 968/13). Takie znaczenie art. 92 ust. 1 u.s.g. znajduje oparcie w ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wykładni zbliżonego konstrukcyjnie art. 152 p.p.s.a., (w odniesieniu do jego treści obowiązującej do 14 sierpnia 2015 r.), w którym również mowa jest o wstrzymaniu wykonalności aktów zakwestionowanych przez sąd (wyrok NSA z 29 lipca 2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA z 2004 r., nr 2, poz. 32 z glosą Z. Kmieciaka, OSP 2005 r., nr 4, poz. 209; zob. też wyroki NSA z 29 września 2010 r., I OSK 1029/10 oraz z 9 grudnia 2008 r., I OSK 596/08). To zaś oznacza na gruncie rozpoznawanej sprawy, że Wójt Gminy M. nie miał prawa wydać Zarządzenia Nr [...] z [...] września 2017 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły oraz zarządzenia z [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie zmiany ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, ponieważ wykonanie zarządzenia Wójta Gminy M. Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. o odwołaniu ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół im. J. w M. zostało wstrzymane z mocy prawa na mocy art. 92 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że Wójt Gminy M. nie ma prawa do podejmowania żadnych czynności lub aktów zmierzających do obsadzenia stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół im. J. w M. do czasu usunięcia z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Ś. z [...] lipca 2017 r., znak [...], stwierdzającego nieważność zarządzenia Wójta Gminy M. Nr [...] z [...] czerwca 2017 r.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 63 ust. 10 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Przepis ten stanowi, że kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu. Kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora. Oznacza to, że przytoczony przepis nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.