Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1427/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, 107 pr. 3 7.77 par. 1 , 80, 136 par. 1 , 109
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 28 czerwca 2018 r. sprawy ze sprzeciwu [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło decyzję Prezydenta [...] nr [...] znak: [...] z dnia [...].04.2012r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie [...], w ramach przedsięwzięcia polegającego na przystosowaniu istniejącego pomostu technicznego na budynku biurowym do [...], na dz. ew. nr [...] (obręb [...]), przy ul. [...] w W., którego Inwestorem jest I. Sp. z o.o. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Zaskarżona decyzja został wydana w następującym stanie sprawy.

Spółka I. Sp. z o.o. złożyła w dniu [...].03.2010 r. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przystosowaniu istniejącego pomostu technicznego na budynku biurowym przy ul. [...] do [...] - działka nr ew. [...] z obrębu [...] w W.

Decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...].04.2012r. Prezydent [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia i określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym i stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.'' podnosząc, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie odniósł się do uwag mieszkańców, do czego zobowiązywały go przepisy o udziale społeczeństwa w tym postępowaniu, nie zweryfikował dokonanych przez wnioskodawcę pomiarów poziomu hałasu. Wskazano, że w bezpośrednim sąsiedztwie [...] znajduje się niepubliczne przedszkole. Raport przedstawiony przez wnioskodawcę jest miejscami niejasny i stwarza, zdaniem skarżącej Spółdzielni, możliwość różnych interpretacji zawartych w nim informacji. Powołano, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że poziom hałasu dla ww. obszaru może przekroczyć przepisane prawem normy, przede wszystkim ze względu na fakt, że ww. poziomy hałasu zostały ustalone dla przypadków [...] od strony zachodniej i startu w kierunku wschodnim. Nie wyklucza to jednak możliwości niestosowania się w praktyce przez [...] do ww. nakazów. W odwołaniu podniesiono także, że wnioskodawca kilkukrotnie uzupełniał przedstawiony raport. Ostateczna wersja raportu została udostępniona stronom [...] lutego 2012r. Ze względu na fakt, że raport był zmieniany po uzyskaniu warunków od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., powinna zostać przeprowadzona ponowna ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012r. utrzymało decyzję Prezydenta [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P.", wyrokiem z dnia 25 marca 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2560/12 oddalił skargę.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P." Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1858/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2013r. i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem reguł odnoszących się do weryfikacji raportu w ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji określonego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień proceduralnych popełnionych przez organ I instancji, ale też nie usunął we własnym zakresie braków w zakresie oceny raportu o oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Potwierdzeniem tego jest stwierdzona przez Sąd niezgodność ustaleń raportu dotyczących ilości kondygnacji budynków sąsiadujących z obiektem inwestora. Przyjęcie w opisie raportu, że budynki są pięciokondygnacyjne, podczas gdy w rzeczywistości są sześciokondygnacyjne, dowodzi nierzetelności pomiarów wysokości budynków, a w konsekwencji rodzi wątpliwości co do wyników zawartych w wyliczeniach poziomu rozprzestrzeniania się hałasu. Wskazano, że organ odwoławczy ani organ I instancji nie przeprowadził czynności sprawdzających co warunków akustycznych związanych z zabudową przeznaczoną na pobyt dzieci. W odwołaniu podano okoliczności mogące świadczyć o tym, że przekroczony zostanie ustalony dla tego terenu poziom hałasu [...]. o wartości odpowiadającej maksymalnemu natężeniu hałasu dla tego rodzaju zabudowy. Z decyzji obu organów nie wynika wyraźnie jakie konkretnie normy dopuszczalnego poziomu hałasu na analizowanym obszarze przyjęto za prawidłowe, w sytuacji, gdy z treści raportu w sposób niejasny autorzy odwołują się do wielkości zarówno [...], jak też [...] (str. 28 raportu). NSA stwierdził także, że skoro według art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek wziąć pod uwagę "wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa", to niewątpliwie udział mieszkańców wyrażony w proteście powinien być poddanych ocenie zawartej w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 15 raport powinien zawierać analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. W istocie decyzja organu pierwszej instancji zawiera zasadniczo opis dokumentacji zgromadzonej w aktach i czynności podjętych w zakresie opiniowania decyzji. Organy obu instancji nie przedstawiły natomiast własnej oceny w zakresie materiału dowodowego, w tym raportu przedstawionego przez inwestora. W rezultacie rozstrzygnięcia w sprawie podjęte zostały bez weryfikacji ustaleń odnoszących się do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności SKO wskazało, że na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postepowania wyrażonymi w wyroku NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt. II OSK 1858/13. W związku z powyższym w toku postępowania odwoławczego Kolegium, zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., dokonało ponownej całościowej, merytorycznej oceny całej sprawy administracyjnej zakończonej decyzją I instancji, z uwzględnieniem wyroku NSA.

Organ odwoławczy powołał, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." wniosła o odrzucenie wniosku z uwagi na nie uwzględnienie w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wszystkich terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku znajdujących się w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia oraz poddano w wątpliwość obliczenia i przedstawione zasięgi oddziaływania [...]. W odniesieniu do tych uwag Spółdzielni organ I instancji stwierdził, że na podstawie raportu, zastosowanej metody obliczeniowej, inwestor wyjaśnił, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, znajdujących się w otoczeniu przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z decyzji nie wynika, jakie konkretnie normy dopuszczalnego poziomu hałasu na analizowanym obszarze przyjęto za prawidłowe, w sytuacji, gdy autorzy raportu w sposób niejasny odwołują się do wielkości zarówno [...], jak też [...] (str. 28 raportu). Zgodnie zaś z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży wynosi 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Organ I instancji oparł się w tej kwestii wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora, nie dokonując w tym zakresie żadnych własnych ustaleń oraz nie odniósł tych wyjaśnień do obowiązujących przepisów. Powołano, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro według art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek wziąć pod uwagę "wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa", to niewątpliwie udział mieszkańców wyrażony w proteście powinien być poddanych ocenie zawartej w uzasadnieniu decyzji. W decyzji organu I instancji brak jest takiej oceny. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 15 raport powinien zawierać analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Wskazano, że w raporcie jest wprawdzie zawarty punkt zatytułowany "Analiza możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem", jednak wynika z niej, że przewiduje się zastosowanie specjalnych rozwiązań technicznych i organizacyjnych, mających na celu zminimalizowanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym zminimalizowanie wpływu hałasu na sąsiadujące budynki. W punkcie tym podano również, że jak wykazały analizy przekroczone dopuszczalne poziomu dźwięku, a obecnie panujący klimat akustyczny w sąsiedztwie inwestycji charakteryzuje się dość znacznym poziomem natężenia dźwięku, którego źródłem jest hałas komunikacyjny pochodzący od ul. [...]. Organ I instancji nie wyjaśnił więc rodzaju i rozmiaru potencjalnych uciążliwości planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich, w szczególności budynków mieszkalnych oraz budynku, w którym mieści się przedszkole, ani nie ustosunkował się do protestu mieszkańców sąsiadującego z planowaną inwestycją osiedla, w której mieszkańcy w zdecydowanej większości opowiedzieli się przeciwko realizacji tej inwestycji. Za zasadny organ odwoławczy uznał więc zarzut Spółdzielni, że organ I instancji w żaden sposób samodzielnie nie zweryfikował dokonanych przez wnioskodawcę pomiarów.

Organ odwoławczy uznał również, że kwestią wymagającą uzupełnienia i wyjaśnienia jest wysokość budynków sąsiadujących z obiektem inwestora. Wskazano, że w raporcie podano, iż budynek [...], na którym ma być usytuowane [...] sąsiaduje od strony południowej z V-kondygacyjnymi budynkami wielorodzinnymi osiedla zamkniętego przy ul. [...] (w odległości ok. 15-20 m) (str. 5 raportu), zaś na stronach 22, 24, 25 podano, że symulacje równoważnego poziomu dźwięku prowadzono na wysokości 64 m ([...]) i 17 m (wysokość budynków przy ul. [...] i [...]). W skardze na decyzję Kolegium podano, że budynki mieszkalne przy ul. [...] są sześciokondygnacyjne - parter, 4 piętra oraz poddasze mieszkalne (6 kondygnacji), zaś w raporcie uwzględniono parter i 4 piętra. Przy piśmie z dnia 30 listopada 2012r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej "P." załączył odpis z księgi wieczystej nr [...], z której wynika, że budynek położony przy ul. [...] ma 6 kondygnacji. Ponadto do skargi kasacyjnej dołączono kopię przekroju budynku położonego przy ul. [...], z którego wynika, że budynek ma ponad 19 m wysokości. Zatem dane dotyczące wysokości budynków mieszkalnych położonych przy ul. [...] zawarte w raporcie nie odpowiadają rzeczywistości. Organ odwoławczy uznał więc, że skoro parametr dotyczący wysokości budynków mieszkalnych oraz istniejącego w jednym z tych budynków przedszkola jest niezgodny ze stanem faktycznym, to wszelkie obliczenia i przedstawione w raporcie i wyjaśnieniach inwestora, zasięgi oddziaływania [...] są błędne i wymagają dokonania ponownym obliczeń i analiz.

Powołano ponadto art. 6 k.p.a., wskazując, że w toku postępowania przed organami administracji i sądami administracyjnymi nastąpiła zmiana przepisów regulujących kwestie ustalania środowiskowych uwarunkowań, które należy uwzględnić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła Spółka I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w W. (następca prawny I. z ograniczoną odpowiedzialnością), zaskarżając w/w decyzję SKO w całości i wnosząc o jej uchylenie.

W sprzeciwie podniesiono zarzuty naruszenia:

– art. 109 k.p.a. poprzez doręczenie Skarżącej jedynie kopii decyzji, a nie oryginału.

– 138 §2 k.p.a. przez niewskazanie przez organ odwoławczy jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez organ I instancji.

Powołano, że to organ odwoławczy miał, zgodnie z wytycznymi NSA, wyjaśnić kwestie wskazane przez NSA, a wydanie decyzji kasatoryjnej zamiast merytorycznego rozpoznania sprawy traktować należy jako niewykonanie jednoznacznych wytycznych NSA. Zarzucono, że organ odwoławczy nie podał konkretnie zmian w przepisach prawa, ani jaki to ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Skarżącej wszelkie wątpliwe kwestie (normy hałasu, wysokość budynku, ilość kondygnacji) władny jest ustalić i przeanalizować organ Ii instancji.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wskazać należy, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpoznania sprawy przed tym organem (wyrok NSA z 9.05.2017r. II OSK 2219/15).

Ocena organu odwoławczego, co do wystąpienia przesłanek do wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym, jest trafna. Zwrócić należy uwagę, że dla takiej oceny, że nie naruszono dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. wystarczającym jest, aby wystąpiła choćby jedna przesłanka wydania decyzji kasatoryjnej, spośród wskazywanych przez organ odwoławczy. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy zastosował się do oceny i wytycznych wyrażonych w uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 1858/13. Mianowicie NSA zarzucił niewykonanie przez organy administracji obowiązków w zakresie czynności wyjaśniających, zbierania i oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie właściwej weryfikacji raportu. NSA wskazało, że ocena raportu powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji, a w aspekcie procesowym raport jest dokumentem prywatnym a nie urzędowym, a zatem nie korzysta z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Podkreślono, że organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. Wskazano, że rozstrzygnięcia w sprawie podjęte zostały bez weryfikacji ustaleń odnoszących się do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a organy obu instancji nie przedstawiły zaś własnej oceny w zakresie materiału dowodowego, w tym raportu przedstawionego przez inwestora.

NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy podejmie działania niezbędne do zweryfikowania raportu, zwłaszcza w zakresie ustaleń dotyczących rzeczywistej wysokości budynków objętych analizą i wpływu tych wielkości na wyniki badań. Wnikliwego sprawdzenia wymagają również zarzuty odnoszące się do ochrony akustycznej budynku związanego z pobytem dzieci. Stosownie zaś do wyników analizy faktycznej i prawnej organ odwoławczy podejmie rozstrzygnięcie w sprawie, zachowując w szczególności wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. dotyczące treści uzasadnienia decyzji.

Organ odwoławczy ponownie przeanalizował materiał dowodowy i wskazał na nieprawidłowości i braki w zakresie raportu, stanowiącego podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Mianowicie powołano, że w raporcie jego autorzy powołują się na wielkości dopuszczalnego poziomu hałasu zarówno 55 dB, jak też 60 dB, a zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, dopuszczalna wielkość wynosi 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Powołano, że organ I instancji oparł się w tej kwestii wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora, nie dokonał zaś żadnych własnych ustaleń w tym zakresie i nie odniósł wyjaśnień inwestora do obowiązujących przepisów. Ponadto organ I instancji nie dokonał w uzasadnieniu oceny udziału społeczeństwa w sprawie, w szczególności w aspekcie zgłaszanych zarzutów i uwag co do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu oraz sprzeciwu okolicznych mieszkańców co do realizacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał na braki raportu w zakresie art. 66 ust. 1 pkt. 15 – analiza możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Powołano, że organ I instancji nie wyjaśnił rozmiaru i rodzaju potencjalnych uciążliwości planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich, w tym przedszkola, - w szczególności z uwagi na przekroczone dopuszczalne poziomy dźwięku, którego źródłem jest hałas komunikacyjny pochodzący od ul. [...] ( str. 16 raportu). Jako zasadny uznano zarzut odwołania w zakresie braku weryfikacji dokonanych przez wnioskodawcę pomiarów przez organ I instancji. Również organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, że kwestą wymagającą uzupełnienia i wyjaśnienia jest kwestia budynków sąsiadujących z obiektem inwestora. Niewątpliwie raport w powyższym zakresie nie jest rzetelny albowiem wskazuje na budynki V-kondygnacyjne, i wysokość 17 metrów. W toku postępowania sądowego ustalono, że budynki sąsiadujące z przedsięwzięciem są VI-kondygnacyjne, o wysokości 19 m. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że skoro parametr dotyczący wysokości budynków mieszkalnych oraz istniejącego w jednym z tych budynków przedszkola jest niezgodny ze stanem faktycznym, to wszelkie obliczenia przedstawione w raporcie i wyjaśnieniach inwestora, zasięgi oddziaływania [...] są błędne i wymagają dokonania ponownym obliczeń i analiz.

Powyższe wskazuje, że organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności złożony przez inwestora raport, i dokonując oceny tego dowodu uznał, że zawiera on braki i nie jest rzetelny. Organ odwoławczy dokonał też właściwej oceny, że stwierdzone uchybienia w zakresie prowadzonego przez organ I instancji postępowania, oraz zarzuty odnoszące się do raportu, dyskwalifikują ten dowód, i powodują konieczność dokonania ponownych obliczeń i analiz oraz ponownego przeprowadzenia postępowania.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a. albowiem z uwagi na stwierdzone uchybienia w zakresie art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, konieczne stało się wyjaśnienie sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na rozstrzygnięcie w myśl art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. Co prawda, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie powołał przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. ale wskazał na nieprawidłowości w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji i braki w raporcie. Podkreślić należy, że raport jest podstawowym dowodem w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a kwesta oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i życie ludzi mieszkających w sąsiedztwie w aspekcie przekroczenia norm hałasu, jest kwestią kluczową z uwagi na protesty społeczne i winna być ona rzetelnie i szczegółowo wyjaśniona. Konieczność dokonania pomiarów sąsiadujących z terenem inwestycji budynków mieszkalnych, zgodnie ze stanem rzeczywistym, jak również dokonanie powtórnej analizy i obliczeń zasięgu oddziaływania [...], uzasadnia przeprowadzenie ponownego postępowania przed organem I instancji. Stwierdzone braki w raporcie nie pozwalają na stwierdzenie, że rozpoznano sprawę w kluczowych aspektach i zachodzi możliwość przeprowadzenia postępowania uzupełniającego przed organem odwoławczym zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a.

Wydanie decyzji kasatoryjnej było więc uzasadnione i nie uchybia art. 138 § 2 k.p.a.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, to zarzut naruszenia art. 109 k.p.a, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżącej została doręczone decyzja wydana przez SKO. Natomiast faktycznie, SKO ogólnie podało, że w toku postępowania doszło do zmiany przepisów prawa, nie wskazując konkretnie jakich przepisów. Powyższe jednak nie stanowi uchybienia, albowiem nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.