Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2034/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy B. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r - , stwierdził jego niedopuszczalność.

Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne;

Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją, z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...], stwierdził że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją, a także z wnioskiem o jej uzupełnienie wystąpił Wójt Gminy B. w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r

W odpowiedzi na wezwanie do wyjaśnienia treści żądania, pismem z dnia 4 maja 2012 r. Wójt Gminy B. wyjaśnił, że pismo z dnia 10 kwietnia 2012 r. stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie w którym odnosi się do merytorycznych rozstrzygnięć zawartych w opisanej decyzji oraz wniosek o uzupełnienie decyzji w zakresie w którym pismo to zawiera taki wniosek. odwoławczych, skargi czy powództwa, które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r - , stwierdził jego niedopuszczalność.

Organ w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że Wójt Gminy B. zwrócił się do organu z wnioskiem o rozpoznanie dwóch konkurencyjnych środków zaskarżenia, jakimi są wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz wniosek o uzupełnienie tej decyzji.

Organ wyjaśnił, złożenie wniosku w trybie art. 111 § 1 Kpa służy usunięciu braków nieistotnych, w przeciwieństwie do środków odwoławczych, skargi czy powództwa, które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia. Decyzja wymaga uzupełnienia wówczas, gdy jest niekompletna tj. zawiera rozstrzygnięcie, które jest rozstrzygnięciem niepełnym. Istotnym w sprawie jest fakt, iż zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu do wniesienia odwołania na dzień doręczenia skutecznie decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia, co wyklucza równoczesne zastosowanie obu środków - wniosku o uzupełnienie decyzji i odwołania od niej lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ podniósł, że w razie wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nie rozstrzygniętych w decyzji, organ I instancji powinien potraktować jego treść jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia (art. 111 § 1 Kpa). Organ odwoławczy zaś, któremu przedstawiono jednak takie odwołanie, powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony; a w razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 Kpa.

Skargę na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wójt Gminy B.

Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucał rażące naruszenie treści art. 111 § 2 kpa , art. 134 kpa, art. 127 § 3 kpa i art. 129 § 2 kpa poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. został! złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa podczas gdy został on wniesiony w ustawowym terminie.

Zdaniem skarżącego analiza stanowiska skarżącego gminy B., zawartego w obydwu pismach- jednym oznaczonym jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, jak i drugim, nazwanym wnioskiem o uzupełnienie decyzji, wskazuje jednoznacznie na intencje skarżącego, jakim było kwestionowanie decyzji w zakresie nieuznania przez Ministra nieważności przedmiotowej decyzji, co oznacza że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był złożony w ustawowym terminie, a organ do czasu rozpoznania drugiego z wniosków Gminy nie powinien nadawać mu biegu.

W ocenie skarżącego treść art. 111 § 2 k.p.a. nie przesądza o tym, że można taki wniosek uznać za przedwczesny. Treść tego przepisu ma gwarantować skarżącemu zachowanie terminu do złożenia skargi czy też wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy niezależnie od treści postanowienia w przedmiocie uzupełnienia skarżonej decyzji, a nie ograniczyć termin złożenia środka odwoławczego poprzez uznanie już złożonego za przedwczesny.

W odpowiedzi na skargę Minister administracji i Cyfryzacji wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługują ona na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Ma racje organ administracji publicznej, ze orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia, nie ma samodzielnego bytu i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Zatem postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.).

W sprawie niniejszej problem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy Gmina B. w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r. zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ewentualnie o uzupełnienie decyzji" rzeczywiście złożyła żądanie uzupełnienia decyzji.

Czy mimo tytułu pisma jego treść wskazuje, na to ze pismo Wójta Gminy B. stanowi w istocie żądanie uzupełnienia decyzji.

Zdaniem Sadu treść wniosku o uzupełnienie decyzji wskazuje na to, ze żądanie uzupełnienia decyzji złożone przez skarżącego jest w istocie polemiką z treścią decyzji Wojewody [...].

Gmina B. wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r.

Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją, z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...], stwierdził że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa.

Zarzuty skarżącego odnoszące się do decyzji z dnia [...] marca 2012 r. sprowadzają się do zakwestionowania ustaleń organu dotyczących nieodwracalnych skutków prawnych, których wystąpienie uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...].

Organ bez należytej analizy treści pisma, w zasadzie w oparciu o tytuł pisma zakwalifikował je jako wniosek o uzupełnienie decyzji.

W wyniku tego organ uznał, że termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie decyzji.

Organ przy ponownym rozpoznaniu wniosku winien rozważyć jaka była rzeczywista intencja skarżącego i wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.