Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1351/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81 ust. 2, art. 81a ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 83 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2013 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Prezes Urzędu Konkurencji i Konsumentów utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. zobowiązującą przedsiębiorcę –O. SA z siedzibą w P. (dalej: skarżąca) do uiszczenia na rachunek UOKiK kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek oleju opałowego o numerach [...] oraz [...], nie spełniającego wymagań jakościowych.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach.

W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. na Stacji Paliw nr [...] w T., przy ul. M. [...], inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. (dalej: [...].WIIH) pobrali do badań z partii liczącej 17868 litrów próbki oleju napędowego, tj. próbkę o numerze [...] i próbkę kontrolną o numerze [...] w ilości 4 litrów każda, na podstawie protokołu pobrania próbek paliw nr [...].

Następnie inspektorzy reprezentujący [...].WIIH przekazali próbkę oleju napędowego do akredytowanego, niezależnego laboratorium Polcargo International Sp. z o.o. w Szczecinie, według protokołu przyjęcia do badania nr [...].

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium Polcargo International Sp. z o.o. w Szczecinie (protokół z badań nr [...]) wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2008 r. Nr 221, poz. 1441 ze zm.), (dalej: rozporządzenie), z uwagi na zaniżony parametr - odporność na utlenianie, którego wynik badania wyniósł 7,8 h, przy wymaganiach jakościowych min. 20 h.

W toku kontroli w dniu [...] lipca 2012 r., inspektorzy reprezentujący [...].WIIH, poinformowali kontrolowanego o wynikach badań próbki oleju napędowego pobranego w dniu [...] lipca 2012 r. o numerze [...], przekazali mu egzemplarz protokołu z badań o numerze [...] oraz poinformowali o możliwości złożenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej.

Ponadto w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. na Stacji Paliw nr [...] w T., przy ul. M. [...], z uwagi na nową dostawę oleju napędowego, inspektorzy reprezentujący [...].WIIH ponownie pobrali do badań z innej partii paliwa liczącej 24922 litry, próbki oleju napędowego, tj. próbkę o numerze [...] i próbkę kontrolną o numerze [...] w ilości 4 litrów każda, na podstawie protokołu pobrania próbek paliw nr [...].

Następnie inspektorzy reprezentujący [...].WIIH, przekazali próbkę oleju napędowego do akredytowanego, niezależnego laboratorium Polcargo International Sp. z o.o. w Szczecinie, według protokołu przyjęcia do badania numer [...].

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium Polcargo International Sp. z o.o. w Szczecinie (protokół z badań nr [...]) wykazały, że oferowany w dniu kontroli ([...] lipca 2012 r.) olej napędowy (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na zaniżony parametr - odporność na utlenianie, którego wynik badania wyniósł 17,3 h, przy wymaganiach jakościowych min. 20 h.

W toku kontroli w dniu [...] lipca 2012 r., inspektorzy reprezentujący [...].WIIH poinformowali kontrolowanego o wynikach badań próbki oleju napędowego pobranego w dniu [...] lipca 2012 r. o numerze [...], przekazali mu egzemplarz protokołu z badań o numerze [...] oraz poinformowali go o możliwości złożenia wniosku o badanie próbki kontrolnej.

Pismem z dnia 26 lipca 2012 r., kontrolowany wniósł o zbadanie próbek kontrolnych o numerach – [...] (kontrola z [...] lipca 2012 r.) i [...] (kontrola z dnia [...] lipca 2012 r.).

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium Instytutu Nafty i Gazu w Krakowie (sprawozdanie z badań nr [...]) wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na zaniżony parametr - odporność na utlenianie, którego wynik badania wyniósł 6,7 h, przy wymaganiach jakościowych min. 20 h.

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium Instytutu Nafty i Gazu w Krakowie (sprawozdanie z badań nr [...]) wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na zaniżony parametr - odporność na utlenianie, którego wynik badania wyniósł 11,1 h, przy wymaganiach jakościowych min. 20 h.

Prezes UOKiK, mając na uwadze wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez akredytowane, niezależne laboratorium Polcargo International Sp. z o.o. w Szczecinie, zgodnie z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pismem z dnia 24 września 2012 r., powiadomił Przedsiębiorcę, jako stronę postępowania, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbek oleju napędowego oraz zobowiązania przedsiębiorcy do jej uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Przedsiębiorca został także poinformowany, że przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie, jako stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań zgłoszonych w trakcie postępowania, a także prawo do składania wniosków dowodowych.

Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona postępowania podniosła zarzut, iż w opinii Spółki druga kontrola przeprowadzona w dniu [...] lipca 2012 r. została podjęta i przeprowadzona przez [...].WIIH z naruszeniem art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j. t. Dz. U. z 2010 r. Nr 220 poz. 1447 ze zm.), (dalej: Ustawa o sdg), który stanowi, że: "Jeżeli wyniki kontroli wykazały rażące naruszenie przepisów prawa przez przedsiębiorcę, można przeprowadzić powtórną kontrolę w tym samym zakresie przedmiotowym w danym roku kalendarzowym, a czas jej trwania nie może przekroczyć 7 dni. Czas trwania powtórnej kontroli nie wlicza się do czasu, o którym mowa w ust. 1". Strona twierdziła, iż ww. przesłanka nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, ponieważ wyniki pierwszej kontroli z dnia [...] lipca 2012 r. nie wykazały rażącego naruszenia prawa. Próbka oleju napędowego pobrana podczas kontroli w dniu [...] lipca 2012 r. spełniała 16 z 17 badanych parametrów. Strona twierdziła również, że nie można obiektywnie mówić o wystąpieniu w przedmiotowej sprawie o rażącym naruszeniu prawa, czyli o kwalifikowanej, szczególnej formie takiego naruszenia. Strona uważała, że ani [...].WIIH, ani Prezes UOKiK nie usiłowali wykazać w przedmiotowej sprawie występowania przesłanki rażącego naruszenia prawa. W szczególności art. 83 ust. 4 ustawy o sdg nie został powołany jako podstawa prawna w upoważnieniu do kontroli z dnia [...] lipca 2012 r., Prezes UOKiK nie odniósł się również w uzasadnieniu skarżonej decyzji do tej kwestii.

Strona w piśmie z dnia 14 stycznia 2013 r. stwierdziła, iż [...].WIIH nie był uprawniony do przeprowadzenia ponownej kontroli jakości paliwa w dniu [...] lipca 2012 r., a tym samym jej wyniki nie mogą stanowić podstawy faktycznej decyzji Prezesa UOKiK w przedmiocie zobowiązania przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego.

W dniu [...] lutego 2013 r. Prezes UOKiK wydał decyzję [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zobowiązującą Przedsiębiorcę, do uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek oleju napędowego o numerach [...] oraz [...], niespełniających wymagań jakościowych.

Pismem z dnia 26 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] lutego 2013 r. [...]. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie:

1) art. 77 § 1 i 2 kpa oraz art. 80 kpa w związku z art. 81 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przystąpienie do kontroli w O. bez zapoznania się z treścią książki kontroli Koncernu i bez ustalenia czy w Koncernie podjęta i prowadzona jest już inna kontrola oraz ile dni roboczych trwały już w roku kalendarzowym kontrole działalności gospodarczej w Koncernie,

2) art. 82 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez podejmowanie i prowadzenie dwóch kontroli w O. jednocześnie,

3) art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez prowadzenie kontroli przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w O. i inne organy kontroli przez okres dłuższy niż 48 dni roboczych w 2012 r.,

4) art. 83 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie powtórnej kontroli mimo braku zajścia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ, nie podzielając argumentacji skarżącej spółki, wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed WSA pełnomocnik skarżącej zmodyfikował zarzut przekroczenia czasu kontroli wyjaśniając, iż ma on charakter procesowy – polega na niedostatecznym wyjaśnieniu tej kwestii przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uznana za nieuzasadnioną, gdyż Sąd nie podzielił argumentacji prawnej w niej zawartej.

Przede wszystkim należy zauważyć, iż skarżąca spółka nie kwestionuje wyników badań próbek paliwa. Zarzuca natomiast naruszenie przepisów postępowania przez organ. Stwierdza, że Prezes UOKiK przystąpił do kontroli działalności gospodarczej Koncernu. W przedmiotowej sprawie podstawą do wydania przez Prezesa UOKiK decyzji, zarówno w pierwszej instancji, jak i w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, były materiały kontroli przeprowadzonej przez [...].WIIH, będącego organem kontroli. Zadania Prezesa UOKiK, jako zarządzającego Systemem Monitorowania i Kontrolowania Jakości Paliw określone zostały w art. 12 ustawy paliwowej. Wśród tych zadań nie zostało wymienione bezpośrednie sprawowanie kontroli u przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy paliwowej kontrolę jakości paliw u przedsiębiorców przeprowadza inspektor na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli jakości paliw, wydanego przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej. Inspektor jest pracownikiem Inspekcji Handlowej upoważnionym do przeprowadzenia kontroli (art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy paliwowej). W tej sytuacji zawarty w skardze zarzut niezapoznania się z książką kontroli przez Prezesa UOKiK uznać należy jako kierowany do niewłaściwego organu.

Zarzut niezapoznania się przez organ kontroli z książką kontroli nie znajduje oparcia w przepisie art. 81 ustawy o sdg. Z literalnego brzmienia przepisu wynika jednoznacznie, iż książka kontroli służy przedsiębiorcy. Na przedsiębiorcy, zgodnie z art. 81a ust. 1 ustawy o sdg ciąży obowiązek okazaniu kontrolującemu książkę kontroli, a na organie kontroli ciąży obowiązek dokonania w niej wpisów, określonych w art. 81 ust. 2 ustawy o sdg. Zarzutu, że organ kontroli nie zapoznał się z książką kontroli nie można uznać za racjonalny w sytuacji, gdy w okazanej inspektorom książce kontroli były dokonywane w niej wpisy, przewidziane przepisami. Z akt sprawy wynika, że kontrolowana Stacja Paliw nr [...] w T. udostępniała inspektorom książkę kontroli. W protokole kontroli z dnia [...] lipca 2012 r. znajdują się sformułowania: "W oparciu o wpisy zamieszczone w książce kontroli ustalono, że działalność przedsiębiorcy nie jest objęta kontrolą innego uprawnionego organu kontroli. Inspektorzy dokonali odpowiedniego wpisu w przedłożonej im książce kontroli. [...] Po zakończeniu kontroli dokonano stosownego wpisu do książki kontroli". Protokół kontroli został podpisany przez kontrolowaną spółkę.

Błędne założenie skarżącej braku zapoznania się przez organ kontroli z książką kontroli i błędny wniosek o naruszeniu przepisów art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy o sdg, wynikają z nieuwzględniania przez Skarżącego rzeczywistego stanu faktycznego sprawy: kontrola miała miejsce nie w siedzibie Spółki w P., lecz na Stacji Paliw nr [...] w T., natomiast Stacja Paliw nr [...] w T. prowadzi książkę kontroli, podobnie jak inne stacje paliw tego Koncernu. Kontrolowana stacja paliw, jedna z wielu podobnych stacji paliw Koncernu, jest tą wyodrębnioną częścią przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 82 ust. 1a ustawy o sdg.

Zaznaczenia wymaga, iż skarżąca w trybie przypuszczającym podnosi zarzut, że mogło dojść do naruszenia przepisów art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy o sdg. Mówi bowiem o "możliwości" prowadzenia kontroli również przez inne organy kontroli, a także o fakcie przekroczenia w Koncernie limitu kontroli 48 dni roboczych. Na rozprawie przed Sądem zarzut ten pełnomocnik zmodyfikował poprzez wskazanie, że powyższa kwestia nie została przez organ dostatecznie wyjaśniona.

Przepis art. 82 ust. 1 ustawy o sdg stanowi, że: Nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. W dniu [...] lipca 2012 r. [...].WIIH wystawił dla inspektorów (kontrolujących) Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli (numer upoważnienia [...]) w O. S.A. T., ul. M. [...], ustalając datę rozpoczęcia kontroli na [...].07.2012 r., przewidywany termin zakończenia kontroli: [...].07.2012 r. oraz zakres przedmiotowy kontroli jako: "Kontrola jakości paliw, badanie dokumentów dot. pochodzenia paliwa, dostawcy i jakości pobranego paliwa, kontrola zamieszczania informacji dot. zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych". Faktycznie, według protokołu kontroli, kontrola miała miejsce tylko w dniu [...] lipca 2012 r. w godz. od 10.45 do 12.20. W tym czasie "pobrano do badań olej napędowy" - próbkę i próbkę kontrolną (protokół pobrania próbek paliw nr [...]) oraz sporządzono protokół kontroli nr akt kontroli [...]. Odbiór jednego egz. protokołu kontroli pokwitowała osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego. W protokole zamieszczono m. in. zdanie o treści: W oparciu o wpisy zamieszczone w książce kontroli ustalono, że działalność przedsiębiorcy nie jest objęta kontrolą innego uprawnionego organu kontroli. Zamieszczono też zdanie o treści: W toku kontroli p. E. Ż. poinformowano, że w przypadku pozytywnych wyników badań laboratoryjnych pobranego paliwa, sprawozdanie z badań przekazane zostanie za pośrednictwem Poczty Polskiej".

Z powyższego wynika, że kontrola na Stacji Paliw nr [...] O. S.A. została rozpoczęta w dniu [...] lipca 2012 r. iw tym dniu została zakończona. Trwała więc 1 dzień roboczy. W tym dniu, na podstawie książki kontroli ustalono, że działalność przedsiębiorcy nie jest objęta kontrolą innego organu kontroli. Założenie Skarżącego, że kontrolę mógł prowadzić również inny organ kontroli i w ten sposób został naruszony przepis art. 82 ust. 1 ustawy o sdg nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Nie było bowiem przypadku "krzyżowania się kontroli prowadzonych przez różne organy" i tym samym organ kontroli ([...]WIIH w K.) nie był zobowiązany odstąpić od podjęcia czynności kontrolnych.

Z kolei przepis art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy o sdg stanowi: Czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: [...]4) w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców - 48 dni roboczych. W niniejszej sprawie organem kontroli był [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. Jego więc czas trwania wszystkich kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać 48 dni roboczych.

W związku z zarzutami podniesionymi przez Skarżącego w skardze w pkt 1a i 1b Prezes UOKiK uzyskał od [...].WIIH dodatkową informację, zawartą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. o treści:

- w dniach [...] i [...] lipca 2012 r., tj. dniach przeprowadzania kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej na Stacji Paliw w T., w tym czasie nie przeprowadzał on kontroli w innych stacjach paliw należących do Skarżącego [chodzi o stacje paliw na terenie działania [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zgodnie z właściwością miejscową tego organu kontroli];

- w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 26 lipca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej przeprowadził 9 kontroli w poszczególnych stacjach paliw [chodzi o stacje paliw na terenie działania [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej], których łączny czas wyniósł 18 dni kontroli. Natomiast w całym 2012 r. łączny czas trwania kontroli przeprowadzonych w stacjach paliw O. S.A. wyniósł 38 dni. Przekroczenie ustawowego ograniczenia czasu trwania wszystkich kontroli u przedsiębiorcy (48 dni roboczych) przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w niniejszej sprawie nie miało więc miejsca. Wątpliwości Skarżącego pod tym względem są nieuprawnione.

Sąd podzielił pogląd wyrażony przez organ, że określone w art. 83 ust. 1 ustawy o sdg limity czasowe kontroli odnosić należy do tego samego organu kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r. (sygn. akt II FSK 345/10, LEX nr 1083112) stwierdził, iż: "Czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli odnosić należy do kontroli tego samego organu kontroli, a nie w ogóle wszystkich organów kontroli. Wynika to wprost z treści omawianego przepisu, który w części wstępnej stanowi, że "czas trwania wszystkich kontroli organu przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym". Użyte w tym przepisie przez ustawodawcę określenie "wszystkich kontroli organu kontroli" należy odnosić do tego konkretnego organu, który wszczął czynności kontrolne, a nie łącznie do kontroli podejmowanych przez wszystkie uprawnione organy". Ani Skarżący nie wykazał, ani materiały zgromadzone w sprawie nie potwierdzają że [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej naruszył przepis art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy o sdg.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ kontroli przepisu art. 83 ust. 4 ustawy o sdg należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie wystąpił przypadek "powtórnej kontroli w tym samym zakresie przedmiotowym". Wyjaśnienia tej kwestii należałoby dokonać z uwzględnieniem stanu faktycznego. Jak wskazano wyżej, w toku kontroli w dniu [...] lipca 2012 r. inspektorzy pobrali 2 próbki paliwa (art. 17 ust. 1 ustawy paliwowej), obie podlegające niezwłocznemu przekazaniu do akredytowanego laboratorium, z których jedną przeznacza się do badań (tzw. próbka podstawowa), a druga jest kontrolną (art. 22 ustawy o sdg). Kontrola w dniu [...] lipca 2012 r. rozpoczęła się i została w tym dniu zakończona. Ponieważ wyniki badań laboratoryjnych próbki podstawowej nie spełniały ustawowych wymagań jakościowych organ kontroli upoważnił inspektorów do podjęcia kontroli w dniach od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2012 r. na tej samej Stacji Paliw nr [...] O. S.A. w T. Z protokołu kontroli podpisanego w dniu [...] lipca 2012 r. wynika, że, w odróżnieniu od kontroli z [...] lipca 2012 r. gdzie pobrano tylko paliwo do badań, czynności kontrolne objęły: dostarczenie kontrolowanemu protokołu z badań (wynik badań: paliwo niespełnia wymagań), pouczenie go, że przysługuje mu złożenie wniosku o zbadanie próbki kontrolnej, inspektorzy pobrali próbki paliwa z nowych dostaw (podstawową i kontrolną), a więc innego paliwa, sporządzając jednocześnie protokół z tego pobrania, przesłuchano jako stronę osobę prowadzącą stację. W drugiej kontroli nie mamy już do czynienia z tym samym zakresem przedmiotowym kontroli, czego zewnętrznym wyrazem jest sporządzony odrębny protokół kontroli. Gdyby nawet przyjąć szerokie rozumienie pojęcia "ten sam zakres przedmiotowy" kontroli, co nie wydaje się uzasadnione, czas trwania tej kontroli nie przekroczył 7 dni roboczych (dni: 21 i 22 nie były dniami roboczymi).

Nawet jednak, gdyby przyjąć, iż kontrola z [...] lipca 2012 r. była powtórną kontrolą, nie można podzielić stanowiska Skarżącego, iż wprowadzenie do obrotu paliwa niespełniającego wymagań jakościowych, mimo wyraźnego zakazu ustawowego (art. 7 ustawy paliwowej), nie jest rażącym naruszeniem przepisów prawa. Ocena, czy stwierdzone naruszenie prawa ma charakter rażący należy do kompetencji wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej. Z rażącym naruszeniem prawa, jak się przyjmuje, mamy do czynienia gdy naruszenie to jest oczywiste. W sprawie niniejszej nie ma żadnych wątpliwości, wykazały to badania laboratoryjne, że kontrolowane paliwo nie spełnia wymagań w zakresie parametru odporność na utlenianie, zarówno w odniesieniu do próbki podstawowej, jak i kontrolnej. Tylko z tego jednego powodu paliwo nie może być transportowane, magazynowane oraz wprowadzane do obrotu, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników (art. 3 ustawy paliwowej). Wprowadzenie do obrotu paliwa niespełniającego wymagań, mimo ustawowego zakazu, jest w ocenie Sądu, oczywistym rażącym naruszeniem prawa.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.