Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1145/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 20 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] znak: [...] Wójt Gminy G., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] maja 2020 r. skarżącej spółki D. K., orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzszącą, w tym miejsca parkingowe, zadaszenie nad strefą dostaw oraz możliwością realizacji billboardu reklamowego, na terenie działek nr [...], obręb M. , gmina G. z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej powoływanej jako "upzp"). Wskazując, że teren działek objętych inwestycją stanowią grunty orne klasy RIIIb, organ stwierdził, że nie ma możliwości zastosowania w sprawie odstępstwa od określonego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm., dalej powoływanej jako "uogrl") wymogu uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 7 ust. 2a pkt 1 i 3 uogrl, gdyż jedynie fragment działek inwestycyjnych, niewystarczający do realizacji inwestycji, zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, a ponadto teren objęty inwestycją położony jest w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej.

Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej. W szczególności spółka zakwestionowała stanowisko organu I instancji o braku podstaw do zastosowania odstępstwa, o którym mowa w art. 7 ust. 2a uogrl. W tym kontekście spółka podkreśliła, że organ I instancji nie wyjaśnił z jakich konkretnie przyczyn uznał, że obszar zwartej zabudowy obejmuje jedynie fragment działek inwestycyjnych i z jakich powodów zastosował przyjętą metodę prowadzenia obwiedni (tj. w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę), oraz, że organ pominął zupełnie alternatywną dopuszczalną na gruncie sprawy możliwość wyznaczenia obszaru zwartej zabudowy (tak jak na załączonej do odwołania mapce), która wskazuje na spełnienie warunku z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl. Odnośnie warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt i 3 uogrl skarżąca spółka podniosła, że skoro teren inwestycyjny leży bezpośrednio przy drodze publicznej (wojewódzkiej) to nie sposób przyjąć, że warunek określony w tym przepisie nie został spełniony, podkreślając przy tym, że brak jest podstaw do uznania, że całkowita powierzchnia działki powinna znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T. decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że w stosunku do terenu inwestycji nie zachodzi przesłanka zapisana w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl, wskazując że ww. działki, choć przylegają bezpośrednio do drogi publicznej, to jednak rozumiane jako łączny teren inwestycji, nie zawierają się w pasie 50 m od granicy drogi publicznej, gdyż – jak wynika z załącznika mapowego do decyzji organu I instancji - działka nr [...], która stanowi część terenu inwestycji, nie zawiera się w pasie 50 m wyznaczonym od drogi publicznej tj. działki nr [...]. Jako, że terenem inwestycji określonym we wniosku są dwie działki łącznie, należy przyjąć, że cały teren inwestycji nie będzie spełniać warunku zapisanego w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl. SKO podkreśliło przy tym, że przesłankę zapisaną w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl należy oceniać nie jedynie pod kątem odległości granicy danej działki od drogi publicznej, lecz należy ustalić czy cały teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tj. w okolicznościach niniejszej sprawy łącznie całe działki nr [...] i nr [...], zawierają się w odległości 50 m od drogi publicznej. Skoro działka nr [...], stanowiąca część terenu inwestycji, nie zawiera się w pasie 50 m od granicy najbliższej drogi publicznej, to tym samym cały teren inwestycji nie spełnia przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl. Brak zaś spełnienia chociażby jednej z przesłanek zapisanych w art. 7 ust. 2a uogrl uniemożliwia – jak podsumowało SKO - zastosowanie wyjątku, którego ten przepis dotyczy, a to oznacza, że w sprawie nie została spełniona przesłanka możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp. Odnosząc się zaś do stanowiska organu I instancji o niespełnieniu w sprawie także przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl, SKO wskazało, że załącznik mapowy do decyzji organu I instancji nie daje pełnego obrazu co do sposobu i metody wyznaczenia przez ten organ obszaru zwartej zabudowy (brak precyzyjnego zaznaczenia odległości, o których mowa w art. 4 pkt 29 i pkt 30 uogrl). Wątpliwości co do prawidłowego zbadania przez organ I instancji przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl, nie mają jednak – jak stwierdziło SKO – wpływu na prawidłową ocenę co do braku możliwości przeznaczenia terenu inwestycji na cele nierolne w procedurze ustalania warunków zabudowy, gdyż w sprawie pewne jest, że nie zachodzi przesłanka zapisana w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl, a brak spełnienia choćby jednej z przesłanek z art. 7 ust. 2a uogrl uniemożliwia już zastosowanie wyjątku sankcjonowanego tym przepisem prawa.

Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca spółka zarzuciła:

I. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, tj.

1) art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, że nieruchomość nie jest położona w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej,

2) art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, że nie sposób ocenić, czy ww. przesłanka została w niniejszej sprawie spełniona,

3) art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 upzp poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji;

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, polegające na wydaniu decyzji arbitralnej, noszącej cechy dowolności i naruszającej prawo, w szczególności, na skutek przyjęcia skrajnie niekorzystnej, niewynikającej w żaden sposób z brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl wykładni tego przepisu, i błędne uznanie, jakoby wynikało z tej regulacji, że cały teren planowanej inwestycji musiał zawierać się w pasie 50 m od granicy drogi publicznej,

2) art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa poprzez niewywiązanie się przez organ I instancji z obowiązku wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. w szczególności poprzez: błędne uznanie, że załącznik mapowy załączony do decyzji organu I instancji nie daje pełnego obrazu co do sposobu i metody wyznaczenia obszaru zwartej zabudowy (brak precyzyjnego zaznaczenia odległości, o których mowa w art. 5 pkt 29 i 30 uogrl), a co za tym idzie, nie można rozstrzygnąć, czy co najmniej połowa powierzchni terenu nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, a w efekcie czy spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl,

3) art. 104 § 2 kpa poprzez brak pełnego rozstrzygnięcia sprawy, tj. nierozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl,

4) art. 107 § 3 oraz art. 11 kpa poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu,

5) art. 9 kpa i wynikającego z tego przepisu obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interesy stron postępowania poprzez nieuwzględnienie jej słusznego interesu prawnego w postaci realizacji planowanej inwestycji,

6) art. 6 kpa poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego i procesowego oraz na bezpodstawnym uniemożliwieniu stronie realizacji planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podkreśliła w szczególności, że stanowisko organu, iż przesłankę z art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl należy ocenić nie jedynie pod kątem odległości granicy danej działki od drogi publicznej, lecz tego czy cały teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zawiera się w pasie o szerokości 50 m od drogi publicznej, jest sprzeczne chociażby z językową wykładnią tej regulacji, jako że ustawodawca w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl nie sformułował wprost wymagania, iż teren inwestycji ma się zawierać w pasie 50 m od drogi publicznej. Odnośnie zaś przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl skarżąca spółka stwierdziła, tak jak w odwołaniu, że przesłanka ta została spełniona w sprawie, o czym świadczy przedstawiony przez skarżącą rysunek obszaru zwartej zabudowy, który został na nim wyznaczany przez obwiednię poprowadzonej po zewnętrznych granicach działek. Jednocześnie skarżąca spółka podkreśliła, że SKO nie dokonało żadnych własnych ustaleń co do spełnienia w sprawie warunku z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl i nie odniosło się zgłoszonych przez nią zarzutów w tym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotową sprawę zainicjował wniosek skarżącej spółki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzszącą, w tym miejsca parkingowe, zadaszenie nad strefą dostaw oraz możliwością realizacji billboardu reklamowego, na terenie działek nr [...], obręb M. , gmina G..

Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienianych w tym przepisie, w tym warunku wskazanego w pkt 4 art. 61 ust. 1 upzp, tj. wymogu aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Wskazać należy, że w sprawie nie było kwestionowane i nie budziło sporu, że teren przedmiotowej inwestycji nie został objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Teren, na którym inwestor ma zamiar realizować przedsięwzięcie, obejmujący działki nr [...], stanowi grunty klasy Rlllb i z tego względu co do zasady wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 uogrl, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, i w konsekwencji w świetle art. 7 ust. 1 uogrl następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W art. 7 ust. 2 pkt 1 uogrl ustawodawca zawarł jednak zastrzeżenie, odsyłając do ust. 2a powołanego artykułu, który określa kiedy nie jest wymagana zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, stanowiąc że taka zgoda nie jest wymagana jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Orzekające w sprawie organy stwierdziły, że grunt, obejmujący działki inwestycyjne, wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie spełnia warunku wynikającego z art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl, gdyż nie jest w całości położony w odległości do 50 m od drogi publicznej (działka nr [...] nie zawiera się w pasie 50 m wyznaczonym od drogi publicznej), mimo iż granica gruntu przylega do drogi publicznej, co nie jest jednak, zdaniem organów, wystarczające dla uznania, iż spełniony został wymóg zawarty w powołanym wyżej przepisie, gdyż dla jego spełnienia konieczne jest, aby cały teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tj. w sprawie łącznie całe działki nr [...] i nr [...] stanowiące grunty orne klasy Rlllb, zawierały się w odległości 50 m od drogi publicznej.

Ustalenie faktyczne organów, że cały teren inwestycyjny nie znajduje się w odległości 50 m od drogi publicznej nie było kwestionowane przez skarżącą spółkę i w świetle załącznika graficznego do decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości Sądu.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowił sposób rozumienia treści przepisu art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl. Zdaniem organów, dla spełnienia warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl konieczne jest, aby cała powierzchnia gruntu, stanowiącego teren inwestycji, znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, natomiast zdaniem skarżącej spółki wystarczające jest, aby w takiej odległości znajdowała się jedynie najbliżej położona względem drogi publicznej granica gruntu. Skoro teren inwestycji przylega bezpośrednio do drogi publicznej to tym samym w ocenie strony skarżącej brak jest podstaw do uznania, iż nie został w sprawie spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl.

W powyższym zakresie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez orzekające w sprawie organy. Zdaniem Sądu to, że granica terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w najbardziej wysuniętej części w kierunku drogi publicznej posiada odległość mniejszą niż 50 m – w niniejszej sprawie przylega do drogi publicznej - nie oznacza, że spełniony został warunek położenia gruntu w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, stanowiącej w niniejszej sprawie drogą wojewódzką (działka nr [...]). Zauważyć należy, że w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl ustawodawca nie posłużył się pojęciem położenia "granicy działki (gruntu)" względem drogi publicznej - ustawodawca zamiast tego posługuje się pojęciem "gruntu". W treści art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl brak jest sformułowania "granica (działki)" - zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 uogrl, w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (...)". Zatem mając na uwadze paradygmat racjonalności ustawodawcy Sąd uznał, że gdyby ustawodawca pragnął, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl mierzona była od granicy danej działki rolnej (tak jak zażyczył sobie w art. 7 ust. 2a pkt 2 uogrl w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej), to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl zawarłby takie właśnie sformułowanie. Skoro jednak w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl brak jest wskazania, iż odległość do drogi publicznej należy mierzyć od drogi publicznej do granicy działki (gruntu), to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki, w sprawie całych dwóch działek inwestycyjnych, skoro wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył łącznie dwóch działek nr [...] Cały obszar, którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy powinien więc znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. To grunt ma być położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, a nie linia graniczna określonej działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej.

Stanowisko skarżącej spółki co do sposobu wykładni art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl nie zasługuje zdaniem Sądu na aprobatę, gdyż nie stanowi urzeczywistnienia realizacji celu ochronnego gruntów rolnych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 uogrl i nie prowadził do ograniczenia przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o którym jest mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 uogrl. Uwzględnienie toku rozumowania skarżącej prowadziłby w skutkach do możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III poprzez stopniowe przesuwanie obszaru zwartej zabudowy i granic działek budowlanych, co pozostaje w sprzeczności z celami uogrl.

Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że odnośnie gruntu inwestycyjnego, obejmującego działki rolne klasy RIIIb nie została spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl, stwierdzając – wbrew zarzutom skarżącej spółki – brak naruszenia w sprawie tego przepisu prawa materialnego. Należy bowiem podzielić wykładnię art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl, że cały obszar gruntu, którego przeznaczenie ma być zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 633/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 114/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2191/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 382/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2257/17 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Warunek ten w przypadku spornych gruntów nie został spełniony, co oznacza, że w sprawie nie znalazł zastosowania art. 7 ust. 2a uogrl, który ma charakter wyjątku i stąd nie wolno go interpretować rozszerzająco. Zwolnienie z uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów nie wchodziło zatem w rachubę, nawet jeśli spełnione zostałyby pozostałe (poza warunkiem określonym w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl) warunki wymienione w art. 7 ust. 2a uogrl, gdyż ustawodawca określił wymóg spełnienia łącznie wszystkich warunków wymienionych w art. 7 ust. 2a uogrl dla możliwości przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III bez zgody ministra. Stąd też nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia, czy w sprawie prawidłowo SKO wypowiedziało się odnośnie braku pełnego materiału i podstaw pozwalających zweryfikować prawidłowość stanowiska organu I instancji o niespełnieniu w sprawie także przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl. Rację ma bowiem SKO, że brak spełnienia choćby jednej z przesłanek z art. 7 ust. 2a uogrl uniemożliwia już zastosowanie wyjątku sankcjonowanego tą regulacją. Skoro więc prawidłowe jest stanowisko SKO oraz organu I instancji, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl, to tym samym zarzuty skarżącej spółki dotyczące wypowiedzi organów obu instancji odnośnie przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 uogr, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż już samo niespełnienie w sprawie warunku art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl oznacza brak możliwości zwolnienia z uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze przedmiotowych gruntów rolnych, stanowiących użytki rolne klasy IIIb.

Konsekwencją więc zgodnego z prawem ustalenia organów, że teren objęty inwestycją, stanowiący grunty RIIIb, wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze z uwagi na brak możliwości zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 7 ust. 2a uogrl w związku z niespełnieniem warunku określonego w pkt 3 wskazanego artykułu, jest prawidłowy wniosek organów, że okoliczność ta powoduje niemożność wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, jako że w sprawie nie została spełniona obligatoryjna przesłanka ustalenia warunków zabudowy wymieniona w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp.

Należy jednocześnie zauważyć, że wobec przygotowania w przedmiotowej sprawie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, nie podlegał on uzgodnieniu ze starostą, tj. organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt Il OSK 33/1; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2101/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 892/19; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 35/21 – dostępne jw.).

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi, uznając zarzuty skargi dotyczące art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl za bezzasadne, a art. 7 ust. 2a pkt 1 uogrl w związku ze wskazanymi w skardze przepisami postępowania za niemające wpływu na wynik sprawy.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).