Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1117/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku N. W. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 1117/15 sprawy ze skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 258/14 w sprawie ze skargi N. W. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w przedmiocie postępowania w sprawie samowoli budowlanej postanawia sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 1117/15 w ten sposób, że na stronie drugiej uzasadnienia w miejsce wyrażenia rozpoczynającego się w wierszu 10 od góry "Sąd nie podzielił stanowiska" wpisać "Sąd podzielił stanowisko".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 258/14 w sprawie ze skargi N. W. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w przedmiocie postępowania w sprawie samowoli budowlanej.

Wnioskiem z dnia 22 lutego 2016 r. pełnomocnik N. W. wniósł o sprostowanie, w trybie oczywistej omyłki, sformułowania zawartego w uzasadnieniu wyroku na stronie 2.

Pełnomocnik N. W. podniósł, że na stronie 2 uzasadnienia, w zadaniu rozpoczynającym się w 10 wierszu od góry, wskazano: "Sąd nie podzielił stanowiska, że wybudowana kondygnacja przyziemia stanowi przejaw samowoli budowlanej (...)" podczas gdy prawidłowo sformułowane zdanie winno brzmieć "Sąd podzielił stanowisko, że wybudowana kondygnacja przyziemia stanowi przejaw samowoli budowlanej (...).". Pełnomocnik N. W. wyjaśnił, że oczywisty błąd maszynowy, czy też pisarski, w zakwestionowanym sformułowaniu wynika z dalszej części tego zdania, gdzie Sąd podaje, iż inwestorzy nie dysponowali pozwoleniem na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych. Podniósł, że inwestorzy nie byli uprawnienie do prowadzenia żadnych robót budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, natomiast z treści § 2 tego artykułu wynika, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.

Zauważyć należy, że sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu, ale także na żądanie strony i nie jest ograniczone żadnym terminem, więc wniosek o sprostowanie wyroku można złożyć w każdym czasie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik N. W. zasadnie zwrócił uwagę na oczywistą omyłkę zaistniałą w uzasadnieniu wyroku sądu kasacyjnego z dnia 26 listopada 2015 r. o sygn. akt II OSK 1117/15 i trafnie wykazał, że zdanie znajdujące się na drugiej stronie uzasadnienia (stan faktyczny sprawy) rozpoczynające się w wersie 10 winno brzmieć "Sąd podzielił stanowisko, że wybudowana kondygnacja przyziemia stanowi przejaw samowoli budowlanej (...).". Oczywisty błąd pisarski, w zakwestionowanym zdaniu, wynika bowiem z dalszej części tego zdania, gdzie Sąd podaje, iż inwestorzy nie dysponowali pozwoleniem na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.