Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 391/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 2,  art. 3 pkt 11,  art. 15b,  art. 20,  art. 32 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 8, 11,   art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta,

po rozpoznaniu wniosku L.D., odmówił przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka P.Y.. Decyzję wydano na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c, art. 3 pkt 11, art. 15b, art. 20, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r.

o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a.".

Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że strona jest obywatelką [...] która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamieszkuje na podstawie karty pobytu wydanej w dniu [...], a z treści tej karty wynika, że podstawą jej wystawienia było zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, tj. do dnia

[...]. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom przebywającym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie

się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), lub w związku

z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, oraz zamierza wykonywać pracę lub prowadzić działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, podjąć lub kontynuować studia lub szkolenie zawodowe lub wykaże, że zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W oparciu o załączoną do wniosku decyzję Wojewody

z dnia [...] organ ustalił, że L.D. udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 53 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach, a więc w związku z okolicznością posiadania przez wnioskodawczynię zezwolenia na pracę albo pisemnego oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę jest wymagane. Z powyższego wynika, że strona nie spełnia przesłanek do przyznania świadczeń rodzinnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawartych w art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania L.D., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, iż świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom przebywającym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w ściśle określonych w tym przepisie sytuacjach,

a odwołująca się nie należy do kręgu osób w tym przepisie wymienionych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję L.D. wniosła o jej uchylenie, oraz o uchylenie decyzji organu I instancji wskazując, że organy obu instancji błędnie zastosowały art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ przesłanka określona w art. 53 pkt 13 ustawy o cudzoziemcach odnosi się do skarżącej, co oznacza, że spełnia ona warunki do przyznania świadczenia w formie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka. L.D. oświadczyła, że mieszka w Polsce od kilku lat na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na wykonywanie pracy. Posiada ważne zezwolenie na wykonywanie pracy, które jest corocznie przedłużane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca wskazała, że zamierza osiedlić się w Polsce i w przyszłości będzie się starała o uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego WE. Ponadto firma, która ją zatrudnia, odprowadza regularnie podatki i opłaca składki ZUS. Istotne jest też to, że inne obywatelki [...] przebywające w Polsce, posiadające zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę, a mieszkające m. in. [...], po urodzeniu dziecka otrzymały jednorazową zapomogę o którą ubiega się skarżąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca przyznania skarżącej jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992). W myśl art. 15b ust. 1 i 2 tej ustawy, z tytułu urodzenia się żywego dziecka przyznaje się jednorazową zapomogę w wysokości 1.000 zł na jedno dziecko. Jednorazowa zapomoga przysługuje matce lub ojcu dziecka, opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka - niezależnie od wysokości dochodów.

Jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka jest świadczeniem rodzinnym przyznawanym na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 2

pkt 4 ustawy). W myśl art. 1 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom:

a) do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów dwustronnych

o zabezpieczeniu społecznym,

c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia

13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ I instancji wydał decyzję odmawiającą przyznania skarżącej jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka z uzasadnieniem, że nie należy ona do kręgu osób wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy, nie odniósł się natomiast w ogóle do tego, czy skarżąca należy do cudzoziemców do których stosuje się przepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego, ani czy jest obywatelem państwa z którym wiąże Rzeczpospolitą Polską dwustronna umowa o zabezpieczeniu społecznym. Zatem decyzja nie zawiera pełnego uzasadnienia prawnego jak i faktycznego. Organ I instancji wydal decyzję odmowną tylko na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie zbadał natomiast okoliczności wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a i b tej ustawy.

Natomiast decyzja wydana przez organ odwoławczy w zasadzie nie zawiera uzasadnienia. Organ odwoławczy zamiast rozpoznać sprawę na nowo i wyczerpująco wyjaśnić powody wydanego rozstrzygnięcia ograniczył się do stwierdzenia, że przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych który powołał organ I instancji w podstawie prawnej swojej decyzji znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a decyzja wydana w I instancji jest prawidłowa ponieważ skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie wyjaśnił jednakże stronie dlaczego uznał, że skarżąca nie spełnia tej przesłanki. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji administracyjnej skierowane do obywatela innego państwa, powinno być sporządzone ze szczególną starannością, tak aby przesłanki którymi kieruje się organ były zrozumiałe nawet dla osoby słabo władającej językiem polskim.

Powyższe uchybienia oznaczają, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne w obu instancjach przeprowadzono z naruszeniem zasad określonych w art. 8 i 11, oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., tj. nie wyjaśniono stronie należycie zasadności przesłanek którymi organy obu instancji kierowały się przy załatwieniu sprawy, podstawa prawna obydwu decyzji jest niepełna, a uzasadnienia nie zawierają należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem wszystkich przepisów prawa, który powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Przepis ten określa podstawowe części składowe, jakie powinna zawierać decyzja. Do tych części ustawodawca zalicza, między innymi, uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia obejmującego dyspozytywną jego część. Ta część uzasadnienia jako jeden z elementów decyzji winna zawierać ocenę zebranego

w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów, oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem faktycznym i prawnym uzasadnienia decyzji ma istotne znaczenie dla zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozpoznać sprawę

na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a, b i c ustawy o świadczeniach rodzinnych,

a w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnić stronie jakimi przesłankami kierował się przy podejmowaniu wydanego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, sąd uznał, że decyzje obu instancji zostały wydane

z naruszeniem prawa tj. art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych,

a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy i dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.