Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 719/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1961 nr 18 poz 94
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadzie i trybie wywłaszczania nieruchomości - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. J. i H. Ż. na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżące M. J. i H. Ż., działając jako jedyne spadkobierczynie J. I., zwróciły się do Prezydenta M. B. o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia bez odszkodowania 2390 m2 gruntu stanowiącego część wywłaszczonej nieruchomości – działki [...], obręb [...] w B., (oznaczonej: na mapie i w ewidencji gruntów od 1969 r. jako działki nr [...], w KW nr [...] w 1973 r. jako działka nr [...] o powierzchni 0,9793 ha, w akcie notarialnym z dnia [...] czerwca 1973 r. jako nieruchomość położona w B. przy drodze od toru kolejowego z F. do T. wpisana w KW nr [...] o powierzchni 0,9793 ha), na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości z dnia z [...] czerwca 1973 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) zawartej w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961 r. Nr18 poz. 94 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa z dnia [...] marca 1958 r."), w związku z przeznaczaniem ww. nieruchomości pod budowę nowych obiektów W. S. I. w B. – F., zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 1972 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji Komisji Planowania przy Radzie Ministrów - Zespół Koordynacji Terenowej. Skarżące wskazały, że choć wywłaszczona została we wskazanym trybie cała nieruchomość – działka nr [...], to jednak z uwagi na nieprawidłowe określenie powierzchni nieruchomości, matce skarżących - J. I. nie wypłacono odszkodowania za pominięte 2390 m2 nieruchomości, co stanowi podstawę do ustalania w postępowaniu administracyjnym brakującej części odszkodowania za pominiętą powierzchnię nieruchomości. Do wniosku skarżące dołączyły m.in. akt notarialny z dnia [...] czerwca 1973 r. oraz opinię biegłego sądowego z dziedziny geodezji z dnia [...] września 2017 r., sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego I Wydziału Cywilnego w B. na potrzeby toczącego się postępowania z powództwa skarżących w przedmiocie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawa, w której wskazano, że powierzchnia dawnej działki nr [...], zgodnie z mapą z 1969 r. wyniosła - 12183 m2, a nie zaś jak wskazano w KW nr [...] - 9793 m2.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. [...] Prezydent M. B., na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływanej jako "kpa"), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1973 r. Rep. [...] nr [...] ww. nieruchomości, zapisanej w dacie zbycia w księdze wieczystej nr [...]. Wskazując na określoną w art. 61a § 1 kpa przesłankę przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania, objętą zakresem pojęcia "uzasadnione przyczyny", organ podniósł, że żądanie skarżących ma charakter cywilnoprawny i nie może być uznane za sprawę administracyjną, gdyż sprowadza się do kwestionowania istotnych przedmiotowo postanowień aktu notarialnego takich jak przedmiot sprzedaży i cena, a wszelkie zarzuty w tym zakresie, kwestie sprzeczności pomiędzy faktami powołanymi w umowie a rzeczywistym stanem sprawy, nie są rozpatrywane na drodze postępowania administracyjnego, lecz przed sądem powszechnym. Jednocześnie organ podkreślił, że z aktu notarialnego wynika, że J. I. sprzedała Państwu Polskiemu całą nieruchomość zapisaną w KW nr [...] (§ 2 umowy) za ustalaną i zaakceptowaną cenę (§ 3 umowy), w związku z tym nie można uznać, że zbycie (wywłaszczenie) nastąpiło bez odszkodowania. Ponadto organ podkreślił, że organ nie wydał decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.

Na powyższe postanowienie skarżące wniosły zażalenie, zaskarżając je w całości i wnosząc o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie. Skarżące zarzuciły organowi I instancji, że błędnie przyjął, iż stan faktyczny dotyczy kwestionowania istotnych postanowień aktu notarialnego, któremu przypisuje cywilnoprawny charakter. Wskazały na zrównanie prawa osób wywłaszczonych w formie umowy cywilnoprawnej i aktu administracyjnego. Podniosły, że wywłaszczenie może odbyć się, nie tylko na podstawie aktu administracyjnego, ale także na podstawie umowy zawartej w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r i, że niedopuszczalnym jest zróżnicowanie podmiotów zależnie od formy ich wywłaszczenia. Ponadto skarżące podkreśliły, że istotą postępowania administracyjnego jest wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji i dopiero w trakcie prowadzonego postępowania ustalenie jego wyniku, tymczasem w sprawie organ I instancji wyjaśnił sprawę już w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając że nie sposób uznać w sprawie, że zbycie (wywłaszczenie) nieruchomości nastąpiło bez odszkodowania. Skarżące zaznaczyły również, że złożony w sprawie wniosek dotyczył wywłaszczonej faktycznie nieruchomości (2390 m2 gruntu) bez odszkodowania, a nie działek/metraży wywłaszczonych aktem notarialnym.

Po rozpatrzeniu ww. zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ wskazał, że powodem odmowy wszczęcia postępowania nie był cywilnoprawny charakter umowy sprzedaży nieruchomości, lecz zawarte we wniosku żądanie dotyczące ustalenia i wypłaty odszkodowania za powierzchnię nieruchomości nieujętą w umowie, a zatem to, że wniosek skarżących dotyczy właśnie ewentualnej nieprawidłowości w powierzchni nieruchomości zapisanej w akcie notarialnym, a rozbieżność ta (sprzeczność pomiędzy ustaleniami umowy a stanem faktycznym) nie podlega wyjaśnieniu w toku postępowania administracyjnego, lecz przed sądem powszechnym z uwagi na jej cywilnoprawny charakter. Przedmiotem wniosku, jako podkreślił organ II instancji, było odszkodowanie za nieruchomość oznaczoną nr [...], lecz o powierzchni innej niż zapisana w akcie nieruchomości. Za nieruchomość tą, jak wynika z samego aktu notarialnego, została ustalona zaakceptowana przez obie strony umowy cena sprzedaży, a więc nie można mówić w tym wypadku o wywłaszczeniu bez odszkodowania. Wobec powyższego organ II instancji uznał postanowienie organu I instancji za prawidłowe i oparte na przesłance przedmiotowej odmowy wszczęcia postepowania, o której mowa w art. 61a § 1 kpa, zaznaczając jednak, że zbycie umową nieruchomości na mocy przepisów ustawa z dnia 5 marca 1958 r. należy traktować jak wywłaszczenie nieruchomości na podstawie decyzji.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skardze na powyższe postanowienie Wojewody, M. J. i H. Ż. wniosły o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygniecie. Skarżące zarzuciły naruszenie art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w rezultacie dowolnego i całkowicie błędnego przyjęcia, że przedmiotowa sprawa jest sprawa? cywilna? i, że skarżące kwestionują treść aktu notarialnego, podczas gdy skarżące wykazały, że grunt o wskazanej powierzchni i numerze był tzw. ubytkiem geodezyjnym, za który odszkodowanie z tytułu wywłaszczenie nieruchomości nigdy nie zostało wypłacone. Z tego powodu, zdaniem skarżących, organ I instancji powinien był przeprowadzić postepowanie administracyjne w celu potwierdzenia tej okoliczności, zebrać stosowne dokumenty – ustalić dalsze przekształcenia nieruchomości (stan prawny nieruchomości) i błędy w zapisach ksiąg wieczystych stwierdzone przez biegłego geodetę - oraz w konsekwencji przyznać skarżącym wnioskowane odszkodowanie, czego zaniechał, powołując się? na rzekome "inne uzasadnione przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania. Skarżące powtórzyły w całości swoją dotychczasową argumentację wyrażoną w sprawie, podkreślając że nie kwestionują one treści umowy cywilnoprawnej, która dotyczy nieruchomości za którą przyznane zostało odszkodowanie i która jest zgodna z treścią księgi wieczystej, lecz domagają się ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość faktycznie wywłaszczoną (2390 m2), która nie była ujęta w akcie notarialnym i której nie było i nie ma dziś w księdze wieczystej, a która stanowi tzw. ubytek geodezyjny, co wynika z rozbieżności pomiędzy rzeczywistą powierzchnią dawnej działki nr [...] (opartą na danych ewidencyjnych), a powierzchnią określoną w KW nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot kontroli tutejszego Sądu stanowi postanowienie Wojewody, którym to utrzymane zostało w mocy wydane na podstawie art. 61a § 1 kpa postanowienie Prezydenta M. B. z dnia [...] lutego 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżących M. J. i H. Ż. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie bez odszkodowania 2390 m2 gruntu stanowiącego zdaniem skarżących część wywłaszczonej nieruchomości (zapisanej w tym czasie w KW nr [...]) na podstawie umowy sprzedaży z dnia z [...] czerwca 1973 r. zawartej w trybie ustawy z dnia [...] marca 1958 r.

Przepis art. 61a § 1 kpa stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści art. 61a § 1 kpa wynika, że samo złożenie żądania wszczęcia postępowania administracyjnego nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Organ bowiem zobowiązany jest przeprowadzić wstępną analizę wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku, a więc okoliczność określonych w art. 61a kpa.

W ramach unormowania art. 61a § 1 kpa ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. tzw. przesłankę podmiotową i przesłankę przedmiotową, stanowiące oczywiste przeszkody wszczęcia postępowania, czyli takie które można stwierdzić po wstępnej analizie wniosku, bez potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Pierwsza z tych przesłanek ma miejsce w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania, tj. od osoby, która nie ma legitymacji materialnej do złożenia wniosku (przesłanka podmiotowa). Druga z przesłanek natomiast dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z "innych uzasadnionych przyczyn" (przesłanka przedmiotowa). Pomimo, iż przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, to w orzecznictwie i doktrynie ustalono, że do takich innych uzasadnionych przyczyn należy zaliczyć sytuacje, które w sposób oczywisty, jednoznaczny i niewątpliwy stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, na przykład gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie, gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ w drodze decyzji administracyjnej - ma charakter cywilnoprawny lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (tak m.in. NSA w wyrokach: z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 693/17 i z 3 sierpnia 2017 r. II OSK 2962/15 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Zdaniem Sądu z taką oczywistą uzasadnioną przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania, na którą prawidłowo powołały się orzekające w sprawie organy, mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż żądanie skarżących nie może być rozpatrzone na drodze postępowania administracyjnego, co w sposób oczywisty wynika z treści samego wniosku i załączonego do niego aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1973 r.

W sprawie skarżące, jako jedynie spadkobierczynie J. I. - uprzedniej właścicielki nieruchomości położonej w B. przy drodze od toru kolejowego z F. do T., zapisanej w KW nr [...], złożyły wniosek o ustalanie i przyznanie odszkodowania za faktyczne wywłaszczenie bez odszkodowania [...] m2 gruntu, powołując się na okoliczność sprzedaży Państwu [...] przez J. I. ww. nieruchomości zapisanej w KW nr [...] o powierzchni według stanu wpisu w KW - 0,9793 ha, na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia z [...] czerwca 1973 r. Rep. [...] nr [...], stosowanie do dyspozycji ustawy z dnia [...] marca 1958 r., oraz na opinię biegłego sądowego z dziedziny geodezji z dnia [...] września 2017 r. z której zdaniem skarżących wynika, że powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wyniosła - 12183 m2, a nie zaś jak wskazano w KW nr [...] - 9793 m2.

Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. określała zasady i tryb wywłaszczania nieruchomości, stanowiąc że wywłaszczenie mogło nastąpić jedynie na rzecz Państwa (art. 2 ust. 1), jeśli nieruchomość była, ubiegającemu się o wywłaszczenie, niezbędna na cele wymienione w art. 3 tej ustawy, w tym w szczególności na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a na terenie miasta lub osiedla również dla realizacji budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego. Z regulacji ustawy z dnia [...] marca 1958 r. wynika, że orzeczenie o wywłaszczeniu, jako przymusowa forma odjęcia lub ograniczenia prawa własności indywidualnej na rzecz Państwa, mogło być zastosowane dopiero wówczas, gdy właściciel nie zgadzał się na dobrowolne odstąpienie nieruchomości w drodze cywilnoprawnej umowy sprzedaży lub umowy zamiany. Zasada ta została szczególnie wyrażona w przepisie art. 6 ust. 1 tej ustawy, który stwierdzał, że ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany jest przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej umowę nabycia nieruchomości za ceną nie wyższą od ustalonej według zasad odszkodowania przewidzianych w niniejszej ustawie lub umowę zamiany nieruchomości według zasad tej ustawy. Umowa taka mogła być zawarta również w razie porozumienia stron w toku postępowania wywłaszczeniowego, przy czym ustalenie ceny kupna nieruchomości następowało w oparciu o opinię biegłych z listy prezydium wojewódzkiej rady narodowej. We wskazanym umownym trybie, została zbyta również przez spadkodawczynię skarżących ww. nieruchomość zapisana w KW nr [...]., gdyż podstawą jej zbycia była zawarta w formie aktu notarialnego umowa z dnia [...] czerwca 1973 r., w której treści powołano się na tryb określony w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. Umowa ta, w ramach której zbycie nieruchomości następowało w formie prawem przypisanej dla umowy nabycia nieruchomości, jak wskazano, mogła zostać zawarta tylko odnośnie gruntu podlegającego wywłaszczeniu, a więc gruntu, który był ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędny na cele wymiennie w art. 3 ustawy z dnia [...] marca 1958 r., w tym wypadku na cel związany z budową nowych obiektów W. S. I. w B. – F., zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 1972 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji Komisji Planowania przy Radzie Ministrów - Zespół Koordynacji Terenowej.

Niewątpliwie w przypadku umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. mamy do czynienia ze specyficznymi okolicznościami jej zwarcia, jako że właściciel nieruchomości działał pod presją wywłaszczenia, co niewątpliwie determinowało swobodę zawarcia tej umowy. Wyrazem tego szczególnego charakteru analizowanej umowy jest przepis art. 216 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (aktualnie: t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm., dalej powoływanej jako "ugn"), na mocy którego przepisy rozdziału 6 działu III ugn – które dotyczą zwrotu wywłaszczonych nieruchomości - stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Przepis art. 216 ust. 1 ugn umożliwia jednak wyłącznie prowadzenie w trybie administracyjnym postępowania o zwrot nieruchomości zbędnej dla celu wywłaszczenia. Pomimo więc szczególnych okoliczności zawarcia umowy, określonej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. związanych z procedurą wywłaszczenia, nie ma podstaw do uznania, że umowa ta z tego względu traci cechy umowy cywilnej i staje się aktem administracyjnym. W trybie administracyjnym nie jest możliwe ani stwierdzenie nieważności umowy zawartej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., ani weryfikowanie czy ustalona w niej cena była prawidłowa (patrz wyrok NSA z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2342/20 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), ani też kwestionowanie istotnych postanowień umowy, praw z niej wynikających czy wpisów zawartych w księgach wieczystych, jak też ustalenie sprzeczności pomiędzy faktami powołanymi w umowie a rzeczywistym stanem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2459/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 894/11 – dostępne jw.).

W tym kontekście stwierdzić należy, że choć skarżące konstruowały swoje żądanie o odszkodowanie, jako dotyczące faktycznie wywłaszczonej nieruchomości (gruntu o pow. 2390 m2), nieobjętej aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1973 r., to jednak – co należy wyraźnie podkreślić - w sprawie nie mamy do czynienia z "odrębną" wywłaszczoną nieruchomością o pow. 2390 m2 czy z wywłaszczeniem (zbyciem) ww. aktem notarialnym "części nieruchomości" zapisanej w KW nr [...], lecz z wywłaszczeniem (zbyciem) na podstawie umowy z dnia [...] czerwca 1973 r. "całej" nieruchomości zapisanej w KW nr [...] (określonej przez skarżące we wniosku jako działka nr [...]), co wynika wprost z załączonego do wniosku treści aktu notarialnego, ale o powierzchni, którą skarżące kwestionują, a która w akcie notarialnym określona została według stanu wpisu w księdze wieczystej jako 9793 m2 (0,9793 ha), natomiast skarżące powołując się na dane ewidencyjne wskazują na dodatkową powierzchnię tej nieruchomości, wynoszącą 2390 m2. Nie ma podstaw do uznania, że wywłaszczenie na które powołując się skarżące, stanowi wywłaszczenie odrębne, niezależne od dokonanego aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1973. Co istotne same skarżące wskazały w złożonym wniosku, że grunt o powierzchni 2390 m2 stanowił część wywłaszczonej działki nr [...], a więc był częścią tej nieruchomości, która to w całości została zbyta aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1973 r. Rację mają zatem orzekające w sprawie organy, że żądnie skarżących ustalenia i wypłaty odszkodowania za powierzchnię nieruchomości nieujętą w umowie (ubytek geodezyjny) – wbrew ich twierdzeniom – stanowi żądanie w ramach którego skarżące kwestionują określoną w umowie powierzchnię nieruchomości zapisanej w KW nr [...], która w ich ocenie w rzeczywistości była większa. Rozbieżność ta zaś – jak wskazano – nie może być ustalana w trybie administracyjnym, gdyż nie ma do tego podstawy materialnoprawnej i proceduralnej, lecz przed sądem powszechnym, jako dotycząca kwestii cywilnoprawnej. W trybie administracyjnym nie jest możliwe kwestionowanie umowy zawartej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Wybór formy umownej zbycia nieruchomości zapisanej w KW nr [...] spowodował, że ważność tej umowy, jej postanowień, podlega ocenie sądu powszechnego. Sprawa o przedmiocie jakim jest zbycie na cel publiczny (cel określony w art. 3 ustawy z dnia [...] marca 1958 r.) nieruchomości zapisanej w KW nr [...] została zakończona w następstwie zawarcia umowy z dnia [...] czerwca 1973 r. sprzedaży przez J. I. tej nieruchomości Państwu [...], opartej na ustalonej i zaakceptowanej przez obie strony cenie sprzedaży. Kwestionowanie zaś prawidłowości określenia przedmiotu tej umowy (powierzchni nieruchomości) nie następuje na drodze administracyjnoprawnej. Nie ma instytucji stwierdzenia nieważności takiej umowy, jak w przypadku aktu administracyjnego. Ustawodawca nie przewidział możliwości wzruszenia w trybie administracyjnym umowy zawartej na podstawie ustawy z dnia [...] marca 1958 r. Należy przy tym podkreślić, że to nie sam charakter tej umowy (to że pomimo szczególnych warunków jej zawarcia nie traci ona cech umowy) wyklucza drogę administracyjną, lecz to, że dla ocena ważności tej umowy, jej postanowień, dla weryfikacji zgodności treści umowy z rzeczywistym stanem rzeczy, nie został przewidziana droga administracyjna.

Skoro więc z treści samego wniosku skarżących i załączonego do niego aktu notarialnego wprost wynika, że na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] czerwca 1973 r. zawartej w formie aktu notarialnego w oparciu o regulacje ustawy z dnia 12 marca 1958 r. zbyta została cała nieruchomość zapisana w KW nr [...] za ustaloną i zaakceptowaną cenę sprzedaży, a skarżące nie twierdza, że w przypadku zbytej tym aktem nieruchomości mamy do czynienia z sytuacją pozbawieniem prawa własności nieruchomości bez odszkodowania (wręcz przeciwnie przyznają okoliczność otrzymania "odszkodowania" tj. ceny zbycia), to tym samym w sprawie nie było podstaw do rozpatrzenia żądania skarżących w trybie administracyjnym, gdyż skarżące domagając się ustalenia i wypłaty odszkodowania za "ubytek geodezyjny", w jego ramach w rzeczywistości kwestionują przedmiot umowy zawartej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r., tj. powierzchnię zbytej nieruchomości, co jak wykazano może być weryfikowane i ustalane przed sądem powszechnym.

W tym stanie rzeczy, uznając postanowienia orzekających organów za odpowiadające prawu, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi jako bezpodstawnej.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.