Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 225/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt6 i par.3, art. 232 par.1 pkt1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. D. na czynność Dyrektora Stacji Pogotowia Ratunkowego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu R. D. uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] złotych.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. R.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o stwierdzenie rażących uchybień i niekompetencji Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w zakresie udzielenia odpowiedzi na wniosek złożony w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 14 sierpnia 2011 r. zwrócił się do Wojewody w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z zapytaniami o funkcjonowanie, organizacje pracy oraz zarządzanie zespołami wyjazdowymi Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego. Wskazał, iż z odpowiedzi organu wynikało, że od roku [...], na miejsce zgonu czy reanimacji nie wysyłano ani razu prokuratora czy policji. Skarżący, jako wieloletni pracownik tej instytucji oświadczył, iż jest to nieprawda.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Skargę R.D. zarejestrowano pod sygnaturą akt II SAB/Sz 8/14, a jej przedmiot określono jako bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. R.D. oświadczył, że nie skarży bezczynności organu, albowiem kwestia bezczynności stanowi interpretację jego skargi przez organ. Wskazał, że skarży udzielenie odpowiedzi nieprawdziwej, w tym dotyczącej ilości zgonów z przyczyn kryminalnych. Zarzucił, iż nie został pouczony o przysługujących mu prawach.

Mając na uwadze złożone na rozprawie wyjaśnienia skarżącego, Sąd zarządzeniem z dnia 17 marca 2014 r. uchylił zarządzenie z dnia 27 stycznia 2014 r. wydane przy rejestracji sprawy II SAB/Sz 8/14, w części oznaczającej przedmiot postępowania i określił go jako udzielenie informacji publicznej. Sprawę wpisano pod nowy numer II SA/Sz 225/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest udzielenie informacji publicznej

w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U

Nr 112 poz. 1198).

Wyjaśnić należy, że udzielenie informacji publicznej nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia, nie jest też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

(art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Aby dana czynność mogła być uznana za podlegającą skardze do sądu administracyjnego, dotyczyć musi bezpośrednio uprawnień wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi ustalać, stwierdzać, potwierdzać (odmawiać ustalenia, stwierdzenia, potwierdzenia) uprawnienie wynikające z prawa materialnego. Musi więc istnieć ścisły związek pomiędzy takim ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem, a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." pod redakcją Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 61). Udzielenie informacji publicznej, choćby było wadliwe, bezpośrednio nie potwierdza, nie ustala ani nie stwierdza prawa skarżącego do takiej informacji, lecz stanowi, w intencji organu udzielającego takiej informacji, realizację tego prawa, jest jego wykonaniem (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 października 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1007/06 publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd nie jest właściwy do merytorycznej oceny udzielonej przez organ informacji publicznej. Sąd mógłby jedynie skontrolować prawidłowość rozpoznania wniosku skarżącego w sprawie skargi na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, lecz tego rodzaju skarga, zgodnie z wolą skarżącego nie jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.

Powyższe oznacza, że sprawa ze skargi R.D. na udzielenie informacji publicznej przez Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.