Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 502/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu z dnia 12 listopada 2011 r. oraz o przywrócenie terminu z dnia 12 listopada 2011 r. do wniesienia "zażalenia" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 502/11 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A na uchwałę Zgromadzenia Wałbrzyskiego Związku Wodociągów i Kanalizacji z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zgromadzenia Wałbrzyskiego Związku Wodociągów i Kanalizacji z dnia 28 grudnia 2005 r. w sprawie "regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie działania Wałbrzyskiego Związku Wodociągów i Kanalizacji postanawia: I. przywrócić A termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu z dnia 12 listopada 2011 r. II. pozostawić bez rozpoznania wniosek A z dnia 12 listopada 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia "zażalenia" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 502/11 o odrzuceniu skargi;


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A, albowiem strona skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wpisu. Odpis postanowienia doręczono wnoszącemu skargę w dniu 8 września 2011 r.

W dniu 12 listopada 2011 r. strona skarżącą złożyła wniosek o przywrócenie terminu "do wniesienia zażalenia" na wspomniane postanowienie, twierdząc, że skoro Sąd nie przesłał jej formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, to nie ponosi ona winy w uchybieniu terminowi.

Strona skarżąca równocześnie z wnioskiem nie dopełniła czynności, której nie dokonała w terminie, w związku z czym w dniu 8 lutego 2012 r. wezwano A do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez dokonanie spóźnionej czynności. Odpis wezwania doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 10 lutego 2012 r. Pismem nadanym w dniu 24 lutego 2012 r. A poinformowało, że jedyna uprawniona do reprezentacji osoba tj. prezes w okresie od 14 lutego do 20 lutego 2012 r. przebywała na oddziale pulmonologii Izerskiego Centrum Pulmonologii i Chemoterapii NZOZ w Szklarskiej Porębie. W związku z tym A wniosło o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych swego wcześniejszego wniosku o przywrócenie terminu z dnia 12 listopada 2012 r. Do wniosku załączono pismo zatytułowane "usunięcie braków formalnych", z treści którego wynika, że działający w imieniu A prezes zwrócił się o wyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciem "spóźnionej czynności". Zdaniem strony skarżącej pojęcie to jest nieostre, a wezwanie nie zawiera literalnego wyjaśnienia tego terminu. Ponadto datą ustania przyczyny uchybienia terminu, jest data ustanowienia przez Okręgową Radę Adwokacją we Wrocławiu pełnomocnika tj. od dnia 20 stycznia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej jako p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie (§ 2).

W wyjątkowych przypadkach możliwe jest jednak przywrócenie terminu do uzupełnienia braków pisma, gdy wnoszący je wykaże, że za uchybienie nie można przypisać mu winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, w tym również do uzupełnienia braków formalnych wniosku, uzależnione jest wszak od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych i jednej negatywnej. Zaistnienie pierwszych pozwala na przywrócenie terminu, zaś druga czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

Przesłanką pozytywną przywrócenia terminu, wspomnianą już we wcześniejszych wywodach, jest brak winy strony w uchybieniu terminu.

W przedmiocie przywrócenia terminu Sąd nie działa z urzędu. Niezbędny jest zatem wniosek strony. Złożenie wniosku zawierającego informację potwierdzającą okoliczności usprawiedliwiające i niezawinione przez stronę, stanowi więc kolejną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a wniosek taki musi zostać złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana.

Negatywną z kolei przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia opłaty zostały spełnione.

Stosowny bowiem wniosek został złożony we właściwym terminie, zaś uchybienie terminowi wywołałoby negatywny dla strony skutek w postaci pozostawienia wniosku z dnia 12 listopada 2012 r. bez rozpoznania. W ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez skarżącego okoliczności, uznać trzeba, że strona skarżąca nie ponosi winy przy uchybieniu terminu.

Prezes A uzasadniając swój wniosek wskazuje, że w okresie od 14 lutego 2012 r. do 20 lutego 2012 r. przebywał w szpitalu. Sąd nie ma wątpliwości, że nie można było wymagać od jedynej (zgodnie z KRS) umocowanej do działania w imieniu A osoby do aktywności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tym okresie. Przyjąć zatem trzeba, że prezes A nie ponosi winy w uchybieniu terminu bowiem, nie miał możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 12 listopada 2011 r. z uwagi na omówione okoliczności. Co prawda A reprezentowane jest w postępowaniu przez pełnomocnika, jednak w aktach znajduje się pismo (k. 160), z treści którego wynika, że prezes strony skarżącej domagał się od pełnomocnika, aby ten powstrzymał się od uzupełnienia braków i zdecydował uczynić to osobiście, po wyjściu ze szpitala. Takie działanie – w ocenie Sądu – należy uznać za dopuszczalne.

W ocenie Sądu opisane okoliczności przesądziły o braku winy strony skarżącej, a tym samym miały pozytywny wpływ na uwzględnienie wniosku.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga jednak, że przywrócenie terminu do złożenia pisma z dnia 22 lutego 2012 r. nie przesądza o prawidłowości wywiązania się z wezwania Sądu z dnia 8 lutego 2012 r. Otwiera to bowiem dopiero drogę do oceny czynności strony skarżącej.

W takim stanie rzeczy, stosownie do przywołanych powyżej przepisów prawa, należało orzec jak w punkcie pierwszym.

Odnosząc się do orzeczenia zawartego w punkcie drugim niniejszego postanowienia Sąd wyjaśnia, że pisma strony skarżącej z dnia 22 lutego 2012 r. oraz pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 17 lutego 2012 r. nie można uznać za wywiązanie się z powinności nałożonych w wezwaniu Sądu z dnia 8 lutego 2012 r.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że – jak zostało to już wspomniane – pełnomocnik strony skarżącej, na jej wyraźne życzenie, odstąpił od ustosunkowania się do wezwania, informując jedynie o takiej woli swego mocodawcy. Nie ma zatem wątpliwości, że pismo to nie stanowi uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Za prawidłowe uzupełnienie podania nie można jednak uznać również i pisma samej strony skarżącej, do wniesienia którego, termin przywrócono w punkcie pierwszym niniejszego postanowienia. Jak wspomniano na wstępie, strona skarżąca stwierdziła w nim, że nie rozumie pojęcia "dokonanie spóźnionej czynności". W ocenie Sądu wezwanie z dnia 8 lutego 2012 r. zostało sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny, nie pozostawiający miejsca na trudności interpretacyjne. Skoro bowiem strona skarżąca, w piśmie z dnia 12 listopada 2011 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia "zażalenia" na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 1 września 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 502/11), to zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Istotne z punktu widzenia takiego stanowiska Sądu jest również fakt, że w sprawie autor wniosku działa w imieniu A tj. organizacji która reprezentuje interesy jego członów. Osoby pełniące funkcję członków zarządu osoby prawnej powinny z pewnością dysponować choćby minimalnym rozeznaniem w sprawach swej działalności, której przejawem jest choćby skarga na uchwałę opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Ponadto postanowieniem Sądu z dnia 23 grudnia 2011 r. przyznano stronie skarżącej prawo pomocy w postaci m. in. ustanowienia adwokata, a zatem profesjonalnej pomocy prawnej, z której strona skarżąca mogła i powinna była skorzystać w razie trudności ze zrozumieniem wezwania.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do § 2 tego samego artykułu, jeżeli strona nie uzupełniła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.

Niedopełnienie obowiązku określonego w art. 87 § 4 p.p.s.a. stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Skoro jednak, pomimo stosownego wezwania, strona skarżąca pouczona o skutkach nieuzupełnienia braków, uchybi określonym w tym wezwaniu obowiązkom, to zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a. wniosek pozostawić należy bez rozpoznania.

W takim stanie rzeczy, stosownie do przywołanych powyżej przepisów prawa, należało orzec jak w punkcie drugim niniejszego postanowienia.