Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 343/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 2, art. 91 ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1113
law: Ustawa z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych - tekst jednolity.
article: art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 3, art. 6j ust. 3b, art. 6q ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 11
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi Rady Miasta i Gminy Wronki na rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu z dnia 23 marca 2020 r. nr 7/392/2020 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości opłaty dla nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta i Gminy Wronki 27 lutego 2020 r. podjęła uchwałę nr XVII/173/2020 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty dla nieruchomości z terenu Gminy Wronki. Wskazana uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm. – dalej w skrócie: "u.s.g.") oraz art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm. – dalej w skrócie: "u.c.p.i.g."). Omawiany akt opublikowano w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 28 lutego 2020 r. pod poz. 1981.

W § 6 ust. 1 wskazanej uchwały postanowiono, że wchodzi ona w życie z dniem 01 kwietnia 2020 r. z wyłączeniem § 3, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia opublikowania uchwały.

W § 3 uchwały ustalono zryczałtowaną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok dla nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Wysokość opłaty uzależniono od tego czy właściciel nieruchomości wypełnia obowiązek zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny. W sytuacji wywiązywania się z tego obowiązku wysokość opłaty ustalono na kwotę 169 zł na rok, zaś w przypadku nie wypełniania tego obowiązku wysokość opłaty określono na kwotę 338,00 zł na rok.

Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu uchwałą z 23 marca 2020 r., nr 7/392/2020 stwierdziło nieważność wskazanej powyżej uchwały w części obejmującej w § 6 ust. 1 wyrażenie "z wyłączeniem § 3, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej opublikowania".

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie nadzorcze organ wskazał, że podstawą wydania wymienionej na wstępie uchwały stanowił m. in. art. 6j ust. 3b u.c.p.i.g. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wyższą niż 10% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem - za rok od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z przytoczonego przepisu wynika, że ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter roczny i winna obowiązywać w okresie całego roku. Wskazano również, że zgodnie z art. 6q ust. 1 u.c.p.i.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Zgodnie zaś z art. 11 powołanego ostatnio aktu, rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej. Z powyższego w ocenie organu nadzoru wynika, że ryczałtowa opłata ma charakter roczny i uiszczana jest za rok kalendarzowy, a więc za okres od 1 stycznia do 31 grudnia. Zatem ustalenie stawki opłaty ryczałtowej wchodzącej w życie 01 kwietnia jest wprowadzeniem obciążenia w trakcie roku, którego dotyczy. Określona wymienioną na wstępie uchwałą stawka opłaty ryczałtowej nie może być stosowana w odniesieniu do 2020 r. Stawka wskazana w uchwale Rady Gminy może być stosowana począwszy od opłat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r.

Pismem z 24 kwietnia 2020 r. Rada Miasta i Gminy Wronki wniosła skargę na opisaną powyżej uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie ma wymogu, aby wymiar opłaty ryczałtowej obejmował rok podatkowy w rozumieniu art. 11 O.p. Za dopuszczalne należy uznać wymierzenie jej za okres dwunastu kolejno następujących po sobie miesięcy, licząc od wejścia uchwały w życie, czyli od 1 kwietnia 2020 r. do 1 kwietnia 2021 r. Zasada niezmieniania ciężarów podatkowych w ciągu roku nie ma charakteru bezwzględnego. Sytuacja taka może wystąpić w przypadku działania na korzyść podmiotu zobowiązanego do ponoszenia świadczeń publicznoprawnych. W tym kontekście podkreślono, że zakwestionowaną przez organ nadzoru uchwałą obniżono stawkę opłaty z kwoty 190 zł na rok do kwoty 169,00 zł na rok. Podniesiono również, że organ nadzoru naruszył art. 91 ust. 2 i 5 u.s.g. Każda gmina i jej organy mają zagwarantowane prawo uczestniczenia w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy z 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2137 – dalej w skrócie "u.r.i.o."). W ocenie skarżącej brak zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania nadzorczego miał istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nadzoru nie dysponował bowiem pełnym materiałem dowodowym pozwalającym na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych, a oparł swoje rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie na podstawie uchwały o opłatach, bez znajomości stanowiska skarżącej w sprawie kwestionowanej uchwały.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Podniesiono m. in., że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną w rozumieniu konstytucyjnym. Przy ustalaniu danin publicznych należy przestrzegać wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności oraz zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wywodzonej z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, zasady wyłączności ustawy w określaniu danin publicznych oraz generalnej zasady, w myśl której normy prawne ingerujące w prawa i wolności, winny znajdować podstawę w tekście ustawy. Ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter roczny i winna obowiązywać w okresie całego roku. Roczny charakter ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oznacza, że stawka ta określona uchwałą, która zaczyna obowiązywać w trakcie roku, nie może mieć zastosowania do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami w tym roku. Podwyższanie stawek podatków i opłat lokalnych o charakterze rocznym w trakcie trwania roku podatkowego należy uznać za niedopuszczalne. Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie nieważności wymienionej na wstępie uchwały wskazano, że zgodnie z art. 18 ust 3 u.r.i.o., w posiedzeniu kolegium ma prawo uczestniczyć przedstawiciel jednostki samorządu, którego sprawa jest rozpatrywana. Z uprawnieniem tym wiąże się obowiązek skutecznego powiadomienia jednostki samorządu terytorialnego przez regionalną izbę obrachunkową o terminie planowanego posiedzenia, tak aby jej przedstawiciel mógł skutecznie wziąć w nim udział i wypowiedzieć się w przedmiocie rozpatrywanej sprawy. Powyższy przepis nie zawiera jednak unormowań dających odpowiedź na pytanie, w jakim trybie owe zawiadomienie ma nastąpić. Wyjaśniono, że Regionalna Izba Obrachunkowa 18 marca 2020 r. na stronie biuletynu informacji publicznej opublikowała porządek obrad Kolegium Izby spraw planowanych na 23 marca 2020 r. obejmujący wymienioną na wstępie uchwałę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność fragmentu § 6 ust. 1 uchwały Rady Miasta i Gminy Wronki z 27 lutego 2020 r., nr XVII/173/2020 przewidującego, że zawarte w jej § 3 postanowienia regulujące wysokość rocznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok dla nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia opublikowania uchwały. W ocenie organu nadzoru opłata za gospodarowanie odpadami w przypadku wskazanych ostatnio nieruchomości ma charakter roczny i winna obowiązywać w okresie całego roku. Rada Miasta i Gminy Wronki kwestionuje zapatrywania organu nadzoru oraz podnosi, że nie poinformowano jej o wszczęciu postępowania nadzorczego.

Rację w sporze należało przyznać organowi nadzoru.

W świetle art. 6h u.c.p.i.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 3 powołanego aktu, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. W świetle zaś art. 6j ust. 3b u.c.p.i.g., w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wyższą niż 10% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem - za rok od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Z przytoczonych przepisów wynika, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe ma charakter roczny. Opłata ta należna jest bowiem za cały rok, niezależnie od długości okresu korzystania z nieruchomości.

Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 15 lipca 2013 r., K 7/12 należy wskazać, że w dotychczasowym orzecznictwie wskazywano, że nie jest w zasadzie dopuszczalne dokonywanie zmian obciążeń podatkowych w ciągu roku podatkowego (zob. począwszy od orzeczenia TK z 29 marca 1994 r., sygn. K 13/93, OTK w 1994 r., cz. I, poz. 6, s. 49-50). Zmiany takie, gdy chodzi o podatki rozliczane w skali rocznej, jak obecnie ukształtowany podatek dochodowy od osób fizycznych, powinny wchodzić w życie przynajmniej na miesiąc przed końcem poprzedniego roku podatkowego (zob. wyrok z 25 listopada 1997 r., sygn. K 26/97 oraz orzeczenie z 28 grudnia 1995 r., sygn. K 28/95, OTK ZU nr 3/1995, poz. 21, s. 204-205). Zakaz wprowadzania zmian w prawie podatkowym w czasie trwania roku podatkowego jest traktowany jako uszczegółowienie w odniesieniu do prawa daninowego zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz ochrony bezpieczeństwa prawnego. Zakaz zmian w trakcie roku podatkowego jest "zabezpieczeniem możliwości rozporządzania przez jednostkę swoimi interesami życiowymi przy uwzględnieniu regulacji podatkowych opublikowanych i znanych podatnikowi jeszcze przed rozpoczęciem roku podatkowego" (wyrok TK z 25 kwietnia 2001 r., sygn. K 13/01). Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 lutego 2005 r., sygn. K 48/04: "Każdy podatnik, bez względu na uzyskiwane dochody, ma prawo wiedzieć odpowiednio wcześniej, jak ukształtowany zostanie jego obowiązek podatkowy w następnym roku" (OTK ZU nr 2/A/2005, poz. 15). Nie ulega zatem wątpliwości, że zakaz zmian prawnych w czasie trwania roku podatkowego odnosi się nie tylko do podatku dochodowego od osób fizycznych, który jest typowym podatkiem rozliczanym w skali rocznej, ale także do wszystkich "innych podatków, w których wymiar podatku dokonywany jest za okresy roczne" (wyrok o sygn. K 48/04). W orzecznictwie TK brak jest wprawdzie ogólnej definicji pojęcia "podatku rozliczanego w skali rocznej". Trybunał Konstytucyjny odwołuje się bowiem w tym zakresie do typowych cech podatku dochodowego od osób fizycznych, uznając, że jest to, po pierwsze, podatek wymierzany od sumy dochodów uzyskanych w ciągu roku podatkowego, bez względu na to, w jakiej dacie tego roku dochody wpłynęły do podatnika; po drugie, rozliczenie tego podatku może nastąpić dopiero w następnym roku kalendarzowym (zob. orzeczenie TK z 29 marca 1994 r., sygn. K 13/93). To właśnie ze względu na opisany sposób rozliczania takiego podatku podatnik nie powinien być zaskakiwany zmianami w trakcie trwania roku podatkowego, z reguły zbieżnego z rokiem kalendarzowym. Powyższe rozumienie zakazu dokonywania w trakcie roku podatkowego zmian w dziedzinie prawa podatkowego odnoszących się do podatków pobieranych w skali roku podatkowego (kalendarzowego) zostało potwierdzone w nowszym orzecznictwie TK i jednoznacznie ograniczone do sfery prawa daninowego (zob. wyrok TK z 20 stycznia 2010 r., sygn. Kp 6/09, OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 3).

Odwołując się do wyroku TK z 15 lipca 2013 r., K 7/12 podkreślić należy, że zakaz dokonywania zmian prawnych w czasie trwania roku podatkowego z uwagi na swoją treść i funkcję dotyczy zarówno podatków jak i analogicznie także niepodatkowych danin publicznych, których wymiar dokonuje się w okresie rocznym – roku podatkowego (daninowego). W tym kontekście należy wskazać, że z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie wynika, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną w konstytucyjnym rozumieniu [tak: wyrok TK z 28 listopada 2013 r., K 17/12 pkt 3.3]. Mając powyższe na uwadze nie może budzić wątpliwości, że tzw. zasada roczności podatku znajduje również zastosowanie w odniesieniu do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należnej od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, że ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter roczny i winna obowiązywać w okresie całego roku. Tymczasem zgodnie z § 6 ust. 1 zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały przepis regulujący wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należnej od wskazanych ostatnio nieruchomości wszedł w życie po upływie 14 dni od publikacji tej uchwały, tj. 14 marca 2020 r., a więc w trakcie roku podatkowego (daninowego). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że regulacje u.c.p.i.g. nie zawierają postanowień normujących od kiedy do kiedy trwa rok podatkowy (daninowy). Zgodnie jednak z art. 6q ust. 1 u.c.p.i.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...). W świetle zaś art. 11 powołanego ostatnio aktu, rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

Sąd nie podziela przy tym argumentów skargi podnoszących, że zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała działała na korzyść podmiotu zobowiązanego do ponoszenia daniny publicznej. Objęta rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała Rady Miasta i Gminy Wronki uchylała poprzednio obowiązującą uchwałę tego organu z 30 października 2019 r., nr XIII/134/2019 (Dz. U. Woj. Wlkp. z 2019 r. poz. 9579). Podkreślić przy tym należy, że postanowienia § 3 wskazanego ostatnio aktu normowały wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Co zaś szczególnie doniosłe w niniejszej sprawie Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu uchwałą z 5 lutego 2020 r., nr 3/152/2020 stwierdziło nieważność postanowień § 3 powołanego ostatnio aktu. Wskazane rozstrzygnięcie nadzorcze zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 21 lutego 2020 r. pod poz. 1729. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że na dzień uchwalenia objętej rozstrzygnięciem nadzorczym uchwały nie obowiązywały uchwalone przez Radę Miasta i Gminy Wronki regulacje określające wysokość ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W tego rodzaju sytuacji nie sposób przyjąć, że objęta rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała Rady Miasta i Gminy Wronki z 27 lutego 2020 r. działała na korzyść podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zamierzonego rezultatu nie mogą wywrzeć zarzuty naruszenia art. 91 ust. 2 i 5 u.s.g. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia albo w toku tego postępowania, może wstrzymać ich wykonanie. W świetle zaś drugiego z powołanych przepisów, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Wskazać dodatkowo należy, że zgodnie z art. 18 ust. 3 u.r.i.o., w posiedzeniu kolegium izby ma prawo uczestniczyć przedstawiciel podmiotu określonego w art. 1 ust. 2, którego sprawa jest rozpatrywana. W świetle przytoczonego przepisu jednostka samorządu terytorialnego ma zagwarantowane prawo uczestniczenia w posiedzeniu. Z takim uprawnieniem wiąże się obowiązek skutecznego powiadomienia jednostki samorządu terytorialnego przez RIO o terminie posiedzenia, tak aby jej przedstawiciel mógł wziąć udział i wypowiedzieć się w przedmiocie rozpoznawanej sprawy. Cytowany przepis nie przewiduje w jakim trybie powinno nastąpić to zawiadomienie. Przepis art. 91 ust. 5 u.s.g. stanowi, iż mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Wybrany zaś sposób zawiadomienia musi gwarantować stronie czynny udział w postępowaniu, wynikający z zasady ogólnej przewidzianej w art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu podnosi, że 18 marca 2020 r. na stronie internetowej jej biuletynu informacji publicznej zamieszczono porządek obrad Kolegium na 23 marca 2020 r. obejmujący m. in. objętą rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki. W tym kontekście należy zauważyć, że w orzecznictwie za dopuszczalny uznaje się tego rodzaju sposób zawiadomienia jednak w sytuacji gdy uprzednio jednostka samorządu terytorialnego została zawiadomiona o takim sposobie informowania [por. wyrok WSA w Gdańsku z 19 października 2016 r., I SA/Gd 952/16, wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., II GSK 159/10, wyrok NSA z 01 marca 2016 r., II GSK 2412/14]. W realiach niniejszej sprawy nie wykazano jednak, że skarżąca zostało uprzednio powiadomiona o tym, że zawiadomienia o terminach posiedzeń Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu będą dokonywane poprzez umieszczenie porządku obrad tego organu w biuletynie informacji publicznej. W tego rodzaju sytuacji opublikowanie przez organ nadzoru porządku jego obrad bez uprzedniego poinformowania organu nadzorowanego o przyjęciu takiego sposobu informowania nie gwarantuje jednostce samorządu terytorialnego czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym. Odwołując się do uchwały NSA z 21 października 2002 r., OPS 9/02 zastrzec jednak należy, że trudno przyjąć, aby odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. do postępowania nadzorczego polegało na zaostrzeniu kryteriów procesowych tego postępowania. Przeciwnie - w świetle instytucjonalnych, stałych powiązań między tymi organami, czego wyrazistym przykładem jest obowiązek przedkładania organowi nadzoru każdej uchwały w celu sprawdzenia jej zgodności z prawem, sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie może powodować wadliwości rozstrzygnięcia wyłącznie z tego powodu. W uchwale tej wskazano, że do sądu administracyjnego będzie należała każdorazowa ocena, czy brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pozbawił go możliwości potrzebnego uczestniczenia w postępowaniu i czy miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy nie wykazano żeby niezawiadomienie skarżącej o terminie posiedzenia Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi ograniczono się do wskazania, że brak zawiadomienia skarżącej skutkował tym, że organ nadzoru nie dysponował pełnym materiałem dowodowym pozwalającym na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych, a oparł swoje rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie na podstawie uchwały rady o opłatach, bez znajomości stanowiska skarżącej w sprawie kwestionowanej uchwały. Nie wskazano jednak jakie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne były sporne pomiędzy Radą Miasta i Gminy Wronki a organem nadzoru. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze prawidłowo zidentyfikowano wady uchwały Rady Miasta i Gminy Wronki z 27 lutego 2020 r., nr XVII/173/2020 związane z naruszeniem konstytucyjnej zasady roczności podatku (opłaty). W ocenie sądu zapewnienie skarżącej udziału w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu nie mogłoby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego o odmiennej treści.

Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego eliminację z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.