Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 800/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35-37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku B. P. z dnia [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz B. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...], nr [...] z dnia [...] listopada 1967 r. orzekającej o pozostawieniu bez uwzględnienia wniosku F. K., o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] nr hip. [...], nr rej hip. [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. B. P. wniosła do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww decyzją.

W związku z nierozpoznawaniem złożonego wniosku, pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. B. P. wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 2 października 2015 r. B. P. reprezentowana przez pełnomocnika adwokat M. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w rozpoznaniu wniosku ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu z dnia [...] lutego 2015 r.

W skardze strona zarzuciła organowi naruszenie art 35 oraz art. 36 k.p.a, jak również zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażoną w art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Minister wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], zawiesił postępowanie kasacyjne, do czasu ustalenia następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania S. K., o którego śmierci dowiedział się w dniu [...] października 2015 r.

W dniu [...] stycznia 2016 r. organ przesłał do Sądu wydane przez siebie postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], o podjęciu zawieszonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwaną p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przedmiotem skargi B. P. jest bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju (obecnie Ministra Infrastruktury i Budownictwa) w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...].

Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - czy też nie.

Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada z kolei na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., bądź terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie wystąpiły w niej przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Ministra. Po za sporem bowiem pozostaje okoliczność, że złożony przez skarżącą wniosek z dnia [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, nie został dotychczas rozpoznany, choć zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. postępowanie winno ulec zakończeniu najpóźniej z końcem marca 2015 r.

W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] maja 2015 r. organ poinformował strony, że z uwagi na konieczność rozpatrywania spraw według kolejności ich wpływu, przewidywany termin rozstrzygnięcia to 31 lipca 2015 r. Termin ten nie został zachowany. W dniu [...] października 2015 r. organ wystąpił do Urzędu [...] o przesłanie dokumentacji dotyczącej budynku posadowionego na spornej nieruchomości. W tym samym dniu również, poinformował strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2015 r.

Jak wynika z akt sprawy żaden z terminów nie został zachowany, dlatego też Sąd zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakreślonym w wyroku terminie.

Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek naganna), nie nosi jednak cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu.

W niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie w okresie od dnia 27 lutego 2015 r. do dnia 1 października 2015 r. tj. dnia w którym działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, zawiesił z urzędu toczące się postępowanie. Wskazać należy, że zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 Kpa), a tym samym eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy do czasu jej podjęcia. W przedmiotowej sprawie nastąpiło to z dniem [...] stycznia 2016 r., kiedy to organ wydał postanowienie podejmujące zwieszone postępowanie. Od tego terminu zaczął na nowo biec termin do rozpoznania złożonego wniosku strony.

Analizując zatem okres prowadzonego postępowania oraz podjęte w tym czasie czynności, Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu znamion rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 120 ppsa, art. 149 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i 205 § 2 powołanej ustawy.