Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2313/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W związku z zamiarem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2015 r. oddalającego skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...][...] czerwca 2013 r. w przedmiocie zasiłku celowego skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący podał, że nie osiąga żadnych dochodów, nie przysługuje mu emerytura, renta, ani zasiłek z pomocy społecznej. Wnioskodawca wskazał, że jest osobą bezrobotną, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, która oprócz mieszkania o powierzchni [...] m² nie posiada innego majątku.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Rozpoznawany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena powyższa wiąże się bezpośrednio z tym, że jest on jest już kolejnym wnioskiem strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata złożonym w sprawie dotyczącej skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...][...] czerwca 2013 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. I OZ 445/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2015 r., sygn. I SA/Wa 2313/13, którym Sąd I instancji odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w związku z ustaleniem, że nie zaszły przesłanki do zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2014 r., sygn. I SA/Wa 2313/13 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy (zażalenie na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r.). W tych okolicznościach złożenie przez stronę kolejnego, trzeciego już wniosku o prawo pomocy zobowiązuje do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej podmiotu o to wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., pod warunkiem, że zostanie ustalone, iż strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska. Ponowna ocena zasadności ustanowienia dla strony pełnomocnika procesowego dokonana zostać bowiem musi w odniesieniu do treści art. 165 p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Podstawą faktyczną, w odniesieniu do której w rozpoznawanej sprawie przyjęto, że skarżący nie jest uprawniony do ustanowienia pełnomocnika z urzędu, były ustalenia wskazujące, że M. S. przysługuje renta, której skarżący nie pobiera. Kwota zgromadzonego świadczenia za okres od [...] października 1998 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. wynosi [...] zł brutto. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący jest osobą, która posiada środki do życia i może zabezpieczyć kwotę niezbędną do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. M. S. może uzyskać środki pieniężne dokonując odbioru kwoty zgromadzonej z tytułu wskazanej, niepobieranej renty. W postanowieniu z 22 lipca 2014 r. sygn. I OZ 572/14 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zatem, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący może zabezpieczyć kwotę niezbędną do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, korzystając ze zgromadzonego świadczenia.

Okoliczności przywołane przez stronę w rozpoznawanym wniosku nie wskazują na to, że żądanie przyznania prawa pomocy należy uznać obecnie za uzasadnione, gdyż nastąpiła zasadnicza – w odniesieniu do ocenianej wcześniej w toku postępowania - zmiana sytuacji majątkowej skarżącego. Należy stwierdzić, że w tych okolicznościach nie zachodzą warunki do zastosowania art. 165 p.p.s.a., gdyż strona nie powołała się na jakiekolwiek okoliczności, które miały miejsce po rozpoznaniu poprzedniego wniosku o prawo pomocy i które wskazywałby, że jej sytuacja majątkowa zmieniła się na tyle, iż skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków na poniesienie kosztów działania pełnomocnika procesowego.

Skarżącemu przysługuje z mocy prawa zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit a p.p.s.a.), zatem rozpoznawany wniosek został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, pomimo że skarżący wskazał, że jego żądanie obejmuje także zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.