Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 931/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Sędziowie WSA Ewa Rynczak AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2008 r. sprawy ze skargi "[...]" SA w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "[...]" SA w K. kwotę 357 / trzysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt: [...], po rozpatrzeniu zażalenia Instytutu [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez adwokata R. S. , na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] uzgadniające projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek [...] M. S., A. C. Sp.j. z siedzibą w [...] dla inwestycji pod nazwą: "Budowa sieci energii elektrycznej" przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...] [...] nr [...],[...],[...] obr. [...] [...] w [...], działając na zasadzie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 z późn. zm.), art. 53 ust. 4 pkt 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717) oraz na zasadzie art. 106, art. 123 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z pozn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że postanowieniem wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] uzgodniono projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą: "Budowa sieci energii elektrycznej" przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...] [...] nr [...],[...],[...] obr. [...] [...] w [...] pod warunkiem: 1/ wykonania przekroczenia ul. [...] przewiertem, 2/ ułożenia kabli elektrycznych w poboczu ul. [...], 3/ uzgodnienia trasy sieci elektrycznej przechodzącej przez pas drogowy ul. [...] w [...] Zarządzie Komunalnym przed złożeniem dokumentacji projektowej, 4/ uzyskania zgody na wejście w teren przed lokalizacją trasy sieci w pasie drogowym ul. [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż zarządcy drogi przekazany został projekt decyzji w opisanej powyżej sprawie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), celem uzgodnienia w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego ul. [...], która stanowi drogę gminną w zarządzie [...] Zarządu Komunalnego. Załącznik nr 1 do przedłożonego projektu wraz z pkt 3 części opisowej projektu, jak również rozstrzygnięcie kwestionowanego postanowienia stanowią warunki, które spełnić musi inwestycja z punktu widzenia przepisów wykonywanych przez zarządcę drogi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka pod firmą Instytut [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowana przez adwokata R. S. , zarzucając, iż wydane postanowienie odpowiada w swej istocie uprzednio wydanemu z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] postanowieniu z dnia [...] 2005 r., nr [...] uchylonemu postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Strona zarzucała, iż w dalszym ciągu nie wyjaśniono publicznego celu planowanego zamierzenia, jak również możliwości budowy nowej stacji transformatorowej na działce inwestora, która byłaby zasilana z niedawno zrealizowanej linii kablowej w ul. [...], co nie naruszałoby interesów prawnych żalącej się. Podnoszono, że realizacja inwestycji w dotychczasowym kształcie uniemożliwi Spółce swobodne dysponowanie posiadaną nieruchomością i realizacją zaplanowanych inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że regulacja art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) stanowi, iż decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 k.p.a., który przewiduje, iż jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Uzgodnienie to następuje w oparciu o przepisy właściwe dla działania organu uzgadniającego, a więc w oparciu o przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące kwestie zarządu drogą, do której przylega teren planowanej inwestycji. Przy uzgadnianiu projektu decyzji z tego zakresu, organ uzgadniający winien ustalić, jaki wpływ będzie miała realizacja planowanej inwestycji dla zgodnego z prawem użytkowania pasa drogowego w świetle jego kompetencji przyznanych przez ustawodawcę. Uzgadniając projekt decyzji w zakresie przyległym do pasa drogowego organ uzgadniający zobowiązany jest w zakresie powierzonych kompetencji do wskazania organowi "głównemu" załatwiającemu sprawę warunków, które obowiązany jest spełnić Inwestor, by realizacja inwestycji nie miała negatywnego wpływu na zapewnienie funkcji pasa drogowego - ruchu drogowego oraz respektowała regulacje dotyczące ochrony samego pasa drogowego, jaki bezpieczeństwa jego użytkowników.

Kolegium podniosło, że treść postanowienia organu pierwszej instancji spełnia wymogi wynikające z art. 124 § 1 k.p.a. wskazując oznaczenie organu administracji publicznej, który je wydał, datę jego wydania, wykaz stron postępowania, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie w jakim trybie służy na nie zażalenie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Skrótowy charakter uzasadnienia - który sam w sobie nie może być podstawą do zarzucania wadliwości uzasadnienia - wynika ze wskazania warunków wynikających wprost z obowiązującego prawa. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie uzgadniające będące tzw. postępowaniem wpadkowym - w toku postępowania głównego - ma charakter akcesoryjny i uproszczony, a prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym postępowaniu jest wyjątkiem od reguły (art. 106 § 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy), którą stanowi to, iż orzeczenie wydawane jest w oparciu o dokumenty nadesłane przez organ załatwiający sprawę warunków zabudowy. W konsekwencji Kolegium nie podzieliło zarzutu o niewystarczającym zakresie uzasadnienia, a zarzut idący w tym kierunku nie mógł odnieść pożądanego skutku.

Kolegium dodało, że analiza akt sprawy, jak i samego kwestionowanego postanowienia, pozwala stwierdzić, iż zarządca drogi nie wskazał warunków wykraczających poza powierzone mu kompetencje wynikające z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 z późn. zm.), a wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu, nie mógł wypowiadać się w kwestiach nie powierzonych jego kompetencjom i rozstrzyganych w postępowaniu głównym o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono, że należy mieć na względzie, iż organem kwalifikującym wniosek jest Prezydent Miasta [...] i ten organ decyduje, czy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustaw) dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy pozostałych inwestycji. Kwestionowanie zakwalifikowania inwestycji jako celu publicznego adresowane musi być do Prezydenta Miasta [...] w sprawie o ustalenie lokalizacji dla tej inwestycji.

W ocenie Kolegium trafnie wskazuje zarząd drogi, iż działając z upoważnienia organu będącego zarządcą drogi (wykonując powierzone kompetencje — art. 21 ustawy - o drogach publicznych) nie jest jednostką, która posiada jakikolwiek wpływ na taki, a nie inny przebieg planowanego zamierzenia, gdyż o tym decyduje Inwestor. Rzeczą zarządcy jest natomiast odpowiedź na pytanie, jakie warunki z punktu widzenia zarządcy drogi muszą zostać spełnione, by możliwa była realizacja inwestycji na nieruchomości przylegającej do pasa drogowego. Uwzględniając zasadę działania organu administracji na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), nie posiada kompetencji do orzekania o konkretnym usytuowaniu planowanej inwestycji poza granicą pasa drogowego chyba, że dotyczy to konieczności zachowania odległości wynikających z właściwych przepisów. Przedmiotem oceny nie jest natomiast naruszenie praw osób trzecich przez pryzmat przysługujących im praw rzeczowych do nieruchomości.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w [...] Instytut [...] S.A. z siedzibą w [...] reprezentowany przez adwokata R. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 k.p.a. poprzez uznanie, iż zarząd drogi, działając z upoważnienia zarządcy drogi uzgadniając inwestycję nie ma obowiązku badania, czy planowane zamierzenie nie narusza praw rzeczowych osób trzecich do nieruchomości, na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, art. 106 § 4 k.p.a. w zw. z art. 7 i 9 k.p.a. poprzez brak ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie nie istniała potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego i uznanie bez podstawy faktycznej, iż przedmiotowa sprawa nie stanowi "wyjątku od reguły" nieprzeprowadzania postępowania wyjaśniającego, art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i orzeczenie na zasadzie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, z pózn. zm.) bez wskazania mającego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (jednostki redakcyjnej przepisu).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż przy uzgadnianiu projektu decyzji z właściwym zarządcą drogi, organ uzgadniający winien ustalić, jaki wpływ będzie miała realizacja planowanej inwestycji dla zgodnego z prawem użytkowania pasa drogowego w świetle ustawowych kompetencji zarządcy drogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż rzeczą zarządcy jest określenie warunków, jakie powinny zostać spełnione, by możliwa była realizacja inwestycji na nieruchomości przylegającej do pasa drogowego. SKO z zasady działania organu administracji na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) wywiodło, iż organ uzgadniający ma kompetencję wyłącznie w zakresie użytkowania pasa drogowego i jednocześnie nie ma kompetencji do oceny, czy nie zostały w ten sposób naruszone prawa osób trzecich w zakresie praw rzeczowych do nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana inwestycja.

Wskazano w skardze, że zasada legalizmu wyrażona w art. 6 k.p.a. nakazuje organowi przestrzeganie prawa, przy czym zdaniem skarżącego oznacza to, iż organ jest związany ogółem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie wyłącznie wąskim zakresem przepisów ustawowych i wykonawczych regulujących kwestie zarządu drogi. Innymi słowy, organ uzgadniający jest obowiązany działać w zakresie swoich kompetencji przyznanych przepisami właściwymi dla organu uzgadniającego, jednakże to działanie nie może naruszać przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisów chroniących prawa rzeczowe do nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana inwestycja. Skarżący w trakcie postępowania wskazał, iż realizacja inwestycji w obecnym kształcie uniemożliwi spółce swobodne dysponowanie nieruchomością i realizację zaplanowanych inwestycji. Dodatkowo skarżący wskazał alternatywę dla usytuowania inwestycji, która nie naruszałaby jego praw rzeczowych do nieruchomości - możliwość budowy nowej stacji transformatorowej na działce inwestora, która byłaby zasilana z linii kablowej w ul. [...]. Okoliczności te, zgodnie z art. 6 k.p.a., winny były zostać wzięte pod uwagę w trakcie uzgadniania decyzji z zarządcą drogi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało również, iż w postępowaniu uzgadniającym nie było potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego wskazując, iż przeprowadzenie takiego postępowania jest wyjątkiem od reguły polegającej na orzekaniu przez organ wyłącznie na podstawie nadesłanych dokumentów. Jednocześnie organ nie wskazał podstawy faktycznej oraz okoliczności przemawiających za brakiem potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. Stosownie bowiem do art. 106 § 4 k.p.a. organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Skoro brak przeprowadzenia takiego postępowania stanowił jeden z zarzutów zażalenia, organ zgodnie z zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), winien był wyjaśnić, jakie okoliczności przemawiały za brakiem potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza w świetle zarzutów strony dotyczących naruszenia jej praw rzeczowych do nieruchomości.

Podniesiono także w skardze, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wbrew regułom z art. 124 § 1 k.p.a. nie wskazało w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało jedynie na ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, z pózn. zm.) bez podania mającego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (jednostki redakcyjnej przepisu). Należy wskazać, iż podstawa prawna postanowienia powinna zostać powołana dokładnie, tj. ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa materialnego. Jeżeli zaś przepis stanowiący podstawę prawną decyzji jest podzielony na wewnętrzne jednostki redakcyjne (ustępy, punkty lub paragrafy albo innego rodzaju jednostki redakcyjne), to konieczne jest wskazanie w decyzji odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego przepisu (por. teza druga wyroku NSA z 24 maja 1983 r., I SA 20/83 - ONSA 1983, nr 1, poz. 36).

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...] r., sygn. akt: [...] utrzymujące w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] uzgadniające projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek [...] M. S., A. C. Sp.j. z siedzibą w [...] dla inwestycji pod nazwą: "Budowa sieci energii elektrycznej" przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...] [...] nr [...],[...],[...] obr. [...] [...] w [...]. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powyższą regulacją decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 ustawy, tj. decyzje w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, przy czym uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 106 § 1 k.p.a. stanowi z kolei, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym art. 106 k.p.a. nie ma zastosowania, gdy do wydania decyzji głównej, jak i zajęcia stanowiska kompetentny jest ten sam organ (zob.: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 559). Podkreśla się, że jeżeli organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i organ właściwy do zajęcia stanowiska w sprawie to ten sam organ, uzyskanie stanowiska "innego organu" w trybie art. 106 k.p.a. jest niemożliwe. W przeciwnym razie dochodziłoby do uzgodnienia "z samym sobą". Wobec tego ustalenia, które znalazłyby się w postanowieniu "innego organu", powinny zostać określone w decyzji kończącej sprawę (zob. J. Człowiekowska: O współdziałaniu organów administracji publicznej na przykładzie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, CASUS z 2005 r., nr 3, s. 24). W uchwale 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r. (OPK 26/00; ONSA z 2001 r. nr 4 poz. 153), która nawiązuje wprawdzie do nieobowiązującej już regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ale dotyczy istoty problemu współdziałania organów, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że warunek uzgodnienia wynika z założenia, iż w konkretnym zakresie konieczne jest zajęcie stanowiska przez inny organ niż organ właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Jeżeli więc organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest równocześnie organem właściwym do wyrażenia stanowiska w tym konkretnym zakresie, to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie organów. NSA podkreślał, że należy odróżnić problem norm kompetencyjno-procesowych, które stanowią, kto i w jakim trybie uzgadnia decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, od kwestii norm materialnoprawnych, które określają przedmiot stanowiska, jakie ma być wyrażone w toku rozpoznawania sprawy i ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tryb postępowania uregulowany w art. 106 k.p.a. jest przewidziany, jak wynika wprost z § 1 tego artykułu, przy współdziałaniu dwóch różnych organów.

Jak wynika z akt sprawy postanowienie pierwszoinstancyjne z dnia [...] r., nr [...] wydane w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest postanowieniem, na mocy którego właściwy zarządca drogi uzgodnił lokalizację inwestycji celu publicznego. Właściwym zarządcą drogi – ul [...] w [...] był w chwili wydawania postanowień obydwu instancji Prezydent Miasta [...] (na mocy art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – t. jedn.: Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) wykonujący swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, jaką w chwili wydawania postanowień obydwu instancji był Zarząd Gospodarki Komunalnej w [...]. Jak stanowił art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych: "zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych". Postanowienie z dnia [...] r., nr [...] zostało wydane przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że postanowienie z dnia [...] r., nr [...] podjęte w trybie art. 106 k.p.a. jako postanowienie właściwego zarządcy drogi – Prezydenta Miasta [...] nie zostało wydane przez "inny organ", o jakim stanowi art. 106 k.p.a. skoro organem właściwym w postępowaniu głównym, tj. w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla określonej we wniosku z dnia [...] 2005 r. inwestycji położonej na terenie miasta [...] był również Prezydent Miasta [...] (art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że postanowienie organu pierwszej instancji i utrzymujące je w mocy postanowienie organu drugiej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 106 k.p.a., który wyłączał na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy administracyjnej dopuszczalność skorzystania przez Prezydenta Miasta [...], jak i podmioty działające z jego upoważnienia, z kompetencji do podjęcia postanowienia w ramach współdziałania pomiędzy dwoma różnymi organami. Zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienia organu pierwszej instancji zostały zatem wydane z naruszeniem procesowej regulacji art. 106 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 106 k.p.a. normuje tylko i wyłącznie kwestie proceduralne (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r., IV SA 323/99, LEX nr 79343) Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wydaniem postanowienia, którego podjęcie na gruncie stanu faktycznego sprawy było niedopuszczalne.

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – należało uchylić zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] r., sygn. akt: [...], jak i poprzedzające je postanowienie Zastępcy Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej w [...] wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...]

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).