Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 35/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 227 par. 1, art. 180, art. 178, art. 197 par. 2, art. 214 par. 1, art. 230, art. 231, art. 234, art. 141 par. 2, art. 168 par. 1 art. 170, art. 220 par. 1, art. 227 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. J. M. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 173/07 w zakresie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi Z. J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Zarządzeniem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 173/07, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie ze skargi Z. J. M. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 listopada 2006 r., nr [...], zarządził ściągnąć od Skarżącego na rzecz Skarbu Państwa - WSA w Łodzi kwotę 100 zł tytułem nieuiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczonym na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.).

2. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

2.1. Pismem z dnia 12 grudnia 2007 r. Skarżący wniósł o "...doręczenie (...) kserokopii protokołu posiedzenia Sądu z dnia 12.12.2007 r. oraz zapadłego orzeczenia w sprawie - wraz z jego uzasadnieniem" (k. 95 akt WSA w Łodzi). Wniosek Skarżącego dotyczył wyroku WSA w Łodzi z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 173/07. W odpowiedzi na wniosek Skarżącego Przewodniczący Wydziału I WSA w Łodzi wydał zarządzenie z dnia 13 grudnia 2007 r., którym na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a. wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis w.w. orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł w terminie 7 dnia od daty otrzymania pisma, pod rygorem egzekucji (k. 96 akt WSA w Łodzi). Skarżącemu doręczono odpis wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 28 grudnia 2007 r. (k. 99 akt WSA w Łodzi).

2.2. Ponieważ Skarżący nie zastosował się do wezwania o uiszczenie opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł, został ponownie wezwany do jej uiszczenia pismem z dnia 22 stycznia 2008 r. (k. 103 akt WSA w Łodzi). W odpowiedzi na to ponowne wezwanie Skarżący w piśmie z dnia 30 stycznia 2008 r. stwierdził, że uiścił opłatę kancelaryjną w wysokości 100 zł na konto WSA w Łodzi, czego dowodem jest doręczeniu mu wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. wraz z uzasadnieniem. WSA w Łodzi ponownie pismem z dnia 5 czerwca 2008 r. (k. 125 akt WSA w Łodzi) wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi na to kolejne wezwania Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r. Postanowieniem z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt II FZ 361/98, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie jako przedwczesne, gdyż Skarżącemu nie doręczono zarządzenia, które było przedmiotem zażalenia.

2.3. Pismem z dnia 14 października 2008 r. WSA w Łodzi kolejny raz wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł (k. 145 akt WSA w Łodzi). W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie (w oryginale: "skarga") na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r. Postanowieniem z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 629/08, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie jako przedwczesne, z tych samych powodów jak przy pierwszym zażaleniu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że WSA w Łodzi powinien był w reakcji na postanowienie NSA z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt II FZ 361/98, doręczyć Skarżącemu zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r., a nie ponownie wezwać go do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.

2.4. Pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. WSA w Łodzi doręczył Skarżącemu w.w. zarządzenie (k. 175 akt WSA w Łodzi), na które Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie z dnia 11 maja 2009 r. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 232/09, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił jako niezasługujące na uwzględnienie.

W związku z treścią w.w. postanowienia NSA pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. WSA w Łodzi kolejny raz wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej i na skutek braku zastosowania się przez Skarżącego do w.w. wezwania w dniu 16 października Przewodniczący Wydziału I WSA w Łodzi wydał zarządzenie o ściągnięciu od Skarżącego przedmiotowej opłaty kancelaryjnej.

2.5. Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie z dnia 29 października 2009 r. na w.w. zarządzenie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. WSA w Łodzi był zobowiązany pozostawić bez nadania biegu część drugą wniosku Skarżącego z dnia 12 grudnia 2007 r. Skarżący stwierdził, że nie składał wniosku o uzasadnienie pisemne zapadłego w dniu 12 grudnia 2007 r. wyroku WSA w Łodzi, lecz wnioskował jedynie o wydanie kserokopii w.w. orzeczenia, jakie zostało opublikowane.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zażalenie jest niedopuszczalne, dlatego podlega odrzuceniu.

W myśl art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych. Zgodnie z art. 180 p.p.s.a., który stosownie do przepisu art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 178 p.p.s.a. znajdzie zastosowanie w rozstrzyganej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną lub zażalenie, jeżeli ulegały one odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną lub zażalenie wniesione po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również skargę kasacyjną lub zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W świetle art. 214 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest obciążenie kosztami sądowymi (tj. opłatami sądowymi, takimi jak wpis i opłata kancelaryjna) podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Takimi pismami są przede wszystkim skarga i skarga kasacyjna powodujące wszczęcie postępowania w danej instancji, od których pobiera się wpis (art. 230, 231 p.p.s.a.), ale także opłacie sądowej w formie opłaty kancelaryjnej podlegają pisma, zawierające żądania dokonania przez sąd określonych czynności, np. doręczenia i sporządzenia uzasadnienia wyroku - art. 234 p.p.s.a.. Konieczność pokrycia wydatków jest związana z wystąpieniem do sądu z wnioskiem o podjęcie określonej czynności połączonej z wydatkami. Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a., jeżeli odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 141 § 2 p.p.s.a.), opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenia. Odpis taki doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lipca 2009 roku sygn. akt II FZ 231/09 oddalił zażalenie Skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału l WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r. wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem. Tym samym potwierdził, że rodzaj i wysokość opłaty została określona prawidłowo. W myśl art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Orzeczeniami tymi są wyrok, postanowienie oraz zarządzenie przewodniczącego. Natomiast przez środki odwoławcze należy rozumieć skargę kasacyjną oraz zażalenie. Wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia Skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA W Łodzi z dnia 13 grudnia 2007 r. stało się ono prawomocne i zobowiązuje Skarżącego do uiszczenia wymaganej prawem opłaty kancelaryjnej. Zarówno samo zarządzenie Przewodniczącego Wydziału l WSA W Łodzi, jak i postanowienie NSA, wywołują materialne skutki prawomocności, to jest wiążą strony i sądy obu instancji, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. W związku z powyższym za niedopuszczalne uznać należy kolejne zażalenie Skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi, które dotyczy tej samej sprawy (tej samej materii).

Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 16 października 2009 r. jest jedynie zarządzeniem egzekwującym obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł wynikający z prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego w.w. Wydziału z dnia 13 grudnia 2007 r. Zarządzenie z dnia 16 października 2009 r. ma charakter wyłącznie wykonawczy i nie kreuje nowego obowiązku uiszczenia opłaty sądowej przez Skarżącego. Nie stanowi więc zarządzenia w przedmiocie kosztów sądowych, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. zaskarżalnego na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1237/07; z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt l FZ 159/09; z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II GZ 28/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Uzasadnienie zażalenia Skarżącego z dnia 29 października 2009 r. nie pozostawia wątpliwości, że Skarżący dąży do podważenia podstaw naliczenia opłaty kancelaryjnej. Tym samym próbuje wzruszyć prawomocne postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 232/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny ocenił pozytywnie zasadność naliczenia opłaty kancelaryjnej Skarżącemu przez Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi. W.w. postanowieniu NSA przysługuje powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), co oznacza, że postanowienie to kończy postępowanie w sprawie i niemożliwe jest zaskarżenie wyrażonego w nim rozstrzygnięcia. Zażalenie Skarżącego z dnia 29 października 2009 r. jest próbą podważenia w.w. postanowienia NSA poprzez ponowne zaskarżenie zasadności naliczenia opłaty kancelaryjnej, czyli doprowadzenie do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem. Z tych powodów zażalenie Skarżącego jest niedopuszczalne.

3.2. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 197 p.p.s.a.