Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1631/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.295
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Jednostki Ratownictwa Chemicznego Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Jednostki Ratownictwa Chemicznego Sp. z o.o. w [...] kwotę 923,21 zł (dziewięćset dwadzieścia trzy złote dwadzieścia jeden groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 282, art. 288, art. 281 ust. 1, art. 295 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. z 2002 r. Nr 161, poz. 1335), rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania z dnia 26 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 113, poz. 1075) oraz z dnia 24 maja 2005 r. (Dz .U. z 2005 r. Nr 53 poz. 481), art. 21 § 3, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 55 i art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w zw. z art. 104 K.p.a., wymierzył A. sp. z o.o. w T. opłatę za korzystanie ze środowiska w kwocie 22540, 43 zł z odsetkami z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub ziemi za okres l kwartału 2003 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że sprawa została wszczęta z wniosku z dnia 13 grudnia 2006 r. Organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją [...] z [...].10.2007 r. uchyliło poprzednią decyzję Marszałek Województwa z [...].01.2007 r. znak [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Uzasadniając nową decyzję podniesiono, że zgodnie z art. 295 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska podstawą ustalenia opłaty za wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie. Przez pobraną wodę rozumie się wodę ujmowaną własnymi urządzeniami, a nie "kupowaną" od innych podmiotów, które ją pobierają. Kwestia ta została potwierdzona i szczegółowo uregulowana w akcie wykonawczym do art. 286 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska jakim jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania, w objaśnieniu nr 5 do załącznika nr 4, które określa sposób obliczania ilości substancji netto. Zgodnie z tym rozporządzeniem ilość substancji netto to ilość substancji brutto zawartych w ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonych wskaźnikami wymienionymi w kolumnie 2, pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w ilości wody pobranej własnymi urządzeniami, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, pomnożona przez ilość tej wody. Natomiast ilość substancji brutto - to ilość substancji zawartych w ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonych wskaźnikami wymienionymi w kolumnie 2, pomnożona przez ilość wprowadzanych ścieków (objaśnienie nr 4 do załącznika, o którym mowa powyżej).

Na podstawie art. 275 ustawy Prawo ochrony środowiska do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2 ww. ustawy, podmioty korzystające ze środowiska. Natomiast zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Spółka A. sp. z o.o. w T. jest osobą prawną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą, w związku z czym posiada status przedsiębiorcy, a co za tym idzie, jako podmiot korzystający ze środowiska, na podstawie art. 275 Prawa ochrony środowiska, obowiązana jest do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. Spółka A. sp. z o.o. w T. jest użytkownikiem - prowadzi eksploatację Chemicznej Oczyszczalni Ścieków oraz Zespołu Oczyszczalni Ścieków i Składowisk. Spółka Zakłady [...] w T. przeniosła na A. swoje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń i decyzji administracyjnych związanych z prowadzeniem eksploatacji oczyszczalni ścieków, w tym pozwoleń na wprowadzanie ścieków do rzeki B. Ponadto zostało udowodnione, że spółka A. w l kwartale 2003 r. nie dokonała poboru wody, co wyklucza możliwość naliczenia opłaty z tytułu wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w oparciu o ilości substancji netto.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. Spółka z o. o. w T. reprezentowana przez Prezesa Zarządu J.I. , zarzucając dokonanie błędnej wykładni art. 285 Prawa ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że zanieczyszczone wody przekazywane urządzeniami stanowiącymi własność Zakładów [...] S.A. nie mogą być uwzględniane przy obliczaniu opłaty, co prowadzi do niezasadnego wniosku, że Spółka ta (A. ) musi uiszczać opłatę również za cudze ścieki.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. Sp. z o. o w T.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2009 r. sygn. II SA/Kr 83/09 stwierdzono nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] uzasadniając to tym, że Kolegium Odwoławcze rozpoznało odwołanie podpisane tylko przez jedną osobę, a wówczas Spółkę reprezentowały dwie osoby.

W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie rozpoznając sprawę zwróciło się do Spółki A. o podpisanie odwołania i w tym zakresie organ ten ustalił, że w dacie wnoszenia odwołania zarząd Spółki A. był jednoosobowy. W skład tego zarządu wchodził J.I. .

Po kolejnym rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. w T. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2009 r. (aczkolwiek decyzja ta nosi również datę [...] sierpnia 2008 r.) nr [...] , działając na podstawie art. 281 ust.1, art. 285 ust.1, art. 295 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 Nr 62, poz.627 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. z 2003 r. Nr 55, poz. 477), obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 15 października 2003 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U z 2004 r. Nr 279, poz. 2758), rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawienia z dnia 26 czerwca 2003 r. (Dz. U z 2003 r. Nr 113, poz.1075) oraz art. 21 § 3, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 55 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] orzekającej o wymierzeniu A. sp. z o.o. w T. opłaty za korzystanie ze środowiska i zobowiązującej do wpłaty kwoty 22 540,43 zł z odsetkami z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub ziemi za okres l kwartału 2003 r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze podało, że Marszałek Województwa [...] w K. wymierzył A., sp. z.o.o. w T. opłatę za korzystanie ze środowiska z odsetkami z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub ziemi w wysokości łącznej 49944, 39 zł. Na kwotę tą składa się opłata za l kwartał 2003 r. Zobowiązano stronę do wpłaty kwoty [...] zł wraz z należnymi odsetkami jako różnicę pomiędzy należną opłatą w kwocie[...] zł, a kwotą wpłaconą w wysokości [...] zł. Do decyzji jako jej integralną część załączono ewidencję rodzajów, ilości i ładunków substancji w odprowadzanych ściekach. A. Sp. z o. o. z siedzibą w T. wystąpiła z wnioskiem o naliczenie jej opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi za okres I kwartału 2003 r. w oparciu o ilość substancji wyliczonych przez spółkę w sprawozdaniach zawierających informację o zakresie korzystania ze środowiska (pismo z dnia 13.12.2006 r.).

Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w art. 273 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, został określony zakres przedmiotowy obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych za jego zanieczyszczanie. W punkcie 2 tego przepisu wskazano, że obowiązek ten dotyczy również odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Zakres podmiotowy tego obowiązku został podany w art. 275 Prawa ochrony środowiska. Podmiotami zobowiązanymi są: podmioty korzystające ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa ochrony środowiska, zgodnie z którym mogą być nimi zarówno przedsiębiorcy, jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorstwami, jak i osoby fizyczne w zakresie określonym w tym przepisie. Przepis art. 288 ust. 2 Prawa ochrony środowiska daje podstawę prawną marszałkowi województwa do wymierzenia w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska opłaty w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu .

Organ odwoławczy wskazał, że podstawę prawną ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi z art. 295 ust. 4 Prawa ochrony środowiska stanowi ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie. Przepis ten daje możliwość podmiotowi odprowadzającemu ścieki pomniejszenie podstawy ustalenia opłaty o te ilości związków i substancji, które występowały w wodzie pobranej.

Dalej Kolegium Odwoławcze podało, że na podstawie art. 286 ust. 3 Prawa ochrony środowiska zostało wydane przez Ministra Środowiska rozporządzenie z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 920), gdzie w załączniku nr 4 (dotyczącym odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi) dokonano objaśnienia definicji pojęć Ilość substancji brutto lub Ilość substancji netto.

W kolejnym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania (Dz. U. z 2003 r. Nr 113, poz. 1075) wzór wykazu zawierał obowiązek zamieszczania informacji o ilości substancji brutto i netto przy czym przez ilość substancji brutto rozumiano tak jak w poprzednim rozporządzeniu zaś przez ilość substancji netto nakazano przyjmować - ilość substancji brutto zawartych w ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonych wskaźnikami wymienionymi w kolumnie 2, pomniejszoną o ilość tych substancji zawartych w ilości wody pobranej własnymi urządzeniami, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, pomnożona przez ilość tej wody. Podobnie definiuje ilość substancji netto aktualne rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 marca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 53, poz. 481).

Kolegium Odwoławcze ustaliło, że strona odwołująca się posiada własne administracyjne pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do rzeki B. . Spółka nie wykazywała poboru wody, gdyż pobierały je Zakłady [...] S.A. do własnych celów produkcyjnych. W aktach sprawy znajdują się sprawozdania Zakładów [...] za okres l kwartału 2003 r., w którym Spółka Akcyjna Zakłady [...] przekazuje informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej. Nie wykazano natomiast informacji o ilości i jakości wprowadzanych ścieków, gdyż Spółka [...] nie prowadzi takiej działalności. Odwołująca się Spółka A, świadczy począwszy od 1.08.2002 r. na podstawie umowy usługi odprowadzania ścieków, pomiarów dokonywania analiz ścieków. Zakłady [...] przekazały ww. Spółce w trakcie restrukturyzacji swoje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń i decyzji administracyjnych (§ 2 umowy). W umowie tej nie podano dokładnie które z pozwoleń przekazano. Nie jest jednak sporne w sprawie, że nie zostały przekazane A. jako wydzielony składnik majątkowy urządzenia do poboru wody. Pozostały one składnikiem majątku Zakładów [...] . Trzeba wziąć pod uwagę, że jakkolwiek przepis artykułu 531 § 2 Kodeksu spółek handlowych, wprowadza zasadę sukcesji administracyjnoprawnej, w szczególności zezwoleń, koncesji, oraz ulg jednakże specyfika aktów administracyjnoprawnych polega na tym, że istotny jest w nim element jednostronnego określenia praw i obowiązków przez organy władzy publicznej skierowanego do indywidualnego adresata. Dlatego też w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zakaz sukcesji na płaszczyźnie prawa publicznego (por. J. Łętowski, Prawo administracyjne. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1990, s. 183-191; zob. również A. Szumański, Kodeks, 2003, t. IV, s. 739).

Taki stan rzeczy wyklucza, zdaniem Kolegium Odwoławczego, możliwość naliczenia opłaty z tytułu wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w oparciu o ilości substancji netto. A., Sp. z o.o. w T. nie spełnia przesłanek określonych w przepisie art. 295 ust. 4 Prawa ochrony środowiska oraz w przepisach wykonawczych, gdyż nie pobiera wody własnymi urządzeniami. Nie może więc stać się podmiotem uprawnionym do pomniejszenia opłaty. Organ podał, że wysokość opłaty została wyliczona na podstawie przekazanych organowi l instancji dokumentów i uwzględnia podane w wykazie i wpłacone przez Stronę kwoty. Pozostała do zapłaty kwota 22540, 43 zł jest zaległością podatkową, od której należy samodzielnie naliczyć odsetki.

Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniosła A., sp. z o.o. w T. , reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M.M. . Kwestionowanej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 86 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 295 ust 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że Strona nie jest uprawniona do naliczenia opłaty z tytułu wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w oparciu o ilości substancji netto.

Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] oraz decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak [...] i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podała, że nie zgadza się z przedstawioną przez organy interpretacją przepisów prawa materialnego.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. , zgodnie art. 295 ust 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska samodzielnie naliczyła opłatę za korzystanie ze środowiska w I kwartale 2003 r., korzystając z danych zawartych w "Informacjach o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej w I kwartale 2003 r. Zakładów [...] " oraz własnych obliczeń i wniosła ją w terminie na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] dokonując pomniejszenia opłaty o ilość substancji zawartych w pobranej wodzie.

Skarżąca podała, że wystąpiła z wnioskiem o naliczenie jej opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi za okres I kwartału 2003 r. w oparciu o ilość substancji wyliczonych przez Spółkę w sprawozdaniach zawierających informację o zakresie korzystania ze środowiska. Rozpoznając powyższy wniosek, Marszałek Województwa wydał w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzję znak [...] wymierzającą wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi za okres o I kwartału 2003 r. oraz zobowiązującą do wpłaty kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy należną opłatą, a kwotą wpłaconą. Od decyzji tej Strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , które po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2007 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Mimo wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Marszałek Województwa [...], po rozpoznaniu sprawy ponownie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. wymierzył wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi za okres I kwartału 2003 roku dla Strony w wysokości 49944, 39 zł i zobowiązał do wpłaty kwoty [...] zł wraz z należnymi odsetkami stanowiącej różnicę pomiędzy należną opłatą, a kwotą wpłaconą w wysokości [...] zł. Samorządowe Kolegium zaskarżoną niniejszą skargą decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...]. Na skutek skargi złożonej przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt. 83/09 stwierdził nieważność opisanej powyżej decyzji Kolegium. Sprawa stała się po raz kolejny przedmiotem rozważań Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2008 roku [...]

Skarżąca spółka podała, że na podstawie art. 286 ust 3 ustawy Prawo ochrony środowiska zostało wydane dnia 26 czerwca 2002 roku rozporządzenie w sprawie wzorów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania, w którego objaśnieniach do załącznika nr 4 zawarto definicję ilości substancji brutto i ilości substancji netto. Ilość substancji brutto to ilość substancji zawartych w ściekach, a ilość substancji netto to ilość substancji brutto zawartych w ściekach wprowadzanych do wód lub ziemi, wyrażonych wskaźnikami wymienionymi w kolumnie drugiej, pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w ilości pobranej wody, których zużycie spowodowało powstanie ścieków, pomnożona przez ilość tej wody.

Minister Środowiska, w dniu 26 czerwca 2003 r. znowelizował opisane wyżej rozporządzenie, zmieniając w nim między innymi definicję ilości substancji netto - jest to ilość substancji brutto zawartych w ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonych wskaźnikami wymienionymi w kolumnie drugiej pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w ilości wody pobranej własnymi urządzeniami, której użycie spowodowało powstanie tych ścieków, pomnożona przez ilości tej wody.

Wskazano, że A. jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która powstała ona w wyniku restrukturyzacji Zakładów [...] S.A. w T. Wszystkie jej udziały należą do Zakładów [...] S.A. w T. są więc one jedynym udziałowcem Spółki. Na podstawie § 1 umowy z 5 sierpnia 2002 r. A. wykonuje tylko usługę oczyszczania ścieków pochodzących z Zakładów [...] w T. [...] S.A. w T. w dzierżawionych od Zakładów [...] urządzeniach oczyszczających i oczyszczalniach. Zgodnie z § 1.3 dostarczanie ścieków odbywa się kanalizacją podziemną, rurociągami Zakładów.

Skarżąca podniosła, że zgodnie z pkt 15 interpretacji Ministerstwa Środowiska - Biuro Orzeczeń Administracyjnych z dnia 19 lutego 2002 roku (BOI-I-2467/01/02/DS./SM/MT) pojęcie "pobranej wody" należy rozumieć jako wody, która nie jest kupowana od innych podmiotów, które ją pobrały. A. Sp. z o.o. zaznaczyła, że woda, która jest oczyszczana w oczyszczalniach jednostki jest własnością Zakładów [...] , . A. Sp. z o.o. nie kupuje tej wody tylko wykonuje usługę jej oczyszczania zgodnie z umową 5 sierpnia 2002 r.

Skarżąca wskazała, iż oczywistym celem unormowania art. 294 ust. 4 Prawa ochrony środowiska jest zapłata przez podmiot korzystający ze środowiska tylko za te substancje, które zostały przez niego do wody wprowadzone.

Strona skarżąca powołała się na art. 86 Konstytucji RP, który przewiduje odpowiedzialność podmiotu za pogorszenie stanu środowiska. Zdaniem skarżącej obowiązek ponoszenia opłat za wprowadzanie ścieków jest odpowiedzialnością za pogorszenie stanu środowiska. Dlatego też oczywistym jest, iż podmiot powinien ponosić odpowiedzialność tylko za substancje, które on sam wprowadził do wody. Natomiast skarżona decyzja nakłada na A. obowiązek zapłaty za substancje, które znajdują się przed ujęciem Zakładów [...] w wodzie i bezpośrednio przekazanych w postaci ścieków A. , a będące tam na wskutek wprowadzenia ich przez inne podmioty. A. , jako podmiot organizacyjny powiązany z Zakładami [...] musiałaby w ten sposób ponosić ciężary finansowe, które nie znajdują merytorycznego uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.o.ś." za korzystanie ze środowiska polegające na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi ponoszona jest opłata. Z kolei art. 275 P.o.ś. stanowi, że do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska są obowiązane podmioty korzystające ze środowiska. Za podmiot korzystający ze środowiska Prawo ochrony środowiska uznaje:

a) przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej specjalistycznej praktyki;

b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

c) osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia.

Zgodnie z art. 284 ust. 1 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę tą ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza (art. 285 ust. 1 i 2 P.o.ś.) i w tym samym terminie przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 P.o.ś., wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1 P.o.ś.).

Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska przewidują, że w przypadku gdy podmiot korzystający ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza - w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu (art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś.). Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat lub innych danych technicznych i technologicznych.

Stawki opłat za korzystanie ze środowiska określa art. 290 P.o.ś. oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze obowiązujące w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja – art. 285 ust. 1 P.o.ś. (czyli w tej sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2001 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska, Dz. U. z 2001 r. Nr 130, poz. 1453 z późn. zm.). Rozporządzenie to zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2002 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2002 r. Nr 161, poz. 1335). W związku z tym wprawdzie decyzja Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. powołuje się na to rozporządzenie zmieniające, to nie ulega wątpliwości, że organ I instancji uwzględnił przepisy określające wysokość stawek za I kwartał 2003 r.. Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem I kwartału 2003 r., a wówczas obowiązywało rozporządzenie właśnie po nowelizacji z 10 września 2002 r.

W odniesieniu do opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi obliczenie opłaty następuje na podstawie art. 295 P.o.ś. zgodnie z którym opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się, z zastrzeżeniem ust. 3-6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej, sumy jonów chlorków i siarczanów. Wysokość opłaty ustala się, biorąc pod uwagę wskaźnik, który powoduje opłatę najwyższą (art. 295 ust. 1 P.o.ś.). W przypadku wprowadzania do wód lub do ziemi ścieków przemysłowych lub komunalnych innych niż bytowe, do opłaty ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 1, dolicza się opłatę za inne substancje zawarte w ściekach (art. 295 ust. 2 P.o.ś.). Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie (art. 295 ust. 4 P.o.ś. w wersji obowiązującej od 12 stycznia 2003 r.).

Wyżej przytoczony przepis stanowi więc, że podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wody jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie.

W świetle art. 295 P.o.ś. podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty powinien dokonywać pomiarów oddziaływań określonych w tym przepisie (ma bowiem znać ich wielkość ustaloną na podstawie pomiarów), a następnie obowiązany jest obliczyć opłatę za zanieczyszczenia, za które opłaty byłyby najwyższe. Przy czym wody gruntowe, jak i powierzchniowe mogą zawierać pewną ilość zanieczyszczeń. Dlatego w art. 295 ust. 4 P.o.ś. umożliwiono podmiotowi odprowadzającemu ścieki pomniejszenie podstawy ustalenia opłaty o te ilości związków i substancji, które występowały w wodzie pobranej (K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wydawnictwo LEX 2008, s. 575-576).

W tej sprawie między stronami spór w istocie dotyczy ustalenia, czy te pobrane wody to muszą być wody wprost pobrane przez ten sam podmiot, który dokonuje ich oczyszczenia (tak twierdzą organy administracji), czy też mogą to być wody pobrane przez inny podmiot, ale przekazane przedsiębiorcy zobowiązanemu do uiszczania opłat celem oczyszczenia (takie jest stanowisko strony skarżącej). Istota sporu nie dotyczy własności urządzeń pobierających wodę.

Rozpoznając tą sprawę w ocenie Sądu słusznym jest stanowisko zajęte przez stronę skarżącą. Istotą powołanego przepisu jest bowiem nakładanie opłaty za "wzbogacenie" pobranej wody dodatkowymi zanieczyszczeniami.

Nie ulega wątpliwości, że Spółka A. sp. z o.o. powstała w wyniku wydzielenia części majątku Zakładów [...] S.A. Nastąpiło więc utworzenie tej Spółki poprzez podział, o którym stanowi art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych (przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę lub na spółkę nowo zawiązaną (podział przez wydzielenie). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 562/02, opub. w LEX nr 299511, zgodnie z którego tezą "jeżeli w planie podziału spółki z o.o. nie określono podziału obowiązków wynikających z wprowadzania substancji zanieczyszczających do powietrza, zgodnie z art. 531 § 3 Kodeksu spółek handlowych obowiązki te przeszły na wszystkie spółki zawiązane w wyniku podziału w częściach ułamkowych proporcjonalnych do wartości aktywów przypadających każdej z tych spółek w planie podziału".

Tym samym stosownie do art. 531 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.s.h.", spółka nowo zawiązana powstała w związku z podziałem wstępuje z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. W szczególności na spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej (art. 532 § 2 K.s.h.).

Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Wydzielając Spółkę " A. " przekazano jej urządzenia związane z oczyszczaniem ścieków powstałych w wyniku prowadzenia działalności przez Zakłady [...] S.A. Przekazanie to obejmuje zespół oczyszczalni ścieków i składowisk, laboratorium badan ścieków i laboratorium pomiarów emisji i warunków pracy.

Spółce A. przekazano również prawa i obowiązki Zakładów [...] S.A., co zostało potwierdzone w § 2 umowy z dnia 26 lipca 2002 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). W związku z tym w ocenie Sądu w tej sprawie prawa i obowiązki wynikające z korzystania ze środowiska przyznawane i nakładane na Spółkę A.. mają charakter pochodny zależy od zakresu tych praw (obowiązków) jakie posiadałaby Spółka Zakłady [...] S.A.

Dopiero w tym kontekście należy dokonać interpretacji art. 295 ust. 4 P.o.ś., który (dla przypomnienia) stanowi, że podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie. Podstawowe znaczenie ma wiec interpretacja wyrażenia "ilość substancji zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków". W ocenie Sądu tak ujęte wyrażenie nie oznacza, że "pobrana woda" obejmuje tylko takie przypadki, w których jedynie podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty sam taka wodę pobrał z zasobów środowiska.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "pobór/pobranie wody", a to oznacza, że należy je tak definiować, jak jest ono rozumiane w języku potocznym. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego L-P, pod red. M. Szymczaka, PWN 1996 r., s. 680, "pobór" oznacza czerpanie z jakiegoś źródła, zaopatrywanie się w coś (np. pobór energii elektrycznej), a "pobrać/pobierać" oznacza zaczerpnąć, wydobyć, skorzystać z jakiegoś zasobu. Taka definicja nie oznacza, że pobór wody/pobieranie wody obejmuje tylko sytuacja, w których wodę wprost pobiera się np. z rzeki, a nie od innego podmiotu. W języku potocznym nie ma również znaczenia, czy za pobór czegoś pobierający uiszcza opłaty, czy też nie (np. pobór energii elektrycznej, wody).

Tym samym nie znajduje uzasadnienia stanowisko zaprezentowane przez organy administracji, zgodnie z którym pobranie wody to nie jest jej "kupowanie" od innych podmiotów, które ją pobierają. Żaden z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska nie zawęża tego pojęcia tak, jak dokonały to organy administracji. Tym samym Sąd nie podziela również opinii Ministra Środowiska (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]

. Opinia ta jest bowiem niezwykle lakoniczna i zawiera tezę, że pobranie wody następuje własnymi urządzeniami, a więc nie może być taka woda "kupowana" od innych podmiotów. Stanowisko to nie jest niczym uzasadniane w tej opinii, a opinie nie stanowią źródła prawa.

Przechodząc do dalszych rozważań należy stwierdzić, że tylko przepis ustawy może nakładać obowiązki na podmioty znajdujące się poza administracją i kształtować te obowiązki. Przepisy rozporządzeń nie mogą uzupełniać lub dookreślać obowiązków ponad to, co wynika z ustawy. Z cytowanego już art. 295 ust. 4 P.o.ś. wynika tylko tyle, że podmiot wprowadzający ścieki do wód lub ziemi oblicza opłatę na podstawie ilości substancji zawartych w ściekach, pomniejszonych o ilość substancji zawartych w pobranej wodzie, której zużycie (wykorzystanie) spowodowało postanie ścieków.

Chodzi więc o taką sytuację, w której pobrana woda (najczęściej w ramach procesów produkcji) była wykorzystywana w sposób powodujący powstanie ścieków w tej wodzie. Tym samym kolejność czynności, na podstawie powołanego przepisu jest następująca: pobranie wody, następnie użycie tej wody i wynikające stąd wytworzenie ścieków, następnie odprowadzanie ścieków do wody lub ziemi. Powołany przepis nic nie stanowi, że pobranie wody tylko wtedy stanowi przesłankę z art. 295 ust. 4 P.o.ś., jeżeli pobór nastąpił własnymi urządzeniami podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty. W ogóle art. 295 P.o.ś. nie odnosi się do kwestii własności takich urządzeń. Co więcej, ostatni fragment art. 295 ust. 4 P.o.ś. stanowi, że można pomniejszyć opłatę o ilość substancji zawartych w pobranej wodzie, o ile podmiot obowiązany do poniesienia opłaty dysponuje danymi w tym zakresie. Jeżeli urządzenia pobierające wody miałyby być jedynie własnymi urządzeniami zobowiązanego do uiszczania opłat, wówczas takie dane posiadałby podmiot pobierający wodę. Dysponowanie danymi oznacza zaś, że można je uzyskać od innych podmiotów. Takie stanowisko wyrażono również w doktrynie uzasadniając to tym, że "z braku określenia podmiotu, który ma dokonać ustaleń [co do zanieczyszczeń pobieranej wody-przypis Sądu] wynika, że może to być praktycznie każdy - zarówno podmiot odprowadzający ścieki, jednostka organizacyjna działająca na jego zlecenie, jak i podmiot, który dokonał poboru wody, a następnie ją odprowadził. W każdym przypadku, aby wyniki tych pomiarów mogły być uwzględnione, powinny być one dokonane przy wykorzystaniu metodyk referencyjnych, o których była mowa w komentarzu do art. 12 ustawy, i przy wykorzystaniu urządzeń pomiarowych mających świadectwa legalizacyjne" (K. Gruszecki, Komentarz do art. 295 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.06.129.902), [w:] K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX, 2008, wyd. II).

Od dnia 19 lipca 2002 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 920), które w objaśnieniach do załącznika nr 4 zawierało definicję ilości substancji brutto i netto (ilość substancji netto - to ilość substancji brutto zawartych w ściekach wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonych wskaźnikami wymienionymi w kolumnie 2, pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w ilości wody pobranej własnymi urządzeniami, której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, pomnożona przez ilość tej wody). Wyjaśnienie to stanowi częściowe przepisanie art. 295 ust. 4 P.o.ś. z jednym wyjątkiem: mianowicie w wyjaśnieniu dodano sformułowanie "własnymi urządzeniami". Tym samym stosownie do załącznika do rozporządzenia podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty może obniżyć ilość ścieków wprowadzanych do wody lub ziemi i ścieki znajdujące się pobranej wodzie pod warunkiem pobierania jej własnymi urządzeniami. Jest to nie tylko wyraźne zmodyfikowanie obowiązku nakładanego na podmiot nie w drodze ustawy, ale rozporządzenia, ale również ponowne definiowane zasad ustalania opłaty za wprowadzanie ścieków w odmienny sposób, niż czyni to ustawa.

Stanowi również przekroczenie delegacji ustawowej wynikającej z art. 286 ust. 3 i 4 P.o.ś., który w chwili wydawania rozporządzenia z 26 czerwca 2002 r. zawierał następującą treść: minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposób ich przedstawiania. W rozporządzeniu tym zostaną ustalone:

1) forma wykazu,

2) zawartość wykazu, w tym wymaganie, aby wykaz zawierał zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska, o którym mowa w art. 273 ust. 1,

3) układ wykazu,

4) wymagane techniki przedkładania wykazu.

Należy również wskazać i na to, że wprowadzanie ścieków do wód/ziemi to nic innego jak wprowadzanie do środowiska naturalnego wód zanieczyszczonych ściekami. To zaś oznacza, że musi być wcześniej pobrana jakaś woda. Tym samym w każdym przypadku istnieje sytuacja pobierania wody, a następnie jej odprowadzania wraz z substancjami zanieczyszczającymi wodę lub ziemię. W przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłaty za wprowadzanie ścieków jest przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie oczyszczania, również istnieje pobór wody, jednakże nie jest to pobór wody, która następnie została użyta co spowodowało powstanie ścieków. Jest to kolejny argument potwierdzający prezentowany pogląd.

Zasadnie również podnosi strona skarżąca, że pozbawienie możliwości pomniejszenia o substancje zawarte w pobieranej wodzie powoduje, że w istocie skarżąca Spółka ponosi odpowiedzialność za te substancje, które już zanieczyściły wodę i znajdowały się w pobieranej wodzie.

Istotą regulacji art. 295 P.o.ś. jest przypisanie odpowiedzialności i jej zakresu na rzecz tego podmiotu, który wprowadza ścieki do wody lub ziemi ale tylko w takim zakresie, w jakim podmiot ten zanieczyścił wodę. Ponieważ skarżąca Spółka odbiera wodę zanieczyszczoną substancjami od Zakładów [...] będąc podmiotem oczyszczającym tą wodę – nie ma żadnych podstaw, aby podmiot ten musiał ponosić dodatkowe opłaty za te substancje, które dostały się do wody już w chwili jej poboru przez Zakłady [...]. Byłoby to oparcie odpowiedzialności skarżącej Spółki za zanieczyszczanie wody przez inny podmioty, w żadnym zakresie nie związane z tą Spółką. Mogłoby to powodować powstanie dwukrotnej odpowiedzialności za to samo zdarzenie. Mianowicie jakiś inny podmiot odprowadzający wodę do rzeki ponosiłby opłaty z tego tytułu, a następnie ta sama woda pobierana przez Zakłady [...] i przekazywana po cyklu produkcji byłaby podstawą ustalenia wysokości opłaty bez możliwości pomniejszenia (czyli bez uwzględnienia) tych substancji, za wprowadzenie których inny podmiot poniósł już opłatę. Taka wykładnia nie dałaby się pogodzić z konstytucyjną zasadą państwa prawa. Sytuacja byłaby inna, gdyby skarżąca spółka zamierzała uwzględnić stan zanieczyszczenia wody pobieranej od Zakładów [...] S.A., ale taki przypadek nie zachodzi w tej sprawie.

Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdza, że jej uzasadnienie nie w pełni wyjaśnia treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdza bowiem na stronie [...] zaskarżonej decyzji, że art. 295 ust. 4 P.o.ś. nie pozwala na wyraźnie wskazanie, kto dysponuje danymi w zakresie ustalenia poboru wody i w związku z tym organ tan ustala, że takie dane może "zbierać" każdy podmiot, zarówno ten, który odprowadza ścieki, jak i ten kto tylko pobiera wodę. Jeżeli organ czyni takie ustalenia, to winien z tego wywieść jakiś wniosek.

Następnie na stronie [...] zaskarżonej decyzji wskazuje się, że definicja z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania zawiera definicję ilości substancji netto i podobnie definiuje to aktualne rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 marca 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposobu ich przedstawiania (Dz.U. z 2005 r. Nr 53, poz. 481). W dniu 3 września 2009 r. nie obowiązywało już ani rozporządzenie z dnia 26 czerwca 2002 r., ani zmiana tego rozporządzenia z dnia 24 marca 2005 r. Od 1 stycznia 2006 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat i sposobu przedstawiania tych informacji i danych (Dz. U. z 2005 r. Nr 252, poz. 2128), które już nie posługiwało się sformułowaniem wskazującym na własne urządzenia podmiotu odprowadzającego ścieki. W dacie zaś wydawania decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat (Dz. U. z 2009 r. Nr 97, poz. 816), które również definiuje tą kwestię inaczej niż rozporządzenie z 26 czerwca 2002 r.

Sąd ma również wątpliwości co do wyjaśnienia przez organ odwoławczy zasad reprezentacji Spółki A. w chwili wnoszenia przez nią odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. stwierdził nieważność decyzji tego organu dlatego, że odwołanie podpisała jedna osoba, to do obowiązków organu odwoławczego należało wyraźne wykazanie, kto mógł reprezentować tą spółkę w chwili wnoszenia odwołania. Poprzestanie na oświadczeniu pełnomocnika Spółki, że w chwili wnoszenia odwołania zarząd był jednoosobowy nie stanowiło wykazania sposobu reprezentacji.

W związku z tym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 295 ust. 4 Prawa ochrony środowiska.

Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji administracji publicznej winien, w pierwszej kolejności ustalić, czy dopuszczalnym jest dalsze merytoryczne prowadzenie postępowania (czy nie nastąpiło przedawnienie), po czym w razie uznania dopuszczalności merytorycznego prowadzenia postępowania – uwzględnić pogląd prawny zawarty w tym wyroku.

O wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.