Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1030/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. na postanowienie Wojewody z dnia (...) września 2015 r., nr (...), w przedmiocie zajęcia przez wierzyciela stanowiska, co do niezasadności zarzutu egzekucyjnego - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I.J., zwany dalej skarżącym, w związku z prowadzonym wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniem egzekucyjnym wniósł zarzuty dotyczące tego postępowania. Wojewoda - działający w charakterze wierzyciela egzekwowanych od skarżącego należności, z tytułu mandatu karnego, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...), uznał wniesione przez skarżącego zarzuty za nieuzasadnione.

Wojewoda, po ponownym rozpatrzeniu, na wniosek skarżącego, sprawy, postanowieniem z dnia (...) września 2015 r., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W postanowieniu Wojewody z dnia (...) września 2015r. zamieszczono pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w terminie 30 dni, za pośrednictwem tego organu.

W dniu 30 września 2015 r. skarżący wniósł do Sądu skargę na postanowienie Wojewody z dnia 16 września 2015 r., domagając się umorzenia mandatu karnego.

Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwana dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 30 września 2015 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego zarzutu, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postepowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Ponadto zaskarżalność postanowień o charakterze incydentalnym, do których zaliczyć należy postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie stanowi efektywnego zabezpieczenia tychże praw.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę.

W związku z tym, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 222 P.p.s.a., nie wzywano skarżącego do uiszczenia od niej wpisu.

W tym miejscu zaznaczyć jednak należy, że odrzucenie skargi pozostaje bez wpływu na przebieg postępowania wpadkowego, dotyczącego wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy.