Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 564/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, 77  par. 1, 80 i 107  par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 235, art. 237 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 917
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: Art. 151  i 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 564/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.), NSA Krystyna Kutzner, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r., sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokata T. Z. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez R. B. (dalej skarżąca) decyzją z dnia 20 marca 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.,: Dz. U. z 2017 r. poz.1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), w zw. z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] 2017 r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, schorzenia wymienionego w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 (1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 108 ze zm.).

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Sanitarny wszczął z urzędu w dniu 21 maja 2015 r. postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej u skarżącej, na podstawie zgłoszenia z dnia 7 maja 2015 r., które zakończyło się wydaniem przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniu [...] 2016 r. decyzji Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku - poz. 19.4.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, schorzenia wymienionego w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych.

Organ I instancji dokonał bowiem ustaleń, że skarżąca była zatrudniona w następujących zakładach pracy:

- od dnia 25 lipca 1994 r. do dnia 25 kwietnia 1999 r. w Urzędzie [...] ul. T, na stanowisku asystenta. Do zakresu wykonywanych przez nią czynności należało: przez około pół roku nauka obsługi kasy głównej, a następnie czynności związane z ciągłą obsługą klientów w okienku listowym, a potem kasowym, między innymi: przyjmowanie wpłat gotówkowych, listów poleconych i przesyłek, przygotowywanie przesyłek/listów/paczek do odprawy, obijanie przesyłek datownikiem, przenoszenie paczek o różnym ciężarze z magazynu i wydawanie ich klientom, wykonywanie zasiłków na okienka boczne. W ciągu zmiany roboczej podnoszenie rąk powyżej obręczy barkowej około 30 razy,

- od dnia 26 czerwca 2000 r. do dnia 9 kwietnia 2007 r. w Urzędzie [...], ul. A, na stanowisku asystenta. Zakres wykonywanych czynności jak wyżej, tyko zmianie uległa ilość podnoszenia rąk powyżej obręczy barkowej i wynosi około 500 razy,

- od dnia 10 kwietnia 2007 r. do dnia 24 grudnia 2014 r. w Urzędzie [...] nr [...], K, ul. P, na stanowisku asystenta. Zakres wykonywanych czynności jak wyżej, tylko zmianie uległa ilość podnoszenia rąk powyżej obręczy barkowej i wynosi około 500 razy, w tym w następujących Filiach:

- od lutego 2010 r. w Urzędzie [...] K nr [...], Filia nr [...], K, ul. W. Zakres wykonywanych czynności jak wyżej, tylko zmianie ulega ilość podnoszenia rąk powyżej obręczy barkowej i wynosi około 600 razy,

- od 2011 r. do 2014 r. w Urzędzie [...] K nr [...], Filia nr [...], K, ul. B. Zakres wykonywanych czynności jak wyżej, tylko zmianie ulega ilość podnoszenia rąk powyżej obręczy barkowej i wynosi około 500 razy.

Skarżąca była poddana badaniom w Ośrodku Medycyny Pracy, który wydał w dniu [...] 2015 orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku - poz. 19.4. W uzasadnieniu jednostka wskazała, iż przez to, że wywiad kliniczny i wykonane u skarżącej badania nie ujawniły cech schorzenia została objęta badaniem internistycznym, neurologicznym i ortopedycznym, wykonano badania laboratoryjne, oceniono dokumentację radiologiczną i dokumentację leczenia. W badaniu neurologicznym nie stwierdzono objawów ubytkowych, w badaniu ortopedycznym rozpoznano przewlekłe okołostawowe zapalenie barków z przewagą strony prawej oraz chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego z wielopoziomowymi dyskopatiami i niestabilnością.

Wskazano, że przewlekłe okołostawowe zapalenie barków znajduje się w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przy rozpoznaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym".

W ocenie jednostki orzeczniczej stwierdzona u skarżącej choroba mogłaby wywołać narażenie zawodowe na czynności charakteryzujące się wymuszoną pozycją z uniesionymi rękami oraz podnoszeniem ciężarów powyżej poziomu obręczy barkowej przez większą część zmiany roboczej. Analiza narażenia zawodowego w zakresie sposobu wykonywania pracy nie ujawniła wyżej sprecyzowanego narażenia zawodowego. Wykonywane czynności na stanowisku asystenta na poczcie obciążały wprawdzie kończyny górne, ale nie w sposób stwarzający ryzyko choroby zawodowej barków. Dlatego nie pozwala to na rozpoznanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, co nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z poz. 19.4.

W trybie odwoławczym skarżąca została skierowana do Instytutu Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2015 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku - poz. 19.4. W uzasadnieniu Instytut wskazał, że podczas aktualnej hospitalizacji w wyniku przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej u badanej stwierdzono wielopoziomową dyskopatię w odcinku szyjnym kręgosłupa oraz zespół szyjno-barkowy prawostronny. Dolegliwości bólowe w obrębie barku należy w ocenie Instytutu traktować jako wtórne do zmian w obrębie kręgosłupa szyjnego z zespołem korzeniowym i nie należy je wiązać z wykonywaną pracą. Wskazano dalej, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz na podstawie konsultacji ortopedycznej nie znaleziono podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku (poz. 19.4).

W związku z tym, że organ I instancji pozyskał nowe informacje w wyniku przeglądu stanowiska pracy i przesłuchania skarżącej, zwrócił się pisemnie w dniu 8 marca 2016 r. do Ośrodka Medycyny Pracy oraz do Instytutu Medycyny Pracy o analizę oraz ewentualną weryfikację wydanych orzeczeń lekarskich i wydanie opinii w sprawie, w szczególności zapytał, czy ilość wykonywanych ruchów powyżej obręczy barkowej, tj. od 30 razy do 600 razy w czasie zmiany roboczej spowodowana wykonywanymi czynnościami oraz różnica w wysokościach biurka (74 cm) w stosunku do wysokości lady (110 cm) przy biurku do obsługi klienta, które wymuszały podnoszenie kończyn górnych powyżej obręczy barkowej mogły spowodować chorobę zawodową, tj. przewlekle zapalenie okołostawowe barku poz. 19.4.

Ośrodek w przesłanej odpowiedzi z dnia 14 kwietnia 2016 r. wyjaśnił, że analiza oceny narażenia zawodowego wykazała, iż skarżąca wykonywała w czasie dnia pracy różnorodne czynności, także z ruchami w stawach barkowych ponad linią obręczy barkowej, jednak wysokość, na jaką unosiła kończyny górne była niewielka, bo ok. 20 cm. Czynności trwały bardzo krótko, kilka lub kilkanaście sekund i nie były obciążone ciężarem, gdyż były to głównie kartki papieru, listy, banknoty monety. Wyjaśniono, że przewlekłe, okołostawowe zapalenie baraków, by zostało uznane za chorobę zawodową wymaga udowodnienia wykonywania pracy w sposób ściśle określony, to znaczy musi zaistnieć wymuszona pozycja ciała długotrwale z uniesionymi kończynami górnymi, praktycznie w pionie z obciążeniem, a takie wyżej sprecyzowane narażenie na stanowisku pracy skarżącej nie występowało. W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do zmiany wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku - poz. 19.4. Ponadto skarżąca odwołała się od ww. orzeczenia do jednostki orzeczniczej II stopnia, gdzie została poddana badaniu w trybie odwoławczym. Badania zakończono wydaniem orzeczenia również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej po poz. 19.4.

Instytut w przesłanej odpowiedzi z dnia 5 maja 2016 r. również podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu lekarskim, podając, że po ponownym przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej z uwzględnieniem dostarczonej nowej oceny narażenia zawodowego oraz danych z przeglądu stanowiska pracy nie znaleziono podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej.

Organ I instancji z uwagi na dostrzeżone w orzeczeniach rozbieżności, zwrócił się do jednostek orzeczniczych pisemnie w dniu 23 maja 2016 r., jednocześnie wnioskując o wydanie wiążącej opinii w sprawie, czy ilość wykonywanych ruchów powyżej obręczy barkowej w czasie zmiany roboczej oraz różnica w wysokościach biurka w stosunku do wysokości lady przy biurku do obsługi klienta, które wymuszały podnoszenie kończyn powyżej obręczy barkowej mogły spowodować chorobę zawodową pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku.

W przesłanych odpowiedziach z dnia 14 czerwca 2016 r. - Ośrodek Medycyny Pracy oraz z dnia 27 czerwca 2016 r. - Instytut Medycyny Pracy, podtrzymały wcześniej wydane opinie nie widząc podstaw do zmiany wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku.

Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich, oceny narażenia zawodowego oraz opinii Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy Powiatowy Inspektor Sanitarny w ponownie prowadzonym postępowaniu pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. zwrócił się do P Region [...] w K o udzielenie informacji dotyczących szczegółowych danych dotyczących warunków pracy na stanowiskach pracy skarżącej. W odpowiedzi z dnia 3 lutego 2017 r. opisano wysokości poziomów biurek i lad znajdujących się w poszczególnych Urzędach [...], a także opisano czynności związane z wkładaniem bilonu do sejfu. Ponadto, zakład pracy nie potwierdził, że czynności wykonywane przez skarżącą odbywały się powyżej połowy zmiany roboczej.

Mając na uwadze rozbieżności w ocenie narażenia zawodowego dokonanej przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz w informacjach przekazanych przez P Region [...] w K (pismo z dnia 3 lutego 2017 r.), dotyczące warunków pracy, organ I instancji pismem z dnia 3 marca 2017 r. wezwał skarżącą do udzielenia wyjaśnień na okoliczność zaistniałych rozbieżności dotyczących warunków pracy.

W dniu 27 marca 2017 r. skarżąca podczas przesłuchania oświadczyła, że nie zgadza się z treścią pisma P Region [...] w K z dnia 3 lutego 2017 r. Wniosła uwagi do danych zawartych w ww. piśmie w zakresie czasu pracy, jak i sposobu wykonywania czynności.

Organ I instancji zwrócił się pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. do Ośrodka Medycyny Pracy oraz do Instytutu Medycyny Pracy o wyjaśnienie rozbieżności powstałych w orzeczeniach lekarskich Nr [...] i Nr [...] w kwestii rozpoznań klinicznych (gdyż Ośrodek rozpoznał zapalenie okołostawowe barku, Instytut nie rozpoznał tego schorzenia). Ponadto organ I instancji w pismach do jednostek orzeczniczych podał, że w jego ocenie z dużym prawdopodobieństwem warunki pracy skarżącej stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej - poz. 19.4.

W odpowiedzi z dnia 2 czerwca 2017 r., Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, że rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa szyjnego z wielopoziomowymi dyskopatiami i niestabilnością oraz obustronnego przewlekłego zapalenia okołostawowego barku z przewagą po stronie prawej, nastąpiło na podstawie przeprowadzonego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, w tym badania ortopedycznego przeprowadzonego w dniu 23 czerwca 2016 r. Jednostka dalej wskazała, że pomimo braku wglądu w opis badania pełnego ortopedycznego przeprowadzonego w Instytucie, uznaje orzeczenie jednostki badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy jako nadrzędne i wiążące. Jak jednak zauważyła, nie można jednak wykluczyć ustąpienia objawów okołostawowego zapalenia barku w trakcie naturalnego przebiegu choroby i w wyniku stosowanego leczenia.

Instytutu Medycyny Pracy w odpowiedzi z dnia 8 czerwca 2017 r. potwierdził, iż ponowna szczegółowa analiza narażenia zawodowego nie daje podstaw do zmiany wcześniejszego stanowiska w sprawie. W wyniku konsultacji ortopedycznej przeprowadzonej u skarżącej nie stwierdzono zmian figurujących w wykazie chorób zawodowych.

Skarżąca nie zgadzając się z decyzją organu I instancji odwołała się od tej decyzji, podnosząc, że w jej ocenie jest ona błędna i dla niej krzywdząca.

Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organ I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego warunki pracy na zajmowanych stanowiskach przez skarżącą nie stwarzały ryzyka powstania choroby zawodowej.

Organ w toku prowadzonego postępowania odwoławczego zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy z prośbą o wyjaśnienie istniejących rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia diagnostycznego w zakresie ustalonych rozpoznań klinicznych, gdyż Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] 2015 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, oprócz choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomowymi dyskopatiami i niestabilnością rozpoznał zapalenie okołostawowe barku, schorzenie wymienione w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych a brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uzasadnił brakiem narażenia zawodowego. Instytut Medycyny Pracy i wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 18 września 2015 r. również o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej cytowanej wyżej choroby zawodowej, jednakże nie rozpoznano u niej przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, rozpoznano natomiast wielopoziomową dyskopatię w odcinku szyjnym kręgosłupa oraz zespół szyjno - barkowy prawostronny a w uzasadnieniu podano, że dolegliwości bólowe w obrębie barku należy traktować jako wtórne do zmian w obrębie kręgosłupa szyjnego z zespołem korzeniowym i nie należy ich wiązać z wykonywaną pracą.

Ośrodek Medycyny Pracy w odpowiedzi z dnia 2 czerwca 2017 r. podtrzymał w całości swoje rozpoznanie przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. Ponadto, w odniesieniu do ww. rozbieżności w zakresie dokonanych rozpoznań klinicznych wskazał, że "nie można wykluczyć ustąpienia objawów okołostawowego zapalenia barku w trakcie naturalnego przebiegu choroby i w wyniku stosowanego leczenia." Instytut natomiast w odpowiedzi z dnia 8 czerwca 2017 r. poinformował, że "w wyniku konsultacji ortopedycznej przeprowadzonej u Pani R. B. nie stwierdzono zmian figurujących w wykazie chorób zawodowych. Nadal brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u opiniowanej."

Wobec istniejących nadal rozbieżności w ustalonych przez obie jednostki orzecznicze rozpoznań klinicznych, skierowano zapytania:

1. Czy u zainteresowanej na postawie przeprowadzonych badań i analizy dokumentami medycznej wykluczono wystąpienie przewlekłego okołostawowego zapalenia barku,

2. Czy objawy rozpoznanego w jednostce orzeczniczej I stopnia schorzenia mogły ustąpić w trakcie naturalnego przebiegu choroby i w wyniku stosowanego leczenia (opinia OMP z dnia 2 czerwca 2017 r.).

W przesłanej opinii uzupełniającej z dnia 15 stycznia 2018 r. Instytut poinformował, że nie dysponuje dokumentacją medyczną z leczenia opiniowanej, w tym także takiej, która pozwoliłaby wykluczyć lub potwierdzić wcześniejsze rozpoznanie okołostawowego zapalenia barku. Zapalenie okołostawowe barku jest to stan, w którym dochodzi do pojawienia się dolegliwości bólowych w stawie barkowym oraz upośledzenia ruchomości w tym stawie. Przyczyny mogą być różne, a ból jest odzwierciedleniem uszkodzenia rożnych części stawu oraz struktur okołostawowych, np. zapalenia przyczepów ścięgnistych, zapalenia kaletki podbarkowej lub zapalenia mięśnia nadgrzebieniowego. Głównym objawem jest ból barku. W badaniu przedmiotowym stwierdza się ograniczenie ruchomości w stawie oraz ewentualne cechy zapalenia stawu - obrzęk, zaczerwienienie, ból (przy dotyku), ocieplenie skory okolicy barku. Rozpoznanie potwierdzają badania dodatkowe, takie jak RTG, USG lub rezonans magnetyczny. Zespół bólowy barku wymaga przeprowadzenia diagnostyki różnicowej. Jedną z przyczyn bólów i ograniczenia ruchomości barku mogą być zmiany w kręgosłupie szyjnym powodujące porażenie korzeni nerwowych, neuropatie które mogą nie tylko powodować wystąpienie bólu odniesionego w barku, ale również porażenie określonych mięśni barku wraz z wynikającą z tego dysfunkcją stawu barkowego bez stanu zapalnego w obrębie struktur tworzących bark. Ponadto jednostka wyjaśniła, że objawy rozpoznanego w jednostce orzeczniczej I stopnia schorzenia mogły ustąpić do czasu badania w IMP w Łodzi samoistnie lub w wyniku leczenia.

Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2016, poz. 1666 ze zm., zwanej dalej Kodeksem pracy) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt. 3-6 i § 1 Kodeksu pracy - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn., Dz. U. z 2013., poz. 1367) określa sposób i tryb postępowania dotyczący rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do właściwej jednostki orzeczniczej. Następstwem wykonanego tam badania jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do jej rozpoznania wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentami przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach art. 80 k.p.a.

Zgodnie z § 8 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

W sprawie orzekały dwie jednostki I i II szczebla diagnostycznego właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy - placówka naukowo-badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenie jest merytorycznie ostateczne. Jednostki orzecznicze zgodnie uznały, że charakter pracy, jaką wykonywała skarżąca, nie stwarzał ryzyka powstania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej w pozycji 19.4.

Wskazano, że w rozpatrywanym przypadku Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał przewlekłe okołostawowe zapalenie barków, jednak sposób wykonywania pracy nie pozwolił na rozpoznanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Instytut Medycyny Pracy nie rozpoznał ww. schorzenia, uznając, że do czasu badania w postępowaniu odwoławczym objawy schorzenia rozpoznanego w jednostce orzeczniczej I stopnia mogły ustąpić samoistnie lub w wyniku leczenia.

Zwrócono uwagę, że skarżąca w odwołaniu nie wnosi żadnych nowych faktów mogących wpłynąć na wynik rozstrzygnięcia w sprawie.

Organ jednocześnie nie zakwestionował faktu, że skarżąca podczas swojej pracy zawodowej wykonywała czynności powodujące obciążenie kończyn górnych. Jednakże w ocenie organu odwoławczego ww. obciążenie nie jest wystarczające, by stwarzało ryzyko wystąpienia choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia okołostawowego barku ( poz. 19.4). Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, że cyt: "pomimo nie wykluczenia w formularzu oceny narażenia zawodowego pracy: w wymuszonej "pozycji z uniesionymi rękami powyżej obręczy barkowej, z jednoczesnym niejednokrotnie dużym obciążeniem, zajmującej ponad połowę dnia pracy, zebrany materiał dowodowy nie dał podstaw do wydania przez decyzji o stwierdzeniu u skarżącej choroby zawodowej.

Wskazano, że stanowisko organu odwoławczego w kwestii narażenia zawodowego jest odmienne, niż organu I instancji. Z analizy oceny narażenia zawodowego wynika bowiem, że skarżąca wykonywała w czasie dnia pracy czynności różnorodne, także z ruchami w stawach barkowych ponad linią obręczy barkowej, jednak wysokość, na jaką unosiła kończyny górne była niewielka, czynności trwały bardzo krótko, kilka lub kilkanaście sekund i nie były to czynności wykonywane z obciążeniem kończyn górnych, gdyż były to głównie kartki papieru, listy, banknoty monety. Ustalenia te zostały poczynione na podstawie karty oceny narażenia zawodowego (z dnia 9 i 17 listopada 2015 r.) jak również danych przekazanych przez P Region [...] w K pismem z dnia 3 lutego 2017 r. W piśmie tym pracodawca potwierdził, że różnica w wysokości biurek w stosunku do lad wahała się w granicach 17-35 centymetrów. Biorąc pod uwagę ww. wysokość, różnorodność wykonywanych czynności, brak znaczącego obciążenia, nie można stwierdzić w ocenie organu bezspornie, że warunki pracy stwarzały ryzyko powstania schorzenia. Przewlekłe okołostawowe zapalenie barków, by zostało uznane za chorobę zawodową, wymaga udowodnienia wykonywania pracy w sposób ściśle określony, tzn. w wymuszonej pozycji ciała, z długotrwale uniesionymi kończynami górnymi ponad linią obręczy barkowej, z obciążeniem a takie wyżej sprecyzowane narażenie na stanowisku pracy skarżącej nie występowało.

Dodatkowo organ, realizując obowiązek wynikający z przepisu art. 79a § 1 k.p.a. poinformował o możliwości dostarczenia przez skarżącą dokumentów wskazujących na zasadność podnoszonego w odwołaniu roszczenia, a które na dzień wysłania przedmiotowej informacji, nie są znane organowi. Odwołująca nie dostarczyła nowej dokumentacji potwierdzającej zasadność odwołania.

Odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej wyjaśniono, że w niniejszym przypadku zebrany został obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydane do tych orzeczeń opinie uzupełniające a także przyjęta przez jednostki orzecznicze i organ odwoławczy ocena narażenia zawodowego nie dały podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku.

Podkreślono, że rozpoznanie schorzenia widniejącego w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że do stwierdzenia przewlekłego zapalenia okołostawowego barku pochodzenia zawodowego konieczne jest spełnienie następujących warunków: fakt istnienia schorzenia widniejącego w obowiązującym wykazie chorób zawodowych u osoby zainteresowanej, praca w narażeniu na czynności charakteryzujące się długotrwałą powtarzalnością i przeciążeniem w zakresie stawów barkowych w wyniku unoszenia rąk powyżej obręczy barkowej oraz wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej do l roku od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym.

Zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut nie znalazły podstaw do przyjęcia co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem odwołującej a warunkami jej pracy zawodowej, co uzasadniałoby uznanie etiologii zawodowej tego schorzenia.

Wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie są konkretne, zawierają logiczne oraz przekonujące konkluzje, odnoszące się do istotnych okoliczności występujących w sprawie. Z orzeczeń i licznych opinii wynika, że schorzenie skarżącej pod kątem etiologii zawodowej było rozpatrywane z uwzględnieniem wszystkich okoliczności jej dotyczących w aspekcie większego lub mniejszego prawdopodobieństwa związku z warunkami pracy i w konkluzji nie stwierdzono etiologii zawodowej w sposób bezsporny lub co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem (czego wymaga definicja choroby zawodowej zawarta w Kodeksie pracy).

Reasumując, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (w tym liczne dodatkowe opinie medyczne jednostek orzeczniczych) Wojewódzki Inspektor Sanitarny przyjął, że schorzenie wymienione w obowiązującym wykazie chorób zawodowych w poz. 19.4 zostało rozpoznane u skarżącej w okresie upoważniającym do jego rozpoznania (1 rok).

Rozpoznania tego dokonał OMP w toku prowadzonego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego. Co prawda nie zostało ono potwierdzone w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego w Instytucie Medycyny Pracy, jednakże jak argumentowała jednostka odwoławcza, cyt. "objawy schorzenia rozpoznanego w jednostce orzeczniczej I stopnia mogły ustąpić samoistnie lub w wyniku stosowanego leczenia."

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, schorzenia wymienionego w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych, wynika z braku udokumentowanego narażenia zawodowego na czynności charakteryzujące się wymuszoną pozycją z uniesionymi rękami oraz podnoszeniem ciężarów powyżej poziomu obręczy barkowej przez większą część zmiany roboczej. Wykonywane czynności na stanowisku asystenta na poczcie obciążały wprawdzie kończyny górne, ale nie w sposób stwarzający ryzyko choroby zawodowej barków, co w konsekwencji nie pozwala na uznanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zakwestionowała stanowisko orzekających organów, że występujące u niej przewlekłe choroby układu ruchu nie miały związku z wykonywaniem czynności zawodowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazała bowiem, że są ona prawidłowe.

Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 917, zwanej dalej Kodeksem pracy), za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym".

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie w dniu 3 lipca 2009 r. (rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych).

Stosownie do treści tego rozporządzenia, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu.

Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być określone w wykazie chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.

W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi, zatem wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Choroba zawodowa jest, więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 876/09, LEX nr 577707).

Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej analizę normatywną regulacji prawnych w zakresie chorób zawodowych za trafne należało więc uznać w ocenie Sądu stanowisko orzekających organów w niniejszej sprawie, wskazane w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji, że rozpoznanie schorzenia widniejącego w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia u pracownika lub byłego pracownika choroby zawodowej.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że choroba zawodowa w postaci przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, została ujęta w wykazie chorób zawodowych pod poz. 19.4, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Zasadna jest jednakże argumentacja orzekających organów, że do stwierdzenia przedmiotowej choroby, konieczne jest oprócz faktu istnienia schorzenia widniejącego w obowiązującym wykazie chorób zawodowych u osoby zainteresowanej, ustalenie, iż praca była wykonywana w narażeniu na czynności charakteryzujące się długotrwałą powtarzalnością i przeciążeniem w zakresie stawów barkowych w wyniku unoszenia rąk powyżej obręczy barkowej oraz stwierdzenie wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej do 1 roku od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym.

W tym przypadku jednostki orzecznicze obydwu szczebli diagnostycznych - zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy - nie znalazły podstaw do przyjęcia z co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem skarżącej a warunkami jej pracy zawodowej, co uzasadniałoby uznanie etiologii zawodowej przedmiotowego schorzenia.

Podkreślić w tym miejscu więc należy, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz.1257, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.).

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych lekarz (uprawniony i zatrudniony w określonej jednostce - § 5 ust. 1) wydaje orzeczenie

o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania,

na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Doręczane pacjentowi (badanemu pracownikowi) orzeczenie lekarskie jest więc diagnozą opartą na wynikach poszczególnych badań, dokumentach i ocenie narażenia zawodowego, co oznacza, że jednostka orzecznicza nie ma obowiązku doręczania pacjentowi wyników poszczególnych badań.

Bez tej opinii lub sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może zatem dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić,

czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych.

Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.

"Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania

pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane

w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu

w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może

to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego" (por. wyrok WSA

we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn.. akt IV SA/Wr 688/11, LEX

nr 1146150).

W niniejszej sprawie nie można jednakże zakwestionować ustaleń faktycznych dokonanych przez organy.

Zgodzić się należy z ich stanowiskiem, że orzeczenia lekarskie są konkretne, logiczne i zawierają przekonywujące konkluzje, odnoszące się do istnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności. Mimo, że mogłoby się wydawać, iż istnieje pewna różnica w opiniach jednostek diagnostycznych I i II stopnia, to z całą pewnością nie można stwierdzić, że są one wzajemnie sprzecznie i przez to się wykluczają. Taka ocena nie jest w żaden sposób uprawniona. Obie jednostki orzecznicze lekarskie zgodnie bowiem uznały, że charakter pracy jaką wykonywała skarżąca nie stwarzał ryzyka powstania choroby zawodowej po postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Różnica polega na tym, że Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u skarżącej przewlekłe okołostawowe zapalenie barków, natomiast jednostka orzecznicza II stopnia - Instytut Medycyny Pracy – nie, wskazując, że do czasu badania w postępowaniu odwoławczym objawy schorzenia rozpoznane w jednostce orzeczniczej I stopnia mogły ustąpić samoistnie lub w wyniku leczenia.

W tym względzie za przekonywujące uznać należało stanowiska obydwu jednostek orzeczniczych, przedstawionych w opiniach uzupełniających. Jednostka orzecznicza I stopnia w opinii z dnia 2 czerwca 2017 r. podniosła, że "nie można wykluczyć ustąpienia objawów okołostawowego zapalenia barku w trakcie naturalnego przebiegu choroby i w wyniku stosowanego leczenia", zaś II stopnia w opinii z dnia 8 czerwca 2017 r. wskazał, że w wyniku konsultacji ortopedycznej nie stwierdzono u skarżącej zmian figurujących w wykazie chorób zawodowych, natomiast w opinii z dnia 15 stycznia 2017 r., podniosła, że objawy rozpoznanego schorzenia u skarżącej mogły ustąpić w trakcie naturalnego przebiegu choroby i w wyniku procesu leczenia.

Wobec tego nie można zarzucić organom inspekcji sanitarnej naruszenia przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skoro mając wątpliwości w tym zakresie zwróciły się o ich wyjaśnienie do jednostek orzeczniczych obydwu stopni, a organ odwoławczy także nawet w trakcie postępowania odwoławczego jeszcze ponownie (pismo z dnia 12 października 2017 r.; k. 194 akt administracyjnych).

Również i dokonana przez organy, a zwłaszcza przez organ odwoławczy, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wydanych opinii jednostek orzeczniczych lekarskich, jak i ocen narażenia zawodowego skarżącej, nie dają zdaniem Sądu podstawy, do postawienia skutecznego zarzutu – naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. z postanowieniami § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, stanowiącego, że właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Za właściwe i rzetelne z punktu widzenia dobrej administracji ocenić należy także działania organu odwoławczego, który zawiadamiając o zebraniu materiału dowodowego (pismo z dnia 16 lutego 2018 r., k. 203 akt administracyjnych), pouczył dodatkowo skarżącą o możliwości, w świetle treści art. 79a § 1 k.p.a., dostarczenia w zakreślonym terminie dokumentów wskazujących na zasadność podnoszonego w odwołaniu roszczenia o stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej, nieznanych dotychczas organowi odwoławczemu.

Zdaniem Sądu skarżąca powinna zrozumieć, że w tej sprawie żaden w zasadzie z orzekających organów nie wykluczył, dokonując ustaleń istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, iż w czasie pracy wykonywała ona czynności różnorodne, także z ruchami w stawach barkowych i to ponad linią obręczy barkowej, jednak wysokość na jaką unosiła kończyny górne, była niewielka, krótkotrwała, a czynności te nie były wykonywane z tak dużym obciążeniem, gdyż były to głównie kartki papieru, listy, banknoty, monety. Nawet podniesione przez skarżącą, a następnie potwierdzone przez nią w wyjaśnieniach okoliczności w postaci zdejmowania paczek z wysoko położonych półek, ich układania na tych półkach, czy też wysypywania worków z listami, sortowaniu ich na poszczególne półki, wysypywaniu woreczków z bilonami i o wadze około 5 kg, wkładaniu ich do sejfu (vide: protokół z wyjaśnień skarżącej, k. 161 oraz pismo z dnia 6 kwietnia 2017 r., k. 168), tak akcentowane później na rozprawie przez pełnomocnika z urzędu, nie dały podstaw do zmiany stanowisk jednostek orzeczniczych odnośnie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy tymi czynnościami, a stwierdzonymi objawami przedmiotowej choroby przez jednostkę orzeczniczą I stopnia. We wskazywanej już opinii uzupełniającej Instytut Medycyny Pracy podkreślił, że podczas badania diagnostycznego, prowadzonego w trybie odwoławczy, stwierdzono u skarżącej wielopoziomową dyskopatię w odcinku szyjnym kręgosłupa oraz zespół szyjno-barkowy prawostronny. Wytłumaczył na czym polega z medycznego punktu widzenia zapalenie okołostawowe barku i co może być przyczyną bólu barku, podkreślając, że jedną z przyczyn mogą być zmiany w kręgosłupie szyjnym powodujące porażenie korzeni nerwowych, które mogą powodować nie tylko ból w barku, ale i w mięśniach barku wraz z wynikającą z tego jego dysfunkcją.

W takim razie, skoro organy inspekcji sanitarnej I i II instancji przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające w zgodzie z postanowieniami artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a., zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, i przede wszystkim, stosownie do art. 80 k.p.a., dokonały jego prawidłowej oceny, w tym przedłożonych do akt administracyjnych orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych i opinii je uzupełniających tych jednostek, które były prawidłowe pod względem formalnym, przedstawiły w decyzjach uzasadnienia faktyczne i prawne podjętych rozstrzygnięć spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a., to brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można również było zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, skoro przepisy te zostały przez organy w sposób właściwy i poprawny zinterpretowane i zastosowane.

Niestety zgodzić się należy ze słusznym stwierdzeniem pracodawcy skarżącej w kontekście prawidłowości stanowiska organów zaprezentowanego w decyzjach, że przewlekłe okołostawowe zapalenie barków by zostało uznane za chorobę zawodową wymaga udowodnienia wykonywania pracy w sposób ściśle określony, a mianowicie w wymuszonej pozycji ciała, z długotrwale, co podkreślić należy, uniesionymi kończynami górnymi ponad obręcz barkową i z dużym obciążeniem. Ani dokonana przez organy ocena dowodów, ani same okoliczności z nich wynikające, nie wzbudziły wątpliwości Sądu, by uznać ją za niewystarczającą, czy dowolną. Prowadzące postępowanie administracyjne w tej sprawie organy uczyniły już bowiem wszystko, co mogłoby dogłębnie wyjaśnić jej istotę.

Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.