Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2540/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40  ust. 1 i  ust. 2  pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 234 poz 1997
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Eugeniusz Wasilewski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby i powołania na stanowisko służbowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 6 ust. 5, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 – 3 i 6, § 7 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148 ze zm.), przeniósł z urzędu od dnia 15 kwietnia 2010 r. funkcjonariusza mjr SG D. L. w służbie stałej, pozostającego w dyspozycji Komendanta Głównego SG, ostatnio zajmującego stanowisko Zastępcy Dyrektora z uposażeniem należnym w etacie płk w 16 grupie uposażenia zasadniczego, w I kategorii z mnożnikiem 2,74 kwoty bazowej oraz dodatkiem funkcyjnym w XXVII kategorii z mnożnikiem 2,17 kwoty bazowej i dodatkiem za wysługę lat w wysokości 15 % należnego uposażenia zasadniczego, do dalszego pełnienia służby w [...] oraz powołał na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta [...] w etacie płk w 16 grupie uposażenia zasadniczego, w I kategorii z mnożnikiem 2,74 kwoty bazowej z dodatkiem funkcyjnym w XXVII kategorii z mnożnikiem 2,17 kwoty bazowej przyznanym na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym, pozostałe składniki uposażenia pozostawiając bez zmian.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ I instancji podniósł, iż przeniesienie mjr SG D. L. do dalszego pełnienia służby w [...] nastąpiło z urzędu. Dotychczasowy przebieg służby i zdobyte przez funkcjonariusza doświadczenie uzasadniały jego powołanie na stanowisko Zastępcy Komendanta [...]. Powołanie ww. na powyższe stanowisko służbowe nastąpiło na uzasadniony wniosek Komendanta [...], podyktowany koniecznością właściwej realizacji zadań przez ośrodek, jak również zapewnieniem ciągłości kierowania pracą ośrodka. Ponadto nowe stanowisko służbowe jest równorzędne pod względem stopnia etatowego, grupy uposażenia zasadniczego oraz dodatku funkcyjnego do stanowiska zajmowanego przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Głównego SG. Przeniesienie jest również zgodne z warunkami jakie musi spełniać ww. funkcjonariusz na stanowisku Zastępcy Komendanta [...] w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz wymaganego stażu służby, co znajduje potwierdzenie w zapisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie warunków w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym.

Od powyższego rozkazu mjr SG D. L. wniósł odwołanie, w którym wydanemu rozkazowi zarzucił niewykonanie przez Komendanta Głównego SG wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 215/09 poprzez wydanie decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, 8, 11, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 36 ustawy o Straży Granicznej, a także § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 91, poz. 814 ze zm.). Z podanych powodów funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z zapisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, Komendant Główny SG może w każdym czasie, w ramach całego państwa, przenieść każdego funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na jego prośbę. Przepisy ustawy pozwalają na przeniesienie funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w innej miejscowości bez uzyskania jego zgody lub wcześniejszego konsultowania z nim tej kwestii. Stosunek służbowy funkcjonariusza SG jest służbą, której istotą jest dyspozycyjność funkcjonariuszy. Dlatego stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Zatem właściwy przełożony może bez zgody funkcjonariusza przenieść go na równorzędne stanowisko służbowe. Przeniesienie funkcjonariusza na stanowisko równorzędne jest czynnością wynikającą z podległości służbowej pomiędzy przełożonym, a podwładnym. Przepisy ustawy pozwalają właściwym przełożonym zarówno na ocenę zasadności i celowości przeniesienia funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w innej miejscowości, jak również na podjęcie z urzędu decyzji o takim przeniesieniu. Sprawy te związane są bowiem z realizacją obowiązków i uprawnień objętych podporządkowaniem służbowym w ramach służby funkcjonariusza.

W ocenie organu II instancji, Komendant Główny SG w sposób prawidłowy zastosował art. 6 oraz skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej uprawnienia do kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza, oraz prawidłowo zastosował instytucję przeniesienia z urzędu (art. 40 ust. 1 i 2 tej ustawy).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, iż Komendant Główny SG w sposób jednoznaczny przedstawił zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne, którymi kierował się przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. Uwzględnił przy tym interes służby, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów prawem przewidzianych dla struktury decyzji administracyjnej, określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77, 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r., organ II stwierdził, że do sporządzenia decyzji w przedmiocie powołania skarżącego na stanowisko służbowe nie było konieczne posiadanie teczki akt osobowych funkcjonariusza (znajdującej się w Sądzie). Organ I instancji dysponuje bowiem odpowiednią wiedzą z urzędu co do doświadczenia mjr SG D. L., zdobytego w trakcie wieloletniej służby na różnych stanowiskach służbowych, zarówno w pionie bezpośredniej ochrony granicy państwowej, jak i na stanowiskach kierowniczych. W przedmiotowej sprawie pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji Komendanta Głównego SG było sprzeczne z interesem służby. W związku z tym organ I instancji zasadnie stwierdził, iż dotychczasowy przebieg służby i zdobyte w niej doświadczenie uzasadniały powołanie wymienionego funkcjonariusza na stanowisko Zastępcy Komendanta [...]. Powołanie to nastąpiło na wniosek Komendanta [...], uzasadniony koniecznością właściwej realizacji zadań przez ośrodek, jak również zapewnieniem ciągłości kierowania pracą ośrodka. Ponadto Minister zwrócił uwagę, iż nowe stanowisko służbowe jest równorzędne pod względem stopnia etatowego, grupy uposażenia zasadniczego oraz dodatku funkcyjnego ze stanowiskiem zajmowanym przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Głównego SG. Komendant ten, wydając przedmiotowy rozkaz, wszechstronnie rozpatrzył cały materiał oraz uwzględnił słuszny interes społeczny, podyktowany koniecznością zapewnienia ciągłości kierowania pracą [...]. Zatem nie można uznać zasadności twierdzenia strony, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia jej interesu.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez D. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie. Powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. - poprzez pominięcie stanu faktycznego i prawnego, że w dniu wydania decyzji organu I instancji, ani też w dniu wydania skarżonej decyzji organu II instancji nie została jeszcze prawomocnie rozpatrzona przez Sąd skarga na decyzję Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] października 2008 r. - rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze stanowiska Zastępcy Dyrektora [...] i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Głównego SG, którymi to decyzjami zostały nieprawomocnie ustalone warunki służby funkcjonariusza;

- art. 7 k.p.a. - poprzez niewykonanie pozostającego wówczas w mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 215/09, którym Sąd uchylił ww. decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska Zastępcy [...] i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej; zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości w oparciu o przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na niezweryfikowanym wniosku Komendanta [...] oraz nierozpatrzenie materiałów dowodowych zawartych w teczce akt osobowych skarżącego nr [...], które to materiały znajdowały się wówczas w dyspozycji Sądu rozstrzygającego kwestię prawidłowości przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Głównego Granicznej,

- art. 77 § 4 i art. 81 k.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego i odrzucenie przez organ II instancji wydanym postanowieniem wszystkich zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, co spowodowało uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, a więc uznanie, iż sprawa pod względem faktycznym i prawnym nie budzi wątpliwości oraz, że w sprawie został zgromadzony kompletny i wyczerpujący materiał dowodowy,

- art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, wniosków dowodowych, zarzutów podnoszonych przez skarżącego oraz przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przemawiającym na korzyść skarżącego oraz oparcie uzasadnienia skarżonej decyzji jedynie na bezkrytycznym podzieleniu stanowiska organu I instancji i wskazaniu uprawnień Komendanta Głównego SG, wynikających z ustawy o Straży Granicznej, przepisów Konstytucji RP, treści wyroków sądów administracyjnych i wyroku Trybunału Konstytucyjnego,

- art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez uznanie za zgodne z prawem rozstrzygnięcia organu I instancji, powodujące nierespektowanie wyroku sądowego (w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 215/09) i dowolne uznanie przez organ, kiedy pozostawanie dyspozycji - w tym przypadku faktycznie zawieszenie w czynnościach służbowych – jest dobrem służby, a kiedy nim być przestaje;

- art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a. - poprzez wyłączenie skarżącego z udziału w postępowaniu przed organem I instancji oraz przed organem II instancji, w szczególności poprzez zignorowanie wniosku z dnia 29 czerwca 2010 r. o umożliwienie przejrzenia akt sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów oraz umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji;

- art. 36 ustawy o Straży Granicznej - poprzez niepowołanie się na przytoczony przepis prawa materialnego w decyzji organu I instancji oraz błędną wykładnię organu II instancji, prowadzącą do wniosków, iż instytucja uznania administracyjnego daje organowi prawo do swobody i dowolności w kształtowaniu treści decyzji;

- § 3 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 55 Komendanta Głównego SG z dnia 14 maja 2007 r. w sprawie prowadzenia dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG z 2007 r., Nr 5 poz. 51) poprzez uznanie, że do powołania skarżącego na stanowisko służbowe nie było konieczne posiadanie przez organ teczki akt osobowych funkcjonariusza, podczas gdy przepisy tego zarządzenia jednoznacznie wskazują, że dokumentację związaną ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza prowadzi się w formie teczek akt osobowych, zakładając i prowadząc jedne akta osobowe dla każdego funkcjonariusza, nawet bez względu na ilość i długość ewentualnych przerw pomiędzy okresami pozostawania przez funkcjonariusza poza służbą w Straży Granicznej.

Ponadto skarżący wydanemu w toku postępowania odwoławczego postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wniosków dowodowych oznaczonych numerami 1, 2, 3, 4 z dnia 21 czerwca 2010 r. zarzucił naruszenie:

- art. 78 § 1 i 2 oraz art. 136 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych i uznanie, że wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy są znane organowi, a w postępowaniu przed organem I instancji został prawidłowo zebrany,

- art. 126 w zw. z art. 107 § 3 – poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w wydanym postanowieniu, które ogranicza się do wybiórczego przepisania części treści złożonych wniosków dowodowych i przytoczenia komentarza do k.p.a.

Z powyższych względów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2010 r., jak również ww. postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1696/10 zawiesił postanowienie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy ze skargi D. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. Następnie Sąd postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. podjął zawieszone postępowanie, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OSK 489/11 oddalił skargę kasacyjną D. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1651/10 oddalającego skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r. W konsekwencji podjęcia zawieszonego postępowania sprawie nadano nową sygn. akt II SA/Wa 2540/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrując skargę D. L. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organ podejmujący w badanej sprawie decyzję o jego przeniesieniu dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej, stosownie do przepisu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 powołanej ustawy, do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej.

Podstawą materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia był przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, funkcjonariusz mógł być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

Analiza treści powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawiera on pełną regulację prawną, dotyczącą możliwości przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości, albo jego delegowania (na okres do 6 miesięcy) do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza SG do pełnienia służby w innej miejscowości wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z uznaniem administracyjnym mamy bowiem do czynienia wtedy, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc, ustawa pozwala na wybór następstwa prawnego, przy czym można dokonywać wyboru między dwiema lub więcej możliwościami. Analizowane przepisy nie determinują rozstrzygnięcia przełożonego, nie obligują organu administracji publicznej do podjęcia jedynego, dopuszczalnego rozstrzygnięcia. W zakresie decydowania o przeniesieniu funkcjonariusza SG do dalszego pełnienia służby w innej miejscowości ustawodawca pozostawił zatem właściwemu przełożonemu luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego.

Mając na względzie administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego, dostrzec należy, iż dokonanie przeniesienia funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w oparciu o uznanie administracyjne, jest dopuszczalne zawsze, o ile owo przeniesienie nastąpi na równorzędne stanowisko służbowe. Taki wniosek wynika a contrario z przepisu art. 42 ustawy o Straży Granicznej, który obwarowuje szeregiem przesłanek przeniesienie funkcjonariusza SG na niższe stanowisko służbowe.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Komendant Główny nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w [...] na stanowisku służbowym Zastępcy Komendanta tego [...], a zatem na stanowisko równorzędne pod względem etatowym i płacowym ze stanowiskiem ostatnio zajmowanym przed dokonaniem przeniesienia do dyspozycji Komendanta Głównego SG. Aspektu równoważności nowego stanowiska służbowego z ostatnio zajmowanym stanowiskiem służbowym skarżący nie kwestionuje. Organ powołujący skarżącego na nowe stanowisko służbowe rozważył zarówno interes publiczny, utożsamiany z interesem Służby Granicznej, jak i słuszny interes funkcjonariusza, do czego był zobowiązany mocą art. 7 k.p.a. Organ mianowicie wskazał, iż w interesie służby było niezwłoczne mianowanie funkcjonariusza na stanowisko służbowe w odpowiedniej jednostce SG, posiadającego znaczny staż służby i ogromne doświadczenie w tej służbie, który pozostawał w dyspozycji Komendanta Głównego SG i nie wykonywał zadań służbowych. Wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, jak też fakt ukończenia Wyższej Szkoły [...] w 1994 r., czyniły ze skarżącego odpowiedniego kandydata do objęcia stanowiska Zastępcy Komendanta [...]. Bezsprzecznie potrzeba obsadzenia przedmiotowego stanowiska została potwierdzona wnioskiem Komendanta [...] z dnia 18 marca 2010 r. Zatem nie można Komendantowi Głównemu SG wytknąć, iż bezpodstawnie przyznał prymat interesowi publicznemu. Nie można też skutecznie czynić zarzutu, iż podjął rozstrzygnięcie dowolne, nie mające oparcia w materialne dowodowym sprawy. Biorąc pod uwagę, że to na Komendancie Głównym SG spoczywa ciężar właściwego realizowania zadań formacji i w tym zakresie posiada on inicjatywę kadrową, a skarżący spełnia wymagania do objęcia wyznaczonego mu stanowiska, niezasadny jest zarzut skargi, iż organ podjął decyzję bez analizy akt osobowych skarżącego. Nie jest to wymóg niezbędny, określony przepisami prawa. Dołączenie akt osobowych skarżącego funkcjonariusza do akt sprawy sądowej nie wyklucza dysponowaniem przez organ aktami zastępczymi (kopiami istotnych dokumentów z akt osobowych) w celu kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza, chociażby w sferze płacowej. W tej sprawie zaś jest niesporne, że skarżący spełnia wymogi do objęcia ww. stanowiska służbowego. Tym samym, pominięcie wniosków dowodowych skarżącego z dnia 21 czerwca 2010 r., jako niemających istotnego wpływu na sposób załatwienia sprawy, nie może być poczytywane jako istotne naruszenie prawa procesowego.

Na uwagę zasługuje natomiast zarzut skargi dotyczący wydania przez Komendanta Głównego SG rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2010 r. oraz zaskarżonej decyzji w czasie pozostawania w obrocie prawnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 215/09 wstrzymującego wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Głównego SG. Organy orzekające w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w [...] działały przedwcześnie, czym został naruszony przepis art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże to naruszenie, choć miało miejsce, winno być ocenia przez pryzmat kolejnych orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt I OSK 489/11 ostatecznie i jednoznacznie stwierdził zgodność z prawem decyzji wydanych w przedmiocie przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Głównego SG. Orzeczenie to jest dla składu orzekającego w niniejszej sprawie wiążące (art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tego też względu stwierdzić należy, iż powyższe uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy.

Nie wyczerpuje też dyspozycji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przez organ odwoławczy przepisu 35 i 36 k.p.a. Przewlekłość postępowania odwoławczego nie wpływa bowiem w istotny sposób na wynik sprawy.

Także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ odwoławczy jest niezasadny, albowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie pozbawił strony czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. Organ ten rozpoznał wnioski dowodowe skarżącego, zgłoszone przed wydaniem decyzji w sprawie. Wprawdzie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ II instancji nie uwzględnił zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych, to jednak uzasadnione nie przychylenie się do wniosku strony nie oznacza, że organ naruszył powołany powyżej przepis prawa procesowego.

W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz procesowego w sposób istotny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.