Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1259/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 98/15 w sprawie ze skargi J.L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. II SA/Po 874/13 dotyczącej skargi J.L. na decyzję Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 98/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę J. L. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. II SA/Po 874/13.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 11 marca 2013 r. J. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r., w przedmiocie wznowienia studiów, która została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 874/13.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 26 sierpnia 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 200 zł. pod rygorem jej odrzucenia.

W terminie zakreślonym w wezwaniu skarżący nie uiścił wpisu, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również nie wywiódł zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu.

W dniu 28 września 2013 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym w Ośnie Lubuskim skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, zaznaczając, że wniosek ten jest wnioskiem powtórnym.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Po 874/13), skarga na ww. decyzję Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza z dnia [...] lutego 2013 r., została odrzucona. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wyjaśnił, że pomimo doręczonego skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2013 r. wezwania do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł, skarżący nie uiścił wymaganej opłaty, wobec czego skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 11 lutego 2014 r.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r., w sprawie sygn. II SA/Po 874/13 skarżący został zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego radcę prawnego.

Jako pełnomocnik z urzędu dla skarżącego wyznaczony został r. pr. Ł. P., który o powyższym poinformowany został 13 lutego 2014 r. (k. 61 akt sądowych sygn. II SA/Po 874/13).

W dniu 13 maja 2014 r. (data nadania pocztowego) skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 874/13, zakończonego postanowieniem o odrzuceniu skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza z dnia [...] lutego 2013 r.

Skarżący domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 874/13 oraz uchylenia ww. decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonych przez tutejszy Sąd w sprawach o sygn. akt II SA/Po 873/13, II SA/Po 944/13 oraz II SA/Po 4/14 na okoliczność złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu i nie przekazania tegoż wniosku przez Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przywołał brzmienie art. 271 pkt 2 i art. 273 § 3 p.p.s.a. i stwierdził, że na gruncie przedmiotowej sprawy, istotnego znaczenia nabiera fakt, iż strona nie tylko nie była należycie reprezentowana, lecz także wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania, a nadto strona oraz jej pełnomocnik wykryła takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Dalej wyjaśnił, że skarżący wniósł skargę na decyzję Rektora z dnia [...] lutego 2013 r. razem z dwiema innymi skargami, które zostały złożone w biurze podawczym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Do skargi został załączony wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, jednak przedmiotowy wniosek o prawo pomocy nie został przekazany do akt niniejszej sprawy i w związku z tym tutejszy Sąd odrzucił skargę bez uprzedniego rozpoznania tego wniosku.

Pełnomocnik wyjaśnił też, że strona (a dokładniej jej pełnomocnik) powzięła wiedzę o podstawach wznowienia na przełomie lutego i marca 2014 r. Pełnomocnik, po dowiedzeniu się w dniu 13 lutego 2014 r. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w tej sprawie, pod koniec lutego 2014 r. zapoznał się z aktami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaś skarżący skontaktował się z nim telefonicznie w dniu 03 marca 2014 r., a następnie wysłał pismo datowane na dzień 05 marca 2014 r. Pełnomocnik stwierdził, że przyjmując nawet, iż termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia 13 lutego 2014 r., to trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie został dochowany.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 534/14, wydanym po przeprowadzonej rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 874/13.

Na skutek wniesionej przez pełnomocnika strony skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 3284/14, uchylił postanowienie z dnia 23 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd I instancji, rozpoznając przedmiotową skargę, w sposób wadliwy wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, gdy tymczasem analiza zaskarżonego postanowienia wskazywała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zasadzie rozpoznał sprawę co do istoty, a co za tym idzie, powinien był rozstrzygnąć sprawę wyrokiem.

Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sprawę zarejestrowano pod nowym numerem – II SA/Po 98/15.

Na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 10.11.2015 r. do akt sprawy załączono uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1298/14, w przedmiocie odrzucenia skargi J. L. na decyzję Rektora Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu z dnia 18 lutego 2013 r. nr DN.26-217/2012/2013/DK-1744 w sprawie skreślenia z listy studentów. Z uzasadnienia załączonego postanowienia Sądu wynika, iż postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. sygn. akt 1DS. 424/15/34 (RSD-496/15) zostało umorzone dochodzenie w sprawie podrobienia w nieustalonym miejscu i czasie, jednak nie później niż do dnia 26 lutego 2014 r. dokumentu w postaci formularza/wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez naniesienie prezentaty z datą 11 marca 2013 r., tj. o czyn z art. 270 § 1 Kodeksu, wobec niewykrycia sprawcy. W przedmiotowym postępowaniu, biegły sądowy z dziedziny grafologii i technicznych badań dokumentów w opinii kryminalistycznej z dnia 25 sierpnia 2015 r. sygn. P/1/8/15 stwierdził, że "fragment dokumentu "Wniosek o przyznanie prawa pomocy" zawierający wizerunek pieczątki – prezentaty "UNIWERSYTET IM. ADAMA MICKWIECIZA W POZNANIU sekretariat Rektora, wpł. dn. 11.03.2013" został wmontowany w blankiet (najprawdopodobniej poprzez wycięcie odbitki pieczętnej wraz z podłożem do innego dokumentu i przyklejenie, a następnie powielony kserograficznie". Ponadto orzekł, że "do sporządzenia montażu prawdopodobnie został użyta inna pieczątka – prezentata (o analogicznej do porównawczej treści i budowie), niż dostarczona do badań, jako materiał porównawczy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę, stwierdził, że skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia i wniesiona została w terminie. W skardze jako przesłankę wznowienia wskazano bowiem brak należytej reprezentacji strony i pozbawienie jej wskutek naruszenia przepisów możliwości działania, to jest przesłankę określoną w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., jak również wykrycie przez stronę takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, to jest przesłankę określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu I instancji, powołana przez skarżącego podstawa wznowienia nie występuje.

Sąd ten wskazał, że skarżący posiada pełną zdolność do czynności prawnych, co oznacza, iż może osobiście występować w postępowaniu przez sądem i dla skuteczności podejmowanych przez niego w tym postępowaniu czynności nie jest konieczne reprezentowanie go przez profesjonalnego pełnomocnika. Również ewentualne nierozpoznanie złożonego przez skarżącego rzekomo wraz ze skargą wniosku o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym nie skutkowało pozbawieniem go możności działania w sprawie, albowiem po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego mógł powyższe zarządzenie samodzielnie zaskarżyć zażaleniem, w którym wskazałby na powyższą okoliczność, względnie złożyć w terminie określonym w wezwaniu ponowny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.

Sąd I instancji zauważył, że taki sposób działania nie pozostawał przy tym poza możliwościami skarżącego, albowiem zastosował go z powodzeniem w sprawie o sygn. II SA/Po 944/13, gdzie po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi złożył w terminie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Sąd I instancji stwierdził, że nie zaistniała również podstawa wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a, a więc późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący wywodzi bowiem, że do skargi na decyzję Rektora z dnia [...] lutego 2013 r. złożoną razem z dwiema innymi skargami w biurze podawczym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, został załączony wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Jak stwierdził Sąd, przedmiotowy wniosek o prawo pomocy nie został jednak przekazany do akt sprawy, a ujawniony fakt podrobienia przez nieustaloną osobę tego dokumentu oznacza, że nie można było przyjąć, jak wywodził skarżący, że złozył on wniosek o prawo pomocy w dniu 11 marca 2013 r., w siedzibie organu, który zaniedbał przekazania go do WSA w Poznaniu.

Znamiennym w ocenie Sądu I instancji jest, że skarżący w terminie zakreślonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu nie tylko nie uiścił wpisu, ale również nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również nie wywiódł zażalenia na zarządzenie w przedmiocie uiszczenia wpisu, o której to możliwości został pouczony pisemnie, a dopiero w dniu 28 września 2013 r. skierował do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W ocenie tego Sądu, wszystkie powyższe okoliczności wskazują, że w sprawie faktycznie nie zaistniała żadna z wskazanych w skardze ustawowych podstaw wznowienia, a zatem nie spełnia wymogów określonych art. 277 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 276 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania sądowego oddalił, zwracając też koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Skarżący, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, jak też zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, które nie zostało opłacone w całości lub w części.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1/ przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie polegające na odrzuceniu skargi bez uprzedniego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy i w efekcie pozbawienie skarżącego gwarantowanego prawa do sądu;

2/ art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty stałej od skargi a następnie odrzuceniu skargi bez uprzedniego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 marca 2013 r. o przyznanie prawa pomocy złożonego wraz z innymi skargami;

3/ art. 11 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wydaniu orzeczenia w oparciu o ustalenia poczynione w postępowaniu karnym, podczas gdy przedmiotowe postępowanie karne zostało umorzone postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 roku z powodu niewykrycia sprawcy oraz wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego a tym samym ustalenia poczynione w postępowaniu karnym nie mogły być wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu;

4/ art. 170 w zw. z art. 171 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wydaniu orzeczenia w oparciu o ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym o sygn. akt II SA/Po 874/13 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, podczas gdy przedmiotowe postępowanie administracyjne nie może być wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez skarżącego w dniu 11 marca 2013 r., razem ze skargą, którego jednak organ nie przekazał Sądowi i w tych warunkach nierozpoznanie wniosku o prawo pomocy i wezwanie strony do uiszczenia wpisu, a następnie odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu, rażąco narusza prawo (przytoczono: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 r. III RN 7/02, OSNP 2003/22/530 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2006 r. II FSK 1237/05).

Wywodzono, że nierozpoznając wniosku o przyznanie pomocy mimo jego złożenia i odrzucając skargę Sąd I instancji narusza prawo strony do rozstrzygnięcia jej sprawy przez sąd.

Podniesiono, że strona nie tylko nie była należycie reprezentowana, lecz także wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania, a ponadto wykryła takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Argumentowano, że nieprzekazanie przez organ wniosku strony z 11 marca 2013 r., Sądowi I instancji, doprowadziło do okoliczności, iż strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika oraz pozbawiona została możliwości działania, ponieważ skarga strony została odrzucona z powodu nie uiszczenia opłaty od skargi (pomimo złożenia przez stronę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych).

Podniesiono, że takie działanie organu doprowadziło do sytuacji, iż skarżący nie mógł skorzystać z przywołanych okoliczności faktycznych i środków dowodowych w poprzednim postępowaniu. Wskazano, że nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania (powołano postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r., II OSK 2135/12).

Wywodzono, że Sąd I instancji nie jest związany rozstrzygnięciem oraz twierdzeniami i dowodami postępowania karnego, które toczyło się przed Prokuraturą Rejonową Poznań-Stare Miasto w Poznaniu w sprawie o sygn. akt I Ds. 424/15/34 (RSD 496/15). Umorzenie tego postępowania, wobec niewykrycia sprawcy oraz wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego, sprawia, że Sąd I instancji nie może odnosić ustaleń poczynionych w postępowaniu karnym na grunt przedmiotowej sprawy, lecz powinien rozpoznać sprawę w oparciu o własny materiał dowodowy, zgodnie z art. 11 p.p.s.a.

Wywodzono, że ze stanowiska doktryny oraz orzecznictwa, w przypadku umorzenia postępowania karnego, sąd administracyjny nie może być związany ustaleniami poczynionymi w toku postępowania karnego.

Powtórzono zarzut, że Sąd I instancji, nie może być - przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia - związany ustaleniami poczynionymi w postępowaniu administracyjnym o sygn. akt II SA/Po 874/13.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

Na wstępie należy zauważyć, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nawiązują do twierdzenia, że skarżący wraz ze skargą kasacyjną złożył organowi w dniu 11 marca 2013 r., skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o zwolnienie od kosztów sadowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu, jednak przedmiotowy wniosek o prawo pomocy nie został przekazany do akt niniejszej sprawy, a zawiera on naniesioną prezentatę z datą datą 11 marca 2013 r. W istocie więc skarżący powołuje się na okoliczność faktyczną, której jednak nie uznał za udowodnioną Sąd I instancji. W tych warunkach skuteczne powoływanie się w skardze kasacyjnej na powyżej prezentowany fakt, wymagałoby zakwestionowania w tym zakresie ustaleń faktycznych Sądu I instancji w trybie przynajmniej art. 174 pkt 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w zw. z przepisami wskazanymi w podstawach skargi kasacyjnej, czego jednak nie uczyniono. W konsekwencji, podnoszona okoliczność nie może stanowić podstawy faktycznej, z której można by skutecznie wywodzić wskazane w skardze kasacyjnej skutki prawne.

Niezależnie jednak od powyższego, omawiana okoliczność nie mogła mieć dla sprawy znaczenia, albowiem jak wynika z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a., obowiązkiem organu, za którego pośrednictwem złożono skargę jest przekazanie sądowi administracyjnemu, skargi, akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania ww. dokumentów. Z powyższego przepisu nie wynikają inne obowiązki organu w zakresie pośrednictwa w przekazywaniu korespondencji pomiędzy stroną skarżącą, a sądem administracyjnym. Jeżeli więc skarżący składa na ręce organu jakąkolwiek inną korespondencję, której adresatem jest sąd administracyjny, w tym wniosek o prawo pomocy, bierze jednocześnie na siebie obciążające go ryzyko niedostarczenia tej korespondencji sądowi w odpowiednim terminie.

Abstrahując jednak od powyższych uwag, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że właściwym środkiem do usunięcia hipotetycznego uchybienia sądu w braku zauważenia potrzeby rozpoznania wniosku o prawo pomocy, nie jest skarga o wznowienie postępowania, lecz złożenie zażalenia na zarządzenie o wezwaniu o uiszczenie wpisu, czego skarżący nie dopełnił.

Uwzględniając poczynione wyżej rozważania, nie sposób uznać zasadności zarzutów naruszenia przepisów art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji nie dysponując wnioskiem o prawo pomocy, prawidłowo wezwał skarżącego o uiszczenie wpisu.

W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. poprzez jego niezastosowanie polegające na odrzuceniu skargi bez uprzedniego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy i w efekcie pozbawienie skarżącego gwarantowanego prawa do sądu. Trzeba stwierdzić, że o naruszeniu powyższego przepisu można byłoby mówić w sytuacji wykazania naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania skutkiem czego skarżący byłby pozbawiony możliwości rozpoznania swej skargi. Tymczasem strona skarżąca nie wykazała takiej sytuacji.

Dodatkowo należy wskazać, że mogła korzystać z pomocy prawnej ustanowionego dla niej profesjonalnego pełnomocnika, radcy prawnego, skutkiem pozytywnego rozpoznania wniosku o prawo pomocy, po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 18 grudnia 2013 r., a ustanowiony w sprawie pełnomocnik mógł złożyć zarówno zwykły środek odwoławczy od ww. postanowienia (zażalenie), po uprzednim złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do tej czynności, jak i środek nadzwyczajny, w postaci skargi o wznowienie postępowania, na który się ostatecznie zdecydował.

Nie można również zasadnie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 11 p.p.s.a., poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o ustalenia poczynione w postępowaniu karnym, podczas, gdy postępowanie to zostało umorzone, jak też naruszenia przepisu art. 170 w zw. z art. 171 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wydaniu orzeczenia w oparciu o ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym o sygn. akt II SA/Po 874/13 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu.

Powołując sie na wskazane wyżej przepisy, skarżący kasacyjnie w istocie próbuje podważyć prawidłowość poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w sprawie. Jak to już jednak zaznaczono, powoływanie się na jedynie na powyższe przepisy nie może stanowić skutecznej próby zakwestionowania poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że wniosek o prawo pomocy został złożony dopiero 26.09.2013 r. Niezależnie jednak od tej uwagi, należy stwierdzić, że z przepisu art. 11 p.p.s.a., wynika związanie sądu administracyjnego ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, a więc co do sprawcy i miejsca czynu. Tymczasem Sąd I instancji, ani nie powołał się na powyższy przepis, ani też go nie zastosował, albowiem nie przypisał skarżącemu zarzutu sfałszowania prezentaty organu z datą 11 marca 2013 r., na kopii wniosku o prawo pomocy.

Sąd I instancji nie naruszył też przepis art. 170 w zw. z art. 171 p.p.s.a., albowiem nie można zakwalifikować w ten sposób powołania się tego Sądu na ustalenia faktyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt akt II SA/Po 874/13, co do zaaprobowania opinii biegłego grafologa o braku autentyczności prezentaty na kopii wniosku o prawo pomocy, na który to dokument powoływał sie skarżący. Wskazane przepisy nie wyrażają zakazu powoływania się na treść uzasadnienia prawomocnego wyroku sądu (vide: Bogusław Dauter, Komentarz do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny: 02.04.2016, LEX).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.