Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 727/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek – Zalewska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia K. W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 144 kpa uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działkach o nr ewid.[...], [...], położonych w miejscowości M., gmina J. w związku z realizacją w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach i umorzył postepowanie I instancji w tym zakresie.

Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., działając z urzędu, zgodnie z art. 61 § 1 kpa, w dniu [...] lutego 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działkach o nr ewid.: [...], [...], położonych w miejscowości M., gmina J.. Postępowanie zostało wszczęte w związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników PINB w L. na ww. nieruchomościach w dniu [...] lutego 2016 r.

Podczas przeprowadzonej ustalono, że przedmiotowy budynek mieszkalny z garażem w bryle budynku, realizowany jest na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], wydanej przez Starostę L.. Ustalono, że budynek wytyczony został w terenie przez uprawnionego geodetę T. J., upr. nr [...], a w dniu [...] lipca 2013 r. do zasobów geodezyjnych przyjęta została inwentaryzacja powykonawcza budynku, wykonana przez tego samego geodetę. Zgodnie z oświadczeniem załączonym do niniejszej inwentaryzacji, budynek został zlokalizowany zgodnie z planem zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę. Podczas kontroli nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W trakcie toczącego się postępowania wyjaśniającego, organ I instancji ustalił, iż w trakcie realizacji inwestycji została zmieniona decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], granica pomiędzy działkami nr ewid.[...], [...], a działką o nr ewid.[...] Zgodnie z przebiegiem nowej granicy, budynek znalazł się ślepą ścianą garażu w odległości ok. 0,70 m i ścianą z otworami części mieszkalnej w odległości ok. 3,30 m od tej granicy.

W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., budynek realizowany jest niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 poz. 1422), a w szczególności z § 12 określającym m.in. odległości budynków sytuowanych na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

W konsekwencji, organ I instancji wydał powołane na wstępie postanowienie, którym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działkach o nr ewid.: [...], [...], położonych w miejscowości M., gmina J., w związku z ich realizacją w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. W., wskazując, że proces budowlany jest i był prowadzony zgodnie z prawem budowlanym i z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Budynek został wykonany przed decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...]

Rozpatrując złożone zażalenie, Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane, stosownie do art. 50 ust 1. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż na dzień dokonania kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników PINB w L. (9 lutego 2016 r.) budynek był zrealizowany w stanie wykończonym, bez wykonanego ocieplenia poddasza, części glazury i terakoty oraz części robót elektrycznych. Realizacja inwestycji nastąpiła na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], wydanej przez Starostę L.. Budynek usytuowano w zgodzie z tą decyzją i zatwierdzonym z nią projektem. Podczas kontroli nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., orzekając wstrzymaniu robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie uwzględnił faktu, że usytuowanie budynku nastąpiło w zgodzie z warunkami pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. W odniesieniu do usytuowania budynku odpadła zatem konieczna przesłanka zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające, analizując prawidłowość usytuowania budynków w świetle obowiązujących przepisów techniczo-budowlanych, nie uwzględnił faktu późniejszej (po wydaniu pozwolenia na budowę) zmiany granic.

Podkreślił jednocześnie, że warunki techniczne, o których mowa w art. 5 i 6 ustawy Prawo budowlane, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., mają zastosowanie przy wykonywaniu enumeratywnie wymienionych czynności. Dotyczą one projektowania i budowy (w tym także rozbudowy, nadbudowy i przebudowy) oraz zmiany sposobu użytkowania budynków (oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych), z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 (§ 2 ww. rozporządzenia). Powołując się na orzecznictwo sądowe, organ odwoławczy wskazał, że zmiana okoliczności faktycznych związanych z działaniami innymi aniżeli wymienione w § 2 rozporządzenia, nie może być uznana za przesłankę późniejszego stwierdzenia naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, jeżeli wcześniej obiekt budowlany spełniał określone w nich wymagania, w szczególności spełniał warunki pozwolenia na budowę (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., o sygn. akt II OSK 1333/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2007 r. o sygn. akt II SA/Po 422/07).

Zdaniem organu odwoławczego, z przeprowadzonego przez PINB w L. postępowania, nie wynika aby inwestorzy dokonali którejkolwiek z czynności wymienionych w § 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., która skutkowałoby niezgodną z prawem lokalizacją budynku. Po zgodnym z pozwoleniem na budowę usytuowaniu budynku, nie dokonano już jego przebudowy (zmieniającej lokalizację). Nie zasługuje na uznanie - zdaniem organu II instancji - argumentacja, że korekta linii granicznej w 2014 r. (w wyniku rozgraniczenia), może być uznana za przebudowę czy też zmianę sposobu użytkowania budynku, uzasadniającą nałożenie na inwestora obowiązków doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem. W rozpatrywanej sprawie, kontrola legalności usytuowania budynku na działce budowlanej zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi mogła nastąpić na etapie wydawania pozwolenia na dobudowę z dnia [...] czerwca 2012 r. Jeżeli przedmiotowy budynek został usytuowany zgodnie z warunkami decyzji oraz, w szczególności, z mającymi zastosowanie przepisami techniczno-budowlanymi, to późniejsza zmiana położenia linii granicznej między działkami, nie może być uznana za zdarzenie będące przesłanką wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na podstawie art 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ II instancji wyjaśnił, że budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działkach o nr ewid.: [...], [...], położonych w miejscowości M., gmina J., zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie stwierdzono odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego w związku z powyższym, brak jest podstaw do stosowania wobec inwestorów obiektu rygorów wynikających z art. 50 ustawy Prawo budowlane, czego potwierdzeniem są zgromadzone w aktach sprawy przez organ I instancji dokumenty (m.in. inwentaryzacja powykonawcza, decyzja o pozwoleniu na budowę, protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji). Samo zaś zbliżenie do granicy sąsiedniej działki na odległość odpowiednio 0,70 m i 3,30 m, wynikające z faktu położenia zmiany granic, która nastąpiła po wybudowaniu budynku, nie jest istotnym odstąpieniem od przewidzianych norm odległości i nie może stanowić podstawy do nakazania wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz przeprowadzenia postępowania naprawczego na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r. o sygn. akt II OSK 612/09 , wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 listopada 2007 r. o sygn. akt II SA/Ol 945/07, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2009 r. o sygn. akt II SA/ Ol 871/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po 1330/14).

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wydawane jest tylko wtedy, gdy roboty budowlane nie zostały zakończone i są aktualnie wykonywane. Z akt sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników PINB w L., nie wynika aby aktualnie roboty budowlane były prowadzone. W sytuacji gdy roboty budowlane nie są wykonywane (realizowane) w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu albo budowa została zakończona, brak jest podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie ma prac które podlegałyby wstrzymaniu (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 1524/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 951/13).

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że skoro ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowe roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie stwierdzono odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, to brak było podstaw prawnych do wstrzymania powadzenia ww. robót budowlanych. Stąd też, należało - zdaniem organu odwoławczego - uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie I instancji w tym zakresie.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła A. N., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1/ art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez zaniechanie zawiadomienia strony A. N. i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie oraz z uwagi na brak informowania strony o czynnościach podejmowanych w toku postępowania,

2/ art. 28 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącej jako właścicielowi nieruchomości sąsiedniej, udziału w postępowaniu w przypadku, w którym w postępowaniu tego typu stronami winni być właściciele i użytkownicy wieczyści działek, których dotyczy postępowanie oraz działek sąsiednich w zakresie, w jakim inwestycja narusza ich uzasadnione interesy,

3/ art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie wyjaśnienia w jakim kształcie zatwierdzony został projekt budowlany oraz czy prawidłowo dokonano faktycznego naniesienia przedmiotowego budynku na mapę geodezyjną, jak i czy budynek wybudowany został zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz planem zagospodarowania działki tj. przy zachowaniu warunków technicznych określonych w rozporządzaniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co skutkowało przyjęciem przez organ, że brak zachowania norm określonych w powyższym rozporządzeniu wynika ze zmian wprowadzonych postępowaniem rozgraniczeniowym już po wydaniu pozwolenia na budowę, kiedy w rzeczywistości mapa przedłożona przez inwestora w trakcie postępowania w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę została sporządzona nieprawidłowo błędnie przesuwając granice, a budynek w konsekwencji został nieprawidłowo wytyczony na działce,

4/ art. 7 kpa, 8 kpa, art. 11 kpa oraz 107 § 3 kpa, polegające na:

a) niedostatecznym wyjaśnieniu faktycznego i prawnego przebiegu granic pomiędzy działkami [...] a [...], [...] jaki był ustalony w dacie wydania pozwolenia na budowę i przyjęciu, że odległość posadowionego budynku od granicy sąsiedniej działki [...] uległa zmniejszeniu poniżej norm określonych w rozporządzeniu w skutek postępowania rozgraniczeniowego zatwierdzonego zgodnie z decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2014 r., kiedy w rzeczywistości w trakcie tego postępowania przebieg granic nie uległ zmianie i pozostał w takim samym kształcie, a postępowanie to potwierdziło przebieg granic według linii zatwierdzonych jeszcze przed wydaniem pozwolenia na budowę inwestorowi na mapach geodezyjnych oraz wyznaczonych również przez faktyczne użytkowanie działek tj. wzdłuż miedzy, pośrodku której od kilkudziesięciu lat posadowiony jest słup wysokiego napięcia posadowiony w granicy działek,

b) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z której wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach w szczególności przy uwzględnieniu konieczności zachowania norm zawartych w rozporządzeniu w sprawie jakim warunkom technicznym powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sytuacji, gdy Inwestor nieprawidłowo dokonał wytyczenia budynku na działce co powoduje, że odległość posadowionego budynku ślepą ścianą garażu od sąsiedniej działki wynosi ok 0,70 m, a ścianą i otworami części mieszkalnej w odległości ok. 3,30 m od tej granicy,

c) dowolność w wydaniu decyzji poprzez niepodparte przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym przyjęcie, że w dacie wydania przedmiotowej decyzji budynek był w stanie wykończonym, kiedy w rzeczywistości budynek pozostawał w budowie, co potwierdzają sporządzone protokoły kontroli, a w szczególności protokół z dnia [...] lutego 2016 r.,

5/ art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie decyzji oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez Inspektor Nadzoru Budowlanego wszystkich przepisów i okoliczności związanych z nieprawidłowym realizowaniem inwestycji co utrudnia merytoryczne odniesienie się do decyzji oraz jej kontrolę,

6/ art. 80 kpa, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie jakiejkolwiek oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i przyjęcie, że nie doszło do istotnego odstąpienia przez Inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę pomimo faktu, że budowany budynek i sposób jego posadowienia na działce nie spełniają norm dotyczących minimalnej odległości od granicy działki określonych w rozporządzeniu,

7/ art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) z dnia [...] marca 2016 r. w całości i umorzenie postępowania w I instancji w przedmiotowej sprawie, pomimo naruszenia w procesie wydania zaskarżonej decyzji przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy kiedy organ drugiej instancji winien decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w całości w mocy.

Ponadto skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz 1409 ze zm.) w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 roku) poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie i że nie doszło do istotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę kiedy w zaistniałym stanie faktycznym wystąpiły wszystkie przesłanki do jego zastosowania co prawidłowo z zachowaniem procedury uczynił PINB wydając decyzję z dnia [...] marca 2016 r.,

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała stan faktyczny i prawny sprawy, rozwijając wskazane zarzuty. Podkreśliła, że organ II instancji wydał zaskarżone postanowienie w całości opierając się na błędnym przekonaniu, że zbliżenie budynku do granic działki skarżącej o nr [...] wynikało z późniejszej - zatwierdzonej już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę - zmiany granic działek. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji wielokrotnie błędnie wywodzi tym samym, że na datę wydania inwestorowi pozwolenia na budowę granica biegła w innym miejscu niż w chwili wydania przez PINB w L. postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych i sporządzenia projektu zamiennego. Zdaniem skarżącej powyższe twierdzenie mija się jednak z zaistniałym stanem faktycznym, i w rzeczywistości tak zarówno przed wydaniem inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i na etapie wydawania przez PINB w L. postanowienia granica przebiegała w tym samym miejscu. Inwestor na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę przedłożył mapy geodezyjne zawierające nieprawidłowe określenie granicy działki [...] z działkami [...], 236, i 238 co skutkowało powstaniem nieprawidłowości w tym zakresie i posadowieniem budynku w miejscu za bardzo zbliżonym do faktycznej granicy działki skarżącej o nr [...].

Skarżąca podkreśliła, że granica pomiędzy działkami nr [...] i 238 zawsze biegła wzdłuż miedzy, na której posadowiony jest słup elektryczny wysokiego napięcia. Granica ta była zawsze respektowana przez skarżącą i poprzedniego właściciela działek [...], [...]. Co istotne również umiejscowienie tej granicy nie zmieniło się od kilkudziesięciu lat i zawsze na mapach geodezyjnych przebiegało w tym samym miejscu. Przeprowadzone przed Wójtem Gminy J. postępowanie rozgraniczeniowe nie zmieniło przebiegu tej granicy tylko potwierdziło jej przebieg zgodnie ze stanem faktycznym (vide: protokół graniczny z dnia [...] czerwca 2013 r.).

W ocenie skarżącej organy administracji nieprawidłowo przyjęły, że w związku z postępowaniem toczącym się przed Wójtem Gminy J., znak: [...], doszło do zmiany granicy poprzez jej przesunięcie już po wydaniu inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę. W rzeczywistości granica nie uległa żadnemu przesunięciu i tym samym to wyłącznie nieprawidłowo sporządzone mapy geodezyjne przedłożone przez inwestora i w konsekwencji nieprawidłowe zagospodarowanie działki spowodowały, że posadowiony budynek nie spełnia norm określonych w rozporządzeniu. Organy administracji prawidłowo prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie winny przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety, który jednoznacznie określi gdzie przebiegała granica działek [...], [...] z działką [...] na datę wydania decyzji inwestorowi o pozwoleniu na budowę i czy była zgodna z granicą wskazaną przez Inwestora w załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę mapami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej: ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Celem przepisów art. 50 oraz art. 51 ustawy Prawa budowlane jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jak wynika z akt sprawy inwestycja - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (z garażem w bryle budynku) została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu budowę wydanej przez Starostę L. w dniu [...] czerwca 2012 r. Przy sporządzeniu projektu zagospodarowania działek nr [...] i 238 z naniesionym obiektem budowlanym jako załącznika do pozwolenia na budowę, korzystano z materiałów uzyskanych z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L..

Podczas realizacji inwestycji została zmieniona decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...], granica pomiędzy działkami nr ewid.: [...], [...] (działki na których realizowano inwestycję), a działką o nr ewid.[...] (działka skarżącej). Zgodnie z przebiegiem nowej granicy przedmiotowy budynek znalazł się ślepą ścianą garażu w odległości ok. 0,70 m i ścianą z otworami części mieszkalnej w odległości ok. 3,30 m od tej granicy. Postępowanie rozgraniczeniowe nie zakończyło się. Obecnie przed Sądem Rejonowym w L. toczy się postępowanie rozgraniczeniowe - sygn. akt II Ns [...], co zgodnie oświadczyły strony postępowania (skarżąca A. N. oraz uczestnik J. W.) na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dniu [...] listopada 2016 r.

Podkreślić należy, że powoływanie się przez skarżącą na trwające i nie zakończone postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości sprowadza się w zasadzie do rozstrzygania sporu o własność. Podnieść należy, że rozgraniczenie nieruchomości, a więc ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami regulują przepisy ustawy Prawa geodezyjne i kartograficzne. Przeprowadzenie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości należy więc do obowiązków właścicieli nieruchomości, gdyż ustalenie granic nieruchomości leży w ich interesie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nie przesądza o prowadzeniu robót budowlanych niezgodnie z przepisami. Nie stanowi też żadnej z przesłanek do wstrzymania takiego postępowania, wymienionych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji do nakazania sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Późniejsze przesunięcie granicy nie może skutkować koniecznością nakazania inwestorowi zachowania odległości określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. od wybudowanego budynku do nowo ustalonej granicy działki, jeżeli obiekt ten był wykonywany w okresie ważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w trakcie wykonywania robót zachowane zostały odległości od wówczas obowiązującej granicy, zgodnie z tą decyzją oraz przepisami prawa budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 612/09) , wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol871/08).

Słusznie więc organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. ponieważ na obecnym etapie postępowania rozważania, czy istniała możliwość zachowania normatywnej odległości od granicy, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., czy budynek inwestorów mógł zostać wzniesiony bez naruszenia odległości (wskazanych w powyższym rozporządzeniu) od nieruchomości skarżącej jest całkowicie pozbawione podstaw, gdyż problem ten (nie zakończony zresztą ostatecznie) powstał po zmianie granic działek, a nie w dacie wydania pozwolenia na budowę. Obiekt budowlany kwestionowany przez skarżącą został wybudowany na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kształt jego jest zgodny z prawem oraz nie ma odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, brak podstaw do stosowania wobec inwestorów tego obiektu rygorów wynikających z art. 51 ustawy Prawo budowlane oraz do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.

Niesłuszne jest zatem stanowisko skarżącej wyrażone w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, że zgłaszane zastrzeżenia co do przebiegu granicy pomiędzy działkami, z powołaniem się na wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, powinno być wystarczającym powodem dla wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, a w konsekwencji do nakazania sporządzenia projektu budowlanego zamiennego.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa Wbrew twierdzeniom skarżącej sprawa została należycie wyjaśniona. Zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Zaskarżone postanowienie wnikliwie i dokładnie omawia wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia. Uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa. Wywód w nim zaprezentowany cechuje się precyzją, logiką, wyjaśnia wszystkie istotne kwestie i jest poparty licznym orzecznictwem sądów administracyjnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków to wskazać należy, że powyższy zarzut może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W skardze A. N. wskazał na naruszenie powyższego przepisu, jednakże nie podała jakie ewentualnie czynności procesowe miałby wykonać. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 28 kpa ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącej była ona stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia. Brała udział w czynnościach kontrolnych na nieruchomości w dniu [...] lutego 2016 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na protokole, doręczono jej również postanowienie organu I instancji.

Podsumowując wskazać należy, że skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ppsa, skargę oddalił.