Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1191/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Witold Falczyński, Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Bogusław Wiśniewski (asesor WSA spr.), Protokolant Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych I Uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. Ł. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/ Lu 1191/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1994r Kierownik Urzędu Rejonowego stwierdził utratę ważności pozwolenia na budowę budynku gospodarczego uzyskanego przez Z. Ć.. Tą sama decyzją nakazano stronie wstrzymać roboty budowlane oraz dostarczyć do dnia 30 listopada 1994r inwentaryzację stanu istniejącego ze stwierdzeniem przydatności wykonanej części budynku do dalszej budowy i późniejszego użytkowania oraz projekt dokończenia budowy .Podstawą orzeczenia były rozbieżności między projektem, a wykonywanymi pracami.

W dniu 19 grudnia 1994r. przedłużono termin złożenia dokumentacji do dnia 30 listopada 1995r. Mimo przedłużenia terminu stosowne dokumenty zostały złożone dopiero 9 kwietnia 2001r. po czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił inwestorce pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych.

Decyzji sprzeciwiła się M . Ł. twierdząc ,iż nie wyraża zgody na wznowienie budynku nie bliżej niż 1m od granic jej działki. Jej zdanie fundamenty pod budynek zostały położone do samej granicy.

Opinii tej nie podzielił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego . Jego zdaniem realizowany budynek gospodarczy nie narusza przepisów prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę i prowadzenia budowy. Przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki dopuszczały możliwość sytuowania budynku gospodarczego ze ścianami i dachem o pokryciu z materiałów niepalnych bezpośrednio przy granicy działki, przy zachowaniu określonych odległości od innych budynków. W tym przypadku wszystkie odległości zostały zachowane.

Stanowisko organu odwoławczego nie przekonało skarżącej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego ponowiła swoje zastrzeżenia dotyczące usytuowania budynku .Jej zdaniem jest on budowany w odległości niezgodnej z zawiadomieniem z dnia 7 października 1993r.Stwierdziła ponadto, iż roboty budowlane były prowadzone przed uprawomocnienie się decyzji, o czym informowała w swoim piśmie z dnia 15 maja 2001r.W jej opinii budynek jest budowany jako inwestycja dzika i nie powinien istnieć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Nie można zgodzić się z opinią , iż przesądzającą kwestią w sprawie jest zgodność inwestycji z przepisami technicznymi. Przeczy temu założenie art.5 ust 1 pkt 6 obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane zgodnie z którym w procesie budowlanym należy uwzględniać uzasadnione interesy osób trzecich. Nawet zatem w sytuacji gdy przepisy techniczne dopuszczają możliwość lokalizowania obiektów budowlanych przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie zwalnia to organu administracji z obowiązku przestrzegania powołanego przepisu prawa budowlanego ( por.wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 1982r sygn .akt I S.A. 106/ 82 ONSA 1982 nr.2 poz.65 ) Rzeczą organów orzekających w sprawie było zatem przekonujące uzasadnienie , iż prawa skarżącej w żaden sposób nie zostały naruszone. Tymczasem organ tego nie tylko nie zbadał, ale też nie powiadomił nawet strony o toczącym się postępowaniu. Wbrew też dyspozycji art.10 § 1 kpa nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego Nakaz ten staje się tym bardziej istotny, jeśli zauważyć, że załączony do akt sprawy projekt techniczny zawiera liczne skreślenia w żaden sposób nie opisane , natomiast z planu sytuacyjnego wynika konieczność przedłużenia fundamentów z 10,58 m do 12,98 m i skrócenia wzdłuż projektowanej ściany z 6,55m do 5,05m.Oznacza to istotną zmianę w stosunku do poprzedniego projektu i zabudowę na dłuższym odcinku granicy. Wobec braku jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących wpływu zmian na ochronę praw skarżącej Sąd nie ma możliwości dokonania ich oceny w świetle art. 5 ust.1 pkt.9 prawa budowlanego. Z tego względu należało orzec jak na wstępie.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U Nr.153 poz.1270 )