Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 999/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. O. - P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku I. O. z dnia 19 maja 2017r. zakwalifikowanego, jako zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 kwietnia 2017r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r., nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 2 lipca 2018r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Powyższe miało miejsce w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku ww. zobowiązanej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], wystawionych przez wierzyciela: P. S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, obejmujących należności z tytułu opłat abonamentowych RTV w kwocie należności głównej w wysokości [...] zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 3 października 2014r. dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zajęciem doręczono zobowiązanej w dniu 7 października 2014r. Zobowiązana pismem z dnia 14 października 2014r. zgłosiła zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia 18 lipca 2016r., nr [...] odmówił uwzględnienia zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Postanowienie powyższe doręczono zobowiązanej w dniu 8 sierpnia 2016r. Na powyższe postanowienie zobowiązana nie wniosła zażalenia. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 18 października 2016r. dokonał zajęcia wynagrodzenia zobowiązanej u pracodawcy. Zobowiązana, pismem z dnia 7 listopada 2016r., wniosła do organu egzekucyjnego "skargę na zajęcie egzekucyjne". W uzasadnieniu pisma podniesiono: "Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił uwzględnienia zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych uzasadniając, że na wydane postanowienie zobowiązana nie wniosła zażalenia i stało się ono ostateczne. Informuję, że nie wniosłam zażalenia na postanowienie w przewidzianym terminie, ponieważ w dniu 20 lipca 2016 roku, zwróciłam się pismem do P. Dział Abonamentu o przesłanie mi dokumentu stwierdzającego nadanie lub zwrot przesyłki poleconej zawierającej postanowienie wierzyciela z dnia 16 grudnia 2015 roku.(...) W związku z tym wnoszę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz uchylenie lub zawieszenie zajęcia egzekucyjnego...". Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] pismem z dnia 14 listopada 2016r. wezwał zobowiązaną do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 7 listopada 2016r. W odpowiedzi na wezwanie, zobowiązana pismem datowanym na dzień: 5 listopada 2016r., a nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2016r. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 18 lipca 2016r., nr [...] Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Zobowiązana wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, w którym wskazała, że zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r. nr [...] [...] wniesiono w piśmie z dnia 19 lipca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 27 lutego 2017r., nr [...] uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 22 grudnia 2016r. o odmowie przywrócenia terminu i umorzył postępowanie w tym zakresie stwierdzając, że organ egzekucyjny nie był organem właściwym do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Organ II instancji, działając jako organ właściwy do orzeczenia o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie powyższe doręczono zobowiązanej w dniu 12 maja 2017r. Zobowiązana, pismem z dnia 19 maja 2017r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosła, na podstawie art. 17 § 1b u.p.e.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu strona ponownie wskazała, że wniosła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego pismem z dnia 19 lipca 2016r. Organ II instancji, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji wskazując, że nie zostały wypełnione przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2017r. poz. 1257, dalej: "k.p.a.). Na powyższe rozstrzygnięcie zobowiązana złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 czerwca 2018r., sygn. akt I SA/Kr 912/17 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że wydanie zaskarżonego postanowienia na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tę samą osobę upoważnioną do działania w imieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., która brała udział w wydaniu wcześniejszego postanowienia, stanowi istotne naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Sądu jest to podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., która uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponadto Sąd wskazał, że na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 kwietnia 2017r., stronie przysługiwało zażalenie, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2018r., o którym mowa na wstępie, organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia 28 kwietnia 2017r. W uzasadnieniu omawianego postanowienia w pierwszej kolejności wskazano, że organ II instancji rozpatruje obecnie (ponownie) zażalenie z dnia 19 maja 2017r. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 kwietnia 2017r., uwzględniając wskazania zawarte w ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2018r., sygn. akt I SA/Kr 912/17. Wskazano, że postanowienie organu II instancji z dnia 28 kwietnia 2017r. zawierało błędne pouczenie o możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy zgodnie z art. 17 § 1b u.p.e.a. stronie przysługiwało zażalenie. W związku z powyższym, organ II instancji, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" z dnia 19 maja 2017r. zakwalifikował, jako przysługujący środek zaskarżenia, tj. zażalenie. W uzasadnieniu omawianego postanowienia przytoczono treść art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. i poczyniono rozważania teoretyczne w tym zakresie. Podano następnie, że organ odwoławczy podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż z akt sprawy nie wynika, aby strona złożyła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r., odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zwrócono uwagę, że rzekome "zażalenie", co do którego wnioskowano o przywrócenie terminu do jego złożenia, wniesione zostało pismem z dnia 19 lipca 2016r. Pismo to sporządzono z datą "19.07.2016r." i w tym dniu wniesiono do organu egzekucyjnego, tj. przed doręczeniem zobowiązanej postanowienia w sprawie zarzutów, które nastąpiło w dniu 8 sierpnia 2016r. Ponadto, treść pisma z dnia 19 lipca 2018r. nie odnosi się do ww. postanowienia organu egzekucyjnego odmawiającego uwzględnienia zarzutów, dlatego też nie mogło ono zostać uznane za zażalenie na ww. postanowienie. Stwierdzono, że zobowiązana nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, iż uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nie nastąpiło z jej winy. Nadto wskazano, że w przedmiotowej sprawie, wniosek strony o przywrócenie terminu był wadliwy, bowiem nie był złożony wraz z zażaleniem, którego strona w ogóle nie wniosła. Nadto zobowiązana nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, nie wskazała także, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Nie spełniono również przesłanki zawartej w art. 58 § 2 k.p.a., bowiem zobowiązana w ogóle nie wniosła zażalenia. Powyższe oznacza, że de facto żadna z przesłanek ewentualnego przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 k.p.a. nie została wypełniona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podtrzymała w całości wcześniejsze wyjaśnienia złożone do Dyrektora Izby Skarbowej, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r. Podała, że w dniu 19 lipca 2016r. złożyła pismo do organu I instancji, zamiast do organu II instancji. Powołała się na treść art. 65 § 1 k.p.a. Wskazała, że niezrozumiałe jest dla organu odwoławczego jej twierdzenie o wniesieniu zażalenia w dniu 19 lipca 2016r. na postanowienie z dnia 18 lipca 2016r., dostarczone jej pocztą w dniu 8 sierpnia 2016r. Wyjaśniła, że wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej, polegającym na podpisaniu decyzji zawierającej prawem wymagane elementy, wobec czego data podpisania decyzji przez upoważnioną osobę jest datą jej wydania. W związku z tym stwierdziła, że datą wydania decyzji jest data wydania jej na piśmie lub data ogłoszona ustnie, z tym że datą wydania decyzji pisemnej może być dzień jej podpisania. Poinformowała również, że o podpisanej decyzji został poinformowany ustnie jej pełnomocnik przez pracownika Urzędu Skarbowego [...]. W związku z tym, że skarżąca ma przykre doświadczenia z terminową dostawą poczty przez P. nie czekała na pisemną decyzję z US, lecz niezwłocznie złożyła zażalenie w dniu 19 lipca 2016r. Ostatecznie skarżąca podsumowała, że jej pismo z dnia 19 lipca 2016r. było skutecznym zażaleniem na postanowienie organu I instancji z dnia 18 lipca 2016r. i wniosła o uwzględnienie skargi, bowiem w jej ocenie, zaskarżone postanowienie narusza prawo.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad, powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację organu zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 2 lipca 2018r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 kwietnia 2017r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r., nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.

W kontekście powyższego, zauważyć należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia zażalenia od postanowienia organu I instancji jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania.

Zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (postanowienia).

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Zgodnie z powyższymi regulacjami o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej decyduje łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu (1); wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (2); jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (3); we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania (4).

Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania, wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (np. wyrok WSA w Poznaniu z 17 października 2012r. sygn. akt II SA/Po 648/12, CBOSA).

W postępowaniu wywołanym wnioskiem strony o przywrócenie uchybionego terminu, organ nie ma prawnej możliwości dopuszczania dowodów na okoliczność przyczyn niedochowania przez stronę terminu. Wszelka inicjatywa w tym zakresie pozostawiona została wnioskodawcy, który nie musi udowadniać, lecz jedynie uprawdopodobnić, że uchybił terminowi bez swojej winy (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2018r., sygn. akt I OSK 1268/18).

Dodać należy, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a jest nieprzywracalny, a datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeśli zatem strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2018r., sygn. akt III SA/Łd 531/18).

Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r. odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, zostało doręczone skarżącej w dniu 8 sierpnia 2016r., zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 16 sierpnia 2016r.

Nie można tracić z pola widzenia, że pisma skarżącej z dnia 19 lipca 2016r., organ odwoławczy nie zakwalifikował, jako zażalenia, ponieważ jego treść w żaden sposób nie odnosiła się do postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 18 lipca 2016r. Ponadto, jak zauważa organ, pismo to zostało zredagowane i wpłynęło do Urzędu Skarbowego [...] w tym samym dniu, tj. w dniu 19 lipca 2016r., zatem przed doręczeniem skarżącej postanowienia, które miałoby być ewentualnie zaskarżone.

Słusznie wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., iż rzekome "zażalenie" skarżącej, co do którego wnioskowano o przywrócenie terminu do jego złożenia - w żaden sposób nie wskazuje, że miałoby ono je stanowić. Treść pisma z dnia 19 lipca 2016r. (karta nr 56-57 akt administracyjnych) nie odnosi się bowiem do postanowienia organu Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r. odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, dlatego też nie mogło ono zostać uznane za zażalenie na ww. postanowienie.

Co więcej, skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nie nastąpiło z jej winy. Jednocześnie z wniesieniem prośby należało dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, że obie przesłanki musiały wystąpić jednocześnie, jednak w przedmiotowej sprawie, wniosek skarżącej o przywrócenie terminu był wadliwy, bowiem nie był złożony wraz z zażaleniem, którego strona w ogóle nie wniosła. Zasadne jest zatem stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie wskazała ona także, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Nie spełniono również przesłanki zawartej w art. 58 § 2 k.p.a., bowiem skarżąca w ogóle nie wniosła zażalenia. Powyższe oznacza, że żadna z przesłanek ewentualnego przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 k.p.a. nie została spełniona.

W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących skuteczności złożenia rzekomego "zażalenia" z dnia 19 lipca 2016r. na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 18 lipca 2016r. (doręczone stronie w dniu 8 sierpnia 2016r.), Sąd kontrolujący przedmiotową sprawę stwierdza, że są one niezasadne. Dzień doręczenia postanowienia stronie ma istotne znaczenie, ponieważ uruchamia on przewidzianą dla tego rozstrzygnięcia kontrolę instancyjną dotyczącą czasu, w jakim dopuszczalne jest skorzystanie z uprawnienia do wniesienia zażalenia. Moment, w którym strona dowiedziała się o treści postanowienia przed jego doręczeniem nie otwiera dla strony początku biegu terminu do wniesienia zażalenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2017r. sygn. akt VIII SA/Wa 478/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017r., sygn. akt VIII SA/Wa 619/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 229/11). Niemniej jednak, materiał dowodowy sprawy nie wskazuje, aby strona złożyła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 18 lipca 2016r., nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu II instancji jest prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Zatem nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia przepisów wynikających z k.p.a., które przytoczono na wstępie niniejszego uzasadnienia. Okoliczności zaistniałe w sprawie, jak też prawidłowość ich oceny przez organ odwoławczy nie budzą wątpliwości.

W ustalonych i bezspornych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, Sąd podzielił w całości stanowisko organu odwoławczego, zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu z dnia 2 lipca 2018r., tym samym nie znaleziono aprobaty dla zarzutów skargi.

Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.