Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 907/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1,  art. 135c  ust. 4,  art. 135n ust. 4 pkt 1,  art. 135p ust. 1 zd. 1, art. 135g
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Ł. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia I. uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w D. P. z dnia [...] r., Nr [...], II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego Ł. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm. – dalej "ustawa o Policji"), Komendant Policji, po rozpatrzenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] kwietnia 2021 r. wniesionego przez [...]. Ł. S. (dalej "skarżący"), specjalistę Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w S.; obwinionego o to, że:

jako Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w D. kierując pracą podległych policjantów i pracowników tego Wydziału i sprawując bezpośredni nadzór nad jego działaniem, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w ten sposób, że sporządzając w dniu [...] grudnia 2020 r. kartę nadzoru do sprawy [...], którą zapoczątkowała notatka urzędowa sporządzona w dniu [...] grudnia 2020 r., nie zarządził oraz nie dopilnował jego rejestracji w Elektronicznym Rejestrze Czynności Dochodzeniowo-Śledczych, przez co doszło do przekroczenia terminu określonego w § 29 ust. 3 zarządzenia nr 31 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 października 2020 r. w sprawie funkcjonowania Elektronicznego Rejestru Czynności Dochodzeniowo-Śledczych, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne w sposób określony w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy przedstawił występujący w sprawie stan faktyczny:

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2021r. Komendant Powiatowy Policji w D. wszczął wobec [...] postępowanie dyscyplinarne. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. rzecznik dyscyplinarny zakończył czynności dowodowe i sporządził sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Orzeczeniem nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w D. orzekł wobec obwinionego karę dyscyplinarną upomnienia. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik [...]. Ł. S. odwołał się zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie regulacji prawa procesowego.

Jednocześnie pełnomocnik wniósł o:

- wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego, na podstawie przepisu art. 135c ust. 4 ustawy o Policji, z uwagi na istnienie pomiędzy nimi, a obwinionym stosunku osobistego - konfliktu osobistego, wywołującego wątpliwości co do ich bezstronności i przekazanie sprawy do rozpoznania innej jednostce Policji;

- uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez zlecenie w trybie przepisu art. 135l ust. 1 ustawy o Policji rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, w postaci:

- przesłuchanie [...]. Ł. S. w charakterze obwinionego,

- przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci 16. ponumerowanych oświadczeń funkcjonariuszy Policji na okoliczność istnienia pomiędzy obwinionym [...]. Ł. S. - Zastępcą Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Policji w D. a insp. N. G. Komendantem Powiatowym Policji w D. oraz podinsp. A. S. - Komendantem Komisariatu Policji w Z. konfliktu osobistego wpływającego na niemożność zachowania po stronie Komendanta Powiatowego Policji w D. i Komendanta Komisariatu Policji w Z. pełnego obiektywizmu i bezstronności, a nadto na okoliczność istnienia podstaw uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko [...], Ł. S. jego przełożonego dyscyplinarnego w osobie Komendanta Powiatowego Policji w D. [...]. N. G. oraz prowadzącego postępowanie dyscyplinarne Komendanta Komisariatu Policji w Z., [...] A. S.,

- umożliwienie obwinionemu złożenia wniosków dowodowych;

- wysłuchanie przez komisję obwinionego i jego obrońcy w razie powołania komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia.

Organ II instancji, po zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją ustalił, że dokumenty stanowiące podstawę rejestracji zostały wytworzone w dniu [...] grudnia 2020 r., kiedy to obwiniony był odpowiedzialny za nadzór nad pracą dochodzeniowo-śledczą. Do obowiązków obwinionego należało przydzielanie postępowań policjantom, określanie w jakiej formie mają być prowadzone oraz rozliczanie ich z nałożonych obowiązków, a także dbanie, aby wszelkie wymagane dane zostały wprowadzone do systemu ERCDŚ. Dopuszczalna jest kwestia zmiany decyzji w zakresie formy prowadzenia tego postępowania, lecz to na [...]. Ł. S. ciążył obowiązek dopilnowania zarejestrowania postępowania sprawdzającego w urządzeniu ewidencyjnym (e-RPS), co do dnia [...] stycznia 2021 r. nie zostało wykonane, a powinno zostać zrealizowane niezwłocznie po wpływie albo sporządzeniu dokumentu, nie później niż w terminie trzech dni roboczych od daty wpływu albo sporządzenia, co wynika z treści zarządzenia nr 31 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 października 2020 r. w sprawie funkcjonowania Elektronicznego Rejestru Czynności Dochodzeniowo-Śledczych.

Dalej Komendant Wojewódzki wskazał, że w toku prowadzonego postępowania wezwano obwinionego do stawiennictwa w Komisariacie Policji w Z. w dniu [...] kwietnia 2021 r., celem złożenia wyjaśnień i zapoznania się z aktami. Obwiniony odebrał wezwanie w dniu [...] marca 2021 r. natomiast w dniu [...] kwietnia 2021 r. do KPP w D. wpłynęło pismo pełnomocnika obwinionego zawierające wniosek o zawieszenie postępowania dyscyplinarnego z uwagi na zaistnienie przeszkody uniemożliwiającej wykonanie z nim czynności, ponieważ przebywa on na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie adwokat przedłożył kserokopię zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak możliwości uczestniczenia przez obwinionego w czynnościach. Zaświadczenie to datowane na [...] marca 2021 r. wystawione przez lekarza psychiatrę, zawierało zapis, cyt.: "aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nie może brać udziału w czynnościach procesowych". Powyższy wniosek w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego pełnomocnika obwinionego nie został uwzględniony, gdyż ustawa o Policji nie przewiduje możliwości składania wniosków przez obwinionego lub jego obrońcę w zakresie zawieszenia toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Organ I instancji nie uwzględnił również przedłożonego zaświadczenia lekarskiego jako zgodnego z wymaganiami prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, bowiem przedmiotowe zaświadczenie zostało wystawione przez lekarza, który nie wskazał swojego uprawnienia do wystawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne. Organ I instancji zatem nie uznał nieobecności obwinionego w dniu [...] kwietnia 2021 r. za usprawiedliwioną i zgodnie z art. 135f ust. 9 ustawy o Policji nie wstrzymano biegu postępowania dyscyplinarnego.

Organ II instancji po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału stwierdził, że obwiniony dopuścił się zarzuconego mu czynu, a zebrany materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego, jak i na winę funkcjonariusza. Pełniona funkcja Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego niesie za sobą szereg obowiązków uregulowanych w karcie opisu stanowiska pracy. Jako doświadczony funkcjonariusz oraz jako przełożony winien wspierać w zakresie merytorycznym i formalnym podległych policjantów i jednocześnie prowadzić stały nadzór nad ich pracą. Codzienna praktyka przydzielania spraw obliguje zatem obwinionego do wykonywania czynności rejestracji, bądź zlecania jej wykonania w sposób wręcz automatyczny. Tym bardziej, że jest to czynność podstawowa i wykonywana w pierwszej kolejności. Organ II instancji dał w pełni wiarę zeznaniom [...]. S. B. oraz oświadczeniom zawartym w notatce służbowej sporządzonej przez obwinionego, których treść jest tożsama. [...]. Ł. S. zgodził się z sugestią policjantki wyznaczonej do prowadzenia sprawy, lecz nie skorygował formalnie zmiany swojej decyzji, co winien niezwłocznie uczynić. Nie dopilnował rejestracji sprawy także po zmianie swojej decyzji, co spowodowało przekroczenie terminu na jej rejestrację. Całość okoliczności przedmiotowego zdarzenia uzasadniało zatem zastosowanie wobec [...]. Ł. S. kary upomnienia, która ma na celu wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że [...]. Ł. S. nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, jednak w zaistniałych okolicznościach, jako osoba odpowiedzialna za obieg dokumentów winien był dopilnować, aby w odpowiednim czasie dokumenty otrzymała osoba, która dokonuje rejestracji spraw w systemach elektronicznych.

Organ II instancji przychylił się do stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w D. , że choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona zwolnieniem lekarskim usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne. Wezwanie na czynności doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2021 r. zawierało dyspozycję przepisu art. 135f ust. 10 ustawy o Policji. Również w pouczeniu, które skarżący otrzymał z postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] lutego 2021 r. został poinformowany o konieczności przedłożenia specjalnego zaświadczenia. Skarżący zatem został prawidłowo pouczony o swoich prawach i obowiązkach. Nadto w dniu [...] marca 2021 r. ustanowił pełnomocnika, który sporządzając wniosek o zawieszenie postępowania z dnia [...] marca 2021 r. wiedział o zaplanowanych na dzień [...] kwietnia 2021 r. czynnościach. Mimo tego dopuścił, aby skarżący legitymował się zaświadczeniem lekarskim, które nie usprawiedliwiło jego nieobecności. Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w dniach [...].03 - [...]04.2021 r., co spowodowało, że w czasie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego usprawiedliwiona 14-dniowa nieobecność zakończyła się w dniu [...] marca 2021 r.

Poddając analizie wymiar kary organ odwoławczy stwierdził, że analiza okoliczności dała podstawę, by jednoznacznie ocenić, iż zachowanie skarżącego wypełniło znamiona przewinienia dyscyplinarnego, jednocześnie nie znajdując w materiale dowodowym okoliczności przemawiających na zaostrzenie wymierzonej przez organ I instancji kary. Zatem wymierzenie najłagodniejszą z kar dyscyplinarnych - upomnienia było zasadne.

Ł. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], zarzucając:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SAR-CV-2 poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 usprawiedliwienie niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby nie wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym, który to przepis należy odczytywać rozszerzająco, uwzględniając prawo do obrony skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym;

2. obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 135e ust. 1 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przesłuchania skarżącego, co bezsprzecznie wpłynęło na niekompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji niemożność uznania, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione,

b) art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu przejrzenia akt postępowania dyscyplinarnego i sporządzenia z nich notatek i fotokopii,

c) art. 135f ust. 10 ustawy o Policji poprzez uznanie za nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącego na terminie przesłuchania i terminie wyznaczonym do zapoznania się z aktami postępowania wyznaczonego na [...] kwietnia 2021 roku, podczas gdy skarżący, w terminie przed datą wyznaczoną na jego przesłuchanie i zapoznanie z aktami, skierował do organu I instancji wniosek o zawieszenie postępowania dyscyplinarnego z uwagi na zaistnienie przeszkody uniemożliwiającej wykonanie czynności procesowych z jego czynnym udziałem i jednocześnie odwołanie terminu przesłuchania a organ I instancji mając wiedzę z urzędu o zwolnieniu lekarskim skarżącego z uwagi na łączące ich relacje służbowe i pracownicze, zupełnie niezasadnie uznał nieobecność skarżącego za nieusprawiedliwioną, podczas gdy zwolnienie lekarskie zostało na etapie postępowania odwoławczego uzupełnione zaświadczeniem wystawionym przez lekarza biegłego, którego to zaświadczenia wiarygodność i prawdziwość nie budzi zastrzeżeń, potwierdzające niemożność udziału skarżącego w czynnościach procesowych podejmowanych w postępowaniu dyscyplinarnym,

d) art. 135h ust. 3 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie wniosku obrońcy o zawieszenie postępowania z uwagi na okoliczność, że przepisy ustawy o Policji nie przewidują możliwości składania wniosków przez obwinionego lub jego obrońcę w zakresie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy organ dysponując w toku postępowania wiedzą na temat istnienia przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania winien rozważyć zasadność zawieszenia postępowania a nie arbitralnie, bez przeprowadzenia analizy materiału dowodowego oraz argumentacji przedstawionej przez obrońcę nie pochylił się nad tą kwestią przywołując zupełnie nieracjonalny argument związany z brakiem istnienia przepisu, który literalnie pozwalałby stronie postępowania na składanie wniosku o zawieszenie postępowania, który to argument w pełni powtórzył organ odwoławczy,

e) art. 135f ust. 9 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnione uznanie, że nieobecność obwinionego na przesłuchaniu była nieusprawiedliwiona i w konsekwencji niezasadne prowadzenie postępowania bez udziału skarżącego,

f) art. 135i ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezapoznanie skarżącego oraz jego obrońcy z aktami postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy naruszone przepisy wskazują wprost, że rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego a obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami,

g) art. 135i ust. 7 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych pomimo niezapoznania się przez skarżącego z aktami postępowania, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,

h) art. 135c ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie od udziału w postępowaniu przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego z uwagi na niewykazanie przez skarżącego istnienia konfliktu ze wskazanymi osobami, podczas gdy oświadczenia funkcjonariuszy Policji wskazujące na istnienie konfliktu w pełni uzasadniają konieczność podjęcia przez organ prowadzący postępowanie czynności zmierzających do weryfikacji tych danych a jednocześnie zaniechanie przesłuchania skarżącego na etapie postępowania dyscyplinarnego i pozbawienie go prawa do obrony, w tym prawa do składania wniosków dowodowych uniemożliwiło skarżącemu wykazanie istnienia konfliktu,

i) art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez zlecenie rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, w postaci przesłuchania [...]. Ł. S. w charakterze obwinionego,

co w konsekwencji stanowi naruszenie prawa do obrony skarżącego,

a ponadto obrazę

j) art. 135g ustawy o Policji poprzez jego błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym oraz wybiórczą ocenę zgromadzonych w sprawie dokumentów przy jednoczesny nieuwzględnieniu, że skarżący w okresie od [...] grudnia 2020 r. do [...] styczna 2021 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i w tym czasie Naczelnik Wydziału Kryminalnego [...]. W. G. sprawował nadzór nad funkcjonowaniem Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w D. , po czym w okresie od [...] stycznia do [...] stycznia 2021 r. skarżący przebywał na kwarantannie, wobec czego nie miał realnej możliwości zarządzenia i dopilnowania rejestracji sprawy w Elektronicznym Rejestrze Czynności Dochodzeniowo - Śledczych;

k) art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji - Komendanta Policji ponownego postępowania wyjaśniającego, a jedynie ograniczenie się do zweryfikowania poprawności wydanego przeze organ I instancji orzeczenia;

l) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Policji z [...] maja 2021 r. utrzymującego w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D.;

2. na podstawie art. 135 p.p.s.a. wniósł o uchylenie orzeczenia organu I instancji,

3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Policji wniósł

o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U.

z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwaną "p.p.s.a.".

Sądowa kontrola wydanych orzeczeń prowadzona na podstawie art. 3 p.p.s.a. doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów została uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji. Jak stanowi art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji: w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.k., dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych.

Wskazać również należy, że do wyrażonej w art. 4 kodeksu postępowania karnego - ustawa z 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 534), zasady obiektywizmu nawiązuje art. 135g ustawy o Policji, który stanowi, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko obwinionym funkcjonariuszom policji musi zatem zmierzać do ustalenia obiektywnego stanu faktycznego przy zachowaniu pełnych praw obwinionego do obrony.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie prowadzone przez wyznaczanego rzecznika dyscyplinarnego postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego naruszyło wspomnianą zasadę obiektywizmu w szczególności przez jednostronne i naruszające prawo do obrony postępowanie dowodowe.

Za trafny Sąd bowiem uznał zarzut skargi naruszenia w trakcie tego postępowania przepisu art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SAR-CV-2. Według tego uregulowania: "W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 usprawiedliwienie niestawiennictwa przed sądem z powodu choroby nie wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz. U. z 2007 r. poz. 849, z 2008 r. poz. 293 oraz z 2011 r. poz. 622)".

Słusznie wskazano w skardze, że rzeczony przepis winien być stosowany również w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, skoro, jak stanowi art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.k. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w postępowaniu karnym przed sądem przepis art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. znajduje zastosowanie, to z mocy art. 135p ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji regulacja to powinna zostać odpowiednio zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym.

Przedłożone zatem przez skarżącego zwolnienie lekarskie, notabene uzupełnione następnie na etapie postępowania odwoławczego zaświadczeniem wystawionym przez biegłego lekarza, stanowiło podstawę do usprawiedliwienia nieobecności skarżącego na przesłuchaniu w dniu [...] kwietnia 2021 r. Nie uwzględnienie przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego w rezultacie doprowadziło do pominięcia w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wniosku dowodowego, który mógł wpłynąć na wyjaśnienie stanu faktycznego oraz na ocenę zawinienia skarżącego, tj. nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego. Oznacza to, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został zebrany w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Uniemożliwiono również skarżącemu oraz jego pełnomocnikowi zapoznanie się z aktami postępowania dyscyplinarnego i złożenie ewentualnych wniosków dowodowych.

Reasumując, w ocenie Sądu, całokształt prowadzonego postępowania nie pozwolił na uznanie, że zachowano zasadę obiektywizmu i domniemania niewinności skarżącego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił orzeczenia organów obu instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Koszty te obejmowały wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego ([...] zł).

-----------------------

s