Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 428/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone zarządzenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 216, art. 231, art. 215 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 666/09 ustalające wysokość wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 20 lipca 2009 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług od kwietnia do grudnia 2005 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 666/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2005 r., na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) ustalił wartość przedmiotu sporu na kwotę 13.568 zł oraz wysokość wpisu od skargi na kwotę 408 zł.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 17 kwietnia 2009 r. określającą zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec i lipiec 2005 r.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę w której podał wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 45.200 zł, co stanowiło łączną wartość netto zakwestionowanych przez organ w decyzji usług doradztwa.

W złożonej odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podał wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 9.944 zł, co stanowiło wartość podatku VAT wynikającą z zakwestionowanych faktur.

W wyniku powstałej rozbieżności Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 218 p.p.s.a. zarządził dochodzenie w celu sprawdzenia wartości przedmiotu sporu, czego efektem było ustalenie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotami zadeklarowanymi przez skarżącego za poszczególne miesiące, a wartościami ustalonymi przez organ. Na tej podstawie wartość przedmiotu sporu została ustalona w kwocie 13.568 zł

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że strona skarżyła decyzję organu w całości i w związku z powyższym wartość przedmiotu zaskarżenia nie mogła wynikać jedynie z niektórych zakwestionowanych przez organ faktur.

Na to zarządzenie strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego, które spowodowało naruszenie przepisów art. 218, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie faktu, że obie strony sporu deklarują w istocie tę samą wartość przedmiotu zaskarżenia.

W związku z powyższym wniosła o zmianę zarządzenia poprzez ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 9.944 zł, i ustalenie stosownej wysokości wpisu od skargi.

W uzasadnieniu strona stwierdziła, że kwota wskazana przez organ była prawidłowa, natomiast kwota podana przez skarżącego była efektem omyłkowego wskazania przez stronę wartości netto 3 faktur dokumentujących usługi doradztwa, gdy tymczasem winna być to kwota podatku VAT tj. 22% od tej wartości.

W dalszej części strona powołała się na uchwalę 7 sędziów NSA, sygn. akt I FPS 7/07 i stwierdziła, ze wykładnia art. 216 i art. 231 p.p.s.a. powinna zmierzać do uwzględnienia w postępowaniu rzeczywistej wartości przedmiotu zaskarżenia, a więc spornej należności pieniężnej. Skarżący podkreślił, że tą właściwą kwotą w rozpoznawanej sprawie jest w istocie podatek od kwestionowanych przez organ 3 faktur, którą to kwotę podał organ i taka też pośrednio wskazała strona. W innym wypadku doszło by do obciążenia skarżącej niewspółmiernie wysokim wpisem sądowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Przepis art. 216 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.

Natomiast art. 231 p.p.s.a. przewiduje, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne.

Powołane przepisy stanowiły przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście pytania czy wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi cała kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, czy też ta jej część, która została zakwestionowana w skardze?

Na tak postawione pytanie NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 wyraził pogląd, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.

Mając na uwadze powyższe orzeczenie powstaje jednak pytanie jak liczyć "tą część należności pieniężnej" w przypadku decyzji dotyczących podatku od towarów i usług, który rozliczany jest miesięcznie.

Wydaje się, że metoda, którą przyjął w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie jest prawidłowa. Nie uwzględnia bowiem faktu, że podatek naliczony do przeniesienia na następny miesiąc z zakwestionowanej faktury będzie rzutował na rozbieżność między deklaracją, a ustaleniami organu w kolejnych okresach rozliczeniowych. Rozbieżności te nawet wobec nie wystąpienia żadnych innych spornych kwot tworzą pewnego rodzaju "fikcyjną" kwotę sporu, gdyż de facto stanowi ona przedmiot zainteresowań Sądu w procesie badania tylko jednego okresu rozliczeniowego tj. tego okresu, z którego pochodzi zakwestionowana faktura.

Przyjmując hipotetycznie, że mamy do czynienia z decyzją dotyczącą 12 następujących po sobie miesięcy, a podatnik wykazał (w ocenie organów nieprawidłowo) kwotę przeniesienia w pierwszym miesiącu tego okresu i kwota ta przechodziła na okresy kolejne by dopiero w ostatnim ulec skompensowaniu z powstałym zobowiązaniem podatkowym to czy zasadne jest by stanowiła przedmiot sporu w każdym okresie rozliczeniowym?

Z uzasadnienia uchwały wynika, że intencją składu orzekającego było uzależnienie wysokości wpisu od faktycznej kwoty sporu. Wyrażono wręcz pogląd, że pobieranie wpisu od kwoty znacznie wyższej było by objawem nadmiernego fiskalizmu.

W ramach przedstawionego przykładu zasadnym było by więc ustalenie wpisu sądowego w oparciu wyłącznie o zakwestionowaną kwotę i na tej podstawie wyliczenie należnego wpisu stosunkowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie było prawidłowe. Przedstawiona przez stronę oraz organ kwota wynikająca ze spornych faktur powinna zostać jeszcze raz sprawdzona i jeśli faktycznie stanowiła jedyne źródło rozbieżności powinna stanowić wartość przedmiotu sporu i na jej podstawie powinien być wyliczony wpis. Sąd powinien tym samym pominąć wszelkie kwoty, które wprawdzie rodziły rozbieżność między deklaracjami a decyzjami organów podatkowych, ale stanowiły jedynie powielenie kwestii spornej, która tak naprawdę miała miejsce w innym okresie rozliczeniowym.

W związku z powyższym na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.