Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3524/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, 122, 123, 124, 187, 191, 210 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 1, art. 23,
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. z [...] października 2011 r. określił Skarżącemu – R. N. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w 2008 roku Skarżący prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą N. R. Instytut Metodyczny "M." z siedzibą w G. - w zakresie kursów technik efektywnego zapamiętywania i uczenia się oraz handlu detalicznego, a ponadto w Spółce cywilnej pod nazwą "R." P. K., R. N. s.c. z siedzibą w L. przy ul. I. [...], z udziałem 50%. Jako ewidencje księgowe dla celów podatkowych w obu firmach prowadzono podatkową księgę przychodów i rozchodów. Podatnik opłacał podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) dalej: “u.p.d.o.f.", według stawki 19% - (podatek liniowy).

30 kwietnia 2009 r. Skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w G. zeznanie roczne za 2008 r. (na formularzu PIT-36L). Przy piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L., działając na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65, z późn. zm.), dalej “u.k.s." przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., wyciąg z "Wyniku kontroli" przeprowadzonej w Spółce "R." P. K., R. N. s.c. w zakresie m.in. prawidłowości ustalania dochodu z działalności Spółki, będącego podstawą wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych jej wspólników za 2008 r. W wyniku przeprowadzonego ww. postępowania kontrolnego stwierdzono, że w Spółce: zaniżono przychody o łączną kwotę 35.663,91 zł - poprzez błędne zastosowanie kursu walut w przypadku korekt sprzedaży z tytułu udzielonych rabatów/bonifikat oraz zwrotu towarów na rzecz kontrahenta z Ukrainy PP P. z/s w T., zawyżono koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 1.460.268,39 zł z tytułu następujących wydatków:

- wydatku w łącznej kwocie 3.728,39 zł, dotyczącego zakupu biletów lotniczych wystawionych na osoby nie będące pracownikami Spółki,

- wydatku w kwocie 96.000,00 zł, dotyczącego zakupu usług transportowych w 2008 r.,

- wydatku w łącznej kwocie 1.354.640,00 zł, dotyczącego zakupu usług od firmy G. LTD., polegających m.in. na reprezentowaniu Spółki na targach branżowych oraz w negocjacjach z dostawcami na terenie Chin,

- wydatku w kwocie 5.900,00 zł, dotyczącego zakupu projektów graficznych, który został dwukrotnie zaksięgowany.

Z uwagi na 50%-wy udział Skarżącego w dochodach Spółki ustalono, że przypadający na niego dochód wynosi 1.679.664,52 zł.

W wyniku takich ustaleń Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L., na podstawie art. 194 § 4 O.p., uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów za 2008 r. prowadzoną przez Spółkę "R." P. K., R. N. s.c. za nierzetelną w części dotyczącej wykazanych kosztów uzyskania przychodów. Z uwagi na fakt, że dane wynikające z ksiąg podatkowych Spółki, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku postępowania pozwalały na określenie dochodu Spółki będącego podstawą wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych jej Wspólników na podstawie art. 23 § 2 O.p. odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. 27. grudnia 2010 r. Skarżący złożył korektę zeznania PIT-36L za 2008 r., w której uznał ustalenia kontrolujących jedynie odnośnie zaniżenia przypadających na niego przychodów w kwocie 17.831,96 zł (35.663,91 zł x 50%) oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w kwocie 2.950,00 zł (5.900,00 zł x 50%). W związku z tym w ww. korekcie PIT-36L Skarżący wykazał łączny dochód z działalności gospodarczej w kwocie 924.941,14 zł.

W dniu 11 maja 2011 r. wszczęto kontrolę podatkową jednoosobowej działalności Skarżącego, w zakresie zadeklarowanej podstawy opodatkowania oraz należnego podatku dochodowego od osób fizycznych w zeznaniu PIT-36L za 2008 r. Jak wynika z protokołu kontroli, kontrolę przeprowadzono w oparciu o dokumenty źródłowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów za 2008 r. oraz wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 15 grudnia 2010 r. Przedmiotowa kontrola zakończyła się doręczeniem protokołu kontroli 20 maja 2011 r. W wyniku tej kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego na własne nazwisko – N. R. Instytut Metodyczny "M." z siedzibą w G.. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z [...] maja 2011 r. włączył do przedmiotowego postępowania kontrolnego wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 15 grudnia 2010 r. dotyczący m.in. prawidłowości ustalania dochodu z działalności Spółki "R." P. K., R. N. z siedzibą w L., będącego podstawą wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych jej wspólników za 2008 r.

W wyniku dokonanych w trakcie ww. kontroli ustaleń postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

Z dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. wynika, że Skarżący w 2008 r. zawyżył przypadające na niego ze spółki cywilnej "R." P. K., R. N., koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 727.184,19 zł, tj. o: 1.864,19 zł (3.728,39 zł x 50%) z tytułu zakupu biletów lotniczych wystawionych na osoby nie będące pracownikami Spółki, 48.000,00 zł (96.000,00 zł x 50%) z tytułu zakupu w 2008 r. usługi transportowej udokumentowanej fakturą VAT nr 79/2008 z dnia 29 grudnia 2008 r. wystawioną przez "K. " S. L., która de facto nie została wykonana, . 677.320,00 zł (1.354.640,00 zł x 50%) z tytułu zakupu usług od firmy G. LTD. zwana dalej "G.", które miały być wykonane na terenie Chin i dotyczyć reprezentowania Spółki "R." na targach w Chinach, w negocjacjach z dostawcami, przygotowywaniu i przesyłaniu ofert chińskich oraz próbek produkcyjnych. W związku z powyższym, organ I instancji dokonał rozliczenia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych należnego od Skarżącego za 2008 r., z którego wynikał podatek po odliczeniu składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 308.565,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Skarżącego wydatki poniesione przez "R." P. K., R. N. s.c. na zakup:

— biletów samolotowych dla muzyków biorących udział w imprezie B. 2008-w kwocie 2.221,68 zł,

— biletów samolotowych dla Pani M. U. - w kwocie 1.506,71 zł,

— usług świadczonych przez G. - w kwocie 1.354.640,00 zł,

— usług świadczonych przez "K. " S. L. – w kwocie 96.000,00 zł,

2) postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – “O.p." poprzez:

— uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

— dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w konsekwencji przyznania wiary jedynie wybiórczo wybranym dowodom, z jednoczesnym

pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów potwierdzających stanowisko Spółki,

— działanie w sposób sprzeczny z zasadą budzenia zaufania do organów podatkowych poprzez pomijanie dowodów świadczących o prawidłowości stanowiska Spółki i ocenę wątpliwości istniejących w sprawie na niekorzyść podatnika, w sposób sprzeczny z zasadą in dubio pro tributario,

— naruszenie zasady przekonywania poprzez pomijanie argumentów przedstawianych przez stronę, nierozważanie ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także lakoniczną ocenę w zakresie materiału dowodowego,

— brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia arbitralnych twierdzeń organu podatkowego o naruszeniu przez Podatnika przepisów prawa podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powołał się na art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 24a ust. 1 i ust. 7 u.p.d.o.f. oraz art. 193 § 1 i § 2 O.p. i stwierdził, że w Spółce "R." P. K., R. N. s.c. zaewidencjonowano w kosztach uzyskania przychodów faktury VAT, które nie miały związku z przychodami osiąganymi przez Spółkę oraz faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ wskazał też, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w toku przeprowadzonego w Spółce postępowania kontrolnego stwierdzono, że brak jest faktur oraz zapisów księgowych świadczących o przekazywaniu przez Spółkę jakiejkolwiek odzieży na cele reprezentacji bądź dla wskazanych artystów na festiwal sportów ekstremalnych B. 2008.

Organ wyjasnił także, że że nie stanowi kosztu uzyskania przychodu wydatek poniesiony przez Spółkę na zakup biletów samolotowych dla M. U., która nie była pracownikiem Spółki, lecz bliską znajomą pracownika Spółki – M. G.. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi przede wszystkim pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i być poniesiony w celu uzyskania przychodów, natomiast ww. wydatek poniesiony na bilety lotnicze dla Pani M. U., która nie była pracownikiem Spółki, nie spełnia powyższych warunków i w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów.

Organ podkreslił, że w ramach tego kontraktu G. miała świadczyć usługi polegające m.in. na negocjowaniu terminów płatności, upustów, dokonywaniu kontroli jakości, poszukiwaniu nowych technologii wykonania, dostarczaniu nowych próbek materiałów. Z wyjaśnień Spółki wynika, że współpraca z firmą odbywała się za pomocą serwera FTP, na który wysyłane były specyfikacje stanowiące podstawę do przygotowania próbek oraz poszukiwania technologii wykonania. Kontakty i ustalenia dokonywane były drogą elektroniczną (skype, mail). Jednak osoby, z którymi kontaktował się skarżący były pracownikami S., tj. firmy szyjącej i sprzedającej Spółce odzież. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa korespondencja nie potwierdza ustaleń dokonywanych w ramach ww. kontraktu z firmą G..

Organ podkreślił także, że poza fakturą nr [...] z 29 grudnia 2008 r. wystawioną przez "K. " S. L. na kwotę 96.000,00 zł, dokumentującą wykonanie usług transportowych w 2008 r., zeznaniami i wyjaśnieniami S. L., Skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających, że usługa została faktycznie wykonana. Z protokołu przesłuchania świadka wynika, że umowy o wykonanie ww. usług transportowych były zawierane ustnie (na telefon) i dotyczyły wyjazdów po Polsce i Europie. Pan S. L. zeznał, że dowoził towary na targi w Barcelonie i Berlinie. Nie korzystał raczej z hoteli tylko spał w samochodzie. Świadek zeznał, że woził też obcokrajowców m.in. Azjatów i Izraelczyków, którzy oglądali jakieś budynki w celu kupna. S. L. stwierdził, że kwota za usługi transportowe została ustalona po zsumowaniu wszystkich wydatków m.in. paliwa, opłat za autostrady.

Z ustaleń poczynionych w toku postępowania kontrolnego przez organ kontroli skarbowej wynika poza tym, że w 2008 r. Spółka nie działała w zakresie usług doradczo-konsultingowych, nie świadczyła także żadnych usług w zakresie sprzedaży nieruchomości, a jedynie dokonywała rezerwacji apartamentów on-line poprzez stworzenie systemu "Apartament". W związku z tym, załączone do odwołania, oraz ponownie do pisma z dnia 8 października 2012 r., wyjaśnienia A. U. - pracownika Spółki T. sp. z o.o. nie są wiarygodne.

Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutami Skarżącego dotyczącymi naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósło jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego tj.

a) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez: - przyjęcie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki poniesione przez "R." P. K., R. N. s.c. na zakup biletów samolotowych dla muzyków biorących udział w imprezie B. 2008,

- przyjęcie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez Spółkę na zakup usług świadczonych przez G. LTD.,

- przyjęcie, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez Spółkę na zakup usług świadczonych przez "K. " S. L.,

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, 122, 124, 187 § 1, 191, 210 § 4 O.p.,

poprzez:

a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

b) dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w konsekwencji przyznania wiary jedynie wybiórczo wybranym dowodom, a odmówienia wiarygodności dowodom potwierdzającym stanowisko Spółki,

c) działanie w sposób sprzeczny z zasadą budzenia zaufania do organów podatkowych poprzez pomijanie dowodów świadczących o prawidłowości stanowiska Spółki i ocenę wątpliwości istniejących w sprawie na niekorzyść podatnika, w sposób sprzeczny z zasadą in clubio pro tributario,

d) naruszenie zasady przekonywania poprzez pomijanie argumentów przedstawianych przez stronę, nierozważanie ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także lakoniczną ocenę w zakresie materiału dowodowego,

e) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia arbitralnych twierdzeń organu podatkowego o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego, które miało istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).

Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwaną dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, że jest ona zgodna z prawem.

Niezasadne okazały się, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 121, 122,124, art. 187, 191 i art.210 § 4 O.p.

Podkreślić należy, że w toku postępowania organy podatkowe zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Materiał ten został poddany wszechstronnej analizie i ocenie. Wnioski wyprowadzone z tej oceny uznać należy za spójne i logiczne. Dokonana przez organy podatkowe ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie naruszyła zasady swobodnej jego oceny, wyrażonej w art. 191 O.p.

Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom wiarygodności odmówił. Spełnia więc kryteria określone w art. 210 § 4 O.p.

Całkowicie niezrozumiały i niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 187 i 191 O.p., poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie istoty sprawy, których uzasadnienie sprowadza się w zasadzie do przytoczenia zasad ogólnych postępowania podatkowego i negacji argumentacji organu, która nie znajduje oparcia w zebranym sprawie materiale dowodowym. Nie przytoczono też konkretnych faktów i dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko organów podatkowych.

Jak wynika też z zaskarżonej decyzji organ II instancji prawidłowo zinterpretował art. 22 ust. 1 ww. u.p.d.o.f. Przepis ten określa ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść tego przepisu, a także uzasadnił dlaczego sporne wydatki nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Natomiast zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od powiązania określonego wydatku z działalnością podatnika, istnienia bezpośredniego lub nawet tylko potencjalnego związku przyczynowego między wydatkiem, a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika wobec wskazanego kontrahenta, a więc mające charakter ostateczny. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, a to z kolei oznacza, że spoczywa na nim obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania w sposób niebudzący wątpliwości faktu ich poniesienia. Kwestionowane faktury nie dokumentują natomiast rzeczywistych transakcji.

Ponadto podkreślić należy, że omawiany przepis nie uzależnia możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie od faktu ich poniesienia. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów musi on być właściwie udokumentowany. Faktury, rachunki, umowy które nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej, tj. dokumentują sprzedaż towaru (usługi), którego nie było, nie są dokumentami, które pozwalają zweryfikować związek wydatku z przychodem podatnika (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1493/05).

Skoro w przedmiotowej sprawie sporne faktury nie dokumentowały wykonania usług, co dodatkowo w rozpoznawanej sprawie potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2012 r. I SA/Łd 87/12 w stosunku do R. P. K., R. N. s.c. w przedmiocie podatku od towarów i usług, ale oparty na tym samym materiale dowodowym, to kwoty widniejące na nich nie mogą stanowić podstawy do uznania ich za koszt uzyskania przychodów. Zdarzenia gospodarczego o skutkach podatkowych nie stanowi bowiem samo wystawienie faktury, lecz rzeczywiste zdarzenie gospodarcze nimi udokumentowane. Takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Zdaniem Sądu, organy doszły do prawidłowego wniosku, że czynności objęte spornymi fakturami VAT nie zostały wykonane przez wystawcę.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż usługi transportowe udokumentowane fakturą nr [...] z 29 grudnia 2008 r. przez "K." S. L. nie została faktycznie wykonana na rzecz Spółki a strona poza wymienioną fakturą nie posiada żadnych innych dowodów mogących świadczyć o wykonaniu usługi transportowej na jej rzecz.

Organ zwrócił się zarówno do Spółki jak i do S. L. z prośbą o przedłożenie dokumentacji potwierdzającej wykonanie usług transportowych. Jednakże zarówno Spółka jak i jej rzekomy kontrahent nie przedstawili wnioskowanych dowodów.

Składając zeznania świadek S. L. zeznał, iż kwota za świadczone przez jego firmę usługi transportowe na rzecz Spółki została ustalona po zsumowaniu wszystkich poniesionych na jej realizację wydatków, tj. paliwa (zakupywanego również poza granicą Polski, za które płatność dokonywana była w walucie Euro), opłat za autostrady.

Nadto organ wskazał, że w prowadzonych przez Spółkę księgach brak jest dowodów świadczących o poniesieniu kosztów potwierdzających udział Spółki w targach w Barcelonie i w Berlinie w 2008 r. (np. opłat za stoiska, biletów wstępu na targi, na które to uczestnictwo powołuje się w wyjaśnieniach zarówno ona sama jak i cytowany świadek.

W 2008 r. Spółka nie uzyskała również żadnych przychodów z tytułu doradztwa, w związku z którym poniosła rzekome koszty usług transportowych za przewóz gości z Izraela zainteresowanych kupnem nieruchomości w Polsce, jak i nie zawarła takowej umowy. Na udokumentowanie jakiegokolwiek przychodu z tego tytułu Spółka ponownie nie przedłożyła żadnego dowodu.

Organ nadto zauważył, że dokumentacja prowadzona przez S. L. nie zawiera żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie przez niego usług transportowych na rzecz Spółki. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności i brak jakiegokolwiek (poza fakturą) udokumentowania wykonania opisanej usługi transportowej powoduje, że zafakturowane usługi należało uznać, jak uczynił to organ, za niewykonane.

Wbrew zarzutom skargi, trafnie organy podatkowe, zakwestionowały zaliczenie przez Stronę w poczet kosztów uzyskania przychodu wydatków wykazanych w fakturach nr:

1) [...] z 30 maja 2008 r., 2) [...] z 31 sierpnia 2008 r., 3) [...] z 20 października 2008 r., 4) [...] z 31 grudnia 2008 r. dotyczących wykonywania usług na terenie Chin przez G.. Zgodnie ze wskazaniami Spółki, omawiane faktury wystawione zostały w związku z kontraktem zawartym na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. z firmą G.. Z dokumentu tego wynika, że ww. firma będzie dostarczać Spółce usługi wykonywane na terenie Chin. Spółka miała wskazywać branże przemysłu, które są najbardziej interesujące i po konsultacjach telefonicznych lub mailowych z G. miała podejmować działania opisane w kontrakcie (reprezentowanie Spółki na targach branżowych w Chinach i przesyłanie próbek produktów, które są interesujące, reprezentowanie Spółki w negocjacjach z dostawcami, którymi jest zainteresowana, przygotowanie i przesyłanie ofert firm chińskich, które są interesujące oraz przygotowanie i przesyłanie próbek produkcyjnych, które są interesujące.

Zgodnie z postanowieniami cytowanego kontraktu firma G., za wykonane usługi, miała wystawiać faktury w USD, za które Spółka zobowiązała się płacić przelewem na wskazane konto.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał organ ustalił, iż opisane wyżej faktury oraz wystawione do nich faktury VAT wewnętrzne dokumentujące import usług nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały wykonane na rzecz Spółki.

W toku postępowania kontrolnego, z uwagi na niewystarczające dowody i wyjaśnienia, organ zwrócił się do Spółki o przedłożenie wszystkich dowodów, którymi dysponuje, mających świadczyć o zrealizowaniu i wykonaniu postanowień zawartych w kontrakcie. W odpowiedzi Spółka poinformowała, iż przedłożenie wszystkich dowodów dotyczących realizacji usług przez G. jest niewykonalne z powodów technicznych.

Po dokonaniu szczegółowej analizy przedłożonych przez Spółkę organ stwierdził, do czego przychyla się również sąd, że nie potwierdzają one wykonania postanowień przedmiotowego kontraktu. A zatem przedłożona duża ilość wydruków tzw. specyfikacji nie jest dowodem potwierdzającym fakt wykonania i realizacji postanowień kontraktu zawartego pomiędzy Spółką R. P. K., R. N. s.c., a firmą G.. Wskazują one jedynie, że wzory odzieży mają dotyczyć sezonu 2008 i firmy P. K. "R.". Natomiast przedłożona korespondencja mailowa nie jest kompletna, nie posiada podstawowych elementów niezbędnych do potwierdzenia, pomiędzy kim była prowadzona, gdyż brak jest adresów mailowych, a zatem, jak właściwie ocenił to organ, sama jej treść nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia dowodowego.

Organ właściwie uznał, że z uwagi na brak danych adresata i odbiorcy nie można stwierdzić, czy przedstawione maile były w ogóle wysłane, a jeśli tak, to kto był ich adresatem. Na wydrukach widnieją jedynie imiona Kam, Oskar i JOY. Niemożliwe jest ustalenie czy i ewentualnie jaką firmę reprezentowały te osoby. Organy wskazały natomiast, że wśród przedłożonych wydruków korespondencji w formie e-mail w dwóch przypadkach widnieje informacja, że Kam, Oskar i Joy to osoby z firmy szyjącej i sprzedającej Spółce R. P. K., R. N. s.c., odzież tj. S. (email [...] ) o czym świadczy zamieszczona nazwa domeny będąca nazwą firmy S.: [...]).

Z powyższego dobitnie wynika, iż przedstawione wydruki maili nie mogą być poświadczeniem wykonania usług wymienionych w umowie zawartej z firmą G. Mogą jedynie wskazywać, co też przyjął organ, że niniejsza korespondencja prowadzona była z firmą szyjącą i sprzedającą Spółce R. P. K., R. N. s.c., odzież, nie stanowią natomiast potwierdzenia wykonania postanowień kontraktu zawartego przez Spółkę z G.. Tym bardziej, że zakres współpracy miał obejmować reprezentowanie Spółki R. P.K., R.N. s.c., na targach, przesyłanie tej Spółce próbek produkcyjnych a także ciekawych ofert innych firm.

Na uwagę zasługuje to, że w omawianym kontrakcie zostały ściśle określone świadczenia jakie miała realizować chińska firma, natomiast nie sprecyzowano w ogóle warunków płatności. Nie ustalono bowiem na podstawie jakich danych będą ustalane należne kwoty i jaka będzie ich wysokość. Wskazano jedynie, że firma G. będzie wystawiać faktury w USD, za które to Spółka R. P.K., R.N. s.c. będzie płacić przelewem na wskazane konto.

W dokumentach Spółki R. P. K., R. N. s.c. brak jest jakiegokolwiek śladu współpracy ze wskazaną firmą G.. Co więcej, organ ustalił, że Spółka żadnej przesyłki nie kierowała do firmy G.. Wysyłała natomiast przesyłki do firmy chińskiej szyjącej odzież –S.. Dlatego też organ doszedł do przekonania, podzielanego również przez sąd orzekający w niniejszej sprawie, że faktury wystawione przez firmę G. oraz wystawione do nich faktury VAT wewnętrzne dokumentujące import usług nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały wykonane na rzecz Spółki. W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, organy podatkowe dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i było zgodne z prawem (tj. materiały przesłane przez Spółkę m.in. specyfikacje, korespondencje i wyjaśnienia, dowód wpłaty, faktury i umowę, wykaz adresatów odbierających przesyłki od Spółki: informacje od Poczty Polskiej oraz firm G. Sp. z o.o. i dokonały oceny tegoż materiału dowodowego w granicach swobodnej oceny dowodów w sposób logiczny i odpowiadający zasadom doświadczenia życiowego. Ustosunkowały się do wszystkich zebranych dowodów. Dokonały również rozpatrzenia poszczególnych dowodów w powiązaniu z innymi, zgromadzonymi w sprawie, w ich wzajemnej łączności.

W oparciu o taką ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ doszedł do przekonania, które podziela również sąd w orzekającym składzie, że faktury wystawione w 2008 r. przez firmę G. nie stanowią podstawy do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków w nich wykazanych.

Sąd podziela również stanowisko organów podatkowych, iż wydatki na zakup biletów lotniczych dla muzyków biorących udział w imprezie B. 2008 w zamian za reklamę firmy "R." P.K., R.N. s.c. nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki-zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organy podatkowe wnikliwie przeanalizowały wyjaśnienia Strony w powyższym zakresie, odniosły się też szczegółówo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentów i dowodów przedstawionych przez Stronę.Ocena tych dowodów pozostaje zdaniem Sądu w zgodzie z art.191 O.p.

Argumentacja skargi natomiast nie daje podstaw do skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu podatkowym.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w toku przeprowadzonego w Spółce postępowania kontrolnego stwierdzono, że brak jest faktur oraz zapisów księgowych świadczących o przekazywaniu przez Spółkę jakiejkolwiek odzieży na cele reprezentacji bądź dla wskazanych artystów na festiwal sportów ekstremalnych B. 2008.

Z przedstawionych przez pełnomocnika Strony zdjęć prezentujących muzyków ubranych w odzież R., wydrukowane kadry z filmu oraz wzory odzieży produkowanej przez Spółkę wynika, że na odzieży na nich widocznej widnieje napis "R." tj. rodzaj danego modelu i umieszczony znak graficzny należący do firmy "R." P. K., dotyczą one sezonu 2008 r. i zostały wykonane dla firmy "R." P. K., a nie dla "R." P. K., R. N. s.c. Ponadto jak ustalono w toku kontroli z informacji zamieszczonych z Biuletynie Urzędu Patentowego nr 13 z 2006r. umieszczony znak słowno-graficzny "R." to znak należący do "R." P. K.. Natomiast Spółka "R." P. K., R. N. s.c. w 2006r. nie miała zastrzeżonego znaku słowno-graficznego. Zgłoszenia tego znaku dokonała dopiero w Biuletynie nr 17 z 2010 r. Z powyższych okoliczności wynika, że firma Skarżącego mogła jedynie reklamować towary innej firmy, a nie własnej, co z oczywistych względów dyskwalifikuje możliwość uznania spornych wydatków za koszty uzyskania przychodu.

W konsekwencji uznać należy, iż argumentacja Strony co do zasadności zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wyżej wymienionych wydatków, jest niewiarygodna i nie została przez Stronę udokumentowana.

Reasumując jeszcze raz podkreślić należy, że do uznania, że wykazane w fakturach wydatki mają związek z przychodem podatnika i zostały rzeczywiście poniesione, nie wystarcza samo przedłożenie faktur. Jak wynika z akt sprawy, pomimo uzasadnionych wątpliwości organu, wynikających z zebranych w toku obszernego postępowania dowodów, tego, że sporne usługi zostały wykonane, prowadzący działalność gospodarczą podatnik dostatecznie nie udokumentował i nie uwiarygodnił. Wobec tego pomniejszenie przez niego przychodu o wydatki wykazane w spornych fakturach narusza dyspozycję art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności

-----------------------

14