Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 680/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art.35 ust.1 pkt.1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak[...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...]marca 2003 r., znak: [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z przystosowaniem budynków na punkt sprzedaży pasz dla zwierząt, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] przy ul. P. oraz odmówił wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta wydał decyzję, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorce B.G. pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w celu przystosowania budynku na punkt sprzedaży pasz dla zwierząt wraz z magazynem pasz na działce nr [...] i [...] przy ul. P. Z projektu wynikało, że planowana inwestycja obejmuje magazynowanie i sprzedaż pasz dla bydła, trzody chlewnej i drobiu oraz karmy dla psów, kotów i innych zwierząt domowych. Do wniosku dołączono postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2002 r., Sygn. akt [...], przysądzające inwestorowi prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę nr [...] o powierzchni 0,06 ha położoną w W., stanowiącą własność gminy W.

Właściciele sąsiedniej nieruchomości, K. i . J. sprzeciwiali się tej decyzji, podnosząc, że inwestycja będzie uciążliwa dla mieszkańców ze względu na usytuowanie jej w centrum miejscowości, przy głównej ulicy o zwartej zabudowie mieszkaniowej i w pobliżu szkoły.

Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję i odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego wyjaśnił, że zamierzona inwestycja sprzeczna jest z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr VI/24/89 z dnia 28 lutego 1989 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa nr 10, poz. 126 z dnia 23 maja 1989 r. Zgodnie z nim działki inwestorki nr [...] i [...] położone są w terenie oznaczonym w planie symbolem 51 MN, opisanym jako "teren budownictwa jednorodzinnego na działkach o pow. 900 m2 z możliwością lokalizacji usług. Adaptacja pawilonu administracyjno-handlowego GS, wspólnoty Leśnej Rolników osady W. oraz Domu Kultury".

Tymczasem, jak wynika z załączonego do wniosku w/w postanowienia Sądu Rejonowego, działka inwestora ma powierzchnię 600 m2, a więc mniejszą niż wymagana dla lokalizacji usług.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że taki zapis planu związany jest ze zwartą zabudową mieszkaniową w centrum miejscowości i ma za zadanie zabezpieczać interesy mieszkańców i chronić przed nadmierną koncentracją usług i związanych z tym uciążliwości w zabudowie mieszkaniowej. Poza tym, podstawową funkcją jednostki strukturalnej 51 MN jest budownictwo jednorodzinne, a możliwość lokalizacji usług stanowi uzupełnienie zabudowy. Ze względu na to, że według projektu działka ma być w całości przeznaczona na działalność gospodarczą należało uznać projekt za sprzeczny z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego i odmówić jego zatwierdzenia.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane oraz § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47/ zgodnie z którym właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części po sprawdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, a także art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestorka B.G. domagała się uchylenia decyzji organu II instancji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że inwestycja nie będzie uciążliwa dla mieszkańców, ponieważ pasze będą sprzedawane w zamkniętych opakowaniach i nie będą wydzielać nieprzyjemnych zapachów; projektowana działalność usługowa nie wpłynie również w sposób negatywny na środowisko naturalne, tj. nie zanieczyści powietrza, wody i gleby.

Poza tym projektowany magazyn nie jest odrębną jednostką gospodarcza, lecz związany jest ze sklepem, więc nie można mówić o naruszeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje na tym terenie funkcji magazynowej.

Skarżąca podkreśliła również, że ze wskazanego projektu wynika, że poddasze nad sklepem ma charakter mieszkalny i jest przeznaczone do zamieszkania, z tego względu nietrafne jest stwierdzenie organu odwoławczego, że zamierza ona wykorzystywać działkę wyłącznie na działalność gospodarczą.

Inwestorka zauważyła także, iż poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości – zgodnie z miejscowym planem – również prowadził działalność handlową w branży przemysłowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej podkreślił, że podstawą rozstrzygnięcia nie były uciążliwości związane z planowaną działalnością usługową, lecz powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego miejscowości W.– C. który organ administracyjny miał obowiązek respektować z mocy § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47/.

Poza tym zarzut skarżącej, że poddasze na sklepem ma charakter mieszkalny i jest przeznaczone do zamieszkania zupełnie nie znajduje potwierdzenia zarówno w części opisowej jak i rysunkowej projektu. Na stronie tytułowej projektu budowlanego /k-I-1/ autor opracowania wskazuje, iż jego tematem jest zmiana sposobu użytkowania obiektu z przeznaczeniem na punkt sprzedaży pasz, a jako obiekty wskazuje: adaptację budynku handlowego na sklep z paszami oraz adaptację budynku gospodarczego na magazyn pasz. W części opisowej projektu również nie ma mowy o funkcji mieszkalnej, natomiast w opisie technicznym /k-I-1-str.2/ w pkt 6 – Projektowane użytkowanie posesji, projektant zapisał: "Na posesji inwestor przewiduje prowadzenie działalności handlowej – punkt sprzedaży pasz" i niżej w pkt 6a/ zapisano: "budynek handlowy po przeprowadzeniu robót remontowo-adaptacyjnych wykorzystany zostanie jako sklep z paszami", a w pkt 6b/ "budynek gospodarczy po wykonaniu drobnych robót adaptacyjnych przeznaczony będzie na magazyn pasz". Natomiast na projekcie zagospodarowania działki /k-I-1-ark.Nr 1/ budynki na działkach skarżącej oznaczono następująco: A – budynek sklepu, B – budynek magazynu. Zatem stwierdzenie, iż ze złożonego przez inwestora projektu adaptacji wynika, iż cała działka ma być przeznaczona na działalność gospodarczą – jest w pełni uzasadnione. Podstawową funkcją jednostki strukturalnej 51MN jest budownictwo jednorodzinne, a możliwość lokalizacji usług stanowi uzupełnienie zabudowy.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/.

Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016/ wyraźnie określają, jakie warunki muszą być spełnione, by organ administracyjny mógł wydać pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę.

W art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawa zalicza do nich m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu. W razie stwierdzenia rozbieżności w tym zakresie organ administracyjny ma obowiązek wydać decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w szczególności ze złożonego projektu wynika, że skarżąca właścicielka działek nr [...] i [...] zamierza w usytuowanym tam budynku dokonać robót budowlanych w celu przystosowania go na punkt sprzedaży pasz i magazyn.

Działki skarżącej, na których ma być realizowana planowana inwestycja objęte są w miejscowym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości W. symbolem 51MN i przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. Plan dopuszcza również możliwość prowadzenia w tym obszarze działalności usługowej, ale wyłącznie na działkach o powierzchni przekraczającej 900 m2 i tylko jako element uzupełniający zabudowę.

Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2002 r., Sygn. akt [...] powierzchnia przedmiotowej działki skarżącej jest mniejsza niż wymagana w planie i wynosi 600 m2.

Poza tym – wbrew zarzutom skargi – zamierzona inwestycja w całości ma pełnić funkcję gospodarczo-usługową, a nie mieszkalną, co wynika wprost z projektu przedstawionego przez skarżących.

W tej sytuacji, z uwagi na niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ administracyjny miał obowiązek odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tych samych przyczyn, na podstawie przepisu ustawy oraz § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47/ organ słusznie odmówił wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznając skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.