Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 546/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 35 ust. 1, 112 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
article: par. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 670
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej w dniu [...] stycznia 2019 r. działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 268a ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z pkt [...] ppkt [...] upoważnienia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2018 r., wydał decyzję nr [...], mocą której:

uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia [...] P. K. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję – w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, oraz ustalił nową datę zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy na dzień [...] stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister Obrony Narodowej stwierdził, że zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2017 r. – [...] P. K., pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym radcy prawnego – Centrum Operacji [...] – Dowództwo Komponentu [...], został pisemnie powiadomiony o wszczęciu wobec niego postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

Organ w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydał decyzję nr [...] (punkt 1) w sprawie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] marca 2018 r. wskutek niewyznaczania na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

Oficer złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając zmiany zaskarżonej decyzji poprzez ponowne wyznaczenie na dotychczas zajmowane stanowisko służbowe lub przeniesienie do rezerwy kadrowej do dnia [...] lipca 2018 r. bądź skrócenie okresu wypowiedzenia do dnia [...] stycznia 2018 r.

Minister Obrony Narodowej wydał w dniu [...] listopada 2017 r. decyzję

nr [...], którą to decyzją uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r.

nr [...] w przedmiocie zwolnienia [...] P. K. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję –

w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej

i przeniesienia do rezerwy, oraz ustalił nową datę zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy na dzień [...] stycznia 2018 r.;

w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Na powyższą decyzję P. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 77/18 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że Organ – poza ogólnikowym stwierdzeniem o zmianach organizacyjno-etatowych w Siłach Zbrojnych RP – nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakichkolwiek konkretów odnoszących się do sytuacji skarżącego.

Minister Obrony Narodowej w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. wskazał, że podstawę prawną decyzji nr [...] (punkt 1) z dnia [...] sierpnia 2017 r. stanowił art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r.

o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) dalej ustawa pragmatyczna, zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić

z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W takim przypadku, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza.

W sprawie bezsporne jest, że zainteresowany pełnił do dnia [...] września

2017 r. zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym radcy prawnego

w Centrum Operacji [...] Dowództwa Komponentu [...] i nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

Organ wojskowy skorzystał z prawa przysługującego mu na mocy art. 112

ust. 1 pkt 3 wymienionej wojskowej ustawy pragmatycznej i zwolnił oficera

z zawodowej służby wojskowej w terminie wynikającym z art. 112 ust. 2 tej ustawy. Motywem rozstrzygnięcia był, zdaniem organu, trwający w Siłach Zbrojnych RP proces zmian organizacyjno-etatowych. Proces ten dotyczy w szczególności stanowisk służbowych przeznaczonych dla oficerów starszych (STE: PPŁK PŁK),

w tym i stanowisk służbowych przeznaczonych dla radców prawnych. Aktualnie

w strukturze Sił Zbrojnych RP występują jedynie 42 etaty radcowskie przeznaczone dla żołnierzy zawodowych i w zdecydowanej większości są to stanowiska zaszeregowane do STE: PŁK. Dla przykładu organ wskazał, że w samej tylko strukturze etatowej Departamentu Kadr MON występowało do niedawna 5 stanowisk służbowych przeznaczonych dla radców prawnych, a obecnie są tylko dwa stanowiska służbowe zaszeregowane do STE: PŁK. W kwestii likwidacji stanowiska, które zajmował [...] P. K. organ wskazał, że odbyła się ona właśnie po zwolnieniu stanowiska przez skarżącego oficera.

Organ szczegółowo wyjaśnił w dalszej części uzasadnienia ilu żołnierzy zawodowych posiada uprawnienia radcy prawnego. Wskazał, że w większości są to oficerowie młodsi. Organ wskazał, że w strukturach organizacyjnych Sił Zbrojnych RP brak jest stanowisk służbowych radców prawnych zaszeregowanych do tych stopni etatowych. Aby zapewnić tym oficerom możliwość rozwoju, zgodnie

z posiadanymi kwalifikacjami, a tym samym wykorzystać ich kwalifikacje dla ochrony interesów Sił Zbrojnych RP, do ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dodano art. 42d przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 stycznia 2016 r. (Dz. U. poz. 308) zmieniającej nim powołaną ustawę z dniem 25 marca 2016 r., w świetle którego Minister Obrony Narodowej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyznaczyć żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe wyższe o dwa stopnie wojskowe i więcej, bez mianowania na wyższy stopień wojskowy. Dało to możliwość wyznaczania na stanowiska służbowe radców prawnych o STE: PŁK i PPŁK żołnierzy posiadających uprawnienia radców prawnych, którzy ze względu na wiek

i okres dotychczasowej służby wojskowej, zajmują stanowiska służbowe o niższych stopniach etatowych (referentów prawnych, specjalistów).

Następnie organ powołał się na treść art. 35 ust.1 ustawy pragmatycznej wskazując, że o istnieniu potrzeby wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe, decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy.

Z brzmienia wyżej powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych RP. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że pełnienie służby na określonym stanowisku służbowym nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych RP rozumianych jako celowość wyznaczenia na stanowisko służbowe. O tym natomiast, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 487/08).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że zaprezentowane przez oficera w przedmiotowym wniosku argumenty nie stanowią merytorycznych zarzutów, w związku z czym nie mogą zostać uwzględnione. Celowość zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej uzasadniają - zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy – potrzeby Sił Zbrojnych. Dodatkowo organ podkreślił, że ewentualne przeniesienie oficera do rezerwy kadrowej, z uwagi na aktualny brak możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe przeznaczone dla radcy prawnego również nie byłoby celowe i w konsekwencji skutkowałoby również zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej (art. 111 pkt 10 wojskowej ustawy pragmatycznej).

[...] P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję administracyjna Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...].

Zaskarżonym decyzjom zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 112 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 45 ust.1 pkt.2 w zw. z art .114 ust.2 i 7 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz brak uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami,

a także obejściu prawa poprzez zwolnienie go z innej przyczyny niż likwidacja stanowiska,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "kpa") , art. 153 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez:

a) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału i błędne przyjęcie, nie mając na względzie słusznego interesu strony

i słusznego interesu obywateli, że istniały przesłanki do fakultatywnego zwolnienia mnie z wojska, a także milczące pozostawienie wniosku strony złożone przed wydaniem decyzji;

b) nierówne potraktowanie strony w stosunku do innych oficerów i powoływanie się na praktyki oraz okoliczności nie mające miejsca w rzeczywistości, a w konsekwencji całkowity brak uzasadnienia decyzji co do przyczyn zwolnienia oraz przyczyn wyboru przez Ministra Obrony Narodowej możliwości zwolnienia

z zawodowej służby wojskowej jaką daje przepis art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej, tj. brak uzasadnienia decyzji uznaniowej;

c) naruszenie zasady związania oceną prawną organu wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie

W związku z powyższym wnosił:

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., o uchylenie

w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz decyzji ją poprzedzającej

bądź też:

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w związku z kwalifikowaną wadą jaką jest naruszenie zasady związania organu oceną Sądu zawartą w wyroku.

W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty. Skarżący nadmienił, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. otrzymał opinię służbową, w której wystawiono ocenę wzorową. Także w dniu [...] września 2017 r. otrzymał od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego poświadczenie bezpieczeństwa dopuszczające do tajemnicy o klauzuli "Tajne", UE/EU Sekret i NATO Secret. Wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie zmian polegających na konieczności zapewnienia stanowisk młodszym oficerom to czysta beletrystyka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).

Ponadto zgodnie z art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem postepowania.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 77/18 wskazano, że "Organ – poza ogólnikowym stwierdzeniem o zmianach organizacyjno-etatowych w Siłach Zbrojnych RP – nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakichkolwiek konkretów odnoszących się do sytuacji skarżącego. Minister Obrony Narodowej nie wyjaśnił, chociażby w ogólnych zarysach, jakie zmiany organizacyjno-etatowe spowodowały podjęcie zaskarżonej decyzji. Nie jest wystarczające, zdaniem Sądu, powoływanie się na takie zmiany, bez wskazania jakichkolwiek konkretów, które odnosiłyby się do analizowanej sprawy.".

W istocie uważna lektura zaskarżonej decyzji wskazuje, że jedyną konkretną okolicznością, na którą powołuje się organ, jest kwestia uzyskania przez skarżącego wieku uprawniającego do pełnych świadczeń emerytalnych. Takie uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niewątpliwie obsada stanowisk wojskowych leży w gestii organów wojskowych, lecz decyzje o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej – jako uznaniowe decyzje administracyjne – wymagają szczególnie starannego uzasadnienia, a prawidłowość tego uzasadnienia podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez [...] P. K. skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2019 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta ma usprawiedliwione podstaw, gdyż organ nie wykonał wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 77/18, czym naruszył art. 153 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art.112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.), zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych

z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 670 ze zm.), w przypadku niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję organ właściwy do wyznaczania na stanowisko służbowe występuje z wnioskiem do organu zwalniającego o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Organ zwalniający w przypadku, o którym mowa w ust. 1: wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza (ust. 2 pkt 1 powołanego §).

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zwolnienie następuje w terminie określonym w art. 112 ust. 2 ustawy (ust. 3 powołanego §).

Przyczyną dokonania przez organ zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej była okoliczność niewyznaczenia go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Decyzja opiera się wprost na treści art. 112 pkt 3 ustawy pragmatycznej oraz § 13 ust. 2 pkt 1 i ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej.

Decyzja podjęta na podstawie powyższego przepisu, jak zasadnie wskazał organ, ma charakter decyzji uznaniowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana

z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej.

Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony.

W niniejszej sprawie organ, w ocenie Sądu, poza powołaniem się w decyzji organu I instancji na osiągnięcie przez skarżącego wieku emerytalnego nie zawarł

w zaskarżonej decyzji żadnych konkretnych odniesień do sytuacji skarżącego. Ogólne stwierdzenia, co do ruchów kadrowych w Siłach Zbrojnych, które są związane ze zmianami organizacyjno-etatowymi, polegającymi na likwidacji części stanowisk służbowych bądź obniżeniu ich stopni etatowych, nie znajdują przełożenia na osobistą sytuację skarżącego.

Jak podnosi skarżący w swojej skardze, dotychczas zawodową służbę wojskową pełnił na stanowisku radcy prawnego Centrum Operacji [...] - Komponentu [...] w [...] w stopniu [...]. Decyzją

nr [...] z dnia [...].05.2017 r. Minister Obrony Narodowej przedłużył mu kadencję

na stanowisku do dnia [...].07.2017 r., a następnie decyzją nr [...] z dnia

[...].07.2017 r. do dnia [...].09.2017 r.

W ocenie Sądu organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominął całkowicie osobę skarżącego koncentrując się na wyżej wskazanych ruchach organizacyjno -etatowych. Nie wziął pod uwagę oceny pracy skarżącego dokonanej przez bezpośrednich przełożonych. W tym miejscu należy wskazać, że Dowódca Centrum Operacji [...] - Komponentu [...] (CO[...]-DK[...]) w [...] wnioskiem z dnia [...].06.2017 r. wystąpił drogą służbową do Ministra Obrony Narodowej o wyznaczenie go na dotychczasowe stanowisko na kolejną kadencję. Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych pismem z dnia [...].06.2017 r. przesłał ww. wniosek

do Ministra z poparciem. Biorąc pod uwagę fakt, iż wniosek pozostał bez odpowiedzi Dowódca CO[...]-DK[...] w [...] skierował w dniu [...].09.2017r. do Ministra Obrony Narodowej kolejny wniosek o wyznaczenie skarżącego na dotychczasowe stanowisko, a Dowódca Operacyjny Rodzajów Sil Zbrojnych przesłał ten wniosek do Ministra z poparciem w dniu [...].09.2017 r.

W dniu [...].08.2017 r. skarżący otrzymał Opinię Służbową, w której oceniono wzorowo (6). Także w dniu [...].09.2017 roku otrzymał od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego poświadczenie bezpieczeństwa nr [...] dopuszczające

do tajemnicy o klauzuli "TAJNE", a więc klauzuli wymaganej na dotychczas zajmowanym przez skarżącego stanowisku, a także dopuszczające

do tajemnicy Unii Europejskiej - Secret UE/EU Sekret oraz NATO-Nato Secret,

a więc klauzuli wymaganej na dotychczasowym stanowisku.

Powyższe zdaniem Sądu świadczy o tym, że w ocenie swoich bezpośrednich przełożonych skarżący był oceniany bardzo wysoko i Dowódca Centrum Operacji [...] - Komponentu [...] dążył do wyznaczenia skarżącego

na dotychczasowe stanowisko na następna kadencję.

Podkreślenia wymaga również fakt, że stanowisko służbowe, które zajmował skarżący nie uległo likwidacji, przypisany mu został tylko inny stopień wojskowy [...] (protokół z rozprawy z dnia [...] czerwca 2019 r.) Tymczasem

w uzasadnieniu decyzji wskazano, że stanowisko uległo likwidacji

w dotychczasowym kształcie i obecnie jest zaszeregowane do STE : PPŁK.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że znana jest mu treść art. 35 ust. 1 ustawy pragmatycznej, z której wynika, iż: "żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych,

w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych, posiadanej oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych (grupach osobowych) ".

Z brzmienia wyżej powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie

z potrzebami Sił Zbrojnych RP, jednak nie oznacza to prawa organu do wydania decyzji w trybie art. 112 pkt 3 ustawy pragmatycznej, której uzasadnienie nie poddaje się kontroli Sądu z uwagi na całkowity brak odniesienia go do osoby skarżącego. Uzasadniając decyzję uznaniową organ winien wszystkie swoje przemyślenia dotyczące zmian organizacyjno-etatowych powiązać bezpośrednio z osobą skarżącego, czego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ jest zobowiązany niezależnie

od wydanego rozstrzygnięcia do powiązania uzasadnienia rozstrzygnięcia z osobą skarżącego.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.