Wyrok NSA, sygn. akt OSK 928/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 101 poz 1092
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - t. jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska, Elżbieta Stebnicka /spr./, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rafała M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt 4/II SA/Ka 3371/01 w sprawie ze skargi Rafała M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia 9 października 2001 r. (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 928/04 UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 stycznia 2004 r. oddalił skargę Rafała M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia 9 października 2001 r., którą to decyzją została uchylona decyzja Komendanta Miejskiego Policji w S. tylko w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i organ II instancji orzekł o zwolnieniu ze służby Rafała M. na dzień 31 października 2001 r., a nie jak ustalono w decyzji I instancji na dzień 31 sierpnia 2001 r. W pozostałej części decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. Podstawą wydania decyzji przez oba organy był fakt, że orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia 24 lipca 2001 r. Komendanta Miejskiego Policji w S. została w stosunku do Rafała M. za popełnione przewinienie, wymierzona kara wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez (...) Komendanta Policji w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podał, że do 19 października 2001 r., tj. do dnia zmiany treści art. 139 ustawy o Policji ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. nr 100 poz. 1084/ od orzeczeń dyscyplinarnych wydanych w II instancji nie przysługiwały środki odwoławcze czy zaskarżenia. Orzeczenie dyscyplinarne zostało podjęte przez organ odwoławczy w dniu 31 sierpnia 2001 r. i podlegało wykonaniu.

Stosownie natomiast do postanowień art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2000 nr 101 poz. 1092 ze zm./ policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Postanowienia tego przepisu nakładają na organ obowiązek zwolnienia policjanta ze służby. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uchylił w części decyzję organu I instancji dotyczącą terminu zwolnienia skarżącego ze służby.

Skarżący orzeczenie dyscyplinarne z dnia 31 sierpnia 2001 r. otrzymał 6 września 2001 r., a zatem od tego dnia stosowanie do postanowień art. 110 Kpa organ był tą decyzją związany i z tą datą weszła do obrotu prawnego.

Organ I instancji orzekając o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2001 r. uczynił to przedwcześnie.

Z tych względów Sąd uznał, że decyzja II instancji jest prawidłowa.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł pełnomocnik Rafała M. zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 138 ustawy o Policji przez błędną jego wykładnię i wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącego z treści art. 138 ustawy o Policji wynika, iż od orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzja zatem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej zwolnienia ze służby nie była ostateczna, a o uprawnieniu wniesienia skargi do sądu skarżący nie został pouczony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu wynikającej z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Według tej zasady sąd rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej. Te stwierdzenia wiążą się z oceną sformułowanych w skardze zarzutów w zakresie naruszenia określonych przepisów.

Dokonując tej oceny należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2000 nr 101 poz. 1092/ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, tj. w dniu 9 października 2001 r. - nie znajduje uzasadnienia. Z postanowienia tego przepisu wynika, że policjanta zwalnia się ze służby jeżeli została mu wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Użyte w tym przepisie słowa "zwalnia się" oznacza, że organ jeżeli została wymierzona policjantowi kara wydalenia ze służby "musi" policjanta zwolnić, a nie "może" zwolnić ze służby. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący Rafał M. orzeczeniem dyscyplinarnym (...) Komendanta Miejskiej Policji w S. został za popełnione przewinienie ukarany karą wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem z dnia 31 sierpnia 2001 r. (...) Komendanta Wojewódzkiej Policji. Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2000 nr 101 poz. 1092/ w rozdziale 10 dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów nie przewidywała zaskarżania orzeczeń dyscyplinarnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 139 ust. 2 ustawy nie zawierało takich uregulowań. Orzeczenie dyscyplinarne (...) Komendanta Wojewódzkiej Policji w K. z dnia 31 sierpnia 2001 r. wobec braku uregulowań ustawowych, nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przepis o zaskarżaniu orzeczeń kończących postępowanie dyscyplinarne do Naczelnego Sądu Administracyjnego został dodany dopiero przez art. 1 pkt 39 lit. "b" ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. nr 100 poz. 1084/ która weszła w życie z dniem 19 października 2001 r.

Prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby, które skarżący otrzymał 6 września 2001 r., wiązało z tą datą organ i mogło stanowić stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby.

Skarga kasacyjna jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.