Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 405/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 18 § 1 pkt 6a, art 55 § 1, art 184 w zw z art 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 23/11 oddalające wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie z wniosku Z. T. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania sądowi skargi z dnia 1 listopada 1987 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 23/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Z. T. o wymierzenie grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 1 listopada 1987 r. Z. T., złożył pismo do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. Pismo to zostało przekazane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wraz z innymi dokumentami w dniu 30 kwietnia 2001 r. do Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

Oddalając wniosek o wymierzenie grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał skargę Z. T. po 23 latach od jej wniesienia. Przekazanie przedmiotowej skargi nastąpiło dopiero w wyniku realizacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 62/10.

Jednakże Sąd wskazał, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", przewidujący możliwość wymierzenia grzywny za nieprzekazanie przez organ skargi do sądu w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r. W dniu 1 listopada 1987 r., tj. w dniu złożenia przez Z. T. skargi na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego regulował art. 200 k.p.a. Obowiązujące w dacie wniesienia skargi przepisy nie przewidywały możliwości nałożenia jakichkolwiek sankcji na organ, który nie dopełnił obowiązku przekazania skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sankcji w postaci grzywny nie przewidywała również ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obowiązująca od dnia 1 października 1995 r.

Ponadto w dniu 1 stycznia 2004 r., tj. w dniu wejścia w życie przepisów powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga Z. T. z dnia 1 listopada 1987 r. znajdowała się w Instytucie Pamięci Narodowej w Warszawie, dokąd została przekazana w dniu 30 kwietnia 2001 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. T., domagając się jego zmiany i wymierzenia organowi grzywny.

W uzasadnieniu wnoszący zażalenie podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie pouczył o przysługującym stronie środku zaskarżenia, a ponadto wskazał, że Sędzia WSA E. M., która brała udział w wydaniu dwóch orzeczeń kończących postępowanie w sprawach o sygn. akt II SA/Wa 1966/09 oraz II SA/Wa 305/11, powinna podlegać wyłączeniu w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a.

Ponadto, w ocenie Z. T., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wypełnił obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., gdyż pismo zatytułowane "Odpowiedź na skargę" nie zawiera elementów odnoszących się do zarzutów skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a. wskazać należy, że stosownie do powołanego przepisu sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie.

W powołanej przez wnoszącego zażalenie sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1966/09 Sędzia WSA E. M. brała udział w wydaniu postanowienia o odrzuceniu wniosku Z. T. o wyłączenie sędziego E. P. oraz sędziego A. G., natomiast postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 305/11 odrzucono skargę na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 1986 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby bezpieczeństwa.

W świetle powołanej wyżej przesłanki niezasadnym jest twierdzenie, iż Sędzia E. M., która brała udział w wydaniu wyżej wymienionych orzeczeń, nie mogła uczestniczyć w rozpoznaniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Skarga na działalność organu, polegającą na nieprzekazaniu sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę nie mieści się bowiem w dyspozycji art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a. Brak jest również podstaw, aby uznać, że z mocy prawa w/w sędzia, która rozpoznawała w innej sprawie wniosek o wyłączenie sędziów, podlegała wyłączeniu z mocy ustawy.

Ponadto w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08 zajęto stanowisko, iż od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. zgodnie z art. 173 § 1 in fine P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a. służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna. W konsekwencji powyższego należy uznać, iż pouczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o przysługującym Z. T. środku zaskarżenia od postanowienia z dnia 10 maja 2011 r. było prawidłowe.

Należy również podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż w dacie złożenia skargi na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego regulował art. 200 k.p.a., który nie przewidywał możliwości złożenia wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Możliwości takiej nie przewidywał też żaden inny przepis ustawy. Stan ten zmieniło dopiero wejście w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji za prawidłowy uznać trzeba pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że skoro w dacie wniesienia skargi przepisy nie przewidywały możliwości nałożenia sankcji w postaci grzywny na organ, który nie dopełnił obowiązku przekazania skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku i nałożenia grzywny.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.