Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1124/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 109, art. 113 § 1, art. 91 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.), Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2009r. sygn. akt I SA/Wa 1539/08 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1539/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]. Decyzją tą, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wniosku złożonego przez W. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] października 1998 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 1998 r. [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 1998 r. Rada Gminy O. postanowiła dokonać scalenia i podziału na działki budowlane gruntów położonych na osiedlu "[...]" w O. o łącznej powierzchni 1,4818 ha, w tym działki o nr ew. [...] o powierzchni 1,4043 ha, stanowiącej własność W. W., oraz działki nr ew. [...] o powierzchni 0,0775 ha, stanowiącej własność Gminy O. W wyniku scalenia i podziału wydzielono: działkę o pow. 207 m2, przeznaczoną na drogi dojazdowe, działkę o pow. 931 m2, przekazaną na rzecz Gminy O. oraz 16 działek o łącznej pow. 13.680 m2, które przekazano W. W.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...] Wójt Gminy O. orzekł o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działek budowlanych, otrzymanych przez W. W. w wyniku scalenia i podziału, w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas posiadanych, w wysokości 9.007,62 złotych. Jednocześnie zobowiązano W. W. do jej jednorazowej wpłaty w terminie nie dłuższym niż 30 dni od uprawomocnienia się decyzji. Decyzja ta został utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Siedlcach z dnia [...] października 1998 r. nr [...].

Wniesioną przez W. W. na powyższą decyzję skargę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 8 marca 2000 r. sygn. akt I SA 2003/98.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2008 r. W. W., powołując się na art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5, § 2 i 3, art. 147, art. 150 i art. 35 k.p.a. oraz art. 118 k.c., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż Wójt Gminy O. uchyla się od wznowienia postępowania, zaś wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma nic wspólnego ze wznowieniem postępowania, ponieważ kwestionowana decyzja została wydana na podstawie nierzetelnej dokumentacji z lat 1986 i 1987. Do wniosku skarżący dołączył pisma Wójta Gminy O. z [...] kwietnia 2005 r. i [...] maja 2008 r. oraz pismo Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2008 r., w których organy administracji wyjaśniają jakie przepisy mają zastosowanie przy wznowieniu postępowania administracyjnego i zażaleniu na bezczynność organu oraz wyjaśniają okoliczności dotyczące scalenia i podziału nieruchomości położonych przy ul. [...] w O.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z [...] października 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...] sierpnia 1998 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż takie samo co do istoty żądanie W. W. było już przedmiotem prowadzonego przez Kolegium postępowania. Zostało ono zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie, a wniesiona na to rozstrzygnięcie skarga została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalona wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I SA/WA 2054/06.

Ponadto zdaniem Kolegium, składając po raz kolejny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie, która wielokrotnie była już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, W. W. uchybił również terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a.

Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. W. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż wydana decyzja jest niezgodna z prawem. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymało swoje poprzednie rozstrzygnięcie w mocy. Wskazując na istotę postępowania wznowieniowego i jego poszczególne etapy organ wyjaśnił, iż zbadał, czy W. W., będący uprawnionym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie, złożył swój wniosek w zakreślonym ustawowo terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Terminu tego, zdaniem Kolegium, skarżący nie dochował, bowiem nie powołał się na żadne nowe okoliczności, które pojawiły się od dnia wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 2054/06. Za takie okoliczności nie można też uznać załączonych przez wnioskodawcę pism, gdyż zawierają znane mu okoliczności. W tej sytuacji nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy O. z [...] sierpnia 1998 r. i utrzymującą ją w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 1998 r. z uwagi na uchybienie terminowi określonemu w dyspozycji art. 148 k.p.a

Organ podkreślił przy tym, iż wnoszący o wznowienie postępowania administracyjnego ma obowiązek udowodnić, że podanie wniósł przed upływem jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji. W. W., nie podał zaś żadnych okoliczności świadczących o dochowaniu tego terminu.

Na powyższą decyzję W. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Kolegium wydanie decyzji "z naruszeniem przepisów, na podstawie niekompletnej, nieprawdziwej dokumentacji z lat 1997-1998, do której toczy się postępowanie, z pominięciem dokumentacji prawdziwej, właściwej z lat 1986-1987, wydanej w tej samej sprawie przez Gminną Radę Narodową w O.". Skarżący wskazał ponadto na nieprawidłowości jakie jego zdaniem miały miejsce w toku postępowania w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lipca 2008 r. i wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało argumenty zawarte w treści zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

W dniu 6 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe ustanowionego w sprawie z urzędu pełnomocnika skarżącego, w którym zarzucił ona zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów postępowania w stopni mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 148 § 2 k.p.a. poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności z urzędu, które zmierzałyby do ustalenia, czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie, w szczególności brak wezwania wnioskodawcy niereprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika do wskazania dowodów na potwierdzenie tej okoliczności (tj. dochowania terminu). Ponadto zarzucił on zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 k.p.a., albowiem utrzymuje ona w mocy decyzję wydana na podstawie nieistniejącego przepisu, a więc faktycznie bez podstawy prawnej. Pełnomocnik strony podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając po raz pierwszy sprawę wskazało w sentencji rozstrzygnięcia przepis art. 159 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu tej decyzji nie znalazło się jednak wyjaśnienie wskazanej podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Przy czym pełnomocnik podkreślił, iż wskazany przez organ przepis nie istnieje, nigdy bowiem art. 159 k.p.a. nie zawierał § 3. Oznacza to jego zdaniem, że wydana decyzja pozbawiona jest podstawy prawnej. Z uwagi na powyższe wniósł on o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył brzmienie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Sąd podzielił stanowisko organów, iż powyższy wniosek skarżącego wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Sąd stwierdził, iż wprawdzie skarżący nie podał kiedy powziął informację o przedstawionych we wniosku okolicznościach mających uzasadniać wznowienie postępowania (dotyczących oparcia kwestionowanej decyzji na niepełnej dokumentacji dotyczącej postępowania w przedmiocie podziału i scalenia nieruchomości, naruszenia prawa przy podziale i scaleniu nieruchomości), niemniej nie budzi wątpliwości Sądu, że okoliczności te nie są okolicznościami nieznanymi dotychczas skarżącemu, o których dowiedział się on w okresie miesiąca poprzedzającego datę złożenie żądania wznowienia postępowania administracyjnego. Były one już bowiem wielokrotnie przez niego podnoszone zarówno na etapie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2000 r. jak i w toku uprzednio zgłaszanego żądania wznowienia postępowania oraz szeregu składanych przez skarżącego wniosków i pism (np. wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2006 r., wniosek do Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2007 r.). Zważyć przy tym należy, że całkowicie bezzasadne jest powoływanie się przez W. W. na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału bez własnej winy w postępowaniu) wobec wcześniejszego zaskarżenia przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach do sądu administracyjnego. Na bezpodstawność żądania wznowienia w niniejszej sprawie postępowania w oparciu o ww. przesłankę wskazał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku, z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2054/06. Ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu, stosownie do art. 153 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wiąże w sprawie ten sąd oraz organy.

Skoro zaś okoliczności powoływane we wniosku z dnia [...] maja 2008 r. były przez skarżącego na przestrzeni ostatnich lat (począwszy od dnia wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach ostatecznej decyzji z [...] października 1998 r.) przywoływane wielokrotnie to niewątpliwie oparte na nich obecne żądanie wznowienia postępowania złożone zostało z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Okoliczności te nie ujawniły się bowiem, czego skarżący nie kwestionuje, dopiero na miesiąc przed datą złożeniem wniosku.

W przedstawionym stanie faktycznym sprawy, potwierdzonym zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym (obejmującym m.in. wnioski i pisma składane przez stronę - w toku prowadzonych w różnych trybach postępowaniach administracyjnych mających na celu wzruszenia ostatecznej decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej) nie istniała, w ocenie Sądu, konieczność przeprowadzenia z udziałem wnioskodawcy dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy skarżący ww. termin zachował. Chybiony zatem jest zarzut pełnomocnika strony,

iż zaniechanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wezwania skarżącego do złożenia dowodów na potwierdzenie dochowania terminu do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, skutkowało wydaniem przez organ decyzji z naruszeniem norm zawartych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w stopniu mającym na wpływ na wynik sprawy.

Nie jest również trafny zarzut wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji bez podstawy prawnej. Taka podstawa, aczkolwiek nieprzywołana w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. w niniejszej sprawie niewątpliwie istnieje i jest nią art. 149 § 3 k.p.a. Nie jest natomiast decyzją wydaną bez podstawy prawnej taka decyzja, w której nie przywołano istniejącej w rzeczywistości podstawy prawnej, albo taką podstawę błędnie powołano. Decyzja taka wprawdzie narusza normy prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.), lecz wadliwość ta nie może stanowić podstawy do jej wzruszenia i powinna być usunięta w drodze sprostowania decyzji.

Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

ZASKARŻONEMU WYROKOWI ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW O POSTĘPOWANIA W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, W ROZUMIENIU ART. 174 PKT 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, A MIANOWICIE:

* ART. 183 § 2 PKT 5 P.P.S.A. POPRZEZ POZBAWIENIE W. W. MOŻLIWOŚCI OBRONY JEGO PRAW, CO SKUTKUJE NIEWAŻNOŚCIĄ POSTĘPOWANIA;

* ART. 109 P.P.S.A. POPRZEZ BRAK ODROCZENIA ROZPRAWY W SYTUACJI, GDY NIEOBECNOŚĆ SKARŻĄCEGO SPOWODOWANA BYŁA ZNANĄ SĄDOWI PRZESZKODĄ, KTÓREJ NIE MOŻNA PRZEZWYCIĘŻYĆ I BRAK BYŁO WNIOSKU STRONY LUB JEJ PEŁNOMOCNIKA O ROZPOZNANIE SPRAWY W NIEOBECNOŚCI SKARŻĄCEGO;

* ART. 91 § 3 P.P.S.A POPRZEZ BRAK ZARZĄDZENIA STAWIENIA SIĘ W. W. OSOBIŚCIE NA ROZPRAWĘ;

* ART. 113 § 1 USTAWY P.P.S.A. POPRZEZ ZAMKNIĘCIE ROZPRAWY MIMO TEGO, IŻ SPRAWA NIE ZOSTAŁA DOSTATECZNIE WYJAŚNIONA;

- ART. 145 § 1 PKT 1 C P.P.S.A. POPRZEZ ODDALENIE SKARGI W SYTUACJI, GDY ZASKARŻONA DECYZJA NARUSZAŁA PRZEPISY POSTĘPOWANIA WSKAZANE PRZEZ W. W. ORAZ W PIŚMIE SUBSTYTUTA PEŁNOMOCNIKA W. W.

STRONA SKARŻĄCA W UZASADNIENIU SKARGI KASACYJNEJ PODNIOSŁA, ŻE ROZPRAWA PRZED WOJEWÓDZKIM SĄDEM ADMINISTRACYJNYM ODBYŁA SIĘ I ZOSTAŁ WYDANY WYROK MIMO TEGO, IŻ NIE BYŁ NA NIEJ OBECNY SKARŻĄCY W. W. WPRAWDZIE NA TYM ETAPIE POSTĘPOWANIA SKARŻĄCY BYŁ JUŻ REPREZENTOWANY PRZEZ PROFESJONALNEGO PEŁNOMOCNIKA, JEDNAK W SPRAWIE NINIEJSZEJ ZAISTNIAŁA SPECYFICZNA SYTUACJA, W KTÓREJ PRÓCZ OBECNOŚCI PEŁNOMOCNIKA NIEZBĘDNA BYŁA TAKŻE OBECNOŚĆ SAMEGO SKARŻĄCEGO. JAK PODNOSZONO W TOKU POSTĘPOWANIA PRZEZ WOJEWÓDZKIM SĄDEM ADMINISTRACYJNYM NIE ZOSTAŁA NALEŻYCIE WYJAŚNIONA KWESTIA ZACHOWANIA TERMINU DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA. PONADTO SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE NIE PODJĘŁO JAKICHKOLWIEK DZIAŁAŃ ZMIERZAJĄCYCH DO USTALENIA ZGODNIE Z ZASADĄ PRAWDY MATERIALNEJ, CZY DOSZŁO FAKTYCZNIE DO PRZEKROCZENIA TERMINU UMOŻLIWIAJĄCEGO SKUTECZNE ZŁOŻENIE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA.

PODNIESIONO, IŻ SKARŻĄCY PO POWROCIE ZE SZPITALA PRZESŁAŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WNIOSEK O ODROCZENIE ROZPRAWY, MOTYWUJĄC GO CHĘCIĄ WZIĘCIA OSOBISTEGO UDZIAŁU W SPRAWIE, CO OCZYWIŚCIE WYNIKAĆ MUSIAŁO Z ZAMIARU WYJAŚNIENIA SWEGO STANOWISKA I PRZEDSTAWIENIA ISTOTNYCH OKOLICZNOŚCI. Z UWAGI NA PODESZŁY WIEK SKARŻĄCEGO, BARDZO ZŁY STAN ZDROWIA ORAZ PRZEBYTY ZABIEG OPERACYJNY W. W. NIE MÓGŁ STAWIĆ SIĘ W SĄDZIE W WYZNACZONYM TERMINIE, JAK RÓWNIEŻ NIE BYŁ W STANIE PRZED ROZPRAWĄ SKONTAKTOWAĆ SIĘ OSOBIŚCIE Z PEŁNOMOCNIKIEM. ARGUMENTACJA, IŻ OD ZAKOŃCZENIA HOSPITALIZACJI UPŁYNĄŁ PEWIEN CZAS, ZWŁASZCZA, ŻE BYŁ ON BARDZO KRÓTKI, DODATKOWO BEZ JAKICHKOLWIEK PODSTAW UMOŻLIWIAJĄCYCH USTALENIE AKTUALNEGO STANU ZDROWIA SKARŻĄCEGO, JEST NIEUPRAWNIONA I POZBAWIŁA SKARŻĄCEGO PRAWA DO OBRONY JEGO PRAW.

STRONA SKARŻĄCA WSKAZAŁA PONADTO, IŻ NAWET W TREŚCI UZASADNIENIA WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO ZNALAZŁY SIĘ STWIERDZENIA, KTÓRE WSKAZUJĄ, IŻ NIE DOSZŁO DO NALEŻYTEGO WYJAŚNIENIA SPRAWY. SĄD NIE DYSPONOWAŁ ŻADNYMI PODSTAWAMI DO OKREŚLENIA, KIEDY FAKTYCZNIE SKARŻĄCY UZYSKAŁ INFORMACJE BĘDĄCE PODSTAWĄ WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA. POWOŁUJĄC ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH WSKAZANO, ŻE SĄD POZBAWIAJĄC W. W. PRAWA DO OBRONY JEGO PRAW NARUSZYŁ TAKŻE WIELE SZCZEGÓŁOWYCH PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA WSKAZANYCH NA WSTĘPIE NINIEJSZEJ SKARGI. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY NARUSZYŁ TAKŻE ART. 145 § 1 PKT 1 C P.P.S.A., GDYŻ NIE ORZEKŁ O UCHYLENIU DECYZJI MIMO TEGO, IŻ ZASKARŻONA DECYZJA NARUSZAŁA PRZEPISY POSTĘPOWANIA WSKAZANE PRZEZ W. W. ORAZ W PIŚMIE SUBSTYTUTA PEŁNOMOCNIKA W. W. POWOŁANO SIĘ NA ARGUMENTACJĘ PREZENTOWANĄ W PISMACH SKŁADANYCH W WOJEWÓDZKIM SĄDZIE ADMINISTRACYJNYM W WARSZAWIE.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż według art. 183 § 1 p. p. s. a., rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Po myśli art. 183 § 1 p. p s. a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania

Oceniając zarzuty skargi, stwierdzić należy, że nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Sąd nie podzielił poglądu, że doszło do nieważności postępowania z powodu pozbawienia strony możności obrony swych praw (art.183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli Sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.

W konsekwencji w orzecznictwie sądowym powszechnie uznaje się, że wykazana zaświadczeniem lekarskim choroba strony lub jej pełnomocnika uniemożliwiająca stawienie się w sądzie jest znaną sądowi przeszkodą w rozumieniu powołanego przepisu, co w zasadzie w każdym przypadku pociąga za sobą konieczność odroczenia rozprawy. Należy jednak dodać, że choroba, na którą powołuje się strona lub jej pełnomocnik musi być nie tylko znaną sądowi przeszkodą, ale i przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Dopiero łączne spełnienie tych warunków stanowi podstawę do odroczenia rozprawy.

Oceniając na gruncie tej sprawy wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy stwierdzić należy, że te warunki nie zostały spełnione.

Po pierwsze wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący działa przez pełnomocnika. Osoba zaś reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, co w zasadzie powinno służyć wzmocnieniu jej pozycji i realizacji praw w postępowaniu. Jednocześnie jednak, co należy podkreślić, odpowiedzialność związana z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań i zaniechań obciążają mocodawcę. Relacje pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania stron (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1907/05 LEX nr 204721).

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NIE PODZIELIŁ TEŻ POGLĄDU, ŻE SĄD I INSTANCJI NARUSZYŁ PRZEPISY POSTĘPOWANIA POPRZEZ BRAK ZARZĄDZENIA STAWIENIA SIĘ SKARŻĄCEGO OSOBIŚCIE NA ROZPRAWĘ. ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 P.U.S.A. SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. Z TYCH USTROJOWYCH PRZEPISÓW WYNIKA ROLA SĄDU ADMINISTRACYJNEGO, KTÓRY NIE PRZEJMUJE SPRAWY ADMINISTRACYJNEJ JAKO TAKIEJ DO KOŃCOWEGO ZAŁATWIENIA, A MA JEDYNIE SKONTROLOWAĆ (OCENIĆ) LEGALNOŚĆ ZASKARŻONEGO AKTU. SĄD ADMINISTRACYJNY NIE JEST PRZY TEJ OCENIE ZWIĄZANY ANI GRANICAMI, ANI WNIOSKAMI SKARGI (ART. 134 § 1 P.P.S.A.). TA USTROJOWA ROLA SĄDU ADMINISTRACYJNEGO UZASADNIA ZAPIS ART. 107, ZGODNIE Z KTÓRYM NIEOBECNOŚĆ STRON LUB ICH PEŁNOMOCNIKÓW NA ROZPRAWIE NIE WSTRZYMUJE ROZPOZNANIA SPRAWY (B. DAUTER, B. GRUSZCZYŃSKI, A. KABAT, M. NIEZGÓDKA-MEDEK, PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI. KOMENTARZ, LEX, 2009, WYD. III).

W MYŚL ART. 91 § 3 P.P.S.A. SĄD MOŻE W CELU DOKŁADNIEJSZEGO WYJAŚNIENIA SPRAWY ZARZĄDZIĆ STAWIENIE SIĘ STRON LUB JEDNEJ Z NICH OSOBIŚCIE ALBO PRZEZ PEŁNOMOCNIKA. W NINIEJSZEJ SPRAWIE NIE ISTNIAŁA JEDNAK KONIECZNOŚĆ DOKŁADNIEJSZEGO WYJAŚNIANIA STANU FAKTYCZNEGO, BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, IŻ JEJ PRZEDMIOTEM BYŁO ŻĄDANIE WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. PONADTO WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE W SYTUACJI, GDY STRONA USTANOWIŁA PEŁNOMOCNIKA - BRAK JEST PODSTAW PRAWNYCH DO DORĘCZANIA PISM, W TYM ZAWIADOMIEŃ O ROZPRAWIE, BEZPOŚREDNIO STRONIE. DORĘCZENIE DOKONANE W TAKIEJ SYTUACJI POD ADRESEM STRONY BYŁOBY BOWIEM BEZSKUTECZNE W STOSUNKU DO JEJ PEŁNOMOCNIKA, A ZATEM BEZSKUTECZNE RÓWNIEŻ PROCESOWO.

W DALSZEJ KOLEJNOŚCI ODNIEŚĆ SIĘ NALEŻY DO ZARZUTU NARUSZENIA ART. 113 § 1 P.P.S.A. W MYŚL POWOŁANEGO PRZEPISU PRZEWODNICZĄCY ZAMYKA ROZPRAWĘ, GDY SĄD UZNA SPRAWĘ ZA DOSTATECZNIE WYJAŚNIONĄ.

DOSTATECZNE WYJAŚNIENIE SPRAWY W ROZUMIENIU ART. 113 § 1 P.P.S.A. TO STAN ZDOLNOŚCI SPRAWY DO WYDANIA WYROKU, NIEZALEŻNIE OD STOPNIA WYJAŚNIENIA SPRAWY Z PUNKTU WIDZENIA PRAWDY MATERIALNEJ. SPRAWA JEST DOSTATECZNIE WYJAŚNIONA, GDY ZOSTAŁY ROZPOZNANE PRZEDSTAWIONE PRZEZ STRONĘ ŚRODKI DOWODOWE (WYROK NSA Z DNIA 19 GRUDNIA 2007 R. SYGN. AKT I OSK 1755/06 LEX NR 417559).

NALEŻY JEDNAK WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 133 § 1 SĄD WYDAJE WYROK PO ZAMKNIĘCIU ROZPRAWY NA PODSTAWIE AKT SPRAWY. CO DO ZASADY NIE JEST MOŻLIWE PROWADZENIE POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO PRZED SĄDEM ADMINISTRACYJNYM, KTÓRY KONTROLĘ LEGALNOŚCI OPIERA NA MATERIALE DOWODOWYM ZGROMADZONYM W POSTĘPOWANIU PRZED ORGANEM ADMINISTRACJI WYDAJĄCYM ZASKARŻONĄ DECYZJĘ.

BIORĄC POD UWAGĘ USTALONY W SPRAWIE STAN FAKTYCZNY NALEŻAŁO UZNAĆ, ŻE KWESTIA DOTYCZĄCA UCHYBIENIA PRZEZ SKARŻĄCEGO TERMINU DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA NIE BUDZIŁA WĄTPLIWOŚCI I NIE WYMAGAŁA DODATKOWEGO WYJAŚNIENIA.

Z AKT SPRAWY NIE WYNIKA PONADTO, ABY SKARŻĄCY, STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 106 § 3 P.P.S.A., SKŁADAŁ WNIOSKI O UZUPEŁNIENIE MATERIAŁU DOWODOWEGO POPRZEZ WSKAZANIE KONKRETNYCH DOKUMENTÓW URZĘDOWYCH LUB PRYWATNYCH, KTÓRE MOGŁYBY ZAWAŻYĆ NA WYDANYM ROZSTRZYGNIĘCIU, A KTÓRYCH NIE MA W AKTACH SPRAWY. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM NIE MOŻNA PRZYCHYLIĆ SIĘ DO ZARZUTU, ŻE SĄD NIE WYJAŚNIŁ SPRAWY W SPOSÓB DOSTATECZNY. TYM SAMYM UPADA ZARZUT NARUSZENIA PRZEZ SĄD ART. 113 § 1 P.P.S.A. (POR. WYROK NSA Z DNIA 8 MAJA 2007 R. SYGN. AKT I OSK 1738/06 LEX NR 347849).

W ZWIĄZKU Z PRZYTOCZONYMI POWYŻEJ ARGUMENTAMI SĄD STWIERDZIŁ RÓWNIEŻ, IŻ NIE BYŁO PODSTAW DO ZASTOSOWANIA PRZEZ SĄD I INSTANCJI ART. 145 § 1 PKT C P.P.S.A. JAKO PODSTAWY ZASKARŻONEGO WYROKU. TYM SAMYM PRZEPIS TEN NIE ZOSTAŁ PRZEZ SĄD NARUSZONY.

MAJĄC POWYŻSZE NA WZGLĘDZIE, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ NA PODSTAWIE ART.184 P.P.S.A.