Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 565/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2007 nr 299 poz 1 art. 65 pkt b
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy  szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku")
article: art. 156 par. 1 pkt 1, art. 75,, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 78 par. 2, art. 8, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: Przepisy prawa materialnego (w rozpatrywanej sprawie: ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ale również ustawy z dnia 19 listopada 2000 r. o grach hazardowych, czy inne przepisy dotyczące różnego rodzaju inspekcji) statuują instytucję laboratoriów akredytowanych, których wyniki badań mają co najmniej pierwszeństwo (jeśli nie wyłączność) przed wynikami badań innych jednostek badawczych.

Wyniki badań przeprowadzanych w określonych laboratoriach akredytowanych mają zatem charakter „dowodów mocniejszych”, przy warunkowym tylko, z zasady uzależnionym od dopuszczenia odpowiedniego organu, wynikach badań przeprowadzanych w innych laboratoriach, nie posiadających odpowiednie akredytacji.

Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że jest to pierwszeństwo wobec wyników badań uzyskanych w innych laboratoriach, nie posiadających akredytacji, i nie ma ono wpływu na hierarchię dowodów w określonym postępowaniu administracyjnym.

Co więcej, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynikom badań przeprowadzonych w laboratoriach akredytowanych (lub innych określonych w ustawie) nie można przeciwstawić wyników badań uzyskanych w innych laboratoriach, wybranych przez stronę, gdyż wspomniana ustawa po prostu nie przewiduje takiej możliwości.

W konsekwencji należy uznać, że ustawowe przepisy prawa materialnego, regulujące określone dziedziny spraw, w których niezbędne są dostosowane do wymagań określonych organów i odpowiednio zobiektywizowane wyniki badań laboratoryjnych, mogą wprowadzać wyjątki do formalnej teorii dowodowej, mającej wszak przede wszystkim charakter procesowy, związany z procesem dowodowym w postępowaniu administracyjnym; jak już wyżej wskazano, wyjątek ten dotyczy wyłącznie badań laboratoryjnych i nie może być interpretowany rozszerzająco, tzn. na całe postępowanie administracyjne w określonej sprawie.

TEZY

Przepisy prawa materialnego (w rozpatrywanej sprawie: ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ale również ustawy z dnia 19 listopada 2000 r. o grach hazardowych, czy inne przepisy dotyczące różnego rodzaju inspekcji) statuują instytucję laboratoriów akredytowanych, których wyniki badań mają co najmniej pierwszeństwo (jeśli nie wyłączność) przed wynikami badań innych jednostek badawczych.

Wyniki badań przeprowadzanych w określonych laboratoriach akredytowanych mają zatem charakter „dowodów mocniejszych”, przy warunkowym tylko, z zasady uzależnionym od dopuszczenia odpowiedniego organu, wynikach badań przeprowadzanych w innych laboratoriach, nie posiadających odpowiednie akredytacji.

Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że jest to pierwszeństwo wobec wyników badań uzyskanych w innych laboratoriach, nie posiadających akredytacji, i nie ma ono wpływu na hierarchię dowodów w określonym postępowaniu administracyjnym.

Co więcej, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynikom badań przeprowadzonych w laboratoriach akredytowanych (lub innych określonych w ustawie) nie można przeciwstawić wyników badań uzyskanych w innych laboratoriach, wybranych przez stronę, gdyż wspomniana ustawa po prostu nie przewiduje takiej możliwości.

W konsekwencji należy uznać, że ustawowe przepisy prawa materialnego, regulujące określone dziedziny spraw, w których niezbędne są dostosowane do wymagań określonych organów i odpowiednio zobiektywizowane wyniki badań laboratoryjnych, mogą wprowadzać wyjątki do formalnej teorii dowodowej, mającej wszak przede wszystkim charakter procesowy, związany z procesem dowodowym w postępowaniu administracyjnym; jak już wyżej wskazano, wyjątek ten dotyczy wyłącznie badań laboratoryjnych i nie może być interpretowany rozszerzająco, tzn. na całe postępowanie administracyjne w określonej sprawie.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu partii zafałszowanego produktu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: GIJHARS, Główny Inspektor), nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: K.p.a.), art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm.; dalej: ustawa o jakości), w zw. z art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 14 § 1, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 89, art. 136, art. 142, art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., a także art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 24 pkt 4, art. 32 ust. 1 i ust. 3, art. 35 ust. 1 ustawy o jakości oraz ust. 2 załącznika XII rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.Urz.. L 299 z 16.11.2007, str. 1—149), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez p. W. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: W. L., P., O. (przedsiębiorcy, strony, skarżącego) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (WIJHARS) z dnia [...] września 2012 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji [.] WIJHARS z dnia [...] stycznia 2012 r., dotyczącej zakazu wprowadzenia do obrotu partii zafałszowanego produktu mlecznego w proszku pod nazwą: V., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przypomniano, że [...] Wojewódzki Inspektor JHARS [...] W. w związku z wprowadzeniem do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego wydał decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., zakazującą wprowadzenia do obrotu partii produktu mleczne go pod nazwą V., a następnie decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wymierzającą karę pieniężną w wysokości 16 000,00 zł za wprowadzenie do obrotu w/w produktu.

Decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. stała się prawomocna (przedsiębiorca nie złożył skargi do WSA). Od decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. strona złożyła odwołanie po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym organ odwoławczy wydał w dniu [...] czerwca 2012 r. postanowienie, w którym odmówił rozpatrzenia odwołania stwierdzając, że zostało wniesione po upływie terminu.

W dniu [...] czerwca 2012 r. do WIJHARS [...] W. wpłynął wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS z dnia [...] stycznia 2012 r. ze względu na fakt, iż w sprawie są nowe dowody.

W dniu [...] lipca 2012 r. organ administracyjny postanowił wszcząć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

W dniu [...] września 2012 r. [...] WIJHARS [...] W. wydał decyzję nr [...], w której odmówił uchylenia decyzji WIJHARS [...] W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...].

W dniu [...] września 2012 r. przedsiębiorca złożył odwołanie od decyzji WIJHARS [...] W. z dnia [...] września 2012 r., nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

W odwołaniu strona zarzuciła decyzji z dnia [...] września 2012 r. naruszenie:

- art. 7, 77, 78 i 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie stanu faktycznego wynikające z pominięcia istotnych dla sprawy dowodów w postaci zeznań świadków oraz strony,

- art. 80 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że powołane przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania dowody, służą wykazaniu okoliczności nieistniejących w chwili wydawania pierwotnej decyzji,

- art. 75 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych poprzez odmówienie wiarygodności przedstawionym przez stronę wynikom badań przeprowadzonych przez L. sp. z o.o. w O. i stwierdzenie przez organ, że wyłącznie uprawnionym organem do przeprowadzania badań jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych jest Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych,

- art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu przez organ, iż pobranie próbek przez osobę trzecią i zbadanie próbek przez L. sp. z o.o. w O. ma wpływ na prawidłowość uzyskanego wyniku badania, podobnie jak przyjęcie, że pobranie prób po dacie przydatności do spożycia produktu również ma wpływ na wynik badania,

- art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

Pełnomocnik strony wniósł dodatkowo o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - oświadczenia kierownika magazynu przedsiębiorstwa strony – J. O. na okoliczność zakresu i sposobu przeprowadzenia kontroli i pobrania prób przez upoważnionego pracownika Inspekcji w dniu [...] września 2011 r., zawartości poszczególnych palet, stanu opakowaniu i oznakowania towaru.

W świetle powyższego strona wniosła na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], oraz umorzenie postępowania lub - ewentualnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dodatkowo w dniu [...] października 2012 r. strona wniosła pismo wyjaśniające, w którym podnosi, iż decyzja WIJHARS [...] W. może być nieważna na mocy art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. ze względu na wydanie decyzji przez organ niebędący właściwym w sprawie.

Na żądanie organu strona przesłała pismo, do którego dołączyła oświadczenia przedsiębiorcy z dnia [...] października 2012 r., oświadczenie M. D. z dnia [...] października 2012 r. oraz specyfikacje następujących produktów: [...] P., [...] L. [...], [...] M.

Jak już wskazano, w wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor JHARS wydał w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzję, w której utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie podzielił oceny strony, że przesłanką do wznowienia postępowania zakończonego decyzją WIJHARS [...] W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], jest fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania w/w decyzji.

Strona za nową okoliczność faktyczną w sprawie uznała fakt błędnego pobrania próbek do badań laboratoryjnych podczas kontroli w jej przedsiębiorstwie. W toku sprawy stwierdzono, iż próbki zostały pobrane z opakowania zbiorczego zawierającego produkt pod nazwą: V., podczas gdy, zdaniem strony, próbki zawierały inny produkt, tj. [...], P.

W swoich oświadczeniach strona oraz dyrektor ds. handlu w w/w przedsiębiorstwie wskazują jedynie, iż "doszło do wielu nieprawidłowości w czasie kontroli inspektora WIJHARS" oraz "do fatalnej pomyłki, która mogła być podyktowana podobieństwem nazw produktów mlecznych" i "błędnego wymieszania prób pobranych przez M. M.". Strona mimo wezwania nie wskazała jednak na czym ta "fatalna pomyłka" miałaby polegać, ani na czym polegało "błędne wymieszanie prób".

Zdaniem strony, organ wydający decyzję opierał się na wadliwie ustalonych okolicznościach faktycznych, w rezultacie czego nie dysponował on wiedzą i dowodami odnoszącymi się do wyników próbek pobranych z produktu oznaczonego jako: V. Oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie o wyniki badań przeprowadzonych na próbkach innego produktu stanowi zatem potencjalną podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał jednak, iż próbki do badań laboratoryjnych zostały pobrane prawidłowo, tj. z opakowania zbiorczego oznakowanego nazwą V. Taki stan faktyczny potwierdza przebieg kontroli udokumentowany w aktach sprawy.

Podczas prowadzonej w dniach [...] września 2011 r. kontroli w w/w przedsiębiorstwie pobrano próbki z partii 175,00 kg (7 opakowań jednostkowych a'25 kg) produktu T. oznakowanego etykietami o następującej treści w języku niemieckim: Dystrysbutor: P. W. L., [...] P., V., [...] II.PL 25 kg; V.: 31.01.2012, C., L.: sauber, trocken, kuhl, sauber;, o deklarowanej cenie sprzedaży netto – 10,00 zł/kg, o łącznej wartości sprzedaży netto – 1.750,00 zł, partia produkcyjna - 7.500 kg (300 opakowań jednostkowych a' 25 kg), obecnej na stanie magazynowym Magazynu Głównego [...] w P. w dniu [...] września 2011 r., w celu wykonania badań fizykochemicznych w Laboratorium Specjalistycznym w G.

Wtórnik próbki przekazano stronie - właścicielowi kontrolowanego przedsiębiorstwa (protokół nr [...] z dnia [...] września 2011 r., podpisany przez przedsiębiorcę).

Powyższa partia artykułu po pobraniu próbki do badań laboratoryjnych została zabezpieczona przez kontrolującego (razem z dwoma partiami produktów mlecznych, tj. z partią V. i z partią 1.500,00 kg T. poprzez ułożenie na paletach w jednym miejscu magazynu głównego na regale wysokiego składowania i przekazana pod opiekę przedsiębiorcy do czasu podjęcia decyzji przez [...] WIJHARS (protokół zabezpieczenia dowodów z dnia [...] września 2011 r., podpisany przez przedsiębiorcę).

Przedsiębiorcę poinformowano również, że zabezpieczona podczas kontroli partia produktu mlecznego może zostać zwolniona jedynie w przypadku uzyskania zgody [...] IJHARS (protokół kontroli nr [...] z dnia [...] września 2011 r., oraz protokół zabezpieczenia dowodów z dnia [...] września 2011 r., oba podpisane przez przedsiębiorcę).

W wyniku przeprowadzonego badania laboratoryjnego w produkcie: V. wykryto obecność tłuszczu obcego (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] września 2011 r.).

Na skutek odwołania przedsiębiorcy z dnia [...] października 2011 r. od wyników badań próbki: V. przebadana została powtórnie próbka archiwalna ww. produktu. W wyniku powtórzonego badania ponownie wykryto obecność steroli roślinnych oraz tłuszczów obcych (sprawozdanie z badań [...] z dnia [...] listopada 2011 r.). Natomiast w związku ze stwierdzeniem właściwej jakości handlowej produktu: V. w świetle przeprowadzonych badań laboratoryjnych, zabezpieczona partia podlegała zwolnieniu.

Zwolnienie partii produktu V., zabezpieczonej w dniu [...] września 2011 r. łącznie z dwoma innymi produktami pociągnęło za sobą konieczność zwolnienia z zabezpieczenia w dniu [...] października 2011 r. pozostałych partii produktów, tj.: V. i T. oraz jednocześnie konieczność ponownego zabezpieczenia partii V. i T. w związku z nieprawidłowościami wykazanymi w toku badań laboratoryjnych, w stosunku do dwóch wymienionych wyżej partii (protokół z zabezpieczenia dowodów z dnia [...] października 2011 r., podpisany przez przedsiębiorcę).

W dniu [....] grudnia 2011 r. strona złożyła kolejne odwołanie od wyników badań mleka w proszku i wniosła o przebadanie wtórnika przechowywanego w firmie K.

W dniu [...] grudnia 2011 r. dokonano komisyjnego sprawdzenia nienaruszalności zabezpieczenia wtórnika próbki artykułu: V. nie stwierdzając naruszenia (uszkodzenia) zabezpieczeń. Wtórnik próbki w obecności strony został przekazany do Centralnego Laboratorium Głównego Inspektora JHARS w P. (protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., podpisany przez przedsiębiorcę).

Wykonane badanie wtórnika próbki ww. artykułu mlecznego wykazało obecność tłuszczu obcego (sprawozdanie z badań nr [...]), potwierdzając tym samym wcześniej uzyskany wynik.

W dniu [...] stycznia 2012 r. organ wydał decyzję nr [...] zakazującą wprowadzenia do obrotu partii zafałszowanego produktu mlecznego w proszku pod nazwą: V., a następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzję nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 16 000,00 zł.

W dniu [...] maja 2012 r. strona naruszyła urzędowe zabezpieczenie partii V. (wbrew zapisowi Protokołu zabezpieczenia dowodów z dnia [...] września 2011 r.), w celu pobrania próbki produktu mlecznego pod nazwą V. do badań laboratoryjnych wykonywanych przez S. Sp. z o.o.

Opisane powyżej fakty przeczą twierdzeniu strony, iż doszło do nieprawidłowego pobrania próbek. Zarówno badania próbek, jak i wtórników, zostały przeprowadzone w odniesieniu do produktu o nazwie: V. zabezpieczonego urzędowo do momentu nieuprawnionego uszkodzenia pieczęci przez stronę w dniu [...] maja 2012 r.

Ponadto organ zaznaczył, iż czynności wykonywane podczas kontroli były przeprowadzane w obecności strony lub przy udziale upoważnionego pracownika strony, a co najważniejsze - strona podpisała wszystkie dokumenty podczas przeprowadzonej przez organ kontroli.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w trakcie całej kontroli, jak również postępowania administracyjnego, strona nie miała żadnych zastrzeżeń co do zabezpieczenia produktów, pobrania próbek, jak i nie wniosła żadnych uwag związanych z przeprowadzanymi czynnościami kontrolnymi (przedsiębiorca wniósł jedynie odwołanie od wyników badań), mimo, iż w dokumentach sporządzanych w toku kontroli znajdowały się stosowne pouczenia. Strona nie wniosła również odwołania od decyzji [...] WIJHARS z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] i nr [...].

Ponadto strona w żadnym miejscu nie zaprzeczyła, iż w toku kontroli został przebadany produkt pod nazwą V. Ewentualne stwierdzenie, iż wśród zabezpieczonych worków znajdowały się partie innych produktów nie stanowi dowodu, iż to z nich pochodzi przebadana w niniejszym postępowaniu próbka (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] września 2011 r., sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. przeprowadzane na próbkach archiwalnych oraz sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. - przeprowadzone na wtórnikach próbek).

Za znamienny organ odwoławczy uznał fakt, iż strona zgłosiła zastrzeżenia co do prawidłowości pobrania próbek dopiero na etapie wymierzenia przez [...] WIJHARS kary pieniężnej (decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...]).

W świetle powyższych ustaleń nieuzasadnione jest, w ocenie Głównego Inspektora, twierdzenie strony jakoby pobrano próbki innego artykułu niż ten, który zakwestionowano w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...].

W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom strony, nie zachodzi zatem przesłanka do uchylenia decyzji WIJHARS [...] W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., ze względu na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności.

Za niezasadne organ odwoławczy uznał również twierdzenie strony, iż poprzez fakt odmówienia przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a także przeprowadzenia dowodów z zeznań strony oraz przesłuchania świadków ze względu na nieistotność dla sprawy w/w dowodów, organ zebrał niepełny materiał dowodowy; takie przeprowadzenie postępowania miało – w ocenie strony- istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odwoławczy wskazał, że WIJHARS [...] W. wydając decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. i na tej podstawie ocenił, czy istnieją podstawy do uchylenia w/w decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie został zebrany pełny materiał dowodowy. Z tego względu organ I instancji słusznie odmówił przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą wątpliwości dotyczące zasadności podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w decyzji [...] WIJHARS z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], które mogą zostać rozstrzygnięte przy pomocy świadków. Przeprowadzenie rozprawy w przedmiotowym postępowaniu nie przyspieszy, ani nie uprości postępowania. Przeprowadzenia rozprawy nie wymaga również przepis prawa. Nie zachodzi w niniejszej sprawie potrzeba uzgadniania spornych interesów stron. Żadna z przesłanek do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie została zatem spełniona.

Przeprowadzenie rozprawy wraz z należytym jej przygotowaniem powiększyłoby koszty postępowania i wydłużyłoby jego przebieg, a zatem powodowałoby naruszenie zasady szybkości postępowania statuowanej przez art. 12 § 1 K.p.a. Dodatkowo przeprowadzenie rozprawy stoi w sprzeczności z zasadą pisemności wyrażoną w art. 14 § 1 K.p.a.

W związku z faktem, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie jest uzasadnione, organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r., odmawiające uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków wskazanych przez stronę, które to postanowienie zostało zaskarżone przez stronę w trybie art. 142 K.p.a.

Organ odwoławczy w celu realizacji zasad określonych w art. art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a., a przede wszystkim w celu realizacji zasady pogłębiania zaufania z art. 8 K.p.a., wezwał stronę o złożenie stosownych wyjaśnień w zakresie objętym w/w wnioskiem dowodowym. W szczególności organ wezwał stronę do złożenia na piśmie wyjaśnień przez stronę oraz świadków wskazanych we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące stanu zabezpieczonych przez [...] WIJHARS towarów znajdujących się na paletach w chwili otwarcia zabezpieczonego towaru (wezwanie GIJHARS z dnia [...] listopada 2012 r.).

Strona w odpowiedzi na powyższe wezwania przysłała pismo wyjaśniające z dnia [...] listopada 2012 r., do którego dołączyła oświadczenie przedsiębiorcy z dnia [...] października 2012 r., analogiczne oświadczenie p. M. D., a także specyfikację jakościową [...], P., wydanie 2, z dnia [...].06.2011, specyfikację jakościową [...] L. dotyczącą partii [...], najlepiej spożyć przed: [...].01.2012, specyfikację [...] M. z dnia [...].07.2011, wersja 1, oraz specyfikację [...] L. Pełnomocnik strony przesłał również płytę DVD zawierającą 10 nagrań video dokumentujących przebieg pobrania prób przez S. sp. z o.o.

Wszystkie przedstawione przez stronę pisma oraz filmy zostały włączone do niniejszego postępowania jako pełnoprawne dowody w sprawie. Mimo dwukrotnego wezwania organu strona nie dostarczyła wyjaśnień R. K., L. B., M. P., w związku z powyższym nie zostały one włączone do akt sprawy.

Odnosząc się do powyższych dowodów organ stwierdził, że treści przesłanych specyfikacji nie mają bezpośredniego związku z identyfikacją towaru znajdującego się w konkretnych workach, z których pobrano próbki do badań laboratoryjnych. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem ustalenie, czy pracownik zidentyfikował źródło próbek w prawidłowy sposób. Przedstawione specyfikacje nie pozwalają wskazać, jaki towar został pobrany do badań, ich treść pozostaje zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie.

Nagrane filmy DVD, załączone do pisma strony z dnia [...] listopada 2012 r., przedstawiają palety częściowo już rozpakowane, co sprawia, że nie stanowią one dowodu, iż dopiero pracownik S. sp. z o.o. dokonał rozpakowania owych palet. Ponadto pobranie próbek nagrane zostało na osobnych filmach (26 i 27), stąd nie jest jasne, czy podczas przerw w nagrywaniu nie doszło do zmiany worków lub ich zawartości. Tym samym nie wskazują one, z jakich worków owe próby zostały pobrane. Nie identyfikują w sposób bezsporny pobranej próbki z materiałem, z jakiego zostały pobrane, co stanowi okoliczność kluczową w niniejszej sprawie. Ponadto plastikowe worki, do których przesypane zostały próbki różnych proszków mlecznych nie zostały oznakowane. Nie jest zatem bezsporne, czy wyniki badań uzyskane w L. sp. z o.o. były wykonane na właściwym materiale, pochodzącym z partii produktu wymienionego w sentencji decyzji WIJHARS [...] W. z dnia [...] stycznia 2012r., nr [...].

W ocenie organu, fakt dokonania przez organ odwoławczy uzupełniania postępowania dowodowego, przemawia za nieuwzględnieniem w niniejszym postępowaniu zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

W odpowiedzi na zarzuty strony dotyczące przeprowadzania badań laboratoryjnych próbek wyłącznie w laboratoriach IJHARS oraz odmówienie wiarygodności badaniom przeprowadzonym w L. w O., co stanowi, zdaniem strony, naruszenie art. 75 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., organ stwierdził, że powołane wyżej przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych mają charakter ogólny, określając zadania oraz kompetencje Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych. W związku z powyższym niezrozumiałe jest powoływanie się strony na naruszenie powyższych przepisów przez organ I instancji bez wskazania stosownego uzasadnienia.

Odpowiadając na pozostałe zarzuty organ odwoławczy wskazał, że zasada ustalona w art. 75 K.p.a. może być modyfikowana przez przepisy prawa materialnego. W tym zakresie organ odwołał się do treści art. 32 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Powyższy przepis wprost nakazuje wykonywanie badań laboratoryjnych na potrzeby kontroli związanej m.in. z jakością handlową artykułów rolno-spożywczych w produkcji i obrocie, w tym wywożonych za granicę (art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych), jedynie w laboratoriach Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych lub Inspekcji Handlowej. Ustęp 3 art. 32 dopuszcza w drodze wyjątku przeprowadzenie stosownych badań w innym wyspecjalizowanym laboratorium wyłącznie w przypadku, gdy badanie takie jest zlecone przez właściwy organ Inspekcji.

W niniejszej sprawie badanie laboratoryjne, na które powołuje się strona (S. Raport Kontroli nr: [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz sprawozdanie z badań z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]) mające wskazywać na prawidłową jakość handlową artykułu V. nie były przeprowadzone w laboratorium GIJHARS ani laboratorium Inspekcji Handlowej. Żaden organ Inspekcji JHARS nie zlecił przeprowadzenia badań przez L. w O.. Dodatkowo pobranie próbek nie zostało przeprowadzone przez rzeczoznawcę posiadającego stosowne uprawnienia, czego wymaga art. 35 ust. 1 ustawy o jakości.

Stosowne do powyższego przepisu próbki urzędowe mogą być pobierane przez pracowników IJHARS lub przez rzeczoznawców wpisanych do rejestru rzeczoznawców. Zgodnie z raportem S. Raport Kontroli nr: [.] próbki do badania przeprowadzonego w dniach [...] maj 2012 r. – [...] czerwiec 2012 r. (sprawozdanie z badań nr [...]) zostały pobrane przez p. R. K., który nie jest wpisany do rejestru rzeczoznawców. Pobrana w ten sposób próbka nie jest zatem próbką urzędową.

Nadto organ odwoławczy podkreślił, iż L. wykonało badania na przeterminowanej próbce. Jakkolwiek parametry produktu w zakresie obecności lub nie tłuszczów obcych (poza mlecznymi) nie ulegają zmianie mimo upływu terminu przydatności do spożycia, to co do zasady badanie w takich okolicznościach nie powinno zostać przeprowadzone.

Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że w związku z nieuprawnionym naruszeniem urzędowego zabezpieczenia zakwestionowanych partii produktów przez stronę, na obecnym etapie postępowaniu nie jest możliwe ponowne pobranie próbek oraz skierowanie ich do badań na potrzeby postępowania odwoławczego.

W związku z powyższym, stosownie do bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, kluczowe dla oceny prawidłowości rozstrzygniętego w decyzji [...]WIJHARS z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], pozostają badania przeprowadzone w C. w P. (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] września 2011 r., sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. - przeprowadzane na próbkach archiwalnych oraz sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. - przeprowadzone na wtórnikach próbek).

W związku z powyższym zaskarżona decyzja nie narusza art. 75 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Odnosząc się do pisma z dnia [...] września 2012 r. dołączonego do odwołania wniesionego przez stronę, stanowiącego oświadczenie J. O., obecnego podczas pobrania próbek produktu V., reprezentanta przedsiębiorcy, organ odwoławczy wskazał, iż pismo to nie stoi w sprzeczności z ustaleniami organu I instancji. Z treści pisma można wywnioskować, że na terenie zakładu znajdowało się częściowo mleko o właściwej jakości oraz takie, którego jakość wzbudziła wątpliwości klientów. Błąd p. O. polegał bowiem na tym, iż przedstawił on do kontroli zareklamowane przez klientów worki.

Brak poinformowania przedsiębiorcy o tym, z jakich worków i od jakich producentów pobrano próby miał spowodować, zdaniem p. O., odpowiedzialność prawną tego pierwszego. A contrario, gdyby przedsiębiorca wiedział, że pobrano próbki z "nieodpowiednich worków" odmówiłby podpisania protokołu kontroli. Dodatkowo wątpliwości budzi sformułowanie, iż inspektor podczas kontroli "działał celem uśpienia mojej czujności, co też mu się udało". Takie stwierdzenie sugeruje, że gdyby p. O. był czujny to nie przedstawiłby nieodpowiednich worków do kontroli.

Dodatkowo organ podkreślił, iż nieprawidłowość wykryta podczas kontroli dotyczyła obecności tłuszczów obcych (niemlecznych) w proszku mlecznym. W związku z powyższym nawet gdyby przyjąć twierdzenie strony, że inspektor "pomylił worki" i pobrał próbkę z proszku mlecznego od innego producenta lub o innej nazwie za prawdziwe, to nie wpływa to na odpowiedzialność producenta z tytułu zafałszowania produktu mlecznego. Zgodnie bowiem z załącznikiem XII ust. 2 rozporządzenie Rady (WE) 1234/2007: pojęcie "przetwory mleczne " oznacza produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przy założeniu że można dodać substancje konieczne do ich wytworzenia, o ile nie stosuje się ich do zastąpienia - w całości lub w części -jakichkolwiek naturalnych składników mleka.

W związku z powyższym treść pisma p. J. O. z dnia [...] września 2012 r. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Odpowiadając na podniesiony przez stronę zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. ze względu na wydanie decyzji przez organ niebędący właściwym w sprawie, organ odwołał się do orzecznictwa sądowego, które dokonało interpretacji pojęcia działalności organu w rozumieniu art. 150 § 2 K.p.a. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt: I OSK 1857/2010, "Nie budzi zaś wątpliwości, że słowa "przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu " należy interpretować jako odesłanie do art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a."

Organ wskazał przy tym, że przywołane w orzeczeniu NSA przypadki dotyczą jedynie sytuacji, gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa albo wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27.

W niniejszej sprawie żaden z wymienionych wyżej przypadków nie miał miejsca. W związku z powyższym zarzut nieważności postępowania wznowieniowego przeprowadzonego przez organ I instancji, który nie był właściwy w sprawie, nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 150 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a.

Zaistniałe w sprawie fakty oraz ich analiza nie pozostawia wątpliwości, iż organ I instancji działał zgodnie z obowiązującym prawem oraz jednocześnie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.

Niezasadny jest zatem zarzut pełnomocnika strony, iż zaskarżona decyzja narusza art. 8 K.p.a.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, z wyżej przedstawionych powodów, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję wojewódzkiego inspektora w całości.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 7, 77, 78 i 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie stanu faktycznego wynikające z pominięcia istotnych dla sprawy dowodów w postaci zeznań świadków: R. K., M. D., J. O., L. B., M. P., T. C., zeznań strony oraz pominiecie dowodu z pisemnego oświadczenia L. sp. z o.o.(L. B.) z dnia [...] grudnia 2012r.;

2. naruszenie art. 89 § 1 i 2 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia rozprawy w sytuacji, gdy jej przeprowadzenie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, a także wpłynęłoby na uproszczenie i przyspieszenie postępowania oraz naruszenie ww. przepisu poprzez uznanie, że jest sprzeczny z art. 14 §1 K.p.a.;

3. naruszenie art. 80 w zw. z art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że powołane przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania dowody służą wykazaniu okoliczności nieistniejących w chwili wydawania pierwotnej decyzji;

4. naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak zebrania i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

a. brak wyjaśnienia na czym polegało błędne wymieszanie prób i fatalna pomyłka popełniona przez pracownika - inspektora [...] WIJHARS,

b. brak dokładnego ustalenia, z których produktów faktycznie pobrano próby,

c. brak wyjaśniania, które specyfikacje towarów dostarczone przez skarżącego, dotyczą których towarów będących przedmiotem pobrania prób,

d. brak dokładnego ustalenia, czy faktycznie podczas pobierania prób przez pracownika S. sp. z o.o. nie doszło do zmiany worków lub ich zawartości;

5. naruszenie art. 75 i 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu przez organ, iż pobranie próbek przez osobę trzecią i zbadanie próbek przez L. w O. ma wpływ na prawidłowość uzyskanego wyniku badania oraz wartość dowodową w postępowaniu administracyjnym wyniku takiego badania;

6. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

7. naruszenie 150 § 1 w zw. z art. 19 K.p.a. poprzez brak stwierdzenia, że organ I instancji obowiązany był z urzędu zbadać swoją właściwość w sprawie i powinien był ustalić, że w związku z jego działalnością powstały podstawy wznowienia postępowania, w związku z czym organ I instancji powinien był przekazać sprawę do organu właściwego, tj. organu wyższego stopnia.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...], wydanej przez [...] WIJHARS w dniu [...] września 2012r. - i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także - o zasądzenie kosztów sądowych, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej;

W uzasadnieniu skarżący przedstawił najpierw stan faktyczny sprawy, a następnie argumentację prawną, stanowiącą w zasadzie rozwinięcie zarzutów podniesionych już w odwołaniu.

Podnieść należy, iż w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje zatem dowodów "mocniejszych" oraz "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych. Celem takiej regulacji nie jest stworzenie katalogu stopniowania środków dowodowych, ale zabezpieczenie bezstronności dowodowej w postępowaniu administracyjnym.

Co warte podkreślenia, upoważniony pracownik Inspekcji nie żądał obecności przedsiębiorcy w trakcie pobierania prób. Inspektor działał samodzielnie przy pobieraniu prób z towaru, który został mu pozostawiony do dyspozycji. Fakt, iż protokoły z pobrania prób zostały podpisane własnoręcznie przez stronę nie przesądza o tym, że skarżący był obecny przy wszystkich czynnościach wykonywanych przez inspektora; było to wyłącznie formalnością. Powoływanie się zatem przez Głównego Inspektora JHARS na fakt, iż protokoły zostały podpisane przez skarżącego i nie wnosił on do nich zastrzeżeń powinno zostać zweryfikowane i skonfrontowane z zeznaniami świadków. Tymczasem organ II instancji bezkrytycznie przyjął za prawidłowy stan faktyczny ujęty w protokołach kontroli.

Obecnie wiadomym stało się, że próbki zostały pobrane w sposób nieprawidłowy. Każde kolejne ich badanie musiało zatem dać taki sam negatywny rezultat. Gdyby nie inicjatywa dyrektora fabryki, która produkowała badany towar, strona nie byłaby świadoma niezgodnego z protokołem pobrania prób przez upoważnionego pracownika Inspekcji. Wykazało to dopiero badanie towarów przez S. sp. z o.o.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, zarzuty skargi oraz odpowiedź organu na te zarzuty, opartą w znacznej mierze na argumentacji podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W szczególności jednak, odpowiadając na zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 89 K.p.a. organ wskazał, iż przesłuchania świadków oraz zeznania strony miałyby dotyczyć prawidłowości pobrania próbek zakwestionowanego proszku mlecznego do badań laboratoryjnych.

Organ odwoławczy rozważył wszystkie nadesłane przez stronę w wyznaczonym terminie wyjaśnienia i odniósł się do nich w zaskarżonej decyzji. Przedmiotowe wyjaśnienia nie mają jednak wpływu na wynik postępowania w sprawie, gdyż odnoszą się do faktów, które w niniejszej sprawie są bezsporne. Na każdą czynność przeprowadzaną w toku kontroli, m.in. na okoliczność pobrania próbek zakwestionowanego proszku mlecznego, czy jego zabezpieczenia, sporządzany był protokół podpisany przez stronę. Każda z czynności kontrolnych była przeprowadzana w obecności strony.

Zabezpieczony produkt został przez akredytowane laboratorium przebadany trzykrotnie, uzyskując analogiczne wyniki przeprowadzonych analiz. Zarówno organ I, jak i II instancji, oparł zatem swoje rozstrzygnięcia na pełnym materiale dowodowym, który nie budził wątpliwości, a zatem przeprowadzanie dodatkowych dowodów oraz wzywanie z urzędu do wyjaśnień nie było uzasadnione.

Na wszystkie powyższe okoliczności w aktach sprawy zostały zgromadzone stosowne pisma potwierdzające taki stan rzeczy.

W ocenie organu odwoławczego zbędnym przedłużeniem postępowania nie mającym uzasadnienia w okolicznościach sprawy, byłoby przeprowadzanie rozprawy administracyjnej, w tym wzywanie świadków.

Organ odwoławczy uznając, że nie ma przesłanek do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i przesłuchania świadków, umożliwił jednocześnie stronie przedstawienie pisemnych wyjaśnień wskazanych przez nią osób, kierując się zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej.

W aktach sprawy znajdują się oświadczenia: J. O., M. D. oraz W. L. Oświadczenia W. L. oraz M. D. zawierają identyczną treść oraz szatę graficzną oraz datę, co sugeruje, że treść w/w oświadczeń została ustalona między ich autorami.

Skarżący mimo dwukrotnego wezwania nie dostarczył w wyznaczonym terminie wyjaśnień pozostałych wskazanych we wniosku dowodowym osób.

Oświadczenie L. B. (przedstawiciela producenta zakwestionowanego produktu) z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało dołączone dopiero do niniejszej skargi. Zawiera ono deklarację p. B., iż przeprowadzona przez S. sp. z o.o. kontrola jakości proszków mlecznych odbyła się prawidłowo.

Przedmiotowe oświadczenie nie może być uznane za nowy dowód w sprawie, który uzasadniałby konieczność uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przede wszystkim nie są w treści pisma wskazane dowody, na których swoje twierdzenia opiera p. B. Jedyne co potwierdza w/w dokument prywatny to to, że podpisana pod nim osoba złożyła oświadczenie danej treści.

Organ odwoławczy uznał, że przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest bezsporny, jest zbędne. Włączenie do akt w/w oświadczeń stanowiło jedynie realizację zasady zawartej w art. 10 K.p.a. oraz w art. 8 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz błędne uznanie, że powołane dowody z zeznań świadków wykażą jedynie stan zastany w dniu [...] maja 2012 r., a nie stan na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, organ odwoławczy podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym nie została określona hierarchia dowodów. Organom administracyjnym pozostawiono możliwość swobodnej oceny dowodów. W tak zakreślonych granicach organ odwoławczy uznał w niniejszej sprawie, iż dokumenty przedstawione przez stronę nie stanowią nowych dowodów w sprawie stanowiących podstawę do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim przebieg kontroli, w tym pobierania próbek, został opisany w Protokole kontroli z dnia [...] września 2011 r.

Dostarczone przez stronę wyjaśnienia opierają się na prostym zaprzeczeniu treści w/w Protokołu. Jedynym miarodajnym dowodem potwierdzającym sposób przeprowadzenia kontroli pozostaje treść w/w Protokołu kontroli. Weryfikacja prawidłowości ustaleń w treści sprawozdania S. sp. z o.o. jest niemożliwa, gdyż pobranie prób przez pracownika przedmiotowej spółki, w tym naruszenie urzędowych pieczęci, odbyło się bez udziału inspektora IJHARS. Organ odwoławczy odniósł się do powyższego zarzutu w szerszym zakresie w zaskarżonej decyzji. Tym samym zarzucane przez stronę naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, nie miało miejsca.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 75 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości poprzez przyjęcie, że badania laboratoryjne próbek zakwestionowanych produktów pobranych w trakcie kontroli mogą być przeprowadzone wyłącznie w laboratoriach IJHARS oraz odmówienie wiarygodności badaniom przeprowadzonym w L. w O., organ odwoławczy odwołał się do treści art. 32 w/w ustawy. Organ podkreślił również, że przepisy art. 32 oraz 35 ustawy o jakości nie są skierowane jedynie do organu, a nie do stron postępowania administracyjnego. W ocenie organu, przepisy te są skierowane wyraźnie do przedsiębiorców. Pierwszy z tych przepisów, w ocenie organu, ustanawia bezwzględnie obowiązującą zasadę, iż na potrzeby kontroli wszystkie badania laboratoryjne przeprowadzane są wyłącznie w dwóch typach wymienionych w przepisie laboratoriów. Z zasady powyższa regulacja nie może obowiązywać jedynie organów Inspekcji, ale również podmioty kontrolowane, gdyż ustanawia ogólne reguły przeprowadzania kontroli, do przestrzegania których zobowiązane są do organy kontroli oraz podmioty kontrolowane. Regulacje w zakresie sposobu przeprowadzania kontroli są regulacjami bezwzględnie obowiązującymi i nie można odstąpić od ich stosowania za zgodą organu kontroli, czy w drodze umowy.

W związku z powyższym zaskarżona decyzja nie narusza art. 75 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych.

Pełnomocnik skarżącego twierdzi, iż organ odwoławczy naruszył art. 8 K.p.a., gdyż wszystkie wynikłe w sprawie błędy podczas pobierania próbek wyniknęły z zaufania. Strona twierdzi, iż inspektor na kontroli popełnił błędy, których strona nie była świadoma, ponieważ uważała złożenie podpisu na Protokole kontroli za formalność i nie sprawdziła prawdziwości działań inspektora podczas pobierania próbek.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. poprzez nadużycie zaufania do przedstawiciela organu kontroli okazanego przez pracownika skarżącego obecnego podczas kontroli organ wskazaćł, iż składanie podpisów pod dokumentem oznacza zapoznanie się z jego treścią. Podpisywanie przez skarżącego dokumentów, z których treścią się nie zapoznał, stanowi brak staranności producenta i nie może stanowić podstawy do uznania, że zawarte w Protokole kontroli ustalenia są nieprawdziwe.

Organ kontroli działał zgodnie z przepisami prawa, w szczególności umożliwił stronie zapoznanie się z Protokołem kontroli oraz umożliwił wniesienie do niego uwag. Nieskorzystanie z przysługujących kontrolowanemu uprawnień pozostaje w gestii producenta i nie stanowi przesłanki zwalniającej go z odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu produktów niespełniających wymagań jakościowych.

Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu strony, iż organ odwoławczy przedłużył termin zakończenia sprawy do dnia [...] stycznia 2013 r. po czym wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2012 r. i przez takie działanie naruszył art. 8 K.p.a., organ wyjaśnił, że ma wyznaczone ramy czasowe do załatwienia sprawy. Wskazanie w zawiadomieniu o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy na dzień [...] stycznia 2013 r. oznacza, iż wskazana data jest ostatnim dniem, w którym organ musi wydać w sprawie rozstrzygniecie. Organ administracyjny jest wszelako upoważniony do wydania decyzji lub innego aktu wcześniej, w tym pierwszego dnia, w którym zaczyna się bieg terminu do załatwienia sprawy.

Zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 8 K.p.a. nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący nie wykazał istnienia podstaw do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego.

Nadto organ odwoławczy nie stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż organ I instancji nie był zobowiązany do zbadania swojej właściwości w sprawie.

W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji utrzymująca zaskarżoną decyzję organu II instancji, nie narusza przepisów prawa, co zostało wskazane w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym wniosek strony o jej uchylenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana bez naruszeń przepisów postępowania oraz przepisów materialnych, została prawidłowo uzasadniona, strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu (powyższe potwierdzają zawiadomienia o poszczególnych etapach postępowania wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru). Decyzja ta nie narusza zatem interesu publicznego, ani słusznego interesu strony i odpowiada prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] grudnia 2012 r., którą po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez p. W. L. od decyzji [...] WIJHARS z dnia [...] września 2012 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji [...] WIJHARS z dnia [...] stycznia 2012 r., dotyczącej zakazu wprowadzenia do obrotu partii zafałszowanego produktu mlecznego w proszku pod nazwą: V., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie Sądu, powyższa sprawa powinna być rozpatrywana w szerszym kontekście – wyników kontroli przeprowadzonej w dniach [...] września 2011 r. w przedsiębiorstwie pn.: W. L. P. przez organy inspekcji jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Kontrola ta miała na celu zbadanie jakości przechowywanych w magazynie przedsiębiorstwa towarów – różnego rodzaju proszku mlecznego.

Z akt sprawy wynika, że przedsiębiorca – p. W. L. wprowadza do obrotu, w tym eksportuje również do Niemiec, trzy rodzaje proszku mlecznego: 1) L.; 2) M., oraz 3) L., mające odmienne specyfikacje.

Powyższe produkty przechowywane były w jednym magazynie (wysokiego składowania); jak wynika z wyjaśnień strony i jej pracowników, w magazynie były również przechowywane partie innego proszku mlecznego, oznaczonego m.in. jako [...], P.

W wyniku tej kontroli stwierdzono, w następstwie przeprowadzonych badań laboratoryjnych, że produkt V. posiada właściwą jakość handlową.

Organy Inspekcji przeprowadziły zatem postępowania administracyjne związane ze stwierdzeniem niewłaściwej jakości dwóch pozostałych rodzajów proszku mlecznego, tj. V., będącego przedmiotem niniejszej sprawy, oraz T., będącego przedmiotem sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 566/13.

Na wstępie należy wyjaśnić, że pojęcie "przetworów mlecznych" jest zdefiniowane w prawie unijnym, zwłaszcza w rozporządzeniu Rady (WE) 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku - Dz.Urz. L 299 z 16.11.2007, z późn. zm.); w szczególności, zgodnie z art. 65 pkt b, art. 114 powołanego rozporządzenia oraz ust. 2 załącznika XII do rozporządzenia pojęcie "przetwory mleczne " oznacza produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przy założeniu że można dodać substancje konieczne do ich wytworzenia, o ile nie stosuje się ich do zastąpienia - w całości lub w części - jakichkolwiek naturalnych składników mleka.

Wszystkie wykonane w autoryzowanym laboratorium badania próbek w/w artykułów (oraz ich wtórników) wykazały obecność tłuszczu obcego w kontrolowanych produktach. Inaczej mówiąc, nieprawidłowość wykryta podczas kontroli dotyczyła obecności tłuszczów obcych (niemlecznych) w proszku mlecznym.

W ocenie skarżącego, sposób przechowywania przedmiotowych produktów mlecznych i związany z tym sposób przeprowadzenia kontroli przez organy Inspekcji miały istotny wpływ na nieprawidłowości, które miały miejsce w toku kontroli oraz ustalenie wyników kontroli. W szczególności, według skarżącego, w toku przeprowadzonej kontroli nie doszło do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to zwłaszcza braku:

- wyjaśnienia na czym polegało wymieszanie prób i pomyłka popełniona przez pracownika - inspektora [...] WIJHARS,

- dokładnego ustalenia, z których produktów faktycznie pobrano próby,

- wyjaśniania, które specyfikacje towarów dostarczone przez skarżącego, dotyczą których towarów będących przedmiotem pobrania prób,

- ustalenia, czy faktycznie podczas pobierania prób przez pracownika S. sp. z o.o. nie doszło do zmiany worków lub ich zawartości.

Nadto skarżący zarzucił w skardze pominięcie istotnych dla sprawy dowodów w postaci zeznań świadków, zeznań strony i pominiecie dowodu z pisemnego oświadczenia L. sp. z o.o. oraz odstąpienie od przeprowadzenia – właśnie z udziałem świadków – rozprawy, a także – uznanie przez organ, iż pobranie próbek przez osobę trzecią i zbadanie próbek przez L. w O. ma wpływ na prawidłowość uzyskanego wyniku badania, który w tej sytuacji nie ma wartości dowodowej w postępowaniu administracyjnym. Reasumując, w ocenie strony skarżącej w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nastąpiło - m.in. w następstwie wskazanych braków – istotne naruszenie postępowania dowodowego, przejawiające się m.in. w błędnym ustaleniu stanu faktycznego oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, równoznacznym z naruszeniem art. 7, 8, 77, 78, 80, 89, 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a także naruszeniem art. 75 i 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Odpowiadając na zarzuty skargi (bądź uprzedzając te zarzuty) organ odwoławczy podkreślił najpierw, że próbki produktu mlecznego do badań laboratoryjnych zostały pobrane z oznakowanego opakowania zbiorczego, zawierającego produkt pod nazwą: V. Należy przy tym podkreślić, że zakwestionowany produkt mleczny był badany przez autoryzowane laboratoria Inspekcji trzykrotnie. Po raz pierwszy próbkę produktu pobrano z Magazynu Głównego przedsiębiorstwa K. w dniu [...] września 2011 r., w celu wykonania badań fizykochemicznych w L. w G.. Na skutek odwołania przedsiębiorcy z dnia [...] października 2011 r. od wyników badań próbki: V. przebadana została powtórnie próbka archiwalna ww. produktu. Na skutek kolejnego odwołania strony z dnia [...] grudnia 2011 r. od wyników badań mleka w proszku i wniosku o przebadanie wtórnika przechowywanego w firmie K. w dniu [...] grudnia 2011 r. dokonano komisyjnego sprawdzenia nienaruszalności zabezpieczenia wtórnika próbki artykułu: V. i przekazano wtórnik próbki w obecności strony do Centralnego Laboratorium Głównego Inspektora JHARS w P. (protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., podpisany przez przedsiębiorcę).

Wykonane badanie wtórnika próbki ww. artykułu mlecznego wykazało obecność tłuszczu obcego (sprawozdanie z badań nr [...]), potwierdzając tym samym wcześniej uzyskany wynik.

Wszystkie czynności związane z badaniem próbek (protokoły kontroli oraz protokoły zabezpieczenia dowodów) zostały podpisane przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że przebieg kontroli został prawidłowo udokumentowany w aktach sprawy. Nadto, co zauważył również organ odwoławczy w trakcie całej kontroli, jak również postępowania administracyjnego, strona nie miała żadnych zastrzeżeń co do zabezpieczenia produktów, pobrania próbek, jak i nie wniosła żadnych uwag związanych z przeprowadzanymi czynnościami kontrolnymi (przedsiębiorca wniósł jedynie odwołanie od wyników badań), mimo, iż w dokumentach sporządzanych w toku kontroli znajdowały się stosowne pouczenia.

W tej sytuacji twierdzenie przedsiębiorcy, że własnoręczne podpisanie przezeń protokołów z obrania prób nie przesądza o tym, że skarżący był obecny przy wszystkich czynnościach wykonywanych przez inspektora, i że była to wyłącznie formalność, która wymaga weryfikacji i skonfrontowania z zeznaniami świadków, nie zasługuje na wiarę. Trafnie więc organ odwoławczy uznał, że podpisywanie przez skarżącego dokumentów, z których treścią się nie zapoznał, stanowi brak staranności przedsiębiorcy i nie może stanowić podstawy do uznania, że zawarte w protokole kontroli ustalenia są nieprawdziwe.

Prawidłowo też organ odwoławczy nie podzielił oceny strony, że przesłanką do wznowienia postępowania zakończonego decyzją WIJHARS [...] W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], jest fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania w/w decyzji – jeśli za taką nową okoliczność należało uznać, zdaniem strony, fakt błędnego pobrania próbek do badań laboratoryjnych podczas kontroli w jej przedsiębiorstwie. Jak bowiem już wyżej wyjaśniono, fakt ten nie tylko nie został udowodniony, lecz jednoznacznie w toku sprawy stwierdzono, iż próbki zostały pobrane z opakowania zbiorczego zawierającego produkt pod nazwą: V. Brak więc było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Trafne też, w ocenie Sądu, organ odwoławczy uznał, że przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest bezsporny, jest zbędne. Ocena ta znajduje oparcie zarówno w całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, jak i w treści art. 78 § 2 K.p.a. Potwierdza to m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 658/10, LEX nr 577629, w myśl którego "Ekonomika postępowania powinna powstrzymywać organ przed prowadzeniem innych dowodów, niż niezbędne dla rozpatrzenia sprawy."

Sąd podziela również ocenę organu odwoławczego co do niecelowości wyznaczenia rozprawy, która służyłaby tylko zbędnemu przedłużeniu postępowania, nie mającemu uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Należy przy tym zauważyć, że organ odwoławczy uznając, że nie ma przesłanek do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i przesłuchania świadków, umożliwił jednocześnie stronie przedstawienie pisemnych wyjaśnień wskazanych przez nią osób, kierując się zasadą pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. W tej sytuacji nie doszło więc, w ocenie Sądu, do naruszenia art. 8 K.p.a.

Najpoważniejszym zarzutem prawnym w rozpatrywanej sprawie jest, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 75 i 80 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Do tego naruszenia doszło, w ocenie strony skarżącej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu przez organ, iż pobranie próbek przez osobę trzecią i zbadanie próbek przez L. w O. ma wpływ na prawidłowość uzyskanego wyniku badania oraz wartość dowodową w postępowaniu administracyjnym wyniku takiego badania.

Uzasadniając ten zarzut strona podniosła, że w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje zatem dowodów "mocniejszych" oraz "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych. Celem takiej regulacji nie jest stworzenie katalogu stopniowania środków dowodowych, ale zabezpieczenie bezstronności dowodowej w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na zarzuty strony dotyczące przeprowadzania badań laboratoryjnych próbek wyłącznie w laboratoriach IJHARS oraz odmówienie wiarygodności badaniom przeprowadzonym w L. w O., organ odwoławczy stwierdził, że powołane wyżej przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych mają charakter ogólny, określając zadania oraz kompetencje Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych. W związku z powyższym niezrozumiałe jest powoływanie się strony na naruszenie powyższych przepisów przez organ I instancji bez wskazania stosownego uzasadnienia.

Odpowiadając na pozostałe zarzuty organ odwoławczy wskazał, że zasada ustalona w art. 75 K.p.a. może być modyfikowana przez przepisy prawa materialnego. W tym zakresie organ odwołał się do treści art. 32 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Powyższy przepis wprost nakazuje wykonywanie badań laboratoryjnych na potrzeby kontroli związanej m.in. z jakością handlową artykułów rolno-spożywczych w produkcji i obrocie, w tym wywożonych za granicę (art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych), jedynie w laboratoriach Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych lub Inspekcji Handlowej. Ustęp 3 art. 32 dopuszcza w drodze wyjątku przeprowadzenie stosownych badań w innym wyspecjalizowanym laboratorium wyłącznie w przypadku, gdy badanie takie jest zlecone przez właściwy organ Inspekcji.

W niniejszej sprawie badanie laboratoryjne, na które powołuje się strona, mające wskazywać na prawidłową jakość handlową artykułu V. nie były przeprowadzone w laboratorium GIJHARS ani laboratorium Inspekcji Handlowej. Żaden organ Inspekcji JHARS nie zlecił przeprowadzenia badań przez L. w O. Dodatkowo pobranie próbek nie zostało przeprowadzone przez rzeczoznawcę posiadającego stosowne uprawnienia, czego wymaga art. 35 ust. 1 ustawy o jakości.

Odnosząc się do przedstawionej wyżej różnicy poglądów dotyczącej zwłaszcza wykładni art. 75 K.p.a., a w szczególności formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą takiego, a nie innego środka dowodowego, Sąd stwierdził, co następuje.

Niewątpliwie w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje – co do zasady (o czym niżej) - formalna teoria dowodowa.

Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. : 1) jako dowód należy dopuścić wszystko, 2) co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, 3) a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu "W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny."

W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, że art. 75 § 1 K.p.a. nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że strony postępowania mają możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności różnymi dowodami (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 449/12, LEX nr 1248092). Stwierdza się w związku z tym, że dowód w rozumieniu art. 75 K.p.a. mogą stanowić np. fotografie (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 54/12, LEX nr 1139296), orzeczenia lekarzy uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych, wymienionych w § 5 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (...) (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Po 85/11, LEX nr 7956930), nagrania z kamer przemysłowych (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 54/10, LEX nr 764419), czy paragonu fiskalnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt VISA/Wa 604/10, LEX nr 675905).

Jednocześnie podkreśla się, że "Organ w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu, wydać decyzję administracyjną. Nie jest w tym względzie skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem."(wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1949/11, LEX nr 113976). W konsekwencji stwierdza się, że kolejność wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a. dowodów nie tworzy między nimi hierarchii (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 822/10, LEX nr 1085799), przy czym podkreśla się, że przepisy K.p.a. nie hierarchizują również w żadnym stopniu jakichkolwiek wniosków dowodowych. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 144/11, LEX nr 990481). Stwierdza się przy tym, że "Swobodna ocena dowodów musi być dokonywana z uwzględnieniem zasady równej mocy środków dowodowych, zawartej w art. 75 § 1 k.p.a. Oznacza to, że określone fakty mogą być udowodnione przy użyciu dowolnych środków dowodowych, byleby nie były one sprzeczne z prawem." (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 529/09, LEX nr 602906).

Akceptując przedstawione wyżej poglądy przedstawione w orzecznictwie sądów administracyjnych nie sposób jednocześnie nie zauważyć, że przepisy prawa materialnego (w rozpatrywanej sprawie: ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ale również ustawy z dnia 19 listopada 2000 r. o grach hazardowych, czy inne przepisy dotyczące różnego rodzaju inspekcji) statuują instytucję laboratoriów akredytowanych, których wyniki badań mają co najmniej pierwszeństwo (jeśli nie wyłączność) przed wynikami badań innych jednostek badawczych.

Wyniki badań przeprowadzanych w określonych laboratoriach akredytowanych mają zatem charakter "dowodów mocniejszych", przy warunkowym tylko, z zasady uzależnionym od dopuszczenia odpowiedniego organu, wynikach badań przeprowadzanych w innych laboratoriach, nie posiadających odpowiednie akredytacji.

Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że jest to pierwszeństwo wobec wyników badań uzyskanych w innych laboratoriach, nie posiadających akredytacji, i nie ma ono wpływu na hierarchię dowodów w określonym postępowaniu administracyjnym.

Co więcej, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynikom badań przeprowadzonych w laboratoriach akredytowanych (lub innych określonych w ustawie) nie można przeciwstawić wyników badań uzyskanych w innych laboratoriach, wybranych przez stronę, gdyż wspomniana ustawa po prostu nie przewiduje takiej możliwości.

W konsekwencji należy uznać, że ustawowe przepisy prawa materialnego, regulujące określone dziedziny spraw, w których niezbędne są dostosowane do wymagań określonych organów i odpowiednio zobiektywizowane wyniki badań laboratoryjnych, mogą wprowadzać wyjątki do formalnej teorii dowodowej, mającej wszak przede wszystkim charakter procesowy, związany z procesem dowodowym w postępowaniu administracyjnym; jak już wyżej wskazano, wyjątek ten dotyczy wyłącznie badań laboratoryjnych i nie może być interpretowany rozszerzająco, tzn. na całe postępowanie administracyjne w określonej sprawie.

Z powyższych twierdzeń wynika, w ocenie Sądu, że ponieważ w rozpatrywanej sprawie badanie laboratoryjne, na które powołuje się strona, mające wskazywać na prawidłową jakość handlową artykułu V. nie były przeprowadzone w laboratorium GIJHARS ani laboratorium Inspekcji Handlowej, a jednocześnie żaden organ Inspekcji JHARS nie zlecił przeprowadzenia badań przez L. w O., to wyniki badań tego ostatniego Laboratorium nie mogą zostać uznane za dowód w sprawie.

Co do "możliwości nieważności zaskarżonej decyzji - na mocy art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. ze względu na wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, Sąd podzielił w tej kwestii stanowisko organu odwoławczego.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.