Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 507/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej SKO, Kolegium) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organy obu instancji kierowały się następującymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi: ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego: "Budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej 220 kV S. – punkt nacięcia linii C.– A." na terenie gmin S., P., R.

Z. K. działając przez pełnomocnika J. K. (matkę) podaniem z 23 października 2013 r. wniosła o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wójta z [...] sierpnia 2013 r. powołując się na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie wnioskodawczyni Wójt wydając decyzję naruszył przepisy w sprawie ocen oddziaływania na środowisko, w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych, dotyczące ochrony przyrody oraz art. 170, 7, 10, 42, 43 i 46 k.p.a. W szczególności zdaniem strony dokonano wadliwego zakwalifikowania przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy w rzeczywistości jest do przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Po rozpatrzeniu tego wniosku SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie linii energetycznych stosownie do wymogów prawa zawiera wyszczególnienie parametrów inwestycji oraz warunki. Inwestor był w toku postępowania należycie reprezentowany. W sprawie pozyskano wymagane uzgodnienia, stosownie do brzmienia właściwych przepisów w dacie ich wydania. W związku z tym decyzja w tym zakresie jest zgodna z prawem. W ocenie Kolegium przeprowadzone nadzwyczajne postępowanie nie ujawniło, aby doszło do naruszenia art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu pozwalającym zakwalifikować je jako rażące. Resumując Kolegium stwierdziło, że mimo, że w przedmiotowej sprawie nie wszystkie elementy decyzji Wójta zostały ustalone bez uchybień, to zasadne jest uznanie, że nie są to naruszenia rażące, o których mowa a w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto zwrócono uwagę, że inwestycja jest położona na terenie podlegającym ochronie w ramach obszaru specjalnej ochrony ptaków "Natura 2000". Odnosząc się do zarzutów wnioskodawczyni stwierdzono, brak podstaw do uznania, że wadliwie zakwalifikowano przedsięwzięcie, bowiem rodzaj oraz skala przedsięwzięcia opisane we wniosku wpisują się w parametry wymienione w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397). Ponieważ przedsięwzięcie nie należy do wymienionych w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, brak było stwierdzenia podstaw do uznania właściwości w sprawie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...]. Organ gminy zastosował się do dyspozycji wynikających z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i ustawy o ochronie przyrody. Nie było również podstaw do innej, niż przyjęta w decyzji gminy, ocena stanu faktycznego – stwierdzenia, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 oraz przedmioty ochrony tego obszaru, a w szczególności ptaki. W końcowej części uzasadnienia SKO powołało się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 30 maja 2008 r., sygn. II OSK 404/08, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, natomiast jeżeli przepis prawa dopuszcza istnienie "luzu" interpretacyjnego, mniej lub bardziej uzasadnionego, to wybór interpretacji i zastosowanych rozwiązań w tym np. opisu parametrów inwestycji, nie może być oceniany, jako rażące naruszenie prawa. W kontekście poczynionych uwag Kolegium stwierdziło, że kwestionowana decyzja nie odpowiada kryteriom rażącego naruszenia prawa.

Z. K. – działając przez pełnomocnika J. K. (matkę) złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z [...] stycznia 2014 r. Podniosła, że decyzja Wójta Gminy z [...] sierpnia 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO decyzja z [...] lutego 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w decyzji z [...] stycznia 2014 r.

Z. K. – działająca przez pełnomocnika J. K. (matkę) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2014 r. wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] sierpnia 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez wadliwe zakwalifikowanie przedsięwzięcia, którego dotyczy zaskarżona decyzja, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy w rzeczywistości jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

a) art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach odziaływania na środowisko przez niewydanie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji inwestycji w postaci budowy elektroenergetycznej linii napowietrznej C. – S. – A. zwłaszcza na odcinku, którego dotyczy zaskarżona decyzja,

b) art. 59 ww. ustawy oraz art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody przez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w postaci budowy elektroenergetycznej linii napowietrznej 220 kV C. – S. – A. szczególnie na odcinku, którego dotyczy zaskarżona decyzja, zwłaszcza, że inwestycja ta przebiega przez obszar Natura 2000,

II. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w tym:

a) art. 7 ust. 2

- przez nieuzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zlokalizowanie przedmiotowej inwestycji na gruntach rolnych, stanowiących użytki rolne klas I-III, położonych poza granicami administracyjnymi miasta [...],

- przez nieuzyskanie zgody ministra właściwego do spraw ochrony środowiska na zlokalizowanie przedmiotowej inwestycji na gruntach leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa oraz braku opinii dyrektora regionalnego dyrekcji Lasów Państwowych i opinii Marszałka Województwa,

b) art. 7 ust. 1 przez usytuowanie przedmiotowej inwestycji na gruntach rolnych i leśnych mimo braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzonego w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym jedynie dokonuje się zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

c) art. 3 ust. 1 i 6 ust. 1 przez zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na użytkach rolnych o wysokiej przydatności produkcyjnej, podczas gdy na cele nierolnicze i nieleśne przeznacza się przede wszystkim nieużytki, a w ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej,

III. ustawy o ochronie przyrody, w tym:

a) art. 33 ust. 1 ww. ustawy oraz § 17 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt,

- przez zlokalizowanie przedmiotowej inwestycji na obszarze Natura 2000 i w otulinie Parku Krajobrazowego Lasy [...],

b) art. 33 ust. 3 ww. ustawy przez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 planowanego przedsięwzięcia, objętego zaskarżoną decyzją,

IV. § 7 pkt 14 rozporządzenia Ministra Środowiska wymienionego w pkt III przez ustalenia w warunkach ochrony środowiska w zaskarżonej decyzji, że na przewodach odgromowych linii oraz na konstrukcji słupów zostaną zamieszczone kolorowe spirale i makiety ptaków drapieżnych, podczas gdy obwiązuje zakaz niepokojenia ptaków zwłaszcza na terenach Natura 2000,

V. art. 170 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej, ani niewskazanie, czy i ewentualnie z jakimi ograniczeniami dla właściciela w zakresie użytkowania gruntu wiązać się będzie utworzenie tego pasa,

VI. art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia adresu zamieszkania Z. K.,

VII. art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie Z. K. czynnego udziału w każdym stadium postępowania,

VIII. art. 42 k.p.a. przez kierowanie pism do Z. K. na adres nie będący adresem jej mieszkania, ani miejsca pracy, a nawet miejsca pobytu i w konsekwencji faktycznie niedoręczanie ich adresatowi,

IX. art. 43 k.p.a. przez pozostawianie korespondencji do Z. K. w sprawie osobom, które nie były dla Z. K. domownikami, sąsiadami ani dozorcami domu, w którym wnioskodawczyni mieszka w W.,

X. art. 46 § 1 i § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Postanowieniem z 13 czerwca 2014 r. WSA odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to stało się prawomocne.

W dniu 30 lipca 2014 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę Z. K. udzielona przez uczestnika postępowania A. S.A. Wymieniona Spółka wniosła o oddalenie skargi, wskazując na bezzasadność zawartych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona, o czym zadecydowały następujące przyczyny:

W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Wniosek strony skarżącej zainicjował przed SKO postępowanie nadzwyczajne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci "Budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej 220 kV S. – punkt nacięcia linii C. – A." na terenie gmin S., P., R.".

Podstawy materialnoprawne decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierają przepisy upzp. Według art. 50 ust. 1 i 2 upzp Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie wszystkie działania inwestycyjne o wymiarze publicznym wiążą się z wymogiem uzyskania tego rodzaju decyzji, bowiem nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę.

Organem właściwym rzeczowo w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym i powiatowym jest wójt burmistrz lub prezydent miast (art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp). Normatywną definicję decyzji inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 upzp.

W niniejszej sprawie Kolegium działając na skutek wniosku strony skarżącej zobligowane było skontrolować czy wskazana na wstępie decyzja Wójta Gminy [...] jest obarczona wadą nieważności w postaci rażącego naruszenie prawa. SKO nie mogło dokonywać ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie, Sąd w tym miejscu wyraźnie podkreśla, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych. Wada rażącego naruszenie prawa to taka ułomność aktu administracyjnego, której nie sposób pogodzić z podstawowymi kanonami demokratycznego państwa prawnego. Tak kwalifikowane naruszenie prawa musi być więc oczywiste, a więc nie budzące jakichkolwiek wątpliwości. Dlatego też zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnych jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji (zob. wyrok WSA z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1222/13, LEX nr 1411146). Jeśli natomiast istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji (zob. WSA w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. o sygn. akt VII SA/Wa 807/13, LEX nr 1377874). Wzorcem kontrolnym jest przy tym prawo obowiązujące w dniu wydawania decyzji ostatecznej.

Sąd administracyjny kontrolując decyzję Organu o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zobligowany jest przede wszystkim odpowiedzieć na pytanie czy poddana tak rozumianej nadzwyczajnej kontroli SKO ostateczna decyzja Wójta Gminy jest obarczona jedną wad istotnych określonych w treści art. 156 § 1 k.p.a.

Po pierwsze, wbrew twierdzeniom skargi nie nastąpiło wadliwe zakwalifikowanie inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem projektowane przedsięwzięcie mieści się w hipotezie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem). Według treści powołanego przepisu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się : stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Liniami energetycznymi wymienionymi w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, są natomiast stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km. Z decyzji Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie ma polegać na budowie nowej linii elektroenergetycznej 220 kV o długości 10 Km, alternatywnej wobec linii już istniejącej w tym terenie. Powstaną dwie niezależne od siebie relacje liniowe 220 kV S. – A. oraz S. - C. Należy tu zauważyć, że planowana jednotorowa linia w znacznej części przebiegać ma jednotorowo z wyjątkiem krótkich odcinków trasy linii, na których przebiegać będzie dwutorowo na wspólnej konstrukcji z trasą linii już istniejącej. Istnienie jedynie wspólnej konstrukcji oparcia linii nie powoduje ich faktycznego połączenia. Ponieważ skutkiem przedsięwzięcia ma być powstanie dwóch alternatywnych a więc w pełni niezależnych od siebie linii energetycznych, to długości tych linii nie można zsumować a tym samym nie można stosować do nich przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. W świetle tych ustaleń, nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, bowiem skutkiem działań inwestora nie będzie powstanie linii energetycznej o długości większej niż 15 km. Próg 15 km nie zostanie osiągnięty skoro nowa linia nie może być traktowana za kontynuację linii już istniejącej. Innym słowy, dla wypełnienia dyspozycji tej regulacji konieczne jest stwierdzenie powstania na skutek rozbudowy, przebudowy lub montażu jednej linii o długości co najmniej 15 km, a nie dwóch niezależnych od siebie linii, połączonych jedynie wspólną konstrukcją. Jest też oczywistym, że nie można łączyć przedmiotowej inwestycji z długością istniejącej krajowej sieci elektroenergetycznej, bowiem w takim wypadku każde przedsięwzięcie polegające na budowie linii elektroenergetycznej byłoby przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziaływującym na środowisko. Ponieważ objęta decyzją Wójta inwestycja została właściwie zakwalifikowana, to nie doszło też do naruszenia powołanych w skardze przepisów w postaci art. 24 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220).

Ponieważ objęta decyzja inwestycja została właściwie zakwalifikowana, w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie stwierdzono znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, to nie doszło też do rażącego naruszenia powołanych w skardze przepisów art. 24 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220). Z treści opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 13 lutego 2012 r. nr [...], bezsprzecznie wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na przedmiot i cele ochrony obszarów Natura 2000, na integralność tych obszarów i spójność sieci Natura 2000. Wskazana opinia została wydana w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny przedmiotowej inwestycji na środowisko i ustaleniu ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego lokalizacji inwestycji nie sprzeciwiał się art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, który zabrania podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Nie mogło również dojść do naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, skoro nakłada on obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wymaga też podkreślenia, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska brał pod uwagę skutki oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 Dolina [...] ([...]), przez który ma przebiegać linia energetyczna, o czym świadczy treść uzasadnienia jego opinii z dnia 17 lutego 2012 r. Obszary mające znaczenie dla Wspólnoty z mocy art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220) wchodzą w skład sieci obszarów Natura 2000. Zagrożeń dla środowiska wynikających z zamiarów inwestycyjnych Spółki A. S.A. nie dostrzegł także Wojewódzki Inspektor Sanitarny w opinii z dnia 17 lutego 2012 r. nr [...].

Po drugie, nie mogły zyskać akceptacji Sądu także te argumenty skargi, które zasadzają się na naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją - art. 7, 10, 42 i 43 K.p.a.. Otóż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie są badane przyczyny mające znaczenie dla wznowienia postępowania administracyjnego określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowania nadzwyczajne, czyli postępowanie wznowieniowe oraz o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, nie mogą z sobą konkurować, co nastąpiłoby wówczas gdyby organ badał przesłankę wznowieniową wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 K.p.a. Kwestia ta jest jednolicie postrzegana w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa.

Sąd odnosząc się do zarzutu strony skarżącej opartego na naruszeniu przez Organy przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. Nr 1205 ze zm.; zwana dalej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych), podkreśla iż w chwili wydawania przez Wójta Gminy decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. właściwy dla tak sformułowanego zarzutu art. 7 ust. 2 pkt 1 brzmiał : Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Powołany przepis dla postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego miał znaczenie z uwagi na treść art. 56 u.p.z.p., który stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto do postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z mocy art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio warunek, o jakim mowa w art. 61 § 1 pkt 4 tej ustawy. Powołane regulacje nie mogły zostać przez Wójta Gminy naruszone z tej przyczyny, że projektowana inwestycja polegająca na przebudowie linii energetycznej nie skutkuje zmianą przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze i nieleśne. Tym samym, nie sposób było ustalać jako warunku dopuszczenia lokalizacji inwestycji zgody właściwego z względu na klasę użytku organu na etapie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób twierdzić, iż na terenach do których w myśl art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, należy stosować jej przepisy, na skutek powstania inwestycji w postaci budowy napowietrznej linii energetycznej nastąpiłaby zmiana powodująca brak możliwości prowadzenia na tych gruntach działalności rolniczej. Działalność rolnicza może być bez przeszkód prowadzona także na terenach wyposażonych w elementy infrastruktury technicznej do jakich należy linia elektroenergetyczna. Taka linia nie uniemożliwia a nawet nie utrudnia czerpania pożytków z gruntu, dlatego nie można mówić o skutku w postaci zmiany przeznaczenia gruntu rolnego. W innym wypadku, inwestycja celu publicznego polegająca choćby na postawieniu słupa służącego jako wsparcie dla napowietrznej linii energetycznej na użytku rolnym klasy od I do III, wymagałaby w określonych przypadkach uchwalenia dla tego miejsca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wcześniej uzyskania zgody właściwego ministra. Jednocześnie przytoczenie przez SKO w zaskarżonej do WSA decyzji w sposób błędny treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie uwzględniającej zmiany tego przepisu dokonanej mocą ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. nr 503) nie mogło mieć wpływu na ustalony wynik postępowania, skoro decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w ogóle nie narusza tej regulacji, a więc tym bardziej w sposób rażący.

Reasumując, żaden z zarzutów skargi nie okazał się zasadny, co spowodowało konieczność jej oddalenia. Kolegium wyjaśniło wnioskodawczyni, że decyzja Wójta nie jest obarczona wadami wyszczególnionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Należy także podkreślić, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich nieprawidłowości, które skutkowałby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na art. 200 p.p.s.a.