Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 377/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 4, art. 94 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 97 ust. 1a pkt. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art.22 ust 3;  art.43 ust.2
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zaopiniowania podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 377/07

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego po rozpatrzeniu zażalenia K. M. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. S. oznaczonej w obrębie 0009 numerem działki 41, przedstawionej na przedłożonej kopii mapy zasadniczej i polegającym na podzieleniu działki nr 41 na działki o nr 41/1 oraz 41/2 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy ustalił, iż dla objętej wnioskiem o podział nieruchomości przy ul. S. w K. oznaczonej w obrębie 0009 numerem 41, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego została natomiast wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia [...] znak: [...] dla inwestycji polegającej na budowie ulicy S. wraz z budową kanalizacji deszczowej, oświetleniem i przebudową kolidujących sieci infrastruktury technicznej.

Miejski Zarząd Dróg w związku z powyższą decyzją lokalizacyjną, w trybie art. 22 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w dniu 8.02.07r. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta o zaopiniowanie wstępnego podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. S. Wraz z wnioskiem zostały złożone: wstępny projekt podziału nieruchomości sporządzony w dniu 22 kwietnia 1999 r. i wprowadzony do Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 19 maja 1999 r. oraz w/w ostateczna decyzja z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy ustalił, że dla przedmiotowego obszaru gmina nie przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpatrując zażalenie K.M. na postanowienie organu I pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości, organ odwoławczy powołując się na treść art. 93 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) stwierdził, że rozstrzygnięcie to jest zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ II instancji powołując się na wyrok NSA w Warszawie /OSK 854/04/ wskazał, iż przepisy w/w rozporządzenia mają zastosowanie do usytuowania budynków na działkach budowlanych na przyszłość tj. od daty wejścia w życie rozporządzenia a nie w stosunku do budynków , które już istnieją.

Organ II instancji wskazał ponadto, iż wstępny projekt podziału nieruchomości spełnia wymagania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie dokonywania podziałów nieruchomości, ponieważ został opracowany na mapie zasadniczej, na której zaznaczono granice nieruchomości podlegających podziałowi. Na skutek podziału nieruchomości przy ul. S. w K. o powierzchni 0,084 ha powstaną 2 działki: działka nr 41/1 o pow. 0,0018 ha oraz działka nr 41/2 o pow. 0,0829 ha.

Z treści przepisów art. 93 ust. 4 i 94 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż opinia ma dotyczyć zgodności proponowanego podziału z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. Dla objęcia danej nieruchomości postępowaniem podziałowym i sposobu jej podziału istotne znacznie mają linie rozgraniczające inwestycję, dla której w/w decyzją ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z porównania linii rozgraniczających teren inwestycji pod budowę ulicy S. w K. wyznaczonych w załączniku graficznym do decyzji z dnia [...] z linią podziału przedmiotowej działki, wyznaczoną we wstępnym projekcie podziału nieruchomości wynika, iż powyższe linie pokrywają się. Organ II instancji podkreślił że jedynym warunkiem dopuszczalności podziału nieruchomości jest zgodność proponowanego podziału z warunkami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ulicy S. jest decyzją ostateczną i nie była kwestionowana przez stronę w postępowaniu odwoławczym. Powołując się na wyrok NSA w Warszawie z dnia 8.12.2004r./ OSK 854/04/ oraz uchwałę NSA z dnia 4. 03. 2002r. / OPK25/01- ONSA 20002r. nr 4 poz.140/, organ odwoławczy wskazał, że organ zatwierdzający podział nieruchomości jest związany liniami rozgraniczającymi teren określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji, w tym wypadku- ulicy, a ponadto podkreślił, że wyłącznie ostateczna decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości wydana w oparciu o art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami tworzy nowy stan geodezyjny. Natomiast postanowienie wydane przez organ I instancji ma jedynie charakter opiniujący.

K. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego z obowiązującym prawem. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 kpa oraz w oparciu o art.156 kpa. zarzuciła nieważność zaskarżonego postanowienia.

Podniosła, iż w wyniku podziału, jej nieruchomość nie będzie spełniała warunków odległościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., ponieważ nie zostanie zachowana odległość 4m od budynku do granicy nieruchomości z projektowaną ulicą. Ponadto brak jest interesu publicznego, aby projektować pas drogowy o szerokości 7m i chodnika o szer. 2 m z każdej strony dla drogi o charakterze lokalnym. Zdaniem skarżącej budowa pasa drogowego może spowodować ograniczenie jej własności i spadek wartości nieruchomości, a na wywłaszczenie z części nieruchomości się nie zgadza z uwagi na proponowaną rażąco niską cenę. Jej zdaniem organ winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego na temat zasadności wielkości projektowanej inwestycji i jej wpływu na budynki znajdujące się przy projektowanej ulicy. Wszystkie te uchybienia według skarżącej wskazują na nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zaskarżone postanowienie podjęte w trybie art. 93 ust.4 przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednolity Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) zwana dalej u.g.n. jest częścią postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości.

W sprawach o podział nieruchomości mają zastosowanie przepisy w/w ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r. Nr 268, poz. 2663).

Stosownie do art. 94 ust. 1 u.g.n. w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z przepisami odrębnymi, a jeżeli przed dniem złożenia wniosku o podział była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązująca w dniu złożenia wniosku, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w tej decyzji.

Natomiast art. 97 ust. 1 i 1a pkt. 4 ustawy u.g.n. stanowi, że podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć m.in. wstępny projekt podziału, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95.

Zgodnie zaś z przepisem art.93 ust.4 u.g.n będącego podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie - zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.

Stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, w przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy zarząd drogi może wystąpić z wnioskiem o dokonanie podziału lub scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami lub przepisami o scalaniu gruntów.

W niniejszej sprawie z wnioskiem o zaopiniowanie proponowanego podziału nieruchomości przy ul. S. wystąpił Miejski Zarząd Dróg na skutek wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że wstępny projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. S. w K. zasługuje na pozytywną opinię.

Projekt ten spełnia wymagania w/w rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. Został bowiem opracowany na mapie zasadniczej, na której zaznaczono granice nieruchomości podlegającej podziałowi. Na skutek podziału działki o pow. 0,0084 ha przy ul. S. w K. powstaną 2 nieruchomości: działka nr 41/1 o pow. 0,0018 ha oraz działka nr 41/2 o pow. 0,0829 ha.

Z treści przepisów art. 93 ust. 4 i art. 94 ust. 1 u.g.n. wynika, że opinia ma dotyczyć zgodności proponowanego podziału nieruchomości z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z zagospodarowania terenu. Natomiast dla objęcia nieruchomości postępowaniem podziałowym istotne są linie rozgraniczające inwestycję, dla której w tym przypadku ostateczną decyzją ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego.

Tak więc granice projektowanych do wydzielenia działek z nieruchomości przy ul. S. powinny odzwierciedlać linie rozgraniczające teren inwestycji celu publicznego przedstawione w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie dokonał porównania linii rozgraniczających teren inwestycji tj. pasa gruntu pod budowę ulicy S. wyznaczonych w załączniku graficznym do ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] z linią podziału działki nr [...] wyznaczoną na mapie wstępnego projektu podziału i stwierdził, że linie te pokrywają się. Przy takich ustaleniach, niekwestionowanych przez skarżącą, w ocenie Sądu, organy orzekające w tej sprawie prawidłowo przyjęły, że spełnione zostały przesłanki o jakich mowa w przepisie art.93 ust.4 i art.94 ust.1 u.g.n. i wydały pozytywną opinię co do wstępnego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić należy, że dopiero pozytywna opinia wydana zgodnie z art.93 ust.4 u.g.n. stanowi podstawę do opracowania projektu podziału nieruchomości.

Skarżąca podnosiła, że na skutek przeprowadzenia podziału jej nieruchomości, usytuowanie położonego na niej budynku będzie niezgodne z przepisami odległościowymi o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. ponieważ nie będzie zachowana odległość 4m od ściany budynku do granicy z ulicą. Zarzut ten jest jednak bezzasadny.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który przyjął, iż przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. odnoszą się wyłącznie do usytuowania budynków wznoszonych na przyszłość, a nie do wybudowanych przed jego wejściem w życie. Powyższe stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2004 r. /OSK 854/04/ w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.140) wskazując, że miało ono zastosowanie do usytuowania budynków na działkach budowlanych na przyszłość, tj. od daty obowiązywania tego rozporządzenia a nie w stosunku do budynków, które istnieją na działce i zostały wybudowane wiele lat przed jego wejściem w życie. Powyższy pogląd należy uznać za aktualny w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto przepis art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych określa, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze krajowej, wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej w mniejszej odległości, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. W niniejszej sprawie Miejski Zarząd Dróg przedstawiąjąc wstępny projekt podziału nieruchomości do opiniowania jednocześnie wyraził zgodę na zmniejszenie odległości pomiędzy budynkiem, znajdującym się na działce przy ul. S., a zewnętrzną krawędzią jezdni.

Skarżąca kwestionuje także, parametry projektowanej inwestycji w postaci jezdni o szerokości 7 m oraz chodników o szerokości po 2 m z każdej strony podnosząc, że nie ma potrzeby realizacji takiego pasa drogowego. I ten zarzut uznać trzeba za chybiony. Linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji zostały określone w ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...], dlatego organy orzekające w niniejszej sprawie nie mają podstaw prawnych do dokonywania weryfikacji linii rozgraniczających teren pod ulicę. Z tego tez względu nie było potrzeby powoływania w toku postępowania administracyjnego dowodu z opinii biegłego w przedmiocie badania zasadności parametrów projektowanej ulicy czy też jej wpływu na budynki.

Pozostałe zarzuty skargi dotyczące ewentualnego wywłaszczenia skarżącej z części jej nieruchomości oraz kwestie odszkodowania nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu, ponieważ wykraczają poza granice niniejszej sprawy dotyczącej zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonało prawidłowych ustaleń, a podjęte przez nie postanowienie nie budzi wątpliwości co do zgodności z prawem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.