Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1150/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r., uzupełnionym potem kolejnymi pismami, "A" Sp. z .o.o. w K. zwróciła się do Prezydenta Miasta C. o wydanie w trybie art. 124 ust. 1 i art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w C., przy ulicy [...] - działce nr 1 obręb 0001 oraz działce nr 2 obręb 0001 poprzez zezwolenie na usuniecie z przedmiotowej nieruchomości obecnie istniejącej sieci ciepłowniczej [...] oraz zezwolenie na lokalizację nowoprojektowanych urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej [...].

Organ w pierwszej kolejności rozdzielił wniosek na dwa odrębne postępowania - odrębne w trybie art. 124 ust. 1 i odrębne w trybie art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a następnie decyzją z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W wyniku odwołania rozpatrujący sprawę Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W wyniku ponownego rozpoznania Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 112 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w C., obejmującej działkę nr 1 o powierzchni 53m² i działkę nr 3 o powierzchni 443m², poprzez zezwolenie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej [...] w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej [...] ze zmianą średnicy na [...] od komory [...] do komory [...] w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.".

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy o wywłaszczeniu nieruchomości, w tym także art. 124 tej ustawy, stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne albo do nieruchomości, dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru położonego w rejonie ulicy [...], przyjętym uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. dla przedmiotowej nieruchomości obowiązują zapisy: 38M4 - tereny zabudowy mieszkaniowej mieszanej, 38ZI18 - tereny zieleni o funkcji izolacyjnej i zadrzewień.

Następnie dokonując analizy wybranych przepisów wymienionego planu organ ustalił, że nie została spełniona przesłanka z art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż nie można uznać, iż przedmiotowa nieruchomość położna jest na obszarze przeznczonym w planie miejscowym na cele publiczne.

Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka "A", wnosząc o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzji Prezydenta Miasta C. zarzuciła naruszenie, zarówno przepisów prawa materialnego, w tym: art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także postanowień - §7 ust.2 w związku z §8 pkt 4, oraz §18 pkt 6, § 11 pkt 1, § 16 ust. 1 pkt 7 i § 16 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru gminy C. położonego w rejonie ulicy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem odwołującej się organ pierwszej instancji nie rozpatrzył, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego, a w szczególności nie uwzględnił zarówno faktu, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony wymienioną uchwałą przewiduje wprost, że inwestycje celu publicznego mogą występować na całym objętym nim obszarze. Nieuzasadnione jest także, zdaniem odwołującej, stanowisko Prezydenta, że przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym może zostać spełniona wyłącznie wtedy, gdy w planie przewidziano przebieg projektowanej sieci oraz gdy konkretny przepis planu wprost wskazywałby, że na konkretnej nieruchomości będzie realizowany konkretny cel publiczny, którym w tym przypadku jest budowa sieci ciepłowniczej. W ocenie odwołującej brak jest podstawy prawnej do przyjęcia takiego stanowiska, gdyż ustawodawca, w treści art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określił w jaki sposób przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym powinna być spełniona. Nigdzie też nie wskazano, że przez zgodność z planem miejscowym rozumie się sytuację, gdy konkretny przepis planu miejscowego wprost stanowi, iż na danej nieruchomości projektowana jest budowa urządzenia infrastruktury technicznej. W związku z tym, zdaniem odwołującej, błędne było przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna przesądzać o trasie przebiegu sieci infrastruktury technicznej. Wskazała, że niekiedy miejscowe plany będą zawierały takie elementy, lecz należy im przypisać charakter fakultatywny, co oznacza, że nieumieszczenie ich w planie nie może pociągać za sobą konsekwencji dla inwestora zamierzającego dokonać inwestycji celu publicznego. Brak określenia dokładnego przebiegu planowanej sieci, pomimo, iż postanowienia planu miejscowego zezwalają na wykonanie takiej inwestycji, nie świadczy w ocenie odwołującej, o niespełnieniu przesłanki zgodności z planem miejscowym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o czym jest mowa w przepisie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spółka wskazała ponadto, że trudno od niej wymagać, aby w celu wykonania planowanej inwestycji, jaką jest sieć ciepłownicza [...], była ona zobowiązana do wystąpienia z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej, że na planie tym jest uwidoczniony przebieg istniejącej sieci ciepłowniczej [...], która ma zostać zastąpiona przez tę planowaną, a mianowicie sieć ciepłowniczą [...]. Dlatego też, w jej ocenie, zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym winna być rozpatrywana w tym kontekście, iż dotyczy ona wymiany fragmentów istniejącej sieci ciepłowniczej, a nie zabudowy nieruchomości wolnej od obciążenia infrastrukturą techniczną. Zdaniem odwołującej stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji zostało oparte wyłącznie na orzecznictwie sądów administracyjnych, a nie na przepisach prawa. A przecież zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego to przepisy prawa są podstawą do działania organu, a orzecznictwo sądów administracyjnych może stanowić dodatkową argumentację, która uzasadniałaby podstawę wynikającą z przepisów powszechnie obowiązujących.

Spółka zarzuciła również organowi pierwszej instancji błędną wykładnię postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przede wszystkim § 7 ust. 2, z treści którego wyraźnie wynika, że inwestycje celu publicznego mogą występować na całym obszarze nim objętym, a zatem, w jej ocenie, również na przedmiotowej nieruchomości. Także analiza pozostałych postanowień planu sugeruje, że plan dopuszcza m.in. przebudowę lub rozbudowę sieci infrastruktury technicznej zgodnie z odrębnymi postanowieniami.

Wojewoda Śląski odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9a i art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po przedstawieniu treści wniosku Spółki z dnia [...] r. (wraz z pismami uzupełniającymi) o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości pozostającej w użytkowaniu wieczystym M. K. i A. K., przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie oraz treści odwołania Wojewoda w pierwszej kolejności podniósł, że zgodnie z twierdzeniami wnioskodawczyni fragment sieci mający przechodzić przez wskazaną nieruchomość stanowi część zasilenia Magistrali [...] oraz [...] ze źródła "B" oraz, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego i jest związana z zaplanowanym zmniejszeniem mocy wytwórczej "C", a dzięki jej realizacji możliwe będzie połączenie Magistrali [...] (zlokalizowanej w S.) oraz Magistrali [...] na zasilanie pochodzące z Elektrociepłowni "B". Według twierdzeń Spółki modyfikacja przebiegu nitki ciepłowniczej mająca być dokonana w ramach tej inwestycji ma na celu zmniejszenie oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości, bowiem jej przebieg został przesunięty, w stosunku do istniejącego na nich ciepłociągu, w stronę granicy działek i przeprowadzony równolegle do niego, co zmniejszy stopień oddziaływania projektowanych urządzeń przesyłowych na funkcjonowanie nieruchomości. W ocenie Spółki, zmiana technologii urządzeń przesyłowych (z rur tradycyjnych na rury tzw. preizolowane) zapewnia długi, w praktyce około 30 letni, okres bezawaryjnego użytkowania przedmiotowych urządzeń przesyłowych, co jest równoznaczne z brakiem konieczności interwencji i prowadzenia w tym okresie prac budowlanych (związanych przykładowo z koniecznością usuwania awarii urządzeń przesyłowych) na przedmiotowej nieruchomości.

Dalej Wojewoda stwierdził, że zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może być dokonane, jeżeli właściciel (wieczysty użytkownik) nie wyraża na to zgody i jeżeli cel publiczny nie może być zrealizowany w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Możliwość podejmowania decyzji przez starostę w tej materii została ograniczona tylko do inwestycji, które zostały zapisane w planie miejscowym, zaś w przypadku braku planu – dla których wydano decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że starosta może wydać decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości tylko w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie wymienionych powyżej prac, które przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zmierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3 art. 124).

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że objęta wnioskiem inwestycja celu publicznego nie jest przewidziana w obowiązującym dla tego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i tym samym nie można przyjąć aby spełniony został wynikający z treści art. 124 ust. 1 ustawy konieczny warunek zgodności zamierzenia (ograniczenia) z planem miejscowym. Plan ten na wskazanych przez inwestora działkach nr 1 i nr 2 nie przewiduje lokalizacji kanałowej sieci ciepłowniczej [...] realizowanej w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej [...] ze zmianą średnicy na [...] od komory [...] do komory [...] w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.", która to inwestycja, w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z planem działki nr 1 i nr 2, na których planowany jest ów ciepłociąg, położone są w 100% na terenie oznaczonym symbolem 38MN5, gdzie przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem dopuszczalnym: budowa garaży jako uzupełnienie zabudowy oraz nieuciążliwe usługi wbudowane w budynki mieszkalne. Również z treści § 11 i § 16 wymienionego planu dotyczącej zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej w żaden sposób nie wynika zdaniem Wojewody, że ów plan, na przedmiotowej nieruchomości przewiduje usytuowanie nowej linii przesyłowej w postaci sieci ciepłowniczej [...]. Z kolei z treści § 7 ust. 2 tego planu wynika, iż inwestycje celu publicznego mogą występować na całym objętym nim obszarze, ale jest to niewystarczające do uznania, że planowana inwestycja jest zgodna z tym planem. W planie nie ujęto bowiem przebiegu nowej linii ciepłociągu, a zatem brak określenia terenu jako przeznaczonego pod inwestycje celu publicznego. W świetle orzecznictwa sądów plan miejscowy – aby dawał podstawę do zastosowania wymienionego przepisu musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez którą ma ona przebiegać. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego.

Zdaniem Wojewody przemawia za tym też treść art. 15 ust. 3 pkt 4a i pkt 4b ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym granice terenu rozmieszczenia planowanych inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym muszą znaleźć uwidocznienie w planie miejscowym. Brak wskazania takich granic nie zezwala zatem na realizację na danym terenie inwestycji celu publicznego. Również stanowisko Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta C., zawarte w piśmie z [...] r., jak również fakt usytuowania na przedmiotowej nieruchomości sieci ciepłowniczej [...], która ma zostać zastąpiona nową o innym przebiegu siecią ciepłowniczą [...], wbrew twierdzeniu odwołującej, nie dają podstaw do uznania, iż inwestycja objęta wnioskiem jest inwestycją zgodną z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda uznał je za nieuzasadnione, gdyż rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też reguł procedury administracyjnej. W świetle przywołanego art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przy wydawaniu rozstrzygnięcia poprzez udzielenie przez starostę zezwolenia, przede wszystkim istotne są zapisy planu miejscowego. Bezsporne jest, jego zdaniem w niniejszej sprawie, iż w przywołanym planie nie ujęto przebiegu nowej kanałowej sieci ciepłowniczej. Stąd też argumentacja odwołania dotycząca zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego nie może się ostać. Taki wniosek wypływa też zdaniem Wojewody z treści art. 4 ust. 4 i art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zwrócił też w tym kontekście organ odwoławczy uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z siecią o charakterze jedynie lokalnym, skoro przedmiotowa inwestycja celu publicznego ma stanowić część przedsięwzięcia pn. "Przebudowa sieci ciepłowniczej [...] ze zmianą średnicy na [...] do komory [...] do komory [...] w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.". Jest to zatem duża inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym i winna zostać wyraźnie ujęta w planie. Z tego też powodu nie można zaakceptować, zdaniem Wojewody poglądu odwołującej, która dostrzegając ogólnikowość zapisów planu odnoszących się do lokalizowania infrastruktury technicznej stwierdza, że na etapie uchwalania planu trudno jest określić przebieg obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej.

W świetle powyższych przepisów nie ma też zdaniem organu odwoławczego znaczenia akceptowana przez skarżącą okoliczność, że według jej oceny planowana wymiana sieci ciepłowniczej nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia objętego nią terenu, a wręcz przeciwnie przyczyni się do zmniejszenia stopnia oddziaływania projektowanych urządzeń na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości przez jej użytkowników wieczystych, gdyż będzie przebiegała bliżej granicy działki.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego "A" Sp. z o.o. w K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej Prezydenta Miasta C. oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem:

1. przepisów prawa materialnego:

- art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegającym na jego błędnej wykładni i uznaniu, że ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy jest zgodne z planem miejscowym tylko wtedy, kiedy konkretny przepis planu miejscowego wskazuje, że na określonej nieruchomości ma być realizowany dany cel publiczny,

- § 7 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta C. dla części obszaru Gminy C. położonego w rejonie ulicy [...] w związku z § 8 pkt 4 tego planu i w związku z art. 124 ust. 1 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i uznanie wbrew treści § 7 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że plan ten na działkach nr 1 i nr 2 nie przewiduje lokalizacji celu publicznego w postaci sieci ciepłowniczej [...], tym bardziej, iż na nieruchomości zlokalizowana jest już sieć ciepłownicza stanowiąca własność skarżącej, a realizowana inwestycja polega na dokonaniu jej wymiany,

- § 18 pkt 6b, § 11 pkt 1b oraz § 16 ust. 1 pkt 7., a także § 16 ust. 3 pkt 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez ich niezastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym,

- art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez nieuzasadnione przyjęcie, że z przepisów tych wynika bezwzględny wymóg zamieszczania w planie miejscowym wszystkich szczegółowych danych, co do przebiegu na poszczególnych nieruchomościach gruntowych sieci infrastruktury technicznej, jako warunku, od którego spełnienia uzależniona została możliwość wydania decyzji określonych w art. 124 ust. 1 ustawy;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

- art. 7, 77 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego polegająca na:

a) przyjęciu, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są niewystarczające do uznania, że planowana przez skarżącą inwestycja jest zgodna z tymże planem, podczas gdy m.in. z § 7 ust. 2 planu wskazuje, iż inwestycje celu publicznego mogą występować na całym obszarze objętym planem,

b) przyjęciu, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż na nieruchomości uczestników zlokalizowana jest już sieć ciepłownicza [...], stanowiąca własność skarżącej, której przebieg został uwidoczniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz, że realizowana przez skarżącą na nieruchomości uczestników inwestycja tak naprawdę polega na wymianie sieci istniejącej na wykonaną w nowszej technologii.

c) braku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, w tym zarzutów naruszenia § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, co uniemożliwia kontrolę instancyjną decyzji w tym zakresie;

W uzasadnieniu skargi podtrzymano co do zasady argumentację zawartą wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Na rozprawie sądowej w dniu 2 lutego 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uwzględnienie skargi, w pełni podtrzymując argumentację zawartą w pisemnej skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle zgromadzonego w sprawie i nie budzącego wątpliwości materiału dowodowego podzielić trzeba sformułowane w skardze zarzuty co do wydania zaskarżonej decyzji z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem powołanych przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Rozpoznanie sprawy i skargi sprowadza się w istniejącym stanie sprawy do rozstrzygnięcia sporu czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego objęte wnioskiem ograniczenie sposobu korzystania z działek uczestników postępowania tj. działek nr 1 i nr 2 przez założenie i przeprowadzenie na nich przez skarżącą ciepłociągu, jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 124 ust. 1 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę przychyla się do argumentacji skarżącej co do tego, że nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Wbrew stanowisku organów obu instancji tak rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności wymóg taki nie wynika z treści art. 15 ust. 2 pkt 10 tej ustawy, w którym jest mowa jedynie o zasadach modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej, a nie dokładnym wskazaniu o jakie i dokładnie gdzie inwestycje infrastrukturalne chodzi. Właściwie taki charakter (zasad) ma treść powoływanego przez organy § 16 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasada ta w odniesieniu do projektowanego ciepłociągu nie będzie przy tym naruszona w sytuacji gdy kwalifikuje się on do odstępstwa o jakim mowa w pkt 2 tego przepisu. Nie zostało bowiem wykazane, aby przebieg planowanego ciepłociągu po działce uczestników nie był technicznie uzasadniony. Taki przebieg ciepłociągu nie spowoduje też ograniczenia realizacji podstawowego przeznaczenia działki uczestników tj. pod zabudowę mieszkaniową z zabudową uzupełniającą w postaci garaży (§ 18 planu). W tym względzie należy bowiem wziąć pod uwagę, że wymienione działki są już wykorzystane pod zabudowę jednorodzinną – budynkiem mieszkalnym, a pas służebności dla sieci będzie wynosił 66,4m², w tym dla działki nr 2 – 59,6m² a dla działki nr 1 – 6,8², a szerokość pasa służebności wynosić będzie 2,2m. Nowy ciepłociąg ma być przy tym usytuowany bliżej południowej granicy działki, co po rozebraniu starego ciepłociągu niewątpliwie nie pogorszy możliwości zabudowy działek. Z tego też powodu nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu treści art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pomijając już kwestię, że możliwość stosownej ingerencji w prawo właściciela (użytkownika wieczystego) wynika wprost z treści art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W sytuacji gdy ograniczenie to następuje zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest też podstaw do przyjęcia, że do ograniczenia tego dochodzi z naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a to biorąc pod uwagę, że inwestor realizuje cel publiczny.

Nadto podziela Sąd stanowisko skarżącej Spółki, że fakt istniejącego już na działkach uczestników i ujętego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ciepłociągu nie pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z planem planowanej inwestycji, gdy weźmie się pod uwagę, iż istniejący już i ujęty w planie ciepłociąg ma co najmniej lokalny charakter w rozumieniu art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nawet zatem gdyby przyjąć, że w dacie uchwalania obowiązującego planu sporna inwestycja byłaby już planowana to przy istniejącym już na tym terenie ciepłociągu można by przyjąć, iż nie istniała w rozumieniu tego przepisu potrzeba ujmowania w planie przebiegu nitki nowego ciepłociągu w zbliżeniu do istniejącego.

Wbrew stanowisku organów o zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przesądza zdaniem Sądu treść § 7 ust. 1 i ust. 2 oraz § 8 pkt 4 planu wykładana w nawiązaniu do treści art. 4 ust. 1 tego planu. Z treści tych przepisów wynika, że organ uchwałodawczy przy uchwalaniu planu świadomie tylko w odniesieniu do celów publicznych w postaci dróg, postanowił wyodrębnić je przez wprowadzenie dla przeznaczonych na ten cel terenów odrębnych oznaczeń i wyznaczeniu dla tych terenów linii rozgraniczających zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 planu. Konsekwencją takiego założenia jest treść § 7 ust. 2 oraz § 8 pkt 4 planu zgodnie z którymi pozostałe inwestycje celu publicznego mogą być realizowane na całym obszarze tego planu. Gdyby inaczej wykładać treść tego planu, tj. zgodnie ze stanowiskiem orzekających organów i przyjmować, że inwestycje celu publicznego mogą być realizowane jedynie na terenie specjalnie na ten cel wydzielonym w planie miejscowym, oznaczonym liniami rozgraniczającymi, to na obszarze analizowanego planu nie mogłyby być realizowane inne poza drogami inwestycje celu publicznego. Niewątpliwie nie taka była jednak wola organu uchwałodawczego, ani w szczególności nie wynika to w żaden sposób z materiału sprawy. Przy takim założeniu nie mogłyby być m.in. zrealizowane urządzenia infrastruktury technicznej niezbędne do zrealizowania poszczególnych inwestycji, których przebieg jest możliwy najczęściej do sprecyzowania dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub dokonywania zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Z tego też względu na etapie uchwalania planu nie ma możliwości wydzielenia liniami rozgraniczającymi odrębnych, przewidzianych pod takie urządzenia terenów. Z tego też powodu brak jest podstaw do przyjęcia, że inna w tym względzie interpretacja wynika z treści § 9 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji gdy nie ulega wątpliwości, że sporne zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, a jednocześnie budowy urządzeń infrastruktury technicznej, o jakich mowa w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jej realizacja jest dopuszczalna zgodnie z treścią § 8 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również na terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi z podstawowym i dopuszczalnym innym przeznaczeniem, gdy jednocześnie nie zostało stwierdzone, aby dla przedmiotowej inwestycji istniał obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko i gdy ma ona na celu zaspokojenie potrzeb na ciepło również na terenach przyległych zgodnie z ich przeznaczeniem. W szczególności w zakresie oddziaływania tej inwestycji na środowisko należy ponownie podkreślić i wziąć pod uwagę, że na tym terenie (działkach uczestników) istnieje już podobnie przebiegający ciepłociąg i brak jest podstaw do przyjęcia, a nawet nie było to w sprawie nawet podnoszone, aby stosunkowo niewielka zmiana jego parametrów (z [...] na [...]) mogła wpływać niekorzystnie na stan środowiska. Inna ocena w tym względzie mogłaby wchodzić ewentualnie w rachubę gdyby ciepłociąg na tym terenie w ogóle nie istniał, a nie w przypadku jego faktycznej wymiany.

Co do braku wymogu precyzyjnego ustalenia w planach zagospodarowania przestrzennego szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej Sąd przychyla się do stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanych przez skarżącą wyrokach z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13, z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 81/12 czy z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 221/14. Zawarta w tych wyrokach argumentacja ma zdaniem Sądu pełne odniesienie do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy.

Z tych względów Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę zajął w tym przedmiocie odmienne stanowisko niż wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1232/16, wydanym w identycznym stanie faktycznym i prawnym (dotyczył tej samej inwestycji na tym samym terenie), podzielając jednakowoż stanowisko zaprezentowane w kolejnych wyrokach tut. Sądu z dnia 16 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 654/17, sygn. akt II SA/Gl 685/17 czy sygn. akt II SA/Gl 670/17.

W świetle powyższych rozważań brak było podstaw do przyjęcia, że objęte wnioskiem skarżącej Spółki ograniczenie w korzystaniu z działek uczestników postępowania nie jest zgodnie z obowiązującym planem miejscowym.

Skutkuje to uchyleniem decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 209 i art. 211 cytowanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przyjmą organy orzekające, że wnioskowane ograniczenie w korzystaniu z działki uczestników nie narusza treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego