Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 213/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. T. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3534/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 4 listopad 2015 r. odmówił D. T. Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem.

Sąd I instancji dokonując analizy wniosku skarżącej spółki oraz załączonych do niego dokumentów stwierdził, że strona wskazując na wysokość nałożonych na nią kar pieniężnych podniosła, że grozi jej utrata płynności finansowej a nawet jej upadłość co spowoduje nieodwracalne skutki. Z przedłożonego bilansu za rok obrachunkowy wynikało, że suma aktywów jest równa sumie pasywów. Kopia zeznania podatkowego CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od 25 marca 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. wskazywała natomiast, że we wskazanym okresie spółka poniosła stratę w wysokości 65.495,98 zł, jej przychody wyniosły 398.514,70 zł, a koszty uzyskania przychodów 464.010,68 zł.

Sąd odnosząc się do, istotnej z punktu widzenia strony, straty za 2014 r. wskazał, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W ocenie Sądu argumentacja spółki, że skutkiem uiszczenia kary będzie utrata płynności finansowej nie zasługiwał na uwzględnienie i nie uzasadniała ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

D. T. Spółka z o.o. w W. zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podnosząc ten zarzut strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Mając na uwadze treść sformułowanego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. oraz załączonych do niego dokumentów mających potwierdzić wyrażone we wniosku stanowisko, podzielić należy jego ocenę, jakiej dokonał Sąd I instancji. Strona, za pośrednictwem przedłożonego bilansu zysków i strat oraz zeznania podatkowego odnośnie osiągniętego dochodu i poniesionych strat w 2014 r., wykazała wyłącznie, jakiej wielkości dochód osiągnęła w 2014 r. i jakie były poniesione przez nią straty w związku z prowadzoną działalnością. Zauważyć należy, że były to jedyne dokumenty, jakie spółka przedłożyła celem zobrazowania swojej sytuacji finansowej. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, poniesienie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej a właśnie taka argumentacja była kluczowym elementem żądania spółki zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej. Dla oceny rzeczywistych zdolności płatniczych, możliwości bieżącego jak i rozłożonego w dłuższym okresie czasu operowania środkami finansowymi nie jest wystarczające przedstawienie wyjściowej i końcowej w danym okresie czasu sytuacji majątkowej i fiskalnej podmiotu. Koniecznym jest również bardziej szczegółowe zobrazowanie podejmowanych operacji finansowych – ilości, wielkości i ich częstotliwości. Dopiero bowiem takie przedstawienie zdolności obrotowych pozwoli na ocenę płynności finansowej. Wobec tego brak było, w oparciu o podniesioną okoliczność utraty płynności zobrazowanej wyłącznie przywołanymi dokumentami, podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie w stosunku do skarżącej jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej.

Zwrócić również należy uwagę na podniesione w uzasadnień zażalenia stanowisko jej autora o przemawiającej za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, rozbieżności orzecznictwa w zakresie możliwości zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę decyzji o wymierzeniu kary. Kwestia rozbieżności orzecznictwa w aspekcie zastosowanie przepisów obecnie obowiązującej ustawy hazardowej w przedmiocie wymierzania kar pieniężnych, nie wpływa w jakikolwiek sposób, jak również wpływu takiego mieć nie może, na rozpoznanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego zagadnienia wpadkowego, jakim jest orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bądź przyznania stronie prawa pomocy. Nie są to, bowiem zagadnienia mające wpływ na rozpoznanie istoty sprawy głównej wynikłej z zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracji – prawidłowości zastosowania przez niego przepisów prawa w określonym stanie faktycznym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.