Postanowienie NSA, sygn. akt II OPP 33/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę na przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art..2 art. 3 pkt 6 art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 179 poz 1843
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Zofia Flasińska (spr.) Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. K. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1023/13 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. przyznać A. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty od skargi na przewlekłość postępowania, 2. oddalić skargę na przewlekłość postępowania


UZASADNIENIE

W dniu 9 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga E. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (sygn. akt II SA/Lu 31/13). Uczestnikiem tego postępowania na prawach strony był m.in. A. K..

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 stycznia 2013 r. skarżący E. K. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 14 lutego 2013 r. wpłynęło do Sądu zażalenie skarżącego na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W dniu 18 marca 2013 r. wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Po uzupełnieniu braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i złożeniu przez skarżącego dodatkowego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go w całości z kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesyłka zawierająca odpis tego postanowienia skierowana do uczestnika postępowania Z. P. wróciła do nadawcy – w dniu 5 lipca 2013 r. – z adnotacją poczty "adresat zmarł". Po uzyskaniu odpisu skróconego aktu zgonu, Sąd postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. zawiesił postępowanie sądowe.

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 3 października 2013 r. zwrócono się do skarżącego i uczestników postępowania o wskazanie następców prawnych zmarłej strony. Wezwania pozostały bez odpowiedzi. W dniu 8 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim – w odpowiedzi na kolejne wezwanie Sądu z dnia 29 października 2013 r. – wskazał następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania i ich adresy. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe pod sygn. akt II SA/Lu 1023/13. W dniu 4 lutego 2014 r. odpisy tego postanowienia zostały wysłane wszystkim stronom postępowania.

W dniu 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał akta do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ E. K. nie cofnął zażalenia na zarządzenie z dnia 9 stycznia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 172/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Akta zostały zwrócone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 11 marca 2014 r.

Zarządzeniem z dnia 12 marca 2014 r. odnotowano zwrot akt i skierowano sprawę do oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy.

Pismem z 18 marca 2014 r. E. K. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 31/13 (obecnie II SA/Lu 1023/13). Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, zobowiązał Sąd do wyznaczenia w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania akt posiedzenia sądowego celem rozpoznania sprawy oraz przyznał E. K. od Skarbu Państwa kwotę 3000 zł.

Akta sprawy zostały zwrócone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 29 kwietnia 2014 r. W dniu 5 maja 2014 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 29 maja 2014 r. Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Lubelskiego.

W dniu 28 maja 2014 r. skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w tej sprawie wniósł A. K., żądając stwierdzenia przewlekłości tego postępowania, zasądzenia na jej przez od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł oraz zwolnienia od opłaty od skargi.

Uczestnik postępowania podniósł, że Sąd I instancji dopiero w dniu 5 lutego 2014 r. wysłał mu odpis postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Postanowienie to nie zawierało uzasadnienia i było niezaskarżalne. Uczestnik postępowania podniósł, iż od dnia 13 listopada 2013 r. do dnia 7 maja 2014 r. (ponad 6 miesięcy) nie otrzymał zawiadomienia o rozprawie. W postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2014 r., II OPP 23/14 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że stanowi to o przewlekłości postępowania i nie zachodziły żadne przeszkody w wyznaczeniu terminu rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze dane o stanie majątkowym i dochodach A. K. zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, przyznał mu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty od skargi na przewlekłość postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej ustawą) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (przewlekłość postępowania). Uprawnionym do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania przed sądem administracyjnym jest skarżący oraz uczestnik postępowania na prawach strony (art. 3 pkt 6 ustawy).

Dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa strony, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy). Z przepisu tego wynika, że w postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bada czy naruszone zostało prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oddzielnie co do każdej ze stron, która wystąpiła z taką skargą, oceniając m.in. znaczenie danej sprawy dla strony, która wniosła skargę oraz uwzględniając zachowanie strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., II OPP 23/14 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi E. K. na przewlekłość postępowania sądowego w tej sprawie, stwierdził naruszenie prawa E. K. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, zobowiązał Sąd do wyznaczenia w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania akt posiedzenia sądowego celem rozpoznania sprawy oraz przyznał skarżącemu E. K. od Skarbu Państwa kwotę 3000 zł.

Wprawdzie uprawnionym do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania, zgodnie z art. 3 pkt 6 powołanej ustawy jest skarżący, a także uczestnik postępowania na prawach strony, to jednak stwierdzenie przewlekłości postępowania ze skargi E. K. nie przesądza a priori o naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, innych uczestników postępowania. W postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bada czy naruszone zostało prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oddzielnie co do każdego skarżącego i każdego uczestnika na prawach strony, oceniając indywidualnie wszystkie okoliczności sprawy.

W niniejszej sprawie E. K. wniósł skargę do sądu, a więc był inicjatorem postępowania sądowego i brał w nim czynny udział. Natomiast udział w tej sprawie A. K. był bierny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po otrzymaniu akt sprawy z Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 29 kwietnia 2014 r. już w dniu 5 maja 2014 r. wyznaczył termin rozprawy na dzień 29 maja 2014 r. Uczestnik postępowania A. K. w dniu 28 maja 2014 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, podnosząc te same argumenty co skarżący E. K..

Należy ponadto zauważyć, że przedmiotem tej sprawy jest decyzja kasacyjna Wojewody Lubelskiego uchylająca decyzję Starosty Tomaszewskiego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. Oznacza to, że inwestor nie dysponował i nadal nie dysponuje ostatecznym pozwoleniem na budowę, na podstawie którego można realizować inwestycję, a więc decyzja zaskarżona do sądu administracyjnego nie wywołała, ani nie może wywołać żadnych skutków materialnoprawnych w stosunku do nieruchomości uczestnika postępowania.

W świetle tych okoliczności brak jest podstaw do przyjęcia, że przedłużenie postępowania sądowego naruszyło prawo uczestnika postępowania A. K. do rozpoznania sprawy, o którym mowa w art. 2 ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji.