Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 734/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 102 par. 2, art. 101 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 836
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi Prokurator na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania zainicjowanego wnioskiem Z. S. z dnia 22 marca 2016 r. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], Starosta [...] postanowieniem z dnia [...]., nr [...] odmówił wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia. W uzasadnieniu postanowienia przytoczono chronologiczny przebieg podejmowanych w sprawie czynności. Podniesiono, że postanowieniem z dnia [...]. Prokurator orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny poprzez zajęcie samochodu osobowego [...] należącego do R. Z. podejrzanego o popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. Następnie Sąd Rejonowy w G. stwierdził, że z dniem 30 września 2008 r. upadło zabezpieczenie majątkowe, wobec spłacenia przez zobowiązanego wszelkich należności finansowych płynących z prawomocnego wyroku.

Postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek ww. pojazdu na rzecz Powiatu G. . Z kolei w dniu 21 czerwca 2017 r. zarządzono likwidację pojazdu powołując się na ocenę biegłego skarbowego – T. H., że pojazd nie nadaje się do obrotu handlowego i nie posiada wartości użytkowej.

Organ I instancji zwrócił uwagę, że brak było podstaw do ustalenia, że Z. S. w przepisanym prawem terminie wypełnił obowiązek powiadomienia Komendy Powiatowej Policji w G. oraz Urzędu Skarbowego w G. o fakcie nieodebrania pojazdu przez osobę uprawnioną, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.).

W dalszej części uzasadnienia Starosta rozważał wysokość możliwej stawki za dozór pojazdu kalkulowanej według stawki abonamentowej, tj. kwoty [...]zł miesięcznie. Organ wyraził również pogląd, że nie ma uzasadnienia, aby Powiat G. miał ponosić koszty przechowywania pojazdu wygenerowane na skutek działań bądź zaniechań innych organów będących gospodarzami poszczególnych faz postępowania (prokurator, sąd, komornik sądowy), których częścią był problem przechowania rzeczonego pojazdu. Nadto gdy, dozorca uniemożliwił wydania pojazdu, co potwierdził w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r., a do czego nie miał prawa.

Z. S. wniósł zażalenie na opisane wyżej postanowienie Starosty.

Na skutek rozpoznania sprawy w wyniku złożonego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]

nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., powoływanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowiło:

1) uchylić zaskarżone postanowienie w całości,

2) przyznać Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w G. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] sprawowanego w okresie od dnia 27 grudnia 2004 r. do dnia 26 czerwca 2017 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od dnia 27 grudnia 2004 r. do dnia 4 stycznia 2005 r. oraz od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 30 września 2008 r.,

3) odmówić przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium podało m.in., że dowodem na okoliczność usunięcia pojazdu z drogi jest dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] wydana przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., w której zostało odnotowane, że pojazd marki [...] nr rej. [...] został usunięty z drogi we wskazanym dniu na podstawie art. 50a ust. 1/130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym z uwagi na art. 178a § 1 k.k. Pojazdem kierował znajdujący się w stanie nietrzeźwości. Na podstawie powyższego dokumentu pojazd został przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez Z. S., który to parking, zgodnie z zarządzeniami nr 115/2002 Starosty G. z dnia 30 kwietnia 2002 r., następnie nr 49/07 z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie wyznaczenia jednostek usuwających pojazdy z drogi oraz parkingów strzeżonych, na których będą umieszczone pojazdy usunięte z dróg, na koszt właściciela pojazdu, został wyznaczony przez Starostę G. jako parking strzeżony przechowujący usunięte pojazdy w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Usunięty z drogi pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym do dnia 26 czerwca 2017 r.

W ocenie Kolegium, usunięcie pojazdu w dniu 27 grudnia 2004 r. mieściło się

w warunkach przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym

w brzmieniu obowiązującym w dniu usunięcia pojazdu. Pojazd został przyjęty na parking strzeżony, a zatem nawiązany został stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez Starostę G. parkingu.

Prawomocnym orzeczeniem z dnia 13 maja 2017 r., [...] Sąd Rejonowy w Goleniowie orzekł przepadek ww. pojazdu na rzecz Powiatu G.

Kolegium uznało, że podejmowane przez właściwe organy i sądy akty w toku postępowania karnego względem pojazdu przechowywanego na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę, pozostają bez wpływu na sytuację podmiotu wyznaczonego, którego relacja w analizowanym procesie ukonstytuowana jest wyłącznie aktem wyznaczenia, a tym samym pozostaje on w relacji starosta – podmiot wyznaczony.

Zdaniem Kolegium, ustalenie spornego wynagrodzenia wymagało analizy stawek parkowania pojazdów obowiązujących w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone, a podstawą obliczenia wynagrodzenia, powinna być stawka dobowa, a nie abonamentowa, bowiem w ten sposób ustalane było wynagrodzenie za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg i umieszczonych na parkingu strzeżonym w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uwzględniając powyższe założenia, Kolegium uznało za uzasadnione, że dozorcy przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą Goleniowskim, tj. w okresie do dnia 28 grudnia 2004 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. przyjęto stawkę [...] zł, dalej w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 30 września 2006 r. przyjęto stawkę [...] zł, w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej Skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. – [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia 1 stycznia 2013 e. do d dnia 31 stycznia 2014 r. – [...] zł, w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. do 31 grudnia 2016 r. – 9, a w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. – [...] zł.

Podkreślono, że pojazd został usunięty z drogi dnia 27 grudnia 2004 r. i był przechowywany w uznanym przez organ odwoławczy okresie do dnia 26 czerwca 2017r., przy czym wynagrodzenie za okres od dnia 27 grudnia 2004 r. do 4 stycznia 2005 r. pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S., natomiast za okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 30 września 2008 r. pokrył Sąd Rejonowy w G..

Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji co do braku podstaw do przyznania wynagrodzenia za okres przechowywania pojazdu spowodowany niewypełnieniem przez dozorującego pojazd obowiązku powiadomienia Policji oraz właściwego miejscowo urzędu skarbowego, wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że pismem z dnia 21 lipca 2006 r. Z. S. powiadomił Komendanta Powiatowego Policji w G. o nieodebraniu z parkingu pojazdu marki [...] przez osobę uprawnioną. Z kolei pismami odpowiednio z dnia 5 października 2010 r. oraz 31 marca 2011 r. Skarżący przesłał Staroście Goleniowskiemu listę pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się rzeczony pojazd. W ocenie organu II instancji zarzucany przez Starostę brak nie jest elementem postępowania w sprawie o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, gdyż nie mieści się w przesłankach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyłączenie zaś analizowanego okresu z uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia stanowi rażącą sprzeczność z treścią powołanego wyżej przepisu.

Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył Prokurator, zarzucając mu istotne naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w:

- błędnym przyjęciu, że nie ma znaczenia okoliczność, iż pojazd marki [...]

o nr rej. [...] w dniu 28 grudnia 2004 r. został zajęty przez Policję, następnie

- w dniu 4 stycznia 2005 r. objęty został postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym i kolejno - pojazd został oddany przez komornika sądowego (protokół zajęcia ruchomości z dnia 22 stycznia 2005 r.) pod dozór Z. S., w stosunku do pojazdu podjęto czynności egzekucyjne (obwieszczenia o licytacji ruchomości z kwietnia i lipca 2007 r.), w związku z czym Z. S. był uprawiony do żądania ustalenia wynagrodzenia za dozór przez organy postępowania karnego a następnie - przez komornika sądowego na podstawie art. 858 § 1 i 2 k.p.c., co powoduje że wynagrodzenie za dozór powinno być rozliczane, jako koszty postępowania karnego i postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego);

- nieuwzględnieniu, że jeszcze w 2013 r. roku podejmowane były w stosunku do pojazdu czynności zmierzające do likwidacji niepodjętego depozytu (pismo Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 października 2013 r. adresowane do Komendy Powiatowej Policji w G.);

- ustaleniu wynagrodzenia Z. S. w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 3 sierpnia 2017 r. według stawek wynikających z umów łączących Powiat G. z przedsiębiorcą G. I., które to stawki były stawkami dobowymi i rosnącymi w kolejnych latach, w sytuacji, gdy kalkulowanie wynagrodzenia na podstawie wskazanych stawek nie uwzględniało, że Z. S. oczekiwał przyznania wyłącznie wynagrodzenia za dozór (nie żądał zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru), zaś wskazane umowy obejmowały oba składniki wymienione w art. 102 §2 powołanej ustawy (wszelkie należności przysługujące wykonawcy usług), a ponadto taka kalkulacja nie uwzględniała wszystkich okoliczności wykonywania dozoru, a w szczególności długotrwałości dozoru, właściwości dozorowanego pojazdu oraz liczby jednocześnie dozorowanych pojazdów, a ponadto - nie uwzględniała ona, że dozorca nie wywiązał się należycie z ciążących na nim obowiązków, co skutkowało uszkodzeniami pojazdu, które nie występowały w dacie przyjęcie pojazdu na parking i które nie stanowiły następstwa upływu czasu;

- nieuwzględnieniu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika,

iż w przypadku długotrwałego przechowywania pojazdu przedsiębiorcy świadczący tego rodzaju usługi stosowali stawki abonamentowe (88,00 zł -150 zł /1 miesiąc);

- nieuwzględnieniu, że Z. S. nie dopełnił obowiązku powiadomienia Policji oraz Urzędu Skarbowego w G., nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu 6-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 12 czerwca 2009 r.

- o nieodebraniu pojazdu przez osobę uprawnioną (§ 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów - Dz. U. Nr 134, poz. 1133, z późn. zm.), co powinno skutkować odmową przyznania wynagrodzenia za okres, w którym Z. S. nie dopełnił obowiązku;

- w przyznaniu wynagrodzenia za dozór również za okres po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy Z. S. odmówił Staroście G. wydania pojazdów, w tym pojazdu marki [...] o nr rej. [...], mimo że Starosta [...] podjął rzeczywiste i konkretne działania w celu zabrania pojazdów z parkingu Z. S..

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona według kryterium zgodności z prawem, dokonana w trybie uproszczonym, co przewiduje art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wykazała, że nie narusza ono prawa w stopniu nakazującym jego uchylenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 – j.t. ze zm.), powoływanej dalej: "u.p.e.a.", znajdujący zastosowanie na mocy § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z treścią art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny (starosta) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorca jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przepis ten, nie określa żadnych kryteriów i zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania.

Sąd ocenił, że reguły ustalania wynagrodzenia za dozór spornego pojazdu za czas zakreślony przez wnioskodawcę, przyjęte przez Kolegium i jasno przedstawione

w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, są prawidłowe. Wyjaśnić trzeba, że jeśli chodzi

o wynagrodzenie za dozór, a tylko te zostało objęte wnioskiem inicjującym postępowanie, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2294/14 i z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16). Przyjęto, że w tym zakresie należy posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, w myśl którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest nie tylko od argumentacji wnioskodawcy, ale też od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, z uwzględnieniem rodzaju przechowywanego pojazdu oraz od odpowiedniego wyboru parkingów do porównania o podobnych zasadach działania.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw prawnych oraz faktycznych do zakwestionowania ustalonych przez Kolegium dobowych stawek

w różnych wysokościach, w poszczególnych okresach dozoru pojazdu, a tym samym

i prawidłowości wyliczonej kwoty przysługującej stronie z tytułu przechowywania spornego pojazdu. W tym względzie należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko organu odwoławczego i przytoczoną na jego poparcie argumentację. Przyjęte przez Kolegium stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach czasu w oparciu o stosunki tego samego rodzaju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikają one z umów pomiędzy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. oraz z Komendą Powiatową Policji w G. i Komendą Wojewódzką Policji w S. i w dalszej kolejności pomiędzy Starostą Goleniowskim a Z. S. i Starostą, a G. I. świadczącym tożsame usługi do usług oferowanych przez Z. S.. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie Powiatu G. uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej).

W stosunkach polegających na przechowaniu pojazdów usuniętych z drogi

w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym powszechne zastosowanie ma stawka dzienna, co wynika również z umów zawieranych zarówno z wnioskodawcą, jak i z G. I., a zatem, zdaniem Sądu, według takiej właśnie stawki powinno być liczone wynagrodzenie w niniejszej sprawie. Wobec tego Sąd nie podzielił argumentacji Prokuratora, iż w badanej sprawie winna mieć zastosowanie stawka abonamentowa. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, iż wnioskodawca domagał się wyłącznie wynagrodzenia za dozór, nie określając jednocześnie jaką część żądanej kwoty stanowią konieczne wydatki, skoro – jak wynika z załączonych do akt kopii umów zawieranych z wnioskodawcą, jego rola ograniczała się praktycznie do udostępnienia miejsca postojowego na parkingu strzeżonym, a wynagrodzenie miało charakter ryczałtowy. Gdyby – jak chce tego Prokurator, rozdzielić wynagrodzenie za dozór oraz konieczne wydatki, to wówczas zarówno umowy zawierane z wnioskodawcą, jak i umowy zawierane z G. I. powinny przewidywać oddzielną specyfikację tych kosztów. Tymczasem umowy przewidują jedną ryczałtową stawkę, obejmującą wszystkie czynności niezbędne z punktu widzenia przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jego przechowania.

Na ustalenie wynagrodzenia skarżącego w niniejszej sprawie nie mogła mieć wpływu okoliczność, iż pojazd uczyniono przedmiotem zabezpieczenia majątkowego.

W realiach sprawy wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie za dozór, za okres, w którym pojazd pozostawał do dyspozycji Sądu Rejonowego w G.. Po upadku zabezpieczenia pojazd był w dalszym ciągu przechowywany na parkingu strzeżonym wnioskodawcy, co oznacza, że był on tam przechowywany na podstawie przepisów, w oparciu o które został na parkingu tym umieszczony, to jest przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie sądu, ustanowienie zabezpieczenia majątkowego nie zmieniło bowiem podstawy umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, co oznacza, że na czas zabezpieczenia pojazd był wyjęty spod stosowania regulacji zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym w tym sensie, że nie mógł być wydany właścicielowi po uiszczeniu opłaty za przechowanie, bowiem wydanie mogło nastąpić dopiero po wypełnieniu obowiązków związanych z ustanowieniem zabezpieczenia.

Niezależnie od faktu, że w dokumencie stanowiącym dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi z dnia 27 grudnia 2004 r. nie określono jednoznacznie, czy podstawę działania Policji stanowił w tym przypadku art. 50a, czy art. 130a ust. 4 ustawy Prawo

o ruchu drogowym, to jednak z załączonych do akt dokumentów dotyczących okoliczności umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym samej dyspozycji usunięcia pojazdu, gdzie wskazano, że przyczyną był nietrzeźwy kierujący, wnioskować należy, że zastosowanie miał art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Nie sposób również zgodzić się z argumentacją Prokuratora jak i wcześniej organu I instancji, że przy obliczaniu wynagrodzenia nie uwzględniono niskiej wartości pojazdu, oraz ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów. Słusznie wskazało Kolegium, że dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu, z uwzględnieniem rodzaju i wielkości pojazdu. Przy ocenie zakresu obowiązków dozorcy, w realiach analizowanych usług, odwołać się należy do samej ich istoty wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 130a domaga się wyłącznie aby pojazd usunięty z drogi, do czasu jego odebrania przez właściciela, miał zapewnione bezpieczne miejsce parkowania. Natomiast utrata wartości pojazdu na skutek upływu czasu ma znaczenie dla właściciela pojazdu i stanowi konsekwencję godzenia się na jego pozostawienie w takich warunkach. Trudno, zdaniem Sądu, przyjąć za właściwe różnicowanie stawki za dozór pojazdu proporcjonalnie do spadku jego wartości w danym okresie czasu, przy założeniu,

że w istocie podstawowe obowiązki związane z wykonywaniem usługi przechowania takiego pojazdu pozostają niezmienione dla prowadzącego parking. Jednostka prowadząca parking strzeżony musi spełniać tylko kryteria wyboru usługodawcy w tym zakresie, wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym i adekwatnie do nich rola podmiotu prowadzącego parking strzeżony ogranicza się do zabezpieczenia miejsca przechowywania pojazdu odpowiadającego parametrom samochodu oraz zabezpieczenia tegoż przed kradzieżą i uszkodzeniem, którego w realiach sprawy nie można stwierdzić.

Brak jest podstaw do podzielenia zarzutu Prokuratora, że po dniu 22 lipca 2016 r. dozorujący pojazd nie powinien otrzymać wynagrodzenia, bowiem odmówił Staroście G. wydania pojazdu, skoro na ten dzień Starosta nie posiadał tytułu prawnego do dysponowania samochodem marki [...] o numerze rej. [...], bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w G. o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu G. pochodzi dopiero z dnia 13 maja 2017 r.

Podnoszony przez Prokuratora zarzut braku wypełnienia przez podmiot dozorujący w terminie obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, nie zamyka mu drogi do żądania wynagrodzenia za cały okres dozorowania pojazdu. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Według § 7 ust. 3 rozporządzenia, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia.

Jak wynika z powołanego wyżej stanu faktycznego sprawy pismem z dnia 21 lipca 2006 r. Z. S. powiadomił Komendanta Powiatowego Policji w G. o nieodebraniu z parkingu pojazdu marki [...] nr rej. [...] przez osobę uprawnioną. W świetle powołanych przepisów taką listę nieodebranych pojazdów z parkingu powinien był otrzymać niezwłocznie Starosta [...]. Ponadto Z. S. pismami z dnia 5 października 2010 r. oraz 31 marca 2011 r,. bezpośrednio poinformował Starostę G. o fakcie pozostawania nadal na jego parkingu spornego pojazdu. Wymienione informacje pozostały bez reakcji organu.

Sąd podzielił argumentację Kolegium co do tego, iż brak powiadomienia

w odpowiedniej formie i terminie o nieodebraniu pojazdu z parkingu przez uprawnioną osobę nie zamyka drogi do domagania się przez wnioskodawcę wynagrodzenia za dozór. Nie zasługiwały na uwzględnienie wywody Prokuratora, z których wynika, że zaniedbanie wnioskodawcy w tym zakresie powinno w niniejszej sprawę wywołać wymierny skutek w postaci zmniejszenia przechowawcy wynagrodzenia. To w dużej mierze działania Starosty, a w zasadzie jego zaniechania oraz błędna wykładnia i zastosowanie przepisów prawa, doprowadziły do wydania przez Starostę poprzedzającego zaskarżone orzeczenie postanowienia w sprawie dopiero w dniu 7 lutego 2019 r.

W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.