Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1394/97
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 1998-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 2, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: Opuszczenie przez małżonka lokalu stanowiącego wyłączną własność żony nie powoduje utraty prawa do przebywania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje bowiem obowiązek wspólnego zamieszkiwania małżonków w czasie trwania małżeństwa, tym samym przewiduje prawo powrotu do tego miejsca, nawet dobrowolnie opuszczonego, dla wznowienia wspólnego pożycia.

Małżonek, który opuścił miejsce wspólnego zamieszkania w czasie trwania małżeństwa nie traci uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 2 do przebywania w tym lokalu, przy czym bez znaczenia jest okoliczność, że własność lokalu przysługuje wyłącznie żonie.

TEZY

Opuszczenie przez małżonka lokalu stanowiącego wyłączną własność żony nie powoduje utraty prawa do przebywania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje bowiem obowiązek wspólnego zamieszkiwania małżonków w czasie trwania małżeństwa, tym samym przewiduje prawo powrotu do tego miejsca, nawet dobrowolnie opuszczonego, dla wznowienia wspólnego pożycia.

Małżonek, który opuścił miejsce wspólnego zamieszkania w czasie trwania małżeństwa nie traci uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 2 do przebywania w tym lokalu, przy czym bez znaczenia jest okoliczność, że własność lokalu przysługuje wyłącznie żonie.


SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zasadniczą w sprawie okoliczność faktyczna dotycząca tego, że skarżący dobrowolnie opuścił mieszkanie i zrezygnował z zamieszkiwania wspólnie z żoną nie ma żadnego oparcia w materiale dowodowym. Z protokołu przesłuchania skarżącego (...) pomijając bezsensowne jego sformułowanie oraz, że było to przesłuchanie w charakterze świadka zamiast w charakterze strony, nie wynika, by opuścił on mieszkanie dobrowolnie, ani w ogóle nie ma nic na temat okoliczności i przyczyn opuszczenia mieszkania.

Żona skarżącego w ogóle nie była przesłuchana w sprawie ani też nie wypowiedziała się na piśmie co do okoliczności i przyczyn wyprowadzenia się skarżącego. Dokonane ustalenia faktyczne w tym zakresie są całkowicie dowolne, co stanowi o naruszeniu obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i jego ustalenia zgodnie z dowodami oraz odpowiedniego uzasadnienia - stosownie do przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 1 i 3 Kpa.

Niezależnie od powyższych istotnych uchybień zwrócenia uwagi wymaga błędna ocena prawna uprawnienia skarżącego do przebywania w mieszkaniu stanowiącym wyłączną własność żony.

Opuszczenie przez małżonka w takim wypadku lokalu nie powoduje utraty prawa do przebywania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje bowiem obowiązek wspólnego zamieszkiwania małżonków w czasie trwania małżeństwa, tym samym przewiduje prawo powrotu do tego miejsca, nawet dobrowolnie opuszczonego, dla wznowienia wspólnego pożycia.

Małżonek, który opuścił miejsce wspólnego zamieszkania w czasie trwania małżeństwa nie traci uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 2 do przebywania w tym lokalu, przy czym bez znaczenia jest okoliczność, że własność lokalu przysługuje wyłącznie żonie.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa podlegają więc uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.