Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 934/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14, art. 18
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia WSA del. Iwona Bogucka Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 52/13 w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Rady Miejskiej w Radomiu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 519/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę D.P. na bezczynność Rady Miejskiej w [..] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. D.P. zwrócił się do Rady Miejskiej w [..] o przekazanie, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, kopii nagrania z sesji ww. organu z dnia 1 lipca 2013 r. Poprosił o przekazanie żądanego nagrania drogą poczty elektronicznej lub na płycie.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. D.P. został poinformowany przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w [..], że protokół z niniejszej sesji został przyjęty przez ww. organ na sesji w dniu 26 sierpnia 2013 r. Do odpowiedzi organ dołączył wyciąg z powyższego protokołu.

Pismem z dnia 3 września 2014 r. D.P. (dalej jako "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej w [..] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł, że organ winien udostępnić informację publiczną zgodnie z wnioskiem. Skarżący nie otrzymał bowiem od organu informacji, że nie ma możliwości technicznych załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem. W ocenie skarżącego protokół z sesji nie oddaje w sposób wierny tego, co zostało powiedziane, dlatego też żądał nagrania. Dodatkowo podniósł, że organ nie udzielił odpowiedzi na jego wniosek w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [..] reprezentowana przez jej Przewodniczącego wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że zgodnie ze Statutem Rady Miejskiej w [..] (§ 39) z każdej sesji Rady Miejskiej sporządza się protokół. Ze Statutu Rady Miejskiej i załączonego do niego Regulaminu Obrad wynika, że przebieg sesji odzwierciedlony jest w protokole obrad rady miejskiej i tylko protokół może być udostępniony na żądanie osoby zainteresowanej. Każdy protokół jest zatwierdzany przez głosowanie na kolejnej sesji rady. Dopiero wówczas nabiera mocy prawnej i jest możliwe jego udostępnienie również w formie informacji publicznej.

Organ wyjaśnił, że protokół z przebiegu sesji Rady Miejskiej, która odbyła się dnia 1 lipca 2013 r. (na której obecny był również skarżący i który za zezwoleniem Przewodniczącego Rady Miejskiej zabierał głos na tej sesji) został zatwierdzony na sesji Rady Miejskiej w [..], która odbyła się dnia 26 sierpnia 2013 r. Niezwłocznie po jego zatwierdzeniu, bo pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. wyciąg z tego protokołu został przesłany skarżącemu bezpośrednio na jego adres. Organ nie zwlekał więc z przesłaniem skarżącemu dokumentu utrwalającego przebieg sesji z dnia 1 lipca 2013 r., bo uczynił to niezwłocznie po jego prawnym zatwierdzeniu.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

Wniosek o udzielenie wskazanych informacji skarżący złożył w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.d.i.p." Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 tejże ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia 7 sierpnia 2013 r. dotyczyło udostępnienia nagrania na płycie CD lub przesłania pocztą elektroniczną przebiegu sesji Rady Miejskiej z dnia 1 lipca 2013 r. Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. protokół z przebiegu tej sesji został już skarżącemu udostępniony, jako odpowiedź na jego wniosek. W tych okolicznościach rozważenia zatem wymagało, czy skarżący, mimo uzyskania protokołu z przebiegu interesującej go sesji rady miasta, był uprawniony do żądania od organu także nagrania z przebiegu tej sesji.

Normatywna regulacja dotycząca prawa dostępu do informacji publicznej odnoszącej się do przebiegu posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzącej z powszechnych wyborów znalazła wyraz w art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 i art. 19 u.d.i.p. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze wstępu na posiedzenia organów kolegialnych pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Z art. 18 u.d.i.p. wynika, że posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne. Posiedzenia kolegialnych organów pomocniczych organów, o których mowa w ust. 1, są jawne i dostępne, o ile stanowią tak przepisy ustaw albo akty wydane na ich podstawie lub gdy organ pomocniczy tak postanowi (ust. 2). Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane zapewnić lokalowe lub techniczne środki umożliwiające wykonywanie prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3. W miarę potrzeby zapewnia się transmisję audiowizualną lub teleinformatyczną z posiedzeń organów, o których mowa w ust. 1 (ust. 3). Ograniczenie dostępu do posiedzeń organów, o których mowa w ust. 1 i 2, z przyczyn lokalowych lub technicznych nie może prowadzić do nieuzasadnionego zapewnienia dostępu tylko wybranym podmiotom (ust. 4). Z kolei art. 19 ustawy stanowi, że organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady.

Sąd I instancji zauważył, że w piśmiennictwie zwraca się uwagę na znaczenie obok art. 3 ust. 1 pkt 3 także art. 18 i art. 19 u.d.i.p. regulujących zasady dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej i związanych z tym regulacji zawartych w statutach gmin co do zasad dostępu do posiedzeń rad gminy i komisji gminnych oraz wyłącznie pomocniczego, nieobjętego obowiązkiem udostępnienia charakteru nagrań posiedzeń komisji gminnych w przypadku nieuregulowania dostępu do tych nagrań w statucie gminy (vide wyroki NSA: z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 356/12r., z dnia 2 grudnia 2010 r., I OSK 1646/10, z dnia 16 kwietnia 2010 r., I OSK 14/10 dostępne w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, a ponadto: B. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, str. 60-61 i 211-219). Trzeba też zauważyć, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji do organu władzy publicznej.

Zdaniem Sądu I instancji, treść przywołanych wyżej przepisów, a w szczególności art. 19 u.d.i.p. świadczy o tym, że poza prawem wstępu na posiedzenie organu kolegialnego, podstawowym źródłem informacji o przebiegu tego posiedzenia - są protokoły lub stenogramy. Zatem, realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej odnoszącej się do przebiegu posiedzeń organu kolegialnego, następuje, co do zasady, przez dostęp do protokołów i stenogramów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności (zob. wyrok WSA: w Bydgoszczy z dnia 4 kwietnia 2006 r., II SA/Bd 1153/05, LexPolonica nr 2144850). Bezwzględny wymóg sporządzania protokołów lub stenogramów, a także ich udostępniania jasno wynika z art. 19 ustawy. Z obowiązku tego organ jest zwolniony wyłącznie w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. Zatem jedynie, gdy utrwalenie przebiegu sesji rady gminy jest kompletne (zupełne) - organ może nie sporządzać ani protokołu, ani też stenogramu, zaś w stosunku do osoby żądającej informacji o przebiegu sesji - ograniczyć się może do udostępniania zapisu audiowizualnego.

Sąd I instancji podał, że z przebiegu sesji z dnia 1 lipca 2013 r. organ sporządził protokół, który, co bezsporne - udostępnił skarżącemu na złożony przez niego wniosek. Jednocześnie, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania prezentowanego przez organ stanowiska, że zapisy magnetofonowe stanowią jedynie środek pomocniczy do sporządzania protokołu pisemnego. Żądany przez skarżącego zapis magnetofonowy nie został też dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady w systemie kancelaryjnym organu. Stanowiska tego nie podważał skarżący, zarówno w toku postępowania sądowego, jak również przed organem administracji.

Zdaniem Sądu I instancji, w sytuacji gdy sporządzony został protokół z przebiegu sesji, przy braku utrwalenia kompletnego (zupełnego) przebiegu sesji w innej formie (audiowizualnej) nie było podstaw do uwzględniania, w trybie art. 19 u.d.i.p żądania skarżącego zawartego we wniosku z dnia 7 sierpnia 2013 r. Konstytucyjne prawo do informacji o sprawach publicznych nie jest w kontrolowanej sprawie naruszone, skoro skarżący mógł, za pomocą protokołu zapoznać się z przebiegiem interesującej go sesji. Ponadto, istotnym jest również, że skarżący był na przedmiotowej sesji w dniu 1 lipca 2013 r., miał więc możliwość dostępu do informacji publicznej. Nie można zaś żądać dostępu do czegoś, co się już posiada. Tym samym, nie sposób przyjąć, że skarżącemu nie jest znany przebieg przedmiotowej sesji, skoro był on na niej obecny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D.P., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy złożona przez skarżącego skarga dotyczyła bezczynności Rady Miejskiej w [..] czy też była to skarga na czynność organu, tj. nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem;

2) art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności brak wezwania skarżącego do sprecyzowania skargi a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, ze złożona skarga dotyczyła bezczynności organu, podczas, gdy powyższe nie wynika z treści skargi, nadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

3) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli;

4) art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, przejawiającą się przede wszystkim uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że złożona przez skarżącego skarga dotyczy bezczynności Rady Miejskiej w [..], podczas, gdy z okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż złożona skarga dotyczyła czynności organu poprzez niezałatwienie sprawy zgodnie z wnioskiem, tj. nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego;

5) art. 80 K.p.a. w zw. art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, przejawiającą się uznaniem, że organ udostępnił skarżącemu protokół na złożony przez niego wniosek, tj. udostępnił informacje publiczną, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś skargi skarżącego jednoznacznie wynika, iż skarżący wnosił o udostępnienie kopii nagrania, tj. zapisu audiowizualnego z sesji Rady Miejskiej w [..] a nie protokołu z tej sesji, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że organ udostępnił skarżącemu informację publiczną w formie protokołu, zgodnie ze złożonym wnioskiem;

6) art. 80 K.p.a. w zw. z art. 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się uznaniem, że z przebiegu sesji Rady Miejskiej w [..] sporządzony został protokół, a jednocześnie brak było utrwalenia kompletnego (zupełnego) przebiegu sesji w innej formie - audiowizualnej, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności skargi skarżącego, wniosku z dnia 7 sierpnia 2013 r., jednoznacznie wynika, iż przebieg sesji został utrwalony w formie zapisu audiowizualnego, który nie uległ zniszczeniu lub skasowaniu, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, iż organ nie miał obowiązku wydania skarżącemu zapisu audiowizualnego a jedynie protokół, podczas, gdy w świetle art. 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) organ powinien był udostępnić skarżącemu zapis audiowizualny zgodnie z wnioskiem skarżącego oraz w sytuacji, gdy protokół nie odzwierciedlał rzeczywistego przebiegu sesji, a zapis audiowizualny nie uległ zniszczeniu czy skasowaniu.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, której podstawami Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ( art. 183 § 1 Ppsa ) nie mogła odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zarzuty skargi kasacyjnej przedstawione w jej punktach 1 i 2, dotyczące nie wyjaśnienia przedmiotu skargi ( czy skarga wniesiona została na bezczynność organu, czy na nie udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem ) nie mają dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Nawet gdyby przyjąć, jak chce tego skarżący kasacyjnie, że skarga dotyczyła nie udostępnienia przez organ informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, to i tak nie udostępnienie oznacza bezczynność organu. Nie załatwienie sprawy zgodnie z wnioskiem stanowi bowiem o bezczynności organu w tym zakresie. Czynienie zatem przez Sąd I instancji jakichkolwiek ustaleń, wzywanie skarżącego do doprecyzowania skargi było zbędne, gdyż przedmiot sprawy ( bezczynność organu) został właściwie określony.

Wszystkie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia oceny Sądu I instancji co do tego, że organ nie pozostaje w bezczynności. Skarżący zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 80 Kpa w zw. z art. 14 ust. 1, art. 19 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr. 112, poz. 1198 ze zm. ). Po pierwsze art. 80 Kpa adresowany jest do organu administracji publicznej, a nie do sądu administracyjnego. Skarga kasacyjna nie wiąże natomiast zarzutu naruszenia art. 80 Kpa z właściwym przepisem procedury sądowoadministracyjnej, który miałby naruszyć Sąd I instancji dokonując dowolnej oceny materiału dowodowego. Po drugie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej powołane przy art. 80 Kpa nie są przepisami regulującymi zasady oceny dowodów i jako takie nie mogą stanowić uzasadnienia dla zarzucanej wadliwej oceny materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl natomiast art. 19 ustawy organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady.

Powołane przepisy normują postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej i jak prawidłowo ocenił to Sąd I instancji nie zostały naruszone.

Należy wyjaśnić, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek istnieje wyłącznie w sytuacji gdy wnioskodawca nie posiada żądnej informacji publicznej. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi że udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:

1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;

2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11;

3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;

4) udostępniania w centralnym repozytorium.

Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne.

Jak wynika z akt sprawy, a czego nie kwestionuje skarżący kasacyjnie, uczestniczył on w sesji Rady Miejskiej w [..] w dniu 1 lipca 2013r. Tą drogą wszedł w posiadanie informacji publicznej na temat przebiegu sesji. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie posiada już żądaną informację publiczną, a zatem zrealizował prawo wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2011r. II SAB 372/03 wyraził pogląd, zgodnie z którym obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest umożliwienie osobie zainteresowanej zapoznania się z jej treścią. Cel ten w niniejszej sprawie został zrealizowany, co oznacza że dalsze żądanie udzielenia tej samej informacji, chociaż w innej formie nie rodzi po stronie adresata wniosku obowiązku jej udostępnienia.

Nadto jak wynika z art. 19 ustawy organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady.

Z powyższego uregulowania wynika, że o ile wnioskodawca nie posiada interesującej go informacji, udostępnieniu podlega protokół z obrad organu kolegialnego, natomiast materiały audiowizualne i teleinformatyczne tylko wtedy, gdy nie został sporządzony protokół i o ile materiały te w pełni rejestrują obrady (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009r. I OSK 852/09 dostępny w CBOSA ).

Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej następuje więc poprzez dostęp do protokołów, a zapisy nagrań są udostępniane tylko w przypadku spełnienia wyżej przedstawionych warunków.

Jak wynika z akt sprawy skarżący nie dość, że uczestniczył w posiedzeniu Rady, to otrzymał też protokół z sesji Rady Miasta w [..], wszedł więc po raz kolejny w posiadanie żądanej informacji publicznej.

W tej sytuacji nie można przypisać organowi bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Bezczynność występuje bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.

-----------------------

11