Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 64/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par 1 art. 122, art. 187 par. 1, art 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 48 ust. 4 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Asesor Sądowy Marzena Łozowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2002r. I. oddala skargę, II. przyznaje pełnomocnikowi skarżącego adw. M.K. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu kwotę brutto 4392 zł (cztery tysiące trzysta dziewięćdziesiąt dwa) w tym podatek VAT 792 zł (siedemset dziewięćdziesiąt dwa) oraz kwotę 17 zł (siedemnaście) tytułem zwrotu wydatku poniesionego na opłatę skarbową od pełnomocnictwa


UZASADNIENIE

Decyzja z dnia [...] wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O. określił S.P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 r. w wysokości 56625zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż w deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 r. S.P. wykazał sprzedaż opodatkowaną stawką 7% w kwocie 10236zł oraz sprzedaż opodatkowaną stawką 22% w kwocie 311448zł. Po stronie podatku naliczonego podatnik wykazał kwotę 66392zł. Jak wynika z ewidencji zakupów podatnik ujął, a następnie rozliczył w deklaracji za miesiąc czerwiec 2002r. kwoty podatku naliczonego z jedenastu faktur wystawionych przez P.P.H.U A z siedzibą w N. Były to następujące faktury: z dnia 3 czerwca 2002r. nr 51/2002, z dnia 6 czerwca 2002r. nr 55/2002, z dnia 7 czerwca 2002r. nr 56/2002, z dnia 10 czerwca 2002 nr 58/2002, z dnia 11 czerwca 2002r. nr 61/2002, z dnia 12 czerwca 2002r. nr 64/2002, z dnia 17 czerwca 2002r. nr 71/2002, z dnia 19 czerwca 2002r. nr 73/2002, z dnia 21 czerwca 2002r. nr 77/2002, z dnia 24 czerwca 2002r. nr 79/2002, z dnia 26 czerwca 2002r. nr 82/2002.

W toku postępowania ustalono ponadto, że wystawca wymienionych faktur – R.Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U A był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 1 lipca 2005 r. Ze złożonych deklaracji VAT-7 za powyższy okres wynikało, że nie prowadził on działalności gospodarczej (składał deklaracje negatywne).

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji powołał się na przepis § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) zgodnie, z którym, jeżeli sprzedaż towaru została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur, to faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Ponieważ w miesiącu czerwcu 2002r. R. Z. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a zatem nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT, to tym samym S. P. nie mógł odliczyć kwoty podatku naliczonego wynikającej z takich faktur.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem S. P. wniósł za pośrednictwem pełnomocnika odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownego rozpoznania sprawy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie świadków R. Z. prowadzącego działalność pod firmą P.P.H.U A, W.W. prowadzącego działalność pod firmą B. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne ustalenie, że fakturami VAT objęte są zdarzenia, które nie zaistniały pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi, jak również przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których dowodom odmówił wiarygodności, a tym samym wydanie decyzji bez podstawy faktycznej.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podkreślił, że dokonywane przez S. P. zakupy towarów i usług dokumentowane były rzetelnie, poprzez faktury VAT i odwołując się do okoliczności nawiązania współpracy z poszczególnymi kontrahentami wskazał, iż skarżący dokładał należytej staranności przy sprawdzaniu rzetelności podmiotów, od których kupował towary i usługi, a które jednocześnie w jego ocenie nie budziły wątpliwości. W tym celu żądał od swych kontrahentów zaświadczenia z właściwego organu ewidencyjnego potwierdzającego fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto pełnomocnik podniósł, iż podatnik w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. nabywając towary nie mógł sprawdzić, czy jego kontrahent jest zarejestrowany dla potrzeb VAT, bowiem urzędy skarbowe odmawiały udzielenia takiej informacji. Wskazał także, iż skarżący obecnie nie posiada wszystkich dokumentów, które uzyskiwał w momencie sprawdzania rzetelności swoich kontrahentów, ponieważ zostały one zagubione podczas przeprowadzki. Jednocześnie pełnomocnik odwołał się do orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie o sygn. akt C-440/04 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 464/05, w których to orzeczeniach sądy uznały prawo do odliczenia VAT w przypadku otrzymania faktury od niezarejestrowanego podatnika. Uzasadniając wniosek dotyczący przesłuchania świadków R. Z. i W. W. w obecności podatnika pełnomocnik wskazał, że przeprowadzenie tych dowodów przyczyni się do wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy.

Decyzją z dnia 10 grudnia 2007r. nr PP-II/44070-0061/IM, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby stwierdził, iż prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), podlega ograniczeniu w przypadkach określonych przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Stosownie do § 48 ust. 4 pkt 1 lit.a powołanego rozporządzenia, w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Dyrektor podkreślił przy tym, że powyższy przepis określa przypadki, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku.

W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie stwierdził, iż podatnik nie był uprawniony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, ponieważ wystawca faktur R. Z. był podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 1 lipca 2005 r. i jedynie w tym okresie był on uprawniony do wystawiania faktur VAT. Dyrektor wskazał ponadto, że nawet w okresie, kiedy podatnik ten był zarejestrowany jako podatnik VAT to składał deklaracje zerowe, co świadczy o tym, że nie prowadził działalności gospodarczej.

Nadto zdaniem organu odwoławczego, za nieuprawniony należało uznać zarzut naruszenia przez organ podatkowy I instancji art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zebrane w sprawie dowody w postaci materiałów przekazanych wraz z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] potwierdzają, iż wskazane faktury nie mogły stanowić podstaw do dokonania przez podatnika obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Dyrektor podkreślił także, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających podejmowanie przez niego działań w zakresie sprawdzania rzetelności kontrahentów, z którymi współpracował. W ocenie organu ryzyko wyboru kontrahenta obciąża nabywcę towaru lub usługi. Organ II instancji stwierdził ponadto, iż w przywołanym przez stronę wyroku WSA w Warszawie sąd nie uznał prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany. Z kolei w odniesieniu do powołanego w odwołaniu orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie ma podstaw do orzekania w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne sprawy miały miejsce przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Stanowisko takie zostało m. in. potwierdzone w postanowieniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2007 r. sygn. C-168/06.

Odnosząc się do wniosku o przesłuchanie świadków organ odwoławczy powołał się na postanowienie wydane w tej kwestii w dniu [...] Nr [...] którym odmówiono przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka R. Z., a odnośnie wniosku dotyczącego W. W. wskazał, że żądanie to nie ma związku z niniejszą sprawą i dotyczy postępowania za inny okres.

Nie godząc się z powyższą decyzją podatnik wniósł skargę do tut. sądu. W skardze domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. i ponownego rozpatrzenia sprawy, ponieważ - w jego opinii - zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie dochował staranności w wydaniu decyzji. Skarżący odwołał się w tym względzie do art. 122 Ordynacji podatkowej, a nadto zarzucił brak dogłębnej oceny materiału dowodowego w postaci przesłuchań świadków, w postaci materiałów dotyczących działalności kontrahentów, w szczególności ich dokumentów założycielskich, oraz materiałów dowodowych w toczących się postępowaniach karnych i przygotowawczych. Wskazał również, iż sprawdził te podmioty pod kątem rejestracji VAT oraz ich regon.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze, dodatkowo wskazując na kwestię przedawnienia zobowiązania.

Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, iż zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania nie jest zasadny, gdyż decyzje podatkowe obu instancji zostały wydane przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przystępując do rozważenia zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego zarzutu przedawnienia zobowiązania. W ocenie sądu zarzut ten jest oczywiście niezasadny. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc czerwiec 2002 r. ulega przedawnieniu (chyba, że bieg terminu nie rozpoczął się lub uległ zawieszeniu) z końcem 2007r. Zatem, zarówno organ I jak i II instancji wydał decyzje określające zobowiązanie w podatku VAT za czerwiec 2002r., przed upływem okresu przedawnienia.

W dalszej kolejności sąd badał zarzuty dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz zebranego materiału dowodowego. Dopiero bowiem ustalony w sposób prawidłowy przez organy stan faktyczny pozwala na rozpatrzenie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.

W niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny i nie budzi on, zdaniem sądu, wątpliwości. Organy podatkowe zasadnie nie uznały prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez R. Z. gdyż w czasie, gdy je wystawiono, R. Z. nie był on zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jak wynika bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ustaleń poczynionych w oparciu o materiały przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. R.Z. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług dopiero od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 1 lipca 2005 r. Zatem nie budzi wątpliwości fakt, iż w dacie wystawienia zakwestionowanych faktur nie był on zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W tej sytuacji faktury przez niego wystawione nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. W tym zakresie sąd podzielił wywody organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów postępowania należy stwierdzić, że postępowanie podatkowe było prowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości, zebrały kompletny materiał dowodowy i dokonały jego oceny, a następnie właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego.

Odwołując się natomiast do art. 188 O.p. wskazać należy, iż żądanie przeprowadzenia dowodu, którego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy może nie zostać uwzględnione jeżeli okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W tej sytuacji organ mógł odmówić przeprowadzenia dowodu i tak też uczynił wydając stosowne postanowienie. Odmawiając przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka R.Z. organ odwoławczy stwierdził, iż dowody z zeznań świadków mogą być uwzględnione tylko w przypadku wyjaśnienia wątpliwości związanej z treścią istniejącego dowodu źródłowego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające rejestrację R.Z. jako podatnika VAT i nie budzą one wątpliwości co do tego, że wystawca faktury był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług dopiero od 1 lipca 2002 r.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem, iż skarżący ubiegał się o prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot, który w momencie sporządzenia tych faktur nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ta sytuacja mieściła się w hipotezie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Z przepisu tego wynikało m.in., że faktura wystawiona przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Takim zaś podmiotem była osoba, która nie dopełniła obowiązku rejestracyjnego, określonego w art. 9 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Uprawnionym do wystawienia faktury był bowiem, w świetle art. 9 powołanej ustawy, dopiero ten podmiot, który dopełnił obowiązku rejestracyjnego, czego wyrazem był nałożony w ust. 1 wskazanego przepisu obowiązek złożenia w urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego przed dniem dokonania pierwszej czynności określonej w art. 2 ustawy o VAT.

Równocześnie ustawodawca w art. 32 ustawy o VAT dotyczącym zasad wystawiania faktur jednoznacznie nałożył obowiązek wystawiania faktur VAT wyłącznie na podatników, uprawniając Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia, zasad wystawiania faktur (ust. 5).

Biorąc zaś pod uwagę, że realizacja prawa podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, była możliwa tylko w oparciu o fakturę lub dokument celny (art. 19 ust. 1 i 2), niezbędne do skorzystania z tego uprawnienia było legitymowanie się fakturą wystawioną przez uprawniony do tego podmiot.

W świetle powyższego faktury wystawione przez podatnika, który nie był zarejestrowany, jako wystawione sprzecznie z przepisami prawa, nie mogą być uznane za faktury w rozumieniu art. 32 ust. 1 i art. 19 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem nie dają ich odbiorcom prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku.

Rejestracja w podatku od towarów i usług - dotycząca stanów prawnych powstałych przed akcesją - traktowana była w orzecznictwie jako warunek niezbędny, umożliwiający podatnikom podatku VAT korzystanie z podstawowego prawa podatnika określonego w art. 19 ustawy, a jej brak dyskwalifikował faktury wystawione przez niezarejestrowanego podatnika, gdyż dokumenty sprzedaży wystawione przez podmioty nieuprawnione w świetle przepisów prawa do wystawiania faktur, nie nabierają przymiotów faktury wystawionej zgodnie z przepisami prawa i nie uprawniają do odliczenia podatku (vide: wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 723/07, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 533/07, wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 311/07, wyrok NSA z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt FSK 409/04 opubl. Wyd. elektr. LEX nr 171741, NSA z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 816/2005, Lex nr 282647, WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2006 r. , sygn. akt III SA/Wa 464/2005, Państwo i Prawo 2007/2/31, WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 748/2005, Lex 748/2005, Lex nr 203247, WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1886/2006, Lex nr 229673, NSA z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1459/06, WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 870/07).

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę nie można skutecznie wykazać, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania podatkowego, w szczególności niezasadny jest zarzut skargi, że organy nie wzięły pod uwagę, zgromadzonych przez skarżącego dokumentów założycielskich kontrahentów oraz dowodów zgromadzonych w toczących się postępowaniach karnych.

Słusznie w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. podniósł, iż: "dokumenty takie nie zostały przedstawione przez skarżącego na etapie prowadzonego postępowania, natomiast w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji skarżący stwierdził, iż nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających sprawdzenie rzetelności swoich kontrahentów, ponieważ zostały one zagubione podczas przeprowadzki". Skarżący przy tym nie wskazał, które podmioty zostały przez niego sprawdzone pod kątem rejestracji w zakresie podatku od towarów i usług oraz w oparciu o jakie dokumenty powziął takie informacje. Jak wynika z akt sprawy wystawca spornych faktur był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług dopiero od dnia 1 lipca 2002 r. Zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) złożył w dniu 9 lipca 2002 r, a zatem wcześniej skarżący nie mógł uzyskać informacji potwierdzającej fakt zarejestrowania tego podmiotu dla potrzeb VAT.

Dodatkowo podkreślić należy, iż akt sprawy nie wynika, by toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne dotyczące transakcji zawartych przez skarżącego z R. Z. Argumenty podnoszone w tym zakresie dopiero na etapie skargi nie mogły - w sposób oczywisty- zostać uwzględnione.

Odnosząc się do wskazanego przez pełnomocnika w odwołaniu wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, wskazać należy, iż organ odwoławczy słusznie zauważył, iż spór dotyczy podatku za czerwiec 2002r., a zatem jest to stan prawny sprzed akcesji Polski do Unii Europejskiej i powinien być rozpoznawany w oparciu o przepisy obowiązujące w Polsce przed akcesją. Zarówno orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, odnoszące się do kwestii stosowania do takich spraw zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, jak i orzecznictwo NSA w sposób jednoznaczny przesądziło te kwestię rozstrzygając, że nie ma podstaw prawnych do stosowania ich do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem 1 maja 2004 r. (zob. postanowieniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2007 r. sygn. C-168/06, wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 767/05).

Mając na uwadze powyższe ustalenia sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną, oddalił. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 250 - p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).