Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2158/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej; 2. odrzuca skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stwierdziła, że [...] Z. W. jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej (kategoria N - Zał. 1 Grupa I) oraz orzekła że stwierdzone schorzenia, w tym powodujące niezdolność do służby wojskowej, pozostają w związku ze służbą wojskową.

Komisja Lekarska Orzekła rozpoznała w pkt 8 orzeczenia:

1. nadciśnienie tętnicze I ° - 39 pkt 1,

2. hiperglikemia na czczo -§ 54 pkt 3,

3. obustronne upośledzenie słuchu na tony wysokie - § 21 pkt lf

4. skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa - § 26 pkt 3,

5. przebyte złamanie kostki bocznej podudzia prawego - § 75 pkt 1.

Schorzenia wymienione w pkt 1, 3 i 5 rozpoznania, zdaniem Komisji, pozostają w związku ze służbą wojskową.

Schorzenia ujęte w pkt 2 i 4 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Postawione rozpoznania w punkcie 8.1 i 8.2 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761) uznano za powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej.

Żołnierz wniósł od powyższego orzeczenia odwołanie.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. działając na podstawie przepisów § 3 oraz § 11 ust. I pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013) a także § 7 pkt I i § 23 pkt. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761), orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie rejonowej wojskowej komisji lekarskiej.

W uzasadnieniu swojej decyzji Centralna Komisja stwierdziła, że orzekany nie przedłożył do odwołania żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej słuszność swoich żądań. Przeprowadzona analiza dokumentacji orzeczniczej wykazała, że trzykrotne badanie poziomu glukozy we krwi wykazało nieprawidłowe, podwyższone wartości (badania z dnia [...] sierpnia 2016 r. – 6,4 mmol/1, z dnia [...] sierpnia 2016 r. – 5,6 mmol/1 oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r. – 6,5 mmol/1 przy normie od 3,9 do 5,5 mmol/1). Konsultujący wyniki badań lekarz – endokrynolog zalecił dalszą diagnostykę w warunkach szpitalnych.

Organ II instancji podkreślił, że procesy diagnostyczne i lecznicze są procedurami kontraktowanymi z NFZ i są wykonywane w ramach umów z NFZ. Procedury te nie należą do właściwości wojskowych komisji lekarskich. Wojskowe komisje lekarskie diagnozują i oceniają aktualny stan zdrowia kandydatów i określają ich aktualną zdolność do zawodowej służby wojskowej (na dzień wykonywanych badań). Dokładne ustalenie przyczyn schorzenia, wykracza poza kompetencje wojskowych komisji lekarskich.

Organ nadmienił, że ujęte w zaskarżonym orzeczeniu nadciśnienie tętnicze stanowi także przyczynę niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Schorzenie to było rozpoznane w 2006 r. i ujęte zostało w wydanym w dniu [...] października 2006 r. orzeczeniu WKL-L w W. nr [...] i pozostaje w związku ze służbą wojskową.

CWKL w W. stwierdziła, że orzeczenie RWKL w K. zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa.

Z. W. wniósł na powyższe orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżając powyższe orzeczenie w całości, żołnierz zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

– przyjęcie przez organ wyższego stopnia zawężającej wykładni, względnie dowolnej oceny i niezastosowanie przepisu § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach bez uwzględnienia okoliczności powołanych przez skarżącego oraz oparcie decyzji wyłącznie na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, mimo wniosku o skierowanie na badania, celem ustalenia informacji o rzeczywistym stanie zdrowia.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 7 w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, a w rezultacie wydanie orzeczenia bez wykonania wszystkich niezbędnych badań specjalistycznych, co dotyczy w szczególności badań obejmujących ocenę rzeczywistego stanu zdrowia badanego w zakresie nadciśnienia tętniczego i podwyższonego poziomu glukozy, które to w dacie orzekania były unormowane, względnie wyniki zachowywały poziom zmierzający do uregulowania w zakresach norm,

– art. 77 § 1 w związku z art. 136 k.p.a. przez zaakceptowanie przez organ odwoławczy faktu, iż Rejonowa Komisja nie zebrała i nie rozpatrzyła w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, oraz brak uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie: ponownych badań specjalistycznych, nadciśnienia tętniczego i poziomu glukozy,

– art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz § 19 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia przez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji,

– art. 9 k.p.a. poprzez brak pouczenia strony o konieczności szerszego uzasadnienia odwołania.

Skarżący podkreślił, że organ II instancji nie wezwał go do przedłożenia dodatkowych materiałów dowodowych, ani nie wysłuchał wyjaśnień, poprzestając na dowolnej ocenie wniosku o skierowanie na badania specjalistyczne. Komisje lekarskie powinny podjąć wszelkie niezbędne czynności służące wyjaśnieniu stopnia stwierdzonych schorzeń oraz faktycznego wpływu tych schorzeń na aktualną sprawność ustroju skarżącego, co może mieć wpływ na odpowiednią kwalifikację stwierdzonego schorzenia.

Obecne wyniki badań skarżącego nie dają podstawy do orzeczenia niezdolności do służby. Taki stan istniał także w okresie orzekania przez organ II instancji, który jednak nie pouczył skarżącego o możliwości przedłożenia wyników badań ani też nie skierował go na badania specjalistyczne. Takie postępowanie komisji lekarskiej spowodowało naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Bierna postawa organu naruszyła także zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej także: "P.p.s.a.").

Należy zauważyć jednocześnie, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi w ogóle należy do właściwości sądów administracyjnych, albowiem granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP, z treści którego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej.

Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2016 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komicji Lekarskiej w K z dnia [...] sierpnia 2016 r., w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego Z. W. do pełnienia zawodowej służby wojskowej, skarga podlegała oddaleniu, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając w powyższym zakresie przesłankę do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zauważył, że na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2016 r. w części utrzymującej w mocy orzeczenie RWKL w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w zakresie orzeczenia o związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu, należy przede wszystkim zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1203/04 (publik. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraźnie wskazał, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy – zdolność do służby wojskowej.

Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1534 ze zm.), czy też ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.). Orzeczenia tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego.

Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne, wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Warto zauważyć, że potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99; publik. /w:/ OSNP z 2000 r., nr 5, s. 167). Analogiczne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (publik. /w:/ ONSA z 2001 r., zeszyt nr 2, poz. 47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04.

W niniejszej sprawie, jak wynika wyraźnie z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w całości, a więc także w zakresie dotyczącym ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową.

Tymczasem, na tę kategorię orzeczeń Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność skargi w ww. zakresie i ją odrzucić.

Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] października 2016 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaznaczenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. Jednak w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o sformalizowanym charakterze.

Podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 ze zm.). Rozporządzenie to w załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, zaś w załączniku nr 5 określa wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 17 cyt. rozporządzenia i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 18 ust. 1 i § 23 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (§ 22 ust. 1).

Co do zasady, jak stanowi przepis § 23 ust. 2 omawianego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r., Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., działając jako wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

Mając powyższe na uwadze, należy wyraźnie stwierdzić, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, tj. czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ustalony na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że orzekająca w pierwszej instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie, o czym przesądza przepis § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do § 20 ust. 1 ww. rozporządzenia, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. orzekała w składzie trzech lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wykonanych badań i konsultacji specjalistycznych skarżącego.

W ocenie Sądu, uznać należy, że również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., orzekając w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl § 7 w zw. z § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K., CWKL podzieliła stanowisko RWKL odnośnie niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej stosownie do § 23 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r.

Zaznaczyć przy tym należy, że użyte przez prawodawcę w ww. przepisie sformułowanie, iż "W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne" oznacza, że uzupełnienie postępowania Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską, jako komisję odwoławczą, ma charakter fakultatywny. Nie oznacza natomiast obowiązku po stronie tej komisji podjęcia dodatkowych czynności procesowych w sytuacji, gdy wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały w sposób wszechstronny wyjaśnione na etapie postępowania przed wojskową komisją lekarską rozstrzygająca w pierwszej instancji.

W ocenie Sądu zasadnie CWKL w W. przyjęła, iż brak jest podstaw do przeprowadzenia ponownych badań lekarskich i badań specjalistycznych. Schorzenia rozpoznane u orzekanego, a mianowicie nadciśnienie tętnicze Io (§ 39 pkt 1 rozporządzenia) oraz hiperglikemia na czczo (§ 54 pkt 3 rozporządzenia) w grupie kandydatów do zawodowej służby wojskowej powodują niezdolność do tej służby (kategoria N).

U orzekanego wykonano trzykrotnie badanie poziomu glukozy we krwi i wszystkie trzy wyniki badania wykazały nieprawidłowe, podwyższone wartości (badanie z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...] sierpnia 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r.). Ponadto organ trafnie wskazał, że nadciśnienie tętnicze było już rozpoznane u orzekanego wiele lat wcześniej w 2006 r. i ujęte w wydanym w dniu [...] października 2006 r. orzeczeniu WKL-L w W. nr [...].

W opisanej sytuacji organ odwoławczy trafnie przyjął, zdaniem Sądu, iż brak było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Zebrana w sprawie, na etapie postępowania przed RWKL w K., dokumentacja medyczna była wystarczająca do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Trafnie też CWKL w W. wskazała, iż dalsza diagnostyka hiperglikemii winna odbywać się poza postępowaniem w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej, gdyż wojskowe komisje lekarskie diagnozują i oceniają aktualny stan zdrowia kandydatów i określają ich aktualną zdolność do zawodowej służby wojskowej, a nie zajmują się ustalaniem przyczyn schorzenia, gdyż to ostatnie nie leży w ich kompetencjach.

Reasumując, skoro z utrwalonego dotychczas orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, iż kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez te sądy, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była prawidłowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. zostało podjęte zgodnie z obowiązującymi w tej materii uregulowaniami prawnymi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. – orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie – jak w pkt 2 sentencji przedmiotowego wyroku.