Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2239/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 par. 1, art. 14 par. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 241 poz 2084
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów.
article: art. 15 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 4, art. 17 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 265
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie: Protokolant Sędzia NSA Anna Moskała ( sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Anetta Chołuj Paulina Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] firma A sp. z o.o. działając przez przedstawiciela - agencję celną, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar: siarczan glukozaminy, deklarując kod PCN 2106 90 98 0 oraz stawkę celną zawieszoną w wysokości 0%.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego we W. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i stosując stawkę celną konwencyjną w wysokości 25% określił dług celny na kwotę [...]. Organ celny wskazał, że strona spełniła tylko jedną z przesłanek zastosowania stawki celnej zawieszonej na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24.12.2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów - a mianowicie udokumentowała pochodzenie towaru, nie przedstawiła natomiast pozwolenia Ministra Zdrowia na dopuszczenie towaru do obrotu, a jedynie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego zezwalającą na wprowadzenie do obrotu przedmiotowego towaru. Tymczasem zgodnie z załącznikiem do powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki dopuszczalne było zastosowanie zawieszonej stawki celnej w wysokości 0% w odniesieniu do taryfikowanych wg kodu PCN 2106 90 98 0 "preparatów mających charakter dietetycznych środków spożywczych oraz preparatów witaminowych, mineralno witaminowych, także zawierających produkty roślinne, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wydane przez Ministra Zdrowia".

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi celnemu obrazę art. 14 § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 141 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego przez przyjęcie przez organ celny, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] dopuszczająca siarczan glukozaminy nie daje podstaw do zastosowania stawki zerowej, a

2

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

także obrazę przepisów prawa materialnego - przez niewłaściwą interpretację art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11.05.2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.) w związku z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2.01.2003 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności (Dz. U. Nr 7, poz. 90), polegającą na nieuwzględnieniu faktu, iż sprowadzony przez skarżącego na polski obszar celny siarczan glukozaminy jest z mocy prawa traktowany jako dozwolona substancja dodatkowa. Pełnomocnik odwołującej się Spółki podniósł, że organ pierwszej instancji nie wskazał, w jakim trybie Minister Zdrowia winien wydawać stosowne pozwolenie (a nie reguluje tej kwestii rozporządzenie Ministra Gospodarki) - wobec czego zastosowanie znajduje powołana ustawa o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, która w art. 15 przewidziała dla Ministra Zdrowia delegację do wydania rozporządzenia regulującego tryb wydawania decyzji dopuszczających żywność do obrotu. Jak dalej wywodził pełnomocnik, w rozporządzeniu z dnia 2.01.2003r. w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności Minister Zdrowia wskazał jako organ właściwy do wydania decyzji zezwalającej na obrót daną żywnością na terenie kraju Głównego Inspektora Sanitarnego. Tym samym, zdaniem strony, decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego wydanej w oparciu o powyższą delegację nie można odmówić waloru decyzji Ministra Zdrowia. Jako dodatkowy argument pełnomocnik Spółki podniósł, iż wedle § 1 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2.01.2003r. w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności siarczan glukozaminy był z mocy prawa traktowany jako dozwolona substancja dodatkowa, dla której nie było wymagane pozwolenie na wprowadzenie do obrotu, wydane przez Głównego Inspektora Sanitarnego.

Dyrektor Izby Celnej we W. nie podzielił stanowiska strony odwołującej się i decyzją z dnia [...], nr [...]

3

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że obowiązek uzyskania pozwolenia Ministra zdrowia na

dopuszczenie towaru do obrotu wynika wprost z załącznika do wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Gospodarki, które określa warunki zastosowania zawieszonych stawek celnych.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją pełnomocnik Spółki A wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we W. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała dotychczasowe zarzuty oraz argumentację przedstawioną w odwołaniu i podniosła, że rozbieżność między przyjętą przez Spółkę A wysokością stawki celnej, a stawką ustaloną przez organ celny, wynikła z różnicy w interpretacji obowiązku posiadania przez stronę skarżącą pozwolenia Ministra Zdrowia dopuszczającego do obrotu towar objęty zgłoszeniem celnym. Za niezrozumiałe uznała stanowisko, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego nie może być traktowana jako "pozwolenie na dopuszczenie do obrotu" wydane przez Ministra Zdrowia. Skarżący wywodził, że siarczan glukozaminy nie jest produktem leczniczym w rozumieniu ustawy - Prawo Farmaceutyczne (Dz. U. z 2001 r. Nr 126, poz. 2084 z póz. zm.), dla którego wymagane jest pozwolenia Ministra Zdrowia na dopuszczenie do obrotu. Strona skarżąca uznała za bezpodstawne twierdzenie organu celnego, iż dietetyczne środki spożywcze wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego nie spełniają wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 24.12.2002r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 241, póz. 2084). Pełnomocnik skarżącej spółki dowodził, że Główny Inspektor Sanitarny (będący zarazem wiceministrem w ministerstwie Zdrowia) został konstytucyjnie upoważniony przez Ministra Zdrowia, zatem organ celny nie posiada kompetencji do kwestionowania tych uprawnień. W oparciu o powyższą argumentację strona skarżąca utrzymywała, że

4

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

przedłożyła stosowaną decyzję wydaną przez Ministra Zdrowia, zaś stanowisko organu celnego było wadliwe i bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedz na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł ojej oddalenie. Wskazując na cele ustawy z dnia 11.05.2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz na to, iż środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków spożywczych i używek oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia produkowane w kraju i przywożone z zagranicy, które nie spełniają wymagań w zakresie jakości zdrowotnej ustalonej w niniejszej ustawie, nie mogą być wprowadzone do obrotu w kraju w celu spożycia lub używania przez ludzi lub stosowania do produkcji żywności. Jak wywodził organ celny, bez decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...] siarczan glukozaminy, nie mógłby być wprowadzony przez skarżącą spółkę do obrotu, jednakże decyzja taka nie może jednocześnie zastępować, z mocy prawa, pozwolenia wydanego przez Ministra Zdrowia, koniecznego dla zastosowania stawki celnej w wysokości 0%.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy!, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).

5

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.

W myśl art. 3 § 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).

W ocenie Sądu decyzje obu instancji odpowiadają prawu, aczkolwiek z innej przyczyny niż wskazana w ich uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) Minister właściwy do spraw gospodarki, ze względu na właściwości towarów, ze względu na ich przeznaczenie lub w związku z umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, mógł, w drodze rozporządzenia, ustanowić: 1) zawieszenie w całości lub w części poboru ceł, 2) kontyngent taryfowy, 3) plafon taryfowy. Stosownie do § 2 tego artykułu środki, o których mowa w art. 14 § 2 (objęte pkt 1-3 art. 14! § 1) są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich stosowania. Zastosowanie tych środków mogło nastąpić retrospektywnie, o ile zostały spełnione warunki określone przepisami prawa.

W myśl § 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24.12.2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 241, poz. 2084), wydanego na podstawie delegacji zawartej w powołanym wyżej art. 14 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, do dnia 31.12.2003 r. zawieszono pobieranie ceł określonych w Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.12.2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885), w odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku do

6

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

niniejszego rozporządzenia, do wysokości określonej w tym załączniku. Z przepisu tego wynika, że zastosowanie stawki celnej zawieszonej uzależnione

jest od spełnienia dwóch warunków: 1) towar został wymieniony w załączniku do rozporządzenia (§ 1); 2) pochodzenie towaru zostało udokumentowane (§ 2 rozporządzenia). Towary, co do których możliwe jest zawieszenie cła zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia z dnia 24.12.2002 r. poprzez wskazanie ich kodu PCN oraz szczegółowy opis rodzaju danego towaru zaliczanego do tego kodu (zaznaczony na marginesie literami ex) wraz z podaniem wysokości stawki, do jakiej cło podlega zawieszeniu. W odniesieniu do towarów zaliczanych do kodu 2106 90 98 0 (tj. zgodnie z Taryfą celną: przetwory spożywcze, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone; pozostałe) w załączniku do rozporządzenia z dnia 24.12.2002 r. wymieniono następujące rodzaje produktów, objętych stawką celną zawieszoną w wysokości 0%: preparaty bezmleczne (tzw. preparaty mlekozastępcze), wzbogacone w witaminy lub/i minerały, zastępujące mleko w żywieniu niemowląt i dzieci, posiadające pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wydane przez Ministra Zdrowia; preparaty mające charakter dietetycznych środków spożywczych oraz preparaty witaminowe, mineralno-witaminowe, także zawierające produkty roślinne, posiadające pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wydane przez Ministra Zdrowia.

Na wstępie rozważań w przedmiotowej sprawie należy odnieść się do przywołanej przez stronę skarżącą decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...]. Decyzją tą - wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. po uwzględnieniu wniosku firmy A Sp. z o.o. z dnia [...] -zmieniono decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], znak [...], w ten sposób, że zezwolono na przywożenie z zagranicy i wprowadzanie do obrotu siarczanu glukozaminy. Zdaniem strony skarżącej decyzja ta pozostaje zgodna z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11.05.2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr

7

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

63, poz. 634 ze zm.) oraz delegacją zawartą w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 2.01.2003 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności (Dz. U. Nr 7, poz. 90) i zastępuje decyzję Ministra Zdrowia. W myśl art. 15 wskazanej wyżej ustawy Minister właściwy do spraw zdrowia, określi w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania oraz jednostki naukowe lub ekspertów właściwych ze względu na przedmiot postępowania dotyczącego nowej żywności, mając na względzie stwierdzenie, że nowa żywność nie stanowi zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka oraz środowiska. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska wydaje rozporządzenie, o którym mowa wyżej, w zakresie nowej żywności zawierającej lub składającej się z. genetycznie zmodyfikowanych organizmów, określonych w odrębnych przepisach.

Zauważyć trzeba, że rozporządzenie w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności (wydane na podstawie art. 15 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia) wskazuje co prawda Głównego Inspektora Sanitarnego jako organ właściwy do oceny jakości zdrowotnej nowej żywności i określa tryb postępowania dotyczącego tej oceny, ale jednocześnie wyłącza spod zakresu zastosowania tego rozporządzenia dozwolone substancje dodatkowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia pod warunkiem, że nie są one nową żywnością (§ 1 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia). Nie ulega wątpliwości, że siarczan glukozaminy jest dozwoloną substancją dodatkową nie będącą nową żywnością i dlatego też nie podlega rozporządzeniu w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności. Skoro sporny produkt nie podlega temu rozporządzeniu, to niemożliwe jest przyjęcie, że strona skarżąca uzyskała decyzję zezwalającą na dopuszczenie towaru do obrotu wydaną w trybie określonym w tym rozporządzeniu. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem strony, iż decyzja z dnia 22.10.2002 r. znajduje oparcie w art. 15 ustawy o warunkach zdrowotnych

8

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

żywności i żywienia oraz w wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności. Powołana przez stronę skarżącą decyzja z dnia [...] dopuszczająca do obrotu siarczan glukozaminy została wydana jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2.02.2003 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania dotyczącego nowej żywności, a także przed wejściem w życie rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 24.12.2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów. W dacie jej wydania obowiązujące przepisy nie wskazywały więc Ministra Zdrowia, jako organu właściwego do wydania decyzji zezwalającej na dopuszczenie określonego towaru do obrotu.

Jedyną podstawą tej decyzji był art. 17 ust. 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, zgodnie z którym Główny Inspektor Sanitarny mógł wydać decyzję zezwalającą na: 1) odstępstwa od wymagań określonych w ustawie, 2) produkcję lub wprowadzanie do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, dla których nie zostały ustalone szczegółowe wymagania w zakresie jakości zdrowotnej, 3) wprowadzenie do obrotu w kraju artykułów, o których mowa w ust. 2 (środki spożywcze, używki, dozwolone substancje dodatkowe lub inne dodatki do środków spożywczych i używek oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego spełniające inne wymagania niż określone w ustawie). Jakkolwiek w decyzji z dnia [...]. Główny Inspektor Sanitarny tej podstawy prawnej nie powołał, to została ona powołana w decyzji z dnia [...], którą zmieniono decyzją z dnia [...].

Należy też zauważyć, że w chwili wydania decyzji przez Głównego Inspektora Sanitarnego nie obowiązywał już art. 17 ust. 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, który wcześniej dawał Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu prawo do wydania decyzji pozytywnej zezwalającej

9

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

na wprowadzenie do obrotu w kraju określonych produktów (przepis ten obowiązywał jeszcze w dniu złożenia przez stronę skarżącą wniosku z dnia [...], a moc utracił w dniu [...]). Skoro przepis art. 17 ust. 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia został skreślony, to Główny Inspektor Sanitarny nie miał podstaw do wydania pozytywnej decyzji zezwalającej na przywożenie z zagranicy i wprowadzanie do obrotu siarczanu glukozaminy. W konsekwencji decyzja z dnia [...] została wydana bez podstaw}' prawnej i jako taka jest dotknięta wadą nieważności. Nie mniej jednak Sąd nie wyeliminował jej z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności uznając, że decyzja ta nie została wydana w rozważanej sprawie i orzeczenie w tym zakresie wykraczałoby poza jej granice.

Uwadze organów celnych umknęła regulacja zawarta w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 135, poz. 1145), że decyzje zezwalające wydane na podstawie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, zachowują ważność na okres, na jaki były wydane, nie dłużej jednak niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przywołać należy, że rozporządzenie Ministra Gospodarki kreujące warunki do uzyskania zawieszenia cła weszło w życie z dniem 15 stycznia 2003 r. Z tą też datą (wobec uchylenia z dniem 12 września 2002 r. ust. 3 art. 17 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia) jedynym organem uprawnionym do wydawania pozwoleń, o których mowa w załączniku do tego rozporządzenia był Minister Zdrowia.

Ustawodawca w sposób wyraźny jednak zachował ważność dotychczas wydanych decyzji (art. 14 ustawy z dnia 24 lipca 2002 r.) m.in. w oparciu o przepis art. 17 ust. 3 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

Taką też decyzją legitymowała się strona skarżąca.

Skoro więc spełniona została przesłanka uzyskania stosownego

10

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

pozwolenia wydanego przez właściwy organ, to rzeczą organów było zbadanie istnienia drugiej przesłanki zastosowania zawieszonego cła, a mianowicie, czy przedmiotowy towar należało zataryfikować do kodu PCN 2106 90 98 0.

W odniesieniu do powyższego podkreślić trzeba, że w przypadku wniosku zgłaszającego o zastosowanie cła zawieszonego, prawo celne kreuje swoje własne, wyżej wskazane warunki, od których spełnienia uzależnia możliwość skorzystania z tego przywileju. Skoro skorzystanie z pewnych "ulg" celnych ustawodawca uzależnił od spełnienia dodatkowych wymogów, to warunki te należy odczytywać literalnie i wprost.

Organ celny błędnie przyjął, że skarżąca spółka nie uzyskała wymaganego pozwolenia na dopuszczenie towaru do obrotu. W ocenie Sądu decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego spełniała te wymogi. Nie został natomiast spełniony drugi warunek zastosowania zawieszonego cła, gdyż towar w stosunku do którego wystąpiono o zawieszenie cła nie przynależał do kodu PCN 2106 90 98 0.

Jak wskazano w wyrokach tut. Sądu z dnia 11 stycznia 2006 r. (sygn. akt III SA/Wr 271/05 i 277/05) "sugerowana przez stronę skarżącą pozycja 2106 będzie możliwa do zastosowania dopiero wtedy, gdy spornego towaru nie da się zakwalifikować do innej pozycji. Na konieczność takiego postępowania wskazuje wprost brzmienie pozycji 2106 ("przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione") oraz - zawarte w wyjaśnieniach do tej pozycji - zastrzeżenie, że "niniejsza pozycja obejmuje następujące przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze (...). Przywołane sformułowania czynią z pozycji 2106 ostatnią z możliwych do obejmowania nią przetworów spożywczych nie mieszczących się w innych pozycjach. Ponieważ organy celne uznały możliwość objęcia spornych produktów pozycją 2922, przeto pozostaje ocenić, czy - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, charakteryzującego sporny towar -taryfikacja taka może się utrzymać.

11

Sygn. akt 3 I SA/Wr 2239/03

Z ustaleń organów celnych poczynionych w sprawie wynika, że siarczan glukozaminy jest związkiem z grapy aminocukrów w postaci soli, pod względem budowy chemicznej jest to aminowa pochodna aldoheksozy - glukozy, w której przy węglu drugim zamiast grupy hydroksylowej znajduje się grupa aminowa. W składzie cząsteczki siarczanu glukozaminy istotna jest obecność hydroksylowych (tlenowych, alkoholowych) grup funkcyjnych oraz aminowej grapy funkcyjnej. Jest substancją o wysokiej czystości chemicznej (99,2%), dodawaną jako półprodukt do dietetycznych środków spożywczych m.in. w Artresanie, występującym w postaci kapsułek. Dowodem na poparcie twierdzeń o słuszności zmiany kodu Taryfy celnej jest opinia Laboratorium Celnego Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...], która nie była kwestionowana przez stronę skarżącą w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, jak też w skardze wniesionej do tut. Sądu.

Zatem to przede wszystkim budowa chemiczna siarczanu glukozaminy dała organom celnym podstawę do twierdzenia, że towar ten spełnia wymagania pozycji 2922, obejmującej z brzmienia "związki aminowe z tlenową grupa funkcyjną", podpozycji 2922 50 "aminoałkohole, fenoioaminokwasy i inne związki aminowe z tlenową grupą funkcyjną". Zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej przy pozycji 2922 wyrażenie "związki aminowe z tlenową grupą funkcyjną" oznacza związki aminowe zawierające, oprócz aminowej grupy funkcyjnej, jedną lub więcej tlenowych grup funkcyjnych zdefiniowanych w uwadze 4, do działu 29 (grupę alkoholową, eterową, fenolową, acetalową, aldehydową, ketonową, estrową - pochodną kwasu nieorganicznego nie zawierającego metalu, jak również ich organiczne estry.

Z brzmienia pozycji i uwag oraz wyjaśnień do Taryfy celnej wynika, iż sprowadzony siarczan glukozaminy, wbrew twierdzeniom strony skarżącej spełnia wymogi pozycji 2922, a więc zgodnie z regułą 1 ORINS winien do tej pozycji zostać zaklasyfikowany". W konsekwencji tych wywodów Sąd

12

Sygn. akt 31 SA/Wr 2239/03

stwierdził, że " brzmienie pozycji 2922 wprost odpowiada charakterystyce sprowadzonego przez skarżącą spółkę siarczanu glukozaminy, tym samym przyjąć należy bezsprzecznie, iż stosowanie pozycji 2106 jest w omawianym przypadku wykluczone". Stanowisko to Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Podkreślić ponadto trzeba, że wydane w przedmiotowej sprawie orzeczenie Sądu nie narusza zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego. Mocą tego orzeczenia została utrzymania w obrocie prawnym decyzja, która w istocie nie dawała stronie skarżącej żadnych uprawnień i która odmawiała możliwości skorzystania z zawieszonej stawki celnej w wysokości 0%. Dlatego też sytuacja skarżącej spółki nie uległa pogorszeniu, gdyż zaskarżona decyzja odpowiadała co do zasady prawu, aczkolwiek z innych względów, niż wskazane przez organ celny.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.