Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1451/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant starszy asystent Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 1019/11 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 1019/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Na skutek rozpatrzenia wniosku A. O. o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej dla syna A. G., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N., decyzją z dnia [...] września 2006 r. przyznał wnioskodawczyni świadczenie w formie zaliczki alimentacyjnej na rzecz syna A. G., w kwocie 300 zł miesięcznie na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.

W związku z uzyskaniem informacji, że dłużnik alimentacyjny E. G. zmarł, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2006 r., po czym decyzją z dnia 26 czerwca 2009 r., uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2006 r. i odmówił A. O. przyznania prawa do zaliczki alimentacyjnej na syna A. G. na okres od dnia 1 września 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. Decyzja ta wobec braku wniesienia przez stronę odwołania stała się ostateczna.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. organ I instancji orzekł obowiązek zwrotu nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej za okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w kwocie 3.600,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami.

W uzasadnieniu organ wywiódł, że wobec ujawnienia nowych dowodów po przeprowadzeniu wznowionego postępowania decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. została uchylona decyzja z dnia [...] września 2006 r. przyznająca zaliczkę alimentacyjną. Wskutek tego powstała kwota nienależnie pobranych świadczeń, co rodzi obowiązek ich zwrotu. W wyniku rozpatrzenia odwołania A. O. decyzja ta została przez organ odwoławczy uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Powtórnie rozpatrując sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. ponownie orzekł obowiązek zwrotu nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej za okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w kwocie 3.600,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Również ta decyzja na skutek odwołania strony została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Również trzeci raz rozpatrując sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. orzekł obowiązek zwrotu nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej za okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w kwocie 3.600,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami uznając to świadczenia za nienależnie pobrane.

W ocenie organu wobec uchylenia decyzji z dnia [...] września 2006 r. przyznającej zaliczkę alimentacyjną i odmowy jej przyznania wypłacona w przedmiotowym okresie zaliczka stała się świadczeniem nienależnie pobranym podlegającym zwrotowi. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, za nienależnie pobrane świadczenie uważa się świadczenie przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia. Zdaniem organu nie ma natomiast znaczenia, że strona nie wiedziała o śmierci dłużnika alimentacyjnego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż wobec śmierci E. G. w dniu 31 marca 2006 r. obowiązek alimentacyjny mający charakter osobisty wygasł, natomiast wypłacona zaliczka alimentacyjna w okresie od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w kwocie 3.600,00 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym, gdyż została przyznana i wypłacona na podstawie decyzji, która następnie została uchylona w wyniku wznowienia postępowania i stronie odmówiono prawa do tego świadczenia. Kolegium również za organem I instancji powtórzyło, iż okoliczność, że odwołująca nie wiedziała o śmierci dłużnika alimentacyjnego nie ma wpływu na fakt, że nie posiadała uprawnień do pobierania zaliczki alimentacyjnej w okresie od dnia 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. O., wnosząc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za nieuzasadnioną.

Sąd wskazał, iż za świadczenie nienależnie pobrane w niniejszej sprawie uznano świadczenie w formie zaliczki alimentacyjnej przyznane na rzecz A. G. na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). Jednakże na dzień wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała już ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 9 ze zm.). Zgodnie z art. 41 tej ustawy sprawy o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy, tj. 1 października 2008 r., podlegają rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych. Oznacza to, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, zwanej dalej ustawą o zaliczce alimentacyjnej.

Podstawę działania organów stanowił przepis art. 15 ustawy o zaliczce alimentacyjnej, zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależnie zaliczkę, jest zobowiązana do jej zwrotu. Z kolei art. 18 ust. 2 tej ustawy stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, a także przepisy k.p.a.

Sąd podkreślił, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało postępowanie wznowieniowe, zakończone decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. o uchyleniu decyzji przyznających skarżącej prawo do zaliczki alimentacyjnej na przedmiotowy okres i o odmowie przyznania tego świadczenia. Dopiero następnie organy przeprowadziły postępowanie, zakończone zaskarżoną decyzją, które dotyczyło zwrotu nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych i wyłącznie ta decyzja stanowi przedmiot rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie.

Przytaczając definicję świadczenia nienależnego uregulowaną w art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, Sąd podzielił stanowisko organów, iż stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę z art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy. Analiza bowiem tego przepisu wskazuje, że określa on dwie sytuacje, w których świadczenie uznaje się za nienależne. Obydwie odnoszą się do stanu, kiedy decyzja o przyznaniu świadczeń została ostatecznie wyeliminowana z porządku prawnego w nadzwyczajnych trybach postępowania: w pierwszej z nich - w wyniku stwierdzenia nieważności z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., natomiast w drugiej - z przyczyn określonych w art. 145 § 1 k.p.a. przy czym przepis ten stanowi samodzielną podstawę do uznania świadczenia za nienależne w sytuacji, gdy w sprawie wydano już decyzję stwierdzającą nieważność albo decyzję uchylającą wcześniej wydaną decyzję o przyznaniu świadczeń i orzeczono o odmowie ich udzielenia. Oznacza to, że organ administracji publicznej jest w tym zakresie związany decyzjami wydanymi wcześniej w nadzwyczajnych trybach postępowania, co oznacza, że w sprawie nienależnie pobranych świadczeń jest obowiązany wydać decyzję, jeśli zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy. Ustawodawca nie pozostawił bowiem organowi jakiejkolwiek swobody w tym zakresie.

Sąd wskazał, iż okolicznością bezsporną jest, że sprawa przyznania skarżącej zaliczki alimentacyjnej na przedmiotowy okres była przedmiotem postępowania wznowieniowego, w wyniku którego wydana została decyzja z dnia 26 czerwca 2009 r. uchylająca decyzję z dnia [...] września 2006 r. o przyznaniu zaliczki alimentacyjnej i orzekająca o odmowie przyznania prawa do tego świadczenia. Skarżąca nie kwestionowała tej decyzji w trybie złożenia odwołania, a zatem jest ona ostateczna i dopóki pozostaje w obrocie prawnym wiąże organy i Sąd, który nie może oceniać w niniejszym postępowaniu kwestii prawidłowości uchylenia decyzji z dnia [...] września 2006 r. przyznającej skarżącej zaliczkę alimentacyjną jak też kwestii odmowy przyznania tego świadczenia.

Sąd podkreślił, że decyzja o zwrocie nienależnych świadczeń nie ma charakteru uznaniowego i nie zależy od woli stron tego postępowania. Przeciwnie, determinowana jest przepisami prawa, co oznacza, że przy spełnieniu określonych warunków ustawowych organ zobowiązany jest do określonego działania.

Zaskarżona decyzja jest następstwem wcześniej podjętych rozstrzygnięć. Sam fakt zaistnienia przesłanek określonych w art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, czyli fakt uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i odmowy przyznania świadczenia, stanowi podstawę uznania przedmiotowego świadczenia za nienależnie pobrane.

Sąd podniósł, iż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych rzeczywiście został dodany na mocy ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2008 r. Nr 223 poz. 1456) i wszedł w życie z dniem 2 stycznia 2009 r., a zatem bezspornym jest, iż nie obowiązywał w okresie pobierania spornej zaliczki alimentacyjnej. Okoliczność ta nie stawowi jednak przeszkody w jego zastosowaniu w sprawie, bowiem ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych, ograniczających zastosowanie tego przepisu jedynie do stanów faktycznych zaistniałych po dacie jego wejścia w życie. Innymi słowy w sytuacjach gdy ustawodawca nie ustanawia przepisów przejściowych, należy przyjąć, że "nowe" przepisy mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych nie tylko po ich wejściu w życie, lecz również do tych, które miały miejsce wcześniej. Wynika to z konstytucyjnej zasady praworządności, zgodnie z którą w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji, a nie w dniu określonego zdarzenia faktycznego. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi, których jak wskazano ustawodawca w analizowanym przypadku nie ustanowił. Brak przepisów przejściowych uzasadnia sam charakter wprowadzonej zmiany. Omawiana nowelizacja ustawy o świadczeniach rodzinnych miała bowiem na celu rozszerzenie zakresu pojęcia świadczenia nienależnego o przypadki tego rodzaju świadczeń przyznanych na podstawie decyzji uznanych za wadliwe i wyeliminowanych z obrotu prawnego. Tym samym przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 może stanowić podstawę prawną uznania świadczenia za nienależne, jeśli wydana została decyzja ostateczna uchylająca decyzję przyznającą to świadczenie niezależnie od daty wydania tej decyzji i czasu pobierania świadczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. O.

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 7 i 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie przepisu, który wszedł w życie po tym jak skarżąca pobrała zasiłek i tym samym dokonania subsumcji nowej normy prawnej do stanu faktycznego zaistniałego przed wejściem w życie nowego przepisu, wbrew stanowiącej fundament zasady praworządności zasadzie lex retro non agit, co spowodowało nadanie mocy wstecznej zaskarżanemu przepisowi;

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 w zw. z art. 141 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącej, tj. do zarzutu braku odniesienia się przez SKO do zarzutów zawartych w odwołaniu, zwłaszcza przepisów dotyczących zarzutu naruszenia przepisu art. 30 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Ponieważ opiera się ona na obu podstawach, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, a także że nie doszło do takich naruszeń, które stanowiłyby podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, można dokonać oceny procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Odnosząc się więc do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. to uznać należy, że jest niezasadny.

Zgodnie bowiem z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08, LEX nr 555594). Zgodnie natomiast z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (publ. ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122). Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie, Sąd I instancji wyraźnie wskazał, iż w sprawie zastosowanie ma przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dodany na mocy ustawy z dnia 17 października 2008 r. (Dz. U. nr 233, poz. 1456) o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten obowiązywał bowiem w czasie wydania zaskarżonej decyzji, jak i w dniu wydania decyzji przez organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zw. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, który wszedł w życie po tym jak skarżąca pobrała zasiłek i tym samym dokonania subsumcji nowej normy prawnej do stanu faktycznego zaistniałego przed wejściem w życie nowego przepisu, wbrew stanowiącej fundament zasady praworządności zasadzie lex retro non agit, co spowodowało nadanie mocy wstecznej zaskarżanemu przepisowi należy zwrócić uwagę, iż brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie należy stosować przepisy do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia luki w prawie (uchwała NSA składu 5 sędziów z dnia 20 października 1997 r., sygn. akt FPK 11/97), albowiem wobec braku regulacji intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo.

W procesie stosowania prawa, sąd (podobnie, jak i prawodawca stanowiący przepisy międzyczasowe) rozstrzygając w przedmiocie kwestii intertemporalnej operować może na podstawie jednej z zasad, a mianowicie: 1) zasady bezpośredniego działania nowego prawa, co polega na tym, że nowe prawo od momentu wejścia w życie należy stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju, niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej, przed wejściem w życie nowej regulacji, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa; 2) zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; 3) zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (por. wyrok TK z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. akt P 9/04; J. Mikołajewicz, "Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne.", Poznań 2000, s. 62; zob. również E. Łętowska, "Wprowadzenie", (w:) "Prawo intertemporalne w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego." (red. E. Łętowska, K. Osajda), Warszawa 2008, s. 29-30; T. Bąkowski, P. Bielski, K. Kaszubowski, M. Kokoszczyński, J. Stelina, J. Warylewski, G. Wierczyński, "Zasady techniki prawodawczej. Komentarz.", Warszawa 2003, Dom Wydawniczy ABC, s. 165 i n.).

Wybór preferencji dla zasady dalszego działania przepisów ustawy dawnej albo dla zasady bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, jak również musi uwzględniać konsekwencje w postaci skutków, jakie może wywołać zastosowanie jednej albo drugiej zasady.

W tym miejscu należy również podkreślić, iż retroaktywność i retrospektywność to dwa odrębne pojęcia. Zwłaszcza, że retroaktywność, mająca zdecydowanie negatywne konotacje aksjologiczne, zasadniczo zawsze (z wyjątkiem konkretnego wypadku, w którym wprowadzenie jej mogłoby być uznane za usprawiedliwione, i co mogłoby stanowić rezultat tylko i wyłącznie działań prawodawcy, a nie sądu, którego pole manewru w kwestii rozstrzygania kolizji obowiązywania i stosowania prawa w czasie ogranicza się do wyboru między zasadą bezpośredniego działania ustawy nowej i zasadą działania ustawy dawnej) wiąże się z naruszeniem zasady zaufania do obowiązującego prawa, który to skutek nie towarzyszy w tego rodzaju wymiarze retrospektywności, i w odniesieniu do której nie ma również zastosowania zasada lex retro non agit (por. E. Łętowska, op. cit., s. 29). Retroaktywność prawa wyraża się w sytuacji zastosowywania do czynów, stanów rzeczy lub zdarzeń, które miały miejsce i zaistniały, jako już "zamknięte i zakończone w przeszłości", przed wejściem w życie ustawy nowej, przepisów tej nowej ustawy. Retrospektywność prawa obejmuje zaś sytuacje, w których przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, niezakończonym, tj. innymi słowy znajdujące się "w toku", tj. które rozpoczęły się i powstały pod rządami dawnego prawa i trwają nadal, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06 ONSAiWSA 2006/3/71).

W kontekście powyższego oraz w kontekście wskazanego wyżej sporu prawnego w sprawie, zdefiniowanego jako kwestia intertemporalna dotycząca ustalenia relacji ustawy nowej (tj. ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym jej ustawą zmieniającą z dnia 17 października 2008 r. do ustawy dawnej (tj. ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed wskazaną nowelizacją) dla prawnej oceny pobieranych w okresie od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. na mocy decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] września 2006 r. zaliczek alimentacyjnych, wskazać należy, iż świadczenie to pobrane zostało w oparciu o ostateczną decyzję administracyjną, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyeliminowanie decyzji przyznającej świadczenie z obrotu prawnego nastąpiło w dniu 26 czerwca 2009 r. na mocy ostatecznej decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., która uchylała decyzję przyznającą skarżącej świadczenie w formie zaliczki alimentacyjnej i odmawiała skarżącej przyznania prawa do tego świadczenia.

Uchylenie decyzji przyznającej świadczenie w postaci zaliczki alimentacyjnej i odmowa przyznania prawa do tego świadczenia nastąpiło zatem po wejściu w życie noweli zmieniającej przepis art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nowelizacja tego przepisu, polegająca na dodaniu art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy, weszła bowiem w życie z dniem 2 stycznia 2009 r. (Dz. U. z 2008 r. nr 223, poz. 1456).

A zatem, w tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie uznał, iż do oceny stanu prawnego w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 w brzmieniu wprowadzonym wskazaną nowelizacją. Zastosowanie tego przepisu nie może być ocenione, jako retroaktywne działanie prawa. Jest to natomiast sytuacja, którą należy ocenić jako retrospektywne działanie nowego prawa, takie zaś działanie nowego prawa nie narusza art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku