Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1023/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 138 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art 21 ust 2, art 29
journal: Dz.U. 1990 nr 65 poz 386
law: Ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania jest skarga W. G. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] (dalej: "Rada Wydziału P[...]", "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...] odmawiającą nadania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie [...].

Z akt sprawy wynika, że Rada Wydziału Nauk [...] Akademii [...] im. S. S. w [...] (dalej: "Rada Wydziału [...]") uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...], na podstawie art. 14 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882 ze zm.), dalej: ustawa o stopniach naukowych (...)", odmówiła nadania stopnia naukowego [...] [...]. W. G. (dalej: "strona", "skarżący").

W uzasadnieniu uchwały Rada Wydziału [...] wskazała, że podczas obrony rozprawy doktorskiej w dniu [...] stycznia 2017 r. stronie zarzucono dokonanie licznych zapożyczeń z rozprawy [...] A. G..

W celu sprawdzenia zasadności ww. zarzutu Rada Wydziału [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wyznaczenia dodatkowego eksperta - [...] R. P., który przygotował opinię odnośnie stawianych zarzutów.

Większość członków Rady Wydziału podzieliła opinię ww. eksperta co do zakresu zapożyczeń dokonanych przez doktoranta i ich wpływu na wartość merytoryczną rozprawy doktorskiej, jak również ilościową ocenę skali zapożyczeń przeprowadzoną przez [...] K. K. Członkowie Rady w większości negatywnie ocenili działania podjęte przez doktoranta, prowadzące do naruszenia prawa autorskiego. W efekcie uchwała w sprawie nadania W. G. stopnia doktora nauk technicznych w dyscyplinie informatyka nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów (w głosowaniu tajnym oddano: 5 głosów "za nadaniem", 36 głosów "przeciw nadaniu", 1 głos "wstrzymujący się"; uprawnionych do głosowania - 52 osoby (obecnych według listy obecności - 46 osób).

W odwołaniu od powyższej uchwały W. G., działający przez pełnomocnika, zarzucił, że:

- ww. uchwała podjęta została w oparciu o wadliwie przeprowadzony, z naruszeniem prawa, przewód doktorski, brak było bowiem podstaw do zawieszenia przewodu [...] oraz powołania dodatkowego eksperta w celu ustalenia czy doszło do naruszenia praw autorskich,

- oparto się na opiniach osób nieuprawnionych do opiniowania w tym przewodzie oraz niemających kompetencji w tej dziedzinie nauki,

- Rada Wydziału po zapoznaniu się z opinią przedstawioną przez dodatkowego eksperta - [...] R. P., a także po dyskusji, w której przedstawiono nieudokumentowane zarzuty plagiatu, bezpodstawnie uznała rzekomy plagiat za udowodniony.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia innej jednostce organizacyjnej.

Centralna Komisja decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 21 ust. 2 w związku art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych (...), uchyliła uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] Politechniki [...].

W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że Sekcja [...] na posiedzeniu w dniu [...] października 2017 r. w tajnym głosowaniu wypowiedziała się za wnioskiem o uchylenie zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: "za" uchyleniem uchwały - 27 głosów, "przeciw" - 1 głos, "wstrzymujących się" - 0 głosów).

Sekcja wskazała, iż Rada Wydziału [...], po powzięciu możliwości naruszenia przez doktoranta praw autorskich swojego brata - A. G., który wcześniej obronił rozprawę doktorską i z którym doktorant posiadał wspólne publikacje, zawiesiła postępowanie i powołała trzeciego recenzenta, który podtrzymał zarzuty odnośnie zaczerpnięcia fragmentów rozprawy doktorskiej A. G. kierując się jedynie programem antyplagiatowym będącym - w odniesieniu do tekstów z zakresu techniki - narzędziem mało doskonałym. W konsekwencji Rada Wydziału oparła się na opinii ww. dodatkowego eksperta i zdeprecjonowała dwie pozytywne opinie recenzentów nie podejmując kroków zmierzających do wyjaśnienia, czy fragmenty tekstu zaczerpnięte przez doktoranta z ww. pracy doktorskiej, nie pochodzą ze wspólnych publikacji. Nadto, Rada Wydziału zdecydowała się na podjęcie uchwały w przedmiocie nadania stopnia doktora na posiedzeniu, na którym nie był obecny promotor rozprawy.

W związku z powyższym Sekcja uznała, że kontynuowanie przewodu doktorskiego powinno być prowadzone przez inną Radę Wydziału, której zasadniczym zadaniem będzie dogłębna ocena porównawcza obu rozpraw doktorskich jak również kompletu wspólnych publikacji obu braci, łącznie z analizą zaczerpnięć z tych publikacji, które mogły znaleźć się w obronionej już pracy doktorskiej. Sekcja stwierdziła, że odpowiednią do przeprowadzenia przedmiotowego przewodu powinna być Rada Wydziału [...] Politechniki [...], posiadająca uprawnienia do doktoryzowania w dyscyplinie elektrotechnika, której dotyczy rozprawa doktorska A. G., oraz w dyscyplinie informatyka, której dotyczy rozprawa [...] będąca przedmiotem odwołania.

Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] października 2017 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji postanowiło w głosowaniu tajnym jednogłośnie uchylić zaskarżoną uchwałę i sprawę przekazać Radzie Wydziału [...] do ponownego rozpatrzenia (wynik głosowania: "za" - 10 głosów, "przeciw" - 0 głosów, "wstrzymujących się" - 0 głosów).

Uchwałą z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Rada Wydziału [...], działając na podstawie art. 14 ust. 2 pkt. 5 ustawy o stopniach naukowych (...) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669), odmówiła nadania mgr inż. W. G. stopnia [...] w dyscyplinie [...] (w głosowaniu tajnym oddano: 4 głosy "za nadaniem", 31 głosów "przeciw nadaniu", 6 głosów "wstrzymujących się"; uprawnionych do głosowania - 52 osoby (obecnych na głosowaniu - 41 osób).

W uzasadnieniu Rada Wydziału wskazała, że wyniki porównania prac W. G. oraz A. G. za pomocą narzędzi dostępnych na portalu [...] wskazują, że procent jednakowego tekstu w poszczególnych rozdziałach (obydwie prace mają taką samą liczbę rozdziałów o jednakowych lub zbliżonych tytułach) pracy W. G. wynosi odpowiednio: 64%, 56%, 81%, 28%, 76%, 35%. Wspólne fragmenty występujące w obydwu pracach liczą często ponad 100 słów, najdłuższe z nich zawierają od 163 do 198 słów. Z przeprowadzonej analizy merytorycznej powtórzeń w pracy W. G. wynika, że zapożyczenia tekstu nie dotyczą jedynie zwrotów potocznych, gdyż obejmują łącznie około 70% rozprawy, w tym jej zawartość ściśle merytoryczną. Zapożyczeniami tymi są m.in.: określenie problemu badawczego, opis zastosowanej metody badawczej a nawet sformułowanie otrzymanych wniosków końcowych. Fragmenty tekstów zaczerpniętych przez W. G. z rozprawy doktorskiej A. G. nie pochodzą z ich wspólnych publikacji. Analiza dostępnych publikacji wykazała, że zaczerpnięto z nich nie więcej niż 3% tekstu (najdłuższe fragmenty nie przekraczały 21 słów).

Recenzenci rozprawy W. G. ([...] M. S. z Uniwersytetu [...] oraz [...] E. D. z Akademii [...]) podtrzymali poprzednie stanowiska, że obydwie rozprawy różnią się w zakresie przedmiotu badań, tez oraz zastosowanych metod badawczych. Podobną opinię przedstawił promotor - [...] R. T., stwierdzając, że badania i wyniki w obydwu pracach były odrębne, a w omawianej rozprawie rozwiązano problem naukowy. Promotor stwierdził jednak, że doktorant wykorzystał do opracowania rozprawy tekst zaczerpnięty z pracy A. G. i jednoznacznie potępił takie postępowanie.

Uwzględniając powyższe, członkowie Rady Wydziału [...] uznali, że rozprawa [...] W. G., ze względu na charakter i znaczenie zapożyczeń, nie może zostać uznana za samodzielną oraz nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego.

W odwołaniu od powyższej uchwały strona, działająca przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez niepodjęcie czynności mających na celu należyte wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności poprzez ograniczenie inicjatywy dowodowej jedynie do porównania pracy strony z pracą A. G. za pośrednictwem angielskojęzycznej, prywatnej strony internetowej, co w rezultacie doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż praca strony nie spełnia kryterium samodzielności i nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego.

W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że w ww. pracach badaniom poddano zupełnie inne [...] u W. G. oraz akustyczne u A. G.), które posiadają inne właściwości. Badaniom poddano również inne maszyny - A. G. badał [...], zaś W. G. silnik indukcyjny. Ponadto w obu pracach wykorzystane zostały inne klasyfikatory. Z tego względu tezy oraz problematyka prac dowodzą oryginalnego rozwiązania problemu.

Nadto wskazano, że strona jest autorem 50 publikacji związanych z tematem rozprawy doktorskiej.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]Centralna Komisja, działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że stosownie do art. 35 ustawy o stopniach naukowych (...) powołała dwóch recenzentów, tj. [...] R. S. oraz [...] L. L., którzy przedstawili opinie w niniejszej sprawie. Obie opinie są negatywne dla doktoranta.

Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem od uchwały Rady Wydziału P[...] z dnia [...] października 2018 r., wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: "za" uchyleniem zaskarżonej uchwały: 1 - głos, "przeciw" - 29 głosów, "wstrzymujących się" - 1 głos).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: "za" uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, "przeciw" - 11 głosów, "wstrzymujących się" - 0 głosów).

Zdaniem Centralnej Komisji, Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Na posiedzeniach Rady Wydziału w dniach [...] października 2018 r. i [...] stycznia 2019 r. uczestniczyły osoby, które swoim dorobkiem naukowo-badawczym odpowiadają tematyce rozprawy [...]. Postępowanie zostało przeprowadzone rzetelnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Recenzenci wyznaczeni przez Centralną Komisję potwierdzili opinie uzyskane w postępowaniu przed organem I instancji. Podzielili również stanowisko Rady Wydziału, że praca nie spełnia wymagań z art. 13 ustawy o stopniach naukowych (...).

Z recenzji przedstawionych w postępowaniu odwoławczym wynika, że analizy porównawcze dwóch prac: A. G. z 2013 r. i W. G. z 2016 r. przy użyciu systemu antyplagiatowego [...], autoryzowanego przez Centrum Usług Informatycznych Politechniki [...], potwierdziły ustalenia faktyczne dokonane przez Radę Wydziału. Stopień podobieństwa ww. prac wynosi 48,75% nie uwzględniając wzorów i rysunku. Podobieństwo znakowe wykazane w raporcie występuje w miejscach, w których autor nie dokonuje cytowania oraz nie wskazuje źródła swojej wypowiedzi. Zaskakująco wysoki poziom podobieństwa reprezentowany jest we fragmencie pracy zatytułowanym: "[...]". Znikomy udział literatury w tym podrozdziale pozwala założyć, ze autor samodzielnie utworzył jego treść. To założenie jest jednak nieprawdziwe w kontekście wyników podobieństwa pomiędzy pracami. W kolejnych częściach pracy występują całe zdania zaczerpnięte z rozprawy doktorskiej A. G., co jednoznacznie uniemożliwia uznanie pracy w tym fragmencie jako samodzielnej. Opis diagramów z przypadkami użycia wskazuje na jednoznaczne zaczerpnięcie zdań z rozprawy [...] A. G.. Przykładami takich obszarów są m.in. "[...]", "[...]", "[...]" oraz kolejne. Przypadkowe podobieństwo zdań zostało w tym przypadku wykluczone ze względu na ograniczony zbiór dokumentów, z którymi porównano pracę W. G. (analiza 1:1). Jakkolwiek praca [...] W. G. dotyczy stopnia [...] z innej dyscypliny ([...]) niż praca A. G. ([...]), to jednak każda z tych prac powinna być samodzielna i wykazywać się oryginalnością.

Przedstawiona rozprawa doktorska nie zawiera nowych i oryginalnych treści w dyscyplinie informatyka. Użyte przez doktoranta metody analizy widmowej sygnałów są znane i stosowane w wielu zagadnieniach naukowych w tej dyscyplinie. Z treści rozprawy wynika, że w zakresie teorii klasyfikacji danych również nie zastosowano nowych ani oryginalnych rozwiązań, przynajmniej w dyscyplinie [...]. Tym bardziej, że doktorant nie przedstawia nawet analizy sposobu uczenia sieci neuronowej, a sam proces uczenia sieci neuronowej zaimplementował z zastosowaniem środowiska [...]. Stwierdzenia [...] (rozdz. 4.6) "[...]" dowodzi, że przeprowadzone badania nie noszą znamion nowości w dyscyplinie [...]. Stanowią jedynie przykład zastosowania znanych narzędzi informatycznych do rozwiązania (niekoniecznie oryginalnego) zagadnienia w innej dyscyplinie.

W opinii recenzenta Centralnej Komisji, cel rozprawy jest niezrozumiały i nie gramatyczny. Opracowanie stanowiska diagnostycznego dla [...] z zastosowaniem analizy [...] może nosić znamiona oryginalności dyscypliny "[...]", ale z całą pewnością zastosowanie znanych metod analizy [...] rozpoznawania nie jest oryginalnym osiągnięciem w dyscyplinie "[...]".

Nie ma racji doktorant twierdząc, że Rada Wydziału skupiła się na samych zapożyczeniach, a nie na oryginalności pracy. Przeczy temu stwierdzeniu analiza protokołu posiedzenia Rady. Wynika z niego, że [...] K. S. zwrócił uwagę na brak oryginalności pracy z dyscypliny [...] wskazując, że: "doktorant nie przeprowadził starannej analizy statystycznej wyników, by moc bronić formułowanych wyników". Natomiast [...] J. K. stwierdził: "odniosłem wrażenie, że metody badawcze (obu prac braci) są takie same (chociaż odnoszą się do innych sygnałów i w części do innych maszyn), wnioski są bardzo podobne i właściwie to osiągnięcie w [...] nie zostało nazwane tutaj na tej sali". Ponadto, w dorobku doktoranta brak jest publikacji w czasopismach informatycznych.

Mając powyższe na względzie Centralna Komisja uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. [...] nie spełnia wymogu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), bowiem jego praca nie posiada cechy oryginalności.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. W. G., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2020 r. zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej uchwały organu I instancji, jak i nieprzeprowadzenie rzetelnej kontroli ustaleń dokonanych przez organ I instancji;

2) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej twierdzeń o charakterze ogólnym, nie odnoszących się do rozprawy doktorskiej skarżącego, co uniemożliwia dokonanie jej pełnej kontroli;

3) art. 7 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak i poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w szczególności poprzez:

- niewyjaśnienie różnic w wynikach programu antyplagatiowego wykorzystanego przez Radę Wydziału, jak i programu wykorzystanego przez Centralną Komisję, niewskazanie w jaki sposób zastosowany program weryfikował pracę doktorską skarżącego oraz pracę doktorską jego brata, brak wykorzystania innych i wspólnych prac naukowych skarżącego oraz jego brata przy porównaniu dokumentów, wreszcie poprzez niewskazanie na jakiej podstawie program [...] gwarantuje poprawność uzyskanego wyniku w stopniu pozwalającym na wykorzystanie go jako dowód w sprawie,

- niewyjaśnienie przyjęcia, iż rozprawa doktorska skarżącego nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego,

- niewyjaśnienie na podstawie jakich okoliczności dowód w postaci recenzji [...] R. S. oraz [...] L. L. uznany został za wiarygodny i na jakiej podstawie doprowadził do uznania przez organ, iż rozprawa doktorska skarżącego nie była samodzielna i nie stanowiła oryginalnego rozwiązania problemu naukowego,

- brak rzeczowego porównania dorobku naukowego skarżącego, wytworzonych przez niego prac, przy tym prac wspólnych z A. G., ich wpływu na opracowanie metody badawczej, sposobu formułowania prac naukowych przez skarżącego,

- brak ustosunkowania się do różnic merytorycznych występujących w pracach skarżącego i A. G.,

4) art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie analizy ustaleń organu I instancji, jak i poprzez przekroczenie zakresu postępowania dowodowego, w szczególności poprzez dopuszczenie dowodu z recenzji [...] R. S. w sytuacji, gdy recenzja ta została oparta o inny dowód w postaci analizy wykonanej przez program [...], co czyni recenzję niedopuszczalną w toku postępowania,

5) art. 13 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że rozprawa doktorska skarżącego nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty podnosząc w szczególności, że organ dopuścił dowód z recenzji [...] R. S. w sytuacji, gdy recenzja ta bezpodstawnie poszerza materiał dowodowy w toku postępowania poprzez wykorzystanie programu antyplagiatowego o nazwie [...]. Program ten stosowany jest wyłącznie na potrzeby Politechniki [...]. Nie jest certyfikowany przez jakąkolwiek jednostkę administracyjną. Wyniki przedstawione przez ten program mogą stanowić jedynie funkcję pomocniczą, nie mogą natomiast stanowić podstawy do uznania, czy praca została wykonana samodzielnie, czy też nie. Orzekające w sprawie organy nie dokonały oceny rozprawy doktorskiej skarżącego przy wykorzystaniu Jednolitego Systemu Antyplagiatowego - narzędzia zatwierdzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Nadto skarżący wskazał, że organy nie dokonały szczegółowej oceny dorobku naukowego jego samego, jak i A. G. oraz prac pisanych przez nich wspólnie. Prace te po pierwsze wskazują na wspólną weryfikację zagadnień, badanie przez obu braci sygnałów, jak i stylistykę pisma w tych pracach, która znajduje swoje powtórzenie w rozprawach doktorskich. Organy nie uwzględniły następujących okoliczności: idea badania sygnałów i wytworzenia systematyki metodologicznej oraz opartych o nią badań wariantowych była dla obu braci wspólna; badania obu braci dotyczyły zarówno sygnałów akustycznych (w których specjalizował się A. G.), jak i sygnałów prądowo-napięciowych (w których specjalizował się skarżący); charakter, stylistyka, układ prac wspólnych braci był podobny i zbliżony zarówno do rozprawy doktorskiej A. G., jak i do rozprawy doktorskiej skarżącego. Zastosowany przez Centralną Komisję program [...], jak i wykorzystana przez Radę Wydziału strona internetowa, nie potrafią zweryfikować najistotniejszych różnic w tych pracach odnoszących się do problematyki badanego zagadnienia, jak i jego znaczenia dla rzeczywistości.

Skarżący podniósł nadto, że Centralna Komisja nie ustosunkowała się do treści recenzji oraz nie wyjaśniła, z jakich powodów recenzje te przekonały organ do wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że recenzja [...] L. L. jest ogólna, jedynie powierzchownie dotyka część merytoryczną pracy i w rzeczywistości nie wyjaśnia na jakiej podstawie autorka recenzji doszła do ostatecznych wniosków. Z kolei recenzja [...] R. S. sprowadza się w przeważającej mierze do oceny formalnego przebiegu postępowania przed Radą Wydziału, a następnie do analizy wyników uzyskanych przez program [...]. Niezrozumiałe są wnioski wypływające z recenzji. Recenzent we wnioskach całkowicie pomija bowiem fakt, iż Rada Wydziału posłużyła się "narzędziem" niedopuszczalnym (prywatną, poglądową stroną internetową). Ponadto nie odnosi się do merytorycznej warstwy rozprawy skarżącego.

Skarżący podkreślił, że wbrew stanowisku organów, jego rozprawa doktorska stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego w dyscyplinie informatyka poprzez znaczenie tejże pracy dla stworzenia i rozwoju systemów informatycznych dokonujących rozpoznawania stanów przedawaryjnych i połączenia ich z systemami sterowania dyskretnymi procesami produkcyjnymi. Na poparcie tego stanowiska przedstawił dodatkową argumentację akcentując znaczenie zaproponowanych rozwiązań dla przemysłu informatycznego.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy nadania W. G. stopnia naukowego [...] w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...].

Podkreślić należy, że ww. uchwała Rady Wydziału została wydana w następstwie wydania przez Centralną Komisję decyzji kasatoryjnej z dnia [...]października 2017 r.

W celu realizacji zaleceń zawartych w ww. decyzji sporządzona została przez [...] S. G. z Instytutu [...] Politechniki [...] "Analiza porównawcza rozpraw doktorskich oraz wspólnych publikacji A. G. i W. G.". W dokumencie tym stwierdzono jednoznacznie, że "praca doktorska W. G. zawiera liczne i szerokie zapożyczenia z obronionego kilka lat wcześniej doktoratu A. G.. Stwierdzenie to można uzasadnić korzystając z narzędzi do porównywania tekstów, np. portalu [...]. Dokonanie tego zestawienia nie jest trudne, gdyż porównywane doktoraty mają bliźniaczą strukturę rozdziałów, zatem można porównywać prace w częściach, rozdział do rozdziału. I tak przy użyciu takiego porównania, dla tekstów poddanych minimalnej obróbce (usunięcie fragmentów nietekstowych, jak rysunki, numery stron), globalna miara podobieństwa (rozumiana jako procent słów z odnośnego rozdziału pracy W. G., które występują jako cześć frazy złożonej przynajmniej z 3 słów, w postaci identycznej w pracy A. G.) dla poszczególnych rozdziałów pracy wynosi odpowiednio: 64%, 56%, 81%, 28%, 76%, 35%". Dalej wskazano, że "Wstęp oraz rozdział ostatni należą do najbardziej podobnych do siebie części obu prac. Oznacza to, iż ani koncepcji badań w pracy późniejszej, tj. W. G., ani otrzymanych wyników (rozumianych jako idee i algorytmy), nie można uznać za samodzielne". Wskazano również, że fragmenty tekstów zaczerpniętych przez W. G. z rozprawy doktorskiej A. G. nie pochodzą z ich wspólnych publikacji. Analiza dostępnych publikacji wykazała, że zaczerpnięto z nich nie więcej niż 3% tekstu (najdłuższe fragmenty nie przekraczały 21 słów). Przedstawiono również przykładowe zapożyczone fragmenty po jednym dla każdego rozdziału. W podsumowaniu podkreślono, że "liczba i charakter zapożyczeń w rozprawie [...] W. G. jest absolutnie nie do zaakceptowania, co sprawia, iż rozprawy tej nie można uważać za samodzielną i oryginalną.

Analizę porównawczą obu prac przeprowadził również [...] P. S. wskazując, iż praca skarżącego nie jest oryginalna ("pod względem stanu wiedzy, przedstawienia problemu naukowego i celu"), a nadto w dużym stopniu nie jest samodzielna ("gdy chodzi o kwestie związane z przedstawieniem w rozdziale 3 i 5 projektów stanowiska diagnostycznego oraz urządzenia monitorującego"); (wyciąg z Protokołu [...] posiedzenia Rady Wydziału w dniu [...] października 2018 r.).

Rada Wydziału w uchwale z dnia [...] października 2018 r. stwierdziła, że będąca przedmiotem postępowania rozprawa doktorska ze względu na charakter i znaczenie zapożyczeń z pracy A. G. nie może być uznana za samodzielną oraz, że nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego. Przyjmując takie stanowisko Rada podkreśliła, że uchwała zapadła w wyniku uprzedniego rozważenia ww. "Analizy porównawczej (...)", oceny pracy doktorskiej dokonanej przez recenzentów powołanych przez Radę Wydziału [...] oraz opinii sporządzonej przez promotora, który w sposób stanowczy wyraził dezaprobatę wobec zachowania doktoranta (wyciąg z Protokołu [...] posiedzenia Rady Wydziału w dniu [...] października 2018 r.).

W toku postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją powołano dwóch recenzentów, którzy wyrazili opinie dotyczące zasadności odwołania od ww. uchwały Rady Wydziału.

W recenzji z dnia [...] maja 2019 r. [...] R. S. jednoznacznie stwierdził, iż odwołanie jest niezasadne, bowiem zaskarżona uchwała Rady Wydziału jest zgodna z obowiązującym prawem. Podkreślił, że "Rada prawidłowo wyjaśniła stan faktyczny sprawy. Analiza porównawcza za pośrednictwem angielskojęzycznej, prywatnej strony internetowej, nie doprowadziła do błędnego przyjęcia, że praca doktorska skarżącego nie spełnia kryterium samodzielności i nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego. Analiza porównawcza autoryzowanym systemem [...] potwierdza prawidłowe wykonanie analizy za pośrednictwem anglojęzycznego systemu [...]". Recenzent wskazał, że system autoryzowany [...], obowiązujący na Politechnice [...] od 4 lat, jest narzędziem do analizy dokumentów w różnych formatach. Wszystkie prace (w tym doktorskie), monografie, podręczniki, skrypty, artykuły w czasopismach wydawanych przez [...] podlegają kontroli przez ten system. Analiza porównawcza pracy skarżącego względem pracy A. G. wykazała podobieństwo na poziomie 48,75%, bez uwzględnienia wzorów oraz rysunków.

W opinii z dnia [...] września 2019 r. [...] L. L. również stwierdziła brak zasadności odwołania. Wskazała, że przedstawiona praca nie stanowi oryginalnego osiągnięcia z dziedziny technicznej dyscypliny informatyka. Nie zawiera ona nowych i oryginalnych treści w tej dyscyplinie. "Użyte przez doktoranta metody analizy widmowej sygnałów są znane i stosowane w wielu zagadnieniach naukowych w tej dyscyplinie. Z treści rozprawy wynika, że w zakresie teorii klasyfikacji danych również nie zastosowano nowych ani oryginalnych rozwiązań, przynajmniej w dyscyplinie [...]". Nadto recenzująca zakwestionowała stanowisko odwołania, że Rada Wydziału skupiła się wyłącznie na kwestii plagiatu pomijając merytoryczną ocenę doktoratu. Powołała w tym zakresie określone wypowiedzi osób biorących udział w dyskusji, w tym wypowiedź promotora. Podkreśliła, że w kontekście dyskusji o etyce nauczyciela akademickiego uzasadnione było sprawdzenie podobieństwa obu prac.

Motywując zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r. Centralna Komisja odwołała się do ww. recenzji podzielając stanowisko Rady Wydziału, że doktorant nie spełnia wymogu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), bowiem jego praca nie nosi cechy oryginalności.

Powyższy przepis, mający zastosowanie w sprawie w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stanowi, że rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora albo pod opieką promotora i promotora pomocniczego, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub oryginalne rozwiązanie problemu w oparciu o opracowanie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne, lub oryginalne dokonanie artystyczne, oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stanowisko Centralnej Komisji jest uzasadnione.

Podkreślić jednak należy, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy trafności opinii recenzentów. Sąd nie jest bowiem uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08, publ. CBOSA). Z tych względów wszelka argumentacja skargi wskazująca na wartość naukową pracy skarżącego w dyscyplinie informatyka i znaczenie proponowanych w niej rozwiązań dla praktyki przemysłowej - nie może być przedmiotem oceny Sądu orzekającego w niniejszym postępowaniu. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych (...) oraz k.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, publ. CBOSA).

Oceniając przebieg postępowania Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które miałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

W przewodzie [...] zakończonym uchwałą Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2018 r. podjęto prawidłowo czynności przewidziane w art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...). Postępowanie uzupełniono o omówioną powyżej "Analizę porównawczą (...)" obu prac [...]. Powyższa uchwała nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym.

W postępowaniu odwoławczym, stosownie do art. 35 ust. 3 ww. ustawy, powołano dwóch recenzentów, którzy przedstawili jednoznaczne stanowisko o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podważania "wiarygodności" ww. recenzji.

Okoliczność, że opinia [...] L. L. jest syntetyczna w swej treści nie zmienia faktu, że przedstawia ona stanowczy pogląd, zgodnie z którym praca skarżącego "nie stanowi oryginalnego osiągnięcia z dziedziny technicznej dyscypliny [...]".

Nie można zgodzić się z argumentacją skargi, że recenzja sporządzona przez [...] R. S. jest "niedopuszczalna" z tego mianowicie powodu, że odwołuje się do wyniku analizy porównawczej prac W. G. i A. G. sporządzonej przy użyciu systemu antyplagiatowego [...]. Wszak analiza ta została przygotowana w związku z zarzutem odwołania od uchwały Rady Wydziału, w którym podniesiono, iż inicjatywa dowodowa została ograniczona wyłącznie do porównania pracy skarżącego z pracą A. G. przy użyciu narzędzia dostępnego na portalu [...]. Wobec tak sformułowanego zarzutu odwołania weryfikacja wyników tegoż porównania była w pełni uzasadniona. Z kolei wnioski płynące z tej weryfikacji zostały przedstawione w przedmiotowej recenzji w sposób jednoznaczny.

W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do podważania treści ww. recenzji z tego powodu, że analiza porównawcza obu prac została dokonana przy zastosowaniu autoryzowanego, obowiązującego na Politechnice [...] systemu antyplagiatowego [...], tym bardziej, że wyniki tej analizy nie odbiegają od wyników analizy sporządzonej w postępowaniu przed Radą Wydziału, a konkluzje opiniujących są konsekwentne i jednoznaczne co do tego, że praca skarżącego nie spełnia kryterium samodzielności i nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego. W tym kontekście zarzuty skargi, iż organy nie dokonały oceny rozprawy skarżącego przy użyciu Jednolitego Systemu Antyplagiatowego zatwierdzonego przez MSWiA, nie może podważać przyjętego w sprawie stanowiska, tym bardziej, że skarżący - poza próbą podważania rzetelności i wiarygodności narzędzi użytych przez opiniujących - nie przedstawił przekonującej argumentacji, iż rozstrzygnięcie o odmowie nadania stopnia naukowego [...] - w okolicznościach niniejszej sprawy - jest wadliwe.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że Centralna Komisja "przekroczyła zakres postępowania dowodowego", a w konsekwencji dopuściła się naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...). Przepis ten przewiduje sposób rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym, w tym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały właściwej rady wydziału, a takie właśnie rozstrzygnięcie podjęła Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem organy wyczerpująco ustaliły okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz dokonały oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego. Procedura postępowania zarówno przed Radą Wydziału, jak i przed Centralną Komisją nie wskazuje na uchybienia ww. przepisom, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób wystarczający dla oceny podjętego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym należy, że uzasadnienie decyzji wydawanych w głosowaniu tajnym przez wieloosobowy organ kolegialny, jakim jest Centralna Komisja, nie może przybierać takiej samej formy jak w zwykłych postępowaniach administracyjnych, zwłaszcza wobec treści art. 29 ustawy o stopniach naukowych (...), który przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że decyzja Centralnej Komisji jest wynikiem tajnego głosowania i jej uzasadnienie nie musi odpowiadać ściśle przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie uchwały nie może być wyczerpujące, ponieważ znany jest tylko wynik, natomiast nieznane są motywy, jakimi kierowali sią głosujący. W konsekwencji nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem w mocy uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego. Dlatego też ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08; z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11; z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2371/15; z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2222/16; publ. CBOSA).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 8 k.p.a. nie może odnieść zamierzonego skutku.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., bowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Jak już wyżej wskazano, rozstrzygnięcia wydawane przez Centralną Komisję w postępowaniu odwoławczym określa art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) i wobec treści art. 29 tej ustawy stanowi on regulację wyczerpującą w odnośnym zakresie.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji.