Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 566/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru budowy tablicy reklamowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] Wojewoda [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 ze zm.) zwanego dalej K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) zwanego dalej Prawem budowlanym , po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...]), wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia przez [...]Sp. z o.o. zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie "instalacji jednostronnej tablicy reklamowej typu SS o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 12x3 m (36 m2), posadowionej na fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2.5 x 4,5 m na uprzednio utwardzonym gruncie na działce nr ew. [...] w obrębie [...], [...] [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.,

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, bowiem organ zgłosił sprzeciw wobec zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem a przewidującym realizację jednostronnej tablicy reklamowej typu SS o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 12 x 3 m (36 m2), posadowionej na fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2,5 x 4,5 m na uprzednio utwardzonym gruncie na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego łub inne przepisy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 23 pkt 1 Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Plan wyklucza rozmieszczanie wolnostojących reklam w strefach:

- ochrony prawnej Służb Ochrony Zabytków

- ograniczonych przekształceń zagospodarowania oznaczonych na planie odpowiednio symbolami KZ1 i Z2.

Przedmiotowa inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym na planie symbolem Z2, w którym wykluczone jest rozmieszczanie wolnostojących reklam. Zauważyć przy tym należy, iż obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje lokalizacji w tym obszarze wszystkich typów wolnostojących reklam, niezależnie czy są trwale, czy nietrwale związane z gruntem.

Decyzję Wojewody [...] zaskarżyła spółka [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki przedmiotem zgłoszenia jest instalacja urządzenia reklamowego nietrwale związanego z gruntem, co powoduje, że instalacja takiego urządzenia nie powoduje trwałych zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkuje, że ustalenia planu miejscowego nie mogą mieć zastosowania do przedmiotowego urządzenia reklamowego. Z tego względu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że przepis art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu jeżeli realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawce zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych a więc gdy:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem przewiduje realizację jednostronnej tablicy reklamowej typu SS o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 12 x 3 m (36 m2), posadowionej na fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2,5 x 4,5 m na uprzednio utwardzonym gruncie na działce ew. nr [...] z obrębu [...][...] [...] w [...].

Zgodnie z § 23 pkt 1 Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] Plan określa zasady rozmieszczania reklam na terenach położonych w granicach planu:

1) Plan wyklucza rozmieszczanie wolnostojących reklam w strefach ochrony prawnej Służb Ochrony Zabytków ograniczonych przekształceń zagospodarowania oznaczonych na planie odpowiednio symbolami KZ1 i Z2

2) Wyklucza umieszczanie reklam w strefie jezdni głównych oraz w miejscach i w sposób zastrzeżony dla znaków drogowych lub w sposób utrudniający ich odczytanie;

3) Wyklucza umieszczanie reklam na terenach zieleni ZN, ZP i terenach wód otwartych W.

4) Wyznacza zasięg strefy, w której obowiązuje zakaz umieszczania reklam, jako pas terenu obejmujący jezdnie w krawężnikach wraz z terenem położonym po obu stronach na zewnątrz jezdni po 2,5 m od krawężnika, dla ulic lokalnych, po 2,0 m dla ulic dojazdowych, dla pozostałych odpowiednio po 6 m od krawężnika;

5) W strefie publicznej wyklucza umieszczanie reklam:

w pasie zieleni wysokiej w odległości mniejszej niż 3 m od linii nasadzenia zespołów lub szpalerów drzew oraz na terenie trawników i grup krzewów;

- na terenie ścieżek rowerowych w odległości mniejszej niż 2 m od granicy ścieżki;

- w odległości mniejszej niż 3 m od elementów Miejskiego Systemu Informacji za wyjątkiem elementów MSI umieszczanych na przystankach autobusowych lub tramwajowych.

6) Dopuszcza lokalizowanie reklam poza strefą KZ1 i Z2 w powiązaniu z elementami małej architektury w strefie publicznej z zachowaniem ustaleń pkt. 4.

7) Ustala lokalizację reklam w formie:

- słupów reklamowych o wysokości nie większej niż 3 m i średnicy nie większej niż 1,2 m;

- tablic, neonów, ekranów o powierzchni (mierzonej w obrysie zewnętrznym) nie większej niż 18 m2;

8) Dopuszcza się lokalizację reklam i znaków informacyjno - plastycznych z elementami małej architektury, pod warunkiem, że nie będą one umieszczane na obiektach istniejącego wartościowego detalu ulicznego jak: latarnie, ogrodzenia etc. będących wyposażeniem ulic i placów z zachowaniem ustaleń pkt. 1.

Plan wyklucza rozmieszczanie wolnostojących reklam w strefach:

_ ochrony prawnej Służb Ochrony Zabytków

- ograniczonych przekształceń zagospodarowania oznaczonych na planie odpowiednio symbolami KZ1 i Z2.

Przedmiotowa inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym na planie symbolem Z2, w którym wykluczone jest rozmieszczanie wolnostojących urządzeń reklamowych. Zauważyć przy tym należy, iż obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje lokalizacji w tym obszarze wszystkich typów wolnostojących reklam, niezależnie czy są trwale, czy nietrwale związane z gruntem. Należy przy tym zauważyć, iż o tym, czy obiekt (urządzenie reklamowe) jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębione go w gruncie czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Z akt sprawy wynika, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników' atmosferycznych, sił przyrody. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, że wielkość tego konkretnego urządzenia reklamowego, jak i sposób związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowego.

Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza w tym obszarze lokalizowanie wolnostojących reklam, zasadnie Prezydent [...] wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane sprzeciw wobec zgłoszenia przedmiotowej inwestycji a Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.