Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 580/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 147 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 17 pkt.6 lit.b , art. 28 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 93 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 r., Nr VIII/70/15 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Zembrzyce – osiedle Bace w Gminie Zembrzyce I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Rady Gminy Zembrzyce na rzecz skarżącego Wojewody Małopolskiego kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr VIII/70/15 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Zembrzyce - osiedle Bace w Gminie Zembrzyce, domagając się

- stwierdzenia jej nieważności w całości;

- zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że :

Uchwałą Nr VIII/70/15 z dnia 18 września 2015 roku Rada Gminy Zembrzyce dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Zembrzyce - osiedle Bace w Gminie Zembrzyce.

Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 9 października 2015 roku poz. 5876 , a podjęta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.).

Uchwała Rady Gminy Zembrzyce wraz ze stanowiącymi jej integralną część załącznikami została poddana ocenie nadzorczej.

Organ nadzoru - strona skarżąca sprawdziła przekazane dokumenty w zakresie spełnienia wymogów przepisów prawa dotyczących:

- zawartości i treści przedmiotowej uchwały;

- kompletności i zawartości dokumentacji prac planistycznych;

- prawidłowości wykonania czynności procedury sporządzania zmiany planu miejscowego, wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o udostępnianiu informacji i środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, rozporządzeń wykonawczych i przepisów odrębnych dotyczących planów miejscowych.

I. W zakresie zasad sporządzenia przedmiotowej zmiany planu miejscowego.

Strona skarżąca wskazuje na naruszenie ustaleniami uchwalonego planu miejscowego ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną , zgodnie z zapisami studium, zaś przepis art. 9 ust.4 stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Natomiast z normy prawnej ujętej w przepisie art. 20 ust. 1 ww ustawy wynika, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

W ocenie strony skarżącej za naruszający ustalenia studium należy uznać zapis § 6 ust. 3 pkt 1 przedmiotowej uchwały, który w terenach zabudowy letniskowej ML 1-2 o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa letniskowa ustala przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Powyższe jest niezgodne z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zembrzyce, przyjętego uchwałą Nr XXXVII-201/13 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 26 kwietnia 2013 r.

W załączniku nr 2 do ww. studium, w tomie II, zawarto ustalenia dotyczące kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W punkcie 3.1.4. określono kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów w ternach zabudowy rekreacyjnej (letniskowej) - ML: preferuje się lokalizację budynków rekreacji indywidualnej w układzie wolnostojącym ; jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się: urządzenia sportu i rekreacji dla potrzeb społeczności lokalnej, przestrzenie publiczne - zieleń urządzona, place zabaw itp. urządzenia związane z komunikacją, dojściem i dojazdami, infrastrukturę techniczną, lokalizacje garaży, budynków gospodarczych wolnostojących lub wbudowanych, obiektów małej architektury, dopuszcza się zmianę funkcji obiektów zgodnie z przeznaczeniem preferowanym i dopuszczonym.

Stanowisko w tej kwestii wyraził również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie (pismo z dnia 14 stycznia 2015 r. znak: OO.410.13.25.2014.MZi), w opinii do projektu planu wskazał, że zapisy planu dla terenów zabudowy letniskowej, dopuszczające zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, eliminują różnice pomiędzy terenami zabudowy letniskowej ML,a terenami zabudowy całorocznej MN.

W tym piśmie wskazano również, że: warunkiem uzyskania pozytywnej opinii dla studium Gminy Zembrzyce w przywołanej wyżej opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska była rezygnacja z zapisów dopuszczających w terenach zabudowy letniskowej ML zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zarazem strona skarżąca wyjaśniła, że projekt planu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, zgodnie z przepisem art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnił na podstawie przepisów odrębnych, ze względu na położenie obszaru objętego planem w granicach Krajobrazowego Beskidu Małego oraz w jego otulinie. Dlatego też, poza cytowaną opinią Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie uzgodnił pozytywnie projekt planu - postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 roku znak: OP-1.610.9.14.2014. AD.

W ocenie strony skarżącej zapis zawarty w przepisie § 6 ust.3 pkt 1 tekstu uchwały, w którym dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w terenach zabudowy letniskowej, narusza ustalenia studium - co stanowi niezgodność z przepisami art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

II. W zakresie trybu sporządzenia zmiany planu miejscowego:

Zastrzeżenia strony skarżącej budzi kwestia braku ponownego uzgodnienia z właściwymi organami zmian w tekście uchwały, a w szczególności z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, które zostały wprowadzone do projektu planu po etapie uzgodnień, a następnie zmieniony projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu oraz uchwalony.

Przedmiotem zmiany planu, przyjętej przedmiotową uchwałą jest zmiana przeznaczenia fragmentów terenów rolniczych (oznaczonych w dotychczasowym planie symbolem "R") i terenów zalesień (oznaczonych symbolem ZŁ) na tereny zabudowy letniskowej (oznaczonej symbolem ML) i zieleni nieurządzonej (oznaczonej symbolem ZE).

Przedmiotowy plan miejscowy w § 6 ust.5 określa " Zasady kształtowania zabudowy oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy", jednym z tych wskaźników jest wskaźnik intensywności zabudowy, jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, który został przyjęty w wartości od 0,05 -0,9.

W Prognozie oddziaływania na środowisko oraz w projekcie planu, który Wójt Gminy przedstawił uprawnionym organom do opiniowania/uzgodnień - w § 6 ust. 5 pkt 8 wskaźnik intensywności zabudowy wynosił od 0,05 do 0,5.

Z powyższego wynika, że wskaźnik intensywności zabudowy został zwiększony prawie dwukrotnie.

Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił projekt zmiany planu miejscowego - postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 roku znak: OZKr.5150.173.2014.MG.

W związku ze zmianami w tekście planu miejscowego, przywołanymi powyżej, wprowadzonymi po etapie uzgodnień, Wójt Gminy Zembrzyce przed uchwaleniem zmiany planu, powinien - zgodnie z przepisem art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwrócić się o ponowne uzgodnienie projektu zmiany planu dla osiedla Bace w Gminie Zembrzyce do właściwego konserwatora zabytków, który na podstawie ww. przepisu uprawniony jest do uzgodnienia projektu planu w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, nie tylko w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską.

Powyższą zmianę powinien był również przedstawić regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, który uzgadnia projekt planu ze względu na położenie obszaru objętego planem w otulinie parku krajobrazowego.

W ocenie strony skarżącej brak ponownego uzgodnienia zmienionego projektu planu stanowi naruszenie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 16 ust.7 ustawy o ochronie przyrody.

Zarazem strona skarżąca wskazała następujące omyłki pisarskie.

Na stronie 1 została przywołana uchwała Nr XIX-147/09 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 23 lutego 2009 r. - Uchwała ta dotyczy wsi Marcówka, natomiast błędnie przywołano ją do wsi Zembrzyce.

Według § 2 pkt 2 przedmiotowej uchwały, treść planu przedstawiona jest w postaci tekstu uchwały i załączników: zał. nr 1 - rysunek planu, zał. nr 2 - Rozstrzygnięcie Rady Gminy Zembrzyce w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu zmiany planu, zał. nr 3.

Rozstrzygnięcie Rady Gminy Zembrzyce o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz o zasadach ich finansowania. Wyjaśnia się, że do uchwały dołączono ww. załączniki, ale nie opisano numerami załączników nr 2 i nr 3.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Zembrzyce wniósł o jej oddalenie, a z ostrożności procesowej o stwierdzenie nieważności wyłącznie kwestionowanych zapisów, co do których przyznano rację Stronie Skarżącej.

Wyjaśniono, że dniu 18 września 2015r. Rada Gminy Zembrzyce podjęła uchwałę Nr VIII/70/15 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Zembrzyce - osiedle Baca w Gminie Zembrzyce. Uchwała ta zmieniała dotychczasową uchwałę Nr XIX-146/09 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 23 lutego 2009r w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Zembrzyce

Uchwała nie została zakwestionowana w ramach nadzoru prawnego sprawowanego przez Wojewodę Małopolskiego i została opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 9 października 2015r pod póz. 5876.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że :

1.

nie można podzielić zarzutu, że zapis § 6 ust. 3 pkt 1. zaskarżonej uchwały stoi w sprzeczności z ustaleniami Studium.

Dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w terenach zabudowy letniskowej "ML 1-2" jest następstwem wniosków złożonych do planu, w których wnioskodawcy deklarowali chęć realizacji budynków mieszkalnych. Pomimo negatywnej opinii w tej sprawie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zapis utrzymano. RDOŚ ze względu na położenie w granicach otuliny PKBM uzgodnił pozytywnie (postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 roku, znak: OP-1.610.9.14.2014.AD.). Dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynika również z kontynuacji takiego zagospodarowania dopuszczonego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa Zembrzyce (Uchwała Nr XIX-146/09 z dnia 23 lutego 2009 roku) na innych terenach oznaczonych symbolami "ML". Tereny oznaczone w obowiązującym planie symbolami ML 1-3 jako podstawowe przeznaczenie dopuszczają zabudowę mieszkaniowo-letniskową gdzie obydwa typy zabudowy były równoważne. W projekcie planu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zaostrzono zapisy poprzez dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jako przeznaczenia dopuszczalnego, które w § 3 ust 1 pkt 9 zdefiniowano, jako: "ilekroć w uchwale jest mowa o przeznaczeniu dopuszczalnym - rozumie się przez to określony w ustaleniach planu rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który nie koliduje z przeznaczeniem podstawowym" oraz w zasadach kształtowania zabudowy ujętych w § 6 ust.5 jedynie w pkt 4 - maksymalna wysokości nowo realizowanej zabudowy -zróżnicowano wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych (10,5m) i budynków letniskowych (8m), pozostałe parametry (sposób sytuowania projektowanych budynków, zasady kształtowania nowo realizowanej zabudowy, forma dachu, powierzchnia zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna, intensywność zabudowy, ilość miejsc parkingowych) są tożsame dla obu typów zabudowy.

2.

Rada Gminy Zembrzyce nie podziela stanowiska, że konieczne było ponowne uzgodnienie projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Zmiana wskaźnika zabudowy była poprawieniem błędu wcześniej popełnionego, wartość wskaźnika nie ma istotnego wpływu na sposób zagospodarowania działki gdyż obowiązujące równocześnie inne wskaźniki (powierzchnia zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna), które nie uległy zmianie, określają możliwość zagospodarowania działki.

Uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu nie tylko w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską - przepis wprowadzony do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 17 pkt 6 lit. b tiret 8) ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 roku o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu Dz. U. 774 z 2015 roku) z terminem wejścia w życie 11 września 2015 roku. Wobec braku spisów międzyczasowych, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania prawa, w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały wymóg uzyskania powyższego uzgodnienia był obowiązujący, Niemniej jednak obowiązek uzyskania dodatkowego uzgodnienia dotknął organy Gminy na końcowym etapie procedury planistycznej po przeprowadzeniu kolejno czynności wymienionych w art. 17 ustawy o planowaniu: termin uzyskania wymaganych opinii i uzgodnień - koniec stycznia 2015 roku, termin wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu - 24.07.- 14.08.2015r., termin dyskusji publicznej - 14.08.2015r. Do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu nie wpłynęła żadna uwaga. Wójt Gminy przedstawił projekt planu miejscowego Radzie Gminy - 18.09.2015r. Nie zaistniała konieczność przedstawienia Radzie Gminy nieuwzględnionych uwag, a zatem na tej podstawie nie wystąpiła konieczność ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2011 roku sygn. II SA/GI 173/11 -interpretujący podobną sytuację dotyczącą konieczności ponowienia uzgodnienia w sytuacji zmiany prawa w trakcie procesu planistycznego).

Uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska ze względu na położenie obszaru w granicach obszarów chronionych - obszar planu położony jest poza granicami Parku Krajobrazowego Beskidu Małego, w granicach jego otuliny. Uznano, że wprowadzona korekta tekstu planu nie narusza ogólnych zasad ochrony przedpola parku krajobrazowego, a wielkość została dopasowana do wskaźników obowiązujących w innych miejscowościach gminy.

Kwestia błędnej numeracji uchwały zmienianej jest oczywistym błędem pisarskim, gdyż winna ona nosić oznaczenie "Nr XIX-146/09".

Nieścisłości i omyłki w przypadku oddalenia skargi zostaną usunięte niezwłocznie stosowną uchwałą Rady Gminy Zembrzyce.

Mając na uwadze powyższe stanowisko odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zembrzyce uznała, że podniesione kwestie nie stanowią istotnych naruszeń trybu sporządzenia planu i brak jest podstaw do stwierdzenie nieważności uchwały, tym bardziej w całości.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.),

sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów

kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi

organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią

inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012

r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności

orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty

organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak

związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że złożona skarga Wojewody Małopolskiego zasługuje na uwzględnienie.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 93 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 446)

. Stosownie do tego przepisu : Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić

nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu

administracyjnego.

Podniesione zarzuty skargi są trafne i dotyczą istotnej wadliwości samego trybu uchwalania planu a także konkretnych skutków jego

postanowień naruszających zasady sporządzania planu dla obszaru objętego planem w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Małego oraz jego

otulinie.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie

przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) władztwa planistycznego.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( t.j. Dz. U. z 2014 , poz. 1446)

formami ochrony zabytków są:

1) wpis do rejestru zabytków;

2) uznanie za pomnik historii;

3) utworzenie parku kulturowego;

4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii

kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

Tworzona ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy ( art. 21 tej

ustawy).

Po nowelizacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (ustawą z dnia 18 marca 2010 r o zmianie ustawy o ochronie zabytków i

opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. z 2010 r , nr 75 , poz. 474) nastąpiło przyznanie organom

konserwatorskim nowych kompetencji poprzez rozszerzenie dotychczasowych form ochrony zabytków oprócz tej objętej ochroną konserwatorską

na podstawie i przy tworzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – również na te związane z wydawaniem decyzji : o

warunkach zabudowy , ustaleniu lokalizacji inwestycji , pozwoleniu na budowę oraz o rozbiórce ( art. 1 , art. 3 , art. 4 ustawy

zmieniającej).

Stosownie do art. 39 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w stosunku do obiektów

budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę

obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie nie brali w pełny i wystarczający sposób

udziału w procedurze planistycznej nad uchwałą Nr VIII/70/15 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 roku w sprawie zmiany

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Zembrzyce - osiedle Bace w Gminie Zembrzyce. Brak było obowiązkowego

ponowienia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków stosownie do art. 17 pkt 6 lit b tiret 8 a także przedstawienia zmiany

regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska (art. 17 pkt 6 lit b tiret 2), który uzgadnia projekt planu ze względu na położenie obszaru

objętego planem w otulinie parku krajobrazowego. Pominięto stanowisko konserwatora i regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

wprowadzając do projektu planu zmiany wynikające z treści § 6 ust 5 pkt 8 wskaźnika intensywności zabudowy, ( jako wskaźnika powierzchni

całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej), który został przyjęty w wartości od 0,05-0,9 i został zwiększony

prawie dwukrotnie w stosunku do przedstawionego w prognozie oddziaływania na środowisko oraz w projekcie planu, który Wójt Gminy

przedstawił wcześniej uprawnionym organom do opiniowania (postanowienie RDOŚ w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r i postanowienie MWKZ w

Krakowie z dnia 24 lutego 2015 r).

W postanowieniu z dnia 16 stycznia 2015 r OP-1.610.9.14.2014.AD Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie stwierdził że "teren

objęty mpzp jest niezainwestowany , zlokalizowany na polanie śródleśnej, w oderwaniu od istniejącej zabudowy. Realizacja zabudowy w takim

miejscu, niewątpliwie może powodować negatywne skutki dla środowiska przyrodniczego w tym w szczególności na funkcjonowanie ekosystemów

leśnych".

Procedura sporządzania planu miejscowego jest sformalizowana i każda istotna zmiana ustaleń projektu planu miejscowego, jaką niewątpliwie

jest zmiana wskaźnika intensywności zabudowy na obszarze objętym planem, skutkuje ponowieniem procedury planistycznej w niezbędnym

zakresie. Zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącego Wojewody Małopolskiego, że brak ponowienia uzgodnienia związany ze zmianą

wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, który został przyjęty w wartości od 0,05-0,9 (

odmiennie od tego, jaki był zawarty w prognozie oddziaływania na środowisko i w projekcie planu przedstawionym do wcześniejszych

uzgodnień) był w tej sytuacji istotnym naruszeniem procedury planistycznej, w szczególności w kontekście zmiany art. 39 ust 3 ustawy z

dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i wprowadzonych wymogów z art. 17 pkt 6 lit b tiret 2 i 8 ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Można zasadnie twierdzić, że przyjęto ustalenia planistyczne, które są odmienne od tych, które zostałyby przyjęte gdyby nie naruszono

trybu sporządzania aktu planistycznego.

Argumenty odpowiedzi na skargę, że brak było potrzeby ponowienia uzgodnień, bowiem przyznana zmiana wskaźnika zabudowy była jedynie

poprawieniem błędu wcześniej popełnionego a wartość wskaźnika nie ma istotnego wpływu na sposób zagospodarowania działki, bowiem

obowiązują również inne wskaźniki a obszar planu położony jest jedynie w granicach otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Małego - są

niewystarczające i nie zasługują na aprobatę, w kontekście ustawowych celów, jakim są ochrona zabytków i ochrona środowiska a także

zapewnieniu im niezbędnej skuteczności.

Obowiązek uzgodnień wynika bezpośrednio z art. 17 pkt 6 b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi że wójt,

burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje między

innymi o uzgodnienie z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, właściwym wojewódzkim

konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązek ten jest również stanowczo wyrażony w art.

20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( t.j. Dz. U. z 2014 , poz. 1446) zgodnie z którym : projekty

i zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z

wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Również artykuł 16 ust 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody ( Dz.U. 2004 Nr 92 poz. 880 ze zm.) stanowi, że projekty

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny, wymagają uzgodnienia z

właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę

przyrody parku krajobrazowego.

Ponowienie uzgodnień pozwoliłoby Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków i Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska na wypowiedzenie się

zarówno, co do zachowania zasad oraz konkretnej zmiany przewidzianej uchwałą.

Organy ochrony zabytków i środowiska miały prawo i obowiązek zajęcia stanowiska, co do ustaleń zmiany planu miejscowego, w zgodzie ze

swoimi kompetencjami.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że

nie narusza on ustaleń studium.

Za naruszający ustalenia studium należy uznać zapis § 6 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały, który w terenach zabudowy letniskowej ML 1-2 o

przeznaczeniu podstawowym: zabudowa letniskowa ustala przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Jest to niezgodne z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zembrzyce, przyjętego uchwałą Nr

XXXVII-201/13 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 26 kwietnia 2013 r.

W załączniku nr 2 do tego studium, w tomie II, zawarto ustalenia dotyczące kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W punkcie

3.1.4. określono kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów w ternach zabudowy rekreacyjnej (letniskowej) -

ML: preferuje się lokalizację budynków rekreacji indywidualnej w układzie wolnostojącym; jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się:

urządzenia sportu i rekreacji dla potrzeb społeczności lokalnej, przestrzenie publiczne - zieleń urządzona, place zabaw itp. urządzenia

związane z komunikacją, dojściem i dojazdami, infrastrukturę techniczną, lokalizacje garaży, budynków gospodarczych wolnostojących lub

wbudowanych, obiektów małej architektury, dopuszcza się zmianę funkcji obiektów zgodnie z przeznaczeniem preferowanym i dopuszczonym.

Zapis zawarty w przepisie § 6 ust.3 pkt 1 tekstu uchwały, w którym dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w terenach zabudowy

letniskowej, narusza ustalenia studium - co stanowi niezgodność z przepisami art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z

dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy podstaw do stwierdzenia nieważności Uchwały Nr VIII/70/15 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części sołectwa Zembrzyce - osiedle Bace w Gminie Zembrzyce. Biorąc pod uwagę wszystkie naprowadzone motywy należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które przesądzają o uznaniu zaskarżonej uchwały za wadliwą.

Przywołane w skardze omyłki pisarskie nie miały istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonej uchwały.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270) orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 tej ustawy (pkt II).