Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 392/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Komendanta [...] Policji z siedzibą w R. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji w G. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Raportem z dnia [...] stycznia 2007 roku G. J., dalej skarżący, zwrócił się do Komendanta [...] Policji w G. o wliczenie do stażu pracy: lat nauki w trzyletniej szkole zawodowej w S., okresu lat pracy w zakładach : Spółdzielnia Pracy [...] w S., Zakład Wyrobów [...] w W., Zakład Remontowo-Budowlany B. S.

w R., Zakład [...] oraz okresu czasu przebywania na zasiłku dla bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy w S..

Rozkazem personalny z dnia [...] lutego 2007 roku Komendant Powiatowy Policji

w G. ustalił skarżącemu łączną wysługę lat nie uwzględniając okresu nauki

w Zasadniczej Szkole Zawodowej w S..

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o uwzględnienie okresu nauki w Zasadniczej Szkole Zawodowej w S., a zarazem praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych w okresie od dnia [...] września 1984r. do dnia

[...] czerwca 1986r. w ogólnym stażu pracy.

W uzasadnieniu między innymi skarżący podniósł, że z okresu nauki posiada świadectwo szkolne, w którym ujęta jest ocena z praktycznej nauki zawodu oraz zaświadczenie dotyczące odbytych praktyk zawodowych, które winny być traktowane jako dokumenty w rozumieniu art.75 k.p.a.

Ponadto wskazał, że wykonując prace fizyczne podczas praktyk szkolnych,

w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów musiał być traktowany jako pracownik młodociany. Podczas praktyk w szkole montował przekładnie mechaniczne, które następnie były zabierane przez inny zakład i wykorzystywane w górnictwie. Głównym warunkiem uczęszczania do tej szkoły było podjęcie w warsztatach szkolnych praktyk zawodowych.

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (j.t. Dz.U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant [...] Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu zgodnie z Rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat,

od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r., Nr 152, poz. 1732 ze zm.) okresu nauki nie zalicza się do wysługi lat. Jedynie okres studiów

w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia, podlega zaliczeniu do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa

do nagrody jubileuszowej - w myśl przepisu § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MSWiA

z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania (Dz.U. z 2002 r., Nr 100, poz. 913). Na mocy obowiązujących przepisów wskazany przez skarżącego okres nauki nie podlega wliczeniu do wysługi uposażeniowej. Tylko praca w charakterze pracownika młodocianego w ramach nauki zawodu połączona

z dokształcaniem w szkole mogłaby być zaliczona do wysługi uposażeniowej, gdyż

w jej ramach pracownik zawierał z zakładem pracy umowę o pracę, a po jej zakończeniu pracodawca wystawiał mu świadectwo pracy. Odbywanie praktyk szkolnych nie jest tożsame z nauką zawodu w charakterze pracownika młodocianego i nie daje podstaw do uznania, że wnioskodawca był pracownikiem młodocianym - w rozumieniu kodeksu pracy.

Skarżący pismem z dnia [...] maja 2005 roku złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uwzględnienie okresu nauki

w Zasadniczej Szkole Zawodowej w S.

W uzasadnieniu skarżący przywołał argumenty przytoczone uprzednio

w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że rozkazy personalne nie mogły mieć charakteru decyzji, ponieważ ustalały jedynie okres wysługi lat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje

na uwzględnienie, aczkolwiek z innych, aniżeli wskazane przez stronę skarżącą – przyczyn.

Skład orzekający zwrócił przede wszystkim uwagę czy rozpoznawana sprawa przez organ administracyjny mogła być przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej, kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej.

Na podstawie delegacji zawartej w art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. 2000 Nr 101 poz. 1092 ze zm.) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152 poz 1732

ze zm.)

Przepis art. 102 ustawy o Policji przewidywał dla ministra spraw wewnętrznych upoważnienie do określania zasad i trybu zaliczania okresów służby i pracy

do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz sposobu dokumentowania.

Ustalenie okresu wysługi lat, jest przesłanką, od której zależy

wysokość należnego uposażenia zasadniczego w określonym czasie. Nie jest

to więc samodzielna sprawa administracyjna z zakresu stosunku służbowego, podlegająca załatwieniu przez wydanie odrębnej decyzji administracyjnej, lecz jeden z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości.

Należy więc przyjąć, że kwestia zaliczenia lub niezaliczenia pewnych okresów służby, pracy lub okresów pozostawania poza służbą do wysługi lat funkcjonariusza policji powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat ( por. wyrok NSA

z dnia 23 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA 3655/01,wyrok NSA z dnia 18 kwietnia

1996 r. sygn. akt II SA 339/06 oraz uchwalę NSA z dnia 24 września 2001 r. sygn. akt OPS 8/01).

Na marginesie należy podnieść, że Sąd podzielił pogląd organu wyrażony

w odpowiedzi na skargę w zakresie, że rozkazy personalne ustalały jedynie okres wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia policjanta, a więc nie miały one charakteru decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a.,