Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 21/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Elektrowni [...] S.A. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie nierozpoznania odwołania postanawia : 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2010r. (data nadania) skarżąca Elektrownia [...] S.A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie nierozpoznania odwołania. Jednocześnie z wniesieniem środka zaskarżenia skarżąca uiściła wpis od skargi

w wysokości [...] zł.

Strona skarżąca podała, że w dniu [...] września 2009r. wniosła do Dyrektora Izby Celnej w W. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R.

z dnia [...] sierpnia 2009r., znak [...]. Wobec wydania przez ten organ w dniu [...] grudnia 2009r. postanowienia o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania przed organem II instancji do dnia [...] marca 2010r. skarżąca złożyła ponaglenie do Ministra Finansów. Minister Finansów uznał zasadność wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia.

Skarżąca wystąpiła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie [...] dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania,

w tym kosztach zastępstwa dla radcy prawnego.

W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] marca 2009r.) Dyrektor Izby Celnej podał, że organ nie rozpoznał odwołania skarżącego z dnia [...] września 2009r.

w terminie określonym art. 139 § 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej ustawy Ordynacja podatkowa) jednakże działając w trybie art. 140 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa wypadł postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia [...] marca 2010r.

Wskazał, iż w dniu [...] marca 2010r. w sprawie będącej przedmiotem skargi na bezczynność organ odwoławczy wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Wobec powyższego organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r., poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a), kontrola działalności administracji publicznej w niniejszej sprawie obejmuje orzekanie

w przedmiocie skargi na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w postępowaniu odwoławczym, skutkującą niewydaniem decyzji II - instancyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wniesiona skarga spełnia warunki formalne określone przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a, bowiem strona wniosła do Ministra Finansów ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowniej czynności.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu ( tak T. Woś, H. Krzysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2008, Wydanie 2, teza 76, s.97, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis).

Zgodnie z przepisem art. 139 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy nie później niż w terminie trzech miesięcy. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy

w terminie określonym w art. 139 § 3 organ obowiązany jest natomiast zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 140 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Sąd stwierdza, iż ustawowe terminy załatwienia sprawy zostały przez organ podatkowy zachowane. Odwołanie do Dyrektora Izby Celnej wpłynęło w dniu

[...] października 2009r., natomiast w dniu [...] grudnia (przed upływem terminu) organ wydał postanowienie o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania przed organem II instancji do dnia [...] marca 2010r. Następnie w terminie zakreślonym w/w postanowieniem tj. w dniu [...] marca wydał merytoryczną decyzją rozpoznając wniesiony przez stronę skarżącą w dniu [...] września 2009r. środek zaskarżenia.

W ocenie Sądu mimo podjęcia przez organ czynności (postanowienia

o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy) przed upływem terminu rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w tak wyznaczonym terminie organ pozostawał

w bezczynności. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010r. wydanego wskutek wniesienia przez skarżącą ponaglenia, przesłankę wydania postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy było jej skomplikowanie pod względem prawnym i faktycznym. Wydanie rozstrzygnięcia wymagało wnikliwej analizy stanu prawnego i materiału dowodowego, w tym przepisów prawa wspólnotowego bowiem strona wniosła o bezpośrednie zastosowanie w sprawie przepisów Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej.

Powyższe zdaniem Sądu nie uzasadnia bezczynności organu w załatwieniu sprawy. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy, polegające na wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego i jego ocenie przez pryzmat konkretnej normy prawnej. Organy celne są organami wyspecjalizowanymi w zakresie spraw, które pozostają w ich właściwości rzeczowej w tym spraw, które normowane są przez przepisy prawa krajowego i wspólnotowego. Powoływane przez Dyrektora Izby Celnej oraz Ministra Finansów czynności jakie winien podjąć organ odwoławczy w celu rozpoznania odwołania nie wskazują więc na ich szczególne skomplikowanie.

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z kolei z przepisu art. 149 p.p.s.a. wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (zob. uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008r., OSP 6/08, LEX nr 463487 ).

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł o umorzeniu postępowania.

O zwrocie kosztów (koszty wynagrodzenia pełnomocnika - 240 zł, wpis od skargi - [...] zł, a także uiszczono opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł) postanowiono na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r.,

Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.