Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1048/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 , art. 184 w zw. z art. 182 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej B.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2007 r., o sygn. akt III SA/GL 1467/06 w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (stwierdzenie nieważności decyzji) postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/GL 1467/06 Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (stwierdzenie nieważności decyzji).

W uzasadnieniu podano, że zarządzeniem z dnia 2 listopada 2006 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w trybie przesyłki awizowanej (w związku z jej nieobecnością w mieszkaniu) w dniu 28 listopada 2006 r.

W ocenie Sądu bezspornym jest, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął 5 grudnia 2006 r., a skarżąca dotychczas wpisu nie uzupełniła. Dlatego stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a., Sąd postanowił skargę odrzucić.

Od powyższego postanowienia strona wniosła skargę kasacyjną. Działając w oparciu o art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. rozstrzygnięciu zarzucono istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 220 § 3 w związku z art. 73 wskazanej ustawy poprzez odrzucenie skargi.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca nigdy nie otrzymała awizo przesyłki, a co za tym idzie nie była świadoma, że Sąd zobowiązał ją do uiszczenia wpisu w toczącej się sprawie. Dopiero na skutek doręczenia jej w dniu 19 stycznia 2007 r. postanowienia o odrzuceniu skargi dowiedziała się o zaistniałych okolicznościach sprawy. Jako prawdopodobną przyczynę nieotrzymania zawiadomienia o przesyłce autor skargi kasacyjnej wskazał na okoliczność, że zamieszkiwana przez skarżącą posesja przy ul. Kossaka 13A sąsiaduje z niezamieszkanym obecnie budynkiem przy ul. Kossaka 13, w przeszłości częste były przypadki pozostawienia korespondencji na sąsiedniej nieruchomości, co mogło mieć miejsce również w omawianej sprawie.

Ponadto wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że w okresie gdy skarżącej wysłane zostało wezwanie do uiszczenia wpisu odbywał się strajk pracowników Poczty Polskiej i dochodziło do opóźnień i nieprawidłowości w dostarczaniu oraz awizowaniu przesyłek.

Następnie podniesiono, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji oparte zostało o art. 73 u.p.p.s.a., który to przepis na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 lutego 2006 r., w zakresie w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponownego zawiadomienia adresata o złożeniu pisma w placówce pocztowej, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej zacytował rozważania zawarte w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące instytucji doręczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim zauważyć należy, że realizacja doręczenia w trybie i na podstawie przepisów zawartych w Rozdziale 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest ważną i mogącą powodować znaczące skutki prawne czynnością procesową, w ramach której określone czynności urzędowe wykonuje doręczyciel. Jakiekolwiek uchybienia budzące wątpliwości co do prawidłowości doręczenia winny być wyjaśnione, a przede wszystkim nie mogą być interpretowane na niekorzyść adresata przesyłki. Nie może mieć miejsca sytuacja, w której ze względu na nieprawidłowości w doręczeniu pism sądowych stronie zostanie zamknięta droga do dochodzenia swych praw przed sądem.

Z drugiej jednak strony pełna odpowiedzialność za prawidłowe doręczanie przesyłek, w tym pism sądowych, nie może spoczywać tylko i wyłącznie na osobie doręczyciela, poczcie czy sądzie. Osoba prowadząca sprawy przed urzędami i sądami, a w szczególności podmiot prowadzący działalność gospodarczą na szeroką skalę, winien dochować należytej staranności celem uniknięcia komplikacji związanych z systematycznym doręczaniem korespondencji i w miarę możliwości wyeliminować ryzyko jej zaginięcia.

Skarga kasacyjna oparta została o zarzut naruszenia art. 220 § 3 w związku z art. 73 u.p.p.s.a., jednakże zarzut ten nie może być uwzględniony.

Wobec niemożliwości doręczenia przesyłki w trybie właściwym lub zastępczym doręczyciel prawidłowo dokonał czynności przewidzianych w art. 73 u.p.p.s.a., tj. nie zastawszy adresata w mieszkaniu i wobec braku możliwości doręczenia pisma dorosłemu domownikowi lub dozorcy czy też administracji domu, pismo pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce na korespondencję.

W aktach Sądu pierwszej instancji (karta nr 20) znajduje się zwrot przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, a na odwrocie koperty umieszczone jest prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru. Przesyłka zaadresowana została właściwie i nie ma podstaw by przypuszczać, że awizo pozostawione zostało omyłkowo na sąsiedniej posesji. Przypuszczenia strony skarżącej w tym zakresie są bezpodstawne i nie zostały w najmniejszym stopniu uprawdopodobnione.

Słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej, że mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, przepis art. 73 u.p.p.s.a. uznany został za niekonstytucyjny w zakresie w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i dotychczas regulacja ta nie została znowelizowana. Jednakże podkreślić trzeba, że w sprawie, mimo powyższych okoliczności, przesyłka została dwukrotnie awizowana, co niezbicie wynika ze znajdujących się na kopercie pieczęci pocztowych oraz adnotacji doręczyciela. A zatem Sąd postąpił słusznie i za datę doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu przyjął dzień 28 listopada 2006 r. Ponieważ opłata nie została dokonana w wymaganym ustawowo siedmiodniowym terminie, skargę stosownie do art. 220 § 3 u.p.p.s.a należało odrzucić.

Wobec tego, co zostało stwierdzone powyżej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 184 w związku z art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.