Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1628/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga M. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania przetwarzania danych osobowych.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

E. D. (zwana dalej: wnioskodawczyni), wniosła do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej: PUODO, organ), skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzanie jej danych osobowych pochodzących z monitoringu wizyjnego przez M. S. (zwana dalej: skarżąca).

W treści skargi wnioskodawczyni podniosła, że w 2017 r. na terenie prywatnej posesji mieszczącej się w [...] przy ul. [...] zainstalowany został monitoring. W jej ocenie kamery monitoringu zainstalowane na budynku, swoim zasięgiem obejmują nie tylko teren posesji nr [...], ale również należącą do niej posesję nr [...], i drogę publiczną. Kwestionując legalność przetwarzania jej danych osobowych, wnioskodawczyni wniosła o nakazanie skarżącej zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego, które wykraczają poza granice należącej do niej nieruchomości.

Decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 2021 r. organ, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwana dalej: k.p.a.), art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwana dalej: u.o.d.o.) oraz art. 6 ust. 1 i art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 2016/679) nakazał skarżącej zaprzestania przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego, które wykracza poza granice należącej do niej nieruchomości.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ wskazał na następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. Na nieruchomości skarżącej zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], zainstalowany został monitoring. Jedna kamera obejmuje ogrodzenie i bramę na jej nieruchomości od strony lasu oraz część drogi pożarowej. Kamera zainstalowana od frontowej strony obejmuje zaś część drogi dojazdowej do jej nieruchomości. Monitoring został zainstalowany z konieczności przeciwdziałania czynom karalnym popełnionym na szkodę skarżącej, z uwagi na wcześniejsze wykroczenia popełniane wobec niej i jej rodziny. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości, na której zainstalowała monitoring. Przedmiotowy monitoring jest zainstalowany w pozycji stałej i działa w trybie ciągłym. Nagrania z monitoringu utrwalane są na rejestratorze, a następnie automatycznie usuwane po upływie 7 dni, dostęp do tych nagrań mają wyłącznie skarżąca i jej mąż. W ocenie skarżącej nie przetwarza ona danych osobowych wnioskodawczyni w zakresie wizerunku, pochodzących z monitoringu wizyjnego, bowiem nie przegląda na bieżąco

nagrań z monitoringu. Skarżąca nie jest w stanie stwierdzić czy wnioskodawczyni

przebywa w częściach drogi pożarowej lub drogi dojazdowej, objętych monitoringiem

zainstalowanym na jej nieruchomości. Skarżąca wskazała, że monitoring jest wykorzystywany dla celów prywatnych i domowych, jednakże fragmenty nagrań z monitoringu stanowią dowody w postępowaniach sądowych. Wnioskodawczyni zwróciła się z wnioskiem o zaprzestanie nagrywania i utrwalania jej wizerunku

oraz nieruchomości będącej jej własnością.

Organ stwierdził, że analiza materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wskazuje, że monitoring zainstalowany przez skarżącą obejmuje swoim zasięgiem zarówno nieruchomość do niej należącą jak i znaczną część drogi dojazdowej do jej nieruchomości oraz część drogi pożarowej, stanowiących przestrzeń publiczną, w której wnioskodawczyni ma prawo przebywać, w szczególności, że (jak wynika ze złożonej w sprawie mapy) droga dojazdowa do nieruchomości skarżącej jest jednocześnie drogą dojazdową do nieruchomości, na której zamieszkuje wnioskodawczyni. Tym samym wizerunek wnioskodawczyni może być przetwarzany za pomocą monitoringu wizyjnego, zainstalowanego przez skarżącą.

Zdaniem skarżącej jej działanie stanowi przetwarzanie danych w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze, tym samym wyłączone jest zastosowanie norm rozporządzenia 2016/679. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679, przepisy tego aktu prawnego nie mają zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez osobę fizyczną w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze.

W ocenie PUODO przetwarzanie danych osobowych, pochodzących z nagrań monitoringu wizyjnego przez osobę fizyczną, w celu opisanym w ww. art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679, może odbywać się w prawnie uzasadnionym interesie tej osoby, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia 2016/679 wyłącznie, gdy zasięg monitoringu z którego pochodzą nagrania obejmuje swym zasięgiem nieruchomość stanowiącej jej własność. Tymczasem monitoring wizyjny zainstalowany przez skarżącą swym zasięgiem obejmuje obszar wykraczający poza granicę jej nieruchomości (znaczną część drogi dojazdowej do jej nieruchomości oraz znaczną część drogi pożarowej, stanowiących przestrzeń publiczną). Tym

samym brak jest podstaw do uznania, że nagrania z monitoringu wizyjnego zainstalowanego przez skarżącą, w zakresie wykraczającym poza jej nieruchomość, są wykorzystywane wyłącznie w celu czysto osobistym lub domowym. Zatem przetwarzanie przez skarżącą danych osobowych wnioskodawczyni, w zakresie wizerunku pochodzących z monitoringu wizyjnego, wykraczającego poza granice należącej do niej nieruchomości nie znajduje uzasadnienia w przepisach rozporządzenia 2016/679. Skarżąca nie podała żadnej podstawy prawnej,

która uzasadniałaby przetwarzanie takich danych osobowych. Wskazana przez nią potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa swojego i swojej rodziny jest uzasadnieniem dla wykonywania monitoringu wizyjnego ograniczonego swoim zasięgiem wyłącznie do terenu nieruchomości będącej jej własnością. Okoliczność wcześniejszego dopuszczania się czynów karalnych przez członków rodziny wnioskodawczyni względem skarżącej nie może uzasadniać wykonywania monitoringu w szerszym zakresie, tj. wykraczającego poza granice jej nieruchomości.

W konsekwencji organ stwierdził, że zaistniała przesłanka do zastosowania

uprawnienia, o którym mowa w art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679, i

nakazania skarżącej zaprzestania przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niej nieruchomości.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżąca przetwarzała dane osobowe wnioskodawczyni w tym, że do przetwarzania tego miało dochodzić w dniu wydania decyzji w sprawie, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony stan faktyczny nie wykazały, że skarżąca przetwarzała takie dane;

2. art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. wobec braku wskazania w treści decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dotyczących uznania, że skarżąca dopuściła się przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni - z nałożenia na skarżącą obowiązku zaprzestania przetwarzania danych osobowych wynika, że organ musiał przyjąć, że skarżąca przetwarzała dane osobowe wnioskodawczyni aczkolwiek w treści decyzji brak jest informacji dotyczących tego aspektu sprawy;

3. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na przyjęciu, że istnieją różne "fragmenty nagrań monitoringu" stanowiące dowody w "postępowaniach sądowych" (zastosowanie liczby mnogiej), podczas, gdy z wyjaśnień skarżącej, (na których Prezes UODO opiera to ustalenie) wyraźnie wynika, że według wiedzy skarżącej utrwalono i przekazano Policji wyłącznie jeden fragment nagrania monitoringu, który wykorzystany został, jako dowód w jednym postępowaniu sądowym;

4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na przyjęciu, że monitoring wizyjny skarżącej obejmuje "znaczną" część drogi dojazdowej oraz "znaczną" część drogi pożarowej podczas, gdy z wyjaśnień skarżącej, jak również z przedstawionych przez nią zdjęć nie wynika, aby monitoring dotyczył "znacznej" części jakiejkolwiek nieruchomości, która nie byłaby własnością skarżącej;

5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym i wybiórczym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w przyjęciu, że stosowane przez skarżącą środki techniczne w postaci monitoringu wideo, pozwalają na utrwalenie danych osobowych osób fizycznych (tj. wizerunek lub inne informacje pozwalające lub umożliwiające identyfikacje tych osób) przebywających w obszarach publicznych na podstawie kilku zdjęć podczas, gdy brak jest dowodów potwierdzających tą okoliczność oraz pomimo złożonych przez skarżącą wyjaśnień (co do których organ się nie wypowiedział), iż kamery nie są w stanie w jej ocenie uchwycić danych osobowych osób, przebywających w przestrzeni publicznej;

6. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, w której wobec braku dowodów wskazujących na przetwarzanie danych osobowych przez skarżącą, postępowanie w sprawie winno podlegać umorzeniu jako bezprzedmiotowe;

7. art. 9, art. 11 w zw. z art. 107 §1 ust. 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., wobec braku dookreślenia w treści nakazu określonego decyzją oraz w uzasadnieniu, czego dotyczy obowiązek "zaprzestania przetwarzania danych pochodzących z nagrań" w tym w szczególności jakich systemów lub nośników danych.

8. art. 6 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679 poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca nie przetwarzała oraz nie przetwarza danych osobowych wnioskodawczyni.

Uzasadniając złożoną skargę skarżąca szczegółowo omówiła ww. zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w sprawach uregulowanych w ustawie ochronie danych osobowych, do postępowań prowadzonych przez PUODO stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wedle reguł i zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, prowadzone jest też postępowanie dowodowe. Jednym ze stadiów postępowania administracyjnego jest stadium wyjaśniające - pozwalające ustalić dokładny stan faktyczny w danej sprawie. W wyniku postępowania wyjaśniającego organ administracji publicznej ma dojść do wskazanej w art. 7 k.p.a. prawdy obiektywnej, co czyni za pomocą środków dowodowych.

Jak wynika z przedstawionych przy skardze akt sprawy administracyjnej, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, w związku ze złożoną przez wnioskodawczynię skargą organ wystąpił do ww. i skarżącej o złożenie pisemnych wyjaśnień oraz potwierdzających je dowodów. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącą wynikało, że nie przetwarza ona danych osobowych wnioskodawczyni. Skarżąca na budynku usytuowanym na swojej nieruchomości zainstalowała monitoring wizyjny. Jedna kamera obejmuje ogrodzenie i bramę na jej nieruchomości od strony lasu oraz część drogi pożarowej. Druga kamera, zainstalowana od frontowej strony, obejmuje zaś część drogi dojazdowej do jej nieruchomości. Monitoring został zainstalowany z konieczności przeciwdziałania czynom karalnym popełnionym na szkodę skarżącej, z uwagi na wcześniejsze wykroczenia popełniane wobec niej i jej rodziny. Przedmiotowy monitoring jest zainstalowany w pozycji stałej i działa w trybie ciągłym. Nagrania z monitoringu utrwalane są na rejestratorze, a następnie automatycznie usuwane po upływie 7 dni, dostęp do tych nagrań mają wyłącznie skarżąca oraz jej mąż.

W ocenie Sądu stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony został przez PUODO prawidłowo. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia powoływanych w skardze art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy oraz wskazanie nieprawidłowych podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych. Organ przeprowadził wymagane prawem postępowanie wyjaśniające wystarczające dla ustalenia okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania oceny, czy zaszły prawem przewidziane warunki do wydania decyzji. Przypomnieć należy, że zgodnie z regułą wyrażoną w art. 80 k.p.a., organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazać w tym miejscu należy, iż kamera zamontowana na budynku stanowiącym własność skarżącej, pełni funkcję ochronną jej prywatnej własności (domu mieszkalnego i terenu działki), do czego skarżąca niewątpliwie ma prawo, o ile sytuacja taka nie narusza praw osób trzecich. W niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych dokumentów (map oraz zdjęć) organ ustalił jednak, że zasięg zainstalowanych kamer monitoringu wykracza poza obszar jej działki. Prawidłowo zatem ocenił organ, że w sprawie w odniesieniu do obszaru wykraczającego poza teren nieruchomości skarżącej doszło do wskazanego przez wnioskodawczynię przetwarzania jej danych osobowych przez skarżącą. Przedmiotowy monitoring obejmuje bowiem poza terenem nieruchomości stanowiącym własność skarżącej także część drogi dojazdowej do jej nieruchomości oraz część drogi pożarowej stanowiącej przestrzeń publiczną.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do przyjęcia, że PUODO dochował powyższych obowiązków i nie naruszył reguł swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do meritum sprawy wskazać trzeba, że w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, w tym przepisów rozporządzenia 2016/679 PUODO może skorzystać z uprawnień naprawczych, przyznanych mu na podstawie art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679.

Przetwarzanie danych osobowych następuje według zasad określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Jedną z zasad przetwarzania danych osobowych jest zasada adekwatności i minimalizacji danych, określona w art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z tym przepisem, przetwarzane dane powinny być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"). Określenie "adekwatne" oznacza "odpowiednie, zgodne, proporcjonalne, nienadmierne" i może być traktowane jako synonim słowa "stosowne". Adekwatność i stosowność rozumieć można jako konieczność zachowania odpowiednich proporcji zakresu danych do celów przetwarzania i przetwarzanie tylko takich danych, które są potrzebne dla realizacji określonych celów.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia 2016/679 przetwarzanie jest zgodne z prawem, jeżeli jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.

W "Wytycznych 3/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo" przyjętych w dniu 29 stycznia 2020 r., Europejska Rada Ochrony Danych wskazała, że dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"). Przed zainstalowaniem monitoringu wizyjnego administrator powinien zawsze krytycznie ocenić czy środek ten jest odpowiedni i niezbędny do osiągnięcia pożądanego celu. Środki polegające na zastosowaniu monitoringu wizyjnego należy wybierać wyłącznie, gdy cel przetwarzania nie mógł zostać osiągnięty za pomocą innych środków, które są mniej inwazyjne w stosunku do podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Administrator musi ocenić w każdym przypadku z osobna, czy takie środki mogą stanowić uzasadnione rozwiązanie. Konieczność korzystania z monitoringu wizyjnego w celu ochrony nieruchomości administratorów ustaje wzdłuż granic wyznaczających teren ich nieruchomości. Niemniej istnieją przypadki, w których monitorowanie nieruchomości nie jest wystarczającym środkiem zapewniającym skuteczną ochronę. W niektórych indywidualnych przypadkach konieczne może okazać się rozszerzenie zakresu monitoringu wizyjnego, aby objął swoim zasięgiem bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości. W tym kontekście administrator powinien wziąć pod uwagę środki fizyczne i techniczne, na przykład blokowanie wyświetlania nieistotnych obszarów lub ich zamazywanie.

Jak wywiedziono wyżej z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie bezsprzecznie wynika, iż teren objęty zasięgiem kamer zainstalowanych na budynku skarżącej wykracza pozo obszar jej nieruchomości i obejmuje część drogi dojazdowej i część drogi pożarowej. W zasięgu kamer znajduje się cała szerokość drogi dojazdowej (wraz z częścią nieruchomości znajdującej się po drugiej stronie tej drogi) natomiast od strony drogi pożarowej obraz kamer wykracza poza nieruchomość skarżącej i obejmuje obszar powyżej górnej krawędzi furtki ogrodzeniowej do nieruchomości skarżącej. Tym samym zasięg kamer, zainstalowanych przez ww. obejmuje powierzchnię terenu wykraczającego poza jej nieruchomość, wystarczającą do identyfikacji wizerunku osób, które się na niej znajdują. Teren objęty monitoringiem skarżącej (poza jej nieruchomością) stanowi przestrzeń publiczną, na której wnioskodawczyni ma prawo przebywać, a jej dane osobowe w zakresie wizerunku mogą zostać pozyskane przez skarżącą w każdym czasie. Nadto z akt sprawy nie wynika, by skarżąca podjęła środki fizyczne i techniczne, takie jak blokowanie wyświetlania nieistotnych obszarów lub ich zamazywanie, w celu nie pozyskiwania danych osób przebywających na terenie publicznym. Skarżąca nie wskazała też podstawy prawnej, która uzasadniałaby przetwarzanie takich danych osobowych. Argumentem takim nie jest zaś potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa jej i swojej rodziny.

W świetle powołanych wyżej przepisów i ustaleń stanu faktycznego sprawy, Sąd stwierdza, iż niezasadne są argumenty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie zasięgu monitoringu zainstalowanego przez skarżącą oraz okoliczności przewarzania przez nią danych osobowych wnioskodawczyni, pozyskanych za pomocą tego monitoringu, w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wbrew zarzutom skargi stwierdzić też trzeba, iż z treści zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika nakaz usunięcia przez skarżącą danych osobowych wnioskodawczyni pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego, wykraczających poza granice należącej do niej nieruchomości. Nie można zatem uwzględnić zarzutu skargi, że organ nie określił systemów lub nośników danych, z których mają zostać usunięte dane osobowe wnioskodawczyni. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż w złożonych w toku postępowania wyjaśniającego przed organem wyjaśnieniach, sama skarżąca podawała, że dane z monitoringu były zapisywane na dysku.

Niezasadne jest także stanowisko skarżącej, jakoby organ nie ustalił, czy posiada ona dane osobowe wnioskodawczyni, które powinny być usunięte. Orzeczony zaskarżoną decyzją nakaz dotyczył bowiem zaprzestania przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni, znajdujących się na dysku (który skarżąca sama wskazała), na którym zapisywane są nagrania z kamer i które pozyskane zostały w związku z obecnością wnioskodawczyni na terenie publicznym, na którym może swobodnie przebywać. Tym samym uznać trzeba, iż zawarte w zaskarżonej decyzji sformułowanie nakazu jest jasne i precyzyjne.

Ocenić też trzeba, iż dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia organu, że skarżąca pozyskuje dane osobowe wnioskodawczyni, co narusza regulację art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia 206/679, nie mogły skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

W kontekście przedstawionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja PUODO jest prawidłowa. Wbrew zarzutom skargi, organ zgromadził pełny materiał dowodowy sprawy, dokonał prawidłowej jego oceny oraz dokonał właściwej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa unijnego i krajowego.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.