Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1922/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Anna Mierzejewska Protokolant asystent sędziego Monika Michnik-Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r.

nr [...] cofnął J. Ł. pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uchylił wymienioną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r.

nr [...]cofnął J. Ł. pozwolenie na broń palną myśliwską oraz gazową.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] uchylił wymienioną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał

m.in., że organ powinien wydać odrębne decyzje administracyjne dla każdego

z rozstrzygnięć.

Komendant Wojewódzki Policji w G., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26, art. 18 ust. 5 pkt 4

i art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] cofnął J. Ł. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu ochrony stawów rybnych. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie wszczęte zostało na skutek uzyskania informacji o podejrzeniu popełnienia przez wymienionego przestępstwa opisanego w art. 263 § 3 kk.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sygn. akt [...] J.Ł. uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 3 kk, tj. za to, że w dniu [...] w miejscowości [...], mając pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej udostępnił ją osobie do tego nieuprawnionej. Sąd Okręgowy [...] wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sygn. akt [...], uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

Organ wskazał, że wymieniony dał broń i umożliwił skorzystanie z niej, będąc świadomym, co do tego, że przekazuje broń osobie do tego nieuprawnionej powodując w ten sposób zagrożenie dla życia i zdrowia jej oraz innych osób. Strona, jako osoba posiadająca pozwolenie na broń przeszła odpowiednie szkolenie i powinna była pamiętać o tym, że nie może jej udostępnić osobie nieuprawnionej. Przypisane przez sąd zachowanie strony popełnienia przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, budzi w ocenie organu uzasadnione obawy, co do użycia broni niezgodnego z prawem. W ocenie organu, posiadanie przez stronę pozwolenia na broń zagraża porządkowi publicznemu, skoro popełniony przez wymienionego wyżej czyn mieści się w katalogu przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu i ma bezpośredni związek z bronią. Organ podkreślił, że wymieniony dowiódł lekceważącego podejścia do obowiązujących przepisów prawa w zakresie posiadania pozwolenia na broń. Wskazał również na niezapewnienie przez stronę warunków odpowiednich do przechowywania broni palnej oraz niepoinformowanie w ustawowym terminie właściwego organu o zmianie miejsca pobytu.

Zdaniem organu, w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem J. Ł. kwalifikuje się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie zmienia fakt,

iż w miejscu zamieszkania strona posiada dobrą opinię. Z uwagi na powyższe organ,

w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, obowiązany był do cofnięcia stronie pozwolenia na broń.

W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła: naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji, poprzez uznanie, że popełnienie czynu z art. 263 § 3 kk bez jednoczesnego wystąpienia uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni; błędną wykładnię terminu "uzasadniona obawa", poprzez uznanie, że sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu budzi uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; naruszenie przepisów postępowania, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym oraz opieszałość postępowania.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r.

nr [...] utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu stwierdził, iż organ I instancji zasadnie cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską. Komendant Główny Policji podkreślił, że w sprawie niniejszej ustalono ponad wszelką wątpliwość, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem strona należy do osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał,

że w sprawie bezsporne jest, że strona popełniła przestępstwo z art. 263 § 3 kk, polegające na udostępnieniu broni osobie nieuprawnionej. Popełnienie przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu stanowi okoliczność uzasadniającą zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona, jako wieloletni posiadacz broni, powinna cechować się rozwagą w kwestiach postępowania z bronią i amunicją. Tymczasem, udostępniła ją osobie nieuprawnionej, która użyła jej sprzecznie z prawem. Zachowania takiego nie może tłumaczyć złe samopoczucie strony. Poprzez udostępnienie broni osobie nieuprawnionej strona pośrednio stworzyła zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu, J. Ł. nie daje rękojmi właściwego, bezpiecznego posługiwania się bronią. Nie można wykluczyć bowiem, że w przyszłości sam użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu

i porządkowi publicznemu, skoro nie widzi błędów w swoim postępowaniu.

Organ wskazał również, że strona nie wykonała obowiązku wynikającego

z art. 26 ustawy o broni i amunicji, bowiem zmieniając w 2002 r. miejsce stałego pobytu, nie zawiadomiła o tym w terminie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.,

a uczyniła to dopiero w dniu 31 sierpnia 2010 r. na skutek podniesienia tej okoliczności w decyzji organu I instancji. Powyższe świadczy o nieznajomości przepisów ustawy

o broni i amunicji, co również w ocenie organu nakazuje cofnąć pozwolenie na broń

w imię interesu społecznego.

Organ podkreślił, że przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń nie stanowią naruszenia zasad przechowywania broni, o których mowa w art. 32 ustawy o broni

i amunicji. Strona w toku postępowania administracyjnego przedłożyła dokumenty potwierdzające zakup zamka z certyfikatem i wyjaśniła, że został on zamontowany

w posiadanej szafie pancernej. Nie zachodzi zatem przesłanka, o której mowa w art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

Komendant wskazał również, że w toku postępowania organ podejmował szereg czynności celem uzyskania informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

co wydłużyło czas postępowania. Podniósł, że pełnomocnik strony był informowany

o przyczynach zwłoki, zgodnie z art. 36 kpa.

Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi J. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego,

tj. art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

W uzasadnieniu skargi podał między innymi, iż z zebranego w sprawie materiału wynika, że zachowanie, jakiego dopuścił się skarżący miało charakter incydentalny

i wywołane zostało złym samopoczuciem. Podkreślił, że z materiału dowodowego wynika, iż strona prowadzi ustabilizowany tryb życia. Skarżący przestrzegał porządku prawnego. W miejscu zamieszkania cieszy się bardzo dobrą opinią. Podniósł,

że obrońca w dniu 4 lipca 2011 r. złożył w Sądzie Rejonowym [...] wniosek

o zatarcie skazania. Termin posiedzenia Sąd Rejonowy wyznaczył na dzień [...]. Zdaniem strony w postępowaniu administracyjnym nie wykazano żadnego faktu uzasadniającego obawę.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodał, że okoliczność ewentualnego uwzględnienia wniosku i zatarcia skazania nie wpływa na ocenę prawidłowości decyzji wydanej w czasie, kiedy zatarcie skazania jeszcze nie nastąpiło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o cofnięciu J.Ł. pozwolenia na broń palną myśliwską odpowiadają prawu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organu Policji kwestii cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 zastosowany został w niniejszej sprawie w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym,

iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu

za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy

się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W sprawie jest bezsporne, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

[...] z dnia [...] sygn. akt [...] J. Ł. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 3 Kodeksu karnego, tj. za udostępnienie broni palnej myśliwskiej osobie do tego nieuprawnionej.

Użyty przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zwrot

"w szczególności" oznacza, że możliwe jest cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni osobie podejrzanej lub skazanej również za przestępstwo innego rodzaju

niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Przykładem takiego przestępstwa jest w ocenie Sądu czyn z art. 263 § 3 kk, który ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, popełnienie przez J. Ł. przestępstwa opisanego w art. 263 § 3 kk, za które został prawomocnie skazany, rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy trafnie uznały powyższe za przesłankę cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skoro skarżący popełnił przestępstwo zaliczane do przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, to niewątpliwie zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Trafności uznania przez organ, że skazanie za to przestępstwo rodzi obawę,

o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie przeczy stwierdzenie, że jego popełnienie przez skarżącego miało charakter incydentalny, czy to, że skarżący cieszy się bardzo dobrą opinią w miejscu zamieszkania. Okoliczności te, jak również podnoszony przez skarżącego fakt prowadzenia ustabilizowanego trybu życia,

nie eliminują obawy, o której mowa wyżej.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, która użyła jej następnie w celu niezgodnym z prawem, stworzyło realne zagrożenie. Również, podnoszony przez skarżącego, incydentalny charakter zdarzenia nie podważa ustaleń organu, co do zaistnienia obawy, o której mowa wyżej. Nawet bowiem jednorazowe, nieodpowiedzialne zachowanie osoby posiadającej pozwolenie na broń rodzić może uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1090/10; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd za prawidłowe uznał także ustalenie organu, co do niewykonania przez J. Ł. obowiązku wynikającego z art. 26 ustawy o broni i amunicji, co również stanowiło uzasadnioną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu, podniesiony w skardze fakt wystąpienia z wnioskiem o zatarcie skazania, w sytuacji, gdy zatarcie to w chwili podejmowania decyzji nie nastąpiło, nie wpływa na prawidłowość podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Sąd nie podziela poglądu strony, co do naruszenia przepisów postępowania,

tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Organy w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena spełnienia ustawowej przesłanki dokonana została

na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa.

Podkreślenia wymaga, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada

2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego

i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

W ocenie Sądu zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ I instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżący, jako osoba prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 3 kk, rękojmi takiej nie daje i zasadnie uznały,

że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, o której stanowi przepis

art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.