Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 597/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczona odpowiedzialnością za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów wraz z odsetkami, Skarżący R. M. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż wykonanie decyzji może skutkować powstaniem szkody u Skarżącego w wyniku egzekucji przedawnionych roszczeń. Zarzucono, że w toku dotychczasowych postępowań organy celne wykazały się znajomością środków egzekucyjnych jedynie w zakresie zajęć kont bankowych i to dokonywanych we wszystkich możliwych bankach, nie zawsze dopełniając obowiązków wynikających z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( brak prawidłowych doręczeń tytułów, wydawanie postanowień o umorzeniu egzekucji bez doręczenia stronie tychże postanowień.). Zdaniem Skarżącego zobowiązania wobec Spółki uległy przedawnieniu i egzekucja z tego tytułu jest niedopuszczalna, zaś przeprowadzenie jej naraziłoby Skarżącego na szkodę, a nawet dałoby podstawę do roszczeń odszkodowawczych. Dlatego zdaniem Skarżącego z uwagi na fakt, że decyzja jest już ostateczna, a więc może być wykonana, zasadne byłoby wstrzymanie jej wykonalności. Skarżący podnosi, że nawet mając na uwadze okoliczność ewentualnego nieuwzględnienia przez sąd zarzutu przedawnienia zobowiązań wobec Spółki, to sam okres przedawnienia zobowiązania wobec osoby trzeciej biegł będzie dalej jeszcze przez blisko 2 lata, co z pewnością pozwoli w tym czasie rozpoznać przedmiotową sprawę i umożliwi ewentualne uregulowanie zobowiązania. Jednak zdaniem Skarżącego zakres naruszeń i charakter zarzutów uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania przedmiotowej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści powołanego powyższej przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutki te mają znaczenie potencjalne, których należy spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek wskazanych powyżej i tylko w razie ich wystąpienia istnieje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Przyjmuje się, że przy przesłance "znacznej szkody" chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 61). Tym samym, aby taka ocena sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.

Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Niezbędne jest wykazanie, że w przypadku wykonania decyzji skarżącemu grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie, a nawet nie wskazał we wniosku, aby mająca powstać szkoda miałaby być "szkoda znaczną" czy też zachodzi niebezpieczeństwo "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Skarżący nie uprawdopodobnił jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub spowodowania konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się z takiego typu stratami dla Skarżącego

Podkreślić należy, że to na Wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie byłoby nawet tutaj wystarczające powtórzenie zapisów ustawowych. Wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego Skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił.

Z uwagi na brak danych nie sposób określić czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej i majątkowej Skarżącego, a świadczącej o tym, że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione.

W tej sytuacji, wobec niewykazania przez Skarżącego, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie - na podstawie przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.