Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 5/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 59
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 71
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2007 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 5/07

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję z dnia [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy M. przez Kierownika Referatu Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Gminy M., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku składowo-rekreacyjnego oraz budynku garażu wraz z urządzeniami budowlanymi, niezbędnymi do użytkowania przedmiotowych obiektów, zgodnie z ich przeznaczeniem, na działkach o numerach ewidencyjnych 99 i 100, położonych w miejscowości C., gm. M. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że w związku z brakiem planu miejscowego dla terenu, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem inwestorskim, stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego i jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. We wniosku z dnia 7 kwietnia 2006 r. K. K. zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na dokończeniu budowy budynku składowo- rekreacyjnego oraz budynku garażowego wraz z urządzeniami budowlanymi, konkretnie wymienionymi we wniosku, niezbędnymi do użytkowania przedmiotowych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, na działkach o nr ewidencyjnych 99 i 100, położonych w miejscowości C., gm. M..

Uściślając zakres wniosku, K. K. w piśmie skierowanym do Urzędu Gminy w M. z dnia 29 kwietnia 2006 r. wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest dla niego niezbędna w celu przedłożenia powiatowemu inspektorowi nadzoru budowlanego projektu zamiennego i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót. Przyznał również, że w trakcie realizacji inwestycji nastąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał, że z w/w pisma jednoznacznie wynika, iż budowa przedmiotu postępowania o ustalenie warunków zabudowy została rozpoczęta i zakończona przed wystąpieniem wnioskodawcy do organu o ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji. W aktach sprawy natomiast znajduje się pozwolenie na budowę z dnia 8 sierpnia 2002 r. - decyzja nr [...], na podstawie którego inwestor rozpoczął budowę.

W celu rozpatrzenia tego wniosku organ I instancji wszczął i przeprowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie. Stosownie do treści art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów, a następnie projekt ten został uzgodniony z właściwymi organami zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 cyt. ustawy.

W dniu 7 września 2006 r. organ I instancji wydał decyzję, ustalającą warunki dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że wniosek inwestora spełnia warunki określone w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wydanie decyzji było możliwe, gdyż zostały spełnione łącznie wszystkie warunki wynikające z przepisów art. 61 ust. 1 -5 w/w

ustawy. Organ I instancji wskazał, że oba obiekty budowlane objęte wnioskiem inwestycyjnym zostały już zrealizowane, a ustalenie warunków zabudowy dla tych budynków ma na celu umożliwienie przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizującego dokonane przez inwestora istotne odstępstwa od uzyskanego pozwolenia na budowę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożone przez M.J., P.G. oraz A.J. podkreśliło, że organ I instancji w dniu wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy posiadał wiedzę o fakcie zrealizowania obiektu objętego wnioskiem inwestorskim.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do utrwalonego orzecznictwa w postępowaniu administracyjnym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w razie ustalenia, że obiekt został wybudowany. (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 2297/00) Podobnie ma się sytuacja, gdy roboty budowlane zostały wykonane, a postępowanie toczy się w sprawie pozwolenia na budowę (wyrok SN z 12 marca 1993 r., sygn. III ARN 2/93).

W związku z powyższym SKO stwierdziło zaistnienie przesłanki określonej w art. 105 §1 k.p.a. Stosownie do dyspozycji w/w przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy, przesłankę bezprzedmiotowości postępowania stanowi fakt realizacji budowy przedmiotowych obiektów przed złożeniem przez inwestora wniosku o ustalenie warunków.

Organ II instancji podkreślił, że z uwagi na fakt, że wskazana przesłanka stanowi podstawowy powód uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, organ nie może dokonać merytorycznej oceny postępowania administracyjnego przeprowadzonego w sprawie przez organ I instancji.

Ubocznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że stosownie do art. 28 ust. 1w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane, roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31 w/w ustawy. Rozpoczęcie robót budowlanych i ich realizowanie bez stosownego pozwolenia na budowę, bądź niezgodnie z warunkami wydanego pozwolenia stanowi naruszenie przepisów prawa budowlanego. Z uwagi na fakt, że inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego przeprowadził stosowne postępowanie i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane nałożył na inwestora określone obowiązki.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie ze stanowiskiem Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie, przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane, nie należy rozumieć jako bezwzględny obowiązek przedłożenia przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż decyzji tej nie można traktować jako części projektu budowlanego. Nakładane na inwestora obowiązki wynikają zawsze wprost z właściwych przepisów prawa. Ustawodawca wymienił natomiast decyzję o ustaleniu warunków zabudowy jako jeden z dokumentów, jakie należy obligatoryjnie przedłożyć w prowadzonym postępowaniu kontrolnym nadzoru budowlanego. Brak w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane sprecyzowania wymogu przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy uznać należy za celowy zamysł ustawodawcy, a żądanie przez organ nadzoru budowlanego obligatoryjnego przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, w trybie tego przepisu jest bezpodstawne.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji narusza prawo, a postępowanie w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie, wobec wykonania zamierzenia inwestycyjnego przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. K., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 k.p.a. oraz art. 61 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi K. K. wskazał, że po stronie uczestnika A.J. brak jest interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji i w konsekwencji występuje brak legitymacji do złożenia przez niego odwołania od decyzji z dnia 7 września 2006 r. W przekonaniu skarżącego, stosownie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001 r. w sprawie o sygn. I SA 2326/00, A.J. powinien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który został naruszony przez decyzję organu I instancji, a także wykazać, że jest uprawniony do zaskarżenia tego orzeczenia.

Skarżący podkreślił, że przytoczony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 2297/00, wydany został na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. K. K. podniósł, że stosownie do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiły swoisty wyciąg z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w połączeniu ze stanem faktycznym przytoczonej sprawy powoduje bezprzedmiotowość postępowania. Jednakże w przekonaniu skarżącego nie można w żaden sposób do cytowanego orzeczenia odnieść okoliczności przedmiotowej sprawy. Uchylona przez organ II instancji decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która to ustawa, odmiennie od poprzedniej reguluje charakter decyzji o warunkach zabudowy co powoduje, że przytoczone przez organ orzeczenie stało się nieaktualne. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji było wydanie decyzji w celu przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego działań naprawczych w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane, a nie jak twierdzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w celu wydania decyzji potrzebnej do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, zatem zarzut bezprzedmiotowości postępowania jest chybiony.

K. K. wskazał, że zaskarżona decyzja rażąco narusza dyspozycję art. 61 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż organ zobowiązany jest wydać decyzję o warunkach zabudowy w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 cyt. ustawy. W postępowaniu przed organem I instancji ustalono, że warunki te zostały spełnione, a zatem po stronie organu istnieje obowiązek wydania decyzji.

Skarżący powołał się również na treść art. 71 ustawy prawo budowlane, podnosząc, że przepis ten stwarza pośrednio możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy obejmują one obszar już zabudowany.

W przekonaniu K. K. nie jest prawdą, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego Kielcach jest tożsame ze stanowiskiem Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Z informacji uzyskanych przez skarżącego w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego wynika, że w przedmiotowym stanie faktycznym możliwe i celowe jest wydanie decyzji.

Skarżący powołał się również na stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego jest stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego zgodności przedłożonego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. Organ nadzoru może stwierdzić zgodność projektu zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy wyłącznie w sytuacji, kiedy dysponuje tą decyzją, a która to decyzja została w przekonaniu skarżącego niezgodnie z obowiązującym prawem uchylona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).

Zasadniczą przyczyną wydania zaskarżonej, typowej decyzji kasacyjnej opartej na treści art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa, było stwierdzenie przez organ II instancji bezprzedmiotowości postępowania przed I instancją, wynikłej z ustalonego w toku postępowania, bezspornego i znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym faktu zrealizowania obiektu budowlanego objętego wnioskiem inwestorskim, jeszcze przed złożeniem przez skarżącego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji. Na gruncie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przytaczanej dalej jako ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 15/99 poz. 139 ze zm.), poglądu tego nie kwestionuje nawet sam skarżący. Twierdzi jednak, że po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym przytaczanej dalej jako ustawa o planowaniu (Dz.U. Nr 80/03 poz. 717 ze zm.), obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r., a więc i w dacie wydania zaskarżonej decyzji, inny jest charakter decyzji o warunkach zabudowy, co powoduje, że powołany przez organ II instancji wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r. jest nieaktualny. Ponadto, zdaniem skarżącego, przedmiotem niniejszego postępowania jest wydanie decyzji w celu przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego działań naprawczych o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, a nie wydanie decyzji potrzebnej do realizacji zamierzenia inwestycyjnego.

Z poglądem tym nie można się zgodzić.

Przypadki w jakich na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu wydaje się decyzje o warunkach zabudowy są określone w przepisach tej ustawy. W świetle art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy terenu wydaje się w przypadku "zmiany zagospodarowania terenu". W pojęciu tym mieści się m.in. budowa nowego obiektu lub wykonanie innych robót budowlanych, w tym przebudowa istniejącego obiektu budowlanego. Ponieważ decyzja o warunkach zabudowy poprzedza i warunkuje możliwość uzyskania pozwolenia na budowę lub możliwość zgłoszenia zamiaru budowy, po czym dopiero może nastąpić sama budowa, w sytuacji gdy obiekt budowlany już istnieje nie może zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy .

Podstaw do jej wydania nie można upatrywać w przepisach prawa budowlanego.

Wskazany przez skarżącego przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207/03 poz. 2016 ze zm.) nie nakłada bowiem, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, obowiązku przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy, ale nakłada obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Również z faktu, że do zakresu tych zmian stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego a więc m. in. art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przewidujący obowiązek sprawdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu - nie wynika, aby w toku postępowania legalizacyjnego z art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego możliwe było nałożenie obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla już wybudowanego budynku. Art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przewiduje bowiem sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z istniejącą już decyzją o warunkach zabudowy, a nie z decyzją, która na potrzeby takiego postępowania ma być dopiero wydana.

Podobnie należy odczytywać treść art. 71 prawa budowlanego który, zdaniem skarżącego, stwarza pośrednio możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy planowana inwestycja obejmuje obszar już zabudowany, a przez to ma dowodzić możliwości wydania warunków zabudowy w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym przepisem do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy dołączyć m. in. zaświadczenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przepisie tym również, zdaniem sądu chodzi, o zgodność z ewentualnie istniejącą decyzją o warunkach zabudowy, a nie z decyzją, która na potrzeby takiego postępowania ma być dopiero wydana.

Przedstawiony pogląd znajduje oparcie w orzeczeniach sądów administracyjnych, i to nie tylko wydanych na podstawie nieobowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., IV SA 2297/00, LEX nr 81728), ale i opartych na obecnie obowiązującej ustawie o planowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lipca 2005 r., IV SA/Wa 185/05, LEX 190612). Nie można też zgodzić się z poglądem skarżącego, że nowa ustawa o planowaniu odmiennie od poprzedniej reguluje charakter decyzji o warunkach zabudowy, w stopniu pozwalającym na wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już wykonanej. Również bowiem na gruncie przepisów tej ustawy oczywistym jest, że decyzja o warunkach zabudowy musi poprzedzać rozpoczęcie realizacji inwestycji.

W związku z zarzutem skargi należało wyjaśnić, czy uczestnicy postępowania, a zwłaszcza ci z nich, którzy złożyli odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 7 września 2006 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, mogli być stronami tego postępowania, tj. czy ich interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło niniejsze postępowanie albo czy żądali oni czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). W braku tego przymiotu, istotnie bowiem organ II instancji nie mógł by rozstrzygać niniejszej sprawy decyzją, lecz powinien umorzyć postępowanie odwoławcze stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Należy przy tym zaznaczyć, że ocena czy odwołujący się mieli przymiot strony nie może ograniczyć się wyłącznie do A.J., co do którego został w skardze sprecyzowany omawiany zarzut. Ponieważ podstawą do rozpatrzenia przez organ II instancji odwołania od decyzji organu I instancji może być już jedno skutecznie wniesione odwołanie, a od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] o warunkach zabudowy, oprócz A.J. odwołania wnieśli również inni sąsiedzi nieruchomości objętej wnioskiem tj. P.G. i M.J., rozważenia wymaga, czy którakolwiek z tych osób mogła być stroną przeprowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechny jest pogląd, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich lub nawet nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, ale pod warunkiem, że oddziaływanie planowanej inwestycji wykracza poza granice nieruchomości objętej planowaną inwestycją, naruszając uzasadnione, prawem chronione interesy sąsiada bezpośredniego lub dalszego (por. uchwały 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA nr 4/1995 poz. 154 i z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, ONSA nr 2/1996 poz. 54, wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, LEX nr 168098, wyrok NSA z dnia 8 września 2004 r., OSK 394/04, LEX nr 160631, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r., IV SA 1056/99, LEX nr 78932).

Ze złożonych w niniejszej sprawie odwołań wynika, że odwołujący się wskazali na szereg okoliczności świadczących o możliwym oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na ich nieruchomości. Wskazali w szczególności na:

1. obawę zanieczyszczenia środowiska i ich działek na skutek zalania, bądź przelania się szamba na działce inwestora, która jest położona na terenie zalewowym,

2. uniemożliwienie rozbudowy budynku mieszkalnego A.J., do którego przyłącza elektrycznego podłączony jest nielegalnie przedmiotowy budynek K. K., na skutek zbyt małego przekroju przewodów elektrycznych,

3. niezapewnienie dojazdu do wybudowanego przez K. K. budynku, względnie zaplanowanie dojazdu po nieruchomościach P.G. (działka nr 109/2) i innych rolników (działki nr 104,105,106,107 i 108), którzy nie byli stronami postępowania.

Oceniając te zarzuty należy stwierdzić, że świadczą one o możliwym, negatywnym oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na nieruchomości odwołujących się, co przesądza o istnieniu ich interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Tym samym uproszczona (bo oparta tylko na stwierdzeniu, że A.J. rzeczywiście jest bezpośrednim sąsiadem nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem), ocena SKO co do posiadania przez odwołującego się od decyzji organu I instancji przymiotu strony - nie narusza prawa.

Nie mógł być również skuteczny zarzut naruszenia dyspozycji art. 61w zw. z art. 56 ustawy o planowaniu. Skoro bowiem na skutek bezprzedmiotowości przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania o udzielenie warunków zabudowy, organ II instancji nie mógł dokonać merytorycznej oceny postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, to nie mógł również oceniać czy spełnione zostały łącznie wymienione w art.61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu warunki, od których zależy wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Istnienie bowiem przedmiotu postępowania administracyjnego jest wstępnym i koniecznym warunkiem do przeprowadzenia analizy wniosku o wydanie warunków zabudowy pod kątem spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 powołanej ustawy.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).