Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 8/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 14b par 1, par.3, 14c par.1, 14c par.2, 14h, 169 par. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 57a, art. 146 par. 1, 200, 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. S.A. w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz T. S.A. w S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy S. w interpretacji indywidualnej z [...] nr [...] stwierdził, że stanowisko T. S.A. przedstawione we wniosku z [...] r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jest nieprawidłowe.

Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kamieni wapiennych i produkcji wapna. Jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych na terenie Gminy S., stanowiących m. in. użytki gruntowe, w tym działki o numerze ewidencyjnym 245 o powierzchni 2 500m2, która zgodnie z wpisami w ewidencji gruntów i budynków stanowi nieużytek (N). Przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany na cele działalności gospodarczej, wnioskodawca nie posadowił na nim obiektów. Uzupełniając opis stanu faktycznego Spółka podała, że na działce nr 245 nie była prowadzona działalność wydobywcza ani czynności związane z działalnością gospodarczą. Nie jest to grunt poddawany rekultywacji. Pod powierzchnią działki znajdują się udokumentowane złoża wapieni z tym, że zgodnie z aktualnymi decyzjami administracyjnymi, co najmniej do roku 2043 na działce nr 245 nie będzie prowadzona działalność wydobywcza.

Na wezwanie organu wnioskodawca załączył decyzje Wojewody [...] z 6 maja 1995 r. oraz 11 sierpnia 1998 r. potwierdzające prawo wieczystego uzytkowania działki oraz decyzję Wojewody [...]z 22 września 2003 r., w której współrzędnymi geograficznymi opisany został obszar objęty koncesją. Wyjaśnił, że nałożenie powyższych danych na mapę ewidencyjną wskazuje, że działka o numerze ewidencyjnym 245 znajduje się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich. Odpowiadając na kolejne wezwanie organu Spółka przedłożyła mapę ewidencyjną z zaznaczonym obszarem górniczym, objętym koncesją z dnia 22 września 2003 r. jako potwierdzenie, że działka nr 245, objęta wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, znajduje się poza obszarem górniczym. Wyjaśniła, że corocznie deklaruje i opodatkowuje grunt podatkiem od nieruchomości, jakkolwiek w latach 2013-2018 nie posadowiła na nim obiektów wykorzystywanych w działalności gospodarczej ani nie wykorzystywała na cele działalności gospodarczej.

Przedstawiając własne stanowisko Spółka wyraziła pogląd, że klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytku oraz fakt, iż grunt ten nie jest faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza, uwzględniając treść art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., że jest zwolniony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W zwiazku z powyższym Spółka zwróciła się o potwierdzenie stanowiska, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty, należące do wnioskodawcy, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki z uwagi na to, że nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l.

Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe Wójt przywołał treść

art. 3, art. 2 ust. 1 art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. oraz art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Wyjaśnił, powołując się na definicję legalną zawartą w art 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., że w przypadku, gdy przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, to będące w jego posiadaniu grunty, budynki i budowle należy, co do zasady, zakwalifikować jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji "przedsiębiorcy", z tym, że w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. określono "działalność gospodarczą" jako działalność, o której mowa w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 (obecnie w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców Dz. U. z 2018 r., poz. 646). Zgodnie z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Unormowanie to wraz z art. 4 ust. 1 pozwala na sformułowanie tezy, że podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Nie są istotne takie okoliczności jak faktyczne wykorzystywanie budowli czy gruntów, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Organ podkreślił, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. łączy “związek z działalnością gospodarczą" z faktem posiadania nieruchomości. Nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą, nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona.

Wnioskodawca jako przedsiębiorca, którego działalność polega m. in. na wydobywaniu kopalin ze złóż wapieni dewońskich, jest użytkownikiem wieczystym działki o numerze ewidencyjnym 245, pod powierzchnią której znajdują się udokumentowane złoża wapieni. W składanych w latach 2013-2018 deklaracjach na podatek od nieruchomości Spółka uwzględniała nieruchomość, co oznacza, że jest ona przeznaczona do działań związanych z wydobyciem złóż wapieni, a tym samym z działalnością gospodarczą. Powinna być zatem opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Organ stwierdził, że po dokonaniu analizy stanu faktycznego, uzupełnianego wyjaśnieniami wnioskodawcy, w tym załączonymi dokumentami, w szczególności mapą ewidencyjną, nie jest w stanie określić położenia działki nr 245 oraz jednoznacznie potwierdzić stanowiska wnioskodawcy, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich. Stanowisko wnioskodawcy zaprezentowane we wniosku należy zatem uznać za nieprawidłowe.

Na powyższą interpretację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że grunty stanowiące nieużytki, nie podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości, gdy są w posiadaniu przedsiębiorcy, a co za tym idzie są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą, podczas gdy aktualnie obowiązujące przepisy prawa wskazują, że grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a pojęcie to nie jest tożsame z pojęciem związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., kwestia związania gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej ma znaczenia dla zastosowania odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości, w przypadku gruntów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem; ponadto, użycie sformułowania z wyjątkiem, oznacza, że zasadą jest zwolnienie z podatku gruntów stanowiących nieużytki, a wyjątkiem od tej zasady sytuacja, gdy są one efektywnie opodatkowane podatkiem od nieruchomości wtedy, gdy faktycznie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko z nią związane poprzez okoliczność ich posiadania przez przedsiębiorcę.

Kwestionując stanowisko organu Spółka wskazała, że stosownie do unormowania art 1a ust. 3 u.p.o.l. organ ustalając podstawę opodatkowania winien opierać się na zapisach ewidencji gruntów i budynków. W art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., przewidziano zwolnienie z opodatkowania gruntu, który w ewidencji jest sklasyfikowany jako nieużytek oraz który nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Skoro ustawodawca użył sformułowania za wyjątkiem, nie może budzić wątpliwości, że w przypadku gruntów oznaczonych w ewidencji jako nieużytki zasadą jest ich zwolnienie z opodatkowania, a wyjątkiem od tej zasady ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytku powoduje zwolnienie jego opodatkowania i wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyłącznie w sytuacji, gdy grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej możliwe jest opodatkowanie nieużytku podatkiem od nieruchomości. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" nie jest tożsame z pojęciem "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Sformułowanie grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza, że na gruncie muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały, to znaczy w sytuacji dokonania widocznych inwestycji lub czynności na gruncie, które będą ingerować w jego substancję. Skarżąca nie zgodziła się z tezą organu, wyprowadzoną w oparciu o wyrok WSA w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 415/18) dotyczącą pośredniego związku nieruchomości z prowadzoną działalnością, podnosząc, że przedmiotowy wyrok nie ma zastosowania w stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika. Samo posiadanie gruntów przez przedsiębiorcę nie oznacza zajęcia gruntu na działalność gospodarczą. Uwzględniając fakt, iż skarżąca posiada grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki, na których nie prowadzi działalności gospodarczej, grunty te nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., takie grunty są wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i nie powinny podlegać opodatkowaniu.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska wnioskodawcy, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o interpretację. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny, co oznacza, że organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może rozstrzygnięcia poprawności stanowiska przedstawionego we wniosku opierać na stanie faktycznym nie wynikającym z wniosku. Nie może być prowadzone postępowanie dowodowe w celu ustalenia przez organ stanu faktycznego, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Organ interpretacyjny nie powinien kwestionować oświadczenia skarżącej dotyczącego położenia gruntów poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich. Nie musi również samodzielnie badać czy też potwierdzać, że przedmiotowe grunty rzeczywiście znajdują się poza obszarem objętym koncesją, skoro sama skarżąca w opisie stanu faktycznego wskazuje, że nie są.

Podsumowując, Spółka stwierdziła, że skoro posiada grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki, niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, grunty te nie podlegają opodatkowaniu. Nie zachodzi bowiem przesłanka wyłączająca zwolnienie od podatku od nieruchomości, jaką jest zajęcie gruntów na wykonywanie działalności gospodarczej. O zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić jedynie w sytuacji, gdy podatnik faktycznie wykorzystuje grunt do prowadzonej działalności. Podkreśliła, że w latach 2013-2018. grunty nie były wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. Organ dokonując rozstrzygnięcia winien wziąć pod uwagę przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny, w tym dotyczący okresu sprzed złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) dalej "ustawa p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do brzmienia art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.

Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1

i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek

o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz

z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej).

Spór dotyczy wykładni i zastosowania w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Zdaniem skarżącej, sklasyfikowanie działki nr 245 w ewidencji gruntów jako nieużytku, na której Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej a tym samym która nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, uzasadnia jej zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W ocenie organu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Skoro wnioskodawca jako przedsiębiorca, którego działalność polega na wydobywaniu kopalin jest użytkownikiem wieczystym działki pod powierzchnią której znajdują się udokumentowane złoża wapieni, a załączone dokumenty (mapa ewidencyjna, składane deklaracje za lata 2013 – 2018), nie dają podstaw do jednoznacznego potwierdzenia stanowiska Spółki, że nieruchomość znajduje się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich, przedmiotowa działka winna podlegać opodatkowaniu.

Na wstępie należy wskazać, że skarżąca oprócz sformułowanego wprost zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., w uzasadnieniu skargi podniosła także zarzut naruszenia prawa procesowego. Zarzuciła, że organ w sposób nieuprawniony zakwestionował podane przez nią elementy stanu faktycznego dotyczące położenia działki objętej wnioskiem w stosunku do gruntów objętych koncesją, że prowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe. Pozwala to Sądowi, który jak wskazano wyżej bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną, do kontroli zaskarżonego aktu także w zakresie naruszenia przepisów postępowania.

Z istoty interpretacji wynika, że zasadniczym jej elementem jest wyrażenie oceny co do zaprezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy (art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Granice "sprawy" zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 tej ustawy obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 dostępne jak i powołane orzecznictwo www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 ). Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.

Podatnik przedstawiając stan faktyczny twierdził, że działka, której część w ewidencji gruntów i budynków jest zaklasyfikowana jako nieużytek, nie jest wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Nie jest na niej prowadzona działalność wydobywcza ani czynności związane z działalnością gospodarczą, w tym prace rekultywacyjne. Pod powierzchnią działki znajdują się udokumentowane złoża wapieni, jednak zgodnie z posiadanymi decyzjami administracyjnymi, na działce nr 245, co najmniej do 2043 r., nie będzie prowadzona działalność wydobywcza. Uzupełniając wniosek skarżąca podkreśliła, że działka ta znajduje się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich, co potwierdzają złożone na żądanie organu dokumenty (decyzja Wojewody [...] na której współrzędnymi geograficznymi został opisany obszar objęty koncesją, mapa ewidencyjna). W stosunku do takiego stanu faktycznego Spółka przedstawiła własne stanowisko i ten stan faktyczny winien być dla organu podstawą oceny stanowiska podatnika jako prawidłowego bądź nieprawidłowego.

Organ uznając stanowisko Spółki jako nieprawidłowe nie odniósł swojej oceny do stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika, ale prowadził postępowanie w celu ustalenia czy przedstawiony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, w tym w zakresie położenia działki w stosunku do obszaru objętego koncesją, zaś negatywna ocena stanowiska podatnika wynikała z niemożności jednoznacznego zweryfikowania przedstawionego stanu faktycznego. Obowiązkiem organu, związanego merytorycznie zakresem problemu prawnego przedłożonego we wniosku o interpretację była ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia. Instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle zdarzenia faktycznego lub przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Jak wskazano wyżej organ interpretujący z uwagi na zakres odesłania wynikający z art. 14h Ordynacji podatkowej nie jest uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania przedstawionego stanu faktycznego. Nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Jeżeli organ interpretacyjny uzna, że stan faktyczny został we wniosku przedstawiony w sposób niejasny lub niepełny, wniosek nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy elementów, to ma możliwość wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Postępowanie interpretacyjne nie jest natomiast postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego. Spełnienie warunków zwolnienia z podatku od nieruchomości działki opisanej we wniosku jako nieużytek może być weryfikowane wyłącznie w ramach postępowania wymiarowego. Ewentualne konsekwencje niezgodności zaprezentowanego stanu faktycznego z rzeczywistością obciążają podatnika. Należy bowiem zaznaczyć, że interpretacja indywidualna wydana na podstawie obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego, może być co do zasady zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiejkolwiek korzyści, czy ochrony wnioskodawcy, który przedstawił nierzetelnie stan faktyczny.

Weryfikowanie przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego i dokonanie przez organ oceny stanowiska podatnika przy uwzględnieniu prowadzonych w postępowaniu interpretacyjnym ustaleń oznacza, że organ nie wywiązał się z obowiązku oceny stanowiska podatnika wyrażonego w stosunku do podanego przez niego stanu faktycznego i sprawia, że interpretacja nie spełnia funkcji informacyjnej i gwarancyjnej. Celem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest odpowiedź na konkretne pytanie podatnika i wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stosowania i wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie przedstawionego zdarzenia. Istotą postępowania interpretacyjnego jest bowiem oprócz funkcji informacyjnej udzielenie ochrony wynikającej z przepisów art. 14k-14m Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na charakter opisanego naruszenia przepisów postępowania przedwczesnym jest odniesienie się w sposób wiążący do zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 7 ust. 10 u.p.o.l. Kontrola poprawności wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd uwarunkowana jest przyjęciem przez organ stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika i dokonaniem oceny jego stanowiska.

Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany jest uwzględnić przedstawione powyżej uwagi i dokonać oceny stanowiska podatnika w odniesieniu do przedstawionego przez niego stanu faktycznego.

Skoro za podstawę udzielonej przez Wójta Gminy S. interpretacji indywidualnej nie posłużył stan faktyczny przedstawiony we wniosku doszło do naruszenia przepisów art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 i 14h Ordynacji podatkowej w stopniu skutkującym jej uchyleniem na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach w pkt 2 (200 zł wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata od pełnomocnictwa) uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018.265 tj.).