Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Protokolant Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

3 I SA/Gd 749/03

U z a s a d n i e n i e

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 10 grudnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 2 września 2002 r., którą – na podstawie art. 70, art. 85 § 1, art. 222 § 1, art. 226 § 1, art. 230 § 1 i art. 262 ustawy Kodeks celny – uznano zgłoszenie celne pani A. R. z dnia 8 sierpnia 2002 r. za nieprawidłowe w zakresie taryfikacji i opisu towaru.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 8 sierpnia 2002 r. pani A. R. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Niemiec samochód marki Volkswagen Lupo. W polu 33 formularza SAD A. R. przypisała przedmiotowemu pojazdowi następujący kod PCN: 8704 21 99 2. Po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia i załączonych dokumentów organ pierwszej instancji zaklasyfikował samochód do kodu PCN 8703 32 90 9.

Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Obowiązująca w dniu dokonania zgłoszenia celnego Taryfa celna, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia

2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.) oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN).

Przy ustalaniu właściwej pozycji Taryfy celnej należy mieć na uwadze Wyjaśnienia do Taryfy celnej, stanowiące na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia

1999 r. obowiązujący akt prawny (Dz.U. z 1999 r. Nr 74, poz. 830).

Strona nieprawidłowo zakwalifikowała pojazd do pozycji 8704 Taryfy celnej. Wskazany kod – PCN 8704 21 99 2 – jest właściwym dla pojazdów należących do "pojazdów samochodowych transportu towarowego" o masie całkowitej nieprzekraczającej 5 ton,

z silnikami o pojemności do 2500 cm włącznie, o ładowności do 1000 kg, zbudowanych na bazie samochodów osobowych lub osobowo-towarowych (kombi), do czterech lat. Z kolei,

w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej (tom V) przy kodzie PCN 8704 21 99 2 podano charakterystykę dwóch możliwych wersji samochodów; do transportu towarowego zbudowanych na bazie samochodów osobowych lub osobowo-towarowych. Przebudowa pojazdu winna mieć charakter trwały i przesądzać o tym, że pojazd służyć będzie do przewozu towarów a nie osób. Pozycja 8703 Taryfy celnej, do jakiej zakwalifikował przedmiotowy pojazd Naczelnik Urzędu Celnego – właściwa jest dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi oraz samochodami wyścigowymi.

Ze zgromadzonych w postępowaniu dokumentów, a zwłaszcza z niemieckiego dokumentu Fahrzeugbrief nr [...] wynika, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w dniu 1 marca 1999 r., jako samochód osobowy. Zmiana zapisu w wyżej wymienionym dokumencie polegająca na przekwalifikowaniu przedmiotowego pojazdu na samochód ciężarowy została dokonana dopiero w dniu 25 lipca 2002 r. – już po zakupieniu pojazdu przez stronę.

Przeprowadzona w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego rewizja celna ujawniła zgłoszony do odprawy celnej używany samochód osobowy wyposażony w tylne pasy z kanapą dla pasażerów oraz uchylne tylne szyby. Rewizja przeprowadzona w dniu 14 sierpnia 2002 r. ujawniła, że w samochodzie zamontowano na śruby kratkę oddzielającą część przednią od części tylnej pojazdu. W tylnej części pojazdu znajdowała się ruchoma, nie zamontowana w sposób trwały podłoga wykonana z płyty paździerzowej. Pod płytą stwierdzono haki metalowe i otwory po zdemontowanych siedzeniach. W tylnej części samochodu znajdowały się jedynie punkty do mocowania pasów bezpieczeństwa. Okna w tylnej części pojazdu otwierały się w sposób uchylny, szyby zostały oklejone folią w kolorze nadwozia.

Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej o dostępności miejsc siedzących decyduje obecność kotwiczeń, nie zaś ilość faktycznie zamontowanych siedzisk. W pojeździe pozostawiono punkty do mocowania tylnej kanapy oraz pasów bezpieczeństwa. Samochód miał cechy typowe dla samochodów osobowych: przeszklone i uchylane okna w tylnej jego części. W opisie sprowadzonego przez stronę Volkswagena Lupo brak jest natomiast cech charakterystycznych dla samochodów przeznaczonych do przewozu towarów (np.: pasów do mocowania ładunku).

Zapisy w zagranicznych dokumentach rejestracyjnych podlegają – na zasadach ogólnych – swobodnej ocenie dowodów. Wspomniana wyżej zmiana zapisu w dokumencie Fahrzeugbrief nr [...], polegająca na zakwalifikowaniu przedmiotowego samochodu do kategorii samochodów ciężarowych (LKW) została dokonana w oparciu o niemieckie przepisy dotyczące ruchu drogowego, które nie znajdują zastosowania przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej przez organy polskiej administracji celnej.

Załączone przez stronę do zgłoszenia celnego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 5 sierpnia 2002 r. oraz dokument identyfikacyjny pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą klasyfikują samochód jako ciężarowo-uniwersalny. Niniejszy termin nie występuje w przepisach, na podstawie których dokonuje się klasyfikacji taryfowej towarów.

Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie stanowi podstawy do prowadzenia postępowania w zakresie klasyfikacji celnej. Autonomia postępowania w sprawie taryfikacji celnej została potwierdzona na gruncie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002 r. sygn. akt V SA 1422/01).

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca A. R. zarzucając skarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez wymierzenie należności celnych dla samochodu osobowego używanego, mimo iż skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód ciężarowy używany,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie powołania biegłego w celu wydania opinii o przeznaczeniu zgłoszonego przez skarżącą samochodu,

b) art. 122 Ordynacji podatkowej, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw.

z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

c) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów celnych.

wniosła o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji zawiera sprzeczność, bowiem Dyrektor Izby Celnej twierdząc, iż należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego powinien uwzględnić, że w tym dniu pojazd był przeznaczony do transportu towarowego, co znalazło odzwierciedlenie w odpowiednim wpisie w niemieckim dokumencie Fahrzeugbrief. Fahrzeugbrief jest wystarczającym dokumentem dla określenia rodzaju samochodu dla celów jego rejestracji. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 4 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wolno dokonywać zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu. Ocena inna niż treść dokumentów obligowała organ do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Skarżąca zarzuciła, iż zaakceptowanie stanowiska organów celnych prowadzi do sytuacji, w której ten sam samochód dla celów obliczenia należności celnych jest samochodem osobowym, a dla celów rejestracji i dopuszczenia do ruchu – samochodem ciężarowym.

Organy pominęły zaoferowane przez stronę dokumenty.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego skarżąca wskazała uchybienia, jakich dopuścił się funkcjonariusz celny w toku prowadzonego postępowania polegające na wydaniu dwóch postanowień o identycznych cechach formalnych i zaniechaniu dokonania rewizji celnej. W sprawie tego zaniedbania Prokuratura Rejonowa prowadziła postępowanie karne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi,

a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie powołania biegłego w celu wydania opinii o przeznaczeniu przedmiotowego samochodu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że niniejsza sprawa nie należy do rodzaju spraw o zawiłym i skomplikowanym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami.

Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy został poddany ocenie w granicach swobody prawem dozwolonej. Wbrew stanowisku skarżącej brak jest podstaw do twierdzenia, że organy pominęły przedłożone przez nią dokumenty. Ocenie poddano zarówno dokumenty niemieckie, uwzględniając chronologię ich wydania, jak również dokumenty dotyczące wyników rewizji celnej. W istocie nie jest okolicznością sporną, że samochód początkowo był zarejestrowany w Niemczech jako pojazd osobowy. Samochód nie był zatem fabrycznie przystosowany do przewozu towarów. Przedstawione dokumenty oraz stan faktyczny modyfikacji ocenianych w dacie wprowadzenia samochodu na polski obszar celny uzasadniają stwierdzenie, iż strona nie wykazała, iż faktyczna przebudowa pojazdu doprowadziła do przystosowania samochodu do przewozu ładunku. Organy dokonując oceny uwzględniły zakres i trwałość zmian wprowadzonych w samochodzie. W okolicznościach niniejszej sprawy,

w sytuacji gdy samochód nie został pozbawiony istotnych elementów umożliwiających transport osobowy i nie został wyposażony w typowe, niezbędne elementy umożliwiające wykorzystanie części przestrzeni pojazdu jako służącej do przewozu ładunków, nie jest uzasadniony zarzut niewyjaśnienia istotnych okoliczności przez zaniechanie dowodu z opinii biegłego. Należy zauważyć, że skarżąca w istocie nie przedstawiła żadnych dokumentów uzasadniających zmianę rejestracyjną pojazdu dokonaną przez organy niemieckie.

W szczególności nie zostało przedstawione świadectwo homologacji, zatem w sprawie nie ma podstaw do uznania, że twierdzenie o autonomii prawa celnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04).

Zebrany w sprawie materiał świadczy o tym, że samochód odpowiadał kryterium określonym w poz. 8704 21 99 2 Taryfy celnej i że prawidłowo został do tej pozycji zaliczony przez organy celne.

Argument skarżącej, że inaczej klasyfikowane są tego rodzaju samochody na gruncie przepisów o ruchu drogowym oraz przepisów dotyczących polskich norm, oceny tej nie podważa. Do klasyfikacji towarów wprowadzanych na polski obszar celny stosuje się taryfę celną (por. wyrok NSA z 10 I 2001 r., V SA 851/00).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. Powszechnie przyjmuje się, że zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Organ administracji, dążąc do tak rozumianego wywiązania się z obowiązku zebrania materiału dowodowego, nie może odmówić przyjęcia dowodów zaoferowanych przez stronę, którymi w niniejszej sprawie były dokumenty załączone przez skarżącą do zgłoszenia celnego. Rozpatrując tak zebrany materiał dowodowy, organ nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów – odmówić dowodowi wiarygodności. Organy należycie uzasadniły przyczyny, dla których nie uwzględniły treści załączonych przez skarżącą dokumentów.

Uchybienie polegające na dwukrotnym wydaniu i doręczeniu skarżącej postanowienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, zatem zgodnie z art. 145 § 1

ust. 1c ustawy z dnia 31 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów uznając skargę za bezzasadną Sąd na mocy art. 151 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.

AW