Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 410/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6141 Państwowe szkoły wyższe
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
Teza: Uczelnia wojskowa, jako jednostka wojskowa nie dysponuje pełnym zakresem autonomii, o której mowa w art. 70 ust. 5 Konstytucji i art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Normatywnym wyrazem ograniczenia autonomii uczelni wojskowych jest odrębna procedura ustalania warunków i trubu przyjęcia na studia, określona w art. 169 ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

TEZY

Uczelnia wojskowa, jako jednostka wojskowa nie dysponuje pełnym zakresem autonomii, o której mowa w art. 70 ust. 5 Konstytucji i art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Normatywnym wyrazem ograniczenia autonomii uczelni wojskowych jest odrębna procedura ustalania warunków i trubu przyjęcia na studia, określona w art. 169 ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Rektora-Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Generała Tadeusza Kościuszki we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do studium oficerskiego I. stwierdza nieważność decyzji I i II instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Rektora-Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Generała Tadeusza Kościuszki we W. na rzecz skarżącego kwotę 1173 (tysiąc sto siedemdziesiąt trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Rektor - Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W. (dalej: WSOWL), działając na podstawie art. 137 w związku z art. 50a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1242), § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 614 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r. w sprawie naboru kandydatów do uczelni wojskowych w 2008 r. (Dz. Urz. MON z 2008 r. Nr 5, poz. 44), po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Komisji Rekrutacyjnej WSOWL Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyjęcia do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego, utrzymał kwestionowaną decyzję w mocy.

W motywach tego rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał, że odwołujący się ubiegał się o przyjęcie do Studium Oficerskiego w WOSWL w korpusie osobowym obsługi prawnej.

Do poszczególnych korpusów osobowych ilość miejsc określona została w decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r. w sprawie naboru kandydatów do uczelni wojskowych w 2008 r. Przewiduje ona w korpusie osobowym obsługi prawnej Studium Oficerskiego w WSOWL we W. miejsca dla 7 kandydatów, którzy uzyskali najwyższą ilość punktów w procesie rekrutacyjnym.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego przez Komisję Rekrutacyjną WSOWL w dniu 22 kwietnia 2008 r. A.J. nie został przyjęty do Studium Oficerskiego z powodu braku miejsc we wskazanym wyżej korpusie osobowym (decyzja Nr [...] z dnia [...] r. o odmowie przyjęcia).

Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała prawidłowość przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego, a w szczególności podniosła zarzuty:

- naruszenia przepisu art. 107 k.p.a., poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie faktyczne motywów rozstrzygnięcia;

- niewskazania podstawy prawnej, tj. aktu organu uchwałodawczego Uczelni ustalającego zasady i kryteria naboru, czyli naruszenie przepisu art. 107 k.p.a., poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie prawne podstawy rozstrzygnięcia;

- naruszenia art. 11³, 18³a 18³b Kodeksu pracy w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), poprzez rażące złamanie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć;

- niekonstytucyjności uchwały Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalającej zasady i kryteria naboru, w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć;

- naruszenia warunków trybu rekrutacji, poprzez niezachowanie wymogu przewidzianego w art. 68 § 2 k.p.a.

Po zapoznaniu się z treścią wniesionego odwołania oraz zebranymi w sprawie materiałami Rektor-Komendant WSOWL wskazał, że przede wszystkim postępowanie kwalifikacyjne do Studium Oficerskiego przeprowadzone zostało zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 614 ze zm.) oraz ustalonymi na tej podstawie przez WSOWL i zatwierdzonymi przez Ministerstwo Obrony Narodowej zasadami rekrutacji. Charakterystyczne dla szkolnictwa wojskowego limitowanie przyjęć kandydatów związane jest bezpośrednio z obowiązkiem zapewnienia stanowiska służbowego każdemu absolwentowi po zakończeniu nauki. Dopuszczalna ilość przyjętych kandydatów nie zależy od Komisji Rekrutacyjnej WSOWL, a bezpośrednio od Ministra Obrony Narodowej, który przeznacza na ich naukę określone środki finansowe (decyzja Nr 98/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 lutego 2008 r. w sprawie naboru kandydatów do uczelni wojskowych w 2008 r.). Zasady oraz kryteria kwalifikacji kandydatów znane były zainteresowanemu przed przystąpieniem do egzaminu i nie były kwestionowane. Uchwałę Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. określającą warunki i tryb przyjęć kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w WOSWL w roku akademickim 2008/2009 podano do publicznej wiadomości na stronie internetowej Szkoły.

Komisja Rekrutacyjna, działając w oparciu o przydzielony limit miejsc, dokonała prawidłowej weryfikacji kandydatów spełniających wymagania określone w warunkach rekrutacji i odmówiła przyjęcia A. J. do Studium Oficerskiego w korpusie osobowym obsługi prawnej.

Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji Komisji Rekrutacyjnej Nr [...] z dnia [...] r. odniesiono się do faktycznego powodu odmowy przyjęcia odwołującego się do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego WSOWL w korpusie osobowym obsługi prawnej, określając to w uzasadnieniu. Być może stronie uzasadnienie decyzji wydaje się krótkie ale w ocenie organu odwoławczego jest zwięzłe i bezpośrednio wskazuje na faktyczną przyczynę rozstrzygnięcia.

Zarzut naruszenia art. 11³, 18³a 18³b Kodeksu pracy w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez rażące złamanie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, jest ewidentnie chybiony. Nie można mówić o naruszeniu przepisów, których zastosowanie w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne. Odwołujący się nie starał się zatrudnić w WSOWL jako pracownik cywilny na podstawie umowy o pracę, a starał się o przyjęcie i powołanie go do służby kandydackiej. W tej sytuacji mimo, że nie jest on jeszcze żołnierzem, stosowane są przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych.

Zróżnicowanie wymogów dotyczących sprawności fizycznej kandydatów na żołnierzy zawodowych w zależności od płci wynika z różnicy zdolności motorycznych kobiety i mężczyzny. Fakt ten jest powszechnie znany i nie wymaga dodatkowego udowodnienia. To właśnie zarzucane zróżnicowanie daje równe prawa kobietom ubiegania się o przyjęcie do zawodów przypisanych wcześniej mężczyznom i jest oznaką konstytucyjnego równouprawnienia. Z tego również względu uchwała Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalająca warunki i tryb przyjęć kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego, w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, w jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć jest zasadna. W podobny sposób kwestia ta uregulowana została w art. 50a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Również zarzut naruszenia warunków trybu rekrutacji, poprzez niezachowanie wymogu przewidzianego w art. 68 § 2 k.p.a., tj. "Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole", nie jest zasadny. Protokół z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, na podstawie którego wydana została decyzja w stosunku do strony, został podpisany przez wszystkich członków Komisji Kwalifikacyjnej, czyniąc tym zadość wymogom powołanych przepisów - § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 614) "Po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego komisja egzaminacyjna sporządza protokół, w którym określa przebieg i wynik egzaminu" (porównaj wyrok WSA w Warszawie z 12 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 155/05 LEX nr 227649). Protokół, a przewiduje go wyżej wskazany przepis § 6 ust. 4 rozporządzenia, stanowi integralną część procesu decyzyjnego oraz podstawę do wydania decyzji i jako taki spełnia funkcje sformalizowanego dowodu. Zatem, może być traktowany jako podlegający art. 67 § 1 kpa. Skoro zaś tak, to w myśl art. 68 § 2 kpa powinien być podpisany przez wszystkich członków komisji, a brak jakiegokolwiek podpisu powinien być omówiony w protokole.

W opisanej w odwołaniu sytuacji, odwołujący się błędnie za protokół z postępowania kwalifikacyjnego wziął listę uczestników przystępujących do poszczególnych etapów postępowania kwalifikacyjnego. W ocenie organu odwoławczego lista uczestników postępowania nie stanowi protokołu w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. Tak więc, nie dopatrzono się uchybień i nieprawidłowości w opisanym wyżej zakresie. Biorąc zaś pod uwagę, że tylko w przypadku naruszenia warunków i trybu rekrutacji organ odwoławczy może zmienić decyzję Komisji Rekrutacyjnej, orzeczono jak na wstępie.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A.J. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, jako naruszających prawo. Jednocześnie wniósł o orzeczenie nakazania przyjęcia go do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w WSOWL we W.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisu art. 107 kpa, poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie faktyczne motywów rozstrzygnięcia;

- niewskazanie podstawy prawnej, tj. aktu organu uchwałodawczego Uczelni, ustalającego zasady i kryteria naboru, czyli naruszenie przepisu art. 107 kpa, poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie prawne podstawy rozstrzygnięcia;

- naruszenie warunków trybu rekrutacji, poprzez niezachowanie wymogu przewidzianego w art. 68 § 2 kpa;

- oparcie jej o niekonstytucyjną, w jego opinii, uchwałę Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalającą zasady i kryteria naboru, w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, w jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć;

- naruszenie art. 113, 183a, 183b Kodeksu pracy w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), poprzez rażące złamanie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wydane decyzje winny zostać uchylone, gdyż naruszają prawo. W opinii A. J. decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wszystkich ustawowych elementów, wymaganych przepisami prawa dla ważności decyzji administracyjnej. Nie zawiera ona uzasadnienia faktycznego dokonanego rozstrzygnięcia, co może rodzić wątpliwość co do jego prawidłowości, dodatkowo uniemożliwiając stronie skuteczną jego weryfikację. Uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, jednozdaniowe i oparte na domniemaniach, zaś argument wskazany w decyzji organu wyższej instancji uznający uzasadnienie decyzji za sporządzone prawidłowo jako zwięzłe i bezpośrednio wskazujące na faktyczną przyczynę rozstrzygnięcia uznać można za "desperacką" próbę naprawy niedostatecznie uzasadnionej decyzji.

W zaskarżonej decyzji brak jest także wskazania konkretnej podstawy prawnej, tj. aktu ustalającego kryteria naboru. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, skoro nie wskazano podstawy prawnej ustalającej rozbieżne kryteria dla kobiet i mężczyzn przy egzaminowaniu i ocenianiu kandydatów, kierowano się dowolnością i uznaniowością w ocenie.

Argumentacja przedstawiona w decyzji organu odwoławczego, że podstawa prawna określająca warunki i tryb przyjęć kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego wynika z informacji zamieszczonych na stronach internetowych WSOWL, świadczy według skarżącego o tym, iż organ wyższej instancji próbuje przeforsować pogląd, że niepotrzebnym jest wskazywanie w decyzji organu pierwszej instancji podstawy prawnej ustalającej zasady i kryteria naboru wobec faktu istnienia strony internetowej zawierającej owe informacje. Takie zachowanie jest naruszeniem prawa, gdyż zamieszczenie danych na stronie internetowej nie zwalnia organu od wskazania podstawy prawnej w wydanej przez siebie decyzji.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 67 kpa z każdej czynności prowadzonej przez organ administracji publicznej sporządza się protokół. Zgodnie zaś z treścią art. 68 kpa protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Protokół stanowi integralną część procesu decyzyjnego oraz podstawę do wydania decyzji i jako taki spełnia funkcje sformalizowanego dowodu.

Proces rekrutacji, w części dotyczącej testu sprawności fizycznej, powinien zakończyć się sporządzeniem protokołu, którego treść winna być odczytana i podpisana przez wszystkich zdających. Jak twierdzi skarżący, nigdy nie przedstawiono mu żadnego protokołu do podpisania, w szczególności dotyczącego wyników testu jego sprawności fizycznej. Ponadto, na wyraźną prośbę umożliwienia wglądu do protokołu, spotkał się ze stanowczą odmową osób prowadzących egzamin.

Brak możliwości natychmiastowej weryfikacji wyników pod kątem zgodności ze stanem rzeczywistym może prowadzić do wielu nadużyć, nieporozumień i niejasności, w ostateczności skutkujących przypisaniem wyników dowolnych lub wyników innej osoby.

Jak dalej wskazał skarżący, zasady i tryb naboru do Studium Oficerskiego zostały określone w Uchwale Senatu z dnia 24 maja 2007 Nr 16/2007. Została ona wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 614) w związku z ustawą o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawą - Prawo o szkolnictwie wyższym. Nie może być ona zatem niezgodna w swej treści z przepisami prawa w nich zawartymi, które przewidują m.in. konieczność sporządzenia protokołu z czynności organu.

Stanowisko organu wyższej instancji jakoby protokół, do którego wpisywane są wyniki testu sprawności fizycznej kandydatów był jedynie listą uczestników jest w całości chybiona, gdyż w takim wypadku uczestnik czynności administracyjnej nigdy nie mógłby zweryfikować go pod kątem zgodności ze stanem faktycznym. Brak podpisu skarżącego na protokole z czynności administracyjnej, jaką był test sprawności fizycznej, jest niewątpliwie naruszeniem owych przepisów prawa.

Zgodnie z treścią § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego komisja rekrutacyjna sporządza protokół, w którym określa przebieg i wyniki egzaminu.

Jak podkreślił skarżący, przepis rozporządzenia jest przepisem niższej rangi niż przepis ustawy i nie może być z nim sprzeczny. Przepisy tego rozporządzenia jedynie precyzują obowiązek sporządzenia protokołu nakładając go dodatkowo na komisję kwalifikacyjną. Nałożenie obowiązku sporządzenia protokołu na komisję kwalifikacyjną nie powoduje, iż z pozostałych czynności postępowania administracyjnego nie trzeba już takowych protokołów sporządzać.

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie należało sporządzić protokół zarówno z czynności postępowania administracyjnego polegającej na spisywaniu wyników testu sprawności fizycznej jak i określenia przebiegu i wyników egzaminu końcowego.

Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności ustalonych kryteriów naboru do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego skarżący natomiast wskazał, iż przedmiotowy egzamin przeprowadzony został z naruszeniem konstytucyjnych zasad równości. Kryteria naboru naruszają zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn w dostępie do kształcenia zawartą w treści art. 33 Konstytucji RP, z którego jednoznacznie wynika, iż kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym, a w szczególności równe prawo do kształcenia, zatrudnienia i awansów (...) zajmowania stanowisk, pełnienia funkcji oraz uzyskiwania godności publicznych i odznaczeń.

Ponadto z art. 32 Konstytucji jednoznacznie wynika, iż nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Skarżący dodał także, iż potwierdzenia tego stanowiska można poszukiwać w doktrynie i orzecznictwie. W jego przekonaniu, nie sposób zaprzeczyć, że przedmiotowy egzamin zasadniczo różnicuje kandydatów ze względu na płeć. Pomimo, iż zarówno kobiety jak i mężczyźni aplikują na to samo stanowisko, to kryteria przyjęć są różne. Zdecydowane faworyzowanie kobiet, jest nader rażącym wyrazem dyskryminacji mężczyzn. Kandydaci płci męskiej tylko i wyłącznie dlatego, że są mężczyznami poddawani są surowszym kryteriom i wymogom ocennym.

Organ odwoławczy uzasadniając różnicowanie w procesie rekrutacji kandydatów ze względu na płeć wskazał, iż wynika to z różnic motorycznych kobiety i mężczyzny, gdyż fakt ten jest powszechnie znany i nie wymaga udowodnienia. W rozumieniu organu to właśnie rozróżnienie kandydatów według płci jest wyrazem równouprawnienia kobiet w dostępie do stanowisk dotychczas zarezerwowanych dla mężczyzn.

Wzorowanie się na niekonstytucyjnym, w ocenie doktryny, art. 50a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy jako swoistego rodzaju usprawiedliwienie dla dyskryminowania jednej z płci należy uznać za argument nader chybiony z racji faktu, iż dyskryminująca Uchwała Senatu Nr 16/2007 została uchwalona w dniu 24 maja 2007 r., czyli rok przed wejściem w życie przepisu art. 50a ustawy.

Zdaniem skarżącego, takie rozumienie równości stoi w absolutnej sprzeczności z zasadą zakazu dyskryminacji, gdyż w jawny sposób wskazuje, iż na te same stanowiska przyjmuje się kobiety, które muszą spełnić inne, niższe kryteria niż mężczyźni. Jest to przejaw jawnego dyskryminowania mężczyzn.

Kodeks pracy w art. 183a powinność równego traktowania odnosi do nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz warunków dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych. W momencie przystąpienia do egzaminu skarżący nie był żołnierzem, jak większość kandydatów, zastosowanie do niego będzie miał więc Kodeks Pracy wraz z ustawami okołokodeksowymi - w pełnym zakresie regulacji.

Wobec powyższego skarżący uznał przeprowadzone postępowanie rekrutacyjne za postępowanie w przedmiocie "nawiązania stosunku pracy" zwłaszcza, że zgodnie z decyzją Nr 98/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 lutego 2008 r. obowiązują wyznaczone limity osobowe przyjęć, a nie ilość zdobytych punktów.

Wymieniony powyżej art. 18³a Kodeksu pracy w paragrafie pierwszym wymienia przykładowo cechy i okoliczności po stronie pracownika, które nie mogą stanowić kryterium różnicowania uprawnień i sposobu traktowania. Zarówno wszyscy pracownicy jak i kandydaci na pracownika powinni mieć jednakowe szanse przy uwzględnieniu jednakowego dla wszystkich kryterium doboru. Z przepisów expressis verbis wynika, iż dyskryminacja polega na zróżnicowaniu praw i obowiązków osób, które charakteryzują się taką samą istotną (relewantną) cechą. Jak podał skarżący, obowiązek pracodawcy równego traktowania pracowników oraz zakaz ich dyskryminacji wynika także z przepisów Konstytucji oraz przywołanych przez niego w skardze ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych.

Ostatecznie skarżący podniósł, że zgodnie z art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy informacja o wolnym miejscu zatrudnienia lub miejscu przygotowania zawodowego nie może zawierać wymagań dyskryminujących kandydatów ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, ani ze względu na przynależność związkową. Ustawa ta nie tylko zakazuje dyskryminacji, ale przewiduje także sankcje karne za tego typu praktyki.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy sam przyznaje, iż limitowanie przyjęć kandydatów jest bezpośrednio związane z zapewnieniem stanowiska służbowego każdemu absolwentowi po zakończeniu nauki. Wobec tego, postępowanie w przedmiocie przyjęcia do Studium Oficerskiego należy traktować jako postępowanie kwalifikacyjne zmierzające do nawiązania stosunku pracy i dlatego też żadne praktyki dyskryminacyjne ze względu na płeć kandydatów są niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Rektor-Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W., podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Nadto, po dokonaniu analizy zarzutów skargi organ decyzyjny podniósł, że w jego ocenie zaskarżone decyzje organów wojskowych odpowiadają wymogom formalnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 68 § 2 oraz art. 107 w zakresie ich uzasadnienia faktycznego i prawnego. Natomiast przepisy prawa pracy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, a zatem rozważania skarżącego co do zróżnicowania kandydatów względem płci należy uznać za bezzasadne. Zasadnym natomiast jest podniesienie, że tego rodzaju rozdzielenie (kobiet od mężczyzn w zakresie sprawności fizycznej) przewiduje art. 50a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Rektor-Komendant WSOWL podkreślił również, że kwestionowana przez skarżącego uchwała Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. wnioskująca o ustalenie warunków i trybu rekrutacji w roku 2008 wynika wprost z art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) i została zaakceptowana przez Ministra Obrony Narodowej.

Z kolei, kryteria testu z wychowania fizycznego wraz z tabelami wyników osobno dla mężczyzn i kobiet oraz kryteria egzaminu z języka angielskiego zostały ustalone rozkazem z dnia 31 marca 2008 r. Nr 10.

Jak dalej podał organ decyzyjny, skarżący uzyskał następujące wyniki z egzaminu:

I. z wychowania fizycznego:

1. podciąganie na drążku 3 razy – 0 pkt

2. bieg 10x10 m – 30,6 sek. – 7 pkt

3. bieg 1000 m – 3,56 min. – 0 pkt

Łącznie za trzy konkurencje – 7 pkt

II. z języka angielskiego – 70 pkt – niezaliczony

III. z rozmowy kwalifikacyjnej – 0 pkt

Łącznie za cały egzamin skarżący uzyskał 77 punktów.

Wobec 5 miejsc przyznanych dla kandydatów skarżący uzyskał wyniki na tyle słabe, że pozostał poza ustalonym limitem i nie mógł być przyjęty do Studium Oficerskiego.

Nadto podniesiono, że żądanie skarżącego nakazania przez Sąd przyjęcia go do Studium Oficerskiego nie znajduje umocowania w rozdziale 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2008 r. skarżący, ustosunkowując się do twierdzeń i zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę wyartykułował dodatkowe zarzuty, świadczące w jego przekonaniu, o wydaniu zaskarżonych decyzji niezgodnie z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, a także zarzuty dotyczące niezgodności z prawem zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz zarzuty dotyczące przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego niezgodnie z jego zasadami oraz przepisami prawa.

Jak podniósł skarżący, zarzutów tych nie mógł przywołać w odwołaniu ani w skardze, gdyż o uzasadniających je informacjach, tj. o ilości uzyskanych punktów w postępowaniu kwalifikacyjnym, o wynikach drugiego i trzeciego etapu postępowania kwalifikacyjnego, a także treści protokołów oraz notatki dowiedział się dopiero w trakcie postępowania sądowego. Skarżący ponadto oświadczył, iż nigdy nie został poinformowany o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości dokonania wglądu w akta przedmiotowej sprawy.

Zdaniem A. J. informacje przedstawione w odpowiedzi na skargę winny znaleźć się w uzasadnieniu faktycznym kwestionowanych decyzji, co jednak nie nastąpiło.

Skarżący stwierdził, że postępowanie kwalifikacyjne winno być przeprowadzone zgodnie z zasadami wskazanymi w Uchwale Senatu WSOWL Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007r. W szczególności, drugi i trzeci etap postępowania kwalifikacyjnego winny być przeprowadzone rzetelnie, gdyż to właśnie ich wynik stanowił podstawę przyznawania punktów i oceny kandydata, a tym samym miał zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy i wydanych decyzji.

Drugi etap postępowania kwalifikacyjnego polegał na przeprowadzeniu egzaminu z języka angielskiego oraz z wychowania fizycznego. W niniejszej sprawie egzaminy takie przeprowadzono i spisano z nich protokoły. Jednakże strona nie miała jakichkolwiek możliwości dokonania ich weryfikacji pod kątem zgodności ze stanem faktycznym, gdyż nie zostały one jej odczytane oraz przedstawione do podpisu, a ponadto o ich treści skarżący dowiedział się dopiero na etapie postępowania sądowego.

Trzeci etap postępowania kwalifikacyjnego polegał na przeprowadzeniu przez podkomisję Nr 2 rozmowy kwalifikacyjnej. Zgodnie z zawartymi na 3 stronie załącznika do wyżej wskazanej Uchwały Senatu zasadami postępowania kwalifikacyjnego, na podstawie rozmowy kwalifikacyjnej komisja rekrutacyjna przyznaje 50 pkt kandydatowi, który wykazuje predyspozycje do szkolenia oficerskiego w określonej grupie osobowej oraz posiada motywacje do zawodu oficera lub przyznaje 0 pkt kandydatowi, który nie posiada predyspozycji do szkolenia oficerskiego w określonej grupie osobowej lub motywacji do zawodu oficera. Przy czym, skarżący podał, iż zachodzi sprzeczność pomiędzy zasadami wskazanymi w Uchwale Senatu, a dyspozycjami wynikającymi z załącznika Nr 3 do rozkazu Komendanta WSOWL Nr 10 z dnia 31 marca 2008 r., z którego wynika, że kandydatowi przyznaje się nie 0 pkt lub 50 pkt lecz "do 50 pkt".

Nadto, jak podkreśla skarżący, z przeprowadzonej rozmowy kwalifikacyjnej została sporządzona zaledwie notatka. Tymczasem, ten etap postępowania kwalifikacyjnego wymagał sporządzenia protokołu, gdyż była to czynność mająca istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 67 kpa. Był to etap punktowany, a od ilości zdobytych punktów zależała pozycja kandydata. W protokole zaś winny znaleźć się informacje o składzie osobowym komisji przeprowadzającej rozmowę kwalifikacyjną, zadanych pytaniach, udzielonych odpowiedziach, a także wszystkich innych okolicznościach mających istotne znaczenie dla oceny predyspozycji egzaminowanego kandydata.

Sporządzenie notatki z czynności, z której należy sporządzić protokół jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a tym samym naruszeniem zasad postępowania kwalifikacyjnego. Ponadto, stwierdzenie zawarte w sporządzonej notatce wskazujące na rzekomo niskie przygotowanie merytoryczne skarżącego polegające na słabej znajomości przepisów prawa administracyjnego jest nieprawdziwe. Treść notatki jest tym bardziej krzywdząca, gdyż skarżący z zawodu jest adwokatem i radcą prawnym wykonującym w chwili obecnej zawód radcy prawnego, a więc posiada uprawnienia umożliwiające świadczenie pomocy prawnej w Polsce, zdobyte po zdaniu egzaminów państwowych. O fakcie posiadania przez skarżącego uprawnień do wykonywania zawodu radcy prawnego i adwokata komisja prowadząca rozmowę kwalifikacyjną doskonale wiedziała, gdyż wynikało to z dokumentacji załączonej do wniosku o przyjęcie do studium oficerskiego. Takie zachowanie wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 212 § 1 Kodeksu karnego.

Skarżący nadmienił też, że w trakcie prowadzonej z nim rozmowy członkowie podkomisji Nr 2 wyraźnie oświadczyli, iż nie czują się kompetentni do weryfikowania jego wiedzy pod kątem znajomości prawa, gdyż jest on radcą prawnym i adwokatem. Skarżący oświadczył, iż w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej nie padło ze strony członków podkomisji Nr 2 żadne pytanie mające zweryfikować jego przygotowanie merytoryczne w zakresie prawa administracyjnego. Członkowie podkomisji ograniczyli się jedynie do pytań o motywy, którymi się kierował, a także do pytania o wymienienie stopni wojskowych. Tymczasem, treść notatki z rozmowy kwalifikacyjnej jednoznacznie wskazuje, iż przyczyną przyznania 0 pkt był niski poziom merytorycznego przygotowania w zakresie prawa administracyjnego. Przy czym, nie zarzucono mu braku predyspozycji do szkolenia oficerskiego w grupie osobowej obsługi prawnej (na szkoleniu oficerskim nie szkoli się w zakresie prawa) ani też braku motywacji do zawodu oficera.

Zdaniem A. J., w świetle postanowień Uchwały Senatu, Komisja Rekrutacyjna nie miała kompetencji do sprawdzania jego znajomości prawa, w tym prawa administracyjnego. Dokonując tego typu czynności Komisja Rekrutacyjna przekroczyłaby ramy swoich kompetencji, co oznaczałoby kolejne naruszenie zasad postępowania kwalifikacyjnego.

W niniejszej sprawie, choć faktycznie członkowie podkomisji Nr 2 uznając się niekompetentnymi do weryfikacji jego wiedzy pod kątem znajomości prawa, odstąpili od sprawdzenia jego merytorycznego przygotowania, to jednak treść notatki świadczy o czym innym.

Mając powyższe na uwadze skarżący zarzucił, iż twierdzenia zawarte w notatce z przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej stanowią poświadczenie nieprawdy będące przestępstwem.

W dalszej części pisma procesowego skarżący przytoczył argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu ustawy kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z zupełnie innych powodów, aniżeli tych, które zostały w niej zawarte. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona wydana bez podstawy prawnej.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest ostateczna decyzja Rektora-Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...]we W. z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W. z dnia [...] r. nr [...], odmawiająca przyjęcia skarżącego do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Wojsk Lądowych we W.

Postępowanie rekrutacyjne kandydatów na studia jest unormowane w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, Senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Podjętą w tej sprawie uchwałę uczelnia podaje do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy, i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego.

Podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 70 ust. 5 Konstytucji uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swego działania na zasadach określonych w ustawach. Przez autonomię szkół wyższych "rozumieć należy konstytucyjnie chronioną sferę wolności prowadzenia badań naukowych i kształcenia w ramach obowiązującego porządku prawnego" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2000 r., SK 18/99, OTK ZU 2000, nr 7, poz. 258). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego (samorządnego) decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków. Konsekwencją przyznanej autonomii jest także swoboda uczelni wyższych w ustalaniu zasad i kryteriów rekrutacji na poszczególnych kierunkach studiów. W myśl art. 169 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, warunki i tryb rekrutacji na studia ustala w drodze uchwały senat uczelni wyższej.

Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych [...] we W. jest uczelnią publiczną nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej (art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym). Zgodnie z art. 5 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym uczelnie wojskowe są jednocześnie jednostkami wojskowymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.) i realizują zadania związane z obroną narodową. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony: "Przez jednostkę wojskową rozumie się jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych, funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki". Powyższe regulacje wskazują, że uczelnia wojskowa, jako jednostka wojskowa, nie dysponuje pełnym zakresem autonomii, o której mowa w art. 70 ust. 5 Konstytucji i art. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym.

Normatywnym wyrazem ograniczenia autonomii uczelni wojskowych jest odrębna procedura ustalania warunków i trybu przyjęcia na studia określona w art. 169 ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z treścią tego przepisu w uczelni wojskowej warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych ustala, na wniosek senatu, odpowiednio Minister Obrony Narodowej. Zatem w uczelniach wojskowych, to nie senat uczelni ustala warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów, lecz, na wniosek senatu, czyni to Minister Obrony Narodowej. Analiza treści przepisu art. 169 ust. 10 prowadzi do konstatacji, że ustawodawca pozostawił władzom uczelni (senatowi) jedynie prawo współuczestniczenia w procedurze ustalenia warunków i trybu przyjmowania na studia, zaś obligatoryjne upoważnienie w tym zakresie przydał Ministrowi Obrony Narodowej.

Z treści przepisu upoważniającego jednoznacznie wynika norma zobowiązująca Ministra Obrony Narodowej do ustalenia, na wniosek senatu, warunków i trybu rekrutacji kandydatów na studia. Minister Obrony Narodowej powinien zatem, w formie zarządzenia, ustalić warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych. Uchwala senatu uczelni określająca warunki i tryb przyjmowania kandydatów na studia powinna stanowić załącznik do zarządzenia ministra. Ustawa bowiem wyraźnie stanowi, że Minister "ustala na wniosek senatu", co oznacza, iż jest związany wnioskiem senatu w tym zakresie i nie może ustalić zasad rekrutacji samoistnie.

Zarządzenie Ministra powinno zostać opublikowane w dzienniku urzędowym resortu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych, (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 68, poz. 449), w dziennikach urzędowych ministrów kierujących działami administracji rządowej oraz w dziennikach urzędowych urzędów centralnych ogłasza się akty normatywne organu wydającego dziennik urzędowy i nadzorowanych przez niego urzędów centralnych.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że postępowanie rekrutacyjne do studium oficerskiego w roku akademickim 2008/2009, w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W. prowadzone było na podstawie warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku akademickim 2008/2009, stanowiących załącznik do uchwały Senatu Szkoły nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r.

Pismem z dnia 19 lipca 2008 r. Senat Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W., na podstawie art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o ustalenie warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w roku akademickim 2008/2009, na zasadach określonych w załączniku do uchwały Senatu nr 16/2007 z 24 maja 2008 r.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. Dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Obrony Narodowej, poinformował Rektora-Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W., że "Minister Obrony Narodowej zaakceptował uchwałę Senatu" nr 16/2007.

Zdaniem Sądu Minister Obrony Narodowej istotnie naruszył przepis kompetencyjny art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż nie ustalił w drodze własnego aktu prawnego warunków i trybu przyjęcia na studia (studium) w roku akademickim 2008/2009 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych [...] we W., tylko "zaakceptował" uchwałę Senatu, do czego nie miał upoważnienia ustawowego.

W państwie prawa organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7) wynika, że zadania i kompetencje, sposób ich wykonania oraz więzi między podmiotami administracji publicznej są uregulowane prawnie. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne (upoważniające) powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, ponieważ zostały wydane bez podstawy prawnej.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – orzeczono jak w sentencji.

W myśl art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany orzec, w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. W rozpatrywanej sprawie nie zachodziła potrzeba orzekania w tym przedmiocie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.