Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 600/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. J. i P. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na skutek pisma podpisanego nazwiskiem E. H. zam. w C. przy ul. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. przeprowadził kontrolę budynku gospodarczego zlokalizowanego w C. przy ul. [...].Przed dokonaniem oględzin dnia 10 kwietnia 2015 r. E. H. oświadczyła, że to nie ona napisała i podpisała wspomniane wyżej pismo.

W trakcie powyższych oględzin stwierdzono, że budynek gospodarczy (szopa na narzędzia) o wymiarach 3x4 m została posadowiona bez zgłoszenia w odległości około 1 metra od dwóch granic działki. Właściciele działki A. i P. J. oświadczyli, że zgłoszą budowę budynku gospodarczego z zachowaniem prawem wymaganych odległościach i dostosują obiekt do tego zgłoszenia. Zgłoszenia dokonali pismem z dnia 20 maja 2015 r. Jednakże Prezydent Miasta C. pismem z dnia 18 czerwca 2015 r. poinformował wnoszących, iż obiekt tego typu (budynek gospodarczy drewniany o wymiarach 3x4 m) nie podlega regulacji prawa budowlanego, gdyż nie może zostać uznany za obiekt budowlany.

Dnia 27 listopada 2015 r. PINB dla miasta C. przeprowadził kolejną kontrolę przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika ze sporządzonego na tę okazję protokołu, stan nieruchomości nie uległ zmianie.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] PINB wydał A. i P. J. nakaz rozbiórki budynku gospodarczego. Uznał, że obiekt został wzniesiony bez prawem wymaganego zgłoszenia. Brak również możliwości jego legalizacji, gdyż nie odpowiada warunkom technicznym jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w zakresie lokalizacji od granic działki).

Na skutek odwołania A. i P. J. sprawę rozpatrywał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał skarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego zarówno ustalenia organu I instancji, jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyli A. i P. J. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucili [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K.:

- naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

- naruszenie art. 14 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak w protokole informacji o wydanej ustnie decyzji nakazującej rozbiórkę,

- brak uwzględnienia okoliczności, iż wyrażają zgodę na zachowanie budynku oraz brak konieczności jego rozbiórki,

- nieinformowanie ich o podejmowanych przez organy administracji czynnościach procesowych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). "organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej". Jednocześnie w świetle art. 29 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane budowa parterowych budynków gospodarczych wolnostojących takiego zgłoszenia wymaga. Sąd zwraca uwagę, iż stan prawny w tym zakresie na przestrzeni lat ulegał zmianie, jednakże nie ma to wpływu na rozstrzyganą sprawę. Budynek gospodarczy jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i podlega regulacji tej ustawy. Informacja zawarta w piśmie Prezydenta Miasta C. z dnia 18 czerwca 2015 r. jest nieprawdziwa. Być może organ administracji architektoniczno-budowlanej błędnie zinterpretował treść art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo budowlane w związku z art. 30 ust. 1 tego aktu, który obecnie zezwala na budowę bez zgłoszenia parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Dotyczy to jednak wyłącznie obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę legalności wzniesienia będącego przedmiotem postępowania budynku gospodarczego.

W związku z tym, iż budynek został wzniesiony bez wymaganego prawem zgłoszenia (czego zresztą skarżący nie kwestionują) organ nadzoru budowlanego mógł podjąć działania w celu legalizacji obiektu budowlanego. Ta jednak okazała się niemożliwa, gdyż lokalizacja obiektu narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Zgodnie z tym przepisem "jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy".

Niezgodność budynku gospodarczego z warunkami technicznymi słusznie zatem została potraktowana przez organ nadzoru budowlanego jako przesłanka do wydania nakazu jego rozbiórki.

W kontekście powyższego zarzuty skargi są bezzasadne. Organ nadzoru budowlanego w sposób wystarczający wyjaśnił okoliczności dokonanej samowoli budowlanej i braku możliwości jej legalizacji. Bezprzedmiotowa była przy tym okoliczność, iż skarżący wyrazili zgodę na zachowanie budynku. Z akt administracyjnych wynika, iż byli informowani o podejmowanych przez PINB dla miasta C. czynnościach. Uczestniczyli wszak w oględzinach budynku, umożliwiono im również zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Za niezrozumiały skład orzekający uznaje wreszcie zarzut dotyczący braku w protokole z oględzin "informacji o wydanej ustnie decyzji nakazującej rozbiórkę". Taka decyzja wówczas nie została wydana.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.