Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1600/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, sędzia WSA Andrzej Siwek ( spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] i A.B. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...], ([...]) Minister Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm., zwany dalej "ustawą ZRID"), po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...], Z. B., A. B. oraz K. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Projekt budowy dróg rowerowych dla wybranych dróg publicznych na terenie gminy [...]" w ramach zadania: "Budowa węzła przesiadkowego na [...] w [...] wraz z przystosowaniem układu komunikacyjnego". Etap 3 - Rozbudowa ul. [...] (DK[...]) - budowa ciągów pieszo-rowerowych o dł. 1,46 km w [...] 0+495 - 1+700, uchylił mapę przedstawiającą proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącą integralną część zaskarżonej decyzji jako załącznik nr 1 - w zakresie dotyczącym działek nr [...] i nr [...], z obrębu [...] i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia:

- mapy przedstawiającej proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu - w zakresie dotyczącym działek nr [...] i nr [...], z obrębu [...] - stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji,

- oświadczenia projektanta dotyczącego wskazania przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu, stanowiącego załącznik nr 2 do decyzji.

W pozostałej części decyzję I instancji utrzymano w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2018 r., uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania, Prezydent Miasta [...], zwany dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Projekt budowy dróg rowerowych dla wybranych dróg publicznych na terenie gminy [...]" w ramach zadania: "Budowa węzła przesiadkowego na [...] w [...] wraz z przystosowaniem układu komunikacyjnego". Etap 3 - Rozbudowa ul. [...] (DK[...]) - budowa ciągów pieszo-rowerowych o dł. 1,46 km w [...] 0+495 - 1+700.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] stycznia 2019 r. decyzję Nr [...], znak: [...], udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Projekt budowy dróg rowerowych dla wybranych dróg publicznych na terenie gminy [...]" w ramach zadania: "Budowa węzła przesiadkowego na [...] w [...] wraz z przystosowaniem układu komunikacyjnego". Etap 3 - Rozbudowa ul. [...] (DK[...]) - budowa ciągów pieszo-rowerowych o dł. 1,46 km w [...] 0+495 - 1+700, oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji Wojewody [...] odwołania, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wnieśli: Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] (pismo z dnia 31 stycznia 2019 r.), Z. B. (pismo z dnia 31 stycznia 2019 r.), A. B. (pismo z dnia 31 stycznia 2019 r.), K. K. (pismo z dnia 31 stycznia 2019 r.).

Odwołujący się podnieśli zarzuty w zakresie dotyczącym lokalizacji inwestycji na działce nr [...], z obrębu [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Minister Rozwoju (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") uchylił mapę przedstawiającą proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia:

- mapy przedstawiającej proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu - w zakresie dotyczącym działek nr [...] i nr [...], z obrębu [...] - stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji,

- oświadczenia projektanta dotyczącego wskazania przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu, stanowiącego załącznik nr 2 do decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. W ocenie Ministra przebieg przedmiotowej inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżących został wyznaczony zgodnie z prawem, a rozwiązania projektowe zatwierdzone w decyzji Wojewody [...] są prawidłowe.

Organ odwoławczy zauważył, iż brak zgody skarżących na realizację przedmiotowej inwestycji na części ich działki nr [...], z obrębu [...], w koncepcji przyjętej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Wojewody [...], nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy drogowej, nie uzależniają udzielenia inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem, bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości. Wobec powyższego brak zgody skarżących stron na realizację przedmiotowej inwestycji w obszarze ww. działki nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji Wojewody [...].

Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, że przejęcie części ww. działki na której - jak wskazują skarżący - znajduje się parking dla mieszkańców okolicznych bloków, spowoduje utrudnienia i zmniejszenie komfortu dla mieszkańców i atrakcyjność nieruchomości lokalowych, organ wskazał, że iż wskazane przez skarżących kwestie nie są przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W postępowaniu w sprawie wydania takiej decyzji zarówno wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Nieuniknione jest to, że realizacja inwestycji drogowych stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Z samej bowiem istoty przedsięwzięcia drogowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją.

Minister wskazał, że wezwany przez organ odwoławczy inwestor wyjaśnił, iż na części ww. działki nr [...], leżącej po stronie północnej drogi krajowej nr [...](ul. [...]), ujętej we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, nie ma wydzielonych miejsc postojowych. Pojazdy parkujące obecnie przy nieruchomości dojeżdżają do niej z ulicy [...] korzystając z obniżonego krawężnika przejścia dla pieszych. Zdaniem inwestora - jako podmiotu wyspecjalizowanego w przedmiotowej dziedzinie i posiadającego odpowiednią wiedzę fachową - dojazd taki nie spełnia wymagań przepisów budowlanych i nie stanowi w ich rozumieniu zjazdu z drogi publicznej.

W ocenie inwestora, wyznaczenie miejsc postojowych od strony drogi krajowej nr [...]w stanie projektowanym nie jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego i jako takie nie powinny być brane pod uwagę. Inwestor wskazał, iż teren wokół budynku [...]posiada zarówno miejsca parkingowe, jak i strefę dostaw do obiektów użytkowych od strony podwórza. Ewentualne braki miejsc parkingowych związane z innym wskaźnikiem motoryzacji od przyjmowanego podczas budowy budynku [...]- w ocenie inwestora - należy zrekompensować poprzez reorganizację zagospodarowania działki ww. działki nr [...] od strony podwórza.

Ponadto, inwestor wskazał, iż istniejący znak drogowy przy budynku nr [...]wyznaczający miejsca postojowe bezpośrednio przy przystanku tramwajowym nie odpowiada załącznikowi nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drodze (Dz. U. Nr 220 poz. 2181, z późn. zm.). Według inwestora, wyznaczone przez Spółdzielnię miejsca postojowe przy przystanku tramwajowym są niezgodne z przepisami, gdyż miejsca postojowe w liczbie do 4 można lokalizować w odległości minimum 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Według inwestora, w obecnej lokalizacji mogą się znajdować jedynie miejsca dla niepełnosprawnych przy uwzględnieniu dogodnego zjazdu na nie z drogi publicznej, którego w stanie istniejącym brak. Jak wyjaśnił inwestor, w stanie istniejącym komunikacja odbywa się poprzez obniżony krawężnik na długości elewacji zachodniej, dojazd do placu, na- którym obecnie parkują pojazdy przy elewacji południowej przecina duży potok pieszych i zgodnie z zasadami BRD (bezpieczeństwa ruchu drogowego) jest niebezpieczny.

Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem Z. B., A. B. oraz K. K. dotyczącym tego, iż w sprawie doszło do naruszenia ich prawa własności. Otóż zdaniem Ministra w rozpatrywanej sprawie doszło do ograniczenia czy też uszczuplenia praw stron, ale nie do naruszenia (rozumianego jako bezprawnego) tych praw, podlegających ochronie konstytucyjnej. Liniowy charakter inwestycji drogowych dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją. Jeśli przyjmujemy, że przebieg inwestycji jest wyznaczany w sposób racjonalny przez grono specjalistów posiadających odpowiednie przygotowanie zawodowe, musimy też przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę inwestycji.

Jak stwierdził Minister działka nr [...] jest niezbędna dla wykonania celu publicznego w postaci budowy przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z decyzją organu I instancji ww. działka nr [...] została podzielona na działki o nr [...], która została przeznaczona pod inwestycję, oraz nr [...], która została przy dotychczasowym właścicielu. W ocenie Ministra zaskarżona decyzja Wojewody nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności. Teren ww. działki nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji.

Jak ustalił Minister, inwestor w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wyjaśnił, iż zgodnie z założeniem Gminy [...], w ciągu ul. [...] (droga krajowa nr [...]) na głównej osi wschód - zachód miasta [...] ma zostać wybudowana ścieżka rowerowa łącząca kolejne dzielnice miasta. Wskazał dodatkowo, iż istniejąca droga krajowa nr [...]przebiega przez zainwestowany teren śródmieścia. Jedyna możliwość poszerzenia pasa drogowego jest od strony północnej przy nitce torowiska tramwajowego, co zostało zaprojektowane. Założenie to zatem jest zgodne z integracją transportu miejskiego.

W ocenie organu odwoławczego, w wyniku przyjętych rozwiązań technicznych uzyskano separację pieszych wychodzących z tramwaju od rowerzystów, poprzez wykonanie zieleńca. Ponadto ze względu na ochronę środowiska (poprzez ograniczenie wycinki drzew), a także ze względów utrzymaniowych oraz mając na uwadze obiekty handlowe usytuowane w części parterowej budynku [...], jak i dużego potoku pieszych wykonano ciąg pieszy o szerokości 4,20 m przy elewacji południowej, uzyskując w ten sposób uciąglenie istniejących ciągów pieszych, co spowodowało konieczność zajęcia pod inwestycję części ww. działki nr [...]. W stanie istniejącym, w ocenie organu odwoławczego, piesi przemieszczają się po prywatnej nieruchomości (tj. ww. działce nr [...]) i brak jest ciągłości ciągów pieszych.

Dlatego też zdaniem Ministra zarzut skarżących stron co do niewłaściwego przebiegu inwestycji jest bezzasadny. Organ wskazał, że określenie innego przebiegu inwestycji mogłoby również stanowić podstawę do sprzeciwu innych właścicieli nieruchomości zlokalizowanych wzdłuż proponowanego przez skarżących przebiegu inwestycji. Realizacja inwestycji drogowych z reguły wiąże się z ograniczeniem a często z odebraniem praw do nieruchomości. Zmiana przebiegu planowanej inwestycji mająca na celu polepszenie sytuacji jednych właścicieli następuje zawsze kosztem drugich. Ich interesy są najczęściej sprzeczne i trudne do pogodzenia.

Odnosząc się do zarzutu Z. B., A. B. oraz K. K., iż inwestor przejmując część ww. działki powinien wyznaczyć ze swoich zasobów inną nieruchomość zamienną na parking samochodowy, Minister podniósł, że kwestie te nie mogą być przedmiotem rozpatrywania organu odwoławczego w sprawie zaskarżonej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Ewentualna możliwość przyznania nieruchomości zamiennej nie może być rozstrzygana w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która zezwala jedynie na samą realizację inwestycji. Sprawy związane z procesem wykonania inwestycji, jej finansowaniem i wypłatą odszkodowań stanowią bowiem odrębne sfery, których decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w żaden sposób nie reguluje.

Za niezasadny organ uznał wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" dotyczący zmiany podziału nieruchomości w sposób zapewniający należytą funkcjonalność pozostałej części nieruchomości. Spółdzielnia we wniosku tym podniosła, że przedstawiony podział ww. działki nr [...] jest nie do zaakceptowania, bowiem poprowadzenie linii rozgraniczającej po obrysie budynku uniemożliwi prowadzenie jakichkolwiek prac na elewacji budynku wielorodzinnego XI kondygnacyjnego, gdyż zadaszenie znajdujące się nad parterem budynku przy ul. [...]będzie znajdowało się już na terenie Gminy [...], a uzyskanie zgody właściciela na wejście w teren w celu wykonania prac wygeneruje dodatkowe koszty dla mieszkańców ww. budynku, co ograniczy także możliwość wykorzystywania, przez istniejące na parterze budynku lokale użytkowe, terenu na prowadzenie działalności w okresie letnim.

Zdaniem organu argumentacja skarżącej Spółdzielni w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma charakter interesu faktycznego, a więc takiego, który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej. Jeżeli w wyniku realizacji inwestycji skarżąca Spółdzielnia poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie jej przysługiwało roszczenie odszkodowawcze (dochodzone jednak w trybie cywilnym a nie administracyjnym).

W kontekście ww. zarzutu skarżącej Spółdzielni Minister odwołał się do pojęcia skrajni drogi, wskazując, że jest to, w myśl przepisów § 54 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, z późn. zm ), wolna przestrzeń nad drogą o określonych w tych przepisach i załączniku do rozporządzenia wymiarach. Zgodnie zaś § 54 ust. 4 ww. rozporządzenia, wysokość skrajni nad chodnikiem lub ścieżką rowerową powinna być nie mniejsza niż 2,50 m, a w wypadku ich przebudowy albo remontu może być zmniejszona do 2,20 m. W piśmie z dnia 20 grudnia 2019 r., znak: [...], inwestor podniósł, iż wartość skrajni drogi nad projektowanym chodnikiem na wysokości budynku przy ul. [...], położonego na ww. działce nr [...], jest zmienna i wynosi od 294 do 296 cm od wykończonej nawierzchni w stanie istniejącym i projektowanym, co jest zgodne z § 54 ust. 4 ww. rozporządzenia. Tym samym, zadaszenie budynku znajdującego się na spornej działce znajduje się już poza skrajnią drogi, gdzie ustawodawca wprowadza konkretne obostrzenia dotyczące naruszania tej przestrzeni. W konsekwencji fakt, iż dach ww. budynku będzie znajdował się nad pasem drogowym rozbudowywanej ulicy nie stanowi o naruszeniu prawa. Ponadto, z wyjaśnień przedstawionych przez inwestora wynika, iż wyznaczenie pasa drogowego na terenach miejskich silnie zurbanizowanych do lica budynku jest jak najbardziej właściwe. Inwestor wskazał również, iż istniejące granice ww. działki (od str. [...]) także przebiegają po obrysie budynku.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1600/20) oraz A. B. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1601/20).

Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] postawiła zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej jako "p.b.") w zw. z art. 11i ust. 1 ustawy ZRID poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż interes faktyczny skarżących związany z występowaniem dodatkowego zadaszenia budynku XI kondygnacyjnego, usytuowanego w [...] przy ul. [...], nie jest jednocześnie interesem prawnym, kiedy podstawa takiego interesu prawnego wynika wprost z ustawy Prawo budowlane, a wyraża się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego;

2. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne rozważenie i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i bezkrytyczne podejście do stanowiska inwestora, który co do zarzutów skarżących zaprezentował argumentację sprzeczną z prawem (strefa oddziaływania obiektu oraz usytuowanych na tym terenie znaków drogowych), a przez to pominięcie zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego zarzutów i wniosków;

b) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne rozważenie i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego było dokonanie błędnego ustalenia, iż dach budynku usytuowanego w [...] przy ul. [...], znajdujący się nad pasem drogowym rozbudowywanej ulicy, w kontekście obszaru oddziaływania tego obiektu, nie stanowi podstawy sformułowania zarzutu naruszeniu prawa, a to co do obszaru oddziaływania obiektu budowlanego;

c) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne rozważenie i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego było dokonanie błędnego ustalenia, iż wniosek skarżących, w zakresie zmiany podziału nieruchomości dz. [...], w sposób zapewniający należytą funkcjonalność pozostałej części nieruchomości skarżących, jest li tylko jej interesem faktycznym, gdy w zakresie obszaru oddziaływania budynku usytuowanego w [...] przy ul. [...], powyższe realizuje oczywisty interes prawny (art. 3 pkt 2 p.b. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego), w szczególności w zakresie swobodnego dojazdu do lokali użytkowych znajdujących się na parterze tego budynku oraz faktycznie istniejącego parkingu od strony południowej budynku.

Skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów postępowania. Podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo wskazała, że wbrew stanowisku Ministra Rozwoju, istnieje po stronie organów administracji publicznej możliwość weryfikacji rozwiązań prezentowanych przez inwestora w zakresie realizacji inwestycji drogowej. Pogląd taki został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 1646/17), gdzie przedstawiono, że "Dopuszczalna jest weryfikacja przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocena przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego.". Nie jest zatem tak, jak twierdzi Minister Rozwoju, żeby administracji publicznej były związane żądaniami inwestora. Ponadto skarżąca wskazała, że poczynając od strony siódmej uzasadnienia skarżonej decyzji, Minister Rozwoju ogranicza się li tylko do ocen i twierdzeń inwestora: Ograniczenie się do przytoczenia stanowiska inwestora - drugiej strony postępowania, uznać należy zatem za niewypełniające zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tym bardziej, iż trudno spodziewać się, że inwestor, któremu zależy na szybkim przeprowadzeniu inwestycji drogowej, uwzględni zarzuty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania przed organem I instancji i zmieni przygotowany przez siebie projekt na tym etapie postępowania.

Skarżąca powtórzyła zarzut dotyczący kwestii dachu budynku usytuowanego w [...] przy ul. [...], znajdującego się nad pasem drogowym rozbudowywanej ulicy, wskazując że organ ustosunkował się do niego w sposób powierzchowny, a zdaniem skarżącej niewątpliwie jest to zarzut wypływający z oczywistego interesu prawnego, uregulowanego w przepisach Prawa budowlanego. Umknęło uwadze Ministra Rozwoju, iż przedmiotowy budynek składa się z XI kondygnacji, gdzie na każdej znajduje się około dziesięciu mieszkań. Zakładając, iż każde z nich, zamieszkałe jest średnio przez trzy osoby, społeczność tego jednego budynku to co najmniej trzysta trzydzieści osób. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, iżby społeczność użytkowników drogi rowerowej oraz ich interes, miała prymat nad interesem mieszkańców, a przeto nie można dyskryminować potrzeb mieszkańców ww., co do posiadania odpowiedniej (a i tak wciąż zbyt małej) liczby miejsc parkingowych. Stanowisko Inwestora w tym zakresie zmierza do przerzucenia wszelkich obowiązków w tej materii na skarżącą. Odnosi się to w szczególności do budowy nowych miejsc parkingowych poprzez reorganizację zagospodarowania działki nr [...]. Inwestor (a w ślad za nim organ II instancji) nie pokusił się już o wyjaśnienie, co rozumie przez pojęcie "strony podwórza", od której rzekomo ma znajdować się parking oraz strefa dostaw do obiektów użytkowych. Podkreślenia wymaga, że zwykła analiza zdjęć satelitarnych przedmiotowej działki pozwoliłaby organowi tak I, jak i II instancji, dojść do przekonania, że opisywana przez Inwestora kwestia, jest sferą fantazji, nie zaś realną oceną rzeczywistości. Biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowym budynku znajduje się około stu dziesięciu lokali, z czego przeważająca część mieszkańców posiada co najmniej jeden samochód osobowy (przy czym, oczywistym jest, iż wiele rodzin posiada dwa albo i więcej), nie ma możliwości takiego zagospodarowania przedmiotowego terenu, by odpowiednią liczbę miejsc parkingowych wybudować. Dodatkowe ograniczenie w tej materii, tworzone przez wzmiankowaną decyzję, będzie prowadziło do uszczuplenia i tak niskiej liczby miejsc parkingowych. "Podwórze", o którym wspomina inwestor, dzielone jest przez kolejne 3 budynki, gdzie mieszkają dalsi lokatorzy, również posiadający samochody osobowe. Skarżąca wskazała także, iż nie można zgodzić się także z wywodem odnoszącym się do strefy dostaw. Zdaniem skarżącej, ww. termin stanowi pustosłowie i nie wyraża żadnego technicznego rozwiązania. Godzi się zauważyć, że lokale usługowe, najbardziej potrzebujące bezpośredniego dostępu do strefy, z której możliwym będzie podjęcie dostawy, znajdują się właśnie od strony południowej budynku (obecnie: piekarnia oraz sklep). Ograniczenie możliwości dotarcia z dostawą od tej strony uniemożliwi praktyczne funkcjonowanie tych podmiotów i nie jest możliwym zrekompensowanie ww. braku poprzez reorganizację zagospodarowania działki, skoro nie będzie możliwości swobodnego dostępu samochodem dostawczym.

Natomiast A. B. w swojej skardze postawił zarzut naruszenia przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a., przepisów ustawy ZRID, a w szczególności art. 11a tej ustawy , przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustawy. Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tych ustaw poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie.

Skarżący ponownie podniósł, że droga rowerowa, która aktualnie nie znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej, nie jest elementem tej drogi dla którego budowy może mieć zastosowanie ustawa ZRID. W istocie projektowana ścieżka rowerowa nie stanowi rozbudowy DK [...] ale samodzielną inwestycję realizowaną poza pasem drogowym drogi DK [...] , która wydaje się być realizowana pod pozorem rozbudowy DK [...] tylko w celu zastosowania tzw. specustawy drogowej. Na podstawie przepisów tzw. specustawy drogowej realizowane mogą być tylko inwestycje wewnątrz aktualnego pasa drogowego, tzn. takie, w wyniku których nie nastąpi zmiana granic pasa drogowego, np. budowa kanalizacji, oświetlenia czy ścieżki rowerowej w granicach istniejącego pasa drogowego.

Ponadto wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie leży w interesie publicznym ogółu ponieważ ogranicza prawa własności ponad 50 rodzin zamieszkujących w bloku [...] i jednocześnie w nadmiernym stopniu narusza prawa tych osób, doprowadzając do niezgodności tej nieruchomości z przepisami prawa budowlanego oraz wymogami przeciwpożarowymi. Sugestia wyznaczenia innych miejsc parkingowych, zwłaszcza miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych jest niemożliwa do zrealizowania z uwagi na konieczność zapewnienia pasa drogi przeciwpożarowej. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich, poza zapewnianiem dostępu do drogi publicznej, wiąże się także z poszanowaniem prawa do korzystania z sąsiedniej nieruchomości, według zasad wynikających z przepisów o treści wykonywania prawa własności nieruchomości.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Do sprawy o sygn.. akt VII SA/Wa 1600/20 wpłynęły pisma procesowe Z. B. (z dnia 17 października 2020 r.) oraz A. B. (z dnia 26 października 2020 r.) o analogicznej treści. Ponownie w pismach wskazano, że droga rowerowa mieści się poza pasem drogowym, a tym samym nie ma do niej zastosowania ustawa ZRID. Ponownie wskazano, że interes kilkunastu rowerzystów nie może przysłonić interesu ponad 55 rodzin omawianego budynku. Podkreślono, że planowana ścieżka rowerowa nie ma bezpiecznej kontynuacji w kierunku [...], tym samym dziennie ścieżką przejeżdża 5-10 rowerzystów. Rowerzyści ci powinni na odcinku 35 m zsiąść z roweru i go przeprowadzić. Inwestor nie uwzględnił zaopatrzenia sklepu i cukierni-kawiarni oraz konieczności zapewnienia dla mieszkańców miejsc parkingowych.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1601/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) połączył sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 1601/20 ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 1600/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą VII SA/Wa 1600/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż Minister Rozwoju wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy drogowej, ustawy ZRID tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy ZRID wniosek do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniósł zarządca drogi - Prezydent Miasta [...].

Prawidłowo organ ustalił, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 ustawy ZRID do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, przedstawiono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, dołączono mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Ponadto zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że poza uchybieniem, które zostały usunięte w postępowaniu odwoławczym, spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 p.b. oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935).

Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11 b ust. 1 oraz art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy ZRID, bądź dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, w przypadku ich niewydania, co należało potraktować się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Ponadto, inwestor dołączył również decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Projekt budowy dróg rowerowych dla wybranych dróg publicznych na terenie Gminy [...].

Natomiast w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego szczegółowo odniesiono się do sygnalizowanych przez odwołujących się uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony przez organ I instancji oraz Ministra materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, a organy prowadząc postepowanie, należycie wypełniły dyspozycję art. 7 i 8 k.p.a.

Podkreślić należy, że świetle przepisów ustawy ZRID, organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 ustawy ZRID wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14). Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 ustawy ZRID to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu inwestycji, oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy ZRID, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji.

W ocenie Sądu, z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej będącej przedmiotem postępowania w aspekcie jego kompletności i rzetelności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy.

Podkreślić należy, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. O tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania, czy nie i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1539/12). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16, w którym przyjęto, że zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się.

W nawiązaniu do powyższego stwierdzić trzeba, że uprawnienie skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] do kwestionowania zaskarżonej decyzji wynika z tego, że Spółdzielnia był właścicielem działki nr [...] o powierzchni 1911 m2, objętej zakresem inwestycji. Działka ta pozostała podzielona na działkę nr [...] o powierzchni 818 m2, która została przeznaczona pod omawianą inwestycję, oraz działkę nr [...] o powierzchni 1093 m2, której właścicielem pozostała Spółdzielnia. Natomiast uprawnienie skarżącego A. B. wynika z tego, że jest om mieszkańcem budynku przy ul . [...], który znajduje się na omawianej działce.

W niniejszej sprawie trzeba podkreślić, że głównym zarzutem skarżących jest, że przejęcie części ww. działki na której - jak wskazują skarżący - znajduje się parking dla mieszkańców okolicznych bloków, spowoduje utrudnienia i zmniejszenie komfortu dla mieszkańców i atrakcyjność nieruchomości lokalowych, jak też utrudnienia dla właścicieli lokali usługowych. Zdaniem Sądu słusznie organ wskazał, że iż wskazane przez skarżących kwestie nie są przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W postępowaniu tym nie bada się zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że podział działki nr [...] o powierzchni 1911 m2, na dwie działki, w tym działkę nr [...] o powierzchni 818 m2, która została przeznaczona pod omawianą inwestycję, jest niekorzystny zarówno dla skarżącej Spółdzielni jak i dla mieszkańców budynku przy. ul. [...]. Jednakże podkreślić należy, że organ przyjął za zgodne ze stanem faktycznym wyjaśnienia inwestora, a skarżący nie zanegowali tych wyjaśnień, że na części ww. działki nr [...], leżącej po stronie północnej drogi krajowej nr [...](ul. [...]), ujętej we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, nie ma legalnie wydzielonych miejsc postojowych. Przedmiotowy obszar stanowi utwardzony plac szerokości około 14 m (licząc od lica budynku przy ul. [...] do granicy działki). Na tej szerokości zlokalizowany jest peron przystankowy czynnego przystanku tramwajowego, ciąg pieszy oraz pas terenu przylegający bezpośrednio do obiektów usługowych usytuowanych w budynku [...] będący przestrzenią publiczną pomiędzy obiektami usługowymi a peronem. Miejsce to nie stanowi parkingu zgodnie z przepisami i jest jako taki wykorzystywane nieformalnie, a dodatkowo pojazdy parkujące obecnie na tym parkingu dojeżdżają do niej z ulicy [...] korzystając z obniżonego krawężnika przejścia dla pieszych. Dojazd taki nie spełnia wymagań przepisów budowlanych i nie stanowi w ich rozumieniu zjazdu z drogi publicznej. Ponadto wyznaczone przez Spółdzielnię miejsca postojowe przy przystanku tramwajowym są niezgodne z przepisami, gdyż miejsca postojowe w liczbie do 4 można lokalizować w odległości minimum 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Komunikacja odbywa się poprzez obniżony krawężnik na długości elewacji zachodniej, dojazd do placu, na którym obecnie parkują pojazdy przy elewacji południowej przecina duży potok pieszych i zgodnie z zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego jest niebezpieczny.

Jeszcze raz wskazać należy, że skarżący nie zanegowali skutecznie powyższych ustaleń, podnosząc jedynie zarzut, że wyjaśnienia inwestora zostały bezkrytycznie przyjęte przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu prawidłowo ustalono, że ww. działka nr [...] jest niezbędna dla wykonania celu publicznego w postaci budowy przedmiotowej inwestycji, a teren ww. działki nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji. Organ odwoławczy, opierając się na wyjaśnieniach inwestora, prawidłowo ustalił, jedyna możliwość wybudowania ścieżki rowerowej w ciągu istniejącej drogi krajowej nr [...]jest związane z koniecznością poszerzenia pasa drogowego od strony północnej przy nitce torowiska tramwajowego, co zostało zaprojektowane. Powyższe rozwiązanie, w myśl którego wykonany zostanie ciąg pieszy o szerokości 4,20 m przy elewacji południowej omawianego budynku przy ul. [...], należy uznać za słuszne także ze względu na ochronę środowiska (poprzez ograniczenie wycinki drzew), , Należy podzielić stanowisko organu, że wyznaczenie pasa drogowego na terenach miejskich silnie zurbanizowanych do lica budynku jest jak najbardziej właściwe ze względu na zimowe utrzymanie, jak i bieżące remonty, a także obsługę pieszych przemieszczających się z osiedla do przystanków tramwajowych i autobusowych. Pas zieleni separuje peron przystankowy oraz ciągi piesze i rowerowe oraz izoluje torowisko tramwajowe od innych ciągów komunikacyjnych.

Zdaniem Sądu kwestia uszczuplenia placu parkingowego znajdujących się na działce skarżących jest irrelewantna w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. W ocenie Sądu jeżeli skarżący uważają, iż doznają szkody w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji i przyjętych rozwiązań projektowych dotyczących zmniejszenia ilości miejsc parkingowych jak też dostępności dostaw do punktów usługowych na parterze budynku, to może skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma jednak charakter interesu faktycznego, a więc takiego który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej.

Jeszcze raz podkreślić należy, że to inwestor decyduje o przebiegu projektowanej inwestycji. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczne, w żaden sposób nie naruszają interesu prawnego skarżącej strony. Nie można bowiem uznać za naruszenie interesu prawnego strony skarżącej niespełnienie przez inwestora, jego żądań, co do zaprojektowania inwestycji drogowej zgodnie z jego koncepcją.

Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy ZRID obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Skarżący powołują się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu prawa własności i pogorszeniu w warunków korzystania z jego nieruchomości, w tym możliwości parkowania pojazdów przez mieszkańców budynku. Uznanie że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw które są zagrożone w związku z planowana inwestycją.

Odnosząc się do zarzutu Spółdzielni dotyczącego kwestii konieczności ponoszenia większych kosztów prac na elewacji omawianego budynku ze względu na fakt, że zadaszenie budynku będzie się znajdowało nad działką należącą do Gminy [...], należy podzielić stanowisko organu, że, jak już wyżej wskazano, że powyższe nie ma wpływu na prawidłowość wydanych decyzji, albowiem jeśli w wyniku realizacji inwestycji skarżący poniosą jakiekolwiek szkody materialne, będzie im przysługiwało roszczenie odszkodowawcze. Prawidłowe jest także stanowisko organu, że zadaszenie omawianego budynku znajduje się poza skrajnią drogi, a tym samym powyższe jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutów Spółdzielni dotyczącego naruszenia art. 3 pkt 20 p.b., gdyż organy nie uwzględniły, że strona skarżąca posiada interes prawny, gdyż planowa droga leży w obszarze oddziaływania budynku, wskazać należy, że jest on bezzasadny. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu znajduje zastosowanie w zakresie ustalenia stron postępowania o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 ust. 2 p.b., zgodnie z którym stronami postępowania w pozwoleniu na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z przepisów ustawy ZRID wynika jedynie, iż stroną tego postępowania jest z pewnością inwestor. Zatem katalog "pozostałych stron" postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ustalany być musi w oparciu o art. 28 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 11 c ustawy ZRID, do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Do kręgu "pozostałych stron" zaliczyć z pewnością można, mając na uwadze treść ustawy ZRID właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości oraz podmioty, którym przysługują inne ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren, jak również nieruchomości zajętych pod przebudowę sieci uzbrojenia terenu. Tym samym art. 11i ust. 1 ustawy ZRID wyłącza stosowanie art. 28 ust. 2 p.b. Tym samym jak miało to miejsce w niniejszej sprawie zastosowania miała ogólna zasada wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreślić należy, że Spółdzielnia była stroną niniejszego postępowania, czego wyrazem jest złożenie niniejszej skargi.

Odnosząc się do zarzutu A. B., że droga rowerowa, która aktualnie nie znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej, nie jest elementem tej drogi dla którego budowy może mieć zastosowanie ustawa ZRID, stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Ustawa ZRID określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (art. 1 ust. 1 tej ustawy). Pojęcie inwestycji należy rozumieć szeroko – co oznacza że obejmuje ona nie tylko budowę, ale również przebudowę bądź remont drogi publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn.. akt II OSK 1032/12). Ustawa o drogach publicznych w art. 4 pkt 2 stanowi, że droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym, natomiast jezdnia to część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów (pkt. 5). Z kolei droga rowerowa według art. 4 pkt 11a tej ustawy to droga przeznaczona do ruchu rowerów i pieszych, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem.

Wynika z tego, że droga rowerowa, znajdująca się w pasie drogowym drogi publicznej, jest elementem tej drogi, co prowadzi do wniosku, że dobudowanie drogi rowerowej w pasie drogowym istniejącej drogi jest inwestycją dotyczącą istniejącej drogi (stanowi jej przebudowę). Znajduje to potwierdzenie w treści art. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, według którego droga to wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Ustawa posługuje się także pojęciem drogi dla rowerów i stanowi, że należy przez nią rozumieć drogę lub jej część przeznaczoną do ruchu rowerów, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi (art. 2 pkt 5 tej ustawy).

Bezzasadna jest także argumentacja skarżącego A. B., że na podstawie ustawy ZRID mogą być realizowane inwestycje tylko wewnątrz aktualnego pasa drogowego. Powyższe nie wynika z żadnych przepisów prawa i de facto uniemożliwiałoby realizację nowych inwestycji drogowych na podstawie ustawy ZRID.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego A. B. wskazujących, że wyznaczenie nowych miejsc parkingowych doprowadzi do niezgodności z wymogami przeciwpożarowymi, także wskazać należy, że jest on niezasadny. De facto zarzut ten wskazuje na naruszenie przepisów przeciwpożarowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ma zastosowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowych. Wynika to stąd, że zakres stosowania tego rozporządzenia określony został wprost w § 1 i wyraźnie nakazuje stosowanie rozporządzenia w takim zakresie, w jakim ustala ono warunki techniczne, ale wyłącznie takie, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Rozporządzenie to nie ma więc zastosowania do budowy dróg publicznych.

Całkowicie niezasadnym jest także w ocenie Sądu konieczność rozstrzygania w niniejszej sprawie, czy bardziej istotny jest interes mieszkańców budynku przy ul. [...] czy przyszłych użytkowników omawianej drogi rowerowej. Pokreślić trzeba, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jest aktem prawnym szczególnym, specjalnym, przewidującym uproszczoną procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Jak jest oczywiste, że szybka i sprawna budowa dróg publicznych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej jest potrzebą nie cierpiącą zwłoki i niewątpliwie leży w dobrze pojętym interesie społecznym i gospodarczym. Te okoliczności uzasadniają z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora i co za tym idzie - ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji.

Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 p.p.s.a. obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia. Zarówno wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak i sama decyzja zawierają wymagane prawem elementy (art. 11d ust. 1, art. 11f ust. 1 ustawy ZRID), a postępowanie poprzedzające jej wydanie zostało przeprowadzone z zachowaniem wszystkich reguł wymaganych przez k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku