Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 716/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 2 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego O. Z. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 lipca 2022 r. Z. Z. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. Z. (dalej: strona skarżąca) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną

w sentencji bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 4 sierpnia 2022 r., pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie aktu urodzenia małoletniej strony wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Wskazano, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni, będzie skutkowało odrzuceniem skargi.

Przesyłkę sądową zawierającą odpis ww. zarządzenia z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia stronie skarżącej, złożono w placówce pocztowej w dniu

9 sierpnia 2022 r. na okres 14 dni z adnotacją o jej doręczeniu, o czym powiadomiono stronę skarżącą umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano w dniu 17 sierpnia 2022 r. na kolejne

7 dni. Strona skarżąca, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji, nie odebrała przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do tut. Sądu i dołączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 23 sierpnia 2022 r. (k. 17 akt sądowych).

W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanych braków skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej zwanej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli tego nie uczynią, sąd ma obowiązek, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać te osoby do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych.

W rozpoznawanej sprawie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 4 sierpnia 2022 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez przedłożenie aktu urodzenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym wskazując, że nieusunięcie braku

w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi.

Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis ww. wezwania - z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia stronie skarżącej - dwukrotnie awizowano

w dniach 9 sierpnia 2022 r. i 17 sierpnia 2022 r., na co wskazuje znajdująca się

w aktach sprawy koperta zawierająca przedmiotowe wezwanie (k. 17 akt sądowych).

W związku z tym, że strona w toku postępowania nie zmieniła adresu, ani nie wskazała innego adresu do doręczeń, a podwójną awizację przesyłki przeprowadzono prawidłowo, przesyłkę uznano za doręczoną - w trybie art. 73 p.p.s.a. - z dniem 23 sierpnia 2022 r. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upływał w dniu 30 sierpnia 2022 r. Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, brak skargi nie został uzupełniony.

Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.