Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 116/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 10 ust. 1 w zw. z 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art.10 ust 1 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi N.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (KGP) decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej Kpa.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.; dalej "ubia."), po rozpatrzeniu odwołania Pana N. J. (wnioskodawca, skarżący) od decyzji Komendanta Stołecznego Policji (Komendant) z dnia [...] września 2019 r., nr [...] odmawiającej dopuszczenia do posiadania broni palnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy skarżący wnioskiem z [...] lipca 2018 r. zwrócił się

do Komendanta Stołecznego Policji o wydanie dopuszczenia do posiadania broni "na świadectwo". Do wniosku dołączył m.in. orzeczenia: lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią palną, patent, licencję na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, która stanowi podstawę do zwolnienia z egzaminu w zakresie ww. broni.

W związku z powyższym Komendant wszczął postępowanie administracyjne, w toku którego ustalono, że w przeszłości skarżący został dwukrotnie uznany

za winnego zarzucanych mu czynów.

Ustalono, że wyrokiem Sądu Okręgowego w W., Wydział [...], sygn. akt [...[ z dnia [...] grudnia 2009 r. N. J. został uznany

za winnego popełnienia następujących czynów: 1) przestępstwa z art. 258 § 2 Kk.,

tj. tego, że w okresie od zimy 1999/2000 r. do co najmniej grudnia 2001 r.

w Warszawie brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez J. C. ps. [...] mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu takich jak wymuszenia rozbójnicze, rozboje z użyciem broni palnej i innych niebezpiecznych przedmiotów, a także przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i wolności takich jak pobicia i pozbawienie wolności innych osób, handel bronią palną oraz obrót na terenie kraju i wywóz za granicę znacznych ilości substancji odurzających i substancji psychotropowych; 2) przestępstwa z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 Kk., tj. tego, że w okresie od 2000 r. do co najmniej 3 października 2001 r. wspólnie

i w porozumieniu z innymi osobami wytworzył znaczne ilości środka psychotropowego w postaci nie mniej niż 50 kg amfetaminy, przy czym czynu tego dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw; 3) przestępstwa art. 18 § 3 Kk. w zw. z art 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

w zw. z art. 65 § 1 Kk., tj. tego, że w bliżej nieustalonym okresie od połowy 2000 r.

do 3 października 20001 r. w W. udzielił pomocy J. C. ps. [...]

i M. K. w nabyciu od nieustalonej osoby prekursora do syntezy siarczanu amfetaminy w postaci BMK w ilości 20 litrów, w celu niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ten sposób, że przekazały wymienionym numer telefonu do osoby, a następnie dokonał sprawdzenia jakości nabytego BMK, przy czym czynu tego dokonał działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw.

Ustalono również, że wyrokiem Sądu Okręgowego [...]

w W., [...], o sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2012 r. N. J. został uznany za winnego popełnienia następujących czynów: 1) przestępstwa z art. 258 § 2 Kk., tj. tego, że w okresie co najmniej od początku 2001 r. do co najmniej czerwca 2004 r. w W., W. i R. wspólnie z innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która zajmowała się popełnianiem przestępstw polegających m.in.

na obrocie narkotykami, wymuszeniami rozbójniczymi i wyłudzeniami;

2) przestępstwa z art. 286 § 1 Kk. w zw. z art. 65 § 1 Kk., tj. tego, że w dniu [...] maja 2003 r. w R., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie

i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami doprowadził F. M.

i M. M., prowadzących działalność gospodarczą, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 163.000 złotych.

W dniu [...] lipca 2019 r. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Wydział Postępowań Administracyjnych KSP uzyskał informację, że wnioskodawca obecnie nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego jako osoba skazana.

W dniu [...] lipca 2019 r. organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń otrzymał pismo z Komisariatu Policji Warszawa [...], z którego wynika,

iż wnioskodawca w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię.

Komendant w decyzji z [...] września 2019 r., nr [...], stwierdził, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ubia., osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów (...) po uzyskaniu dopuszczenia

do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16

ust. 1 i ust. 2. Wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Zdaniem Komendanta, w przypadku wnioskodawcy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Jak podał Komendant, dopuszczenie do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym. W związku z tym przyjął, że osoby posiadające przedmiotowe uprawnienie (lub ubiegające się o nie) muszą w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i w żaden sposób nie mogą zagrażać porządkowi lub bezpieczeństwu publicznemu. Powyższe w sposób oczywisty wynika z wyżej przytoczonej normy prawa, zgodnie z którą organ Policji wydaje pozwolenie wyłącznie osobom, które nie stanowią zagrożenia dla m.in. porządku

i bezpieczeństwa publicznego. Z tego względu od osób ubiegających się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej na "świadectwo" oczekuje się nieskazitelnej postawy, która przejawia się w głównej mierze poszanowaniem obowiązującego porządku prawnego. Komendant stwierdził, że tylko takie osoby dają gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Uznał, że wnioskodawca takiej gwarancji nie daje.

Jak podkreślił Komendant, bezspornym jest w świetle uzyskanego materiału dowodowego, że wnioskodawca dopuścił się w przeszłości umyślnego naruszenia porządku prawnego. Nie daje on zatem obecnie gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Przyjął, że dotychczasowe postępowanie wnioskodawcy, tj. popełnione przez niego czyny zabronione i ich charakter, stanowią wystarczającą podstawę do zaliczenia go do grona osób, które zagrażają porządkowi lub bezpieczeństwu publicznemu.

Komendant stwierdził, że dla interesu porządku lub bezpieczeństwa publicznego nie jest korzystne, aby osoby nie respektujące przepisów prawa uzyskały tego rodzaju uprawnienia, jakim jest dopuszczenie do posiadania broni palnej na "świadectwo". W żadnym przypadku nie jest to okoliczność obojętna dla ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego względu interes strony wyrażający się w wydaniu dopuszczenia do posiadania broni palnej na "świadectwo", musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie posiadały jedynie osoby sumiennie przestrzegające prawa.

Jednocześnie Komendant wskazał, że negatywny sposób rozpatrzenia wniosku o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej na "świadectwo" nie wynika z faktu, iż w przeszłości skarżący skazany został za popełnienie umyślnych przestępstw. Nierespektowanie przez wnioskodawcę porządku prawnego jest podstawą stwierdzenia, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w konsekwencji nie może posiadać dopuszczenia do posiadania broni palnej na "świadectwo".

Jak stwierdził Komendant, nie kwestionuje tego, że wnioskodawca spełnił przesłanki do wydania dopuszczenia do posiadania broni. Jednakże, w związku

z faktem ujawnienia w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wyżej opisanych okoliczności uzasadniających zaliczenie go do osób zagrażających bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu – brak jest prawnej możliwości pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zdaniem Komendanta, powyższej oceny nie może zmienić fakt aktualnej niekaralności wnioskodawcy oraz pozytywna opinia z miejsca zamieszkania.

W odwołaniu od decyzji Komendanta skarżący zarzucił obrazę prawa procesowego, tj. art. 6 Kpa., art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 75 Kpa., art. 77 § 1 Kpa.

w zw. z art. 107 § 3 Kpa. i art. 80 Kpa. oraz prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1,

art. 15 i art. 17 ubia. W ocenie skarżącego Komendant dokonał wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i przekraczając dyspozycje prawa materialnego niezasadnie przyjął, że stanowi on zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co skutkowało niezasadną odmową dopuszczenia go

do posiadania broni palnej na "świadectwo". Odnosząc się do instytucji zatarcia skazania podniósł, iż jest osobą niekaraną i nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Odniósł się także do swojej postawy życiowej, umiejętności oraz pełnionych funkcji społecznych i sportowych. Wskazując na powyższe, a także powołując się na spełnienie wszystkich wymogów ustawowych do uzyskania dopuszczenia do posiadania broni palnej na "świadectwo" oraz negując rzetelność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie żądanego uprawnienia.

KGP w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji wskazał, że zgodnie

z art. 30 ust. 1 i 1a ubia., osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie,

z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań (ust. 1), przy czym wymóg zatrudnienia nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych (ust. 1a).

Podał, że stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym takie zagrożenie stanowią zawsze - zgodnie z wolą ustawodawcy - osoby, o których jest mowa w pkt 6 lit. a) i b). Jednak jak stwierdził KGP nie tylko one, bowiem nie sposób wyprowadzić wniosku, że tylko skazanie prawomocnym wyrokiem (nawet gdy spełnione są warunki podane w pkt

1-5) uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń, jeżeli, w konkretnym stanie faktycznym, okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn, a zatem sam fakt nieskazania nie stanowi pozytywnej przesłanki do wydania pozwolenia na broń (dopuszczenia).

Jak podał KGP, z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nie jest osobą karaną (informacja KRK z dnia [...].06.2019 r.) i ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania (pismo Komendanta Komisariatu Policji Warszawa [...] z dnia [...].07.2019 r.), natomiast w przeszłości (w 2009 r.) został skazany za popełnienie przestępstw z art. 258 § 2 Kk. (udział w okresie od zimy 1999/2000 r. do co najmniej grudnia 2001 r. w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym),

art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw.

z art. 65 § 1 Kk. (wytworzenie - w okresie od 2000 r. do co najmniej [...].10.2001 r.

i działając w zorganizowanej grupie przestępczej - znacznych ilości środka psychotropowego w postaci nie mniej niż 50 kg amfetaminy), art. 18 § 3 Kk. w zw.

z art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 Kk. i art. 286 § 1 Kk. w zw. z art. 65 § 1 Kk. (w bliżej nieustalonym okresie

od połowy 2000 r. do [...].10.2001 r. działając w zorganizowanej grupie przestępczej udzielił pomocy w nabyciu przez dwie ustalone osoby od nieustalonej osoby prekursora do syntezy siarczanu amfetaminy w postaci BMK w ilości 20 litrów

za kwotę 10 tys. USD w celu niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowego w postaci siarczanu amfetaminy). Z kolei w 2012 r. został skazany za popełnienie przestępstw z art. 258 § 2 Kk. (udział - w bliżej nieustalonych dniach od co najmniej początku 2001 r. do czerwca 2004 r. - w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która zajmowała się popełnianiem przestępstw polegających między innymi na obrocie narkotykami, wymuszeniami rozbójniczymi, wyłudzeniami), art. 286 § 1 Kk. w zw. z art. 65 § 1 Kk. (w dniu [...].05.2003 r. doprowadził dwie osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem).

KGP stwierdził, że skazania (z 2009 r. i 2012 r.) wprawdzie uległy już zatarciu, jednakże przy ocenie osobowości osoby wnioskującej o dopuszczenie do posiadana niebezpiecznego narzędzia, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, ważny jest nie tylko sam fakt ukarania, ale dotychczasowy sposób postępowania takiej osoby. Tym samym zatarcie skazania nie stanowi automatycznej przeszkody do ustalenia,

że osoba, która wnioskuje o dopuszczenie do posiadana broni palnej, rodzi obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatem okoliczność braku skazania - przy spełnieniu innych wymogów formalnych - nie przesądza o obligatoryjnym wydaniu dopuszczenia do posiadana broni palnej.

KGP zwrócił uwagę na okoliczności zakończenia przez skarżącego udziału

w zorganizowanej grupie przestępczej, podnosząc, że z upływem 2001 r. zmodyfikował on jedynie "profil" swojego przestępnego postępowania.

W ocenie KGP, wnioskodawca będąc osobą dojrzałą, o ukształtowanych cechach charakteru i z wykształconymi wzorcami postępowania, nie postępował

w sposób, jakiego wymagały powszechnie obowiązujące normy, w tym także prawne. Był on niejednokrotnie skazany. W tym - jak wykazano wcześniej - za udział

w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu oraz przeciwko życiu zdrowiu i wolności. Zdaniem KGP, zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać

za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości osoby ubiegającej się

o dopuszczenie do posiadania broni palnej ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Dlatego posiadanie notowań policyjnych oraz ich charakter (w przypadku strony przede wszystkim ich ciężar gatunkowy) nie jest obojętne w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. KGP uznał, że wydarzenia z przeszłości pokazały, że wnioskodawca nie działa w sposób, jakiego wymagają w szczególności przepisy prawa oraz organy Policji, którym przydzielono obowiązki w zakresie reglamentowania dostępu do broni.

Wobec powyższego KGP stwierdził, że wnioskodawca w świetle prawa nie jest osobą skazaną, jednakże jego postępowanie z przeszłości nie jest obojętne

w kontekście wydania mu dopuszczenia do posiadania broni. Dlatego, w opinii KGP, żaden z argumentów odwołania od zaskarżonej decyzji nie tworzy - w świetle całego materiału dowodowego - podstaw do wydania żądanego uprawnienia.

Wobec podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez Komendanta wymogów proceduralnych, KGP stwierdził, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem KGP organ I instancji zgodnie ze swą kompetencją miejscową i rzeczową dokonał rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy na podstawie regulacji prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 ubia., stanowiącej podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, jak również działał

na podstawie i w granicach przepisów procesowego (w tym także uregulowanych

w art. 6-16 Kpa., art. 75, art. 77 § 1 Kpa. i art. 80 Kpa.). Zebrał niezbędny materiał dowodowy w sprawie, a następnie dokonał jego oceny. W opinii KGP ocena całokształtu materiału dowodowego została przeprowadzona przez organ I instancji zgodnie z normami prawa procesowego, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego dla wydania prawidłowej decyzji.

W skardze na powyższą decyzję KGP skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł zarzut naruszenia następujących przepisów, a mianowicie:

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa. poprzez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności pominięcie przez organy orzekające w sprawie, kwestii niekaralności skarżącego i nie wystąpienie przez organy Policji do Krajowego Systemu Informacji Policji z zapytaniem, czy funkcjonujące wpisy w tymże systemie są związane z zatartymi skazaniami skarżącego w przeszłości, co skutkowało błędnym przyjęciem (błędne ustalenie stanu faktycznego), że skarżący znajduje się w kręgu osób nie mogących dysponować bronią palną (przesłanki negatywne stypizowane w treści art. 15 ubia.), w konsekwencji, poza zacytowaniem treści akt spraw, osądzonych i z zatartym skazaniem, nie przeprowadzenie żadnych ustaleń i nie uzasadnienie dlaczego organy przyjęły, że z faktu, iż skarżący był w przeszłości skazany (aktualnie od wielu lat zatarcie skazań) należy wywodzić, że skarżący aktualnie ma rzekomo nie dawać rękojmi bezpiecznego dla siebie i porządku publicznego posiadania broni;

- wykreowanie z naruszeniem art. 6 Kpa. nie istniejącej w ubia. - pozaustawowej przesłanki w postaci zatarcia skazania jako podstawy do niewydania pozwolenia

na broń, czym naruszono treść art. 10 ust 1 pkt 4 ubia., a także treść art. 106 Kk., stanowiący, że z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe, wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych;

- art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3, art. 10b ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 15 oraz art. 17 ubia., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że aby uzyskać dopuszczenie do posiadania broni nie wystarczy spełniać przesłanek pozytywnych wymienionych enumeratywnie w ww. przepisach przy jednoczesnym niewystępowaniu przesłanek negatywnych, lecz poza aktualnym faktem niekaralności i posiadaniem nieskazitelnej opinii potwierdzonej opinią Policji

i nietoczących się żadnych postępowaniach karnych, nie być w przeszłości osobą karaną (naruszenie podstawowej zasady prawa karnego nullum crimen sine lege, zasady nulla poena sine lege oraz nieuznawanie instytucji zatarcia skazania dot. zdarzeń sprzed 18 lat, oraz wykreowanie pozaustawowej przesłanki, tj. faktu zatarcia skazania jako podstawy do niewydania pozwolenia na broń).

Skarżący zarzucił ponadto naruszenia następujących przepisów,

a mianowicie:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 107 § 3 i art. 80 Kpa. – brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego i okoliczności faktycznych mających wpływ na treść decyzji przez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy m.in. poprzez pominięcie faktu posiadania przez skarżącego wzorowych opinii zarówno Dzielnicowego właściwej miejscowo Komendy Policji, a także organizacji i stowarzyszeń strzeleckich, podczas gdy nie istnieją żadne wątpliwości, że skarżący spełnia wszelkie prawem przepisane wymogi, aby dopuszczenie do posiadania broni uzyskać, nadto przyjęcie błędnych założeń, mających wpływ na treść decyzji, tj. przede wszystkim wykreowanie przez organ pozornej zgodności z prawem rozstrzygnięcia czym naruszono interes skarżącego oraz interes społeczny (podważenie fundamentalnych zasad prawa karnego jak zatarcie skazania, domniemanie niewinności); organ jako dowód dopuścił dokumentację wyeliminowaną z obrotu prawnego i uznał ją jako mogącą przyczynić się do wyjaśnienia aktualnego stanu faktycznego, co jest sprzeczne z prawem;

- art. 107 § 3 Kpa. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu organów obu instancji do zarzutów stawianych przez skarżącego, w tym w szczególności

do zarzutu braku wykazania przez organy w jaki sposób skarżący miałby stanowić zagrożenie dla "samego siebie, bezpieczeństwa i porządku publicznego" posiadając dopuszczenie do posiadania broni; organ II Instancji nie odniósł się tu także

do zarzutu nielogiczności wywodów organu I instancji z jednej strony nie widzących problemu by skarżący mógł dysponować bardzo niebezpieczną bronią czarnoprochową (Komendant Stołeczny Policji wydał przecież skarżącemu właściwy dokument uprawniający skarżącego do zakupu nielimitowanej ilości czarnego prochu), z drugiej zaś widzących rzekome zagrożenie w posiadaniu przez skarżącego dopuszczenia do posiadania broni; nadto organ nie odniósł się i nie przeanalizował zawartych w aktach sprawy, dowodów z opinii o skarżącym świadczących o wzorowej postawie skarżącego zarówno podczas sprawowania funkcji instruktora strzelectwa sportowego bądź sędziego w sportowym klubie strzeleckim, bądź przez policyjnego Dzielnicowego a także innych zawartych

w aktach, wzorowych opinii;

- art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. poprzez wydanie przez KGP decyzji utrzymującej w mocy niezgodną z prawem decyzję organu I instancji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji KGP oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację sformułowaną na rzecz postawionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę KGP, zwracając uwagę na zakres postępowania będący przedmiotem zainteresowania organów rozstrzygających w niniejsze sprawie, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Istota postępowania w niniejszej sprawie sprowadza się de facto do udzielania odpowiedzi na dwa pytania. Po pierwsze, czy w sprawie o wydanie dopuszczenia

do posiadania broni na "świadectwo" istnieje możliwość uwzględnienia przez organ,

z powołaniem się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., faktu popełnienia przez osobę ubiegającą się o udzielenie takiego dopuszczenia przestępstwa, co do którego skazanie uległo zatarciu. Po drugie jaka jest prawidłowa wykładnia art. 10 ust. 1

w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.

Jak wskazał NSA w wyroku z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18 organy administracji są uprawnione do uwzględniania przestępstw, mimo że skazania za nie uległy zatarciu. Powyższe stanowisko w pełni popiera Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Należy wskazać, że skutki zatarcia skazania nie są jednolicie oceniane przez doktrynę prawa karnego. Jeden z poglądów, do którego przychyla się Sąd orzekający w niniejszej sprawie, wskazuje, że "zatarcie skazania nie dotyczy przestępstwa, aczkolwiek pozostaje z nim w związku, gdyż dotyczy skazania za nie. Przestępstwo pozostaje jako fakt społeczny, miało ono miejsce

i wywołało określone skutki. Jest zdarzeniem faktycznym, wywołującym zazwyczaj określone zmiany w świecie zewnętrznym (...). Nie jest możliwe objęcie ich fikcją, że w ogóle nie miały miejsca. Żadna fikcja prawna nie jest w stanie usunąć przestępstwa ze świadomości społecznej ani usunąć jego następstw. Inaczej jest ze skazaniem, które jest zdarzeniem prawnym – w odniesieniu do niego jest możliwe wprowadzenie fikcji, że nie zaistniało". (Blanka Julita Stefańska. Przegląd sądowy, czerwiec 2014 r., str. 141.)

Reasumując w ocenie Sądu organy rozpoznające sprawę miały zatem obowiązek przeanalizować treść ww. wyroków pod kątem ich zawartości merytorycznej, zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 Kpa. mimo, że skazanie za nie uległo zatarciu. Pominięcie treści tych dokumentów przy ocenie kandydata do wydania dopuszczenia do posiadania broni stanowiłoby, zdaniem Sądu, naruszenie procedury obowiązującej przy wydawaniu zezwoleń na broń palną w zakresie badania przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Udzielając natomiast odpowiedzi na pytanie drugie należy powołać się na wykładnię powyższych przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 937/18 "wykładnia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. polega na tym, czy z przepisów tych wynika, że osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego to tylko i wyłącznie osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu

i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł

z miejsca zdarzenia, czy też, że za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego może być uznany ktoś, kto nie został skazany za takie przestępstwa".

W ocenie WSA rozpoznającego sprawę rozstrzygając wskazane zagadnienie należy opowiedzieć się za drugą ewentualnością, czyli, że osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego to nie tylko osoba skazana za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.

Takie stanowisko jest już przyjmowane w orzecznictwie NSA, czego przykładem jest wyrok z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1549/15. NSA w wyroku tym uznał, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. należy rozumieć w ten sposób, że "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym uznaje się, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tym samym organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast, jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest ustalenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia." WSA rozpoznający sprawę podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku i przytoczoną w nim argumentację. Podkreślenia wymaga, że stanowisko to nie jest odosobnione, gdyż zostało też przyjęte w wyroku NSA z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3221/17.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że przestępstwa, za które skarżący został prawomocnie skazany, tj. przestępstwa opisane w art. 258 § 2 Kk., art. 286 § 2 Kk., art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, są przestępstwami opisanymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Tym samym uprawnione jest twierdzenie organu, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

W ocenie Sądu, w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach uzasadniona jest obawa, że dopuszczenie do posiadania broni palnej na "świadectwo" przez skarżącego – niezależnie od jej rodzaju i przeznaczenia – mogłoby stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Fakt, że strona w przeszłości dopuszczała się naruszeń prawa, za co była karana sądownie (jakkolwiek wyroki uległy już zatarciu z mocy prawa) wobec powyżej przedstawionej argumentacji stanowi podstawę do wydania zaskarżonych decyzji.

Przyjmując, że dopuszczenie do posiadania broni palnej na świadectwo nie jest zwykłym uprawnieniem obywatelskim, lecz pewnego rodzaju przywilejem, który może być przyznany tylko osobom pozwalającym na pozytywną ocenę prezentowanego przez nie stosunku do obowiązujących norm prawnych, należy uznać, że odmowa dopuszczenia do posiadania broni palnej na świadectwo

w uzasadnionych przypadkach, wynikających z oceny cech osobowościowych kandydata zbadanych pod kątem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie stoi

w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy organy trafne, zdaniem Sądu, przyjęły, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie daje rękojmi należytego przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności niepowodowania zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne. Organ w sposób prawidłowy zgromadził w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo również uzasadnił zaskarżoną decyzję. Analiza przedstawionego przez organ uzasadnienia decyzji pozwala odtworzyć tok rozumowania organu, który doprowadził go do określonych wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji