Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 803/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] na podstawie art. 115 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2, 5, 8 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 281, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. cofającą V. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwaną dalej "skarżącą") zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w [...] przy ul. [...] z dnia [...] grudnia 1995 r., znak: [...], wydane na rzecz p. A. P. i p. I. B. (V. s.c.), zmienione decyzją WIF z dnia [...] maja 2009 r. na rzecz V. Sp. j., zmienione decyzją WIF z dnia [...] maja 2010 r. na rzecz V. Spółka Sp. j., zmienione decyzją WIF z dnia [...] lipca 2014 r. na rzecz V. Sp. z o.o.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach [...] września 2014 r. oraz 1 i 2 października 2014 r., Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (dalej: "WIF") dokonał kontroli spółki V. Sp. z o.o., prowadzącej aptekę "V." położoną w [...]. Osoba upoważniona do reprezentacji spółki podczas kontroli (p. J. K. ) odmówiła podpisania protokołu ze względu na fakt ustanowienia przez spółkę pełnomocnika (adw. J. N.). Pełnomocnictwo dotyczyło w szczególności reprezentacji spółki w postępowaniach administracyjnych przed organami Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej.

W protokole stwierdzono, że kontrolowana spółka prowadziła sprzedaż produktów leczniczych i wyrobów medycznych do trzech hurtowni farmaceutycznych (E., A. Sp. z o.o. S.K.A., P.) oraz do apteki (A. s.c. M. K. J. K. ). Do protokołu dołączono stosowne faktury.

Mając na uwadze ustalenia kontroli, organ I instancji wszczął w stosunku do skarżącej postępowanie administracyjne w przedmiocie sprawdzenia prawidłowości wydawania z apteki produktów leczniczych, a w szczególności sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotów nieuprawnionych. Jednocześnie organ włączył do materiału dowodowego protokół w wyżej opisanej kontroli wraz załączoną do niego dokumentacją. Wyjaśnił w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., że podstawą prawną wszczęcia postępowania jest art. 61 § 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), a dotyczy ono okresu od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] września 2014 r. Organ podniósł również, że ze względu na treść art. 494 § 1 i 2 ustawy - Kodeks spółek handlowych (dalej: "k.s.h.") nie ma znaczenia przejęcie w tym czasie spółki V. - J. K. i spółka Sp. j. z siedzibą w [...] przez spółkę V. Sp. z o.o. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. cofnął zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w [...] przy ul. [...] z dnia [...] grudnia 1995 r., wydane na rzecz p. A. P. i p. I. B. (V. s.c.), zmienione decyzją WIF z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] na rzecz Apteka V. - A. P. i Spółka Sp. j., zmienione decyzją WIF z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] na rzecz Apteka V. - J. K. i Spółka Sp. j., zmienione decyzją WIF z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] na rzecz V. Sp. z o.o.

Skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji WIF naruszenie następujących przepisów:

1) art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 108 ust. 4 pkt 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne (dalej: " u.p.f.") poprzez niewłaściwe zastosowanie;

2) art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 2, art. 88 ust. 5 pkt 1 i, art. 96 ust. 1 i art. 99 ust. 2 u.p.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

3) art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1 u.p.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, informowania i przekonywania strony, a w głównej mierze w części dotyczącej spełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych przepisami prawa, wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej objętej zezwoleniem, w tym posiadania rękojmi prawidłowego wykonywania tej działalności;

5) art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 81, art. 86 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy;

6) art. 105 k.p.a. przez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o wydanie decyzji kasatoryjnej.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie ustalił, że podmiotem posiadającym do dnia [...] czerwca 2014 r. zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w [...] przy ul. [...] była spółka Apteka V. - J. K. i Spółka Sp. j. W tej dacie Sąd Rejonowy [...] w [...] VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał wpisu połączenia spółki V. Sp. z o.o. ze spółką V. - J. K. i Spółka Sp. j. poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą (V. Sp. z o.o.), w trybie określonym w art. 494 § 1 pkt 1 k.s.h. Następnie, decyzją WIF z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], w zezwoleniu na prowadzenie przedmiotowej apteki, wpisano - jako posiadacza zezwolenia - spółkę V. Sp. z o.o. (dowód: kopia decyzji). W okresie od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] września 2014 r., apteka prowadziła sprzedaż produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych do następujących podmiotów:

1) hurtowni farmaceutycznej E., ul. [...], [...] (dowód: kopie faktur kolejno od nr [...] do nr [...]);

2) hurtowni farmaceutycznej A. Sp. z o.o. S.K.A., ul. [...], [...] (dowód: kopie faktur nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]);

3) hurtowni farmaceutycznej P., ul. [...],[...] (dowód: kopie faktur kolejno od nr [...] do nr i kolejno od nr [...] do nr [...]);

4) apteki A. s.c. M. K. J. K. , ul. [...],[...] (dowód: kopie faktur nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]).

Faktury wskazują jako sprzedawcę spółkę Apteka V. - J. K. i Spółka Sp. j (pkt 1-3) i spółkę V. Sp. z o.o. (pkt 4). Ustalono, że transakcje wynikające z faktur dotyczyły kilkunastu rodzajów produktów leczniczych i wyrobów medycznych, w szczególności: [...]. Wymienione wyżej produkty lecznicze posiadają kategorię dostępności Rp, co oznacza, że mogą one być wydane z apteki na podstawie ważnej recepty lekarskiej. W wykazie odbiorców faktur sprzedaży, przedstawionym podczas kontroli apteki, nie stwierdzono faktur wystawionych na rzecz powyższych hurtowni farmaceutycznych. Nadto, dokumentacja okazana inspektorom nie wykazywała rozbieżności w zakresie przychodu i rozchodu.

Mając na uwadze poczynione ustalenia, organ odwoławczy podzielił stanowisko WIF zajęte w zaskarżonej decyzji - zebrane w sprawie dowody uzasadniają dostatecznie cofnięcie spółce V. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zezwolenia na prowadzenie apteki położonej w [...] przy ul. [...].

Organ przywołał przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne dotyczące obrotu detalicznego i hurtowego produktami leczniczymi. Na tej podstawie stwierdził, że skarżąca apteka dostarczała produkty lecznicze do nieuprawnionych podmiotów, tj.:

1. hurtowni farmaceutycznej E.;

2. hurtowni farmaceutycznej A. Sp. z o.o. S.K.A.;

3. hurtowni farmaceutycznej P.;

4. apteki A. s.c. M. K. J. K. .

Zdaniem organu II instancji oznacza to, że skarżąca prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi, w tym lekami wydawanymi na receptę (kategoria dostępności Rp), Skarżąca nie posiadała stosownego zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej co przesądziło o tym, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Sprzedaż przez aptekę produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych, stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.f., zgodnie z którym apteki przeznaczone są do:

1) zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8 u.p.f.;

2) wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2 u.p.f.

W tym stanie rzeczy, w aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność inna, niż określona w art. 86 ust. 2 - 5 i 8 u.p.f., w szczególności nie może być prowadzona działalność polegająca na dokonywaniu sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej lub innych aptek. Organ II instancji przywołał też art. 96 ust. 1 u.p.f., zgodnie z którym produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych:

1. na podstawie recepty;

2. bez recepty;

3. na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów.

W ocenie organu, apteka ogólnodostępna jest uprawniona do wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych wyłącznie w trybie określonym w art. 96 ust. 1 u.p,f. Ich sprzedaż przez przedmiotową aptekę do nieuprawnionych podmiotów narusza powyższy przepis.

Organ stanął na stanowisku, że zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f., organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku, gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Ponadto wskazał na brzmienie art. 101 pkt 4 u.p.f. i podkreślił, że WIF udziela zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wtedy, gdy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Postępowanie polegające na prowadzeniu przez aptekę sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych i innych aptek narusza opisane powyżej przepisy i świadczy o tym, że przedsiębiorca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki, przedkładając chęć osiągnięcia korzyści finansowych nad dobro pacjenta (jego życie i zdrowie). Oczywistym jest, że celem prowadzenia każdej działalności gospodarczej jest uzyskiwanie dochodu. Jednakże w zakresie prowadzenia apteki, dobrem nadrzędnym jest zdrowie i życie pacjenta. Utrata rękojmi oznacza z kolei, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Występuje zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f.

Główny Inspektor Farmaceutyczny podkreślił, że sprzedaż do podmiotów nieuprawnionych miała miejsce w czasie, kiedy art. 86a u.p.f. nie obowiązywał, stąd nie stanowi on podstawy orzekania w niniejszej sprawie. Jednakże ustawodawca potwierdził wyraźnie negatywną ocenę zjawiska tzw. "odwróconego łańcucha dystrybucji", jako godzącego w istotę funkcjonowania apteki. Dowody, na które powoływała się skarżąca w toku postępowania nie mogły stanowić kontrargumentu wobec okoliczności, że strona prowadziła działalność objętą zezwoleniem z naruszeniem prawa i narażając pacjentów na utratę życia lub zdrowia.

Organ II instancji stwierdził, że WIF dokonał oceny, czy strona daje rękojmię należytego prowadzenia apteki na podstawie dowodów w postaci faktur potwierdzających sprzedaż przez podmiot prowadzący aptekę produktów leczniczych do hurtowni. Zeznania członków zarządu spółki, będącej stroną postępowania lub osoby przez nią zatrudnionej, czyli kierownika apteki nie mogłyby zaprzeczyć powyższej okoliczności. Organ nie oceniał bowiem cech osobowych członków zarządu spółki będącej stroną postępowania, ale sposób prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, naruszenia prawa jakich się dopuściła strona ich stopień oraz wagę. Z uwagi na powyższe, organy Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej nie uwzględniły wniosków dowodowych zgłaszanych w toku postępowania. Dowody te nie miały bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia i prowadziłyby wyłącznie do przewleczenia postępowania.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej w zakresie braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów - na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej a także wyjaśnienia podstawy prawnej, wskazał, że zarzut ten jest bezpodstawny. W jego ocenie decyzja organu I instancji zawierała wskazanie dowodów na których się oparł, tj. faktury VAT potwierdzające sprzedaż przez aptekę produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej i innej apteki. Ponadto, podał podstawę prawną decyzji i naruszone przez spółkę przepisy. Organ wyjaśnił, że stwierdzone naruszenia przesądzają o utracie rękojmi należytego prowadzenia apteki, co skutkuje cofnięciem zezwolenia.

Główny Inspektor Farmaceutyczny nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 494 § 1 i 2 k.s.h., spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Na spółkę przejmującą przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Innymi słowy, spółka przejmująca staje się z chwilą połączenia podmiotem wszelkich praw, które dotychczas przysługiwały oraz wszelkich obowiązków, które ciążyły na spółce przejmowanej (następuje tzw. sukcesja uniwersalna). Wbrew stanowisku strony, brzmienie przepisów sugeruje szerokie rozumienie katalogu praw i obowiązków, które przechodzą na spółkę przejmującą ("wszystkie prawa i obowiązki", "w szczególności").

Zatem spółka V. Sp. z o.o. odpowiada za działania przejętej przez siebie spółki V. J. K. i Spółka Sp. j. (część faktur wymienia jako sprzedawcę właśnie spółkę przejmowaną). Dodatkowo, spółka V. Sp. z o.o. dopuściła się sprzedaży do innej apteki, należącej do przedsiębiorców prowadzących spółkę cywilną (apteki A. s.c. M. K. J. K. ), co byłoby wystarczające do poważenia rękojmi przedsiębiorcy.

Od decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i poprzedzającej ją decyzji WIF. Zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego:

a) art. 37 ap ust.1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 upf przez niewłaściwe zastosowanie;

b) art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1, art. 96 ust.1 upf przez niewłaściwe zastosowanie;

c) art. 72 ust. 1 i 3 w zw. z art. 74 ust. 1 upf przez niewłaściwe zastosowanie;

2) przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia:

a) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, i art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, informowania i przekonywania strony, a w głównej mierze w części dotyczącej spełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych przepisami prawa, wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej obejmujących zezwolenie, w tym posiadania rękojmi wykonywania działalności gospodarczej objętej zezwoleniem;

b) art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, art. 81, art. 86 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego (w tym oddalenie wniosków dowodowych strony) w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym czy spółka V. sp. z o.o. dokonywała sprzedaży do podmiotów nieuprawnionych, a także naruszenia zasady prawdy obiektywnej, polegającej na zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego sprawy;

c) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji spełniającego wymogi prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. p. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Skarżąca spółka zarzuca decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2016 r. naruszenie szeregu przepisów postępowania dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego, które w jej ocenie doprowadziły do obrazy wskazanych przez nią przepisów Prawa farmaceutycznego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji cofającej spółce zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skarżąca starała się przede wszystkim wykazać, że opisany przez organy niezgodny z prawem obrót produktami leczniczymi dotyczy poprzednika spółki tj. V. – J. K. i Spółka Sp. j. zaś skarżąca mimo, że była spółką przejmującą nie ponosi odpowiedzialności za działania spółki przejmowanej, o których nie miała świadomości ani wiedzy.

Zarzuty skarżącej i przytoczona na ich poparcie argumentacja, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy obu instancji w sposób staranny i wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie a do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Z ustaleń organów, popartych przede wszystkim dowodem sprzedaży wynika, że w okresie objętym kontrolą ([...] luty 2013 r. – [...] wrzesień 2014 r.) apteka prowadziła obrót produktami farmaceutycznymi z [...] hurtowniami a także odsprzedawała leki na teren innej apteki tj. A. s.c. M. K. J. K. w [...]. Zgodnie z art. 65 ust. 1 upf obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Prawo farmaceutyczne dopuszcza dwie formy obrotu, i obrót detaliczny i obrót hurtowy. Obrót detaliczny dotyczy bezpośredniego zaopatrywania ludności w produkty lecznicze i wyroby medyczne i należy do aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych (art. 68 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1, art. 96 ust. 1 upf. Definicję obrotu hurtowego zawiera natomiast art. 72 ust. 3 upf. Jest nim wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami – w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt lub z innymi upoważnionymi podmiotami z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności.

Na datę prowadzonej kontroli obrót hurtowy produktami leczniczymi, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 2 mógł być prowadzony wyłącznie przez hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych (art. 72 Upf).

W niniejszej sprawie skoro apteka prowadziła odsprzedaż leków do hurtowni i do innej apteki ewidentnie naruszyła ww. przepisy upf.

Podkreślenia wymaga, że odpłatne przekazywanie leków do hurtowni miało miejsce w czasie, gdy apteka prowadzona była przez "V. – J. K. i spółka" sp. j., natomiast sprzedaż leków do innej apteki odbywała się wtedy gdy apteka należała do skarżącej. Powyższe dowodzi, że nie tylko poprzednik prawny skarżącej ale i sama skarżąca prowadziła niezgodny z prawem obrót produktami leczniczymi. Poza tym, jak słusznie podniósł organ skarżąca przejmując spółkę "V. – J. K. i Spółka" sp. j. i w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ksh weszła na mocy sukcesji uniwersalnej we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Skarżąca nie może skutecznie podnosić okoliczności, że nie wiedziała o naruszeniu prawa poprzez swojego poprzednika. O tym, że pomiędzy tymi podmiotami istniały ścisłe powiązania świadczy okoliczność, że J. K. już po przejęciu jego spółki przez skarżącą był jej prokurentem (prokura samoistna) i zaprezentował ją w czasie kontroli apteki przez inspekcję farmaceutyczną. Poza tym skarżąca odsprzedawała leki innej aptece należącej do J. K. i M. K.

Zgodnie z art. 37 ap ust. 1 pkt 2 upf organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku, gdy przedsiębiorca przesłał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

Przepis art. 101 pkt 4 upf stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Oznacza to, że rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Naruszając fundamentalne zasady działania apteki ogólnodostępnej poprzez sprzedaż produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych i innych aptek przedsiębiorca traci ową rękojmię, gdyż przedkłada chęć osiągnięcia korzyści finansowych nad dobro pacjenta (jego życie i zdrowie). Utrata rękojmi oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki, co w świetle art. 37ap ust. 1 pkt 2 upf uzasadnia cofnięcie zezwolenia. W tym stanie rzeczy zbędne było przesłuchiwanie świadków i stron na okoliczność istnienia po stronie skarżącej rękojmi należytego prowadzenia apteki. Ewidentnie łamanie przepisów w zakresie obrotu produktami leczniczymi i farmaceutycznymi powoduje utratę rękojmi, co przemawia za trafnością zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Farmaceutyczny oparł swoje rozstrzygnięcie na utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, które przywołał w uzasadnieniu decyzji oraz odpowiedzi na skargę.

W tym stanie rzeczy wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.