Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 415/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 14b § 1 i § 2, art. 14b § 5 pkt 1, art. 14c, art. 247 § 1 pkt 5, art. 133 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA del. Marzena Łozowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych M. L. i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 88/18 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 6 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2) odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Zaskarżonym wyrokiem z 6 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 88/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej: "P.p.s.a.", stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 6 listopada 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 29 maja 2017 r. (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji zauważył, że zarówno skarżona decyzja NUS, jak i DIAS zostały wydane na Urząd Miasta L., a nie na Gminę. Bezsporne jest, że podatnikiem VAT jest Gmina (w tym przypadku Miasto), a nie Urząd Miasta, jak wynika z decyzji. Skarżone decyzje zostały zatem wydane błędnie, bowiem nie na podmiot, który jest podatnikiem VAT.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych formułowane są trzy stanowiska odnośnie skutków prawnych takiego uchybienia organu podatkowego. Zgodnie z pierwszym z tych stanowisk, wskazanie jako strony w decyzji skierowanej do podatnika VAT urzędu gminy zamiast gminy jest pomniejszą omyłką, która sama w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia skarżonej decyzji. Takie stanowisko prezentowane jest m.in. w nieprawomocnych wyrokach WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. III SA/Wa 2923/15 i III SA/Wa 2924/15. Zgodnie natomiast z drugim stanowiskiem, prezentowanym przez WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 20 maja 2008 r., sygn. I SA/Łd 247/08, określenie w decyzji jako strony "Urzędu Miasta P.", a nie "Miasta P." skutkuje uchyleniem skarżonej decyzji. W myśl trzeciego z kolei poglądu, błędne określenie strony decyzji jako urzędu gminy, a nie gminy jest wadą będącą podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji (zob. wyrok WSA w Opolu z 23 kwietnia 2004 r. sygn. I SA/Wr 300/02 oraz z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. I SA/Op 344/06). Sąd przychylił się do trzeciego z zaprezentowanych poglądów.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 247 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym decyzja skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, dotknięta jest wadą nieważności. Kierowanie decyzji do Urzędu Miasta jako podatnika VAT jest zdaniem Sądu niedopuszczalne.

2. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości zarówno przez organ, jak i przez Miasto L.

2.1. W skardze kasacyjnej organu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p") poprzez wadliwe przyjęcie, że zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i przez to dotknięta jest wadą nieważności, podczas gdy decyzja została skierowana do Miasta L. jako właściwej strony postępowania a nieprecyzyjne dookreślenie przez organ w nagłówku zaskarżonej decyzji jej adresata nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogło być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji,

- art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 O.p. i art. 210 § 1 pkt 3 O.p. poprzez wadliwe uznanie, że organ podatkowy prowadził postępowanie i wydał decyzję wobec niewłaściwej strony postępowania, podczas gdy z całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że zarówno organ jak i strona, w toku postępowania podatkowego, zamiennie używały pojęć "miasto" , "gmina", "urząd", "L." i jednocześnie obie strony zgadzały się w tym, że podatnikiem podatku od towarów i usług w tym postępowaniu jest Miasto L. i ono jest stroną tego postępowania.

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

2.2. W skardze kasacyjnej Miasta zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 2 i § 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i § 2 oraz art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i § 2, art. 14b § 5 pkt 1 oraz art. 14c O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.) w związku z art. 247 § 1 pkt 5 i art. 133 § 1 O.p. oraz w związku z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw polegające na stwierdzeniu przez WSA w Warszawie (poza granicami skargi i na niekorzyść skarżącej) nieważności decyzji wydanych przez organy podatkowe obu instancji z uwagi na skierowanie ich w stosunku do podmiotu niebędącego stroną postępowania podatkowego tj. Urzędu Miasta L. ("Urząd"), podczas gdy Urząd, co wynika z akt sprawy i co stanowiło fakt znany organom podatkowym z urzędu w rozumieniu art. 187 § 3 O.p., uzyskał decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 sierpnia 2006 r. nr [...] co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, w której uznano, że Urząd (nie zaś Miasto L.) posiada status podatnika podatku od towarów i usług;

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 5 oraz art. 133 § 1 O.p. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji z uwagi na skierowanie ich, w ocenie Sądu, do podmiotu niebędącego stroną postępowania podatkowego, podczas gdy Urząd posiadał w dacie złożenia korekt deklaracji status strony, o czym świadczy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. przedstawione w decyzji z dnia 2 sierpnia 2006 r. nr [...] co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, która posiada charakter wiążący w świetle art. 14b § 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.;

c) naruszenie art. 153 P.p.s.a. oraz art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej przedstawionej przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Wa 116/15), w którym nie stwierdzono nieważności decyzji organów podatkowych obu instancji wobec Urzędu i jednocześnie nakazano Dyrektorowi oraz Naczelnikowi US wydanie rozstrzygnięcia co do meritum sporu tj. oceny zasadności odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących budowę A. L. W konsekwencji, WSA w Warszawie nie mógł ponownie weryfikować kwestii statusu Urzędu jako podatnika VAT, ponieważ kwestia ta została już prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku WSA w Warszawie za ten sam okres rozliczeniowy.

2.3. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Miasto zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 14b § 2 w związku z art. 14c O.p. (w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r.) oraz w związku z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, ponieważ decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 sierpnia 2006 r. nr [...] co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego ma charakter wiążący i nie może szkodzić wnioskodawcy w odniesieniu do statusu Urzędu jako podatnika VAT.

Z uwagi na powyższe naruszenia przepisów prawa wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

2.4. Nie wniesiono odpowiedzi na skargi kasacyjne.

2.5. W piśmie procesowym z 9 kwietnia 2021 r. pełnomocnik Miasta wyraził zgodę na rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

2.6. Miasto L. w piśmie procesowym z 24 września 2021 r. podtrzymało zarzuty skargi kasacyjnej. Jednocześnie podniosło, że na tle podobnych okoliczności faktycznych w kontekście sposobu oznaczenia strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych na rzecz Miasta orzeczeniach dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług za 2010 r. (wyroki z 30 maja 2019 r. sygn. akt I FSK 519/17 oraz I FSK 520/17) w pkt 3 orzeczeń sprostował z urzędu komparycję wyroków WSA w Warszawie poprzez zmianę określenia strony skarżącej z "Urzędu Miasto L." na "Miasto L.". Naczelny Sąd Administracyjny – w przeciwieństwie do stanowiska WSA w Warszawie przedstawionego w zaskarżonym wyroku – nie tylko nie dostrzegł żadnych przeszkód formalnych do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej Miasta, co skorzystał z możliwości sprostowania sposobu oznaczenia strony skarżącej w celu odniesienia się do istoty sporu. Powyższe potwierdza, że pogląd przedstawiony w zaskarżonym wyroku co do stwierdzenia nieważności decyzji był nieuzasadniony, zaś prawidłowe oznaczenie strony mogło podlegać sprostowaniu, co też WSA w Warszawie w niniejszej sprawie uczynił w postanowieniu z dnia 13 listopada 2018 r. (karty akt sądowych 35-36).

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Obie wniesione w niniejszej sprawie skargi kasacyjne zasługiwały na uwzględnienie.

3.2. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

3.3. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się rozstrzygnięcia czy niewłaściwe określenie adresata decyzji organu odwoławczego jak też organu pierwszej instancji skutkuje stwierdzeniem nieważności wydanych decyzji.

W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy podatkowe wydając rozstrzygnięcia błędnie skierowały decyzję do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie, gdyż zostały wydane na Urząd Miasta L. a nie na Gminę. Tym samym Sąd dopatrzył się przesłanki nieważnościowej określonej w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 135 P.p.s.a stwierdził nieważności decyzji organów obu instancji.

3.4. Przystępując do rozważań merytorycznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej organu. Autor tego środka odwoławczego zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 247 § 1 pkt 5, art. 133 i art. 210 § 1 pkt 3 O.p., poprzez wadliwe przyjęcie, że zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i przez to dotknięta jest wadą nieważności, podczas gdy decyzja została skierowana do Miasta L. jako właściwej strony postępowania a nieprecyzyjne dookreślenie przez organ w nagłówku zaskarżonej decyzji jej adresata nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogło być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.

3.5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej zarzuty skargi kasacyjnej zasługują na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, że podatnikiem podatku VAT w niniejszej sprawie jest Miasto. Słusznie podniósł organ, że z całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że zarówno organ jak i strona, w toku postępowania podatkowego, zamiennie używały pojęć "miasto" , "gmina", "urząd", "L." i jednocześnie obie strony zgadzały się w tym, że podatnikiem podatku od towarów i usług w tym postępowaniu jest Miasto L. i ono jest stroną tego postępowania. Okoliczność, iż w nagłówku decyzji niewłaściwie określono stronę postępowania jako "Urząd Miasta L." a nie "Miasto L." nie mogło przesądzać w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy o stwierdzeniu nieważności decyzji organów podatkowych na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 O.p. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że jasno wynika z treści decyzji, jakiemu podmiotowi odmówiono uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego. Nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięto o prawach i obowiązkach Miasta L., które jest bezsporną stroną toczącego się postępowania.

W judykaturze jednolicie przyjmuje się, że jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. został spełniony i brak jest podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła sytuacja, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. W przypadku przesłanki określonej w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. chodzi o sytuację, w której organ w treści decyzji ewidentnie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie jest stroną toczącego się postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2017 r., I FSK 998/15, CBOSA). O tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony, jednakże nie ma uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata. To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest najistotniejsze (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 131/17).

Podobne stanowisko wyrażone zostało w powołanych w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyrokach wydanych w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, gdzie WSA w Warszawie w orzeczeniach z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2923/15 i III SA/Wa 2924/15 uznał, że wpływu na wynik sprawy nie wywiera uchybienie organów, które w sposób nieprecyzyjny określają stronę postępowania podatkowego i adresata decyzji (Urząd Miasta L. zamiast Gminy L.). Dodać należy, że trafność przyjętego przez WSA w Warszawie stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyrokach z 30 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 519/17 i I FSK 520/17 oddalając skargi kasacyjne stwierdził m.in., iż zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wpływu na wynik sprawy nie ma uchybienie organów, które w sposób nieprecyzyjny określają stronę postępowania podatkowego i adresata decyzji (Urząd Miasta L. zamiast Gminy L.). Jednocześnie NSA w wydanych na rzecz Miasta wyrokach sprostował z urzędu komparycję wyroków WSA w Warszawie poprzez zmianę określenia strony skarżącej z "Urzędu Miasta L." na "Miasto L.". Tym samym NSA nie dostrzegł żadnych przeszkód formalnych do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej Miasta, skorzystał z możliwości sprostowania sposobu oznaczenia strony skarżącej w celu odniesienia się do istoty sporu.

Uwzględniając zatem treść decyzji organów podatkowych oraz ich uzasadnienia, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została skierowana do podmiotu niebędącego stroną. Brak było zatem przeszkód formalnych do merytorycznego rozpoznania sprawy.

3.6. Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadniony uznał natomiast zarzut skargi kasacyjnej organu dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy o jakich mowa w powyższym przepisie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może być wykorzystywany do zwalczania przyjętego w sprawie stanu faktycznego czy dokonanej wykładni prawa. Natomiast wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uchybienie Sądu pierwszej instancji, który wtrącił akapit podsumowujący, stwierdzając, że cyt. "podsumowując, bezsporne jest, iż podatnikiem VAT jest Gmina (w tym przypadku Miasto L.) a nie Urząd Miasta L." należy odczytywać jako oczywistą omyłkę.

3.7. Również skarga kasacyjna Miasta zasługiwała na uwzględnienie, w zakresie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 5 oraz art. 133 § 1 O.p., bowiem jak już wskazano powyżej (pkt 4.5) uchybienie formalne związane z niewłaściwym oznaczeniem strony postępowania podatkowego w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. z uwagi na ich nieważność tj. skierowanie do podmiotu niebędącego stroną postępowania podatkowego.

3.8. Niezasadnie są zarzuty skargi kasacyjnej Miasta podniesione w pkt a) i pkt 2.3, którymi kasator pragnie wykazać, że organy były związane decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 sierpnia 2006 r. nr [...] co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, w której uznano, że Urząd (nie zaś Miasto L.) posiada status podatnika podatku od towarów i usług, a decyzja ta posiada charakter wiążący w świetle art. 14b § 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2006 i nie może szkodzić wnioskodawcy. Zauważyć należy, na co zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 sierpnia 2006 r. nr [...] nie znajduje się w aktach sprawy, a na jej wydanie wskazał Naczelnik US w protokole kontroli podatkowej. Tym samym Sąd nie mógł ocenić czy decyzja z 2 sierpnia 2006 r. posiada charakter wiążący. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny jak wskazano powyżej uznał, że bez wpływu na wynik sprawy jest nieprecyzyjne określenie strony postępowania podatkowego i adresata decyzji (Urząd Miasta L.) zamiast (Miasto L.) skoro nie budzi wątpliwości (także stron postępowania podatkowego i Sądu pierwszej instancji), że na gruncie rozpoznawanej sprawy podatnikiem podatku VAT jest Miasto. Tym samym błędne oznaczenie podatnika (Urząd zamiast Miasto) nie jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (jak również zwykłego naruszenia prawa procesowego wynikającego z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) i w konsekwencji stanowi (co najwyżej) uchybienie nieposiadające jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

3.9. Za bezskuteczny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. oraz art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej przedstawionej przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Wa 116/15).

Zdaniem NSA nie można podzielić poglądu kasatora, że kwestia podmiotowości podatkowej Urzędu Miasta jako podatnika VAT została prawomocnie rozstrzygnięta przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, iż Sąd stwierdził, że stanowisko organów podatkowych, iż jednostka budżetowa gminy jest odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. W ocenie WSA w Warszawie w świetle zasady neutralności nie ma żadnych przeszkód, aby Gmina realizowała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na inwestycję, w oparciu o którą jednostka budżetowa wykonuje - w jej imieniu - jej zadania własne, generujące podatek należny. Tym bardziej, że mamy do czynienia z jednym podatnikiem podatku VAT. Dyrektor Izby Skarbowej przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając powyższe stanowisko Sądu, w pierwszej kolejności powinien ustalić, w jakim charakterze działała Gmina wykonując sprzedaż opodatkowaną na przedmiotowym obiekcie sportowym i czy można ją w tym zakresie uznać za podatnika VAT.

W rezultacie uznać należy, że nieprawidłowo wywodzi autor skargi kasacyjnej, że WSA nie miał wątpliwości, że to Urząd Miasta jest podatnikiem VAT. To Gminie Sąd przypisywał status podatnika podatku VAT, a z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że Sąd zamiennie traktował pojęcia "Urząd Miasta", "Gmina", "Strona, "Miasto".

Mając na uwadze powyższą argumentację Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafne zarzuty skargi o nieuzasadnionym zastosowaniu w sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 247 § 1 pkt 5 O.p. i 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. , kiedy na wynik sprawy nie wywiera wpływu uchybienie organów, które w sposób nieprecyzyjny określają stronę postępowania podatkowego i adresata decyzji (Urząd Miasta L. zamiast Miasto L.).

Mając na uwadze powyższe i uznając za zasadne podniesione w skardze kasacyjnej organu i Miasta zarzuty naruszenia odpowiednio: art. 247 § 1 pkt 5, art. 133 i art. 210 § 1 pkt 3 O.p. oraz 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 5 oraz art. 133 § 1 O.p., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponownie rozpoznając skargę na decyzję organu, Sąd pierwszej instancji uwzględni przedstawione powyżej stanowisko.

Odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości na rzecz organu, miało podstawę w przepisie art. 207 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że strona przeciwna nie przyczyniła się do powstania tych kosztów, nie mając wpływu na błędne stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku.