Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1081/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu możliwego, w następstwie przeprowadzonego postepowania egzekucyjnego, wyrządzenia jej znacznej szkody, która spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki dla dalszego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie posiada w chwili obecnej majątku, z którego mogłaby zaspokoić wierzyciela podatkowego w sytuacji, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia trzykrotnie przekracza wysokość jej kapitału zakładowego. Zaznaczyła, iż nie posiada dostatecznej zdolności kredytowej, aby tym samym dokonać zapłaty wymaganego zobowiązania podatkowego w oparciu o zewnętrzne źródła finansowania.

Skarżąca zaznaczyła, iż kondycja finansowa w jakiej się znalazła jest wynikiem zajęcia jej wierzytelności z rachunków bankowych, wszczęciem i prowadzeniem łącznie 12 postępowań kontrolnych i podatkowych. W następstwie powyższego Skarżąca zdecydowała się na rozpoczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, które pozwoli na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i zaspokojenie wszystkich wierzycieli.

Skarżąca zauważyła, że z uwagi na obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji stanie się niewypłacalna, a to z kolei spowoduje konieczność postawienia jej w stan upadłości. Zakończenie jej bytu prawnego po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego będzie skutkiem niemożliwym do odwrócenia. Skarżąca nie będzie dysponowała żadnymi siłami ani środkami, które pozwoliłyby na powrót do stanu poprzedniego po wzruszeniu zaskarżonej decyzji przez tutejszy Sąd.

Według Skarżącej istnieje ryzyko, że zmuszona zostanie do zakończenia prowadzonej działalności i ogłoszenia upadłości zanim jej sprawa zostanie rozpoznana przez Sąd. Tym samym stwierdziła, iż zagrożona jest wyrządzeniem jej znacznej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot pobranych świadczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).

Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji.

Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazała co prawda, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej wynikającej z zajęcia jej wierzytelności z rachunków bankowych oraz wszczęciem i prowadzeniem łącznie 12 postępowań kontrolnych i podatkowych. Jednocześnie zauważyła, z uwagi na obowiązek wykonania zaskarżonej decyzji stanie się niewypłacalna, a to z kolei spowoduje konieczność postawienia jej w stan upadłości.

Pomimo tych stwierdzeń we wniosku o wstrzymanie wykonania zabrakło danych o jej stanie majątkowym. Również kwota zobowiązania nie została zestawiona z obecnymi środkami finansowymi, którymi dysponuje Skarżąca, ani z innymi danymi, które świadczą o jej sytuacji majątkowej.

Sąd zauważa ponadto, że jakkolwiek Skarżąca wskazała, że nie posiada w chwili obecnej majątku, z którego mogłaby zaspokoić wierzyciela podatkowego, ani dostatecznej zdolności kredytowej, aby tym samym dokonać zapłaty wymaganego zobowiązania podatkowego w oparciu o zewnętrzne źródła finansowania, to tych okoliczności nie uprawdopodobniła przez nadesłanie np. dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, które potwierdzają jej trudną sytuację finansową, która uniemożliwia jej poniesienie wymaganych zobowiązań. Nie sposób zatem uznać, że w aktach sądowych i we wniosku o wstrzymanie wykonania zawarte są jakiekolwiek argumenty czy dane, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji Skarżącej z punktu widzenia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził natomiast, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.

W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.