Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 560/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1 pkt 2, pkt 3; art. 82; art. 10 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska (spr.) Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku od dnia 29 lipca 2007 r.

Decyzja pierwszo-instancyjna wydana została z powołaniem się na przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) (zwanej dalej ustawą). W jej uzasadnieniu organ wskazał, że utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania przez stronę, bowiem nie spełniła ona przesłanek do przedłużenia zasiłku określonych w art. 73 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy.

W odwołaniu strona podniosła, że organ I instancji niezastosował przepisów art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, 73 ust. 1 pkt 3 oraz art. 82 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, na mocy których przysługuje jej prawo do przedłużenia okresu zasiłkowego do 18 miesięcy, bowiem stopa bezrobocia poprzedzająca nabycie zasiłku na terenie powiatu j. wynosiła 28%, zaś stopa bezrobocia na koniec czerwca 2007 r., na terenie kraju wynosiła 12,4%. Zdaniem odwołującego powyższe okoliczności świadczą, że należy mu się zasiłek do 29 stycznia 2008 r.

W motywach decyzji ostatecznej Wojewoda D. wskazał, że odwołujący nabył prawo do zasiłku na okres 12 miesięcy od dnia 14 marca 2006r. oraz utracił status osoby bezrobotnej z dniem 27 listopada 2006 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Następnie po zaprzestaniu świadczenia pracy w dniu 31 marca 2007 r., Starosta J. decyzją z dnia 13 kwietnia 2007 r. uznał stronę z dniem 12 kwietnia 2007 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 13 kwietnia 2007 r. na okres uzupełniający do 12 miesięcy. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę nabycia zasiłku w przedstawionej sytuacji stanowi art. 73 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym osoba, która utraciła status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Organ II instancji przytaczając brzmienie przepisów art. 73 ustawy wskazał, że strona nie spełnia warunków wymienionych w przepisie art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy, według którego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 18 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub (lit. a ust. 1 art. 73 ustawy), którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego(lit. b ust. 1 art. 73 ustawy). Zdaniem Wojewody D. w przypadku odwołującego analizie podlega przeciętna stopa bezrobocia w kraju w stosunku do stopy bezrobocia na obszarze działania powiatowego urzędu pracy według stanu na dzień 30 czerwca 2005 r., która wynosiła w we wskazanym czasie na obszarze działania powiatowego urzędu pracy w J. 28,7% przy stopie bezrobocia w kraju na poziomie 18 %.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że stopa bezrobocia na dzień 30 czerwca 2006 r. wyniosła odpowiednio na obszarze działania powiatowego urzędu pracy w J 25,2% przy stopie bezrobocia w kraju na poziomie 15,9%. Dodatkowo podniósł, że małżonka odwołującego utraciła status osoby bezrobotnej z dniem 7 maja 2001 r. z powodu podjęcia zatrudnienia i nie figuruje w rejestrach jako osoba bezrobotna.

W skardze na decyzję ostateczną H. S. podtrzymał argumentację i zarzuty zawarte w odwołaniu, zarzucając wybiórcze stosowanie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez organy administracji publicznej. Ponadto podniósł, że pozostaje bez środków do życia, również ze względu na fakt, że jego małżonka została zwolniona z pracy z dniem 16 września 2007 r. i w dniu 18 września 2007 r. zarejestrowała się powiatowym urzędzie pracy w J. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku przez okres 7 dni.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosła, że skarżący nie spełnia również warunków określonych w art. 73 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, ponieważ małżonka strony w dniu orzekania nie była zarejestrowana jako bezrobotna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do kontroli podejmowanych przez administrację publiczną aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem , co oznacza, że sąd rozpoznając skargę ocenia jedynie czy przy rozpatrywaniu sprawy organy administracji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Oceniając wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że nie jest ona obarczona wadami powodującymi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Podstawą materialnoprawną są przepisy ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.), której art. 73 określa okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz szczegółowe warunki pozwalające przyznać zasiłek dla bezrobotnych na określony w tych przepisach okres. W myśl art. 73 ust. 1 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania zasiłku wynosi:

1) 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;

2) 12 miesięcy - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, lub

b) są bezrobotnymi powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku;

3) 18 miesięcy dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub

b) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego. Z akt badanej sprawy wynika, że skarżący nabył prawo do zasiłku na okres 12 miesięcy od dnia 14 marca 2006r. oraz utracił status osoby bezrobotnej z dniem 27 listopada 2006 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Następnie po zaprzestaniu świadczenia pracy w dniu 31 marca 2007 r., Starosta J. decyzją z dnia 13 kwietnia 2007 r. uznał skarżącego z dniem 12 kwietnia 2007 r. za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku od dnia 13 kwietnia 2007 r. na okres uzupełniający do 12 miesięcy. Jako bezsporny przedstawia się fakt, że w dniu 14 marca 2006 r. - czyli w momencie nabycia przez skarżącego prawa do zasiłku - zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia 27 września 2005 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy na terenie powiatu J. stopa bezrobocia wynosiła 28,7 % wobec krajowej stopy na poziomie 18%, a więc przekraczała 125% stopy bezrobocia na terenie kraju, co uprawniało organy do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku na okres 12 miesięcy. Pozostaje również poza sporem, że skarżący z powodu podjęcia zatrudnienia utracił w okresie zasiłkowym status osoby bezrobotnej, a co za tym idzie prawo do zasiłku na okres krótszy niż 365 dni. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy dochowanie przez skarżącego obowiązków określonych w przepisie art. 73 ust. 5 ustawy, spowodowało, że ponownie nabył on status bezrobotnego, jak również prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą bezrobotnego [...]. Przy czym nie ulega wątpliwości, że skarżący ponownie nabył status osoby bezrobotnej w roku 2007, a zatem ocenę warunków nakierowanych na stosunek stopy bezrobocia na obszarze właściwego urzędu pracy do stopy bezrobocia w kraju pozwalających przyznać zasiłek na okresy określone w art. 73 ustawy należy dokonać w odniesieniu do wskaźników na dzień 30 czerwca 2006 r., a nie jak wskazuje organ na dzień 30 czerwca 2005 r. Przepis art. 73 ust. 5 ustawy stanowi bowiem, że po ponownej rejestracji bezrobotny posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego, jednakże utrata statusu osoby bezrobotnej związana jest nierozerwalnie z utratą prawa do zasiłku, a co za tym idzie skarżący po ponownej rejestracji nabywa to prawo ponownie, jednakże w zakresie ograniczonym przez przepis art. 73 ust. 5 ustawy. Tym samym w przypadku z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie konieczna jest ponowna ocena przesłanek zawartych w art. 73 ust. 1 pkt 1 do 3 ustawy pozwalających na przyznanie zasiłku na określone w nim okresy. Nie można zatem zgodzić się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, ze skarżący powrócił na "uzupełnienie (tożsamość) zasiłku przyznanego decyzją z dnia 23 marca 2006 r.". Wytknięte przez Sąd uchybienie nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, przez co nie mogło stać się podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia 26 września 2006 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy stopa na terenie powiatu J. stopa bezrobocia wynosiła 25,2 % wobec krajowej stopy na poziomie 15,9%, a więc przekraczała 125% stopy bezrobocia na terenie kraju, jednocześnie nie przekraczając 2-krotnie stopy bezrobocia na terenie kraju, co uprawniało organ II instancji do orzeczenia o utracie prawa do zasiłku z dniem w niej wskazanym, z uwagi na zakończenie okresu jego pobierania. Z tych względów podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wymaga bowiem podkreślenia, że decyzje wydawane na podstawie art. 73 ustawy mają charakter związany, co oznacza, że w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych organ nie ma luzu decyzyjnego co do treści decyzji ,lecz musi wydać decyzję o treści określonej przez ustawodawcę. Ma zatem rację organ II instancji, kiedy stwierdza, że zastosowane w sprawie przepisy mają charakter kategoryczny i formułują jednoznacznie określone przesłanki ustania prawa wiążące organ w procesie stosowania prawa. Wydanie takich decyzji nie zależy zatem od uznania organu ani też od woli strony, a na ich kształt nie mogą mieć wpływu okoliczności nie przewidziane w ustawie.

Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, co na podstawie art. 151 powołanej ustawy obligowało do oddalenia skargi.