Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 353/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 i 2, art. 32
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 143 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym -postanawia- odmówić dopuszczenia J. D. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 353/12

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi R. D. w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] o wezwaniu R. D. do wykonania obowiązku udostępnienia nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1 i 2/2 w obr. [...] (aktualnie nr 157 i 158 obr. [...]), A. S.A. w W. (dalej jako A.), celem założenia i przeprowadzenia sieci gazociągów przesyłowych, zgodnie z ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji pod nazwą "zagospodarowanie istniejących odwiertów eksploatacyjnych oraz budowa gazociągów kopalnianych i metanolociągów łączących odwierty z ośrodkiem odbioru gazu dla Kopalni [...]. Obowiązek zaś, którego niewykonanie obwarowano zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego wynika z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] (pkt I.1) utrzymanej w mocy w tym zakresie ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...].

Wniosek o dopuszczenie do udziału w spawie o charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w dniu 5 lutego 2013 r. (data wpływu) złożyła J. D. W uzasadnieniu podała, że pozostaje w związku małżeńskim ze skarżącym i małżonkowie pozostają w ustawowej wspólności majątkowej. Wskazała, że na jednej z działek (siedliskowej), która jest objęta egzekucją małżonkowie posiadają wspólny budynek mieszkalny i zabudowę gospodarczą. Wspólnie z mężem ponoszą też koszty podatkowe. Ponadto na jednej z tych działek zamieszkuje i jest zameldowana. Pozostałą treść wniosku stanowią już zarzuty związane z przeprowadzoną egzekucją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 33 § 1 P.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 P.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie (art. 33 § 2 P.p.s.a.).

W postępowaniu przed sądem administracyjnym oprócz skarżącego

i organu, mogą więc brać udział również uczestnicy na prawach strony, oraz pozostali uczestnicy, o których mowa w art. 33 § 2 P.p.s.a.

Uczestnicy na prawach strony - którzy brali udział w postępowaniu administracyjnym wskazani w art. 33 § 1 P.p.s.a., są dopuszczeni do postępowania sądowoadministracyjnego z mocy prawa z chwilą jego wszczęcia. Natomiast pozostali uczestnicy, którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, a wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy ich interesu prawnego, mogą zgłosić udział w tym postępowaniu i wnioskować o dopuszczenie ich do tego postępowania w charakterze uczestnika.

Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.), stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interes prawny", użyte w przepisie art. 28 k.p.a., oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994/10, poz. 199, Lex Polonica nr 299646). Istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego. Dla stwierdzenia interesu prawnego wymagane jest ustalenie związku polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna lub postanowienie) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Podkreśla się przy tym, że interes prawny powinien być indywidualny, własny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które w danej sprawie uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., I OSK 919/2004 Lex Polonica nr 387073, ONSAiWSA 2005/5 poz. 92).

Jak wskazano na wstępie przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wykonanie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym – polegającego na udostępnieniu konkretnej nieruchomości. W niniejszej sprawie faktem bezspornym jest, że w następstwie wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., udzielającej A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie sieci gazociągów przesyłowych, zgodnie z decyzją lokalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r., nr [...] – R. D., mający działać przez pełnomocnika W. D. został wezwany upomnieniem z dnia 24 maja 2011 r., nr [...] do dobrowolnego udostępnienia A. konkretnej nieruchomości stanowiącej jego własność, wskazanej według numerów ewidencyjnych wcześniejszych i tych, które miały być aktualne, w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało doręczone w dniu 27 maja 2011 r., a termin wykonania obowiązku upłynął bezskutecznie. W związku z niezastosowaniem się do upomnienia wierzyciel wystawił w dniu 8 czerwca 2011 r. tytuł wykonawczy – stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, zgodnie z art. 143 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm., dalej jako p.e.a.) i wydał postanowienie o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym tj. udostępnienia przedmiotowej nieruchomości pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego. Ponieważ właściciel przedmiotowej nieruchomości nie zastosował się do postanowienia, w związku z powyższym organ egzekucyjny przystąpił do egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 2011 r.

Ponownie wskazać trzeba, że to zobowiązany jest najważniejszym podmiotem w procesie wykonania obowiązku administracyjnego, ponieważ to na niego został nałożony obowiązek określonego zachowania się (w niniejszej sprawie polegającego na udostępnieniu przez R. D. nieruchomości). Od zobowiązanego zależy, w jakim trybie obowiązek zostanie wykonany, tj. dobrowolnie czy pod przymusem. Miano zobowiązanego przysługuje również temu, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie zabezpieczające. O statusie zobowiązanego rozstrzygają zatem przepisy materialnego prawa administracyjnego.

Takim przepisem prawa w niższej sprawie jest art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2010 Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako u.g.n.), który stanowi że Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania

z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Art. 124 u.g.n. przewiduje zatem szczególny wypadek ograniczenia wykonywania prawa własności, polegający na znoszeniu przez właściciela przedsięwzięć podejmowanych na jego nieruchomości, polegających na zakładaniu i przeprowadzaniu ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także budowy oraz utrzymywania obiektów niezbędnych do korzystania z nich. Zgodnie z konstrukcją przyjętą w ustawie, ograniczenie to następuje jako skutek zezwolenia udzielonego przez starostę (w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta [...] – miasta na prawach powiatu), wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej dla podmiotu wykonującego prace związane z budową obiektów lub urządzeń albo instalacją ciągów lub przewodów na przeprowadzenie tych prac na nieruchomości. Zezwolenie jest udzielane jedynie wówczas, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża zgody na udostępnienie nieruchomości,

Stosownie do art. 148 § 1 p.e.a. przymus bezpośredni polega na doprowadzeniu do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji drogą zagrożenia zastosowania lub drogą zastosowania bezpośrednio skutecznych środków, nie wyłączając siły fizycznej, w celu usunięcia oporu zobowiązanego i oporu innych osób, które stoją na przeszkodzie wykonaniu obowiązku. W szczególności przymus bezpośredni stosuje się w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego opuszczenia nieruchomości, lokalu (pomieszczenia), wydania rzeczy, zaniechania czynności lub nieprzeszkadzania innej osobie w wykonywaniu jej praw, a także w przypadkach, gdy ze względu na charakter obowiązku stosowanie innych środków egzekucyjnych nie jest możliwe (art. 148 § 2 p.e.a.).

Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy właścicielem nieruchomości wcześniej oznaczonych nr 1 i 2/2 w obr. [...], później nr 157 i 158 w obr. [...], wymienionych w pkt I.1 decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] utrzymanej w tym zakresie w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. i jednocześnie osobą, której prawo własności zostało ograniczone przez obowiązek udostępnienia A. dla potrzeb wykonania sieci gazociągów przesyłowych jest R. D. Skoro tak, to bez znaczenia jest fakt pozostawania we wspólności ustawowej małżeńskiej czy ewentualne poniesienie bądź ponoszenie z majątku wspólnego nakładów na nieruchomość będącą majątkiem odrębnym drugiego małżonka, czy wreszcie fakt zamieszkiwania i zameldowania na jednej z działek. Wskazywane przez J. D. okoliczności uzasadniają interes faktyczny a nie interes prawny. Nie mają bowiem żadnego oparcia w którejkolwiek z norm prawa materialnego, które mają w niniejszej sprawie zastosowanie.

Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem sprawy jest wykonanie obowiązku polegającego na udostępnieniu konkretnej nieruchomości położonej w R., stanowiącej własność R. D. Dopóki trwa ustawowy ustrój majątkowy małżeński nie ma też żadnych podstaw do rozliczania jakichkolwiek nakładów z majątku wspólnego jeśli takie miały miejsce. Także zamieszkiwanie a tym bardziej zameldowanie pod adresem na jednej z działek nie rodzi żadnych uprawnień w sferze, z której wywodzi się obowiązek objęty tytułem wykonawczym, bo nie ma to żadnego przełożenia na stwierdzenie kto jest dłużnikiem w sprawie egzekucyjnej.

W takiej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia wniosku J. D. dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SAB 129/00 - stronami w postępowaniu egzekucyjnym są wierzyciel i zobowiązany, na którym ciąży wykonanie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji stanowiącej tytuł wykonawczy. Brak jest natomiast podstaw do udziału w tym postępowaniu jako strony - osób zainteresowanych wykonaniem nałożonego na zobowiązanego obowiązku, w tym osób zamieszkujących w budynku znajdującym się na jednej z działek.

Reasumując stwierdzić należy, że J. D. nie może być dopuszczona do udziału w tej sprawie przed WSA w Rzeszowie w charakterze zainteresowanego, gdyż nie ma ona interesu prawnego w wydaniu przez ten Sąd orzeczenia i nie była ona stroną postępowania, w którym wydano zaskarżone postanowienie. Ma natomiast interes faktyczny, wynikający z pozostawania w związku małżeńskim z dłużnikiem i zamieszkiwania w budynku znajdującym się na jednej z działek, które mają być udostępnione A., co jednak nie uzasadnia dopuszczenia do udziału w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a.