Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2840/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant, starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku likwidacji szkoły oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako skarżący) jest założycielem [...] Szkoły [...], która została utworzona na mocy decyzji Ministra Edukacji Narodowej z [...] stycznia 1994 r. Pozwolenie na utworzenie uczelni zostało udzielone na okres czterech lat. Na podstawie decyzji z [...] kwietnia 1999 r., zmieniającej ww. decyzję, termin ważności pozwolenia został ustalony do 30 września 2000 r.

Minister Edukacji Narodowej decyzją z [...] czerwca 2000 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2000 r., odmówił zmiany ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na utworzenie uczelni w części dotyczącej okresu ważności zezwolenia. W związku z faktem, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2002 r. (sygn. akt I SA 2064/00) oddalił skargę na ww. decyzję, postępowanie w przedmiocie przedłużenia pozwolenia zostało prawomocnie zakończone. W konsekwencji decyzja udzielająca pozwolenia na utworzenie uczelni wygasła 30 września 2000 r., czyli z upływem terminu na jaki została wydana. W związku z upływem terminu pozwolenia na działanie uczelni, [...] Szkoła [...] została postawiona w stan likwidacji z mocy prawa.

Decyzją z [...] lipca 2003 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2003 r., Minister nakazał skarżącemu likwidację uczelni w związku z faktem funkcjonowania uczelni bez wymaganego prawem pozwolenia. Otwarcie likwidacji zostało określone na 1 października 2003 r.

Założyciel uczelni nie rozpoczął likwidacji uczelni oraz nie powołał jej likwidatora, który zgodnie z przepisami prawa przejąłby kompetencje organów uczelni i prowadziłby jej sprawy w czasie likwidacji.

[...] września 2004 r. Minister Edukacji Narodowej i Sportu upomnieniem, zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), wezwał założyciela do likwidacji uczelni, określając datę otwarcia likwidacji na 1 października 2003 r. Jednocześnie organ wskazał, że w razie niewykonania nałożonych na skarżącego obowiązków, skieruje sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego.

[...] lipca 2005 r. organ, działając na podstawie art. 20 § 1 pkt 1 i art. 26 § 1 ustawy z o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesłał do Wojewody [...], jako właściwego organu egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, tytuł wykonawczy podlegający obowiązkowi egzekucji wszczęcia likwidacji uczelni wraz z wnioskiem o wszczęcie administracyjnego postępowania egzekucyjnego w zakresie wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. rozpoczęcia likwidacji ww. uczelni z zastosowaniem środka egzekucyjnego - grzywny w celu przymuszenia.

Postanowieniem z [...] lutego 2007 r. wyznaczony zarządzeniem organu wykonawczego Wojewody [...] - egzekutor P. M. nałożył na prezesa zarządu spółki [...] - J. S. grzywnę w wysokości 10.000 zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego uczelni.

Postanowieniem z [...] lipca 2008 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, po rozpatrzeniu zażalenia strony, uchylił w całości postanowienie organu wykonawczego Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zarządzeniem z [...] lutego 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] ponownie wszczął administracyjne postępowanie egzekucyjne w stosunku do [...] Szkoły [...], natomiast postanowieniem z [...] maja 2011 r. [...] nałożył na spółkę [...] grzywnę celem przymuszenia do wykonania obowiązku likwidacji [...] Szkoły [...], w wysokości 20.000 zł.

Jednocześnie nałożył obowiązek przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego [...] Szkoły [...] zastrzegając, że w przypadku niezastosowania się do tego obowiązku będą nakładane kolejne grzywny na podstawie art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Termin zakończenia likwidacji został wyznaczony na 31 grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny podkreślił, że sposób likwidacji uczelni niepaństwowej, zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, określa jej statut. Stosownie do zapisów statutu [...] Szkoły [...], podmiotem uprawnionym do jej likwidacji jest założyciel uczelni. Powinien on zlecić przeprowadzenie likwidacji osobie lub firmie posiadającej odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia w tym zakresie. Jako, że założyciel odmówił wszczęcia procedury likwidacyjnej organ egzekucyjny nałożył grzywnę w celu przymuszenia. Analizując stan faktyczny sprawy i biorąc pod uwagę okres trwającego postępowania, organ uznał, że wysokość zastosowanej grzywny jest adekwatna i zasadna.

Pismem z 13 czerwca 2011 r. spółka [...] złożyła do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zażalenie na powyższe postanowienie. Jako podstawę prawną zażalenia wskazała art. 33 i art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wnosząc przy tym o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie czynności egzekucyjnych.

W uzasadnieniu spółka zarzuciła błędne określenie podmiotu zobowiązanego w zarządzeniu Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r. o wszczęciu administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Ponadto wskazała na brak podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z wydaniem przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzji z [...] lutego 2011 r. zarządzającej wpis w rejestrze uczelni niepublicznych i związków uczelni niepublicznych faktu postawienia uczelni w stan likwidacji.

Pismem z 5 sierpnia 2011 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wezwał skarżącą spółkę do sprecyzowania złożonego zażalenia, wyjaśniając jednocześnie obowiązujące przepisy i właściwość organów. Następnie, pismem z 20 września 2011 r., organ odwoławczy pouczył skarżącego o przysługującym stronie prawie do czynnego udziału w postępowaniu, określając, że przedmiotem rozpatrzenia jest zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2011 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Postanowieniem z [...] października 2011 r. nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2011 r. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się żadnych uchybień ze strony organu egzekucyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz mogących wpłynąć na skuteczność rozstrzygnięcia i zarazem determinować konieczność jego uchylenia. Ocenił, że zaskarżone postanowienie spełnia wymogi określone w art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jako uzasadnione i prawidłowe uznał zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak i ustalenie jej wysokości na 20.000 zł. Zdaniem Ministra, z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, w niniejszej sprawie - przeprowadzenie likwidacji uczelni, organ egzekucyjny słusznie, jako środek egzekucyjny, wymierzył grzywnę. Mając na względzie treść tytułu wykonawczego, wyłącznie ten rodzaj środka może przymusić założyciela do wypełnienia obowiązku likwidacji uczelni, zapewniając z jednej strony efektywność egzekucji, a z drugiej będąc jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego.

Minister zgodził się z organem egzekucyjnym, że na wysokość wymierzonej grzywny wpływ miał przede wszystkim okres w jakim zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku likwidacji. Organ podkreślił, że obowiązek założyciela likwidacji uczelni, wynikający z przepisów ustawowych i statutowych, powstał już w 2000 r., kiedy to wygasło pozwolenie na utworzenie uczelni. Jako że założyciel ni podjął wówczas żadnych czynności, Minister, decyzją z [...] lipca 2003 r., nakazał likwidację uczelni. Oznacza to, że przez blisko 8 lat zobowiązany uchyla się od wykonania decyzji nakazującej likwidację uczelni. Zobowiązany był przy tym świadomy konsekwencji swojego zaniechania i mógł przewidzieć, że wstąpienie na drogą egzekucji administracyjnej pociągnie za sobą w ostateczności wymierzenie środka egzekucyjnego. Mimo to nie podjął żadnych czynności zmierzających do likwidacji uczelni, nie podjął ich nawet wówczas, gdy organ egzekucyjny po raz pierwszy wymierzył grzywnę w celu przymuszenia. Zachowanie zobowiązanego, w ocenie organu, wyraźnie świadczy o braku jakiegokolwiek zainteresowania uczelnią i w konsekwencji o braku woli i zamiaru do jej likwidacji. Uchylanie się od obowiązku przeprowadzenia likwidacji powoduje natomiast utrzymywanie stanu prawnego niezgodnego z rzeczywistością, niepewność w obszarze szkolnictwa wyższego oraz wątpliwości co do aktualnego statusu uczelni. [...] Szkoła [...] bowiem od 2003 r. nie prowadzi kształcenia i żadnej działalności i choć formalnie jako nadal istniejąca osoba prawna, ze względu na brak organów bądź innych reprezentantów, przestała uczestniczyć w obrocie prawnym.

W ocenie Ministra, nałożona grzywna w celu przymuszenia w wysokości 20.000 zł powinna realnie wpłynąć na wykonanie obowiązku określonego w tytule egzekucyjnym. Ponadto Minister podkreślił, że zgodnie z art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, każdorazowo nałożona grzywna w celu przymuszenia w stosunku do osoby prawnej nie może przekroczyć 50.000 zł, zatem nałożenie takiej grzywny w kwocie 20.000 zł, czyli poniżej połowy górnej granicy tego środka nie może być uznane za zbyt uciążliwy środek egzekucyjny.

Organ odwoławczy zgodził się jednocześnie ze skarżącym, że pomiędzy treścią zarządzenia Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r. nr [...], na podstawie którego wszczęto i prowadzono postępowanie egzekucyjne w zakresie wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, a treścią tytułu wykonawczego Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z [...] lipca 2005 r. [...] istnieją rozbieżności i niekonsekwencja w przedmiocie określenia podmiotu, w stosunku do którego ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Organ zważył jednak, że faktyczną podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest tytuł wykonawczy, a ten został prawidłowo wydany, spełniając wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie bowiem do art. 26 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.

Na skuteczność prowadzenia postępowania, a następnie ważność postanowienia z [...] maja 2011 r., w ocenie organu, nie powinno mieć tym samym istotnego wpływu błędne wskazanie podmiotu zobowiązanego w zarządzeniu z [...] lutego 2011 r. Ponadto organ zauważył, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że organ egzekucyjny, podejmując jakiekolwiek czynności w trakcie postępowania egzekucyjnego, zwracał się nie do uczelni ale do jej założyciela. Świadczy o tym chociażby zaskarżone postanowienie, które jako zobowiązanego wskazuje założyciela uczelni. Organ egzekucyjny prawidłowo obciąża w nim grzywną spółkę [...], która jest podmiotem praw i obowiązków wynikających z orzeczeń organu egzekucyjnego.

Minister jednocześnie zauważył, że zgodnie z orzecznictwem, w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne, tak jak to uczynił skarżący w przedmiotowej sprawie, powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 ww. ustawy. Organ drugiej instancji, rozpatrując takie zażalenie, winien ponownie rozważyć jedynie kwestię prawidłowości i zgodności z normami prawa materialnego oraz procedury wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Nie jest natomiast uprawniony do orzekania co do prawidłowości wydania zarządzenia w sprawie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy też zasadności jego prowadzenia. Wszelkie zarzuty dotyczące dopuszczalności prowadzonej egzekucji oraz ewentualnej wadliwości tytułu wykonawczego podlegają rozpoznaniu przy rozstrzyganiu zarzutów.

Zdaniem Ministra, na prawidłowość wydania postanowienia o nałożeniu grzywny nie ma również wpływu podnoszona przez skarżącego kwestia wydania przez organ decyzji z [...] lutego 2011 r., zarządzającej w rejestrze uczelni niepublicznych i związków uczelni niepublicznych wpis o postawieniu ww. uczelni w stan likwidacji oraz o zmianie nazwy uczelni na: "[...] Szkoła [...] w likwidacji". Decyzja ta ma charakter czysto techniczny, odnotowuje w prowadzonym przez organ rejestrze fakt postawienia uczelni w stan likwidacji z mocy prawa, w związku z upłwem ważności terminu pozwolenia. Wpisy do rejestru nie wywołują w stosunku do strony żadnych skutków prawnych.

Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącego, że skoro podjął decyzję o likwidacji, to winien ją przeprowadzić. Odnosząc się do przepisów ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, organ zważył, że w każdym przewidzianym w ustawie przypadku likwidacji uczelni niezbędna jest działanie założyciela, polegające na powołaniu likwidatora.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił wadliwość rozstrzygnięcia wydanego w drugiej instancji, wskazując, że grzywna została nałożona w stosunku do podmiotu, tj. spółki [...], nie będącego podmiotem zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym przez Wojewodę na podstawie zarządzenia z [...] lutego 2011 r. Przedmiotowe zarządzenie jako zobowiązanego wskazuje bowiem [...] Szkolę [...], przez co pozostaje w sprzeczności z treścią tytułu wykonawczego wystawionego przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Zdaniem skarżącego, zarządzenie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego jest niezgodne z prawem, ponieważ nie istnieje żaden tytuł wykonawczy wobec [...] Szkoły [...], w konsekwencji za sprzeczne z prawem należy uznać postanowienie w przedmiocie wymierzenia grzywny skierowane do podmiotu, wobec którego nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne.

Skarżący podniósł, że do postanowienia nie został dołączony tytuł wykonawczy w stosunku do [...] Szkoły [...], przez co nie doszło do spełnienia wymogu z art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nadto skarżący odwołał się do orzecznictwa, w którym wyrażony został pogląd, że w przypadku wniesienia zarzutów, jak i zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia, jako pierwsze powinny być rozpoznane zarzuty i dopiero od rezultatu ich rozpatrzenia zależy, czy grzywna będzie mogła zostać nałożona. W przedmiotowej sprawie jest błąd co do osoby zobowiązanego – art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje i postanowienia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Jednak nie każde naruszenia prawa daję Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Artykuł 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa przyczyny prowadzące do uchylenia decyzji lub postanowienia.

Dokonując oceny zasadności skargi spółki [...] na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Sąd doszedł do przekonania, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił przepis art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który pozwala na nałożenie grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej (art. 120 § 1 ww. ustawy).

Przesłanką nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia stanowiło niepodjęcie przez niego działań zmierzających do wykonania decyzji nakazującej likwidację uczelni – [...] Szkoły [...] . Decyzja nakazująca tę likwidację została wydana przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu [...] lipca 2003 r. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym sposób likwidacji uczelni niepaństwowej określa jej statut. Według Statutu [...] Szkoły [...] przeprowadzenie likwidacji zleca założyciel osobie lub firmie posiadającej kwalifikacje. Założyciel ww. uczelni – spółka [...] zlecenia takiego nie wydał i przez 8 lat nie podjął też żadnych innych czynności zmierzających do likwidacji uczelni.

W tych okolicznościach Sąd przyjął, że przesłanki, którymi kierował się organ przy wyborze zastosowanego środka, w pełni uzasadniają zastosowanie tego środka egzekucyjnego, tak co do zasady, jak i co do wysokości. Zasadnie organ uznał, że wyłącznie ten rodzaj środka może przymusić założyciela do wypełnienia obowiązku likwidacji uczelni, zapewniając z jednaj strony efektywność egzekucji, a z drugiej będąc jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego.

Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela

i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego

według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 ww. ustawy).

W świetle powyższej regulacji organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do wydawania odrębnego rozstrzygnięcia określającego wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że zarządzenie Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2011 r. w prawie wszczęcia administracyjnego postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym w stosunku do [...] Szkoły [...] nie wywołuje żadnego skutku prawnego. Tym samym, zawarte w nim nieprawidłowe określenie podmiotu, w stosunku do którego wszczyna się administracyjne postępowanie egzekucyjne, pozostaje bez wpływu n prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchyla postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W sprawie istotnie jest, że podmiot zobowiązany, w stosunku do którego miało być prowadzone postępowanie egzekucyjne, został właściwie określony w tytule wykonawczym. W tytule wykonawczym jako zobowiązanego podano bowiem spółkę [...] . Wcześniej do tego podmiotu kierowane było upomnienie, a do wniosku o wszczęcie egzekucji wierzyciel dołączył zwrotne potwierdzenie doręczenia tego upomnienia.

Zwrócić przy tym należy również uwagę, że pomimo umieszczenia w treści zarządzenia z [...] lutego 2011 r. nieprawidłowego podmiotu, organ egzekucyjny czynności wyjaśniające prowadził ze spółką [...] .

Powyższe oznacza, że zarzuty skarżącego dotyczące wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do [...] Szkoły [...], a nałożenia grzywny na [...] sp. z o.o., czyli podmiot nie będący podmiotem zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym przez Wojewodę na podstawie ww. zarządzenia, są nieuprawnione.

Grzywna w celu przymuszenia została nałożona na podmiot, w stosunku do którego, wobec treści wniosku o wszczęcie egzekucji i na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego z [...] lipca 2005 r., zostało wszczęte postępowania egzekucyjne. Podmiotem tym jest [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] . Oznacza to, że do postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie mógł zostać dołączony tytuł wykonawczy w stosunku do [...] Szkoły [...], gdyż tytuł taki nigdy nie został wystawiony. Do postanowienia z [...] maja 2011 r. nie został dołączony również tytuł wykonawczy w stosunku do [...] sp. z o.o., gdyż tytuł ten został doręczony już wcześniej J. P., jako Prezesowi Zarządu [...] sp. z o.o., uprawnionemu do reprezentowania spółki. Zgodnie z art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do którego to przepisu odsyła art. 122 § 1 pkt 1 ww. ustawy, odpis tytułu wykonawczego doręcza się zobowiązanemu, o ile nie został wcześniej doręczony.

Odnosząc się do przywołanego w skardze poglądu zaprezentowanego w orzecznictwie o konieczności rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutów, a dopiero później zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji równoczesnego złożenia tych środków, Sąd stwierdza, że stanowisko to podziela. Pogląd ten jednak nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżący nie wniósł skutecznie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W postanowieniu z [...] maja 2011 r., nakładającym na skarżącą spółkę grzywnę w celu przymuszenia, zostało zawarte pouczenie o prawie złożenia zażalenia do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Zgodnie z art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

13 czerwca 2011 r. [...] sp. z o.o. złożyła pismo skierowane do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zatytułowane "Zażalenie [...] sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 2011 r. [...] ". Z uwagi na fakt, iż w piśmie tym podano, że skarżący wnosi zarzuty, a także, że wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie czynności egzekucyjnych, organ wezwał skarżącego do sprecyzowania pisma z 13 czerwca 2011 r., wyjaśniając jednocześnie przepisy, do których skarżący w piśmie tym odwoływał się. Skarżący na powyższe wezwanie nie udzielił odpowiedzi. Wówczas organ, działając w trybie art. 10 § 1 k.p.a., pouczył stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, jednoznacznie określając, że będzie rozpoznane zażalenie na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skarżący z przysługujących uprawnień nie skorzystał, nie skorygował również, że jego pismo z 13 czerwca 2011 r. winno być rozpoznane w innym trybie.

Zważyć przy tym trzeba, że ze środków prawnych wskazanych w art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, środkiem dewolutywnym jest zażalenie na postanowienie. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej rozpoznaje natomiast organ egzekucyjny, który, jeżeli zarzuty są uzasadnione, uprawniony jest m.in. do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W tych okolicznościach faktycznych uznać należy, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego był uprawniony do potraktowania skierowanego do niego pisma skarżącego z 13 czerwca 2011 r. jako zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2011 r. i do jego rozpoznania.

Marginalnie można zaznaczyć, odnosząc się do twierdzeń skargi, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Raz jeszcze trzeba powtórzyć, że organ egzekucyjny, stosownie do wystawionego tytułu wykonawczego, prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do [...] sp. z o.o., które zostało wszczęte na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, w którym jako zobowiązanego określa ww. spółkę.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a, skargę, jako niezasadną, oddalił.