Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 376/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 235(1),  art. 237,  art. 298
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. odmówił stwierdzenia u P. M. choroby zawodowej - astma oskrzelowa, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869 z późn. zm., zwanego dalej w skrócie jako: "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych"), w oparciu o przeprowadzone postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe na czynniki alergizujące w środowisku pracy oraz orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych z dnia [...] r. nr [...] i orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. M., uzasadniając że, nie jest dla niego zrozumiałym dlaczego i na jakiej podstawie organ sanitarny podjął decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r, nr [...],[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., zwanej: "K.p.a."), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm., dalej: "K.p.") oraz § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy ustalił jakie warunki powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235¹ K.p., która stanowi, iż: "za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".". W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że P. M. był zatrudniony w latach: 1977-1978 oraz 1983-1997 w [...] Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowym A S.A. w upadłości w R., na stanowisku murarz i tynkarz, gdzie pracował w narażeniu na czynniki szkodliwe: pyły materiałów budowlanych (m. in. cement, wapno budowlane) oraz pyły zawierające wolną krystaliczną krzemionkę; 2001-2006 w zakładzie B Firma Prywatna M. G. w R., na stanowisku robotnik budowlany, w styczności z pyłami materiałów budowlanych (cement, wapno) i pyłami zawierającymi wolną krystaliczną krzemionkę w stężeniu poniżej NDS. Był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S., gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astma oskrzelowa. Lekarze specjaliści w celu przeprowadzenia pogłębionej diagnostyki alergologicznej w warunkach klinicznych, skierowali P. M. do IMP i ZŚ w S. W trakcie hospitalizacji tamże, w dniach [...] r., nie obserwowano napadów duszności typu astmatycznego, ani objawów bronchospastycznych w badaniu fizykalnym. Badania czynnościowe układu oddechowego wypadły prawidłowo, nie wykazując zaburzeń typu obruracyjnego. Z uwagi na brak zgody badanego nie wykonano testu nieswoistej nadreaktywności oskrzeli z metacholiną (ocena nadreakywności oskrzeli przy braku objawów klinicznych jest niejako warunkiem rozpoznania astmy oskrzelowej). W testach alergicznych nie stwierdzono uczulenia na pospolite aeroalergeny, ujemnie wypadły także testy kontaktowe z potencjalnymi alergenami zawodowymi (m.in. chrom, cement, gips, związki wapnia, Atlas). Biorąc pod uwagę dane o narażeniu zawodowym, dane z dokumentacji medycznej - brak udokumentowanych incydentów duszności astmatycznej w okresie pracy zawodowej oraz przeprowadzone w warunkach klinicznych badania, w tym diagnostykę alergologiczną, nie stwierdzono podstaw do rozpoznania zawodowej astmy oskrzelowej. Po wniesieniu odwołania od orzeczenia WOMP w S. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, P. M. był badany w Klinice IMP i ZŚ w S., gdzie lekarze specjaliści na podstawie obserwacji klinicznej w dniach [...] r. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Podczas obserwacji klinicznej w [...] r., miał wykonaną szeroką diagnostykę alergologiczno-internistyczną, w kierunku astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, która wykazała w punktowych testach skórnych ujemne odczyny z pospolitymi aeroalergenami (nie potwierdzono uczulenia na roztocza kurzu domowego), z alergenami pokarmowymi, a także ujemne wyniki testów naskórkowych - zestaw standardowy i z potencjalnymi alergenami środowiska pracy badanego. W trakcie obserwacji klinicznej badaniem fizykalnym stwierdzano nad polami płucnymi obustronnie nieznacznie osłabiony szmer pęcherzykowy. Nie obserwowano napadów duszności typu astmatycznego. W wykonanym badaniu spirometrycznym i bodypletyzmograficznym nie stwierdzono żadnych zaburzeń wentylacji, w tym o typie obturacji. Badanie gazometryczne z krwi włośniczkowej arterializowanej nie ujawniło cech niewydolności oddechowej. Dyfuzja gazów w płucach była prawidłowa. Z uwagi na niedługi odstęp czasu od wykonywanych uprzednio badań (tj. w dniach [...] r.), nie powtarzano diagnostyki alergologicznej. Wykonano próbę z metacholiną, na którą w [...] r. P. M. nie wyraził zgody i wypadła ona ujemnie wykluczając tym samym istnienie nieswoistej nadreaktywności skurczowej oskrzeli. Zbadany poziom całkowitej IgE w surowicy był podwyższony. Biorąc pod uwagę wywiad chorobowy, dane z dostępnej dokumentacji medycznej odnośnie przebiegu choroby (nawracające od wielu lat zapalenia oskrzeli przebiegające z gorączką, pojawienie się duszności wysiłkowej przed 2 laty, a więc po 6 latach od zakończenia pracy zawodowej, brak dowodów na istnienie astmy oskrzelowej w trakcie zatrudnienia), uwzględniając charakter narażenia zawodowego, przedmiotowe badanie internistyczne i laryngologiczne (obecność ognisk zakażenia w obrębie górnych dróg oddechowych), wyniki badań czynnościowych układu oddechowego, w tym brak nadreaktywności oskrzeli wykazany w próbie z metacholiną oraz wyniki przeprowadzonej diagnostyki alergologicznej - lekarze orzecznicy nie znaleźli podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. Całokształt obrazu klinicznego uzasadnia ich zdaniem rozpoznanie przewlekłego zapalenia oskrzeli, a w utrzymywaniu się jego objawów istotne znaczenie mają czynniki infekcyjne. P. M. poinformowany pismem z dnia [...] r., w trybie art. 10 K.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, odpowiedział pismem z dnia [...] r., iż nie posiada już żadnych dowodów dotyczących sprawy, jednak w jego ocenie istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między istotnym pogorszeniem się stanu zdrowia a wykonywaną pracą. Odnosząc się do zarzutów odwołania, zdaniem organu sanitarnego, należy podkreślić specyfikę postępowania w sprawie stwierdzania chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania inspektora sanitarnego orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organ ten nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 5.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.05.2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06; wyrok NSA z dnia 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10), co dotyczy zarówno symptomów choroby, jak i przyczyn jej powstania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13.11.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 436/11, wszystkie dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. M. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi sanitarnemu nie rozpoznanie u niego innej choroby zawodowej jaką jest przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz brak uwzględnienia w sprawie dokumentacji jego pracodawców.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 15 stycznia 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i poinformował, że jest pacjentem poradni alergologicznej i leczy się na astmę oskrzelową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działania organów administracji, przy czym po myśli art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi może nastąpić jedynie w okolicznościach, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Bezspornie istotne dla stwierdzenia choroby zawodowej jest ustalenie, czy zdiagnozowane u pracownika lub byłego pracownika schorzenie, występujące jednocześnie w wykazie chorób zawodowych, zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym" (art. 235¹ K.p.).

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 4 Kp., Rada Ministrów została zobowiązana do określenia w drodze rozporządzenia wykazu chorób zawodowych, okresu czasu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, a także sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, dlatego wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869, zwane dalej, tak jak dotychczas: "rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych").

Procedura związana z przeprowadzeniem postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie niezbędnej dla stwierdzenia choroby zawodowej przesłanki, nazwana w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych "oceną narażenia zawodowego", wyznaczona została w sposób ścisły. Po myśli § 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 K.p. przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298¹ K.p., tj. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. nr 62, poz. 286 z późn. zm.), oraz na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. Przeprowadza ją: w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz, który sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie; w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w uprawnionej jednostce orzeczniczej; w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy inspektor sanitarny (§ 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do: czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego; czynników biologicznych - rodzaj czynnika, ustalenie kontaktu, okresu utajenia oraz stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia stężenia tego czynnika; czynników o działaniu uczulającym (alergenów) - rodzaj czynnika i stwierdzenie kontaktu z takim czynnikiem w czasie pracy, jeżeli występował on w środowisku pracy, narzędziach pracy, surowcach, półproduktach lub gotowych wyrobach, bez konieczności określania stężenia tego czynnika. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z tym ostatnim czynnikiem.

Ustawodawca w art. 235² K.p. określił, iż rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Sam § 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych stanowi, że wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia.

Bezspornie w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne prowadzone było w kierunku tylko i wyłącznie stwierdzenia istnienia jednej choroby zawodowej, tj. astmy oskrzelowej, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Okoliczność ta wymaga podkreślenia wobec faktu, iż skarżący w skardze sprecyzował zarzut nie rozpoznania u niego innej choroby, jaką jest przewlekłe zapalenie oskrzeli. W tym miejscu przyjdzie zaznaczyć, że taka choroba nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Odnosząc się do choroby zawodowej - astmy oskrzelowej, to zgodnie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 1 rok. Tymczasem sam skarżący podał, iż od 2006 roku już nie pracuje (k-34 akt administracyjnych), co potwierdziły zebrane przez organy sanitarne dokumenty urzędowe uzyskane zarówno od skarżącego, jak i pracodawców, stanowiące podstawę do wykluczenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ewentualnie zdiagnozowaną chorobą a okresem pracy skarżącego, w latach 1983-1997 i 2001-2006, w warunkach narażenia zawodowego.

Akta administracyjne kontrolowanej sprawy zawierają skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem u skarżącego choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej, zgłoszenia podejrzenia jej istnienia z dnia [...] r. i z dnia [...] r. (k. 27 i 55), a w karcie oceny narażenia zawodowego zamieszczono adnotację o narażeniu określonym jako czynniki alergizujące (k. 80), których karty charakterystyki identyfikatora produktu niebezpiecznego wskazanego przez pracodawcę zostały załączone (cement). Następnie organ pierwszej instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania i przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym sporządził protokół przesłuchania skarżącego z dnia [...] r. (k. 36 akt administracyjnych), a karta oceny narażenia zawodowego podpisana jest przez pracodawcę skarżącego (k. 76-80). Szczegółowo opisano sposób i miejsca wykonywania przez skarżącego pracy na zajmowanych przez niego stanowiskach i czynniki alergizujące. Na karcie 79 akt administracyjnych przedstawiono, na podstawie danych podanych przez zakład pracy i protokołu wyjaśnień skarżącego, rodzaj wykonywanej pracy i zakres czynności oraz ocenę narażenia zawodowego w oparciu o przedstawione dane.

Opierając się na karcie narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzoną przez ostatniego pracodawcę skarżącego przyjdzie zaznaczyć, że okres narażenia ustał po przedziale czasowym od 26 września 2001 r. do 30 czerwca 2006 r., kiedy to wykonywał pracę robotnika budowlanego i wówczas miał kontakt z czynnikami alergizującymi. Stąd też uprawnione jest twierdzenie, że pojawienie się dolegliwości nastąpiło bez związku czasowego z narażeniem zawodowym. Tak, jak sam skarżący podał w wywiadzie, objawy chorobowe pojawiły się u niego w roku 2008, a więc dwa lata po ustaniu narażenia na czynnik szkodliwy (k. 96, 113 i115).

Nie ulega wątpliwości, że kompetencja jednostek orzeczniczych obejmuje jedynie rozpoznanie stanu chorobowego i jego przyczyn, zaś o stwierdzeniu choroby zawodowej, decyduje organ inspekcji sanitarnej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, obejmującego orzeczenia lekarskie uprawnionych orzeczniczych jednostek, jak również wyniki oceny narażenia zawodowego. Organ ten w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej jest związany rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, jednakże nie wyłącza to jego uprawnień do oceny wystąpienia przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej w świetle całości materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Powyższe oznacza, że jak to miało miejsce w przypadku skarżącego, że sam fakt występowania czynników szkodliwych na stanowisku pracy nie jest równoznaczny z wystąpieniem choroby zawodowej u pracownika narażonego na dany czynnik. Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne, zatrudnionego w jednej z uprawnionych jednostek orzeczniczych oraz ustalenie związku przyczynowego między działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, a wystąpieniem choroby z uwzględnieniem okresu wystąpienia jej udokumentowanych objawów.

W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnej placówki medycznej. Każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, podjęte przez uprawnionego lekarza jednostki orzeczniczej, ma charakter szczególnej opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej.

Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem merytoryczną decyzję, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk. O ile, orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, tj. zawiera wyczerpujące uzasadnienie organ sanitarny jest takim orzeczeniem związany. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 335/10 (dostępny internetowej bazie orzeczeń NSA): "Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej." (cytat).

Wyłącznie lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu czynników o działaniu alergizującym na organizm ludzki. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi: wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi metodami i środkami rozpoznawania chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej i należytą starannością (art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 464).

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, w tym treść zebranych w sprawie dowodów oraz dokonał ich oceny, która okazała się zbieżna z oceną dokonaną przez organ I instancji. W końcu zajęte w sprawie stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego. Tak więc zarzut zawarty w skardze dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie znajduje uzasadnienia, bowiem skarżący poza wyrażeniem sprzeciwu wobec treści orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, np. w postaci innych opinii lekarskich, które mogłoby podważyć kwestionowane orzeczenia uprawnionych jednostki diagnostycznych, wymienionych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych.

Przyjdzie zauważyć, że skarżący, w trybie art. 10 K.p.a., przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji był poinformowany o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości zebranych w sprawie dowodów i oświadczył, że nie posiada żadnych nowych dowodów nieznanych dotychczas inspekcji sanitarnej oraz podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu (pismo z dnia [...] r. , k. 144 akt administracyjnych). Stąd też na etapie kontroli sądowej poszukiwanie dowodów, w celu kwestionowania stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organy, jest niezrozumiałe i zaprzecza eksponowanej już wcześniej zasadzie związania organów orzekających wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, organy sanitarne zgromadziły materiał dowodowy zgodnie z przepisami K.p.a. i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz na jego podstawie zasadnie uznały, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, bowiem w takim kierunku prowadzone było postępowanie administracyjne.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.