Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 654/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 220 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 maja 2016 r. [...] (zw. dalej: "Spółką" bądź " Skarżącą"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 czerwca 2016 r. wezwano Spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie [...] zł oraz pouczono, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w osobie P. T.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r., starszy referendarz sądowy odmówił Spółce przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W ocenie starszego referendarza sądowego, Spółka ubiegając się o przyznanie jej prawa pomocy, nie wykazała w sposób wystarczający swej sytuacji majątkowej, co uniemożliwiło dokonanie oceny, czy spełnia ona ustawowe przesłanki do udzielenia jej prawa pomocy i w konsekwencji, spowodowało nieuwzględnienie jej wniosku.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w ustawowym siedmiodniowym terminie, Skarżąca wniosła sprzeciw.

Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2017 r., Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 stycznia 2017 r., ponownie wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi

w kwocie [...] zł, ustalonego zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2016 r., w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 8 lutego 2017 r.

Pismem z dnia 10 lutego 2017 r., skarżąca złożyła kolejny wniosek

o zwolnienie od ponoszenia opłaty sądowej.

Wezwaniem z dnia 28 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy zobowiązał Spółkę do wypełnienia i podpisania przez wspólników uprawnionych do reprezentacji urzędowego formularza druku PPPR, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia 20 marca 2017 r. Spółka wniosła o przedłużenie o 14 dni terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił Skarżącej przedłużenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku

o przyznanie prawa pomocy oraz pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r., Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia oraz ponownie wniosła o zwolnienie Spółki od ponoszenia opłaty sądowej.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., Sąd utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany prawomocnego postanowienia starszego referendarza sądowego

z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 654/16 z powodu nie przedstawienia przez Spółkę żadnych nowych okoliczności, poza okolicznościami przedstawionymi już w pierwotnym wniosku, które wskazywałby na zmianę okoliczności faktycznych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 14 września 2017 r. skarżąca złożyła sprzeciw, zaskarżając powyższe postanowienie w całości

i wskazując, że zostało ono wydane przedwcześnie.

Postanowieniem z dnia 25 września 2017 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2017 r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega rozpatrzeniu pod względem merytorycznym jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zw. dalej: "p.p.s.a").

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W oparciu o art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., pismem podlegającym opłacie jest także skarga.

W przypadku, gdy nie został uiszczony wpis sądowy od wniesionej skargi, przewodniczący w oparciu o art. 220 § 1 zd. drugie w zw. z § 3 p.p.s.a., wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jego odrzucenia, uiścił wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd.

Z akt sprawy wynika, że po prawomocnym merytorycznym rozstrzygnięciu wniosku Spółki o prawo pomocy (vide: postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 29 listopada 2016 r.), Skarżąca została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie [...] zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 8 lutego 2017 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. W zakreślonym terminie, Skarżąca nie uiściła należnego wpisu, lecz złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie zaś ze stanowiskiem judykatury, Sąd – po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy – ma obowiązek stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., I OZ 307/12, LEX nr 1166089). Jeżeli natomiast strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, należy uznać, że bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia

w przedmiocie kosztów sądowych oznacza bowiem, obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie. Odmienne postępowanie Sądu może bowiem prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt I FZ 422/16, dostępne w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl, ale też postanowienie NSA z 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 617/07, czy też postanowienia z 8 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 649/06, z 3 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 53/09; z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 252/09; z 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10), jak i wcześniej Sądu Najwyższego (por. postanowienie z 23 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 1064/97, OSNC 1999 nr 9, poz. 153; postanowienie z 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, OSNC 1999 nr 11, poz. 196).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżąca została prawidłowo wezwana (dwukrotnie) do uiszczenia wpisu sądowego oraz pouczona

o skutkach niewykonania zobowiązania Sądu.

Do dnia dzisiejszego Skarżąca, nie uiściła wpisu sądowego natomiast składała kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że mimo złożenia kolejnego wniosku o prawo pomocy, skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono na wstępie.