Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1763/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1631/09 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 1763 / 10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnienia powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w związku z informacją o prowadzonym przeciwko R. P. postępowaniu przygotowawczym o przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W toku postępowania organ uzyskał informację o stronie z Krajowego Rejestru Karnego, opinię z Koła Łowieckiego [...] w [...] oraz opinię środowiskową dotyczącą strony.

Prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia 27 sierpnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Gorlicach (sygn. akt II K [...]) uznał R. P. winnym popełnienia czynu, o którym mowa w art. 178a § 2 k.k., tj. kierowania w dniu 20 czerwca 2008 r. rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości i wymierzył mu za to karę grzywny oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Kolejnym wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Gorlicach (sygn. akt II K [...]) uznał R. P. za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 178a § 2 k.k., tj. kierowania rowerem w dniu 13 czerwca 2008 r. po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości za co skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, karę grzywny oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Wyrok z dnia 29 sierpnia 2008 r. został zmieniony przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. (sygn. akt II Ka [...]) w ten sposób, że z orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wyłączone zostały pojazdy, do których kierowania uprawnia prawo jazdy kategorii T.

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji cofnął R. P. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Komendant Główny uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uznając zebrany w sprawie materiał dowodowy za niewystarczający.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji uzyskał protokoły przesłuchań funkcjonariuszy Policji, biorących udział w zatrzymaniu strony w dniach 13 czerwca 2008 r. i 20 czerwca 2008 r. Ponadto zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w Gorlicach o dodatkowe przesłuchanie w charakterze świadków tychże funkcjonariuszy oraz strony w celu ustalenia okoliczności, w jakich doszło do popełnienia przez nią czynów z art. 178a § 2 k.k. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia 27 kwietnia 2009 r. R. P. stawił się na wezwanie w ww. Komendzie w tym dniu w celu uczestniczenia w przesłuchaniu świadka, w stanie nietrzeźwości.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.- zwanej dalej ustawą o broni i amunicji) cofnął R. P. pozwolenie na broń palną myśliwską, uznając, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na wydane w stosunku do strony wyroki karne oraz treść protokołów uzyskanych z Sądu Rejonowego w Gorlicach. Organ stwierdził, że z materiałów uzyskanych z Komendy Powiatowej Policji w Gorlicach wynika, że R. P. w dniu 27 kwietnia 2009 r. stawił się w Komendzie Policji celem uczestniczenia jako strona w przesłuchaniu świadka w stanie nietrzeźwości, co uniemożliwiło dokonanie zaplanowanej czynności. Organ powołał się także na zeznania funkcjonariuszy Policji i funkcjonariusza Straży Granicznej uzyskane z Komendy Powiatowej Policji w Gorlicach, z których wynikało, że R. P. w czasie podejmowanych interwencji w dniach 13 czerwca 2008 r. oraz 20 czerwca 2008 r., zachowywał się w stosunku do funkcjonariuszy w sposób arogancki, lekceważący oraz nie podporządkował się wydawanym przez nich poleceniom. Z uwagi na powyższe organ uznał, że zaistniał związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami, za które strona została skazana prawomocnymi wyrokami a obawą, że może on użyć posiadanej broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. P., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, bądź też o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia i wnioski zawarte w decyzji skarżonej i stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Nadto wskazał, iż R. P. doskonale zdawał sobie sprawę z możliwych konsekwencji swojego zachowania, albowiem policjantów, którzy zatrzymali go w dniu 13 czerwca 2008 r. "prosił, by zapomnieli o zdarzeniu i wymierzyli mu karę grzywny", bo jest myśliwym i nie chce być karany przez sąd. Zdaniem organu II instancji pozytywna opinia o stronie z miejsca zamieszkania oraz z macierzystego koła łowieckiego, jak również prawidłowe przechowywanie broni nie eliminują z obrotu prawnego skazujących, prawomocnych wyroków sądów karnych, jakie zapadły wobec strony i mają charakter wiążący dla ustalenia, czy spełnione są przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Wyroki te powodują, że strona nie posiada nieskazitelnej opinii, jakiej wymagają organy Policji od osób posiadających tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń.

W skardze na powyższą decyzję R. P., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, zarzucił jej naruszenie:

1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż należy on do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzącą do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, iż popełnienie przez niego dwóch takich samych czynów karalnych z art. 178a § 2 k.k. oraz jego zachowanie w trakcie popełniania tych czynów pozwala na stwierdzenie, iż zaistniał związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami a obawą, że użyje on broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W uzasadnieniu skargi wskazano także, iż organ pomniejszył znaczenie pozytywnych opinii o nim w miejscu zamieszkania i z Koła Łowieckiego [...], zaś czyny, za które został skazany nie miały żadnego związku z bronią.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając powyższą skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Wskazując na materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Sąd podkreślił szczególny, reglamentacyjny charakter prawa do posiadania i używania broni palnej.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, organ Policji przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mógł powołać się na zapadłe wobec skarżącego wyroki karne za czyny z art. 178a § 2 k.k. Wynika to z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza, więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Sąd uznał, że z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący dwukrotnie, w odstępie kilku dni, tj. 13 oraz 20 czerwca 2008 r. dopuścił się czynów z art. 178a § 2 k.k., kierując rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, za co został skazany prawomocnymi wyrokami przez Sąd Rejonowy w Gorlicach. Popełniając, dwukrotnie w krótkim odstępie czasu, ten sam rodzaj czynu w sposób umyślny, skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością oraz lekceważącym stosunkiem do obowiązującego prawa. O lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego świadczy również jego zachowanie w stosunku do funkcjonariuszy, przeprowadzających czynności służbowe w czasie jego zatrzymania. Z ustaleń organu wynika, że zachowywał się on wobec nich arogancko i lekceważąco, a przy drugim zatrzymaniu funkcjonariusze musieli użyć siły, aby doprowadzić go do radiowozu. Negatywnie o osobie skarżącego świadczy także to, iż w toku postępowania administracyjnego na wyznaczony termin przesłuchania świadka stawił się w stanie nietrzeźwości.

W ocenie Sądu, charakter popełnionych przez skarżącego czynów, jego zachowanie w czasie zatrzymania, a także incydent, jaki miał miejsce w toku postępowania administracyjnego w związku z wyznaczonym terminem przesłuchania, uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący z uwagi na swoje cechy osobowościowe oraz stosunek do obowiązującego porządku prawnego stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Ocenie tej nie przeczy także zdaniem Sądu fakt, że skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz w macierzystym kole łowieckim. Opinie te nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla uznania racji skarżącego, gdyż skarżący zaprezentował wyjątkowo lekceważącą postawę wobec obowiązującego ładu prawnego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż R. P. należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

2. przepisów postępowania: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269- zwanej dalej p.u.s.a) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, iż wyniki postępowania dowodowego nie dają podstawy do uwzględnienia skargi skarżącego, a w szczególności uznanie, że popełnienie przez R. P. dwóch takich samych czynów karalnych z art. 178a § 2 k.k. oraz jego zachowanie w trakcie popełniania tych czynów karalnych pozwala na stwierdzenie, iż zaistniał związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami, a obawą, że R. P. użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik postępowania.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w taryfowej wysokości oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz udzielenie skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie go w całości od opłaty od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że niewątpliwie popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale nie przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego organy administracyjne oraz Sąd nie wykazały zaistnienia związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy popełnionymi przez skarżącego przestępstwami, a obawą, że może on użyć posiadanej broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Nie uzasadnia takiego związku stwierdzenie Głównego Komendanta Policji, iż miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości, nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu tym bardziej, że w stosunku do skarżącego Posterunek Policji w [...] oraz Zarząd Koła Łowieckiego [...] w [...] wydały pozytywne opinie stwierdzające jednoznacznie, iż jest godny zaufania, a jego postawa jest moralna, zaś zachowanie i stosunki sąsiedzkie są dobre. Ponadto skarżący w sposób prawidłowy przechowuje broń i nigdy w tym zakresie nie zgłaszano wobec niego jakichkolwiek zastrzeżeń. Przy wydawaniu zaskarżonego wyroku Sąd wykazał się niekonsekwencją, pomniejszając znaczenie pozytywnych opinii, a przypisując kluczowe znaczenie zachowaniu skarżącego podczas wykonywania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Policji oraz stawienia się na czynności przesłuchania świadków w stanie nietrzeźwości. Również zarzucane skarżącemu zachowania i czyny, za które został skazany, nie miały żadnego związku z bronią, gdyż w czasie kiedy kierował pojazdem, będąc w stanie nietrzeźwości, broń była prawidłowo zabezpieczona.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. skarżący uznał, że wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji uchybił tym normom poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów uznając, iż wynik postępowania dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż zaistniał związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami, a obawą, że użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ zobowiązany był w związku z tym przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie mogą organy i Sąd stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji winna mieć cofnięte pozwolenie na broń.

Odpowiedź na skargę kasacyjną, podtrzymując swe stanowisko, złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o oddalenie kasacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Oceniając wniesioną w niniejszej sprawie kasację w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Za pomocą tak przedstawionego zarzutu skarżący starał się wykazać, że doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Stwierdzić trzeba, iż za pomocą tak sformułowanego zarzutu nie można generalnie kwestionować poprawności kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego przeprowadzonej przez Sąd. Zważywszy przy tym na wywody zawarte w treści tego zarzutu, precyzujące na czym w ocenie skarżącego polegało naruszenie zasady swobodnej oceny dowodowej nie można uznać, aby konstrukcja tego zarzutu pozwalała na przyjęcie zasadności argumentacji prezentowanej we wniesionej kasacji. Zauważyć, bowiem należy, iż wprawdzie rozwinięciem dyspozycji art. 1 § 2 p.u.s.a. jest art. 3 § 2 p.p.s.a., ale aby możliwe było poddanie ocenie skarżonego wyroku w zakresie przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń dokonanych w kontrolowanej decyzji, koniecznym jest wskazanie w kasacji dalszych norm prawa administracyjnego jakim, zdaniem skarżącego uchybiono w toku postępowania administracyjnego. Ograniczenie się do wymienienia przepisów ustrojowych i norm określających zakres kognicji sądów administracyjnych nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym są bowiem konkretne normy prawa naruszone w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdzić trzeba, iż również i ten zarzut nie jest zasadny. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09 (publ. ONSAiWSA 2010 Nr 1, poz. 5). Analizę wskazanej wyżej normy ograniczono w powołanej uchwale do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Stanowisko wyrażone w tej uchwale skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Odwołując się do zaprezentowanych w uzasadnieniu tej uchwały wywodów stwierdzić trzeba, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi, wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Natomiast w odniesieniu do skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwa nie wymienione we wskazanej normie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania i dokonania oceny, co do zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie stanowiącym materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie. Jak wywiedziono to na wstępie, strona wnosząca kasację nie przedstawiła takich podstaw kasacji, które pozwalałyby na podważenie wniosków wyprowadzonych z ustalonego przez organy stanu faktycznego, przy czym co w sprawie istotne jest, że ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie kwestionowano, a jedynie ocenę tychże faktów.

Stwierdzić trzeba, że zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji przyjął, że prowadzące postępowanie organy wykazały, iż w stosunku do skarżącego istniała uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprawdzie skarżący słusznie wskazuje, że odczytując literalnie art. 15 i art. 18 ustawy o broni i amunicji należy dojść do wniosku, że ustawodawca nie wymaga od posiadacza broni posiadania obowiązku "nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnego charakteru". Wniosek jednak Sądu pierwszej instancji, który uzależnił posiadanie pozwolenia na broń od nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnej postawy jej posiadacza, a co przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu prawa, uznać należy za uprawniony. Stwierdzić należało, że o ile przesłanką odebrania broni, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy jest istnienie uzasadnionej obawy, że osoba posiadająca pozwolenie może ją użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to dla oceny spełnienia tej przesłanki ma również znaczenie zachowanie sprawcy i jego podejście do poszanowania porządku prawnego.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając nieważności postępowania ze względów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a., na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.