Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1886/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, 33 ust 1, 35 ust 1 i 4, art. 3 pkt 3a
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi L. R., Z.R. i K. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] , Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4

i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwanej: p.b.), § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r.

w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. z 2010 r. Nr 235, poz. 1539) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A.

w [...] (dalej: inwestor, wnioskodawca), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV [...]-[...], teren gminy [...], Etap 3 w zakresie: montaż przewodów

w przęsłach nr: 142-143 (kategoria obiektu XXVI), w Gminie [...], obręb [...] na działkach ewidencyjnych o numerach: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przedstawione w projekcie budowlanym warunki realizacji przedmiotowej inwestycji czynią zadość warunkom określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dalszej kolejności Wojewoda dokonał analizy zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu objętego przedmiotową inwestycją (teren gminy [...]) uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] stycznia 2014 r., poz. [...]), który na terenie działek objętych inwestycją ustala przeznaczenie podstawowe - tereny obiektów i urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej - napowietrzne linie elektroenergetyczne. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza więc ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto organ I instancji dokonał sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i nie stwierdził nieprawidłowości.

W pozostałym zakresie, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 p.b., sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., a także wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., nie stwierdzając nieprawidłowości.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: J.R., K. R. oraz Z. R. i L. R..

W odwołaniu J.R. zaskarżył decyzję Wojewody w części, w jakiej odnosi się ona do realizacji przedmiotowej inwestycji na będących jego własnością nieruchomościach, położonych w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach: [...], wnosząc o jej uchylenie w powyższym zakresie. Decyzji tej zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie:

- art. 6 k.p.a. przez wydanie przez organ decyzji w przedmiocie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę na działkach nr [...] i nr [...]w toku niniejszego postępowania w sytuacji, gdy w stosunku do tych samych działek w tym samym przedmiocie toczy się już wcześniej wszczęte na wniosek wnioskodawcy postępowanie administracyjne, w toku którego kilka dni przed wydaniem skarżonej decyzji, tj. w dniu [...] lutego 2015 r. organ odwoławczy decyzją znak: [...]uchylił poprzednio wydane w tym przedmiocie pozwolenie na budowę, dostrzegając rażące błędy przy jego wydaniu, jak również postanowieniem z [...] lutego 2015 r. uchylił nadany tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności;

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. przez brak wszechstronnego

i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę;

- art. 10 k.p.a. przez niedoręczanie stronie (A. R.) pism w niniejszym postępowaniu, pomimo posiadania przez ten organ wiedzy o adresie jej zamieszkania, co skutkuje brakiem możliwości przyjęcia - wbrew stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - właściwego zawiadomienia ww.

o zebraniu w sprawie materiału dowodowego oraz możliwości wnoszenia uwag

i wniosków do czasu wydania rozstrzygnięcia oraz prawidłowości doręczenia A.R. skarżonej decyzji;

- art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do uwag i wniosków podniesionych przez skarżącego w jego piśmie z dnia [...] lutego 2015 r.;

2/ naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 p.b. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, co doprowadziło do bezpodstawnego wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji na wskazanych wyżej 8 działkach w sytuacji, gdy brak było podstaw do przyjęcia, że inwestor dysponuje tytułem prawnym do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane.

W uzasadnieniu odwołania J. R. wskazał, że brak jest podstaw do prowadzenia na terenach jego 8 działek jakichkolwiek robót budowlanych przez Spółkę, bowiem zaskarżył do organu drugiej instancji decyzje Starosty [...]: - z dnia [...]stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr [...]i nr [...], - z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o numerach: [...], - z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o numerach: [...]; - z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr [...]i nr [...].

W swoich odwołaniach o tożsamych treściach K. R. oraz Z. R.

i L.R. (zwani dalej: skarżący) zaskarżyli decyzję Wojewody w całości, wnosząc

o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzji zarzucili naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 77 i art. 80 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie w sposób fragmentaryczny, wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to obrazę zasad postępowania z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 16 oraz art. 10 k.p.a., ponieważ niedopuszczalne było wydanie pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że w dalszym ciągu toczą się postępowania w niniejszej sprawie, podważające słuszność decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] oraz postępowanie w przedmiocie złożonej przez skarżących skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]

w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto postępowania, mające podważyć słuszność decyzji w sprawie o ograniczenie sposobu władania nieruchomością, którym winien legitymować się inwestor w momencie składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor w oświadczeniach o prawie do dysponowania nieruchomością wskazał akty administracyjne, których wykonalność została wstrzymana, co godzi w ich konstytucyjne prawo własności;

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego w związku z toczącymi się postępowaniami sądowymi

w zakresie podważenia decyzji środowiskowych, jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 33 ust. 1 p.b., art. 34 ust. 4 p.b. i art. 36 p.b. w związku z art. 3 ust. 3 i 3a p.b. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie uzasadnione było wydanie decyzji pozwolenia na budowę etapami, gdy tymczasem pozwolenie na budowę linii elektroenergetycznej winno być wydane dla całości zamierzenia budowlanego, bowiem ewentualna budowa obiektów, stanowiących poszczególne części linii, spowoduje, że nie będą mogły one samodzielnie funkcjonować zgodnie

z ich przeznaczeniem.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...],[...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy), po rozpoznaniu ww. odwołań, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestor swoje prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, oznaczonymi numerami: [...], uzyskał na podstawie: decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2014 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] października 2014 r. Nr [...], znak: [...] (działki nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]), decyzji Starosty [...]

z [...] lipca 2014 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] października 2014 r., Nr [...], znak: [...] (działka nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]), decyzji Starosty [...]

z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...]z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...] (działki nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]), decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymanej decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...] (działki nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]).

Ww. decyzje podlegały kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnymi wyrokami z dnia: - 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 63/15 oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014 r., Nr [...], znak: [...].,

- 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 96/15 oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] października 2014 r., Nr [...], znak: [...],

- z 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1048/15 oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...], - 2 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1046/15 oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami uchwały Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2013 r., Nr [...]

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV. Ponadto nie narusza on ustaleń decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2012 r., znak: [...] (zmienionej decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] października 2011 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznaj 400 kV [...] - [...]według wariantu nr III.

W dalszej kolejności GINB wskazał, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawierający informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.

Wobec spełnienia przez inwestora wymagań, określonych w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b., na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odniesieniu do powyższych zarzutów organ odwoławczy podniósł, że wskazywane w odwołaniach decyzje funkcjonują w obrocie prawnym, zatem mogą stanowić podstawę wydania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę odcinka linii elektroenergetycznej GINB wskazał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym. Zakres wniosku o pozwolenie na budowę determinuje zakres postępowania, a następnie decyzji wydanej w sprawie. W ocenie GINB, podzielenie tak dużej inwestycji jak linia elektroenergetyczna 400 kV [...]- [...]na mniejsze odcinki i uzyskiwanie na te odcinki oddzielnych pozwoleń na budowę jest uzasadnione względami praktycznymi. Biorąc pod uwagę rozmiary i charakter inwestycji, oczywistym jest, że budowa linii również będzie przebiegać odcinkami. Poza tym podzielenie inwestycji na krótsze odcinki zmniejsza również ryzyko całkowitego wstrzymania budowy z powodu niedających się przewidzieć okoliczności, co biorąc pod uwagę znaczenie inwestycji z całą pewnością uznać należy za niewskazane.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wydający decyzję zapewnienia A.R., jako stronie postępowania, czynnego udziału w postępowaniu, wskazać należy, że GINB postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], [...], o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...], zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie oraz składania pisemnych i ustnych wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy. Ww. postanowienie GINB z [...] stycznia 2017 r. zostało doręczone A. R .w dniu [...] stycznia 2017 r.

W odniesieniu do zarzutu skarżących, jakoby organ I instancji wydał decyzję

w przedmiocie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę na działkach nr [...]i nr [...] w toku niniejszego postępowania w sytuacji, gdy w stosunku do tych samych działek w tym samym przedmiocie toczy się już wcześniej wszczęte na wniosek wnioskodawcy postępowanie administracyjne, organ odwoławczy wskazał, że postępowanie, w ramach którego GINB wydał decyzję z [...] lutego 2015 r., [...], nie obejmowało montażu przewodów w przęsłach między słupami nr [...] i [...].

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, że inwestor prowadził roboty budowlane bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazać należy, że Wojewoda postanowieniem z [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...], nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody z [...] lutego 2015 r., Nr [...]. Następnie GINB postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., znak: [...]uchylił ww. postanowienie Wojewody i umorzył postępowanie organu I instancji

w przedmiocie nadania decyzji Wojewody z [...] lutego 2015 r., Nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Z uzyskanych informacji wynika, że inwestor w dniu [...]kwietnia 2015 r. zawiadomił organ o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu. Nie można więc uznać, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały samowolnie.

Zdaniem GINB, bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż zapadło ono w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Z kolei wynikająca z art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek takiego prowadzenia postępowania, który wyraża się

w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, co też zostało spełnione w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do wniosku skarżących o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Wojewody z [...] lutego 2015 r., Nr [...], GINB wskazał, że postanowieniem

z [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] uchylił postanowienie Wojewody z [...] lutego 2015 r., Nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody z [...] lutego 2015 r., Nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji

w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję GINB skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2018 r. inwestor ustosunkował się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa.

Z treści art. 35 ust. 1 p.b., w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] stycznia 2015 r. inwestor wniósł o pozwolenie na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV [...]-[...], Etap 3 w zakresie montażu przewodów w przęsłach nr [...] na [...] działkach w obrębie [...], gmina [...]. Do wniosku załączono niezbędne załączniki: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W ocenie Sądu, organy orzekające w tej sprawie prawidłowo uznały, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV, obejmującego obszar trasy przedmiotowej linii napowietrznej w obrębie wsi [...]. Z dokumentów planistycznych wynika, że podstawowym przeznaczeniem na terenie działek objętych ww. inwestycją jest budowa obiektów i urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej – napowietrzne linie elektroenergetyczne.

Niezasadny jest zarzut skarżących dotyczący naruszenia przepisów postępowania: art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. przez nieuwzględnienie w sprawie, że niedopuszczalne było wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę, kiedy w dacie wydania decyzji toczyło się postępowanie w przedmiocie złożonej przez skarżących skargi na ww. uchwałę Rady Gminy [...]. Skarżący nie byli precyzyjni w formułowaniu tego zarzutu. Z akt sprawy wynika, że skarżący L. R. i K. R. kwestionowali uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na drodze sądowej, jednak obydwa postępowania zostały prawomocnie zakończone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 2 czerwca 2016 r. oddaleniem skarg kasacyjnych: w sprawie sygn. akt II OSK 2386/14 ze skargi L.R. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 564/14 oraz w sprawie sygn. akt II OSK 2387/14 ze skargi K. R. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 565/14. Obie skargi złożone na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sądzie I instancji zostały oddalone.

Jak wynika z powyższego, ww. postępowania sądowoadministracyjne nie stanowiły żadnej przeszkody do wydania w dniu [...] lipca 2017 r. zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy pamiętać, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), organy dwukrotnie merytorycznie rozpoznają sprawę

i decyzja organu odwoławczego jest decyzją ostateczną, wydaną na podstawie stanu faktycznego i prawnego aktualnego w dacie orzekania przez ten organ.

Ustosunkowując się do twierdzeń skarżących, dotyczących uzyskanej przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla potrzeb realizacji inwestycji obejmującej budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400kV [...]- [...]należy wskazać, że inwestor dysponuje ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], zmieniającą w części i utrzymującą

w mocy w pozostałym zakresie decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska

w [...] (dalej: RDOŚ) z dnia [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazana powyżej decyzja GDOŚ z dnia [...] grudnia 2012 r. jest ostateczna i podlega wykonaniu, dlatego GINB w zaskarżonej decyzji zasadnie wziął ją pod uwagę uznając, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza jej ustaleń według wariantu nr III.

Skarżący w skardze nie wskazali konkretnie na toczące się aktualnie postępowanie administracyjne czy sądowoadministracyjne, zmierzające bezpośrednio do podważenia ww. decyzji GDOŚ lub wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wprawdzie z pisma procesowego inwestora z dnia [...] maja 2018 r. wynika, że wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1228/17, WSA w Warszawie oddalił skargę L.R. na postanowienie GDOŚ z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jednak to postępowanie pozostaje bez wpływu na prawidłowość

i dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie brak więc podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżących naruszenia przepisów z art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 2 k.p.a.

W dacie wydawania przedmiotowej decyzji ostatecznej prawomocne były również wszystkie decyzje wydane na podstawie art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r, poz. 2147), stanowiące o prawie inwestora do dysponowania wszystkimi 19 działkami na cele budowlane, w tym kwestionowanymi przez skarżących. Organ odwoławczy szczegółowo ustosunkował się do tych kwestii na stronie 3 zaskarżonej decyzji, wymieniając wyroki WSA w Warszawie oddalające skargi skarżących oraz J. R. na decyzje Wojewody w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (sygn. akt IV SA/Wa 63/15 z 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 96/15 z 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1048/15 z 13 listopada 2015 r. i IV SA/Wa 1046/15 z 2 października 2015 r.).

Ww. orzeczenia były również przedmiotem kontroli kasacyjnej przez NSA, który:

1) wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2383/15 oddalił skargę kasacyjną K. R.od wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 63/15;

2) wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1903/15 oddalił skargę kasacyjną L. R. i Z. R. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 96/15;

3) wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 463/16 oddalił skargę kasacyjną J. R. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/ Wa 1048/15;

4) wyrokiem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 34/16 oddalił skargę kasacyjną A.R. i J. R. od wyroku WSA w Warszawie z dnia października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1046/15.

Uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, nadanego decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2015 r., jakie nastąpiło postanowieniem GINB z dnia [...] kwietnia 2015 r., nie miało wpływu na legalność zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutu skarżących, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nie mają znaczenia zarzuty skarżących odnośnie do naruszenia art. 10 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy prawidłowo zrealizował zasadę zapewnienia czynnego udziału stronom na każdym etapie postępowania. Należy bowiem podkreślić, że

w doręczonym skarżącym i innym stronom postępowania postanowieniu z dnia [...] stycznia 2017 r. o podjęciu zawieszonego postępowania, GINB zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz prawie składania pisemnych i ustnych wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy.

Bezzasadny jest również stawiany przez skarżących zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 3 ust. 3 i 3a p.b., sprowadzający się do kwestionowania dopuszczalności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla poszczególnych wyodrębnionych technicznie etapów zamierzenia budowlanego w postaci elektroenergetycznej linii napowietrznej 400kV [...]-[...], obejmującego montaż przewodów w przęsłach nr 142-143.

Z treści art. 33 ust. 1 p.b. wynika, że wprawdzie pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, jednak w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Celem regulacji z art. 33 ust. 1 p.b. jest więc uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania jak i nieracjonalne dzielenie jednej inwestycji na etapy, czy też udzielanie pozwolenia na następny etap realizacji jednego obiektu.

Jednak w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem liniowym

w rozumieniu art. 3 pkt 3a p.b., przez który należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

W przypadku inwestycji liniowej etapowanie jest, co do zasady, dopuszczalne. Potwierdzają to zapisy art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r.

o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. 2016, poz.1812). W myśl tego przepisu pozwolenie na budowę strategicznej inwestycji

w zakresie sieci przesyłowej może, w zależności od żądania określonego we wniosku, obejmować całe zamierzenie położone na obszarze danego województwa lub jego część.

Budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej w zakresie montażu przewodów

w przęsłach nr 142-143, będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, stanowi jedno zamierzenie inwestycyjne, które może samodzielnie funkcjonować. W tej sytuacji tzw. etapowanie inwestycji i jej realizowanie odcinkami jest możliwe i w pełni uzasadnione (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2017 r., II OSK 694/16, publ. Lex nr 2409498, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 59/15, publ. Lex nr 1941462).

Mając powyższe na uwadze, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu, organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy

i wystarczający dla wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, z zachowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego

(w tym wskazanych w skardze zasad naczelnych postępowania administracyjnego), które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.