Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 433/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4379/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem objętym zażaleniem odmówił Ł. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Uzasadniając odmowę Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Uzasadniając swój wniosek powołał się jedynie na nieznaczne dochody i dysproporcję ich wysokości w stosunku do orzeczonej przez organ kary. W ocenie Sądu, nie jest to przesłanka wystarczająca dla orzeczenia o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących jego stan majątkowy, co uniemożliwia dokonanie oceny, co do faktycznego stanu zagrożenia dla prowadzenia przez niego dalszej działalności gospodarczej.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie, pomimo istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powołał się jedynie na to, że działalność przez niego prowadzona w okresie od stycznia do sierpnia 2015 r. przyniosła nieznaczne dochody wynoszące 2.928,82 zł, załączając na dowód tych twierdzeń kserokopię raportu z księgi przychodów i rozchodów. Wskazał również, że zatrzymano mu ponad 20 automatów do gier i toczą się w tych sprawach postępowania. To wszystko w ocenie skarżącego prowadzi do wniosku, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji utraci płynność finansową, co spowoduje konieczność zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Poza tymi ogólnymi twierdzeniami skarżący nie przedstawił żadnych innych argumentów oraz dokumentów (np. informacji o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, ponoszonych wydatków) potwierdzających okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej nie pozwolił zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie kwoty orzeczonej kary pieniężnej, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że w zażaleniu skarżący stwierdził, że wykonanie decyzji doprowadzi do powstania po jego stronie znacznego zadłużenia, wliczając w to zobowiązania finansowe takie jak zaciągnięte kredyty czy pożyczki, jak i obowiązki publicznoprawne. Dodatkowo skarżący podkreślił, że z osiągniętego dochodu musi utrzymać siebie i najbliższą rodzinę. Tych twierdzeń nie poparł jednak stosownymi dokumentami.

Sama konieczność uiszczenia przez skarżącego kwoty należności publicznoprawnej określonej zaskarżoną decyzją, bez dokładnego określenia sytuacji majątkowej skarżącego nie może uzasadniać stwierdzenia, że zapłata tej kwoty wpłynie negatywnie na prowadzone przez skarżącego przedsiębiorstwo, a w konsekwencji spowoduje wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.