Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 363/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 20 ust. 1 i  ust. 3 lit. c w związku z przepisami rozporządzenia Komisji WE 1719/2005 zmieniającego załącznik Nr I do rozporządzenia Rady EWG Nr 2658/87
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] strona skarżąca "A" Sp. z o.o. zwróciła się do Urzędu Celnego we W. z prośbą o wyrażenie zgody na dokonanie odprawy celnej "linii technologicznej do produkcji artykułów RTV partiami ze względu na transport". Wskutek wezwania do uzupełnienia powyższego wniosku Spółka dołączyła dokumenty dotyczące składu linii technologicznej, przybliżonej masy i numerów seryjnych poszczególnych urządzeń, opisu procesu produkcji oraz rodzajów wytwarzanych produktów. Z informacji tych wynikało, że w skład linii technologicznej wchodzą takie elementy jak: wózek widłowy, zestaw pras, kompresory zaopatrujące prasę w sprężone powietrze, maszyny i urządzenia służące do utrzymania ciągłości pracy pras (maszyna do cięcia i obróbki drutu i prętów, frezarka i szlifierka), maszyna do obróbki i korygowania półproduktów (maszyna do gwintowania, maszyna do wygładzania powierzchni), maszyna do płukania oraz granitowe stoły do pomiarów. Urządzenia te miały służyć do wytwarzania: metalowych ramek, tylnych pokryw metalowych, osłonek metalowych oraz wczepów na świetlówki – produktów wmontowywanych następnie do monitorów i telewizorów LCD. Przebieg procesu produkcyjnego i funkcje poszczególnych produktów zostały szczegółowo opisane w piśmie Spółki z dnia [...].

Na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] ([...]) strona skarżąca działając przez przedstawiciela, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar importowany z K. określony jako "linia technologiczna do produkcji artykułów RTV w stanie rozmontowanym na czas trwania transportu", deklarując kod PCN 84798997 90, obejmujący pozostałe maszyny i urządzenia mechaniczne przeznaczone do wykonywania funkcji specjalnych, nie wymienione ani nie włączone gdzie indziej w dziale 84 Wspólnotowej Taryfy Celnej oraz stawkę celną w wysokości 1,7 %. Do zgłoszenia dołączono fakturę nr [...], zgodnie z którą przedmiotem importu była szlifierka i tokarka. Strona traktowała przedmiotowy towar jako przywieziony w ramach importu linii technologicznej, która miała zostać zaklasyfikowania jako całość do podpozycji 8479899790.

Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego we W., po weryfikacji zgłoszenia celnego, uznał je za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego oraz wysokość podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wskazano, iż biorąc pod uwagę opis procesu produkcyjnego oraz dokumentację techniczną, uzupełnioną wyjaśnieniami zawartymi w piśmie z dnia [...], należało zakwestionować prawidłowość zastosowanej klasyfikacji. Stwierdzono jednocześnie, że zgłoszone towary nie mogą stanowić urządzeń wykonujących specjalne funkcje. Podkreślono, że maszyny i urządzenia objęte kontraktem mają być stosowane do produkcji takich wyrobów jak: ramka metalowa, pokrywa tylna, osłona metalowa i wczep na elektrody. Surowcem służącym do ich produkcji jest: taśma stalowa, aluminiowa lub z brązu, w rolkach, o zróżnicowanej szerokości i grubości, o masie od ok. 1 tony do ponad 3 ton. Jest ona pobierana z magazynu i dostarczana do każdego z systemu pras przez wózek widłowy, obsługiwany przez operatora. W kolejnym etapie surowce te są odpowiednio formowane przy pomocy systemu pras (w zależności od potrzeb stosowane są systemy pras progresywnych z pojedynczą prasą oraz urządzeniami pomocniczymi i systemy złożone z kilku pras oraz urządzeń pomocniczych), a także urządzeń korygujących lub uzupełniających (automat do gwintowania, szlifierka, frezarka), następnie czyszczone systemem czyszczącym (maszyna czyszcząca) oraz podlegają systemowi kontroli jakości (przez pracowników). Kolejnym etapem jest uzupełnienie wytworzonych produktów o niezbędne uszczelki poliuretanowe. Czynność ta jest wykonywana w kolejnym dziale firmy. Po czym produkty są pakowane w worki oraz opakowania zwrotne (skrzynki, tace). W ocenie organu I instancji z punktu widzenia procesu technologicznego przedstawionego przez stronę, produkcja ogranicza się w głównej mierze do obróbki surowca (w postaci rolek taśmy z aluminium, stali, czy brązu) do pożądanego kształtu w systemie zespołu pras progresywnych czy też kilku pras. W tym przypadku jako zespół maszyn można potraktować prasy wykonujące różne operacje na formowanym elemencie wraz z urządzeniem formującym blachę, urządzeniem podającym na pierwszą prasę i urządzeniem podającym na kolejne prasy oraz kompresory zaopatrujące prasy w sprężone powietrze – tylko te elementy zgodnie z przedstawionymi wyjaśnieniami, opisami i zdjęciami można uznać za całość wykonującą jedną określoną funkcję (wytworzenie z rolki blachy elementu o określonym kształcie i rozmiarze). Proces ten rozpoczyna się od rozwinięcia zwoju blachy, a kończy się na uzyskaniu wyprofilowanego elementu po przejściu przez ostatnią prasę. Wszystkie pozostałe urządzenia pełnią jedynie funkcję pomocniczą i nie posiadają cech urządzeń przystosowanych wyłącznie do określonego charakteru produkcji i nie uczestniczących w jego przebiegu w sposób ciągły. Zdaniem organu trudno uznać, że urządzenia takie jak szlifierka, frezarka i tokarka są składnikami linii technologicznej skoro są urządzeniami mającymi wyłącznie zastosowanie w przypadku korekcji wadliwego produktu. Podobnie wózek widłowy, którego konstrukcja i sposób wykorzystania nie wskazuje na szczególne przeznaczenie. Organ wskazał, że zasadniczą rolę w takiego rodzaju zespole urządzeń pełnią prasy, a więc zespół taki powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji 8462. Urządzenia wykorzystywane na innych etapach procesu produkcyjnego powinny być klasyfikowane zgodnie z właściwą im pozycją. W konsekwencji z łącznego klasyfikowania do linii technologicznej należy – zdaniem organu – wyłączyć takie składniki jak: wózek widłowy wykorzystywany do transportu, tace, maszynę czyszczącą oraz maszynę służącą do wygładzania, frezarkę, tokarkę, szlifierkę i maszynę tnącą drut, które służą do naprawy matryc – są to urządzenia pomocnicze i nie uczestniczą bezpośrednio w pełnieniu funkcji przez całą jednostkę i jako takie muszą być klasyfikowane oddzielnie.

Organ I instancji wskazał także, iż z dodatkowych wyjaśnień strony wynika, że tokarka jednowrzecionowa, sterowana ręcznie do obróbki metalu w postaci prętów i walców stalowych o maksymalnych wymiarach [...] mm – średnica i [...] mm – długość służy do naprawy lub tworzenia elementów i części do wymiany matryc. Szlifierka (model [...]) jest urządzeniem sterowanym ręcznie i służy do szlifowania powierzchni przy pomocy kamienia szlifierskiego o średnicy maksymalnie [...] mm. Szlifierka nie uczestniczy bezpośrednio w procesie produkcyjnym lecz stanowi zaplecze do bieżącej konserwacji lub naprawy innych maszyn.

W uzasadnieniu podkreślono również, iż w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej należy kierować się brzmieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zamieszczone są na początku Wspólnotowej Taryfy Celnej i stanowią z nią integralną całość, a także brzmieniem uwag do sekcji i działów, które określają jak należy klasyfikować poszczególne towary. Powołano się także na uwagę 4 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej wskazując, że znajduje ona zastosowanie wówczas, gdy maszyna (oraz zespół maszyn) składa się z oddzielnych elementów składowych, przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji ujętej w jednej z pozycji działu 84 lub 85. Zgodnie z tą uwagą całość należy zaliczyć do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji, bez względu na to, czy poszczególne elementy składowe (dla wygody czy z innych powodów) są rozdzielone, czy też połączone, ze sobą przewodami rurowymi (ze sprężonym powietrzem, gazem, olejem itp.) - układami przenoszenia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami.

Zdaniem organu zadeklarowana przez stronę pozycja jest nieprawidłowa, ponieważ zarówno tokarka jak i szlifierka używane zgodnie ze swoim przeznaczeniem, nie są połączone z systemem pras i nie stanowią urządzeń wykonujących funkcje specjalne. Klasyfikacja tokarki powinna odbywać się w ramach pozycji 8458 – tokarki (włączając centra tokarskie) do usuwania metalu, a w tym do podpozycji 8458 990000 (pozostałe). Szlifierka powinna być natomiast zaklasyfikowana do pozycji 8460 (obrabiarki do usuwania zadziorów i stępiania ostrych krawędzi, do ostrzenia, szlifowania, gładzenia, docierania, polerowania lub innej obróbki wykańczającej powierzchnie metali lub cermetali za pomocą toczaków (okrągłych tarcz z piaskowca do ostrzenia narzędzi), narzędzi i materiałów ściernych lub polerujących, inne niż obrabiarki do nacinania, szlifowania lub obróbki wykańczającej uzębień kół zębatych objęte pozycją 8461; szlifierki do płaszczyzn, z możliwością ustawienia położenia wzdłuż dowolnej osi z dokładnością do 0,01 mm lub wyższą), podpozycji 8460 190000 (pozostałe). Stawka celne dla obu pozycji wynosi 2,7 %.

Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 20 ust. 1, ust. 3 lit c rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem zgłoszenia celnego jest linia technologiczna przeznaczona do produkcji artykułów RTV służąca do wyrobu gotowych ramek metalowych, pokryw tylnich metalowych, osłon metalowych oraz wczepów na świetlówki. Wskazano, że co prawda podstawowymi materiałami służącymi do produkcji tych towarów jest taśma stalowa, aluminiowa lub z brązu w rolkach o masie 1 – 3 tony. Nie są to jednak jedyne materiały używane w procesie produkcji wyżej wymienionych produktów. Podkreślono, że przy pomocy wózka widłowego taśma dostarczana jest do systemu pras, gdzie jest rozwijana, a następnie podlega przycinaniu, wybijaniu otworów, wyginaniu brzegów, wycinaniu otworów specjalnych, wygładzaniu, ewentualnie gwintowaniu. Kolejnym etapem jest umieszczenie uformowanej blachy w specjalnych koszach, gdzie produkt poddawany jest procesowi czyszczenia. Proces ten składa się z płukania, czyszczenia ultrasonicznego oraz suszenia. Następnie produkt poddawany jest kontroli jakości, uszczelnieniu i spakowaniu. W przypadku wystąpienia uszkodzeń przy pomocy m.in. frezarki i szlifierki dokonywane są czynności naprawcze. Nie jest to jednak jedyna funkcja przedmiotowych szlifierek i frezarek, gdyż są one również wykorzystywane w pierwszym etapie produkcji, tj. w toku formowania blachy. Powołano się na uwagę dodatkową nr 1 do sekcji XVI załącznika nr 1 – Nomenklatura Scalona do Rozporządzenia Komisji z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z którą "narzędzia potrzebne do montażu lub obsługi maszyn należy klasyfikować wraz z tymi maszynami, jeżeli są sprowadzane razem z nimi (...)". W konsekwencji nie ma podstaw do odrębnego klasyfikowania takich narządzi jak wózek widłowy, szlifierki, frezarki, tokarki. Podkreślono, że ze względu na masę taśmy (1 – 3 tony) niezbędne jest użycie wózka do jej przemieszczenia. Pozostałe narzędzia również spełniają funkcję niezbędną do utrzymania ciągłości linii technologicznej. W celu uzyskania produktu finalnego niezbędne jest użycie wszystkich wyłączonych przez organ I instancji urządzeń i maszyn, które to urządzenia i maszyny są ściśle związane z prasami. Wskazano także, iż przedmiotowa linia technologiczna wykracza poza zakres przedmiotowy kodu 8462, gdyż linia ta nie sprowadza się jedynie do odpowiedniego ukształtowania metalowej taśmy, ale również do wytworzenia w pełni ukształtowanego produktu w postaci gotowych do montażu elementów monitorów LCD.

Naczelnik Urzędu Celnego ustosunkowując się do treści odwołania Spółki wskazał, że po przejściu przez system pras następuje zakończenie podstawowego procesu jakim jest uformowanie elementu. Dalsze procesy obróbki należy uznać za odrębny proces wykonywany na tym samym przedmiocie, co z kolei implikuje niemożność uznania maszyny czyszczącej i innych wyszczególnionych przez stronę elementów (które nie są przedmiotem przewozu) za części składowe zespołu maszyn przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonych funkcji. Podkreślono także, iż takie elementy jak wózek widłowy, szlifierka, tokarka i frezarka nie mogą być potraktowane jako narzędzia, gdyż towary określone mianem narzędzi zostały wymienione w dziale 82 Taryfy Celnej. Brak jest powodów, by wobec tych towarów nie stosować reguły 1 ORINS. Podkreślono, że towar określony przez stronę jako linia technologiczna nie spełnia kryterium umożliwiającego uznanie go za zespół maszyn w rozumieniu uwagi 4 do sekcji XVI. Spośród elementów składowych linii w kształcie opisanym przez stronę takie kryterium spełniają prasy z systemami: podajników, wymiany matryc oraz elementami zapewniającymi funkcjonowanie pras, takimi jak kompresory, natomiast towar w postaci tokarki, szlifierki, dozownika i rozbijacza do systemu pras wraz z akcesoriami należy klasyfikować stosownie do ogólnych reguł klasyfikacji do właściwych im pozycji.

W odpowiedzi na powyższe twierdzenia skarżąca Spółka wskazała, że Naczelnik Urzędu Celnego błędnie twierdzi, że takie urządzenia jak tokarka i szlifierka nie są wykorzystywane w produkcji. Pomimo, że narzędzia te znajdują zastosowanie do korygowania produktów wychodzących z systemu pras, obsługują jednocześnie urządzenia wchodzące w skład linii technologicznej. Służą bowiem do formowania systemu matryc, stanowiących integralną część systemu pras. Wskazano ponadto, że takie urządzenia jak szlifierka, tokarka, frezarka są wymienione w dziale 82 Taryfy Celnej, a więc mogą być uznane za narzędzia.

Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że szlifierka i tokarka wykorzystywane zgodnie ze swoim przeznaczeniem nie są połączone z systemem pras i nie stanowią urządzeń wykonujących funkcje specjalne, dlatego zasadne jest sklasyfikowanie towaru do odrębnych pozycji taryfowych, stosując regułę 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Ponadto wyjaśniono, że takich elementów jak szlifierka i tokarka w żadnym razie nie można traktować jako narzędzia, bowiem te określone są w dziale 82 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Towary te winny być klasyfikowane do określonych pozycji Wspólnotowej Taryfy Celnej, stosownie do reguły 1 ORINS, zgodnie z którą dla celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Powołano również uwagę 3 do sekcji XVI, zgodnie z którą zespoły maszyn, składające się z dwóch lub wielu maszyn lub urządzeń razem zmontowanych, tworzących jedną całość, kolejno lub równocześnie realizujących odrębne funkcje, ogólnie uzupełniające się i zaliczone do różnych pozycji sekcji XVI, są również klasyfikowane zgodnie z podstawową funkcją maszyny, będącej zespołem maszyn. Organ II instancji wskazał, że w rozumieniu powyższych postanowień sformułowanie "maszyny zmontowane razem tworzące jedną całość" oznacza maszyny zawarte jedna w drugiej lub zmontowane jedna na drugiej, ewentualnie zbudowane na wspólnej podstawie lub ramie lub we wspólnej obudowie. Zespoły maszyn nie są uważane za maszyny zmontowane razem tworzące jedną całość, jeśli nie zostały zaprojektowane do stałego połączenia ze sobą lub montażu na wspólnej podstawie, ramie, obudowie itp. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej organ I instancji słusznie za linię produkcyjną uznał jedynie prasy z systemami podajników wymiany matryc oraz elementami zapewniającymi funkcjonowanie pras, takimi jak kompresory, klasyfikując ten towar do jednej pozycji 8426 WTC, bowiem tylko te elementy składowe linii można uznać za zespół maszyn w rozumieniu uwagi 4 do sekcji XVI. Pozostałe elementy w takim przypadku należy sklasyfikować do pozycji odpowiedniej dla pełnienia ściśle określonej funkcji zasadniczej.

Podkreślono także, iż uwaga 4 do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej odnosi się do jednostek funkcjonalnych i obowiązuje wówczas, gdy maszyna (oraz zespół maszyn) składa się z oddzielnych elementów składowych, przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji ujętej w jednej z pozycji działu 84 lub 85. W rozumieniu niniejszej uwagi określenie "przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji" odnosi się wyłącznie do maszyn i zespołów mających zasadniczy wpływ na wykonywanie zadań określonych dla jednostki funkcjonalnej jako całości, a więc nie obejmuje maszyn i urządzeń wykonujących funkcje pomocnicze i nie uczestniczące w pełnieniu funkcji przez całą jednostkę. Ustawodawca podaje przy tym przykłady jednostek funkcjonalnych. Organ podkreślił, że w całym procesie określonym przez stronę potocznie jako "linia technologiczna" biorą udział różne maszyny i urządzenia, jednak nie wszystkie mogą być traktowane jako jednostki funkcjonalne. Zdaniem organu do urządzeń pomocniczych należy zaliczyć takie elementy jak: wózek widłowy, szlifierkę, tokarkę, frezarkę i maszynę czyszczącą.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając naruszenie art. 122, art. 123 § 1, art. 127, 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy – Prawo Celne oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 3 lit (a) i (c) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Podkreślono, że decyzje obu instancji zostały wydane w oderwaniu od materiału zebranego w postępowaniu administracyjnym. Jedynymi dowodami w sprawie – zdaniem strony skarżącej – były wyjaśnienia Spółki oraz złożone przez Spółkę faktury i lista elementów importowanej linii technologicznej. Wskazano, że w swoich wyjaśnieniach Spółka konsekwentnie przedstawiała organom celnym, iż przedmiotem importu jest linia technologiczna przeznaczona do produkcji artykułów RTV (a zatem, że podstawową funkcją importowanej linii technologicznej jest wytwarzanie gotowych elementów do produkcji telewizorów i monitorów). Wbrew materiałowi zebranemu w postępowaniu organy celne dokonały ustaleń całkowicie odmiennych, a z decyzji nie wynika na podstawie jakich materiałów dowodowych organy wydały swoje rozstrzygnięcia. Skoro organy celne nie zebrały żadnych dowodów uzasadniających odmienne od Spółki klasyfikowanie importowanej linii technologicznej, zobowiązane były – w ocenie strony skarżącej – do uwzględnienia stanowiska strony i dokonania klasyfikacji zgodnej z klasyfikacją Spółki. Tym samym kwestionując klasyfikację Spółki bez zebrania dowodów uzasadniających odmienne stanowisko, organy celne dopuściły się naruszenia art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Ponadto – zdaniem Spółki – Dyrektor Izby Celnej nie uzasadnił przyczyn odmowy wiarygodności wyjaśnień składanych przez Spółkę, nie wskazał też na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, naruszając tym samym art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Zdaniem Spółki naruszono także zasadę dwuinstancyjności, bowiem pismem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do Wydziału Elementów Kalkulacyjnych Izby Celnej we W. z prośbą o wyrażenie stanowiska dotyczącego sposobu klasyfikacji m. in. przedmiotowej linii technologicznej. W konsekwencji organ II instancji rozpatrywał przedmiotową sprawę dwukrotnie. Spółka podkreśliła, że naruszono także zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego składając prośbę do Izby Celnej o wyjaśnienie wątpliwości klasyfikacyjnych nie poinformował o tym Spółki.

W dalszej części uzasadnienia wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną klasyfikację towaru, powtarzając w tym zakresie argumenty zawarte w odwołaniu, a w szczególności podkreślając, że organy celne bezzasadnie ograniczyły funkcję linii technologicznej do obróbki blach, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania uwagi nr 4 do sekcji XVI Nomenklatury Scalonej. Ponadto zwrócono uwagę, iż do każdego zgłoszenia celnego obejmującego poszczególne partie importowanej linii technologicznej zostały dołączone dokumenty "Offer Shit" i "Import List" obejmujące zestawienie wszystkich składników linii technologicznej. W konsekwencji na podstawie powyższych dokumentów organy celne mogły z łatwością stwierdzić, iż towary objęte poszczególnymi zgłoszeniami stanowią elementy tej samej linii technologicznej. Podkreślono także, iż szlifierka i tokarka są wymienione w następujących pozycjach: 8207 80 (narzędzia do toczenia) i 8201 90 99 (pozostałe narzędzia). W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że szlifierka i tokarka jako narzędzia, o których mowa w sekcji 8207 Nomenklatury Scalonej powinny być klasyfikowane wraz z maszynami stanowiącymi linię technologiczną do produkcji artykułów RTV, tj. wg kodu 8479899790.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania i podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo podkreślono, iż fakt dokonania przez organy celne ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania dowodowego. Wskazano, że organy celne obszernie uzasadniły swoje stanowisko, a w sprawie nie została naruszona zasada dwuinstancyjności, zwracając się bowiem do Izby Celnej z prośbą o zajęcie stanowiska, Naczelnik Urzędu Celnego nie wskazał jakiej firmy lub jakiego zgłoszenia będzie dotyczyć sprawa. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej niezasadny jest także zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę Spółka ponownie podkreśliła, że w sprawie została naruszona zasada dwuinstancyjności, a stanowisko Izby Celnej stanowiło jedyną podstawę rozstrzygnięcia przyjętego przez organ I instancji. Podkreślono, że skoro organ I instancji uznał stanowisko Dyrektora Izby Celnej za dowód w sprawie, to powinien zapewnić Spółce możliwość wypowiedzenia się w trakcie przeprowadzenia dowodu i po jego przeprowadzeniu. Wskazano również, że jedynym dowodem zebranym w sprawie były wyjaśnienia Spółki. Jeszcze raz podkreślono, że przedmiotowa linia technologiczna służy do wyprodukowania gotowego produktu. Ponadto do każdej faktury dołączony był dokument SAD, z którego wynikało, że importowi podlegała "linia technologiczna do produkcji artykułów RTV w czasie rozmontowanym na czas trwania transportu", a przedmioty objęte fakturą stanowią elementy składowe tej linii. Każde zgłoszenie obejmowało więc jedynie kolejną partię elementów importowanej linii technologicznej.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej jeszcze raz podkreślił, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, wskazując, że zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Izby Celnej we Wrocławiu do zadań Wydziału Elementów Kalkulacyjnych Izby Celnej należy m.in. koordynowanie i nadzorowanie prawidłowości postępowania urzędów celnych w zakresie stosowania przepisów taryfy celnej, reguł pochodzenia, podstawy naliczenia należności pobieranych przez administrację celną oraz podatków związanych z przywozem i wywozem towarów. Nie podzielono twierdzenia Strony, że pismo, w którym Dyrektor Izby Celnej zajął swoje stanowisko w sprawie było dowodem, gdyż miało ono jedynie charakter konsultacyjny.

Na rozprawie strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty, w tym błędną interpretację uwagi 4 do sekcji XVI.

W piśmie z dnia [...] Spółka ponownie podniosła, że Dyrektor Izby Celnej zajął stanowisko w piśmie z [...] po przeanalizowaniu materiału dowodowego przedstawionego przez organ pierwszej instancji, naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. l269), jak i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, przy czym sądy stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1).

Uwzględniając kryteria oceny wymienione w tym ostatnio powołanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie została podjęta z uchybieniem prawa, w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu.

Spór dotyczy klasyfikacji towarów importowanych z K., które strona skarżąca określiła w zgłoszeniach celnych z dnia [...] ([...]) jako "linia technologiczna do produkcji artykułów RTV w stanie rozmontowanym na czas trwania transportu", deklarując kod towaru 8479899790 - pozostałe maszyny i urządzenia mechaniczne przeznaczone do wykonywania funkcji specjalnych, nie wymienione ani nie włączone gdzie indziej w niniejszym dziale, ze stawką celną 1,7%. Powyższe zgłoszenie było jednym z wielu, które strona skarżąca zgłaszała w ramach importu linii technologicznej do produkcji artykułów RTV.

Organy celne – w oparciu o dostarczony wykaz maszyn i urządzeń mechanicznych oraz opis procesu produkcji, uznały, że całość importowanych (w ramach linii technologicznej) maszyn i urządzeń mechanicznych służy wytwarzania z rolki blachy elementów o określonym kształcie i rozmiarze. Dlatego, zdaniem organów celnych, tylko maszyny służące tej funkcji mogą być traktowane jako zespół maszyn służący jej wspólnej realizacji, w rozumieniu uwagi 4 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Ponieważ proces produkcji ogranicza się w głównej mierze do obróbki surowca do określonego kształtu w systemie pras progresywnych czy też kilku pras, jako tak rozumiany zespół maszyn można potraktować – zdaniem organów celnych - prasy z systemem podajników wymiany matryc oraz urządzeń zapewniającymi funkcjonowanie prasy, takimi jak kompresory. Te maszyny i urządzenia można uznać za importowaną linię produkcyjną. Skoro zasadniczą rolę w tego rodzaju zespole maszyn (urządzeń) pełnią prasy, tym samym, zdaniem organów celnych, zespół taki powinien być klasyfikowany do pozycji 8462. Wszystkie pozostałe urządzenia – według organów celnych - mają jedynie charakter pomocniczy, nie posiadają cech urządzeń przystosowanych wyłącznie do określonego charakteru produkcji i nie uczestniczą w jego przebiegu w sposób ciągły, nie mogą więc być uznane za części składowe zespołu maszyn przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji. Winny więc być one zaliczone do własnych pozycji.

Skoro – zdaniem organów celnych - w rozpatrywanym przypadku przedmiotem przywozu w ramach linii technologicznej były: tokarka i szlifierka - towar nie spełniający kryteriów uwagi 4 do sekcji XVI WTC - dlatego należało zaklasyfikować go do odrębnych pozycji taryfowych. Tokarka – kod CN 8458 99 00 00, tokarki (włączając centra tokarskie) do usuwania metalu ...pozostałe, ze stawką celną erga omnes 2,7%. Szlifierki – kod CN 8460 19 00 00 (obrabiarki do usuwania zadziorów i stępiania krawędzi, do ostrzenia, szlifowania, gładzenia, docierania, polerowania lub innej obróbki wykończającej powierzchnie metali cermetali za pomocą toczków (okrągłych tarcz z piaskowca do ostrzenia narzędzi), narzędzi i materiałów sciernych lub polerujących, inne niż obrabiarki do nacinania, szlifowania lub obróbki wykańczającej uzębień kół zębatych objętych pozycją 8461...pozostałe, ze stawką celną erga omnes 2,7%.

Kwestią wymagającą wyjaśnienie jest więc ustalenie, czy materiał dowodowy sprawy został przez organy celne zgromadzony i oceniony należycie oraz czy uzasadniał uznanie przez organy celne, że mamy do czynienia z zespołem maszyn i urządzeń mechanicznych importowanych partiami w rozumieniu uwagi 4 do sekcji XVI Wspólnotowej Taryfy Celnej, czy uzasadniał zakwestionowanie kodu Taryfy Celnej wnioskowanej przez importera sprowadzanych towarów. A także, czy uzasadniał przyjęcie przez organy celne, iż kryterium uwagi 4 do sekcji XVI Wspólnotowej Taryfy Celnej spełniają, w wypadku importowanego towaru określonego przez stronę skarżącą jako "linia technologiczna do produkcji art. RTV w stanie rozmontowanym", jedynie prasy z systemami podajników, wymiany matryc oraz elementami zapewniającymi funkcjonowanie pras, takimi jak kompresory - klasyfikowanie do pozycji 8462, a pozostałe towary (w tym tokarki, szlifierki) winny być klasyfikowane zgodnie z właściwą ich pozycją.

Zważywszy na datę przedmiotowego zgłoszenia celnego wypada skonstatować, iż organy celne prawidłowo przyjęły za najistotniejszą podstawę normatywną dla dokonywanej klasyfikacji towarowej uregulowania zawarte przede wszystkim w:

1) rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającemu Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 ze zm.), powoływanym w dalszych wywodach – skrótowo – jako WKC;

2) załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256), przywoływanego dalej – w skrócie – jako WTC, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) zmieniającym ów załącznik, Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 2006 r.).

Klasyfikacja towarowa dokonywana jest z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), którą to Nomenklaturę przyjęto we Wspólnotowej Taryfie Celnej (WTC), oraz brzmieniem uwag do sekcji i działów, które określają jak należy klasyfikować poszczególne towary. Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz uwagi do sekcji i działów posiadają moc normy prawnej.

Według Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega następującym regułom: 1. "Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami: 2. (a) Wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym".

Z cytowanego unormowania wynikają następujące wnioski. Po pierwsze, dla przeprowadzenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej najistotniejszego znaczenia nabierają: "brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów". Po drugie, pozostałe ogólne reguły ORINS (poza 1) mogą znaleźć zastosowanie jedynie przy stwierdzeniu, że nie prowadziłoby to do skutków sprzecznych z brzmieniem samych pozycji i uwag do sekcji lub działów. Po trzecie, w określonej sytuacji informacje zawarte w treści pozycji dotyczą także wyrobu niekompletnego lub niegotowego.

Przedmiotem importu, zgłaszanego w ramach linii technologicznej w stanie rozmontowanym na czas transportu, były maszyny i urządzenia mechaniczne: wózek widłowy, zestaw pras, kompresory zaopatrujące prasę w sprężone powietrze, maszyny i urządzenia służące do utrzymania ciągłości pracy pras (maszyna do cięcia i obróbki drutu i prętów, frezarka i szlifierka), maszyna do obróbki i korygowania półproduktów (maszyna do gwintowania, maszyna do wygładzania powierzchni), maszyna do płukania oraz granitowe stoły do pomiarów – służące do wytwarzania: metalowych ramek, pokryw tylnych metalowych, osłonek metalowych oraz wczepów na świetlówki - produktów wmontowywanych następnie do monitorów i telewizorów LCD (akta wspólne – karta [...]).

Zasady klasyfikacji maszyn i urządzeń mechanicznych określają uwagi do sekcji XVI WTC. Zgodnie z uwagą dodatkową 3 do tej sekcji, postanowienia reguły 2 (a) ORINS – traktowania wyroku niekompletnego tak jak wyrobu kompletnego - mogą być również stosowane do maszyn importowanych partiami, na wniosek zgłaszającego i na warunkach określonych w odrębnych przepisach.

Tryb postępowania w takich sytuacjach określony jest w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. (UE) C. Nr 50 z 2006 r.). Zgodnie z uwagą dodatkową 3 do sekcji XVI zawartą w Notach Wyjaśniających, maszyna w stanie rozmontowanym lub maszyna niezmontowana może być importowana w kilku partiach w pewnym przedziale czasowym jeżeli takie są wymagania handlowe lub transportowe. Aby importer mógł zadeklarować różne części składowe w ramach tej samej pozycji lub podpozycji jako maszynę zmontowaną – zgodnie z powyższa uwagą - musi złożyć pisemny wniosek w urzędzie celnym nie później niż przy pierwszej przesyłce. Dla celów Nomenklatury Scalonej wniosek może być zaakceptowany tylko w przypadku realizowania kontraktu na dostawę maszyny, która może być traktowana jako kompletna.

Przepisy dopuszczają więc możliwość dokonywania zgłoszeń celny dla maszyn (urządzeń mechanicznych) przywożonych partiami ze względów transportowych, w oparciu o złożony przez importera wniosek. Taki wniosek strona skarżąca złożyła w dniu [...], następnie uzupełniony pisemnymi wyjaśnieniami z dnia [...] i z dnia [...].

W tej sytuacji organy celne zasadnie uznały, że w przypadku dokonanych przez stronę zgłoszeń celnych "linia technologiczna do produkcji artykułów RTV w stanie rozmontowanym na czas transportu", mamy do czynienia z maszynami i urządzeniami mechanicznymi importowanymi partiami, w znaczeniu uwagi dodatkowej 3 do sekcji XVI WTC. Trafnie przyjęły, że po spełnieniu określonych warunków, poszczególne partie importowanego towaru mogą być klasyfikowane w ramach tej samej pozycji lub podpozycji właściwej do całości.

Niemniej, jak zasadnie organ celny wskazał w odpowiedzi na skargę, samo złożenie wniosku nie jest jednoznaczne z potwierdzeniem, iż wszystkie importowane maszyny (urządzenia mechaniczne) stanowią kompletną maszynę dla celów Nomenklatury Scalonej i mogą jako całość być klasyfikowane do jednej pozycji taryfy celnej. Trafnie wskazano, że w świetle zasad klasyfikacji towarów dla potrzeb taryfy celnej, w przypadku importu partiami "linii technologicznej" mamy do czynienia z układem złożonym z kilku maszyn (urządzeń mechanicznych), które mogą być klasyfikowane w określonej sytuacji do pozycji odpowiedniej dla całości, na zasadach wskazanych w sekcji XVI WTC.

Zasady klasyfikacji układu złożonego z kilku maszyn określa uwaga 4 do tej sekcji. Zgodnie z jej postanowieniami, jeżeli maszyna (włącznie z układem złożonym z kilku maszyn) składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przenoszenia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami), przeznaczonymi do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość należy zakwalifikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji.

Z powyższej uwagi wynika, że układ złożony z kilku maszyn (urządzeń mechanicznych) połączonych w określony sposób - w procesie produkcyjnym - w sytuacji gdy przeznaczony jest do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85 może być jako całość zakwalifikowany do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji. Warunkiem zastosowania jednolitej taryfy celnej dla układu maszyn importowanych partiami, - tak jak w przypadku skarżącej spółki - jest, jak trafnie wskazały organy celne, spełnienie kryterium uznania ich za układ złożony z kilku maszyn w rozumieniu uwagi nr 4 do sekcji XVI – tj. przeznaczenie poszczególnych elementów składowych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji.

Istotną kwestią w tym stanie (zarazem sporną pomiędzy stronami), jest funkcja jakiej realizacji służą sprowadzone partiami maszyny (urządzenia mechaniczne) jako całości.

Zgodnie ze wskazaną już uwagą dodatkową 3 do sekcji XVI zawartą w Notach Wyjaśniających, maszyna w stanie rozmontowanym lub maszyna niezmontowana może być importowana w kilku partiach w pewnym przedziale czasowym jeżeli takie są wymagania handlowe lub transportowe. Aby importer mógł zadeklarować różne części składowe w ramach tej samej pozycji lub podpozycji jako maszynę zmontowaną, musi złożyć pisemny wniosek w urzędzie celnym nie później niż przy pierwszej przesyłce oraz dołączyć:

schemat lub, jeżeli jest to konieczne, kilka schematów maszyny zawierających numery seryjne najważniejszych części składowych;

ogólny wykaz części składowych zawierający wskazanie ich funkcji i przybliżoną ich masę wraz z numerami seryjnymi najważniejszych części składowych o których mowa powyżej.

Zgodnie z tą uwagą, dla celów Nomenklatury Scalonej wniosek może zostać zaakceptowany tylko w przypadku realizowania kontraktu na dostawę maszyny, która może być traktowana jako kompletna. Deklaracja celna dla każdej przesyłki musi zawierać zarówno opis części wchodzących w skład przesyłki lub wielu części jak i opis kompletnej maszyny.

Powyższe wskazuje, iż to na importerze ciąży obowiązek udokumentowania poszczególnych maszyn (urządzeń mechanicznych) importowanych partiami, wskazanie ich funkcji, obowiązek opisu kompletnej maszyny (układu maszyn, ich powiązań). Ustalenie stanu faktycznie - co do funkcji jakiej służy układ maszyny (urządzeń mechanicznych) - następuję więc w oparciu o złożony przez zainteresowanego importera wniosek. W sprawie taki wniosek został złożony w dniu [...], uzupełniony w dniu [...]. i w dniu [...] (akta wspólne - karty nr [...]).

Nie znajduje uzasadnienia więc w aktach sprawy zarzut jakoby organy celne naruszyły przepisy prawa procesowego art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie klasyfikacji towaru w oderwaniu od zgromadzonego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej organy, celne swoje orzeczenie wydały w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody (faktury, listy załadunkowe, opisy, zdjęcia i wyjaśnienia Spółki), To, że organy celne dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania dowodowego.

Gdy idzie o określenie funkcji, nie uzasadniony jest zarzut skargi, iż w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy w sposób nieuprawniony organy celne ustaliły odmiennie – od strony skarżącej - funkcję importowanego układu złożonego z kilku maszyn (urządzeń mechanicznych).

Jak wynika z akt sprawy maszyny i urządzenia sprowadzane partiami miały służyć do wytwarzania: metalowych ramek, pokryw tylnych metalowych, osłonek metalowych oraz wczepów na świetlówki - produktów wmontowywanych następnie do monitorów i telewizorów LCD. Zgodnie z opisem przebiegu procesu produkcyjnego, zawartego w pismach strony skarżącej z dnia [...] i [...], surowcem do wykonania określonych elementów jest taśma stalowa, aluminiowa lub z brązu, w rolkach, o zróżnicowanej szerokości i grubości, o masie od ok. 1 tony do ponad 3 ton. Jest ona pobierana z magazynu i dostarczana do każdego z systemu pras przez wózek widłowy, obsługiwany przez operatora. W kolejnym etapie surowce te są odpowiednio formowane przy pomocy systemu pras (w zależności od potrzeb stosowane są systemy pras progresywnych z pojedynczą prasą oraz urządzeniami pomocniczymi i systemy złożone z kilku pras oraz urządzeń pomocniczych), a także urządzeń korygujących lub uzupełniających (automat do gwintowania, szlifierka, frezarka), następnie czyszczone systemem czyszczącym (maszyna czyszcząca) podlegają systemowi kontroli jakości (przez pracowników). Kolejnym etapem jest uzupełnienie wytworzonych produktów o niezbędne uszczelki poliuretanowe. Czynność ta jest wykonywana w kolejnym dziale firmy. Po czym produkty są pakowane w worki oraz opakowania zwrotne (skrzynki, tace).

Na tle powyższego opisu, zdaniem Sądu, uznać należy, że sprawdzane partiami maszyny (urządzenia mechaniczne) jako całość służą wykonywaniu funkcji (spełniają funkcję) – wytwarzania z rolki blachy elementu o określonym kształcie i rozmiarze. Proces ten rozpoczyna się od rozwinięcia zwoju blachy, następnie polega na formułowaniu blachy przez system pras, na obróbce i korekcie uformowanej blachy przez urządzenia korygujące, a kończy się uzyskaniem produktu o określonym kształcie i rozmiarze.

Tak więc, skoro funkcja importowanych partiami maszyn (urządzeń mechanicznych) w swym zasadniczym wymiarze sprowadza się do pozyskiwania z blachy elementów o określonym kształcie, poprzez ich formułowanie, obróbkę i korektę, właściwym jest zastosowanie, jak trafnie wskazały organy celne, do ich klasyfikacji jako całości pozycji 8462. Pozycji obejmującej (zgodnie z uwagami) niektóre obrabiarki, których działanie polega na zmianie kształtu przedmiotów z metali lub węglików metali. Wśród tej pozycji właściwym kodem CN, na co wskazały organy celne, jest: - 8462 99 50 00 - obrabiarki (włączając prasy) do obróbki metalu metodą kucia, młotkowania lub kucia matrycowego; obrabiarki (włączając prasy) do obróbki metalu metodą gięcia, składania, prostowania, rozpłaszczania, ścinania, przebijania, drukowania lub nacinania, prasy do obróbki metali lub węglików metali, wyżej nie wymienione, pozostałe, sterowane numerycznie - ze stawką celną erga omnes 2,7%.

Wbrew twierdzeniem strony skarżącej podstawowej funkcji zespołu importowanych maszyn i urządzeń mechanicznych nie można ograniczać do efektu końcowego - wytworzenia elementów do produkcji telewizorów i monitorów. Istotny jest sposób wytwarzania tych elementów, w analizowanym przypadku - poprzez formułowanie surowca (blachy) w systemie pras i urządzeń korygujących do pożądanego kształtu i rozmiaru. Uznanie, jak chce strona skarżąca, iż tą zasadniczą funkcją jest wytwarzanie gotowych elementów do produkcji określonego wyrobu, prowadziłoby do sytuacji, że wszystkie maszyny i urządzenia mechaniczne je wytwarzające (bez względu na sposób wytwarzania) kwalifikowane byłyby do funkcji specjalnej, nie wymienionej ani włączone gdzie indziej w dziale 84 WTC. Pozostawałoby to w kolizji z ogólnymi regułami ORINS.

Bezspornym jest w niniejszej sprawie, iż przedmiotem importu były towar określony w fakturze handlowej Nr [...], zgodnie z tłumaczeniem strony, jako tokarka, szlifierka (akta - karta nr [...]), służące m.in. do obróbki i korekty sformułowanych przez system pras elementów. Jak wynika ze zgromadzonych akt, (pisma wyjaśniające strony skarżącej), co także przyznaje Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, importowane urządzenia wykorzystywane są na etapie produkcji do korygowania elementów nieprawidłowo wykończonych w systemie pras, a także do naprawy lub tworzenia elementów części do wymiany matryc. Za nietrafne należy uznać więc stanowisko organów celnych, iż urządzenia te nie uczestniczą w pełnieniu funkcji przez całą jednostkę i, że w konsekwencji powinny być kwalifikowane do własnej pozycji.

Importowane towary są częścią składową ciągu technologicznego, w którym z podanej rolki blachy po przejściu przez system pras zostaje uformowany element, który poddawany jest dalszej obróbce lub korekcie przez tokarkę, szlifierkę dla uzyskania produktu o określonym kształcie i rozmiarze.

Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska organów celnych, że kryterium zespołu maszyn w rozumieniu uwagi 4 do sekcji XVI WTC spełniają jedynie prasy z systemami podajników wymiany matryc oraz elementami zapewniającymi funkcjonowanie pras, takimi jak kompresory, jako mające zasadniczy wpływ na wykonywanie zadań określonych dla jednostki funkcjonalnej jako całości. Nie trafne jest więc stanowisko organów celnych, że tokarka i szlifierka jako maszyny obrabiające i korygujące produkt sformułowany przez system pras a tym samym spełniające rolę pomocniczą w całym procesie nie spełniają powyższego kryterium i powinny być klasyfikowane do własnych pozycji.

Jak już wskazano wcześniej, funkcją importowanych partiami maszyn (urządzeń mechanicznych) nie jest jedynie – jak to uznają organy celne - obróbka blachy do pożądanego kształtu (zmiana kształtu przedmiotu z metalu), ale obróbka blach w celu uzyskania wyrobu o określonym kształcie i rozmiarze w postaci: metalowych ramek, pokryw tylnych metalowych, osłonek metalowych oraz wczepów na świetlówki. Realizacja tej funkcji to więc proces polegający na formowaniu elementów z blachy i na poddawaniu ich obróbce, korekcie do uzyskania wyrobu o pożądanym kształcie i rozmiarze. W konsekwencji, także maszyny (urządzenia mechaniczne) uczestniczące w procesie obróbki i korekty sformułowanych przez system pras elementów służą wykonaniu ściśle określonej funkcji jako całości. Tokarka i szlifierka jak maszyny korygujące stanowią więc części składowe zespołu maszyn przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji jako całości (obróbki blach w celu uzyskania wyrobu o określonym kształcie i rozmiarze), w rozumieniu uwagi 4 do sekcji XVI WTC.

W tej sytuacji, importowany w ramach przedmiotowego zgłoszenia celnego towar, jako spełniający kryterium uwagi 4 do sekcji XVI WTC, winien być zaklasyfikowany do pozycji 8462, właściwej dla całego zespołu maszyn (urządzeń) z uwagi na jego funkcję, a nie jak to uczyniły organy celne do własnej pozycji.

Sąd odstąpił jednak od uchylenia zaskarżonej decyzji, mając na względzie określone stawki celne i związany z tym podatek importowy. Ustalona przez organy celne dla tych importowanych towarów stawka celna – 2,7 %, jest takiej wielkości jak dla zespołu maszyn (urządzeń). Uwzględniając powyższe, a także regułę, iż uchylenie decyzji następuje w sytuacji naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz ogólną zasadę nie pogarszania sytuacji strony skarżącej, nie uchylono zaskarżonej decyzji organu celnego.

Mimo, iż organy celne dokonały błędnej klasyfikacji importowanego towaru, za nietrafny należy uznać zarzut skargi, iż doprowadziło to w konsekwencji do określenia kwoty długu celnego w nieprawidłowej wysokości, a tym samym, że naruszono art. 20 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 3 lit (a) i (c) rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

Zakwalifikowanie tych maszyn, jak chce strona skarżąca, do poz. 8479, podpozycja 8479899790 - jako pozostałe maszyny i urządzenia mechaniczne przeznaczone do wykonywania funkcji specjalnych, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w dziale 84 - jest niewłasciwe. Przedmiotem przywozu był towar, stanowiący składnik systemu maszyn i urządzeń mechanicznych, jako biorący udział w procesie pozyskiwania z blachy elementów o określonym kształcie i rozmiarze. Mając na względzie tą zasadniczą funkcję tego zespołu, importowany towar, zgodnie z regułą 1 ORINS, oraz uwagą 4 do sekcji XVI WTC, winien być klasyfikowany do pozycji 8462 WTC, jako odpowiadającej tej funkcji.

Sąd uznaje za uzasadnione stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że importowanego towaru nie można traktować jako narzędzia w rozumieniu działu 82 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Niniejszy dział obejmuje bowiem pewne rodzaje wyrobów z metali nieszlachetnych, mających cechy narzędzi, przyrządów, wyrobów nożowniczych, stołowych itp., które są wyłączone z poprzednich działów sekcji XV i nie są maszynami lub urządzeniami klasyfikowanymi do sekcji XVI. Narzędzia o których mowa w pozycji 8207 80 70, 8207 90 99, a na które wskazuje spółka w skardze, stanowią jedynie narzędzia wymienne do tokarek, szlifierek nie są natomiast tymi urządzeniami (tokarką, szlifierką).

Odnośnie zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności - jak wynika z akt sprawy - organ I instancji zwrócił się pismem z [...] do Wydziału Elementów Kalkulacyjnych Izby Celnej o wyrażenie stanowiska dotyczącego sposobu klasyfikacji zgłoszonych towarów, opisując skład przedmiotowy linii technologicznej oraz proces produkcji, a następnie – powołując się na treść uwagi 4 do sekcji XVI - wyraził swoje zdanie w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonych towarów , w końcowej części pisma ponawiając prośbę o wyrażenie opinii, czy wskazany sposób klasyfikacji jest prawidłowy. W odpowiedzi Izba Celna we W. pismem z [...] poinformowała, że odnośnie przedstawionego zagadnienia podziela stanowisko Urzędu Celnego we W. w zakresie przedstawionej analizy urządzeń pod względem pełnionej przez nie funkcji, podstaw prawnych ich klasyfikacji oraz sposobu zaklasyfikowania poszczególnych maszyn.

Na tle takiego sformułowania Izby Celnej, strona skarżąca stawiając zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wywodzi tym samym, że dalsze w wyniku wniesionego odwołania postępowanie organu II instancji było postępowaniem iluzorycznym, ponieważ faktycznie rozstrzygnięcie drugoinstancyjne zapadło już na etapie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji.

Przechodząc do oceny zasadności tego zarzutu należy wskazać, że zasada dwuinstancyjności postępowania ma w pierwszym rzędzie walor normy konstytucyjnej, albowiem według brzmienia art. 78 Konstytucji RP: "Każda ze stron postępowania ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". Na gruncie znajdującej zastosowanie w sprawie ustawy Ordynacja podatkowa reguła dwuinstancyjności postępowania została wyrażona bezpośrednio w art. 127. W doktrynie i judykaturze zgodnie podkreśla się, że omawiana zasada oznacza, iż każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta przez pierwszą instancję jest powtórnie rozpoznawana i rozstrzygana przez organ drugiej instancji, wskutek wniesionego odwołania (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005." Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2005, str. 509; G. Łaszczyca, w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Postępowanie administracyjne ogólne" Wydawnictwo C.H.Beck 2003, str. 138 i n., oraz orzecznictwo tamże przywołane). Do istoty tej zasady należą zatem – prawo strony do zaskarżenia orzeczenia organu pierwszej instancji oraz prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ wyższego stopnia, przy czym dwukrotne rozpoznanie wiąże się z powinnością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie tylko kontroli zasadności odwołania. Oczywiste jest, że każdy z organów działa w ramach swej właściwości oraz samodzielnie.

Badając zaistniały przypadek godzi się podkreślić, że organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie bezsprzecznie samodzielnie prowadził postępowanie, dokonując w granicach prawem przewidzianych własnych kompetencji wszelkich czynności procesowych odnośnie ustaleń stanu faktycznego oraz jego oceny prawnej. W przebieg postępowania organ odwoławczy nie ingerował ani nie przesądzał sposobu rozstrzygnięcia, pismo bowiem Izby Celnej nie zawierało żadnych wskazówek, poleceń, zaleceń, ustaleń etc., które mogłyby wiązać organ lub ukierunkowywać tok prowadzonego postępowania. Strona skarżąca zachowała także pełne uprawnienia procesowe do wniesienia środka zaskarżenia od wydanej decyzji. Nie można także zgodzić się ze stroną skarżącą, że obraza reguły dwuinstancyjności miała miejsce na dalszym etapie postępowania, tj. przed organem odwoławczym. Przede wszystkim – wbrew twierdzeniom skargi - nie odebrano stronie skarżącej ustawowych gwarancji ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co należy do istoty zasady dwuinstancyjności. W szczególności zaś nie sposób przyjąć, że – jak utrzymuje strona skarżąca - organ odwoławczy rozstrzygał sprawę dwukrotnie, ponieważ rozstrzygnięcie podjęte zostało już na szczeblu pierwszej instancji, w przedmiotowym piśmie. Tak jak bowiem rzeczone pismo nie rzutowało na postępowanie pierwszej instancji, tak i nie wiązało w żadnym razie organu odwoławczego w postępowaniu drugoinstancyjnym. Wypowiedź Izby Celnej – zdawkowa, jednozdaniowa, ograniczająca się jedynie do ogólnikowego "podzielenia stanowiska" w sprawie co do wyrażonego przez organ I instancji poglądu prawnego, bez jakiejkolwiek analizy, argumentacji, tudzież wywodu nie może być uznana za naruszenie zasady dwuinstancyjności. Omawianemu pismu nie da się przypisać waloru rozstrzygnięcia, nie umniejszyło ono prawa strony do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji w wyniku wniesionego odwołania, czego wyrazem są akta sprawy odzwierciedlające przebieg postępowania odwoławczego oraz uzasadnienie ostatecznej, w administracyjnym toku instancji zaskarżonej decyzji.

Przyjęcie poglądu strony skarżącej doprowadziłoby – ad absurdum – do sytuacji, w których zarzut tego rodzaju mógłby być stawiany organom Drugiej instancji, orzekającym wskutek wniesionego środka zaskarżenia w innych, toczących się względem różnych stron postępowania odrębnych sprawach, o zbliżonych stanach faktycznych i z takim samym zagadnieniem prawnym do rozstrzygnięcia, gdy organy te zajmują w kolejnych sprawach identyczne, wypracowane stanowisko w zakresie wykładni prawa i oceny prawnej rozstrzyganych przypadków. Ugruntowanie danego poglądu prawnego, czy też tylko wyrażenie zapatrywania w pewnej kwestii prawnej nie może samo przez się usprawiedliwiać tezy, że odbiera się wówczas stronie prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przytoczone natomiast w skardze na poparcie rozważanego zarzutu orzecznictwo sądowoadministracyjne nie znajduje tu odniesienia, gdyż dotyczy odmiennych okoliczności faktycznych, w których organ wyższego stopnia narzucał sposób załatwienia sprawy organowi pierwszej instancji lub dopuszczał się ingerencji w jego czynności procesowe.

Mając na względzie zmiany dokonane w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, organy celne prawidłowo określiły kwotę długu celnego i kwotę należnego podatku, właściwie stosując przepisy: ustawy z dnia 19 marca 2004r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.); ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)

Z tych wszystkich powodów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.