Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 53/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3 p.p.s.a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w dokumenty oraz za wykonywanie międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących się pojazdem niespełniającym warunków określonych w umowie o międzynarodowych przewozach p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W imieniu skarżącej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Librantowej skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skargowej w L. z dnia [...] listopada 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości [...] zł jaka nałożona została na tę spółkę za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – wniósł w dniu 24 grudnia 2019 r. i podpisał T. B. jako jej pełnomocnik procesowy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2020 r. wezwano T. B. jako pełnomocnika procesowego strony do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało mu skutecznie doręczone w dniu 19 lutego 2020 r. (k. 21 akt sądowych).

W wykonaniu tego wezwania pismem z dnia 21 lutego 2020 r. T. B. wyjaśnił, że w petitum skargi został wprawdzie wpisany jako pełnomocnik procesowy skarżącej, jednakże od dnia 18 sierpnia 2019 r. jest Prezesem Zarządu tej Spółki, dlatego podpisana przez niego skarga została wniesiona przez umocowanego do działania Prezesa Zarządu Spółki, a nie pełnomocnika, a tym samym nie występuje brak formalny skargi. W załączeniu przedstawił protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej Spółki z dnia 16 lipca 2019 r., na którym podjęto uchwałę o powołaniu go na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki.

Dlatego zarządzeniem z dnia 11 marca 2020 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi przez osobę lub osoby uprawnione do reprezentowania Spółki wraz z właściwym wykazaniem ich uprawnienia do reprezentacji (do złożenia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innych właściwych dokumentów wskazujących osoby uprawnione oraz sposób reprezentacji spółki) oraz złożenia numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numeru identyfikacyjnego REGON – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki bezpośredniego stronie skarżącej, przesyłkę złożono w placówce pocztowej w dniu 1 kwietnia 2020 r., o czym ją powiadomiono, umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (awizo). Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu 9 kwietnia 2020 r., na kolejne 7 dni. Skarżąca Spółka po upływie 14 dni od dnia pierwszego jej awizowania przesyłki nie odebrała, dlatego Urząd Pocztowy zwrócił ją Sądowi z adnotacją – "zwrot, nie podjęto w terminie" (k. 32 akt sądowych).

Na skutek wezwania do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 11 marca 2020 r., nikt inny poza T. B. wniesionej skargi już nie podpisał oraz nie podał w imieniu strony numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym i nie złożył odpisu z tego rejestru, ani nie wskazał numeru identyfikacyjnego REGON.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że powinna spełniać warunki przewidziane dla wszystkich pism składanych w postępowaniu sądowym, w tym także wymogi określone w art. 29 p.p.s.a., który stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Skarga w sprawie niniejszej wniesiona została przez osobę prawną, jednakże wraz z jej wniesieniem nie przedstawiono dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby wskazywanej jako organ Spółki (jednoosobowo jej Prezes Zarządu), do jej skutecznej reprezentacji w taki sposób w chwili wniesienia skargi. Obowiązek określony w art. 29 p.p.s.a. stanowi czynność procesową osoby występującej w imieniu strony postępowania sądowoadministracyjnego, którego realizacja uzależniona jest od aktywności procesowej tego podmiotu. Bez znaczenia dla oceny zadośćuczynienia temu obowiązkowi pozostaje zawartość akt administracyjnych sprawy przesyłanych do Sądu wraz ze skargą przez organ. Dokument wykazujący umocowanie powinien bowiem obrazować stan aktualny. Dlatego też brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie.

Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a., pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Niewskazanie powyższych danych również stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie.

Niewykonanie w terminie nałożonych przez Sąd obowiązków w tym zakresie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i taka sytuacja zaistniała w okolicznościach tej sprawy.

W kwestii biegu terminu do usunięcia przez stronę braków formalnych skargi trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., odczytywanym łącznie z art. 73 § 1 tej ustawy, data doręczenia zastępczego w drodze fikcji prawnej zależna jest od terminu pierwszej próby doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 65-72 p.p.s.a. i skutecznego pozostawienia druku awizowanej przesyłki z informacją o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej. Tym samym, biorąc pod uwagę, że pierwsza próba doręczenia stronie skarżącej omawianej przesyłki nastąpiła w dniu 1 kwietnia 2020 r., to czternastodniowy termin, o którym jest mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., upłynął z dniem 15 kwietnia 2020 r. (środa). W tym też dniu, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., doszło do zastępczego doręczenia skarżącej zarządzenia, o którym była mowa powyższej, w drodze fikcji doręczenia. Należy przy tym zaznaczyć, że termin procesowy nie może upłynąć w sobotę lub w innym dniu ustawowo wolnym od pracy. W takim wypadku, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W konsekwencji takiego stanu rzeczy siedmiodniowy termin do uzupełnienia przez stronę braków formalnych skargi skutecznie upłynął dopiero z dniem 1 czerwca 2020 r. (poniedziałek). Wymaga bowiem zwrócenia uwagi, że w niniejszej sprawie na mocy art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), nastąpiło wstrzymanie biegu procesowego ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przepis ten został dodany do tej ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r.

Zgodnie z powołanym przepisem art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Tym samym wstrzymaniu uległ bieg terminu do uzupełnienia przez skarżącą Spółkę braków formalnych skargi, gdyż tego rodzaju terminy nie biegły od 31 marca 2020 r. Natomiast na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przepis art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 20020 r. został uchylony w całości. Zmiana ta weszła wprawdzie w życie w dniu 16 maja 2020 r., jednakże na mocy art. 68 ust. 7 ostatnio wymienionej ustawy, terminy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Oznacza to w konsekwencji, że ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie biegu terminów do usunięcia przez skarżącą Spółkę braków formalnych skargi nastąpiło w dniu 23 maja 2020 r., co oznacza, że zakreślony stronie termin rozpoczął swój bieg dopiero w dniu 24 maja 2020 r., a upłynął bezskutecznie z dniem 1 czerwca 2020 r., gdyż braki formalne skargi nie zostały usunięte.

Z przytoczonych względów, wobec zaistnienia podstaw do odrzucenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.