Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2673/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 ust. 1, art. 21 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2016 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. Sp. z o.o. w M. (dalej: "Skarżąca", "Grupa"), jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy") Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...], o odmowie przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2014 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek G. Sp. z o.o. w M. o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za okres od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013. Organ I instancji ustalił, że Grupa została zawiązana umową z dnia [...] października 2013 r. przez 5 wspólników (członków): J.S., adres prowadzenia działalności: [...], P.S., adres prowadzenia działalności: [...], I.S., adres prowadzenia działalności: [...], "R." Sp. z o.o. (udziałowcy: I.S., J.S., P.S., rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] lutego 2005 r., adres prowadzenia działalności: [...]), "S." Sp. z o.o. (udziałowcy: I.S., J.S., P.S., rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] marca 2005 r., adres prowadzenia działalności: [...]).

Decyzją Marszałka Województwa [...] Nr [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. Grupa została wpisana do rejestru grup producentów rolnych.

W związku z rozbieżnościami w złożonej dokumentacji organ kilkakrotnie wzywał Skarżącą do złożenia wyjaśnień. W dniu [...] października 2014 r. przesłuchano przedstawiciela Grupy A.S. oraz świadka W.Z. Po przesłuchaniu ww. osoby zobowiązały się do złożenia dalszych wyjaśnień na piśmie. W dniu [...] grudnia 2014 r. poinformowano Stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

W wyniku rozpoznania wniosku, w dniu [...] stycznia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o numerach wskazanych wyżej o odmowie przyznania pomocy finansowej w ramach działania Grupy Producentów Rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Strona od powyższego rozstrzygnięcia złożyła odwołanie

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, co do zawiązania Grupy przez pięciu wspólników (członków) J.S., P.S., I.S., "R." Sp. z o.o. (udziałowcy: I.S., J.S., P.S.), "S." Sp. z o.o. (udziałowcy: I.S., J.S., P.S.). Organ ustalił, że G. Sp. z o.o. powstała na bazie czterech producentów rolnych należących w przeszłości do G.(2) Sp. z o.o. z siedzibą w O. Jedyną różnicą jest przystąpienie J.S. w miejsce W.Z. Nie uległ zmianie potencjał produkcyjny, a produkcja każdego z członków Grupy kształtuje się na takim samym poziomie jak w G.(2). Organ ustalił również, że J.S. rozpoczęła prowadzenie produkcji drobiu w sierpniu 2013 r. , tj. na 4 miesiące przed wpisaniem Grupy do rejestru grup producentów rolnych.

Organ ustalił również, że potencjał produkcyjny poszczególnych wspólników Grupy będzie tożsamy z potencjałem produkcyjnym grupy G.(3), która została wykreślona z rejestru grup producentów rolnych, a mianowicie:

- J.S. - 36 000 szt.;

- P.S.- 100 000 szt.;

- I.S.- 36 000 szt.;

- "R." Sp. z o.o. - 792 000 szt.;

- "S." Sp. z o.o. - 36 000 szt.

Ponadto organ ustalił, że członek Grupy "R." Sp. z o.o. wydzierżawiła grunty i kurniki innym członkom Grupy, którzy nie posiadali własnych obiektów i prowadzili działalność okresowo. Z umów dzierżawy zawartych przez "R." Sp. z o.o.: w dniu [...] sierpnia 2013 r. z J.S., w dniu [...] listopada 2009 r. z I.S., w dniu [...] listopada 2009 r. z "S." Sp. z o.o. wynika, że "R." Sp. z o.o. wydzierżawia budynki, odpowiednio obiekty nr [...], nr [...], nr [...], przeznaczone do hodowli kurczaków brojlerów położone w miejscowości M. Z treści umów wynika, że dzierżawa obejmuje kompletne wyposażenie do produkcji kurczaków. Czas trwania umów dzierżawy każdorazowo określany był w załącznikach do ww. umów, nie miał ciągłości i obejmował kilka miesięcy w roku. Zdaniem organu, wydzierżawienie przez ".R." Sp. z o.o. własnej infrastruktury, zmierza do rozdrobnienia, a nie do koncentracji procesu produkcyjnego, a wydzierżawiając kurniki innym członkom Grupy Spółka zmniejszyła swój potencjał produkcyjny.

Organ stwierdził również, że między członkami Grupy zachodzą powiązania:

- rodzinne - Grupę tworzy rodzeństwo, lokalizacyjne - tożsame adresy zamieszkania i prowadzenia działalności (za wyjątkiem P.S.),

- kapitałowe - dzierżawa nieruchomości (za wyjątkiem nieruchomości P.S.), co zdaniem organu wskazuje, iż działania Grupy nie były ukierunkowane na osiągnięcie i zachowanie celu wyznaczonego przez Unię Europejską, a jedynie na uzyskanie wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych".

W ocenie organu wątpliwości wzbudza samodzielność podmiotów działających jako członkowie Grupy w zakresie prowadzonej produkcji stanowiącej działy specjalnej produkcji rolnej. Wskazano, że przepisy ustawy o grupach zakładają istnienie niezależnych producentów działających w zakresie produkcji rolnej, którzy w celu uzyskania odpowiedniej pozycji na rynku mogą łączyć się w grupy producenckie.

W toku postępowania odwoławczego Prezes ARiMR stwierdził, że działająca w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Grupa prowadzi działalność produkcyjną w zakresie chowu i hodowli drobiu. Charakter prowadzonej działalności kwalifikuje Grupę do działów specjalnych produkcji rolnej zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2012 r. poz. 361 ze zm.).

Organ wskazał, że zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88 poz. 983 ze zm.), dalej: "ustawa o grupach producentów rolnych". Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81 poz. 550 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 20 kwietnia 2007 r.". Natomiast na gruncie przepisów wspólnotowych zagadnienie to reguluje art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r. str. 1. ze zm.), dalej: "rozporządzenie Nr 1698/2005". Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia zawiera rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011 ze zm.). Rozporządzenie stosuje się na podstawie art. 43 rozporządzenia Delegowane Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., dalej: "rozporządzenie Nr 65/2011".

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia działalności administracyjnej grup producentów do celu m.in. wspólnego wprowadzania towarów do obrotu w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Prezes ARiMR wskazał również, iż jak wynika z treści przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Dodatkowo organ uznał, że wydzierżawienie gruntów i kurników przez "R." Sp. z o.o. innym członkom Grupy, którzy nie posiadali własnych obiektów i prowadzili działalność okresowo wskazuje na rozdrobnienie, a nie koncentrację produkcji.

Następnie organ stwierdził, że utworzenie G. Sp. z o.o. w miejsce wykreślonej z rejestru G.(2) Sp. z o.o., której skład różni się osobą jednego członka – w miejsce W.S., członka G.(2), do G.(2) przystąpiła J.S. (siostra P.S., I.S. i A.S.- Prezesa Grupy), wskazuje na celowe działania członków Grupy zmierzające do wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych jednej grupy i zarejestrowanie drugiej, a tym samym umożliwienie G. Sp. z o.o. wystąpienie z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach działania Grupy producentów rolnych przez kolejne 5 lat. G.(2) wykorzystała już dofinansowanie za trzy lata, zatem pozostały jej jeszcze tylko dwa lata objęte finansowaniem.

Zdaniem organu te okoliczności wskazują, iż struktura produkcyjna, członkowska i uwarunkowania związane z powstaniem i działalnością Grupy wskazują, że nie została ona utworzona w celu określonym przepisami prawa. Celem tych działań było wypełnienie wymogu formalnego wynikającego z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 642), dalej: "rozporządzenie w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych". Zdaniem organu można stwierdzić, że na skutek utworzenia Grupy dokonała się dekoncentracja produkcji m.in. poprzez wydzielenie dla członka Grupy rozpoczynającego działalność produkcyjną w ramach działów specjalnych produkcji rolnej, tj. J.S., kurników użytkowanych dotychczas przez członka Grupy ".R." Sp. z o.o.

Efektem tych działań był podział fermy drobiu, w celu uzyskania możliwości skorzystania z dofinansowania poprzez obejście przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych.

Wobec wykazanego powiazania kapitałowego, majątkowego oraz osobowego członków Grupy, zdaniem organu brak podstaw do uznania, iż Grupa realizuje cel działania polegający na integracji rozdrobnionych gospodarstw rolnych celem uzyskania lepszej siły przetargowej w negocjacjach z potencjalnymi nabywcami czy też dostawcami środków produkcji. Grupa, w ocenie organu, nie spełniła oraz nie spełni celu zakreślonego w art. 35 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, w odniesieniu do poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych grupy producentów.

Organ ustalił również, iż nie wszyscy członkowie Grupy, na dzień złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" spełniali wymogi określone zarówno przepisami unijnymi, jak i krajowymi w zakresie prowadzenia działalności nadzorowanej, a mianowicie J.S. nie posiadała weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Z danych zawartych na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Głównego Lekarza Weterynarii oraz z informacji uzyskanej od Powiatowego Lekarza Weterynarii w I. wynika, iż weterynaryjny numer indentyfikacyjny członkowi Grupy, J.S. został nadany w dniu [...] lipca 2014 r., tj. ponad miesiąc po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania Grupy producentów rolnych, za okres od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Działalność w zakresie produkcji nadzorowanej J.S. mogła zatem prowadzić dopiero od dnia [...] lipca 2014 r.

Wobec powyższego organ stwierdził, że członek Grupy J.S., nie może zostać uznana za producenta dostarczanego do Grupy produktu w postaci drobiu żywego, a tym samym nie można uznać, że prowadziła działalność, ze względu na którą Grupa powstała, gdyż nie spełniła podstawowego w tym zakresie wymogu odnoszącego się do produkcji nadzorowanej, tj. posiadania numeru weterynaryjnego.

Zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539), dalej: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt", produkcja związana z chowem i hodowlą drobiu stanowi tzw. działalność nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Dodatkowo podmiot podejmujący tę działalność jest obowiązany uzyskać decyzję powiatowego lekarza weterynarii w sprawie stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych. Podmioty prowadzące działalność podlegającą nadzorowi organów Inspekcji Weterynaryjnej są obowiązane do spełnienia wymagań lokalizacyjnych, zdrowotnych, higienicznych, jak również technicznych, technologicznych, organizacyjnych i sanitarnych.

Organ wskazał, że jednym z warunków przyznania pomocy, określonym w obowiązujących przepisach prawa, jest wytworzenie danego produktu (grupy produktów) w gospodarstwach członków grupy, ich zakup od członków grupy i sprzedaż podmiotom nie będącym członkami grupy producentów rolnych w każdym z kolejnych okresów referencyjnych (tj. kolejnych 12 miesięcy licząc od daty wpisu do rejestru grup producentów rolnych), co wynika z przepisów § 6, § 7 oraz § 8 rozporządzenia wykonawczego.

Zgodnie z art. 35 rozporządzenia 1698/2005/WE, wsparcia udziela się grupom producentów, które zostały oficjalnie uznane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, a uznanie to następuje w drodze art. 7 ustawy o grupach poprzez stwierdzenie przez Marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę grupy, w drodze decyzji administracyjnej, spełnienie przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach i dokonanie wpisu grupy do rejestru grup.

Jednakże utworzenie Grupy w rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, doprowadziło do sytuacji przeciwnej do celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, tj. do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającego na celu umożliwienie dwóm podmiotom, rozpoczynającym działalność w zakresie produktu, ze względu na który grupa powstała, wykazywaniem się jakąkolwiek produkcją oraz umożliwić Stronie wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Bez wydzielenia przez "R." Sp. z o.o., własnych kurników ww. członkom Grupy, Grupa nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków Grupy.

Z powyższego wynika, że Grupa, poprzez wskazane powyżej działania, nie spełniła zarówno warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, polegającego na wspólnym wprowadzaniu towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych oraz wskazanego w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów (...) a dotyczącego wymaganej minimalnej liczby 5 członków w sektorze drób żywy.

Chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy wskazuje, zdaniem organu, że zamiarem osób zawiązujących Grupę oraz jej poszczególnych członków, było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych".

W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Prezesa ARiMR, odmówiono przyznania płatności .

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G. Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji Spółka, zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie, iż struktura Spółki sama świadczy o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności,

- art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w tym, iż organ II instancji nie odniósł się do twierdzeń, wyjaśnień i dowodów Spółki składanych w toku postępowania i nie wyjaśnił przyczyn i nie wskazał w jaki sposób naruszono przepisy prawa materialnego przedstawiając jedynie subiektywną ocenę, że Grupa dokonała sprzedaży produktów, do podmiotu będącego członkiem Grupy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić takiego wniosku,

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 4. ust. 8 rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na sztuczny i pozorny charakter stworzonych warunków przyznania pomocy,

- art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że J.S. nie była producentem w zakresie w jakim Grupa została przed jej powstaniem, tj. przed [...] grudnia 2013 r., podczas gdy J.S. przed zawiązaniem Grupy prowadziła działy specjalne produkcji rolnej i podlegała nadzorowi weterynaryjnemu w tym zakresie,

- § 1a rozporządzenia w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Grupa nie spełnia określonego w przepisach wymogu minimalnej liczby członków z uwagi na niemożność uznania za producenta J.S., podczas gdy należało ją uznać za producenta rolnego,

- § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie Spółce wnioskowanej pomocy finansowej mimo, że Spółka spełniła wszystkie wymagane warunki,

- art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. wobec niewłaściwego zastosowania i przyjęcia, że przepis ten znajduje zastosowanie podczas gdy organ nie był w stanie na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzić jego naruszenia gdyż nie analizował struktury sprzedaży i wprowadzenia produktów na rynek, a także poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że Grupa zobowiązana jest do realizacji wszystkich celów określonych w tym przepisie, podczas gdy z przepisu tego nie wynika obowiązek łącznego spełnienia przez Grupę wszystkich celów wskazanych w tym przepisie.

Mając powyższe na względzie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p. p. s. a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna.

Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Stosownie do art. 2 w. wym. ustawy osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Treść art. 3 ustawy określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4 ww. ustawy).

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w tym w odniesieniu do grup producentów (Dz.U. z 2013 r. poz.173), dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich".

W art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. pomoc jest udzielana grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczonych od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa.

Wobec uzyskania przez Skarżącą w dniu [...] grudnia 2013 r. wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych Nr [...], Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Zgodnie z § 6 ust. 3 w/w rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu.

Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty. Wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia (Rady) 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.

Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia Rady Nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu.

W związku z tym, że istotą pomocy jest wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne, czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy.

Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z treści ww. przepisu wynika, że organ działa na podstawie K.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 K.p.a., zatem zawarty w skardze zarzut dotyczący ich naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 11 K. p. a. Wbrew zarzutom Skarżacej organ II instancji właściwie ustalił stan faktyczny oraz wskazał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa krajowego i unijnego. Dokonujac ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym. Należy też zaznaczyć, że decyzja o przyznaniu pomocy finansowej wydawana jest po sprawdzeniu spełnienia przez Grupę określonych § 3 ust. 1 rozporządzenia wymogów formalnych, zaś wniosek o płatność składany jest po upływie konkretnego okresu faktycznej działalności Grupy i realizacji przyjętego przez nią celu działania.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego Sąd stwierdza, że w sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Nr 65/2011 zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Zgodnie z poglądem zawartym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, organy analizując całokształt materiału zgromadzonego dowodowego, zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły zarówno elementy obiektywne w postaci naruszenia celów systemu jak elementy subiektywne w postaci zamiaru stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW w celu uzyskania wyłącznie korzyści sprzecznej z celami tego systemu, warunkujące zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Nr 65/2011.

Wbrew zarzutom skargi, w treści zaskarżonej decyzji organ nie zawarł stwierdzenia, że kwestionuje, iż Grupa nie spełnia wymogu minimalnej liczby członków przewidzianej dla grupy producentów rolnych w sytuacji gdy liczba członków Grupy wynosi ustawowe minimum. Organ kwestionuje faktyczną działalność członków Grupy w zakresie produkcji drobiu żywego i uzasadniając to przyjętym przez członków Grupy sposobem organizacji produkcji, który jak wskazano, zdeterminowany jest w sprawie możliwością uzyskania wsparcia dla grup producenckich, w ramach środków przewidzianych w PROW na lata 2007-2013, a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacją sprzedaży, co rzutuje na ocenę spełnienia celu określonego w treści art. 35 ust. 1, a w szczególności lit. b rozporządzenia Rady Nr 1698/200. Przepis ten bowiem stanowi, że celem jest wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Tym samym rozpoznanie sprawy wymaga oceny, czy w związku z tym zasadne jest postawienie Skarżącej zarzutu stworzenia przez Grupę sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia Nr 65/2011.

Działania podjęte przez Grupę w okresie objętym wnioskiem istotnie wskazują, iż w sprawie doszło do podziału fermy drobiu, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 642).

Zasadnie organy wskazują, że utworzenie Grupy doprowadziło do sytuacji przeciwnej do celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, tj. do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającego na celu umożliwienie wykazania się jakąkolwiek produkcją oraz umożliwienie Stronie wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Bez wydzielenia przez "R." Sp. z o.o. własnych kurników członkom Grupy - Grupa nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków. "R." Sp. z o.o.., którego udziałowcami są członkowie GRUPY I.S., J.S., P.S., wydzierżawił kurniki innym członkom Grupy, niejako rezygnując z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz wspomnianych członków. Należy podkreślić, że na rozprawie w dniu [...] maja 2016 r. Prezes Zarządu Spółki A.S. oświadczył, że kurnik, który jest przedmiotem umowy najmu na rzecz Pani J.S. od dnia [...] sierpnia 2013 r. nie był wcześniej wynajmowany.

Chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Strony wskazuje, jak zasadnie w sprawie przyjęto, że zamiarem osób zawiązujących Grupę oraz jej poszczególnych członków, było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Organy słusznie przyjęły brak samodzielności członków Grupy w prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie hodowli i chowu drobiu.

Taka metoda gospodarowania w żaden sposób nie wpływa na zwiększenie mocy produkcyjnej Grupy, gdyż w danym kurniku możliwa jest do wyprodukowania z góry określona liczba brojlerów, bez znaczenia kto w danym czasie je wytwarza. W związku z powyższym, organy agencji zasadnie wywiodły, iż w takim przypadku nie można mówić o jakiejkolwiek koncentracji podaży oraz poprawie efektywności gospodarowania.

W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Wniosek organu, że w istocie doszło do decentralizacji, a nie centralizacji produkcji między podmiotami będącymi członkami Grupy, co stanowi jeden z wymogów celu działania grupy producentów określonym w art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, jest uprawniony. Należy podkreślić, że skoro zgodnie z art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. określone w nim podmioty prowadzące gospodarstwo rolne lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego, to jest jednoznaczne, że podmioty te "wchodząc" do Grupy, wnoszą do niej swój dotychczasowy potencjał produkcyjny, zatem można się spodziewać, że łącznie będzie on oscylował wokół sumy wszystkich tych potencjałów. Oczywiście konieczne jest jedynie uzyskanie zakładanej ilości produktów, która nie może być mniejsza niż minimalna. Tym niemniej swoiste "podzielenie się" zakresem produkcji przez "R." Sp. z o.o. dowodzi, że w istocie chodziło nie o samą produkcję i możliwość współpracy podmiotów tworzących Grupę w ramach wspólnego działania określonego zarówno w treści art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia nr 1698/2005, jak i w treści art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów, ale o stworzenie sztucznych warunków umożliwiających uzyskanie płatności finansowej. Sąd podziela stanowisko organu, że utworzenie grupy producentów produkujących ten sam produkt, tworzonych w istocie przez te same osoby fizyczne, miał na celu obejście przepisów odnoszących się do maksymalnego limitu kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych", o jakich jest mowa w treści załącznika nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005.

Tym samym należało uznać, że mimo formalnego spełnienia warunków uzyskania płatności, nie jest ona należna ze względu na to, że stoi temu na przeszkodzie treść art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011.

W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści żadnego ze wskazywanych przez Skarżącą Grupę przepisów prawa materialnego w postaci wymienionych w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia Nr 65/2011, art. 35 ust. 1 rozporządzenia Nr 1698/2005, art. 2 ustawy o grupach producentów i ich związkach, § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych.

Ponadto organ ustalił, iż nie wszyscy członkowie Grupy, na dzień złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" spełniali wymogi określone zarówno przepisami unijnymi, jak i krajowymi w zakresie prowadzenia działalności nadzorowanej, a mianowicie J.S. nie posiadała weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Z danych zawartych na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Głównego Lekarza Weterynarii oraz z informacji uzyskanej od Powiatowego Lekarza Weterynarii w I. wynika, iż weterynaryjny numer indentyfikacyjny członkowi Grupy, J.S. został nadany w dniu [...] lipca 2014 r., tj. ponad miesiąc po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania Grupy producentów rolnych, za okres od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Działalność w zakresie produkcji nadzorowanej J.S. mogła zatem prowadzić dopiero od dnia [...] lipca 2014 r. Tych ustaleń nie podważa dołączone do skargi zaświadczenie wydane przez Inspekcję Weterynaryjną w dniu [...] maja 2015 r. (tj. po wydaniu zaskarżonej decyzji).

Wobec powyższego, członek Grupy J.S., nie może zostać uznana za producenta dostarczanego do Grupy produktu w postaci drobiu żywego, a tym samym nie można uznać, że prowadziła działalność, ze względu na którą Grupa powstała, gdyż nie spełniła podstawowego w tym zakresie wymogu odnoszącego się do produkcji nadzorowanej, tj. posiadania numeru weterynaryjnego. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, produkcja związana z chowem i hodowlą drobiu stanowi tzw. działalność nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na wniosek podmiotu zamierzającego prowadzić działalność nadzorowaną, złożony co najmniej na 30 dni przed planowanym rozpoczęciem działalności. Podjęcie działalności nadzorowanej, o której mowa:

1) w art. 1 pkt 1 lit. a, c-f, h, l tej ustawy jest dozwolone po stwierdzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia, w drodze decyzji, spełniania wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia danego rodzaju działalności;

2) w art. 1 pkt 1 lit. b, g, i-k tej ustawy jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu, w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia.

Reasumując w ocenie Sądu, przyjęcie przez organy orzekające, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów, jest w pełni zasadne. Prawidłowo zatem organy te uznały, iż powyższe działanie Skarżącej wyczerpało przesłanki art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011.

W konsekwencji powyższe skutkowało odmową przyznania Skarżącej płatności.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p. p. s. a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącą zarzuty. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p. p. s. a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p. p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.