Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 326/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 maja 2011 r., złożonym na formularzu PPF, J. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy sygn. akt I SA/Gd 1028/10 (decyzji starosty z dnia 5 października 2010 r. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz decyzji burmistrza z dnia 7 i 10 września 2010 r. o przyznaniu zasiłku rodzinnego), ustalono, że z dniem 5 października 2010 r. została ona zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, na utrzymaniu małżonków pozostaje małoletnia córka. Aktualnie żaden z małżonków nie osiąga dochodów, korzystają ze świadczeń pomocy społecznej w formie zasiłku rodzinnego przyznanego na okres od 1 sierpnia 2010 r. do 31 października 2011 r. w kwocie 91 zł oraz z pomocy finansowej udzielanej im przez rodzinę, a także paczek żywnościowych i wsparcia kościoła. Majątek małżonków stanowi dom o powierzchni 540 m2 obciążony hipoteką. Z treści wniosku wynika ponadto, że mąż wnioskodawczyni jest bezrobotny i posiada zadłużenie w kwocie około 300.000 zł, a prowadzone względem niego postępowania egzekucyjne są umarzane z powodu bezskuteczności. Obecnie również względem wnioskodawczyni toczy się postępowanie egzekucyjne, w ramach którego dochodzone są zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, na poczet których obciążono hipotekami nieruchomość. Swoich roszczeń z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste dochodzi także Skarb Państwa, zaś bank wypowiedział wszystkie trzy umowy kredytowe.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Za taką oceną przemawia brak dochodów, brak zasobów pieniężnych, prowadzona egzekucja z majątku oraz konieczność korzystania przez małżonków ze świadczeń pomocy społecznej, jak również z pomocy rodziny i kościoła.

W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.