Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 476/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 4, art. 14 ust. 1, art. 89 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w S. na rzecz skarżącego P. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r., na podstawie której organ wymierzył P. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.B. Z. R. B. I. S. i C.O., [...] C. S. i R. O. Wczasowy karę pieniężną w wysokości [...] zł. z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Z akt niniejszej sprawy wynika w dniu 4 stycznia 2012 r. funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w K. przeprowadzili czynności kontrolne z urządzania gier na automatach w Barze [...] "[...]" w miejscowości D., ul. [...], należącym do P. B.

W takcie kontroli przeprowadzono eksperyment procesowy zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.). Ustalenia przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w Protokole eksperymentu procesowego nr [...] z dnia 4 stycznia 2012r. oraz notatce urzędowej nr [...] z dnia 5 stycznia 2012 r.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że w lokalu urządzane są gry na automatach do gier [...] nr [..] i [...] nr [...], w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.).

Na podstawie analizy materiału dowodowego uzyskanego w przedmiotowym postępowaniu ustalono, że właścicielem automatu do gier [...] nr [...] jest spółka z o.o. [...] z siedzibą w K., ul. [...], a właścicielem automatu do gier [...] nr [...] jest firma [...] A. K., ul. [...], [...] P.

W dniu 9 stycznia 2012 r, Referat Dozoru Urzędu Celnego w K. przekazał organowi podatkowemu kserokopie dokumentów dotyczących przeprowadzonej w dniu 4 stycznia 2012 r. kontroli w Barze [...] "[...]" w D. Jednocześnie, mając na względzie zebranie materiału dowodowego pozwalającego na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, organ I instancji zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w K. za pośrednictwem Referatu Dochodzeniowo Śledczego Urzędu Celnego w K. z wnioskiem nr [...] z dnia [...] r., o przekazanie materiału dowodowego, uzyskanego w trakcie trwania postępowania karnego skarbowego w przedmiotowym zakresie.

W wyniku analizy zgromadzonych dokumentów Naczelnik Urzędu Celnego w K., postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w związku z urządzaniem gier na automatach [...] nr [...] i [...] nr [...] - poza kasynem gry.

W dniu 17 lipca 2013 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w K. wpłynęło pismo z dnia 15 lipca 2013 r. ustanawiające adwokata A.S. pełnomocnikiem Podatnika.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ podatkowy zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego, skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r. (sygn. III SA/G1 1979/11).

W związku, z uzyskaną z Prokuratury Rejonowej w K. zgodą na udostępnieni akt sprawy, Referat Dochodzeniowo-Śledczy Urzędu Celnego w K., przekazał za pismem nr [...] z dnia 30 października 2013 r. dokumentację zebraną w ramach prowadzonego postępowania karnego-skarbowego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ podatkowy podjął przedmiotowe postępowanie i poddał ocenie zebrane dokumenty. Jednocześnie, w następstwie uzyskania przez organ podatkowy dokumentacji mającej wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 180, kierując się dyspozycją zawartą w art. 216 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. (karta 131) włączono następujące dokumenty do niniejszego postępowania jako dowody w sprawie:

1) kserokopię Protokołu przeszukania z dnia 4 stycznia 2012 r.;

2) kserokopię Protokołu eksperymentu procesowego z dnia 4 stycznia 2012 r.;

3) kserokopię Protokołu z oględzin z dnia 5 stycznia 2012 r.;

4) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka A. S. z dnia 4 stycznia 2012r.;

5) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka M.P. z dnia 4 stycznia 2012 r.;

6) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka L. Ż. z dnia 4 stycznia 2012 r.;

7) kserokopię Opinii technicznej nr [...] z dnia 8 grudnia 2010 r.;

8) kserokopię Opinii technicznej nr [...] z dnia 12 października 2011 r.;

9) kserokopię ekspertyzy biegłego sądowego z oględzin zabezpieczonego automatu do gier [...] nr ser. [...] z dnia 12 marca 2012 r.;

10) kserokopię ekspertyzy biegłego sądowego z oględzin zabezpieczonego automatu do gier [...] nr ser. [...] z dnia [...] r.;

11) kserokopię Protokołu przesłuchania podejrzanego A. K. z dnia [...] r.

12) kserokopię Protokołu przesłuchania podejrzanego G.M. z dnia 10 maja 2012 r.

13) kserokopię ekspertyzy biegłego sądowego z oględzin zabezpieczonego rejestratora wizyjnego [...] o numerze seryjnym [...] z dnia [...] r.;

14) kserokopię Protokołu oględzin rzeczy - rejestratora wizyjnego [...] z dnia 22 sierpnia 2012 r.;

15) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka A. S. z dnia 28 sierpnia 2012 r.;

16) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka P. P. z dnia 28 sierpnia 2012 r.;

17) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka R. K. z dnia 6 września 2012 r.;

18) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka B. L. z dnia 6 września 2012r.;

19) kserokopię Protokołu przesłuchania świadka M. B. z dnia 14 września 2012 r.;

20) kserokopię umowy najmu numer [...] z dnia 12 listopada 2011 r.

Jednocześnie, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. powiadomił Skarżącego o przysługującym uprawnieniu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

W dniu 4 lutego 2015 r. do organu podatkowego wpłynęło w formie faksu (oryginał pisma wpłynął w dniu 6 lutego 2015 r.), pismo Strony będące zgłoszeniem pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu P. K. Jednocześnie przedmiotowe pismo zawierało wniosek o zawieszenie postępowania, wniosek o umorzenie postępowania oraz wniosek o doręczenie kserokopii dokumentacji włączonej do niniejszego postępowania postanowieniem nr [...].

Ponadto w związku z wnioskiem pełnomocnika Strony o przekazanie kserokopii dokumentacji włączonej do prowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., przekazał przedmiotową dokumentacje oraz obciążył Podatnika kosztami sporządzenia kserokopii materiału dowodowego.

Po zakończeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. wymierzył P. B. karę pieniężną w wysokości [...] zł, za urządzanie gier na automatach do gier [...] nr [...] i [...] nr [...] poza kasynem gry.

Pismem z dnia 27 marca 2015 r. pełnomocnik Strony, wniósł do Dyrektora Izby Celnej w S. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r., którym zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie:

I. - art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych

- Art. 2, Art. 7 oraz Art. 91 ust. 1, ust. 2 Konstytucji oraz

- art. 4 ust. 1 Protokołu 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz

- art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, a także poprzez wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, mimo iż:

- organ nie wykazał koniecznych przesłanek nałożenia kary na odwołującego, w szczególności nie wykazał, by odwołujący urządzał gry na automatach poza kasynem gry,

- sprzecznie z przepisami Konstytucji oraz powołanych wyżej, ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych, art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych ustanawia podwójną karę za ten sam czyn, a wobec odwołującego toczy się postępowanie karne o ten sam czyn, oparte na tym samym stanie faktycznym i identycznych znamionach; naruszenie:

II. - art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych,

- art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1), 3), 4) i 11) Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, w związku z§4, §5,§8i§10w związku z § 2 pkt la, 2, 3 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 roku w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz

- art. 2, Art. 7 oraz Art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z dnia 16 kwietnia 2003 roku między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytami i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczącym przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości - orzeczeń:

1) z dnia 19 lipca 2012 roku w połączonych sprawach C-213/1L C-214/11 i C-217/11 [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. v. Dyrektorowi Izby Celnej w G.,

2) z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie C- 267/03 postępowania karnego przeciwko L.E. S. n. L.,

3) z dnia 4 czerwca 2009 roku w sprawie C- 109/08 K. v. G.,

4) z dnia 30 kwietnia 1996 roku w sprawie C- 194/94 CIA S. I. SA v. S.SA i S. SPRL,

5) z dnia 5 czerwca 2007 roku w sprawie C- 170/04 K. R. i i. v. R.,

6) z dnia 22 czerwca 1989 roku w sprawie C- 103/88 F. C. SpA i/s C. M.,

7) z dnia 11 lipca 2002 rolo: w sprawie C- 62/00 M. v. C., poprzez wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych i:

zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, mimo iż drugi z tych przepisów jest przepisem technicznym, zawiera nowe ograniczenia wymagania w odniesieniu do urządzeń do gier, a jego uchwalenie nie zostało poprzedzone procedurą notyfikacji,

zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych w celu nałożenia na odwołującego obowiązków i sankcji, mimo iż ustawa ta zawiera szereg przepisów technicznych, a jej uchwalenie nie zostało poprzedzone procedurą notyfikacji;

III. naruszenie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, mimo iż nie było przedmiotu tego postępowania, nadto istniały przeszkody prawne w orzekaniu o karze,

IV. rażące naruszenie art. 120,.art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa poprzez:

- brak zbadania stanu faktycznego w zakresie dotyczącym technicznego charakteru przepisów, na których oparto odpowiedzialność odwołującego,

- brak zebrania całego materiału dowodowego i jego rzetelnego rozpatrzenia,

- niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i brak rzetelności w analizie i prezentacji zebranego materiału dowodowego, a także manipulacja elementami tego materiału, w tym wnioskami z opinii biegłych,

- brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu teorii gier i probabilistyki i zastąpienie tego dowodu dokumentem wydanym w postępowaniu karnym, sporządzonym przez biegłego nieposiadającego wiedzy fachowej umożliwiającej dokonanie oceny charakteru badanego urządzenia w świetle ustawy o grach hazardowych, a nadto formułującym niedopuszczalne i bezprawne tezy, niepoparte materiałem dowodowym zebranym w sprawie ani wynikami badania automatu przez tegoż biegłego,

- brak zawiadomienia odwołującego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego,

- uniemożliwienie odwołującemu brania udziału w przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego, zadawania biegłemu pytań i składania wyjaśnień, arbitralną, wybiórczą i dowolną ocenę dowodów.

Dyrektor Izby Celnej w S. rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i nie podzielił zarzutów w nim zawartych. Po wszechstronnej i szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego oraz po zapoznaniu się z zarzutami Odwołującego, Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją nr [...] z dnia [...]r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...]r.

Uzasadniając przedmiotowe rozstrzygnięcie organ wskazał, że zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy potwierdził, iż wygląd i działanie (w oparciu o program komputerowy) automatów o nazwie [...] nr [...] i [...] nr [...] świadczą o tym, że są to urządzenia elektroniczne, co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych.

Ponadto gry na automatach wypełniają, określoną w art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy o grach hazardowych, definicję gier na automatach w części dotyczącej określenia występujących w nich wygranych rzeczowych. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy potwierdza, że gry rozgrywane na ww. automatach były o wygrane pieniężne. Jak wskazał również biegły, w przypadku przedmiotowych automatów, punkty uzyskane w wyniku wygranych dopisywane są do licznika "kredyt" i mogą być wykorzystywane do rozegrania kolejnych gier, powodując wydłużenie rzeczywistego czasu gry w ramach wykupionego czasu. Gracz ma zatem możliwość rozpoczęcia nowej gry poprzez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził także, że wyniki gier prowadzonych na automatach do gier [...] nr [...] i [...] nr [...] są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego "trafienia" na wygrywający układ symboli, tym samym gry mają charakter losowy. Ponadto gry organizowane były w celach komercyjnych.

W tym stanie rzeczy zdaniem Dyrektora Izby Celnej w S. okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlega subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. W związku z powyższym panu P. B., została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Strona, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu odwoławczego, pismem z dnia 14 marca 2016 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w S.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie, pomimo, że odwołujący jest osobą fizyczną, a nie podmiotem zbiorowym,

II. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 6, art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z:

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art, 120, art. 121 § 1 oraz art. 128 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa,

- art. 8, art. 9 (w szczególności ust. 7 in fine) i art. 10 (w szczególności ust. 1) zw. z art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE (określających pojęcie oraz zasady notyfikacji tzw. przepisów technicznych),

- w związku z§4, §5, §8i§10w związku z § 2 pkt la, 2, 3 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 roku w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych,

- art. 2, Art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z dnia 16 kwietnia 2003 roku między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczącym przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej,

- art 4 ust. 1 Protokołu 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

- art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

- regułami wykładni i stosowania prawa wyrażanymi w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej "ETS") w następujących sprawach:

a) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 ([...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. p-ko Dyrektorowi Izby Celnej w G.),

b) z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie C-267/03 postępowania karnego przeciwko L. E.S. L.,

c) z dnia 4 czerwca 2009 roku w sprawie C-109/08 K. t/s. G.,

d) z dnia 30 kwietnia 1996 roku w sprawie C-194/94 C. SA vs, S. SA i S. SPRL,

e) z dnia 5 czerwca 2007 roku w sprawie C-170/04 K. R. i inni vs. R.,

f) z dnia 22 czerwca 1989 roku w sprawie C-103/88 F. C. SpA vs. C. d. M.,

g) z dnia 11 lipca 2002 roku w sprawie C-62/00 M. vs. C.,

- poprzez ich oczywiście błędną wykładnię (ewentualnie błędne zastosowanie) w związku z ww. wyrokiem ETS z dnia 19 lipca 2012 r. (i sformułowanymi w tym wyroku wytycznymi) i przyjęcie, że przepis art. 89 ust, 1 pkt. 2 ustawy o grach nie jest przepisem technicznym w rozumieniu przepisów Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji uznanie, iż organ prawidłowo zastosował ten przepis ustawy o grach oraz uznanie mocy prawnej i skuteczności tego przepisu, pomimo, iż z powodu braku jego notyfikacji przepis ten nie powinien być zastosowany.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w S. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skargę należało uwzględnić z innych przyczyn niż wskazane w skardze a mianowicie, wobec braku wykazania przez organ, że Skarżący jest "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., a tym samym naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pozostałym zakresie zarzuty skargi są bezpodstawne.

Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji co do jej zgodności

z prawem wykazała, że decyzja ta narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organ prawidłowo wymierzył Skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej w skrócie "u.g.h.".

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h. w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II GPS 1/16.

Z uchwały tej wynika, po pierwsze - że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy

z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym

w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Po wtóre - że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Według NSA, za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis ten, jak wskazał NSA, ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dokonując oceny korelacji art. 14 ust 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA wskazał, że "w sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie." W ocenie NSA, nie jest więc, tak że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych obrazowanych przywołanymi powyżej przykładami - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.

Niezależnie od powyższego wskazał również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, wynika, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania.

Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedmiotowej uchwale w całej rozciągłości podziela, co oznacza, że zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych,

o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości.

Wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Jak stanowi zaś art. 2 ust. 4 u.g.h., "wygraną rzeczową" w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.

Zdaniem Sądu, zabezpieczony w sprawie automat spełnił przesłanki z ww. przepisów, co oznacza, że urządzanie na nich gier powinno nastąpić w kasynie gry, gry bowiem urządzane na tym automacie umożliwiają wygrane rzeczowe i pieniężne, a zatem mają charakter losowy, co zostało ustalone w sposób niepodważony na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego oraz eksperymentu przeprowadzonego w dniu kontroli przez funkcjonariusza celnego (protokół z dnia 04.03.2015 r. z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gry/gier na automatach.

Natomiast, Sąd doszedł do przekonania że organ naruszył art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. przez błędne stwierdzenie, że czynności Skarżącego, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza mogą być kwalifikowane jako wypełniające pojęcie "urządzający gry" na automatach poza kasynem.

Kwestionowana na gruncie niniejszej sprawy decyzja została wydana na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (j.t. Dz. U. 2015 r. poz. 612 ze zm. ) - dalej w skrócie "u.g.h.",, które należą do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzeczenie podejmowane w sprawie, której przedmiot regulowany jest tą ustawą, przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa ( Dz. U. z 2015 r. poz. 613) - dalej "O.p.", stosownie do regulacji przewidzianych w art. 8 i 91 u.g.h. Wymagało to od organów orzekających w niniejszej sprawie przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie wskazanych przepisów materialnych z zachowaniem reguł wynikających z art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. oraz przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem wskazówek zawartych w art. 210 § 4 O.p. oraz art. 124 O.p.

Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy, co nieodzownie wiąże się z koniecznością prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie podkreśla się wynikający dla organów administracji publicznej z tej zasady nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

Jak wynika z ustaleń organu na Skarżącego została nałożona kara administracyjna w wysokości [...] złotych za prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach do gier [...] nr [...] i [...]nr [...], poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji.

Zgodnie z przepisami art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i ust. 2 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry" (ust. 1 pkt 2), zaś wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wynosi [...] zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2).

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w wyniku kontroli administracyjnej lokalu – Barze [...] "[...]" w D., do którego władania Skarżący posiada tytuł prawny (okoliczność niesporna), funkcjonariusze organu celnego, ujawnili i zatrzymali włączone do eksploatacji urządzenie [...] nr [...] i [...] nr [...], w stosunku do których przeprowadzono eksperyment ustalając, że na automacie tym istnieje możliwość przeprowadzenia gry/gier o charakterze losowym w rozumieniu przepisów u.g.h. Na podstawie analizy materiału dowodowego uzyskanego w przedmiotowym postępowaniu ustalono, że właścicielem automatu do gier [...]nr [...] jest spółka z o.o. C. W. z siedzibą w K., ul. [...], a właścicielem automatu do gier [...] nr [...] jest firma PHU F. G. A. K., ul. [...], [...] P.

Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a tym samym ustalenia organu, nie są wystarczające dla uznania, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na ujawnionym w czasie kontroli i zbadanym automacie.

W ocenie Sądu, za przedwczesne należy uznać stanowisko organów pociągające Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzenie mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem w sytuacji, gdy jego czynności sprowadzały się do wynajmowania powierzchni jego lokalu innemu podmiotowi (który takie gry urządza), i pobierania z tego tytułu pożytków. W aktach sprawy brak dostatecznych dowodów wykazujących w sposób nie budzący wątpliwości, że to właśnie Skarżący był podmiotem urządzającym gry na skontrolowanym automacie. Zdaniem Sądu, dla przyjęcia, że działania strony skarżącej uzasadniają zastosowanie wobec niej kary administracyjnej wynikającej z treści art. 89 ust. 1 u.g.h., nie są wystarczającymi dowodami, ani treść umowy dzierżawy powierzchni lokalu, ani aneks do tej umowy .

W ocenie Sądu, sama okoliczność wydzierżawienia (wynajęcia, użyczenia czy też udostępnienia) lokalu innemu podmiotowi, w celu prowadzenia przez ten drugi podmiot działalności gospodarczej z wykorzystaniem automatów do gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 bądź ust. 5 u.g.h., nie przesądza jeszcze o możliwości jednoznacznego przypisania wydzierżawiającemu (wynajmującemu, użyczającemu czy też udostępniającemu) statusu podmiotu "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) u.g.h., a tym samym odpowiedzialności z tego tytułu.

Żaden bowiem z przepisów tej ustawy (u.g.h.) nie zakazuje zawierania umów, na podstawie których inny podmiot takie gry będzie dopiero urządzał (ani nie penalizuje tego rodzaju zachowań). W razie zawarcia jakiejkolwiek umowy tego rodzaju, z jej treści powinno wprost wynikać (niezależnie od tytułu nadanego umowie przez strony), że w istocie działalność taką (urządzanie gier na automatach) prowadził sam wynajmujący (wydzierżawiający, użyczający lub udostępniający) albo, że urządzanie gier – a więc ich organizowanie w celu osiągnięcia przychodu z takiej działalności – stanowi w istocie wspólne przedsięwzięcie obu stron umowy. Takie okoliczności nie wynikają z treści postanowień umowy dzierżawy powierzchni, w tym jej aneksu (załączonej do akt rozpoznawanej sprawy).

Bezspornym jest, że "urządzanie gier" nie ma definicji ustawowej. Natomiast samo pojęcie "urządzanie" rozumiane jest jako synonim pojęć takich jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994).

W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot faktycznie realizujący (wykonujący) te zachowania (działania, czynności). Nie wystarczą tutaj ustalenia co do zamiaru "urządzania gier". Chodzi o czynności faktyczne w zakresie "urządzania gier".

W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie wymienił żadnych z takich zachowań (działań, czynności), które wskazywałyby, że to właśnie Skarżący zajmował się faktycznie urządzaniem gier na automatach lub, że wspólnie z dzierżawcą (drugą stroną umowy dzierżawy) organizował takie przedsięwzięcie gospodarcze.

Nie budzi wątpliwości, że takim działaniem nie jest zawarcie przez stronę skarżącą umowy dzierżawy. umożliwiająca zainstalowanie urządzeń do gier, na których Dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą". Również okoliczność, że Skarżący czerpał pożytki z urządzania gier na automatach a ich wysokość była bądź nie, ścisłe skorelowana z przychodami uzyskanymi z gier nie jest wystarczające dla uznania go za "urządzającego gry na automatach.

Wskazać należy, że zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego wynikającymi z przepisów ustawy - Ordynacji podatkowej, które tutaj mają zastosowanie, stosownie do art. 8 i 91 u.g.h., to na organach administracji publicznej rozpoznających sprawę, a w efekcie wydających decyzję, spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania podatkowego, zgodnie z obowiązującymi zasadami wyrażonymi m.in. w art. 121,122, 187 § 1 oraz 191 O.p. Z przepisów tych wynika, że postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów. W toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wskazuje jednak, że organ nie dochował wskazanym wyżej zasadom w trakcie prowadzonego postępowania, jak i przy rozstrzyganiu sprawy, a w szczególności nie dysponował wystarczającymi dowodami dla jednoznacznego uznania, że Skarżący urządzał gry na automacie. W aktach sprawy znajduje się jedynie umowa dzierżawy z aneksem, z której wynika, że rola Skarżącego (wydzierżawiającego) sprowadzała się tylko do odpłatnego udostępniania innemu podmiotowi powierzchni skontrolowanego lokalu, w którym dzierżawca ([...] S. Sp. z o.o.) będzie prowadzić działalność gospodarczą, zaś przedmiot dzierżawy (lokal) będzie wykorzystywać na zainstalowanie i eksploatację skontrolowanego urządzenia (patrz § 1 umowy). Także z zeznań Skarżącego nie wynika by brał udział w organizowaniu gier na zainstalowanym w tym wynajmowanym lokalu automacie. Do kluczowych obowiązków wydzierżawiającego było jedynie zapewnienie udostępnienia powierzchni lokalu do zainstalowania automatu w celu uzyskania wynagrodzenia na zasadach przewidzianych w tej umowie. W tej sytuacji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można w sposób nie budzący wątpliwości ocenić zachowania Skarżącego jako podmiotu urządzającego gry na automatach.

Należy pamiętać, że przywołany wcześniej obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej powinien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia meritum sprawy w kontekście stosowanego przepisu prawa materialnego, a zatem będą miały istotne znaczenie w kontekście deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno znaleźć swój wyraz w udokumentowanych okolicznościach faktycznych i racjach prawnych, a to z kolei winno być w pełni odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 210 O.p. Błędny zatem, a co najmniej przedwczesny w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie był wniosek organów, że to Skarżący pełnił rolę podmiotu urządzającego gry na automacie poza kasynem, a tym samym podlegał karze pieniężnej w trybie art. 89 ust. 1pkt 2 u.g.h.

Tym samym organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. art. 121,122, 124, 187 § 1 i art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także do naruszenia przepisów prawa materialnego art. 89-90 u.g.h., co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co obligowało Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy będzie zobowiązany wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, w tym czym rzeczywiście zajmował się Skarżący w zakresie jego obowiązków wynikających z zawartej umowy dzierżawy. W przypadku istnienia wątpliwości w świetle dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie organ może uzupełnić materiał dowodowy w drodze dodatkowego postępowania w trybie art. 229 O.p. z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności (art. 127 O.p.) i w zależności od ustaleń wydać rozstrzygnięcie. Ocena dokonana w tym zakresie powinna znaleźć wyczerpującą argumentację w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, stosownie do wymogów przewidzianych w art. 210 § 4 O.p.

Ponadto, akta sprawy wymagają także uzupełnienia przez wyjaśnienie, czy w stosunku do Skarżącego wszczęto postępowanie karne skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s., a jeśli tak - to na jakim jest obecnie etapie. Z akt sprawy wynika jedynie, że zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe pod wskazaną sygnaturą, zaś wyjaśnienie wskazanej okoliczności jest niezbędne w świetle art. 11 p.p.s.a.

Nadto, zwrócić przy tym należy uwagę, że w przypadku gdy organ posługuje się kopiami dokumentów, winny być one opatrzone potwierdzeniem za zgodność z oryginałem.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).