Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 132/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 40 par. ; ustawa z dn. 17 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U.  2008, nr 25 poz. 150 ze zm.0 art. 298 par. 1 pkt 5, art. 299 ust. 11 pkt 1, art. 300 ust. 1,2,4 i art. 315 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. P.p.s.a (Dz.U
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Maciej Dybowski /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1281/10 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz Przedsiębiorstwa Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 400 (czterysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1281/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej Główny Inspektor) decyzją z [...] maja 2010 r. [nr [...]] (dalej decyzja z [...] maja 2010 r.) utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2009 r. [znak [...]] Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie (dalej Wojewódzki Inspektor), którą ustalono dla Przedsiębiorstwa Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ sp. z. o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej Spółka BIPROMASZ) wymiar kary biegnącej w wysokości 158,40 zł za przekroczenie o 9,6 dB dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, określonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. i ustalającą początkowy termin naliczania kary biegnącej od dnia [...] września 2009 r.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że analiza dokumentów sprawy wykazała, że wymiar kary biegnącej ustalono w sposób prawidłowy. Zgodnie z art. 315 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ([j.t.] Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm., dalej p.o.ś.) przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem L Aeq D lub L Aeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub dla pory nocy. Największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, wynoszące 9,6 dB, stwierdzono w punkcie pomiarowym nr 2, zlokalizowanym na wysokości 4 m i w odległości 1 m od elewacji budynki mieszkalnego przy Al. Solidarności "115" [winno być "117"; k. 6 ,5, 3 akt administracyjnych]. Zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 15 października 2008 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2009 r. (M.P. nr 80, poz. 707) jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej w przedziale "powyżej 5 do 10 dB" wynosi 16,50 zł, za każdy dB przekroczenia. Zatem wymiar kary biegnącej wynosi: 9,6 dB x 16,50 zł/dB = 158,40 zł i jest zgodny z ustaleniami organu I instancji.

Odnośnie wniosku skarżącego o stwierdzenie, na postawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej organ wyjaśnił, że rozpatrując odwołanie strony, organ odwoławczy może wydać rozstrzygnięcie jedynie na podstawie art. 138 k.p.a. Tryb odwoławczy postępowania zwykłego ma w przepisach k.p.a. pierwszeństwo przed trybem nadzoru uregulowanym w art. 145 i n. 154, 155, 156 i n., 161, 162, 163 k.p.a. Niedopuszczalne jest orzekanie w postępowaniu odwoławczym trybu zwykłego na podstawie art. 156 k.p.a. Niezasadny jest zarzut, zdaniem organu odwoławczego, że Wojewódzki Inspektor wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 p.o.ś. Administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, poziomów hałasu (art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś.). Ostateczna decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. ustala Spółce BIPROMASZ, dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjno - chłodniczych zainstalowanych na terenie budynku "Centrum Biurowe BIPROMASZ" zlokalizowanego przy Al. Solidarności w Warszawie, w wysokości: 1. równoważny poziom hałasu dla pory dnia (600 - 2200) LAeqD - 55 dB; 2. równoważny poziom hałasu dla pory "dnia (600 - 2200)" [winno być "nocy (2200 - 600)"; k. 6, 5, 3 akt administracyjnych] LAeq N - 45 dB.

Pomiary kontrolne hałasu przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora dnia 22 września 2009 r. w porze dnia, bezspornie wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, ustalonego decyzją z [...] maja 2008 r., zatem obligatoryjne jest wydanie decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej, zgodnie z art. 300 p.o.ś.

Odnośnie zarzutu dotyczącego prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. organ odwoławczy wskazał, że na wniosek Głównego Inspektoratu z [...] kwietnia 2010 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy pismem z [...] maja 2010 r. poinformował (załączając kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru), że decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. prawidłowo doręczono Spółce BIPROMASZ, w dniu [...] maja 2008 r.

Odnośnie zarzutu, że adresatem zaskarżonej decyzji nie powinna być Spółka BIPROMASZ, gdyż powodujące hałas urządzenia, nie należą do tej spółki lecz do McDonald’s Polska Spółka z o.o. oraz MGS 21 Spółka z o.o. wyjaśniono, że kwestia odpowiedzialności Spółki BIPROMASZ za hałas powodowany urządzeniami obsługującymi najemców lokali w budynku należącym do PPiRIS BIPROMASZ (między innymi McDonald’s Polska Spółka z o.o. oraz MGS 21 Spółka z o.o.) została przesądzona ostateczną decyzją z [...] maja 2008 r.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się Spółka BIPROMASZ i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7, 8, 80, 138, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 298 ust 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 p.o.ś.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w tej sprawie brak było podstawy prawnej do wydania decyzji z [...] grudnia 2009 r., bowiem decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona wyłącznie stronie, tj. Spółce BIPROMASZ, a nigdy nie została doręczona ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. W takim stanie rzeczy utrzymana przez Głównego Inspektora decyzja została wydana, w ocenie skarżącej, bez podstawy prawnej, co uzasadniało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego przez jej uchylenie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Inspektor mógł wydać decyzję określającą wymiar administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. tylko w przypadku skutecznego uprzedniego wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Brak takiej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, z uwagi na jej bezskuteczność wywołaną błędami w doręczeniu, sprawia, zdaniem Spółki, że organ nie mógł w danej sprawie zastosować przepisów prawa dotyczących wymierzania administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. Stosując ów przepis dopuścił się wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Głównym zarzutem podnoszonym przez skarżącą w odwołaniu była nieważność decyzji z [...] grudnia 2009 r., wynikająca z faktu braku podstawy prawnej do jej wydania na skutek bezskuteczności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. i bezskuteczności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lipca 2006 r., wynikających z naruszenia przez organy administracji art. 40 § 2 w zw. z art. 109 k.p.a. W związku z wydaniem przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z [...] grudnia 2005 r., ustalającej dla Spółki dopuszczalny poziom hałasu, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniesiono dwa odwołania, w tym jedno przez radcę prawnego R. J. i drugie przez P. S. Do odwołania złożonego przez P. S. dołączono pełnomocnictwo, na podstawie którego upoważniono pełnomocnika do wniesienia w imieniu skarżącej odwołania od decyzji z [...] grudnia 2005 r. Do odwołania złożonego przez radcę prawnego R. J. dołączono pełnomocnictwo ogólne, na postawie którego upoważniono pełnomocnika do reprezentowania Spółki BIPROMASZ w całym toku postępowania i we wszystkich instancjach. Żadnemu z ustanowionych przez stronę skarżącą pełnomocników nie doręczono decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lipca 2006 r., którą uchylono decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2005 r. ustalającą dla spółki dopuszczalny poziom hałasu i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie doręczono jedynie stronie.

Decyzja z [...] maja 2008 r., wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy, również została doręczona tylko stronie tj. Spółce BIPROMASZ, mimo złożonego przez radcę pr. R. J. pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki BIPROMASZ w całym toku postępowania i we wszystkich instancjach. Działanie organu naruszało art. 40 § 2 w zw. z art. 109 k.p.a, co skutkowało, że doręczenie decyzji z [...] maja 2008 r. było bezskuteczne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do wskazanych wyżej zarzutów, stanowiących istotę odwołania, Główny Inspektor stwierdził jedynie, że z wyjaśnień Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy wynika, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu [...] maja 2008 r. Jednocześnie organ zaniechał wyjaśnienia kwestii nieważności postępowania podnosząc, że w postępowaniu odwoławczym może wydać jedynie rozstrzygniecie na podstawie art. 138, a nie art. 156 k.p.a. W ocenie skarżącej, powyższe działanie organu administracji niewątpliwie stanowi naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. W tej sprawie Główny Inspektor, mimo jednoznacznego potwierdzenia naruszenia wymogu art. 40 § 2 k.p.a. (wyjaśnienia Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy jednoznacznie wskazują na niedopełnienie wymogu art. 40 § 2 k.p.a.) nie tylko nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do wyeliminowania wadliwej (nieważnej) decyzji Wojewódzkiego Inspektora w drodze jej uchylenia (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy też przez wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie jej nieważności (art. 157 § 1 i 2 k.p.a.) ale sam utrzymując tak wadliwą decyzję w obrocie, dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Sprawia to, że decyzja Głównego Inspektora, jako rażąco naruszająca prawo, również dotknięta jest wadą nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu.

Główny Inspektor naruszył, w ocenie skarżącej, zasadę prawdy obiektywnej, bowiem mimo jednoznacznego wniosku dowodowego strony, organ poprzestał wyłącznie na wyjaśnieniach Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z [...] maja 2010 r. W treści odwołania skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z akt postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, w którym wydano decyzję z [...] lipca 2006 r. i akt postępowania prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy, w którym wydano decyzję z [...] maja 2008 r. na okoliczność braku doręczenia w/w decyzji pełnomocnikowi skarżącej. W tym stanie rzeczy Główny Inspektor, celem wyjaśnienia rzeczywistego stanu rzeczy winien przeprowadzić dowód z wnioskowanych akt postępowania administracyjnego. Postawa Głównego Inspektora narusza, zdaniem skarżącej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Niewątpliwie istota postępowania odwoławczego polega na ponownym merytorycznym badaniu sprawy przez organ II instancji, który winien wyczerpująco ustosunkować się do zgłoszonych przez stronę zarzutów i to tym bardziej, gdy podważają one główne przesłanki orzeczenia. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) dotyczy tak postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego, i wymaga wydania rozstrzygnięcia, którego motywy, przedstawione w uzasadnieniu, będą czytelne dla strony, w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska. Tymczasem w swej decyzji Główny Inspektor, akceptując brak doręczenia dla prawidłowo ustanowionego pełnomocnika postępowania, bez szczegółowych wyjaśnień i uzasadnienia, podważył i przekreślił jednolity, ugruntowany pogląd w zakresie stosowania i znaczenia art. 40 § 2 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie w sposób sprzeczny z jednoznacznym przepisem i ugruntowanym na jego tle poglądem doktryny i orzecznictwa, bez szczegółowego wyjaśnienia motywów takiego rozstrzygnięcia, nie da się pogodzić z tą zasadą.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Uznając zarzuty skargi za bezzasadne podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i dodał, że skoro R. J. kwestionował prawidłowość doręczenia mu decyzji Kolegium i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r., winien w tej sprawie wystąpić do właściwych organów o podjęcie działań w trybie postępowań nadzwyczajnych np. wznowienia postępowania.

W piśmie procesowym z [...] października 2010 r., złożonym na rozprawie dnia 18 października 2010 r., pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze. W niniejszej sprawie nie ma potrzeby wznawiania postępowania administracyjnego, bowiem decyzja z [...] maja 2008 r. nie jest ostateczna, co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznał, że decyzja Głównego Inspektora z [...] maja 2010 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1,2, 4 i art. 315 p.o.ś. Przepisy te obligują Wojewódzkiego Inspektora do wymierzenia kary pieniężnej, między innymi za przekroczenie określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu - poziomów hałasu. Niekwestionowanym w sprawie jest, że pomiary kontrolne hałasu na terenie budynku przy Al. Solidarności 117 w Warszawie, którego właścicielką jest skarżąca wykazały w porze "nocnej" [winno być "dnia"] przekroczenie dopuszczalnego hałasu, określonego ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. Zgodnie z przywołanymi przepisami ustalono wymiar kary biegnącej na kwotę "704,67" [winno być "158,40"] zł. Okoliczność kwestionowana przez skarżącą, nie dotyczy sensu stricte toczącego się postępowania. Spółka wywodzi, że podstawą wydania rozstrzygnięcia w rozważanej sprawie jest, zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., decyzja ustalająca dopuszczalny poziom hałasu. W ocenie skarżącej decyzja Prezydenta m. st. Warszawy nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona jedynie spółce, a nie jej pełnomocnikowi ustanowionemu w tamtym postępowaniu. W opinii skarżącej taka sytuacja wyklucza możliwość wydania decyzji dotyczącej wymiaru kary biegnącej, gdyż powoduje to obarczenie jej wadą nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W zaskarżonej decyzji organ nie kwestionuje, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. została doręczona bezpośrednio spółce. Przy czym organ stwierdza, że doręczenie to było dokonane w sposób prawidłowy. Kwestię braku doręczenia decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu pełnomocnikowi skarżącej podnoszono już w odwołaniu, wywodząc jednocześnie, że w ten sposób decyzja ta nie stała się ostateczna. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe, co czyniło zbędnym przeprowadzanie w tym zakresie postępowania dowodowego przez Sąd. Po wniesieniu odwołania Wojewódzki Inspektor, w wyniku podjętych przez siebie czynności, otrzymał informację z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, że decyzja z [...] maja 2008 r., ustalająca dopuszczalny poziom hałasu jest ostateczna, bowiem w ustawowym terminie nie wpłynęło od niej odwołanie. Na prośbę Głównego Inspektora, Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy, [poinformował] że w toku postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2008 r. zostało złożone pełnomocnictwo dla radcy prawnego R. J., jednakże datowane było na 20 marca 2003 r. (złożone w grudniu 2005 r.) i podpisane przez poprzednich członków zarządu, a nie osoby uprawnione do reprezentacji podmiotu w dacie składania pełnomocnictwa. W skutek tego decyzja została doręczona stronie.

Zasadnie dysponując powyższymi dowodami organ przyjął, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy jest decyzją ostateczną. Mimo wielości stron postępowania ustalającego dopuszczalny poziom hałasu, nie zostały podjęte żadne działania prawne zmierzające do zmiany tego rozstrzygnięcia, wyeliminowania go z obrotu prawnego, bądź ustalenia że decyzja ta w obrocie prawnym nie funkcjonuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie akceptuje zapatrywania skarżącej, że w toczącym się obecnie postępowaniu organy administracji, a w konsekwencji i Sąd orzekający, winny kontrolować prawidłowość wydania decyzji z [...] maja 2008 r. Czynności takie winny być podjęte w toku oddzielnego, samoistnego postępowania. Nie można podzielić zapatrywania skarżącej, że niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącej - co w sprawie z uwagi na przytoczony powyżej stan faktyczny nie jest jednoznaczne z uwagi na brak pewności, czy pełnomocnik ten został prawidłowo umocowany - przy doręczeniu tej decyzji pozostałym stronom postępowania powoduje, że decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w pełni pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w [wyroku] z 7 kwietnia 2009 r., II OSK [tak w oryginale; s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku], że nawet nie doręczenie decyzji jednej ze stron skutkuje wprowadzeniem jej do obiegu prawnego. W takiej sytuacji w myśl art. 16 k.p.a. zarówno organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, obowiązane są respektować zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zna instytucji nieważności decyzji z mocy prawa. Wyeliminowanie tego rodzaju rozstrzygnięcia z obrotu prawnego niezależnie od rodzaju wad i przyczyn ich powstania zawsze następuje na mocy stosownego rozstrzygnięcia właściwego organu wydanego w odpowiednim trybie (wyrok NSA z: 29.6.1999 r., IV SA 1031/97, Lex 47293; 20.4.1998 r., II SA 171/98, Lex 41757). Funkcją ochrony trwałości decyzji ostatecznej jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, lecz także ochrona porządku prawnego (wyrok NSA z 29.3.1996 r., III SA 335/95, "Serwis podatkowy" 1997, nr 7, s. 51). Skoro nie podjęto żadnych działań zmierzających do wyeliminowania decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] maja 2008 r. z obrotu prawnego, to nie można w takiej sytuacji zarzucić organowi administracji wydającemu zaskarżoną decyzję naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 k.p.a. Podjęte przez organ czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności, czy decyzja ustalająca wysokość poziomu hałasu jest ostateczna, świadczą o prawidłowym zastosowaniu w sprawie art. 7, 8 i 80 k.p.a. Ustalenie, że decyzja z [...] maja 2008 r. była decyzją ostateczną, wobec dokonanych pomiarów kontroli hałasu, uprawniało organ do wydania decyzji zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4, art. 315 p.o.ś., co czyni skargę w tym zakresie bezzasadną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Przedsiębiorstwo Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, reprezentowane przez radcę prawnego R. J.

Spółka zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie tj. naruszenie art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska ([j.t.] Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.) przez przyjęcie, że podstawą wydania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] grudnia 2009 r. znak [...] (dalej zwana: "decyzją ustalającą kary biegnące") mogła być decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. znak [...] (dalej zwana: "decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu") mimo, że decyzja ustalająca poziom hałasu - wbrew ustaleniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - nie była ostateczna, z uwagi na niedoręczenie tej decyzji pełnomocnikowi w trybie art. 40 § 2 k.p.a., i jako nieostateczna nie mogła być podstawą wydania decyzji ustalającej kary biegnące;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj:

a) naruszenie art. 145 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 40 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez uznanie, że decyzja ustalająca kary biegnące jako decyzja związana z decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu może zostać wydana również wtedy, gdy decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu ustalająca dozwolony poziom hałasu bezpośrednio dla adresata tej decyzji, nie zostanie doręczona prawidłowo w trybie art. 40 § 2 k.p.a. adresatowi tej decyzji przez co nie rozpocznie biec termin do złożenia odwołania od decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, gdy tymczasem w powyższej sytuacji mamy do czynienia z brakiem podstawy prawnej wydania decyzji ustalającej kary biegnące, ponieważ taką podstawę stanowi łącznie art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. i ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., i co za tym idzie, decyzja ustalająca kary biegnące i zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy powyższą decyzję, dotknięta jest sankcją nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 75, 76, 78 i 80 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych tj.

• przyjęcie jako zgodne z prawdą materialną ustaleń organów administracji, że radca pr. R. J. nie był upoważnionym pełnomocnikiem Skarżącej w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub, że co najmniej są wątpliwości czy był prawidłowo umocowany (ustalenie własne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) i przyjęcie, że w tym zakresie organy administracji przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe, w sytuacji gdy postępowanie dowodowe ograniczyło się do zapytania organu, który wydał decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu, czy decyzja ta jest ostateczna i czy doręczono ją prawidłowo Skarżącej, a odpowiedź Zastępcy Burmistrza Dzielnicy m. st. Warszawy mimo że stwierdza, że doręczenie nastąpiło prawidłowo bezpośrednio stronie, po analizie jej uzasadnienia, jednoznacznie wskazuje, że pominięcie pełnomocnika nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a.

• przyjęcie, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest ostateczna ponieważ została doręczona innym stronom postępowania i co za tym idzie, że jej niedoręczenie w trybie art. 40 § 2 k.p.a. adresatowi tj. podmiotowi którego prawa i obowiązki decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu kreuje bezpośrednio nie ma znaczenia prawnego, gdy tymczasem brak skutecznego doręczenia adresatowi, powoduje, że nie rozpoczął się bieg terminu do złożenia odwołania dla Skarżącej i w stosunku do Skarżącej nie jest ona ostateczna.

c) naruszenie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. przez przyjęcie, że nie ma potrzeby

przeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącą dowodów z dokumentów

dotyczących prawidłowości doręczenia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu i prawidłowości ustanowienia pełnomocnika w tym postępowaniu ponieważ

wystarczające w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracji, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny jednocześnie uznał, że brak jest pewności, że pełnomocnik Skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu był prawidłowo umocowany podczas gdy okoliczność ta jest kluczowa dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy a przeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącą dowodów nie mogło wpłynąć na przedłużenie się postępowania.

d) naruszenie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 b) p.p.s.a. w zw. z [art.] 40 § 2 w zw. z 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie jest decyzją, której zgodność z prawem winien zbadać Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie [art.] 135 p.p.s.a., gdy tymczasem decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jako tzw. decyzja związana z zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2010 r. nr [...] mieści się w sposób oczywisty w granicach rozpoznawanej sprawy.

Jednocześnie - gdyby przyjąć, że jest uzasadnione stanowisko Wojewódzkiego Sądu Apelacyjnego [winno być "Administracyjnego"], że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu stała się ostateczna nawet mimo niedoręczenia jej prawidłowo pełnomocnikowi Skarżącego - to zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury decyzja ta obarczona jest wadą, o której mowa w art. "z 145 § 1 pkt 4" k.p.a. i jako taka na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) w zw. z art. 135 p.p.s.a. winna zostać uchylona, a w konsekwencji winna zostać również uchylona zaskarżona decyzja Głównego Inspektora z [...] maja 2010 r. nr [...]. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się do stwierdzenia, że nie podjęto kroków zmierzających do wyeliminowania wadliwej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu z obrotu prawnego, mimo że na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym spoczywał obowiązek uchylenia takiej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i [art.] 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podniosła, że stosownie do postanowień ustawy Prawo ochrony środowiska - administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, poziomów hałasu (art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś.). Z powyższego wynika, że wymierzenie kary pieniężnej jest możliwe jeśli została wydana ostateczna decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Decyzja nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. (decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu) nie stała się ostateczna w stosunku do Skarżącej, gdyż została doręczona wyłącznie i bezpośrednio stronie, tj. Przedsiębiorstwu Projektowania i Realizacji Inwestycji Specjalnych BIPROMASZ sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, a nigdy nie została doręczona ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Wojewódzki Inspektor mógł wydać decyzję określającą wymiar administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 299 i 300 ust. 2, 4 i art. 315 p.o.ś. tylko w przypadku skutecznego uprzedniego wydania ostatecznej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Brak takiej ostatecznej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, z uwagi na jej nieostateczny charakter wywołany błędami w doręczeniu sprawia, że organ (Wojewódzki Inspektor) nie mógł w danej sprawie zastosować przepisów prawa dotyczących wymierzania administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. Podstawę prawną dla decyzji ustalającej kary biegnące stanowi art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. i ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 5 p.o.ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, zaakceptował stan, że decyzja ustalająca kary biegnące i zaskarżona decyzja Głównego Inspektora z [...] maja 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy powyższą decyzję, dotknięte są sankcją nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przyjmując taką metodę subsumcji - jednocześnie czyniąc błąd w ustaleniach faktycznych - Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 p.o.ś.

II.a) Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z "7 kwietnia 2009 r. II OSK" [tak w oryginale; s. 6, 7 skargi kasacyjnej], że nie doręczenie jednej ze stron decyzji powoduje wprowadzenie jej do obiegu prawnego. W konsekwencji zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Sąd ten obowiązany jest respektować zasadę trwałości decyzji administracyjnych art. 16 k.p.a. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu była decyzją ostateczną i mogła być podstawą wydania decyzji ustalającej kary biegnące. Skarżąca nie chce co do zasady polemizować z przywołanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pozostaje jednak w ocenie Skarżącej oczywistym, że pogląd powyższy nie może odnosić się do sytuacji prawno - faktycznej istniejącej w niniejszej sprawie. Po pierwsze Skarżąca nie jest zwykłą stroną postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Podstawą uczestnictwa Skarżącej w tym postępowaniu dotyczącym zarówno wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jak i decyzji ustalającej kary biegnącej nie jest istnienie interesu prawnego jak dla pozostałych stron. Skarżąca jest stroną - adresatem obu tych decyzji, a jej uczestnictwo w sprawie opiera się na kryterium obowiązku kreowanego przez powyższe postępowanie. O ile można bronić poglądu ogólnego zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z "7 kwietnia 2009 r. II OSK" - o tyle nie można przyjąć, że decyzja niedoręczona prawidłowo adresatowi może tworzyć po stronie takiego adresata prawne obowiązki. Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu ma charakter nałożenia na stronę represyjnego obowiązku dostosowania urządzeń zamontowanych w jego nieruchomości do parametrów określonych w tej decyzji. Przyjęcie, że mimo nieprawidłowego doręczenia takiej decyzji taki obowiązek został skutecznie na stronę nałożony, narusza podstawowe zasady praworządności i co za tym idzie podważa instytucje państwa prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zdaje się nie dostrzegać tego problemu, analizując sprawę powierzchownie i przyjmując jako wartość nadrzędną zasadę trwałości decyzji administracyjnych z art. 16 k.p.a., co w istocie stoi w sprzeczności z ustrojowymi celami sądownictwa administracyjnego wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i z art. 135 p.p.s.a. Nieprawidłowe doręczenie z pominięciem pełnomocnika, nie wywołuje formalnego (procesowego) skutku doręczenia, tj. nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu do złożenia odwołania.

W konsekwencji nie można przyjąć, że fakt doręczenia decyzji ustalającej zakres obowiązków skarżącej jako adresata decyzji, jedynie innym stronom mającym interes prawny w danym rozstrzygnięciu czyni decyzję ostateczną również dla adresata i powoduje nałożenie nań określonego obowiązku. W ten sposób pozbawia się stronę, na którą nałożono obowiązek, możliwości zastosowania i skorzystania z trybu odwoławczego i w konsekwencji z możliwości skorzystania z kontroli sądowej aktu administracyjnego. Odesłanie takiej strony do trybów nadzwyczajnych - wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji nie może stanowić swoistej "rekompensaty" za pozbawienie możliwości skorzystania z podstawowych uprawnień procesowych. Przyjmując, że w przedmiotowym stanie faktycznym decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, stała się ostateczna dla Skarżącej co w konsekwencji oznaczało, że skutecznie nałożono na Skarżącą obowiązek prawny, niezależnie od tego czy decyzja ta była Skarżącej prawidłowo doręczona, i w konsekwencji kolejna decyzja ustalająca sankcje za naruszenie tego obowiązku tj. decyzja ustalająca kary biegnące nie jest dotknięta sankcją nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 145 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 40 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ten sposób powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny winien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora z [...] maja 2010 nr [...] i decyzji o ustaleniu kar biegnących, względnie uchylić decyzję zaskarżoną i stwierdzić nieważność decyzji o ustaleniu kar biegnących.

II.b) Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji dotyczące udziału, pełnomocnika radcy pr. R. J. w postępowaniu zakończonym decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu były prawidłowe, i że przeprowadzono w tym zakresie postępowanie dowodowe. Doświadczenie sądowe, zarówno przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym a także przed organami administracji wskazuje, że skuteczność reprezentacji (umocowania pełnomocnika spółki z o.o.) bada się na podstawie dwu dokumentów: dokumentu pełnomocnictwa i odpowiedniego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Pierwszy określa zakres pełnomocnictwa, drugi wskazuje czy osoby podpisane pod pełnomocnictwem są uprawnione do reprezentowania spółki. Główny Inspektor przyjął inny model postępowania dowodowego w zakresie badania umocowania pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta m. st. Warszawy: zwrócił się z zapytaniem, czy decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu była doręczona prawidłowo i czy jest ostateczna. Uzyskał odpowiedź. W piśmie Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawy stwierdza, że odwołanie od decyzji nr [...]r. zostało wniesione przez pełnomocników P. S. i przez radcę prawnego R. J. W przedmiocie pełnomocnictwa radcy prawnego R. J. Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawy stwierdza zgodnie z prawdą, że z odpisu z KRS z 30.11.2005 r. wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania PPiRIS BIPROMASZ jest zarząd spółki, w skład którego wchodzi A. B. Natomiast pełnomocnictwo załączone do odwołania przez R. J. ma datę 20 marca 2003 r. i jest podpisane przez poprzednich członków zarządu, zgodnie z odpisem KRS z 6.03.2003 r., nieaktualnym w chwili składania odwołania. Stanowisko powyższe w uproszczeniu zamieścił w swym uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawy sugerował, że zmiana w składzie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powoduje wygaśnięcie pełnomocnictw udzielonych przez poprzedni zarząd spółki. Koncepcja taka wymaga krótkiego komentarza. Otrzymane od PPiRIS BIPROMASZ Sp. z o.o. pełnomocnictwo z 20 marca 2003 r. uprawnia pełnomocników do reprezentowania spółki niezależnie od aktualnego składu zarządu spółki w chwili podejmowania na jego podstawie czynności procesowych. Żaden przepis nie stanowi, że z chwilą dokonania zmian w składzie zarządu spółki z o.o. pełnomocnictwa procesowe udzielone przez spółkę wygasają tudzież wymagają potwierdzenia czy udzielenia nowego pełnomocnictwa przez nowych członków zarządu. Nie istnieje żadne stanowisko doktryny lub orzecznictwa potwierdzające taką tezę. Ponieważ regulacja pełnomocnictwa w art. 33 k.p.a. jest lakoniczna, przyczyn wygaśnięcia pełnomocnictwa należy dopatrywać się w przepisach Kodeksu cywilnego. Na podstawie art. 101 k.c. pełnomocnictwo wygasa na skutek jego odwołania, śmierci mocodawcy lub pełnomocnika. Pełnomocnictwo z 20 marca 2003 r. nie zostało do dziś odwołane, co więcej mocodawca udzielił kolejnego o szerszym zakresie umocowania, czego dowodem jest pełnomocnictwo załączone do odwołania. Pełnomocnik R. J. żyje a spółka PPiRIS BIPROMASZ sp. z o.o. figuruje w KRS. Z powyższego jasno wynika, że załączone do akt sprawy pełnomocnictwo z 20 marca 2003 r. upoważniało radcę pr. R. J. a organ obligowało do doręczania pism i orzeczeń pełnomocnikowi. Gdyby Główny Inspektor lub Wojewódzki Sąd Administracyjny mieli jakiekolwiek wątpliwości, czy między dniem 6 marca 2003 r. – data wydania aktualnego odpisu KRS Skarżącej spółki dołączonego do pełnomocnictwa, który potwierdza, że w dacie tej osoby podpisane na pełnomocnictwie były reprezentantami spółki a dniem 20 marca 2003 r. zaszły jakiekolwiek zmiany w składzie zarządu, Skarżąca dwukrotnie złożyła pełne odpisy z KRS do odwołania i do skargi. Z pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy, jeśli przeanalizować go używając elementarnej wiedzy prawniczej, wynika teza przeciwna do postawionej w tym piśmie - że pełnomocnik był prawidłowo umocowany. Prawnik posiadający wiedzę podstawową (nie mówiąc już o doświadczonym prawniku) dostrzeże, że fakty przywołane w piśmie Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy dotyczące umocowania pełnomocnika stoją w całkowitej sprzeczności z wnioskami tam zawartymi. Tymczasem Główny Inspektor i Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjęli jako dowód wnioski z tego pisma (będące w istocie całkowicie błędną oceną prawną przedstawionego tam stanu faktycznego), a nie przytoczone tam fakty. Dowody omówione powyżej w sposób jednoznaczny wskazują, że radca pr. R. J. był umocowany w sprawie zakończonej decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu i został bezpodstawnie pominięty przy doręczaniu tej decyzji z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. Wbrew ustaleniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, prawidłowa ocena dowodów będących w posiadaniu Sądu winna skłonić Sąd do uznania, że kwestia naruszenia art. 40 § 2 k.p.a, przy doręczaniu decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest bezdyskusyjna. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał również wadliwej oceny faktu ostateczności decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Stwierdzając, że decyzja ta jest ostateczna. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że decyzja taka byłaby ostateczna również gdyby pełnomocnik w sprawie zakończonej decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu był prawidłowo umocowany, jednakże i ta teza nie jest zgodna z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym, co Skarżący wykazywał uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego II a). Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 7, 8, 75, 76, 78, 80 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ przyjęcie, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest ostateczna również w stosunku do Skarżącej było główną podstawą oddalenia skargi.

II. c) i d) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził zawnioskowanych przez Skarżącą dowodów z dokumentów na okoliczność prawidłowości umocowania pełnomocnika Skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu. Jednocześnie uznał, że zebrany materiał dowodowy powoduje wątpliwości co do faktu prawidłowego umocowania pełnomocnika w tym postępowaniu a co za tym idzie, czy doręczenie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu stanowiącej podstawę prawną dla decyzji o ustaleniu kar biegnących nastąpiło z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. Ustalenie to ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ powyższe uchybienie procesowe, przy założeniu, że decyzja nie jest ostateczna, powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora z [...] maja 2010 r. nr [...] i decyzji ustalającej wysokość kar biegnących lub co najmniej uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu kar biegnących.

Powyższe ustalenie jest istotne z punktu widzenia zastosowania art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a. w zw. z 40 § 2 w zw. z 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął bowiem, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie jest decyzją, której zgodność z prawem winien zbadać Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że okoliczność kwestionowana przez Skarżącą nie dotyczy sensu stricte toczącego się postępowania. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że ponieważ decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest ostateczna, to ponieważ nie podjęto próby jej wyeliminowania z obrotu w trybach nadzwyczajnych, to może być podstawą dla decyzji ustalającej kary biegnącej, co czyni skargę bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób oczywisty nie zastosował dwu przepisów postępowania, które w ocenie Skarżącego miał obowiązek zastosować w niniejszej sprawie tj. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a.

Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest tzw. decyzją związaną z decyzją o ustaleniu kar biegnących i w sposób oczywisty mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy. Sama konstrukcja przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest etapem postępowania w przy ustalaniu, że dane urządzenia emitują hałas zagrażający środowisku naturalnemu. Decyzja taka w istocie nakłada obowiązek dostosowania emisji hałasu do wielkości wskazanej w decyzji, następnie jeżeli w wyniku kontrolnych pomiarów stwierdzi się przekroczenie dozwolonego poziomu hałasu, wydaje się decyzję o ustaleniu kar biegnących. W przypadku decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu mamy do czynienia z postępowaniem mieszczącym się w granicach sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Gdyby przyjąć, że prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu stała się ostateczna nawet mimo niedoręczenia jej pełnomocnikowi Skarżącej - Skarżąca prezentuje pogląd odmienny - to zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu obarczona jest wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jako taka na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) w zw. z art. 135 p.p.s.a. winna zostać uchylona, a w konsekwencji winna zostać również uchylona zaskarżona decyzja Głównego Inspektora z [...] maja 2010 r. nr [...]. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się do stwierdzenia, że nie zostały podjęte kroki zmierzające do wyeliminowania wadliwej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu z obrotu prawnego, mimo że na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym spoczywał obowiązek uchylenia takiej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 4 k.p.a

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygając niniejszą sprawę wyraźnie wskazał, że jest zwolennikiem poglądu prawnego, w myśl którego decyzja nie doręczona prawidłowo w trybie art. 40 § 2 k.p.a. wchodzi do obrotu prawnego. Jednakże pominął okoliczność, że powyższa linia orzecznicza, jednocześnie konsekwentnie stoi na stanowisku, że pominięcie pełnomocnika przy doręczaniu pism powoduje, że strona bez swej winy nie bierze udziału w postępowaniu, co daje jej prawo do wznowienia postępowania w trybie 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest obowiązek uchylenia takiej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) w zw. z art. 135 p.p.s.a., czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie uczynił naruszając powyższe przepisy postępowania.

W niniejszej sprawie nie może być wątpliwości, że usunięcie naruszeń prawa co do poprzedniego postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora z [...] maja 2010 r. nr [...] było niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Zastosowanie tych przepisów spowodowałoby, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musiałoby prowadzić do uwzględnienia skargi. W sposób oczywisty ich naruszenie miało więc wpływ na treść

orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 p.o.ś. oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadą w takiej sytuacji jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, jako że jedynie przyjęcie prawidłowych ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia pozwala na ocenę czy dokonano prawidłowej subsumcji normy prawa materialnego (przykładowo - wyrok NSA z: 9.3.2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120; 21.10.2011 r., II FSK 775/10).

Trafnym okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 75, 76, 78 i 80 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że radca pr. R J. nie był upoważnionym pełnomocnikiem Spółki BIPROMASZ w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] maja 2008 r. nr [...], znak [...] Prezydenta m.st. Warszawy (dalej decyzja z [...] maja 2008 r.). Trafnie skarżąca kasacyjnie wskazuje, że regulacja pełnomocnictwa w art. 33 k.p.a. jest lakoniczna. W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że w sprawach nie uregulowanych w k.p.a., sięgać należy do osiągnięć kultury prawnej – w szczególności wypracowanej na tle k.p.c., k.c. i p.p.s.a. (odpowiednio – Z. Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" W. Pr. PWN 1999 s. 215 uw. 1 c; s. 226 uw. 5; s. 297 uw. 7d; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2011 s.220-221 nb 2).

W postępowaniu administracyjnym konieczne jest przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, które w doktrynie i orzecznictwie nazywa się pełnomocnictwem procesowym (w przeciwieństwie do pełnomocnictwa cywilnego, zwanego także materialnoprawnym, upoważniającego do dokonywania czynności materialnoprawnych; J. Sobkowski "Pełnomocnictwo procesowe, jego istota, powstanie i wygaśnięcie" Wyd. Nauk. UAM 1967 s. 5, 62; A. Szpunar "Udzielenie pełnomocnictwa" PS z. 9 z 1993 r., s. 18). Ustawodawca jedynie w § 3 art. 35 p.p.s.a. użył pojęcia pełnomocnictwa procesowego, lecz nie ulega wątpliwości, że w przepisach art. 35 § 1, art. 36, art. 37 § 1 i art. 39 p.p.s.a. mowa jest w istocie o pełnomocnictwie procesowym. Ustawodawca, jak i doktryna i orzecznictwo sądowoadministracyjne odróżnia pełnomocnictwo materialnoprawne od pełnomocnictwa procesowego.

Do wykładni pełnomocnictwa stosuje się zasady ogólne (art. 65 k.c.; odpowiednio - B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 s. 155 uw. 1; J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2012 s. 135-136 uw. 1-2). Zgodnie z art. 65 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W kwestii wykładni oświadczeń woli wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 29.6.1995 r., III CZP 66/95, OSNC 12/95/168), wskazując, że wykładnia oświadczeń woli polega na ustalaniu ich znaczenia, czyli sensu. Ma ona na celu ustalenie właściwej treści regulacji zawartej w oświadczeniu woli.

W niniejszej sprawie Sąd i instancji błędnie przyjął, że "niekwestionowanym w sprawie jest, iż pomiary kontrolne hałasu...wykazały...przekroczenie dopuszczalnego hałasu, określonego ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r.", bowiem Spółka BIPROMASZ od początku, konsekwentnie w niniejszym postępowaniu kwestionowała to, by decyzja z [...] maja 2008 r. była decyzją ostateczną. Błędnie Sąd I instancji przyjął, że skoro organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe, to zbędnym było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Informacja Zastępcy Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy, zawarta w piśmie z [...] maja 2010 r. nr [...], nie mogła być podstawą dla dokonania ustalenia, że Spółka BIPROMASZ "podczas całego omawianego postępowania administracyjnego...zakończonego wydaniem przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji nr [...] z [...] maja 2008 r. ... spółka występowała bezpośrednio, bez udziału pełnomocników", skoro w tym samym piśmie Zastępca Burmistrza wskazał w szczególności, że "odwołanie od decyzji nr [...] zostało wniesione przez PRiRIS BIPROMASZ sp. z o.o., reprezentowane przez P. S., Pełnomocnika Zarządu oraz R. J. radcę prawnego... z widniejącą pieczątką spółki oraz podpisywane przez jej Prezesa Zarządu A. B. lub Dyrektora Administracyjnego A. R." (k. 13 akt administracyjnych). Tym samym informacja Zastępcy Burmistrza z [...] maja 2010 r. nie stanowi podstawy dla ustalenia, że decyzja z [...] maja 2008 r. jest ostateczna, a jedynie wskazuje na stan świadomości prawnej osoby podpisanej pod pismem, na dzień [...] maja 2010 r., w zakresie stosowania przepisów o pełnomocnictwie i doręczeniach. Bez znaczenia dla ważności i skuteczności pełnomocnictwa procesowego było udzielenie pełnomocnictwa dnia 20 marca 2003 r. i złożenie pełnomocnictwa w grudniu 2005 r., nawet przy zmianach osób upoważnionych do reprezentowania spółki prawa handlowego.

Dla zbadania, czy pełnomocnictwo z dnia 20 marca 2003 r. było ważne i skuteczne, wystarczające było zbadanie na podstawie odpisu z KRS, czy podpisane pod pełnomocnictwem osoby były w dacie udzielenia pełnomocnictwa procesowego uprawnione do dokonania takiej czynności w imieniu Spółki. Gdyby organ nabrał uzasadnionych wątpliwości, czy pełnomocnictwo nie zostało cofnięte, wówczas winien wezwać Spółkę do usunięcia braków podania w terminie 7 dni, przez wskazanie, czy osoba legitymująca się tym pełnomocnictwem, nadal upoważniona jest do zastępowania Spółki w postępowaniu administracyjnym, a jeżeli nie, do usunięcia braków przez podpisanie podania przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).

W ustalonym przez organ odwoławczy stanie faktycznym brak było podstaw do ustalenia, że Spółka BIPROMASZ występowała w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] maja 2008 r. bez pełnomocnika (art. 33 § 1-3 k.p.a.), skoro pełnomocnictwo to uznało za skuteczne Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] lipca 2006 r. znak [...]. Słusznie skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny z naruszeniem art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. nie przeprowadził dowodu z dokumentów, znajdujących się w aktach postępowań administracyjnych, zakończonych decyzją: SKO w Warszawie z [...] lipca 2006 r. znak [...] i Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r.

Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego jest pogląd, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis ten nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy administracyjne obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych w tym orzeczeń, pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, winien on mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje takie same skutki prawne. Termin trzydziestodniowy do wniesienia skarg do NSA winien być liczony od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi, a nie stronie (postanowienie SN z: 9.12.1993 r., III ARN 63/93, Palestra 1994, nr 9, s. 218; 9.9.1993 r., III ARN 45/93, OSNC 1994 , z. 5, poz. 112, akceptowane przez Zespół pod red. A. Wróbla w: "Kodeks postępowania administracyjnego orzecznictwo, piśmiennictwo" Zakamycze 2002 s. 296-297 uw. 4, 5). Doręczenie pisma tylko stronie, jeśli ustanowiła ona pełnomocnika, jest bezskuteczne (J. Borkowski - op. cit. s. 247-248 nb 3, 4; H. Knysiak-Molczyk w: H. Knysiak-Molczyk, A. Mudrecki "Czynności procesowe zawodowego pełnomocnika w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych" LexisNexis 2011 s. 68). Bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (postanowienie NSA z 11.3.1997 r., I SA/Po 1333/ 96; wyrok NSA z 28.8.1996 r., SA/Ka 2966/95; odpowiednio – postanowienie SN z: 6.1.1999 r., III RN 95/98, OSNP 1999, nr 21, poz. 672; 24.4.1997 r., III RN 19/97, OSNP 1997, nr 21, poz. 415, akceptowane przez A. Wróbla w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 s. 362-363 uw. 4, 6; s. 753 uw. 4).

Gdyby termin do złożenia odwołania od decyzji z [...] maja 2008 r. nie zaczął dla Spółki BIPROMASZ biec (art. 40 § 2 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a.; B. Adamiak – op. cit. s. 494 nb 3), to przyjęcie, że decyzja ta jest ostateczna i podlega ochronie z art. 16 k.p.a., było błędne.

Trafnym okazał się zarzut naruszenie art. 135 p.p.s.a. w zw. z [art.] 40 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie jest decyzją, której zgodność z prawem winien zbadać Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie 135 p.p.s.a. W świetle dotychczasowych ustaleń brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że użyty w art. 135 p.p.s.a. zwrot we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, oznacza postępowania zaliczone do trybu zwyczajnego, jak i postępowania nadzwyczajne - w tym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (odpowiednio- wyrok NSA z: 6.2.2007 r.- I GSK 632/06; 6.12.2006 r.- I GSK 632/06; A. Kabat – op. cit. s. 395-396 uw. 1-4). Pojęcie sprawa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. należy rozumieć szeroko - różni się ono od pojęcia sprawa administracyjna, jest odeń szersze (wyrok NSA z 16.11.2005 r. - FSK 2261/04, akceptowany przez T. Wosia w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2011 s. 630 uw. 5). Pojęcie sprawa w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. obejmuje wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia administracyjne, które poprzedzają zaskarżone, warunkowały dokonaną w nim konkretyzację stosunku prawnego. Kontrola decyzji wykonawczej (zależnej), może prowadzić do wzruszenia decyzji innej, jako leżącej u podstaw decyzji kontrolowanej (odpowiednio - wyrok NSA z 31.7.2001 r.- V SA 2702/00, akceptowany przez W. Tarasa w glosie w OSP 2/02/15; A. Kabata - op. cit. s. 397 uw. 7; J. P. Tarno – op. cit. s. 353 uw. 9; T. Wosia – op. cit. s. 634 uw. 13).

Tym samym z naruszeniem art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w toczącym się obecnie postępowaniu organy administracji, a w konsekwencji i Sąd winny nie kontrolować "prawidłowości wydania decyzji z [...] maja 2008 r.", bowiem obowiązkiem Sądu I instancji było ustalenie, czy decyzja z [...] maja 2008 r. stała się ostateczną, czy też nie. Obowiązkiem Sądu I instancji było także jednoznaczne ustalenie, czy pełnomocnik Spółki w postępowaniu, w którym zapadła decyzja z [...] maja 2008 r., był należycie umocowany, bowiem dopiero wówczas można rozstrzygnąć, czy doszło do naruszenia art. 40 § k.p.a.

W przypadku, w którym decyzja z [...] maja 2008 r. okazałaby się nieostateczną, mimo że weszła ona do obrotu prawnego wobec doręczenia jej innym stronom, nie mogłaby być przedmiotem postępowania o wznowienie postępowania, bowiem postępowanie z art. 145 § 1 k.p.a. dotyczyć może wyłącznie decyzji ostatecznej (B. Adamiak – op. cit. s. 543 nb 8). Trafnie skarżąca kasacyjnie podnosi, że pozbawienie strony z kontroli instancyjnej (art. 15 k.p.a.), i ewentualnie sądowoadministracyjnej (art. 16 § 2 k.p.a.), stanowi naruszenie prawa, a tryb kontroli instancyjnej nie może być rekompensowany w żadnym z trybów nadzwyczajnych.

Zasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 298 ust. 1 pkt 5 p.o.ś., bowiem z konstrukcji art. 298 p.o.ś. wynika, że wymierzenie kary pieniężnej warunkowane jest przekroczeniem poziomu hałasu, ustalonego w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (tam gdzie nie ma decyzji, nie ma też kary; decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wywołuje skutki prawne w momencie, w którym stała się ostateczna; W. Radecki w: M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki , J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka "Prawo ochrony środowiska. Komentarz" C. H. Beck 2011 s. 1060 nb 1, s. 1064 nb 13). Dopiero zatem ustalenie, że decyzja z [...] maja 2008 r. jest ostateczna, obliguje właściwy organ, który ustali w wyniku pomiarów, przekroczenie poziomu hałasu określonego w takiej decyzji ostatecznej, do wymierzenia kary biegnącej. Na tym etapie postępowania zagadnienie naruszenia art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 315 p.o.ś. jawi się jako przedwczesne, podobnie jak zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Błędnie skarżący kasacyjnie powołuje jako podstawę decyzji z [...] maja 2008 r. "art. 181 ust. 1 pkt 5" p.o.ś. (pkt. II a. s. 3 skargi kasacyjnej), bowiem pkt 5 ust. 1 art. 181 p.o.ś. uchylony został z dniem 28 lipca 2005 r. przepisem art. 1 pkt 72 lit. a ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r., nr 113, poz. 954), a podstawą wydania decyzji z [...] maja 2008 r. był art. 115a ust. 1 p.o.ś., dodany tą samą ustawą z 18 maja 2005 r. (W. Radecki – op. cit. s. 1064 nb 13).

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 2) Sąd I instancji omyłkowo powtórzył błąd zawarty w uzasadnieniu decyzji z [...] maja 2010 r. (s. 4 uzasadnienia; w zakresie powtórnego określenia równoważnego poziomu hałasu dla pory "dnia (600 - 2200)" [winno być "nocy (2200 -600)"; k. 6, 5, 3 akt administracyjnych] LAeq N - 45 dB).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (art. 185 § 1 p.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.