Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 866/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung WSA Adam Lipiński Protokolant Michał Sułkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2004r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

M. D. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu [...] grudnia 2001 r., z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2001 r.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. orzeczono w stosunku do p. M.D. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2001 r. i utracie prawa do zasiłku z dniem [...]grudnia 2001 r., wobec tego, że z posiadanych dokumentów wynika, że wnioskujący nabył prawo do świadczenia lub zasiłku przedemerytalnego.

Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. przyznano p. M.D. prawo do zasiłku przedemerytalnego.

W dniu 12 stycznia 2004 r. p. M.D. złożył w Urzędzie Pracy wniosek o zmianę decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego i przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Prezydent Warszawy decyzją nr [...]z dnia [...] lutego 2004 r. odmówił uchylenia lub zmiany swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Od decyzji tej p. D. złożył odwołanie do Wojewody [...], który decyzją nr [...]z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2001 r.), osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Wyżej wymieniona ustawa weszła w życie 1 stycznia 2002 r.

Dalej organ podał, że p. D. spełnia przesłanki wymienione w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., wobec czego będzie miał w stosunku do niego zastosowanie art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu, jakie miał ten przepis przed dniem 1 stycznia 2002 r.

Organ wskazał, że p. D. nie spełnia żadnego z warunków wymienionych w powołanym przepisie, gdyż nie osiągnął wieku 63 lat w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie ukończył 60 lat do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie osiągnął 40 letniego okresu uprawniającego do emerytury, stosunek pracy z panem D. nie został rozwiązany w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

Wobec tego, że p. D.nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania mu prawa do świadczenia emerytalnego, nie było przesłanek do uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podał, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dyskryminując prawa jednych wobec drugich.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zawarte w decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.).

Świadczenie przedemerytalne, o którym mowa w art. 37 k może być przyznane jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli osoba ta odpowiada również jednemu z warunków określonych w pkt 1-4 ust. 1 art. 37 k ustawy. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie.

Skarżący, jak prawidłowo wskazano w sprawie, nie wyczerpuje istotnie żadnego z wymogów art. 37 k ust. 1-4 ustawy. Nie osiągnął bowiem w momencie rejestracji wymaganego przepisem ustawy wieku 63 lat (w momencie rejestracji posiadał 57 lat), jak również okres uprawniający do emerytury w przypadku skarżącego wynosił 38 lat, co było okresem zbyt krótkim w stosunku do wymagań ustawowych, wynoszących 40 lat z pkt 3 i 39 lat z pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wskazać należy ponadto, że w stosunku do skarżącego nie mogą mieć zastosowania również znowelizowane przepisy art. 37 k w związku z art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wprowadzone ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1793), bowiem dotyczą one tych bezrobotnych, którzy dokonali rejestracji po dniu 1 stycznia 2002 r., zaś Pan M.D. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu [...] grudnia 2001 r.

Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanych.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.