Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 107/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2019 r. skarżąca I. C. zwróciła się do Wójta Gminy Sierakowice o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę M. C.. Wniosek ten przekazany został przez Wójta Gminy Sierakowice Wojewodzie Pomorskiemu w celu ustalenia czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W dniu 29 kwietnia 2021 r. Wojewoda Pomorski wydał:

1) informację nr [...] o przyznaniu skarżącej świadczenia wychowawczego na M. C. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

2) decyzję nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia w formie dodatku dyferencyjnego do świadczenia wychowawczego na M. C. w okresie od 1 października do 31 grudnia 2019 r. oraz w okresie od 1 kwietnia do 31 lipca 2020 r.

W dniu 29 sierpnia 2022 r. I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie świadczenia wychowawczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa została rozstrzygnięta przed dniem wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, albowiem wcześniej rozstrzygnął sprawę z wniosku skarżącej o świadczenie wychowawcze wydając w dniu 29 kwietnia 2021 r. informację o przyznaniu skarżącej świadczenia wychowawczego na okres od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. oraz decyzję odmawiającą przyznania świadczenia w formie dodatku dyferencyjnego do świadczenia wychowawczego w okresie od 1 października do 31 grudnia 2019 r. oraz w okresie od 1 kwietnia do 31 lipca 2020 r.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Stan bezczynności zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Uwzględniając powyższą definicję bezczynności oraz wynikający z art. 149 p.p.s.a. cel skargi na tę formę naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy każdorazowo uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi – jak wyjaśnił NSA – być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. W kolejnej uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.".

Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela powyższą argumentację, w sprawie brak jest zatem podstaw do zainicjowania trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., na wypadek zamiaru odstąpienia od stanowiska zawartego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Powyższe przemawia za uznaniem niedopuszczalności wniesionej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2019/2020, zainicjowanej wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2019 r. Bezsprzecznie bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność, tj. 29 sierpnia 2022 r. w obrocie prawnym pozostawała informacja oraz decyzja kończące postępowanie prowadzone przez Wojewodę Pomorskiego w sprawie objętej skargą.

Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.