Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1181/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. art. 7, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 151, art. 200 w zw. z art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej M. W. – T. sprawy ze skargi M. O., W. O. na decyzję Wojewody z dnia 5 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. M. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2011 r., znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r., znak: [...], orzekającą o wymeldowaniu M. i W. O. z pobytu stałego z lokalu przy ul. A w K.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych.

Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte

na wniosek E. R., administratora domu przy ul. A w K. We wniosku E. R. wskazała, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...], M. i W. O. zostali eksmitowani z przedmiotowego lokalu. Wykonanie w/w wyroku zostało wstrzymane do czasu złożenia przez Gminę oferty umowy najmu lokalu socjalnego, co nastąpiło w dniu 25 marca 2011 r.

W toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzono dowody z przesłuchania świadków. W. O. słuchany do protokołu, wyjaśnił, że w dniu 21 kwietnia 2011 r. zdał lokal przy ul. A w K właścicielce E. R. Obecnie wraz z żoną i synami mieszka w lokalu socjalnym przy ul. B w K. M. O. potwierdziła, że w lokalu nie mieszka od dnia 21 kwietnia 2011 r. Powyższe wyjaśnienia potwierdziła także E. R. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że w tej sprawie meldunkowej zostały spełnione przesłanki decydujące o wymeldowaniu M. i W. O. decyzją administracyjną zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i tak orzekł w decyzji z dnia [...] 2011 r., znak: [...].

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. i W. O. wnieśli o "pilne wstrzymanie wymeldowania z pobytu stałego".

Wojewoda uznał, że wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie bezspornie wskazują, że M. O. i W. O. opuścili miejsce stałego pobytu - lokal przy ul. A w K i wraz z synami w dniu 21 kwietnia 2011 r. przenieśli się do wskazanego przez Urząd Miasta lokalu socjalnego przy ul. B w K, który stał się ich nowym centrum życiowym. Lokal przy ul. A w K oddali we władanie właścicieli. Zdaniem organu odwoławczego ustalony stan faktyczny sprawy daje zatem podstawę do wymeldowania M. i W. O. w drodze decyzji administracyjnej, w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dlatego też utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę od decyzji Wojewody z 5 sierpnia 2011 r., znak: [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. i W. O. Skarżący w jej treści wskazali na postępowanie prowadzone przed sądem powszechnym dotyczące dodatku mieszkaniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej

w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny

nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był art. 15 ust. 2

z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm., zwanej dalej ustawą

o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

"Przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych (...)", jak słusznie wskazał w wyroku

z dnia 12 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; sygn. akt III SA/Wr 533/07, LEX nr 512911, "(...) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to miało charakter trwały i jest dobrowolne."

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się też pogląd,

że opuszczenie lokalu, w którym osoba była zameldowana można uznać

za dobrowolne i trwałe, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce, a nie z powodu bezprawnych działań

lub zachowań innych osób.

Zdaniem Sądu dokonane w niniejszej sprawie ustalenia organów orzekających są prawidłowe i nie budzą żadnych wątpliwości.

Bezsprzecznie i co istotne skarżący w dacie wydawania zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji nie mieszkali w spornym lokalu. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący 21 kwietnia 2011 r. opuścili dobrowolnie dotychczasowe miejsce stałego pobytu – lokal przy ul A w K (vide: protokół zdawczo – odbiorczy dołączony do wniosku o wymeldowanie) i uczynili to przed eksmisją. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Rejonowego, Wydział VI Cywilny z 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...], któremu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. nadano klauzulę wykonalności jako tytułowi egzekucyjnemu, wykonanie opróżnienia spornego lokalu zostało wstrzymane do czasu złożenia pozwanym M. i W. O. przez Gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Skoro skierowanie do lokalu socjalnego skarżący otrzymali, jak wynika z pisma Urzędu Miasta z 28 marca 2011 r., - 25 marca 2011 r. - opuścili i oddali lokal, to prawidłowa i zgodna z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), jest ocena organów całego materiału dowodowego w myśl postanowień artykułów 7 i 77 § 1 k.p.a., że zaszły przesłanki do wymeldowania skarżących z miejsca stałego pobytu.

Za właściwą ocenić należy również dokonaną przez organy orzekające wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w tym art. 15 ust. 2 tejże ustawy.

Opuszczenie przez M. i W. O. w rozpatrywanej sprawie miejsca stałego pobytu jest niczym innym jak dobrowolnym poddaniem się wyżej wskazanemu orzeczeniu eksmisyjnemu. Jeżeli w tej sprawie skarżący po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, w trakcie wstrzymania wykonania wskazanego wyroku eksmisyjnego, ale przed przybyciem komornika, opuścili sporny lokal i przenieśli swoje centrum życiowe do nowego lokalu socjalnego, to opuszczenie to należy uznać za dobrowolne, a nie za przymusowe i wykluczające dokonanie wymeldowania skarżących z tego lokalu (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 195/09, LEX nr 597453 i z 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 24/09, LEX nr 597507).

Podzielić w związku z tym należy w pełni tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Go 193/10; LEX nr 664923, że dobrowolne opuszczenie lokalu w trakcie trwającego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W ocenie Sądu Prezydent Miasta jak i Wojewoda mieli więc pełne podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżących na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, w uzasadnieniach których w sposób dostateczny i zgodny z wymogami art. 107 § 3 przedstawili motywy podjętych rozstrzygnięć.

Wobec powyższego nie można organom orzekającym postawić ani zarzutu naruszenia przepisów postępowania stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu,

który miał wpływ na wynik tej sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U.

z 2012 r. Nr 0, poz. 270), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), jak w punkcie

II sentencji wyroku.