Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1251/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Teza: Ustawodawca ukształtował obowiązek organu orzekającego na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) jako w pewnym sensie automatyczny, zależny wyłącznie od wejścia do obrotu prawnego decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. i nie związany z badaniem prawidłowości uchylanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wydanie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. nie wymaga zatem oceny prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę.

TEZY

Ustawodawca ukształtował obowiązek organu orzekającego na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) jako w pewnym sensie automatyczny, zależny wyłącznie od wejścia do obrotu prawnego decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. i nie związany z badaniem prawidłowości uchylanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wydanie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. nie wymaga zatem oceny prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...]. listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji uchylającej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w części dotyczącej budowy zbiornika na płynne odchody zwierzęce oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. J. W. wystąpiła do Starosty H. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] o uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. znak [...] ([...]) - w części dotyczącej budowy zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności 1 211 m3 na działce nr [...] położonej we wsi I. gm. N. Wskazała, że wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) w związku z art. 36a ustawy – Prawo budowlane (dalej jako p.b.), gdyż bez własnej winy nie brała udziału w postepowaniu, nadto nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta odmówił wznowienia postępowania stwierdzając brak przymiotu strony u wnioskodawczyni, jednakże orzeczenie to zostało uchylone przez Wojewodę P. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Organ odwoławczy wskazał, że ocena przymiotu strony powinna się odbywać po wznowieniu postępowania, bowiem łączy się z koniecznością oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stąd też postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Starosta wznowił postępowanie.

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak [...]- orzekając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w związku z art. 3 pkt 20 p.b. – Starosta odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. uchylającej decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego murowanego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory z boksami legowiskowymi dla krów mlecznych o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności 1 211 m3 oraz dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno – bytowe o pojemności 5 m3. Organ sprecyzował, że uchylenie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2004 r., następujące decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., dotyczyło wyłącznie budowy zbiornika o pojemności 1 211 m3. W tej też części decyzją z dnia [...] września 2014 r. odmówiono, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2011 r.

Organ I instancji prowadzący sprawę o wznowienie ustalił, że wnioskodawczyni nie była stroną postępowania o pozwolenie na budowę zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., bowiem – co wynika z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. – jej działki nie znajdowały się obszarze oddziaływania inwestycji. Sporny zbiornik został zaprojektowany w odległości około 50 m od granicy z działką nr [...] i około 175 m od granicy z działką nr [...], podczas gdy odległość pokryw i wylotów wentylacyjnych takich zbiorników od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić co najmniej 15 m a 4 m od granicy z działką sąsiednią (§ 6 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie). Organ wskazał także, że w stosunku do pozwolenia budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. toczyło się postępowanie naprawcze, bowiem w trakcie kontroli na budowie stwierdzono istotne odstępstwa od pozwolenia polegające na zmianie lokalizacji zbiornika, jego typu oraz rezygnacji z budowy przyłącza do budynku inwentarskiego. W postępowaniu naprawczym zobowiązano inwestora do przedstawienia projektu zamiennego wraz z niezbędnymi uzgodnieniami i opiniami (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.), a następnie – w oparciu o art. 36a ust. 2 p.b. uchylono ostateczne pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2004 r. w części zatwierdzającej budowę zbiornika. Jak wskazał Starosta, niedopuszczalne jest, aby w obrocie prawnym funkcjonowały dwa rozstrzygnięcia dotyczące tego samego obiektu ale różnych sporządzonych dla niego projektów budowlanych, nadto przy wydawaniu rozstrzygnięcia na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. był związany treścią uprzedniej decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Końcowo organ wskazał, że przedstawiane przez wnioskodawczynię wyroki sądów administracyjnych nie przesądzają, iż posiada ona przymiot strony w przedmiotowej sprawie. Nie wystąpiła zatem przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. W. wskazując, że w jej ocenie spełnia kryteria do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania, w którym "chodzi o postępowanie naprawcze". Wywiodła, że Starostę wiążą dwa wyroki WSA w Warszawie: w sprawach VII SA/Wa 809/13 i VII SA/Wa 2666/12, jednakże Starosta nie zapoznał się z uzasadnieniem w sprawie VII SA/Wa 2666/12, w którym wprost wskazano, że posiada ona przymiot strony postępowania. Wyroki te dotyczą prowadzonego na jej wniosek postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji organów nadzoru budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. zobowiązującej inwestora do przedłożenia projektu zamiennego. Zdaniem odwołującej się, przymiot strony postępowania powinien być ustalany przez pryzmat regulacji art. 3 pkt 20 p.b. i art. 48 ustawy – Prawo ochrony środowiska, bowiem inwestycja należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem Wojewoda nie rozpatrzył nawet jeszcze odwołania od pozwolenia na budowę i nie wyznaczył obszaru oddziaływania obiektu. Oznacza to, zdaniem strony, że realizacja całego przedsięwzięcia na działce nr [...] we wsi I. nastąpiła na podstawie nieprawomocnej oraz nieważnej z mocy prawa decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś organ nadzoru budowlanego nie mógł wobec tej inwestycji prowadzić postępowania naprawczego. Wskazała też na decyzję GINB z dnia [...] października 2012 r., która wiąże organy nadzoru budowlanego. Końcowo sprecyzowała, że decyzja z dnia [...] września 2014 r. została wydana z naruszeniem: art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę przyznania jej statusu strony; art. 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 113 k.p.a. wobec niesprostowanie błędnej daty decyzji; art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie; art. 6, 7, 8, 9, 10 k.p.a. przez niepowiadomienie i niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim stronom; art. 12 k.p.a. wobec przewlekania postępowania; art. 153 p.p.s.a. wobec pominięcia ustaleń wyroków sądów administracyjnych w kwestii obszaru oddziaływania i jej przymiotu strony w kwestionowaniu decyzji Starosty w związku z decyzją z dnia [...] marca 2010 r.

J. W. sprecyzowała zarzuty odwołania w piśmie z dnia [...] października 2014 r. i wskazała przede wszystkim, że wyrok w sprawie VII SA/Wa 1175/14 przesądza jej interes prawny w sprawie weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2004 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że istotne w sprawie jest wydanie następujących rozstrzygnięć: na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. decyzji z dnia [...] marca 2010 r. zobowiązującej inwestora do przedstawienia zamiennego projektu budowlanego zbiornika na gnojowicę na działce nr [...] we wsi I., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych z odstępstwem od pierwotnego projektu budowlanego; decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. uchylającej decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego na wskazanej działce wraz ze zbiornikiem na nieczystości – w części dotyczącej tego zbiornika; decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zatwierdzającej zamienny projekt budowlany zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności 1 236 m3 zlokalizowanego na działce nr [...] we wsi I. i nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego zbiornika. Zdaniem Wojewody, konieczne było zastosowanie art. 36a ust. 2 p.b. i uchylenie części pozwolenia na budowę dotyczącej zbiornika w sytuacji, gdy została wydana decyzja w postępowaniu naprawczym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Także ocenił, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 151

§ 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż brak było podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. wydanej na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. Jak wskazał, niezasadne pozostają zarzuty naruszenia przepisów procesowych oraz wyjaśnił, że w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ustalenie istnienia podmiotowej dopuszczalności wznowienia łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia. Te ustalenia zostały w sprawie dokonane i w ich wyniku przyjęto, że wnioskodawczyni nie była stroną postępowania o pozwolenie na budowę i nie jest stroną w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. w sprawie VI SA/Wa 1175/14 na dzień jej wydania nie był prawomocny. Organ dopełnił też obowiązków informacyjnych z art. 10 k.p.a., jak też nie prowadził postępowania przewlekłe mając na uwadze, że wniosek o wznowienie wpłynął w dniu [...] czerwca 2014 r., decyzja organu I instancji została wydana [...] września 2014 r., a decyzja organu II instancji – [...] listopada 2015 r.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego J. W. wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 127 § 1 k.p.a., art. 36a w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., art. 75, 77 § 1, 80 w związku z art. 7, 8, 9 i 15 k.p.a. oraz wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej jako rażąco naruszającej prawo. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania drugoinstancyjnego w sposób zgodny z prawem, bowiem nie ustosunkował się do zasadniczej kwestii tj. czy Starosta mógł wydać z urzędu decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 36a p.b. w sytuacji, gdy przepis ten dopuszcza wydawanie takich rozstrzygnięć wyłącznie po uzyskaniu "decyzji o zmianie pozwolenia na budowę", a taka w sprawie nie została wydana. Skarżąca wywodziła, że do odwołania załączyła decyzję GINB z dnia [...] października 2012 r. uchylającą rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu naprawczym w dniu [...] marca 2010 r. i zobowiązującej inwestora do przedłożenia projektu zamiennego – z uwagi na niemożność prowadzenia postępowania naprawczego wobec skutecznego oddania obiektu do użytku. Skarżąca przedstawiła również swoje zarzuty wobec decyzji z dnia [...] marca 2010 r. wyjaśniając dlaczego, w jej ocenie, narusza ona prawo i została wydana w nieprawidłowo przeprowadzonej procedurze. Wskazała, że tak samo jak i W. K. posiada interes prawny w postępowaniach dotyczących robót budowlanych na działce nr [...] we wsi I. oraz dotyczących wydanego wobec tego zamierzenia budowlanego pozwolenia na budowę, o czym, w jej ocenie, świadczą: wyrok NSA w sprawie II OSK 208/06, jak też wyroki WSA w Warszawie w sprawach VII SA/Wa 809/13, VII SA/Wa 2666/12, VII SA/Wa 1175/14, którymi organy nadzoru budowlanego są związane. Wskazała, że pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2004 r. nie było nigdy prawomocne i ostateczne oraz było nieważne od chwili jego wydania. Końcowo powtórzyła zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że zarzuty skargi dotyczące postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego nie mogą być przedmiotem rozpoznania, gdy nie dotyczą przedmiotowego postępowania prowadzonego przez organ architektoniczno – budowlany. Wyjaśnił też, że decyzja z dnia [...] marca 2010 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym, bowiem po decyzji GINB z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił stwierdzenia jej nieważności.

W piśmie procesowym z dnia 10 marca 2015 r. skarżąca sprecyzowała swoje stanowisko w sprawie zarzucając naruszenie art. 149 § 1 i § 2 k.p.a., art. 150 § 1, art. 151 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez prowadzenie postępowania bez wznowienia go z urzędu postanowieniem i przez niewłaściwy organ. Wyjaśniła, że fakt posiadania przez nią przymiotu strony wynika z samego faktu wznowienia postępowania oraz tego, że żaden organ ani sąd nie podważył wyroku NSA w sprawie II OSK 208/06, w którym przesądzono jej interes prawny. Wskazała też, że decyzja Wojewody odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. została uchylona przez GINB w dniu [...] lutego 2015 r. w sprawie [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zaskarżone w sprawie niniejszej decyzje zostały wydane po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym to przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Podstawą prawną zaskarżonych decyzji jest przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (a w drugiej instancji dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), zgodnie z którym po przeprowadzeniu postępowania wznowionego organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (ostatecznej, co do której toczyło się wznowienie), gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145

§ 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, powyższe przepisy zostały przez organy obydwu instancji zastosowane prawidłowo. Brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji co do której toczyło się postępowanie wznowione, bowiem nie doszło do sytuacji nieprzyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją.

Sporna decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2011 r. została wydana na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn.zm.), dalej jako "p.b.". Stosownie do treści tego przepisu właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. W sprawie niniejszej pozwoleniem na budowę uchylonym na tej podstawie w części dotyczącej zbiornika na nieczystości było pozwolenie z dnia [...] listopada 2004 r. W stosunku zaś do inwestycji objętej tym pozwoleniem toczyło się postępowanie naprawcze, w którym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. została wydana decyzja z dnia [...] marca 2010 r. zobowiązująca inwestora do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Zarówno decyzja z dnia [...] marca 2010 r. jak i decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. znajdują się w aktach sprawy (k. 7 i 16 akt administracyjnych organu I instancji).

Prawidłowe załatwienie wniosku skarżącej o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. wymagało ustalenia przede wszystkim charakteru postępowania, w którym ostatnio wskazana decyzja została wydana, bowiem jest on szczególny i ma istotne znaczenie dla ustalenia kręgu stron tego postępowania.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, uchylenie pozwolenia na budowę następujące na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. jest obowiązkiem organu nie jako skutek wadliwości pozwolenia na budowę, ale jako skutek tego, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę i to bez uzyskania – przed przystąpieniem od robót wprowadzających odstępstwa od pierwotnego projektu – decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ustawodawca ukształtował zatem obowiązek organu orzekającego na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. jako w pewnym sensie automatyczny, zależny wyłącznie od wejścia do obrotu prawnego decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. – bez obowiązku badania prawidłowości uchylanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inaczej rzecz ujmując należy stwierdzić, że zwolnienie z obowiązku badania prawidłowości uchylanego w trybie art. 36a ust. 2 p.b. pozwolenia na budowę należy rozumieć także jako zwolnienie z obowiązku oceny prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania zakończonego tymże pozwoleniem. Wydanie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. nie wiąże się zatem z badaniem legalności pozwolenia na budowę w żadnym jego aspekcie. Aby zatem podważyć ustalony krąg stron postępowania prowadzonego na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. należałoby w pierwszej kolejności podważyć prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę.

Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej stwierdzić trzeba, że skarżąca nie wykazała, aby posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2004 r. Powołuje się ona wielokrotnie na wyrok NSA w sprawie II OSK 208/06 jako orzeczenie, które przesądziło, iż posiada interes prawny w sprawie tegoż pozwolenia, jednakże nie odpowiada to prawdzie. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 208/06 NSA wskazał jedynie, że organy nie wytyczyły wokół spornej inwestycji obszaru jej oddziaływania, zatem nie wiadomo, czy działka skarżącej znajduje się w tymże obszarze i czy przysługuje jej w związku z tym przymiot strony. Jak wynika z akt, pozwolenie na budowę zostało uchylone decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 p.b., a nie zostało uchylone w trybie wznowienia z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145

§ 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca również nie wykazała, by inne uchylenie tegoż pozwolenia (inne niż na podstawie art. 36a ust. 2 p.b.) miało miejsce, a jedynie wskazała, że nigdy nie stało się ono ostateczne ani prawomocne.

Także wskazane przez skarżącą liczne wyroki sądów administracyjnych, w tym w sprawach VII SA/Wa 809/13, VII SA/Wa 432/14, VII SA/Wa 2666/12 i VII SA/Wa 1175/14 nie mają wpływu na wynik sprawy niniejszej. Zostały bowiem wydane w postępowaniach, głównie nadzwyczajnych o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć z postępowania naprawczego (większość ma związek z decyzją zobowiązującą do przedłożenia projektu zamiennego z dnia [...] marca 2010 r.). Tymczasem inaczej ustala się krąg stron w postępowaniu naprawczym (na podstawie art. 28 k.p.a.) a inaczej w postępowaniu o pozwolenie na budowę i postępowaniu z art. 36a ust. 2 p.b. (na podstawie art. 28 ust. 2 p.b.). Także postępowanie naprawcze prowadzą organy nadzoru budowlanego, a postępowanie o pozwolenie na budowę i z art. 36a ust. 2 p.b. – organy nadzoru architektoniczno – budowlanego. Stąd też krąg stron ustalony w postępowaniu naprawczym może różnić się od kręgu stron postępowania o pozwolenie na budowę.

Błędnie również skarżąca odczytuje treść art. 36a p.b. W ustępie 1 tego przepisu chodzi o sytuację, w której konieczne jest uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do takiej realizacji uzyskanego pozwolenia, które skutkuje istotnym odstąpieniem od jego postanowień. Nie chodzi w tym przepisie o sytuację dopuszczalności wydania decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 p.b. dopiero po uzyskaniu decyzji zmieniającej pierwotne pozwolenie na budowę.

Nadto z oczywistych względów sąd nie ustosunkowuje się do zarzutów dotyczących legalności wydania decyzji z dnia [...] marca 2010 r. i poprzedzającego ją sposobu procedowania przez organy, bowiem zarzuty te nie dotyczą istoty sprawy niniejszej. Z tych samych powodów bez znaczenia dla stanowiska sądu w sprawie niniejszej jest błędnie wskazany przez organy fakt braku przymiotu ostateczności decyzji PWINB z dnia [...] grudnia 2014 r., która została uchylona – jak wskazuje skarżąca w piśmie uzupełniającym skargę - decyzją GINB z dnia [...] lutego 2015 r. (k. 61).

Z powyższych względów należy ocenić wydane w sprawie niniejszej decyzje organów jako zgodne z prawem. Organy trafnie nie dopatrzyły się naruszenia prawa w nieprzyznaniu skarżącej statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., co musiało prowadzić do odmowy uchylenia tej decyzji po wznowieniu postępowania. Orzeczenie końcowe wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie budzi zatem wątpliwości sądu. Podobnie niezasadne pozostają zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Zdaniem sądu, Wojewoda nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania, ponownie rozpoznał sprawę w jej całokształcie a brak konieczności uzupełniania materiału dowodowego wynikał z obszernej dokumentacji zgromadzonej w aktach, która okazała się wystarczająca.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 10 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Z akt wynika, że nie była gromadzona żadna dokumentacja lub przeprowadzane dowody, o których strona nie była poinformowana. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji wyczerpująco wyjaśniają motywy rozstrzygnięć oraz wskazują zastosowane podstawy prawne. Wbrew twierdzeniu skarżącej, postępowanie wznowione toczyło się na podstawie wydanego w dniu [...] września 2014 r. postanowienia oraz przed właściwym organem tj. organem I instancji zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. (decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. była rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym i nie poddanym kontroli w toku instancji).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.