Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 346/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z ... grudnia 2006 r. S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zatytułowaną "POZEW".

W uzasadnieniu skargi strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nakładającej na podatnika obowiązek zapłaty podatku akcyzowego za sprowadzone z H. dwa samochody osobowe i jednocześnie zasądzenie kwoty 7 312,00 zł. wraz z ustawowymi odsetkami (kwotę tą skarżący opłacił, aby zarejestrować samochody).

Ze względu na fakt, iż w skardze skarżący nie wskazał daty ani numeru żadnego aktu administracyjnego oraz nie zaznaczył, iż skarży bezczynność organu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału został wezwany do uzupełnienia ww. braku skargi.

Pismem z 21 lutego 2007 r. skarżący wyjaśnił, iż wnosi o uznanie za sprzeczne z prawem nadrzędnym -prawem europejskim przepisy art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 87, poz. 825). Dodatkowo skarżący wskazał, iż pisząc pozew przeciwko Skarbowi Państwa sugerował się pismem Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia ... września 2005 r. nr ... do Ministra Finansów.

Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż S. T. złożył do Urzędu Celnego w W. dwie deklaracje AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Podatnik nie złożył do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. wniosku o zwrot nadpłaty. W sprawie nie została wydana decyzja organu pierwszej instancji, nie wystąpiła tez żadna czynność, ani akt administracyjny podlegający kontroli sądowoadministracyjnej. Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Skarżący, ani w skardze, ani w nadesłanych wyjaśnieniach nie wskazał numeru i daty konkretnego aktu który zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. może podlegać kontroli sądów administracyjnych. Skarżący natomiast wniósł o uznanie za sprzeczne z prawem nadrzędnym -prawem europejskim przepisy art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 87, poz. 825).

Z dyspozycji art. 58 § 1 pkt 1 up.p.s.a. wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W konsekwencji należy stwierdzić, że sprawa niniejsza nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. Fakt wniesienia skargi do tutejszego sądu musi więc skutkować jej odrzuceniem.

Skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, to działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.