Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3506/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 5 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2009 nr 77 poz 649
law: Ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o  nadzorze publicznym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Komisja Nadzoru Audytowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 12 ust. 2, art. 64 ust. 1 pkt 6 oraz art. 70 ust. 5 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77 poz. 649 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. K., biegłego rewidenta z dnia [...]maja 2014 r. od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] listopada 2013 r. skierowany został do Biura Krajowej Izby Biegłych Rewidentów wniosek R. D. - dalej "Zawiadamiający" (przesłany przez Urząd Kontroli Skarbowej w [...] pismem z dnia [...] listopada 2013 r.), dotyczący wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta Z. K. (dalej również jako: Strona) z rejestru biegłych rewidentów. W złożonym wniosku Zawiadamiający poinformował, że Strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. (sygn. akt: [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt: [...]) za umyślne przestępstwo polegające na działaniu w zorganizowanej grupie przestępczej i przyjęciu znacznej korzyści majątkowej.

Krajowa Rada Biegłych Rewidentów (dalej: KRBR) wszczęła postępowanie w sprawie skreślenia strony z rejestru biegłych rewidentów.

W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego Krajowa Izba Biegłych Rewidentów zwróciła się z wnioskiem do Krajowego Rejestru Karnego (z tzw. zapytaniem o udzielenie informacji o osobie), a następnie otrzymała informację, że w stosunku do Strony wydane zostało prawomocne orzeczenie sądu karnego (informacja z Krajowego Rejestru Karnego udzielona na dzień [...] kwietnia 2014 r. potwierdziła prawomocne skazanie i wymierzenie wobec biegłego rewidenta kary 2 lat pozbawienia wolności z zawieszeniem oraz 100 stawek dziennych grzywny po 200.00 zł.). Informacja z rejestru potwierdziła, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Stronę skazano za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 ustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) dalej zwanej również "k.k.". Uprawomocnienie się orzeczenia nastąpiło w dniu [...] maja 2009 r.

Uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. Krajowa Rada Biegłych Rewidentów orzekła o skreśleniu Z. K. z rejestru biegłych rewidentów.

Jak wyjaśniła KRBR zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 Ustawy, Krajowa Rada Biegłych Rewidentów podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1-3. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne jak wyjaśniła KRBR pozostają punkty 2 i 3 zamieszczone w art. 5 ust. 2 ustawy, które były badane przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów.

Jak ustaliła KRBR poza sporem pozostają ustalenia dokonane przez KRBR w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, tj. że Strona dopuściła się czynu zabronionego polegającego na przestępstwie przeciwko wiarygodności dokumentów, przez co Strona wyczerpała swoim zachowaniem znamiona czynu opisanego w art. 271 § 1 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k. i za co została prawomocnie skazana (na podstawie art. 69 § 1 oraz art. 69 § 2 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności z zawieszeniem wykonania kary na 5 lat oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 200,00 zł).

W odniesieniu do czynu zarzucanego Stronie KRBR wskazała, że ewidentnie ma on umyślny charakter. Tego rodzaju surowa ocena KRBR jest uzasadniona tym bardziej, że chodzi o osobę wykonującą zawód zaufania publicznego, od której oczekuje się wysokiego poziomu etyczno-moralnego. KRBR wskazała, że trudno jest przypisać zachowaniu Strony - w kontekście popełnionego przestępstwa - przymioty takie jak uczciwość, szlachetność czy prawość.

Z. K. wniosła odwołanie od tej uchwały.

Skarżąca podnosiła, że w sytuacji, gdy biegły rewident uchybił swoim obowiązkom etycznym powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej – nie zaś pozbawiony prawa do wykonywania zawodu na skutek samoistnej uchwały KRBR. Zarzucił, że konkurencyjne stosowanie przepisów ustawy wobec możliwości zastosowania przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym jest nieprawidłowe.

Podniesiono, że wobec Strony powinno być wszczęte postępowanie dyscyplinarne w oparciu o przepisy rozdziału 4 uobr w szczególności przy uwzględnieniu przepisu art. 35 uobr, gdyż przypisany czyn miał mieć miejsce po wpisaniu Strony do rejestru biegłych rewidentów.

Komisja Nadzoru Audytowego rozpoznając ponownie sprawę wskazała, że Strona nie kwestionuje ustaleń organu pierwszej instancji, tj. KRBR, w zakresie skazania Strony prawomocnym wyrokiem za umyślne popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 271 § 1 i 3 k.k. Z tych też względów okoliczność skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3 uobr, należy uznać za udowodnioną.

Odnosząc się do poruszonej w odwołaniu okoliczności uniewinnienia Strony przez Sąd od innych zarzutów zawartych w akcie oskarżenia, organ podniósł, że kwestia ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej decyzji, gdyż nie mogła być przedmiotem zarzutu organu w kwestii utraty prawa do wykonywania zawodu biegłego rewidenta - tj. skreślenia lub pozostawienia w rejestrze biegłych rewidentów.

Odnosząc się do podniesionych przez Stronę w odwołaniu kwestii dotyczącej doniesienia skierowanego do Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, które zostało sporządzone przez osobę, która de facto nie jest w rzeczywistości Zawiadamiającym, organ podniósł, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się z urzędu (choć w uchwale KRBR błędnie przyjęto, że prowadzone było na wniosek Zawiadamiającego). Wskazano, że wniosek Zawiadamiającego stanowił podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu w związku z pozyskaniem informacji - zawiadomienia od Zawiadamiającego. Zawiadamiający nie był Stroną postępowania w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu, że uchwała została skierowana do osoby, która nie powinna być powiadomiona o jej treści, organ podniósł, że z uchwały KRBR wynika, że uchwała miała być doręczona Zawiadamiającemu, gdyż Zawiadamiającego wymieniono wśród podmiotów otrzymujących uchwałę KRBR. Jednakże faktycznie z akt sprawy wynika, że Zawiadamiający nie otrzymał wspomnianej uchwały KRBR. Z treści uchwały i przebiegu postępowania trudno dopatrzyć się, iż w rezultacie Zawiadamiający był traktowany jako strona postępowania w niniejszej sprawie. Umieszczenie Zawiadamiającego wśród podmiotów otrzymujących uchwałę KRBR było niewątpliwie błędem, jednakże w ocenie KNA błąd ten nie skutkował w stopniu, który by wpłynął na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia danych osobowych Strony przez przekazanie treści uchwały Zawiadamiającemu organ podniósł, że KNA nie jest właściwa do oceny tej kwestii w niniejszym postępowaniu. Niemniej treść uchwały Zawiadamiającemu nie została doręczona, a jedynie doręczono pismo z informacją o rozstrzygnięciu sprawy z dnia [...] kwietnia 2014 r., które to pismo zostało datowane po wydaniu zaskarżonej uchwały i które nie jest aktem administracyjnym w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z tym nie może być przedmiotem rozpatrzenia w wyniku odwołania.

Odnosząc się do okoliczności, że doniesienie Zawiadamiającego nie pochodziło od niego, na co Strona dołączyła stosowne protokoły przesłuchań, notatek urzędowych oraz postanowienia o umorzeniu postępowania, organ podniósł, że KRBR nie była uprawniona do podejmowania czynności badania tożsamości osoby zawiadamiającej wobec okoliczności, iż postępowanie wszczęte zostało z urzędu (w związku z przekazaniem pisma przez inny organ) i KRBR podjęła czynności w celu wyjaśnienia sprawy, w tym w związku z pozyskaniem informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowe pismo Zawiadamiającego nie stanowiło o istocie rozstrzygnięcia w uchwale, gdyż źródłem dokumentu mającym wpływ na istotę rozstrzygnięcia była informacja z KRK.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa art. 11 ust. 1 pkt 3 uobr poprzez jego zastosowanie jako podstawy wydania zaskarżonej uchwały i powiązanych w tym zakresie zarzutów, że w sytuacji, gdy biegły rewident uchybił swoim obowiązkom etycznym powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej – nie zaś pozbawiony prawa do wykonywania zawodu na skutek samoistnej uchwały KRBR, organ podniósł, że okoliczność skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe stanowi samoistną przesłankę skreślenia z rejestru biegłych rewidentów. Jednocześnie nie sposób w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem za umyślne popełnione przestępstwo rozpatrywać przedmiotową sprawę z pominięciem przesłanki nieposzlakowanej opinii i dawaniem rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta.

Z tych też względów w ocenie Komisji Nadzoru Audytowego zarzut, że konkurencyjne stosowanie przepisów ustawy wobec możliwości zastosowania przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym jest nieprawidłowe jest niezasadny. Postępowanie dyscyplinarne toczy się w oparciu o przepisy rozdziału 4 uobr w szczególności przy uwzględnieniu przepisu art. 35 uobr. Przypisany czyn miał co prawda miejsce po wpisaniu Strony do rejestru biegłych rewidentów jednakże dyspozycja przepisu art. 35 uobr nie pozostaje w sprzeczności z art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 1-3 uobr.

Organ podkreślił, że art. 12 uobr nie zawiera wyłączenia z postępowania administracyjnego w sytuacji wystąpienia przesłanki z art. 11 ust. 1 pkt 3 uobr. Zatem brak wspomnianego wyłączenia uprawniającego do prowadzenia postępowania w trybie postępowania dyscyplinarnego prowadzi do wniosku, że art. 12 uobr zawiera regulację szczególną w stosunku do przepisów rozdziału odnoszącego się do postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem organu trudno w tym względzie doszukiwać się priorytetu art. 35 i pozostałych dotyczących postępowania dyscyplinarnego i ewentualnej jego sprzeczności z art. 11 ust. 1 pkt 3 i art. 12 uobr, co dawałoby podstawę do konieczności stosowania w niniejszej sprawie reguł kolizyjnych na rzecz prymatu art. 35 i innych dotyczących postępowania dyscyplinarnego. Organ podkreślał, że sama Strona nie podnosi również wprost zarzutu, że art. 35 stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 11 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 2 pkt 1-3 i art. 12 uobr. Wobec jednoznacznej regulacji co do właściwości trybu postępowania w przedmiotowej sprawie trudno jest przyjąć argumentację Strony, gdyż Strona domaga się jedynie stosowania analogii do przepisów ustawy Prawo o adwokaturze. Zdaniem KNA brak jest przesłanki do zastosowania wspomnianej analogii.

KNA dokonując analizy przedmiotowej sprawy stwierdziła, iż wystąpiła przesłanka w wynikająca z art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3 Ustawy wobec czego rozstrzygnięcie KRBR należy uznać za prawidłowe, a argumenty Strony zawarte w odwołaniu uznać należy za bezzasadne. Trudno bowiem przyjąć, iż KRBR nie mogłaby skreślić z rejestru biegłych rewidentów Strony gdy posiadała jednoznaczne dowody na okoliczność, że Strona została skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że Strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.

Zgodnie z art. 271 § 1 k.k. funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Stosownie do § 3 jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Przestępstwo to jest przestępstwem umyślnym.

Dokonując literalnej wykładni przepisów art. 11 ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 Ustawy, organ doszedł do wniosku, iż sam fakt skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo, stanowi przesłankę do obligatoryjnego skreślenia biegłego rewidenta z rejestru biegłych rewidentów.

Organ zgodził się również z tym, że prawidłowo KRBR uznała, biorąc pod uwagę wszystkie dowody i okoliczności zebrane w sprawie, że rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta nie daje osoba - co prawda posiadająca wiedzę zweryfikowaną w trybie przewidzianym prawem - niemniej jednak, której postępowanie nie odpowiada przyjętym w społeczeństwie normom etycznym i moralnym, a której dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej i prywatnej składa się na wizerunek osoby zaufania publicznego. Ocena spełniania warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań danej osoby, o których można wnioskować wyłącznie na podstawie prezentowanej przez nią postawy etycznej i moralnej, a także z dotychczasowego sposobu jej postępowania, zwłaszcza zaś wykonywania pracy zawodowej.

Analiza postępowania Strony dokonywana według powyższych kryteriów doprowadziła Krajową Radę Biegłych Rewidentów do wniosku, że jej postawa etyczno-moralna i postępowanie w sferze aktywności zawodowej wskazują na to, że nie może ona być uznana za osobą cieszącą się nieposzlakowaną opinią i dającą rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta.

Wobec powyższego Komisja Nadzoru Audytowego uznała zaskarżoną uchwałę KRBR za prawidłową i utrzymała ją w mocy opisaną na wstępie decyzją.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła Z. K. (skarżąca).

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a., oraz naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 z późn. zm.) poprzez jego zastosowanie jako podstawy wydania zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi obszernie rozwinięto przytoczone wyżej zarzuty.

M.in. podnoszono, że uchwała KRBR została skierowana do osoby, która nie powinna być powiadomiona o jej treści, a nadto ujawniono dane osobowe skarżącej.

Skarżąca wywodziła, że w sytuacji, gdy biegły rewident uchybił swoim obowiązkom etycznym powinien zostać pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej - nie zaś pozbawiony prawa do wykonywania zawodu na skutek samoistnej uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów.

Zdaniem skarżącej art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o biegłych rewidentach znaleźć może zastosowanie jedynie w sytuacji, w której określona osoba została wpisana do rejestru biegłych rewidentów, pomimo że wcześniej dopuściła się czynu, który, gdyby został ujawniony na etapie postępowania w sprawie wpisu tej osoby do rejestru biegłych rewidentów, stanowiłby przeszkodę do dokonania wpisu do tego rejestru. Mając na uwadze, że w odniesieniu do takich osób postępowanie dyscyplinarne nie może zostać wszczęte, wydaje się, że samorząd zawodowy powinien mieć prawną możliwość usunięcia ich z rejestru biegłych rewidentów.

W swojej argumentacji skarżąca odwoływała się do Prawa o adwokaturze oraz orzecznictwa sądów administracyjnych.

Skarżąca podkreślała, że czyn przypisany biegłej rewident Z. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] miał mieć miejsce w dniu [...] września 1998 r., natomiast wymieniona wpisana jest do ewidencji biegłych rewidentów od dnia [...] lipca 1996 r. pod numerem [...].

W ocenie skarżącej wobec niej powinno być wszczęte postępowanie dyscyplinarne w oparciu o przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 z późn. zm.), w szczególności przy uwzględnieniu przepisu art. 35 wskazanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Audytowego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. 2012.270 j.t.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy uchwała Krajowej Rady Biegłych Rewidentów nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Skarżąca będąc biegłym rewidentem dopuściła się czynu określonego w art. 271 kodeksu karnego za co została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...].

Istota sporu sprowadza się do stanowiska skarżącej, iż powinna ona być pociągnięta do odpowiedzialności w trybie postępowania dyscyplinarnego, nie zaś skreślona z rejestru biegłych rewidentów w drodze samoistnej uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. 2015.1011 j.t., dalej ustawa o biegłych rewidentach) 1. Biegłym rewidentem jest osoba wpisana do rejestru biegłych rewidentów.

2. Do rejestru biegłych rewidentów, zwanego dalej "rejestrem", może być wpisana osoba fizyczna spełniająca następujące warunki:

1) korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2) ma nieposzlakowaną opinię i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o biegłych rewidentach Krajowa Rada Biegłych Rewidentów podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru w przypadku:

1) śmierci biegłego rewidenta;

2) wystąpienia biegłego rewidenta z samorządu biegłych rewidentów;

3) niespełniania któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1-3;

4) nieuiszczania składek członkowskich za okres dłuższy niż rok;

5) prawomocnego orzeczenia o wydaleniu z samorządu biegłych rewidentów.

2. Krajowa Rada Biegłych Rewidentów może odmówić podjęcia uchwały o skreśleniu z rejestru z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 2, jeżeli przeciwko biegłemu rewidentowi toczy się postępowanie dyscyplinarne.

Zdaniem Sądu z prostej językowej wykładni art. 11 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach wynika, że jeżeli biegły rewident zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe Krajowa Rada Biegłych Rewidentów podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru. Uchwała ta ma zatem charakter związany w sytuacji niespełniania przez biegłego rewidenta przesłanki określonej w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach.

Argumentacje tę wzmacnia treść ust. 2 art. 11, który wprost wskazuje, że Krajowa Rada Biegłych Rewidentów może odmówić podjęcia uchwały o skreśleniu z rejestru, ale jedynie w sytuacji wystąpienia biegłego rewidenta z samorządu biegłych rewidentów, jeżeli przeciwko biegłemu rewidentowi toczy się postępowanie dyscyplinarne.

W ocenie Sądu nie jest zatem zasadna argumentacja skarżącej wskazująca na konieczność przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 5 ustawy o biegłych rewidentach wydalenie z samorządu biegłych rewidentów jest jedną z kar dyscyplinarnych. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 11 ust. 1 pkt 5 prawomocne orzeczenie o wydaleniu z samorządu biegłych rewidentów jest odrębną przesłanką podjęcia uchwały o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru od przesłanki wymienionej w punkcie 3.

Zasadnie zatem Krajowa Rada Biegłych Rewidentów po powzięciu i zweryfikowaniu wiadomości o skazaniu Z. K. prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo podjęła uchwałę o skreśleniu jej z rejestru biegłych rewidentów.

Jednocześnie Sąd zauważa, że wywody co do nieposzlakowanej opinii i dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta przez skarżącą stanowiły nadmiarowe ustalenia organów wobec ustalenia istnienia przesłanki wymienionej w art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 3 5 ustawy o biegłych rewidentach. Ustalenia te nie wpływają jednak na trafność podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż bez znaczenia w sprawie pozostaje kto skierował od organu zawiadomienie o fakcie skazania Z. K. Fakt ten został przez organ prawidłowo zweryfikowany przez zwrócenie się do Krajowego Rejestru Karnego. Jednocześnie osoba, która złożyła zawiadomienie nie stała się uczestnikiem postępowania. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że postępowanie to toczyło się z urzędu, mimo, że w uzasadnieniu uchwały KRBR błędnie wskazano, że wpłynął wniosek w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta.

Uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy nie wynika także aby przedmiotowa uchwała KRBR została doręczona osobie, która zawiadomiła organ o okoliczności skazania skarżącej. Ocena ewentualnego naruszenia ochrony danych osobowych skarżącej nie była przedmiotem ocenianego przez Sąd postępowania, na co trafnie zwróciła uwagę Komisja Nadzoru Audytowego.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.