Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 192/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2018 roku numer [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., którą odmówiono zmiany decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i która to decyzja (o warunkach zabudowy) została utrzymana w mocy przez SKO w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2015 r.

Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wójt Gminy G. ustalił A. Z. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej: rozbudowie (w tym rozbiórce istniejącej stodoły) istniejącego budynku inwentarskiego do wielkości obsady 39 DJP, w systemie bezściółowym, z wewnętrznym zbiornikiem o pojemności 429 m3 na płynne odchody zwierzęce zlokalizowanym pod oborą oraz budowę silosu na pasze suche o pojemności 26 ton, na terenie obejmującym część działki nr [...], położonym we wsi K. gm. G. przy granicy z działkami nr [...]. Określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Na mapie wskazano linie rozgraniczające teren inwestycji.

Decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. została uchylona przez SKO w Ł. decyzją z dnia [...] września 2014 r., jednakże rozstrzygnięcie SKO zostało uchylone przez WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie II SA/Bk 1113/14. Sąd zalecił Kolegium przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie. W następstwie powyższego wyroku SKO w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] lipca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy i wskazało, że z uwagi na wielkość gospodarstwa rolnego wnioskodawcy (przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie) zbędna jest analiza urbanistyczna w zakresie ustalenia przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa, natomiast w pozostałym zakresie decyzja odpowiada prawu. Kolegium wskazało, że spór o stosunki wodne toczący się między wnioskodawcą a jego sąsiadem będzie rozstrzygnięty w odrębnym postępowaniu, którego wynik nie ma znaczenia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2015 r. w sprawie II SA/Bk 479/15 WSA w Białymstoku oddalił skargę od decyzji SKO z dnia [...] maja 2015 r. Uzasadnienia wyroku nie sporządzano.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. A. Z. wystąpił o zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o warunkach zabudowy. Oświadczył, że zamiast rozbudowy istniejącego budynku inwentarskiego w systemie bezściółowym z wewnętrznym zbiornikiem zlokalizowanym pod oborą zamierza zrealizować rozbudowę tego budynku w takiej samej obsadzie ale w systemie ściółowym. Wniosek powyższy w pierwszej instancji został załatwiony decyzją Wójta Gminy G. z dnia [...] maja 2016 r. poprzez jego uwzględnienie, jednakże SKO w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. uchyliło tę decyzję i umorzyło postępowanie w przedmiocie zmiany ze wskazaniem, że w pierwszej instancji administracyjnej powinien rozpoznać sprawę organ wyższej instancji nad Wójtem. Skarga od decyzji SKO z dnia [...] lipca 2016 r. została uwzględniona i wyrokiem z dnia 27 października 2016 r. w sprawie II SA/Bk 569/16 WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie II OSK 2865/16 skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku uwzględnił, uchylił ten wyrok i oddalił skargę. Potwierdził stanowisko SKO, zgodnie z którym właściwym do rozpoznania sprawy zmiany decyzji o warunkach zabudowy jest w pierwszej instancji SKO w Ł.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. A. Z. po raz kolejny wystąpił o zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o warunkach zabudowy. Wskazał, identycznie jak we wniosku z dnia [...] marca 2014 r., że zamierza zrealizować rozbudowę budynku inwentarskiego do wielkości obsady 39 DJP, w systemie ściółowym oraz budowę silosu na pasze suche o pojemności 26 ton, na terenie obejmującym część działki nr [...], położonym we wsi K. gm. G., przy granicy z działkami nr [...].

SKO w Ł. rozpoznając ten wniosek jako organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) odmówiło dokonania zmiany. Wskazało, że żądanie zmiany w trybie art. 155 K.p.a. decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalne, bowiem decyzja ta nie jest wydawana w ramach tzw. luzu decyzyjnego wynikającego z uznaniowości, a tylko do takich decyzji tryb z art. 155 K.p.a. ma zastosowanie. Warunki zabudowy, jak wywiodło SKO, ustalane są na podstawie przepisów planistycznych, które w tym zakresie ściśle i bezwzględnie wiążą organ określający parametry zabudowy. Projekt decyzji sporządza osoba o specjalnych kwalifikacjach (art. 60 ust. 4 w związku z art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: ustawa planistyczna), na podstawie analizy urbanistycznej obszaru wokół terenu inwestycji celem ustalenia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, stosownie do zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej). Wyniki analizy stanowią później załącznik do warunków zabudowy. Analiza urbanistyczna stanowi podstawowy materiał dowodowy. Tak też, na podstawie stosownej analizy urbanistycznej, została zdaniem SKO wydana decyzja o warunkach zabudowy, o której zmianę wystąpił inwestor. Jak wskazało SKO, "To w analizie na podstawie charakterystyki parametrów zabudowy terenu sąsiedniego określone zostały wymagania dla budynku inwentarskiego, w tym objęty żądaniem zmiany wymóg zabudowy zagrodowej w systemie bezściółowym z wewnętrznym zbiornikiem pojemności 429 m3 na płynne odchody zwierzęce zlokalizowane pod oborą". Jak wskazało SKO, w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pogląd, iż przepis art. 155 K.p.a. nie może mieć zastosowania do decyzji tzw. związanych, zaś taką jest decyzja o warunkach zabudowy, która jest wydawana wyłącznie w przypadku spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy planistycznej. Skoro zatem określenie wymagań dla zabudowy objętej pierwotnym wnioskiem, zdaniem SKO, w tym określenie systemu bezściółowego, nastąpiło w oparciu o normy prawne bezwzględnie obowiązujące, nie jest dopuszczalne uznaniowe wprowadzenie zmiany dla któregokolwiek z wymagań, uzasadnione wyłącznie interesem inwestora. Taka zmiana nastąpiłaby bowiem w oderwaniu od wynikającej z przepisów szczególnych procedury ich ustalania. SKO powołało się na stanowisko sformułowane w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie II SA/Bk 75/14 wydanym w podobnej sprawie.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył A. Z., który wskazał, że zmiana o którą wnosił dotyczy wyłącznie systemu utrzymywania zwierząt i nie wpływa na zmianę warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Jest jedynie zmianą rozwiązania architektoniczno – budowlanego przyjętego w projektowanej rozbudowie budynku inwentarskiego. Wskazał, że niezrozumiały jest dla niego sposób interpretowania K.p.a., a w szczególności art. 155 tej ustawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. SKO w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że według dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych tryby zmiany decyzji uregulowane w art. 154 i 155 K.p.a. nie mogą być stosowane w stosunku do tzw. decyzji związanych, a jedynie do decyzji opartych na tzw. konstrukcji uznania administracyjnego. Dlatego żądanie zmiany decyzji rozpoznawanej w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne, bowiem parametry inwestycji, w tym system bezściółowy z wewnętrznym zbiornikiem, zostały określone na podstawie przeprowadzonej przez uprawnionego architekta analizy urbanistycznej, a wyniki analizy stały się integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest zatem uznaniowe wprowadzanie zmiany dla któregokolwiek w ten sposób ustalonych wymagań, uzasadnione wyłącznie interesem inwestora. Niezależnie od powyższego SKO wskazało, że nie została spełniona przesłanka zgody stron postępowania na zmianę decyzji o warunkach zabudowy, bowiem inwestor nie tylko nie przedłożył tej zgody, ale sprzeciw na zmianę decyzji o żądanej przez wnioskodawcę treści wyraziła jedna ze stron postępowania, tj. B. K. Także wskazano, że skarżący we wniosku inicjującym postępowanie w przedmiocie zmiany warunków zabudowy w żaden sposób nie wskazał jak za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i na czym miałyby one polegać w tym konkretnym przypadku.

Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2018 r. złożył do sądu administracyjnego A. Z., który zarzucił naruszenie art. 6, 7, 9, 10, 11, 12, 35, 64 i 80 K.p.a. Skarżący wskazał, że Kolegium nie sprawdziło kompletności i poprawności jego wniosku o zmianę decyzji, ograniczono się jedynie wskazania, że jego wniosek jest lakoniczny i nie wykazuje słuszności jego interesu i interesu społecznego, nie poinformowano go o prawie stron do czynnego udziału w postępowaniu, nie wykazano, że zmiana sposobu utrzymywania zwierząt z systemu bezsciółowego na system ściółowy ma wpływ na zmianę parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu. W jego ocenie, taka zmiana przyczynia się do poprawy dobrostanu zwierząt a także do ograniczenia szkodliwego wpływu nawozów naturalnych na środowisko. Wskazał, że po zastosowaniu systemu ściółkowego liczba DJP w jego przypadku ulegnie zmniejszeniu. Wywodził, że do zmiany decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. niezbędna jest zgoda strony wnioskującej o zmianę. Niezależnie jednak od tego, jak wskazał, nieprawdą jest, jakoby w sprawie wpłynął sprzeciw do wydania decyzji zmieniającej. Wskazał, że organ nie przeprowadził należycie postępowania, naraził go na straty nie tylko finansowe, co podważa zaufanie do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wniosek z dnia [...] sierpnia 2016 r. o zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o warunkach zabudowy nie wskazywał trybu zmiany, zaś SKO rozpoznało go w trybie art. 155 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Zdaniem sądu, prawidłowo wdrożono tryb zmiany z art. 155 K.p.a., bowiem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją, na mocy której strona nabywa prawo, tj. prawo do wykazywania, że ustalona w warunkach zabudowy inwestycja może być, na określonych w tej decyzji warunkach, na danym terenie realizowana.

Jednakże zastosowanie przepisu art. 155 K.p.a. w tej konkretnej sprawie nastąpiło z jego naruszeniem, a także z naruszeniem niezbędnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 K.p.a.) i zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.).

Przede wszystkim z regulacji art. 155 K.p.a. wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: 1). istnienie decyzji ostatecznej, 2) za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, 3) zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, 4) brak przeciwwskazań w przepisach szczególnych.

Istotnie, tak jak wskazuje SKO, w orzecznictwie sądów administracyjnych formułowane są poglądy, zgodnie z którymi skoro decyzja o warunkach zabudowy jako wydawana w oparciu o normy bezwzględnie obowiązujące, to nie podlega zmianie na podstawie art. 155 K.p.a. uzasadnionej interesem inwestora (vide wskazane przez SKO wyroki w sprawach: VI SA/Wa 1614/08 z dnia 4 listopada 2008 r., II OSK 232/06 z dnia 28 stycznia 2007 r., czy wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 75/14 z dnia 27 maja 014 r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Ta linia orzecznictwa na poziomie Naczelnego Sądu Administracyjnego uległa jednak zasadniczej zmianie w ostatnich latach i kierunek tej zmiany skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. A mianowicie wskazuje się obecnie, że decyzja o warunkach zabudowy może podlegać zmianie w trybie art. 155 K.p.a., o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem ściśle i bezwzględnie decyzją związaną, bowiem przepisy o jej wydawaniu przewidują dla organu pewne możliwości decyzyjne, zaś przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 K.p.a., są regulacje zawarte w ustawie planistycznej, w szczególności w art. 61 (vide wyroki NSA z dnia: 4 stycznia 2012 r., II OSK 828/11; 3 grudnia 2010 r., II OSK 1725/09; 7 marca 2014 r., II OSK 2455/12; 22 października 2015 r., II OSK 399/14; 26 czerwca 2015 r., II OSK 2873/13, CBOSA). Mając to na uwadze należy wskazać, że kategoryczna odmowa zmiany w trybie art. 155 K.p.a. wydanej w dniu 29 lipca 2014 r. decyzji o warunkach zabudowy jest nieprawidłowa.

Przede wszystkim należy zauważyć następujący fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji: "To w analizie na podstawie charakterystyki parametrów zabudowy terenu sąsiedniego określone zostały wymagania dla budynku inwentarskiego, w tym objęty żądaniem zmiany wymóg zabudowy zagrodowej w systemie bezściółowym z wewnętrznym zbiornikiem pojemności 429 m3 na płynne odchody zwierzęce zlokalizowane pod oborą". Jak wskazało SKO, skoro określenie wymagań dla zabudowy objętej wnioskiem nastąpiło w oparciu o normy bezwzględnie obowiązujące, to wyłączona jest swoboda zmiany w tym zakresie motywowana wyłącznie wnioskiem inwestora.

Z powyższym ustaleniem i oceną nie sposób się zgodzić.

W uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy zapisano w sposób następujący: "realizacja zamierzenia objętego wnioskiem jest w świetle przepisów ustawy uzupełnieniem istniejącej zabudowy zagrodowej lecz nie jest połączona ze zmianą sposobu użytkowania istniejących budynków, nie stanowi więc nowej zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponadto ponieważ powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z przedmiotową zabudową, wynosząca 32, 28 ha, przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie G. (20, 56 ha), zgodnie z art. 61 ust. 4 nie stosuje się do tej zabudowy zagrodowej przepisów ust. 1 pkt 1, zatem zamierzenie nie wymaga analizy w celu określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu". To wskazuje, zdaniem sądu wbrew twierdzeniom SKO z zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji, że wszechstronnej analizy urbanistycznej nie przeprowadzono.

Po wtóre, co prawda w decyzji o warunkach zabudowy ustalono linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej i sposób usytuowania ściany budynku w stosunku do bocznych granic działek, jak też załącznikiem do tej decyzji jest dokument zatytułowany "Wyniki analizy", jednakże podkreślono w nim, że nie obowiązywała w sprawie zasada dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej). Także treść tego dokumentu wskazuje, że nie była przeprowadzona analiza w kontekście zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej) i zgodnie z wymaganiami rozporządzenia w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. "Wyniki analizy" dotyczą opisu możliwego sposobu zrealizowania nowej inwestycji (rozbudowy budynku inwentarskiego), tj. wpasowania jej w budynek już istniejący na działce inwestycyjnej i nie stanowią analizy urbanistycznej, o której mowa w ww. rozporządzeniu. Jedynie zawarte w tym dokumencie stwierdzenie, iż "takie usytuowanie budynków w stosunku do bocznych granic działek jest m.in. we wsi K. powszechne" mogłoby sugerować, że analizowano sąsiedztwo, jednakże z żadnych innych fragmentów "Wyników analizy" czy treści decyzji o warunkach zabudowy nie wynika, aby ustalenie warunków zabudowy tej konkretnej inwestycji było wynikiem analizy urbanistycznej odnoszącej się do zachowania zasady dobrego sąsiedztwa.

Po trzecie, brak przeprowadzenia analizy urbanistycznej, właśnie z uwagi na nieobowiązywanie zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 61 ust. 4 ustawy planistycznej) wprost potwierdziło SKO w Ł. w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję o warunkach zabudowy, od której to decyzji SKO tutejszy sąd oddalił skargę wyrokiem w sprawie II SA/Bk 479/15.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że błędnie SKO w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej i decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] stycznia 2018 r. przyjęło, że parametry, sposób zabudowy rozbudowanym budynkiem inwentarskim oraz system przetrzymywania zwierząt wynika z przeprowadzonej do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2014 r. analizy urbanistycznej. Zdaniem sądu, powyższe elementy, a w szczególności sposób przetrzymywania zwierząt i gromadzenia wynikających z tego tytułu odpadów (system bezściółkowy z zamkniętym zbiornikiem pod budynkiem inwentarskim) nie wynikał z analizy urbanistycznej (nie był determinowany zasadą dobrego sąsiedztwa), ale był skutkiem uwzględnienia wniosku inwestora w wyniku niestwierdzenia pozostałych przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy planistycznej. A zatem obecnie zgłoszone żądanie zmiany systemu przetrzymywania zwierząt (z bezściółkowego ze zbiornikiem na system ściółkowy bez zbiornika) może podlegać zmianie, jeśli nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne oraz wola pozostałych stron postępowania, a więc jeśli zostaną spełnione pozostałe elementy wydania pozytywnej decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. Tych jednak nie ustalono w sposób, który uzasadniałby wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Odnośnie pozostałych elementów wskazać trzeba, że nie ma racji skarżący, iż w postępowaniu o zmianę decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. wystarczająca jest zgoda wyłącznie inwestora. Nie ulega wątpliwości, że decyzja zmieniająca warunki zabudowy dotyczy interesu prawnego wszystkich stron postępowania mających ten przymiot w postępowaniu, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie. Oznacza to konieczność uzyskania zgody wszystkich osób (podmiotów) uczestniczących w postępowaniu dotyczącym danej sprawy. Zgoda ta powinna zostać wyrażona jednoznacznie przed wydaniem w trybie tego przepisu decyzji zmieniającej – nie może być dorozumiana bądź domniemana (vide wyrok z dnia 22 października 2015 r., II OSK 399/14, CBOSA).

Przyznać należy natomiast rację skarżącemu, że nie ma odniesienia w materiale dowodowym sprawy ustalenie SKO o wniesieniu sprzeciwu przez jedną ze stron postępowania, tj. B. K. Istotnie, pisemny sprzeciw tej osoby znajduje się w aktach administracyjnych na k. 402, jednakże został on złożony w dacie [...] września 2016 r. i do poprzedniego postępowania o zmianę warunków zabudowy, zakończonego prawomocnie wyrokiem NSA z dnia 8 listopada 2017 r. W sprawie niniejszej takiego wniosku wyrażającego sprzeciw nie wniesiono, zaś organ – nie przerzucając obowiązku uzyskania zgody na zmianę decyzji na stronę wnioskującą – powinien był o oświadczenia w sprawie zgody wystąpić do stron postępowania. Sąd dostrzega przy tym, że sprzeciw z dnia [...] września 2016 r. czasowo zbiegł się z faktem złożenia w sierpniu 2016 r. kolejnego wniosku o zmianę decyzji o warunkach zabudowy oraz że niewystąpienie przez SKO do pozostałych stron postępowania o wyrażenie zgody na zmianę decyzji mogło być skutkiem przyjęcia określonej koncepcji zastosowania art. 155 K.p.a., jednakże okoliczności te nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy i negatywną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Sprzeciw nosi datę wrześniową roku 2016, zaś zaskarżona decyzja wydana została w lutym 2018 r., a więc po półtora roku. Dlatego obowiązkiem organu było wystąpienie o oświadczenie w sprawie zgody do wszystkich stron postępowania.

Rację ma również skarżący, zdaniem którego nietrafnie zarzucono mu brak wykazania jego interesu i interesu społecznego oraz lakoniczność wniosku. Zdaniem sądu, organ powinien występować o wyjaśnienie w tym zakresie do strony wnioskującej o zmianę w trybie art. 155 K.p.a., jeśli dostrzega braki w sformułowaniu wniosku odnośnie tych okoliczności. W skardze zaś podniesiono, że wnioskowana zmiana jest zmianą korzystniejszą dla inwestora oraz dla otoczenia, co wskazuje na istnienie uzasadnionego interesu strony i interesu społecznego.

Reasumując, z naruszeniem art. 155 K.p.a. odmówiono dokonania zmiany decyzji o warunkach zabudowy w sprawie niniejszej błędnie ustalając, iż element warunków zabudowy objęty wnioskiem o zmianę wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących wykluczających w tym konkretnym przypadku dokonanie wnioskowanej zmiany. Nastąpiło to również bez ustalenia czy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne oraz zgoda pozostałych stron postępowania. Z uwagi na to, że powyższe uchybienia mogą mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, ponowna ich ocena powinna nastąpić z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania, co wymaga uchylenia decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kolegium uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu oraz się do niej zastosuje, w tym uzupełni materiał dowodowy w sposób wyżej wskazany.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, bowiem skarżący wniosku o zwrot kosztów nie złożył w postępowaniu przed sądem. Pouczenie o możliwości złożenia takiego wniosku znajdowało się natomiast w piśmie przewodnim z dnia 23 marca 2018 r., przy którym doręczono odpis odpowiedzi na skargę (k. 12).