Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1310/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi I. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok na poczet zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego z przychodów z innych źródeł za 2007 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO POSTANOWIENIEM Z DNIA 22 MAJA 2013 R. DOKONAŁ ZALICZENIA NADPŁATY (Z DNIA 30 KWIETNIA 2013 R.) Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2012 R. POWSTAŁEJ U I. G. W KWOCIE 987,00 ZŁ NA POCZET ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ Z TYTUŁU ZRYCZAŁTOWANEGO PODATKU DOCHODOWEGO Z PRZYCHODÓW Z INNYCH ŹRÓDEŁ ZA 2007 R. W KWOCIE 659,00 ZŁ (NALEŻNOŚĆ GŁÓWNA) ORAZ ODSETKI ZA ZWŁOKĘ OD TEJ ZALEGŁOŚCI W KWOCIE 328,00 ZŁ. W UZASADNIENIU TEGO POSTANOWIENIA ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WSKAZAŁ, ŻE OD TYCH ZALEGŁOŚCI WYŁĄCZONY ZOSTAŁ OKRES W NALICZANIU ODSETEK OD DNIA 29 MARCA 2007 R. DO 14 MARCA 2009 R.

I. G. NIE ZGADZAJĄC SIĘ Z POWYŻSZYM ROZSTRZYGNIĘCIEM ZŁOŻYŁA ZAŻALENIE NA POSTANOWIENIE NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 22 MAJA 2013 R. WNOSZĄC O UCHYLENIE W CAŁOŚCI POSTANOWIENIA I UMORZENIE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE. W ZAŻALENIU TYM STRONA WSKAZAŁA, ŻE POSTANOWIENIE Z DNIA 22 MAJA 2013 R. NARUSZA NIŻEJ WYMIENIONE PRZEPISY:

I. PRZEPISY POSTĘPOWANIA W STOPNIU MAJĄCYM ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TO JEST:

1. ART. 145 § 1 I § 2 W ZWIĄZKU Z ART. 123 § 1 I ART. 137 § 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ - POPRZEZ NIESKUTECZNE DORĘCZENIE POSTANOWIENIA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI BEZPOŚREDNIO NA ADRES STRONY, ZAMIAST NA ADRES USTANOWIONEGO W SPRAWIE PEŁNOMOCNIKA,

2. ART. 62 § 1 I § 4 ORAZ ART. 55 § 2 W ZWIĄZKU ART. 76 § 1, ART. 76 A § 1, ART. 54 § 1 PKT 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ - POPRZEZ BŁĘDNE ZASTOSOWANIE POLEGAJĄCE NA NIEPRAWIDŁOWYM ZALICZENIU NADPŁATY NA POCZET WW. ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ I ODSETEK ZA ZWŁOKĘ, PODCZAS GDY NADPŁATA POWINNA BYĆ ZWRÓCONA ZGODNIE Z WNIOSKIEM ZAWARTYM W ZEZNANIU PODATKOWYM PIT-37 ZA 2012 R.,

3. ART. 217 § 1 I § 2 W ZW. Z ART. 210 § 4 W ZW. Z ART. 219 ORDYNACJI PODATKOWEJ - POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ICH ZASTOSOWANIE POLEGAJĄCE NA SPORZĄDZENIU NIEPRAWIDŁOWEGO ROZSTRZYGNIĘCIA I BRAKU UZASADNIENIA,

II. PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY TO JEST:

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 28 ust. 2 i ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego, na poczet którego dokonano zaliczenia nadpłaty.

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 maja 2013 r.

Pełnomocnik działający w imieniu I. G. pismem z dnia 13 września 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2013 r.

Do przedmiotowej skargi pełnomocnik strony skarżącej załączył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 25 września 2012 r. wraz z uwierzytelnionym odpisem dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty i argumentację zażalenia dodatkowo wskazując, iż zobowiązanie za 2007 r., uległo przedawnieniu.

Dyrektor Izby Skarbowej - oceniając ponownie zebrany materiał dowodowy podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i jednocześnie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynikało, że w dniu 30 kwietnia 2013 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (PIT-37), w którym podatnik I. G. wykazała nadpłatę 987,00 zł.

Organy podatkowe ustaliły również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 10 grudnia 2012 r. wydał decyzję, którą określił I. G. wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego w kwocie 20.344,00 zł. Od decyzji tej wniesione zostało odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i orzekł o obniżeniu wysokości przedmiotowego zobowiązania z kwoty 20,344,00 zł do kwoty 10.567,00 zł. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r., w sprawie I SA/Gd 1098/13 WS A w Gdańsku oddalił skargę podatniczki na tę decyzję.

Istotne dla niniejszej sprawy jest także to, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 10 grudnia 2012 r.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji z dnia 10 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej - postanowieniem z dnia 22 lutego 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 10 grudnia 2012 r.

W konsekwencji powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 11 grudnia 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy nr SM 2/10142/12.

Na podstawie tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia prawa majątkowego w postaci wynagrodzenia podatniczki zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2012 r.

Z akt sprawy wynika, że pracodawca dokonał odbioru ww. zawiadomienia w dniu 14 grudnia 2012 r., a podatnik I. G. w dniu 31 grudnia 2012 r.

Należy się zgodzić z organem podatkowym, że czynność, o której mowa wyżej spowodowała skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nieprawomocnym wyrokiem sygn. akt I SA/Gd 583/13 z dnia 23 lipca 2013 r. - uchylił zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2012 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2012 r. Wyrokiem tym Sąd określił także, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.

Na karcie kontowej podatniczki na dzień 22 maja 2013 r. widniała zaległość podatkowa w zryczałtowanym podatku dochodowym z przychodów z innych źródeł za 2007 r. (wynikająca z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 10 grudnia 2012 r., której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności) oraz nadpłata (w kwocie 987,00 zł) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-37 za 2012 r. - co spowodowało, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał zasadnie zaliczenia powstałej nadpłaty na zaległość podatkową - zgodnie z brzmieniem art. 76a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Dla uzasadnienia powyższego stanowiska przypomnieć należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Powyższe przepisy stanowią jednoznacznie, że przy jednoczesnym zaistnieniu nadpłaty oraz zaległości podatkowej, czynnością organu podatkowego wykonywaną z urzędu jest dokonanie zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika bądź bieżące jego zobowiązania.

Stosownie natomiast do treści art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych organ podatkowy wydaje postanowienie. Na postanowienie to służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 ustawy stosuje się odpowiednio.

Zatem, jeżeli zaliczona kwota nadpłaty nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, kwotę nadpłaty zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu zaliczenia nadpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, kwotę nadpłaty zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania należy zaliczyć nadpłatę.

Wiadomym jest, iż z chwilą powstania nadpłaty podatnik staje się wierzycielem organu podatkowego. W niniejszej sprawie brak jest dyspozycji podatnika w kwestii zaliczenia nadpłaty wykazanej przez skarżącą w zeznaniu PIT-37 za 2012 r.

Podatnik nie ma pełnej swobody w dysponowaniu nadpłatą w sytuacji, gdy jednocześnie posiada on zaległości podatkowe. W takiej bowiem sytuacji organ podatkowy działając z urzędu, dokonuje zaliczenia powstałej nadpłaty na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności - wydając jednocześnie w tym zakresie stosowne postanowienie - zgodnie z art.76a § 1 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 123 § 1 i art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej -poprzez doręczenie postanowień wydanych w niniejszej sprawie bezpośrednio na adres podatnika, zamiast na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego R. J. wskazać należy, że z przepisu art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa (...). Zgodnie z art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej, w zakresie nieuregulowanym w § 1 - 3a stosuje się przepisy prawa cywilnego. Przepisy art. 145 Ordynacji podatkowej przewidują z kolei, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi (§ 1). Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2).

W świetle przepisów art. 136 i art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnika niewątpliwie obciąża obowiązek złożenia do akt postępowania dokumentu udzielonego mu pełnomocnictwa. Innymi słowy to pełnomocnik strony musi wykazać organowi, że strona go umocowała do działania. Z brzmienia art. 137 § 3 zdanie 1 Ordynacji podatkowej wynika bowiem jednoznacznie, iż pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres.

Nie ulega zatem wątpliwości, że zgodnie z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnik dołącza oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy.

Przez akta, o których mowa w przepisie art. 137 § 3 powołanej ustawy, nie można zdaniem tut. organu, rozumieć akt prowadzonych przez organ podatkowy różnych postępowań, lecz akta konkretnego postępowania podatkowego albo kontroli podatkowej.

W aktach niniejszej sprawy brak jest pełnomocnictwa do reprezentowania strony w tym postępowaniu. Brak oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, na które powołuje się strona spowodował, że organ pierwszej instancji prawidłowo skierował do strony postanowienie w sprawie zaliczenia jej nadpłaty na poczet jej zaległości podatkowej. Także zażalenie wniesione zostało bezpośrednio przez stronę postępowania, a brak dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu spowodował, że organ zażaleniowy nie miał podstaw, żeby zaskarżone postanowienie z dnia 22 sierpnia 2013 r. skierować na inny adres niż strony.

W świetle powyżej opisanych okoliczności zauważyć należy, że w niniejszym przypadku nie można przyjąć, że naruszone zostały przepisy, na które powołuje się strona. Powyższe też oznacza, że w sprawie nie można mówić o nieskutecznym doręczeniu postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji. Adresat przesyłki I. G. w dniu 3 czerwca 2013 r. dokonała jej odbioru, a już w dacie 5 czerwca 2013 r. wniosła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 22 maja 2013 r. Natomiast postanowienie drugiej instancji z dnia 22 sierpnia 2013 r. doręczone zostało I. G. w dniu 6 września 2013 r., a skarga wniesiona została przez R. J. na podstawie pełnomocnictwa dołączonego do skargi wniesionej pismem z dnia 13 września 2013 r. (nadanym w placówce pocztowej w tej samej dacie).

Z kolei odnosząc się do naruszenia przepisów art. 239 a w związku art. 62 § 1 § 4, art. 55 § 2 w związku z art. 76 i art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez w ocenie pełnomocnika strony błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę wynikającej z decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2012 r., której zdaniem strony nieprawidłowo nadano rygor natychmiastowej wykonalności w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w dacie powstania nadpłaty, tj. 30 kwietnia 2013 r., jak też w dacie wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 22 maja 2013 r. w obiegu prawnym funkcjonowało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 lutego 2013 r., którym tenże organ podatkowy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 10 grudnia 2012 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 10 grudnia 2012 r. W konsekwencji powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego - w dniu 11 grudnia 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...].

Na podstawie tego tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia prawa majątkowego w postaci wynagrodzenia podatniczki. Okoliczności wykazane powyżej (zwłaszcza nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2012 r.) uprawniały organ pierwszej instancji do dokonania zaliczenia nadpłaty z dnia 30 kwietnia 2013 r. na poczet jej zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z przychodów z innych źródeł za 2007 r.

Nie ma wątpliwości, że w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2012 r. stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w nieprawomocnym wyroku sygn. akt I SA/Gd 583/13 z dnia 23 lipca 2013 r. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej od tego wyroku wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie wiadomym jest, że przed datą wydania przez Sąd nieprawomocnego wyroku, o którym mowa wyżej Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 13 czerwca 2013 r. wydał decyzję, którą uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i orzekł o obniżeniu wysokości przedmiotowego zobowiązania z kwoty 20.344,00 zł do kwoty 10.567,00 zł. Tym samym zaległość, na poczet której dokonano zaliczenia nadpłaty w kwocie 987,00 zł na dzień dokonania przez organ drugiej instancji przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika z ostatecznej decyzji, której uprzednio nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zatem w ocenie Sądu nie można zgodzić się pełnomocnikiem strony, że w sprawie w dniu wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 22 maja 2013 r. doszło do naruszenia przepisów art. 239 a w związku art. 62 § 1 § 4, art. 55 § 2 w związku z art. 76 i art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca powołała się na nieistniejące zobowiązanie podatkowe za 2007 r., na poczet którego dokonano zaliczenia nadpłaty za 2012 r., a które w jej ocenie przedawniło się.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, iż stosownie do treści przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Przy czym, termin przedawnienia, o którym mowa wyżej może ulec przedłużeniu w wyniku wystąpienia okoliczności skutkujących zawieszeniem lub przerwą jego biegu.

Natomiast § 4 art. 70 ww. ustawy stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W niniejszym przypadku w dniu 14 grudnia 2012 r. zastosowany został skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego w postaci wynagrodzenia podatniczki, o którym podatniczka została powiadomiona w dniu 31 grudnia 2012 r., co spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

Wprawdzie jak podnosi pełnomocnik skarżącej w skardze postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia 11 grudnia 2012 r. zostało umorzone postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r., jednakże należy zauważyć, iż jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych "uchylenie tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzono postępowanie egzekucyjne, nie działa wstecz (jak ma to miejsce w przypadku stwierdzenia nieważności) i nie unicestwia materialnego skutku, tj. przerwania biegu przedawnienia, wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną w myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej" - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 1680/10 z dnia 7 marca 2012 r. Pogląd taki wywiódł także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku w sprawie I SA/Gd 1098/13, w którym oddalił skargę od decyzji z 13 czerwca 2013 r.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonując zaliczenia nadpłaty (postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r.) na zaległości podatkowe nie dokonuje oceny prawidłowości rozstrzygnięć zapadłych w sprawie poprzedzającej wydanie postanowienia. Postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe odzwierciedla jedynie czynności księgowe dokonane w tym zakresie na podstawie istniejących w sprawie rozstrzygnięć i dokonanych ustaleń bez możliwości ich zmiany na tym etapie postępowania.

Postanowienie wydane na podstawie wymienionego przepisu odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76 a § 1 Ordynacji podatkowej. Ma ono charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowej, jednakże - skoro jego istotą jest zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej to - w momencie jego wydania te dwa elementy (nadpłata i zaległość) muszą istnieć. Postanowienie to ma doprowadzić do kompensaty wzajemnych wierzytelności.

Należy także zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie ocenie prawidłowości podlegało rozliczenie nadpłaty, powstałej w wyniku złożenia przez I. G. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (PIT-37), która z uwagi na istniejącą zaległość podatkową w zryczałtowanym podatku dochodowym z przychodów z innych źródeł za 2007 r. została zaliczona: na należność główną - kwota 659,00 zł oraz na odsetki za zwłokę od tej zaległości - kwota 328,00 zł.

Należy również zauważyć, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 maja 2013 r. zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. oznaczenie organu podatkowego, datę jego wystawienia, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia oraz podpis osoby upoważnionej, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie można też uznać za zasadne twierdzenie strony, że nie posiada zaległości podatkowej, na poczet której dokonano zaliczenia nadpłaty, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego w postanowieniu z dnia 22 maja 2013 r. wskazał w rodzaju należności skrót podatku, tj. PPR, ale też podał pełną nazwę podatku, tj. zryczałtowany podatek dochodowy przychodów z innych źródeł. Organ pierwszej instancji wprawdzie wskazał jako okres zobowiązania "12/2007 r." - powołując się przy tym na numer decyzji, z której wynika przedmiotowa zaległość podatkowa za 2007 r., tj. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2012 r. Naliczając odsetki za zwłokę w kwocie 328,00 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował także, że wysokość odsetek za zwłokę ustalono według stawki w stosunku rocznym wskazując przy tym, przy każdej zmianie stawki zarówno okresy, w jakich obowiązywała dana stawka, jak i samą stawkę procentową przywołując jednocześnie podstawę prawną ich naliczania. Przy powyższym ustaleniu kwoty odsetek poprawnie wyłączono okres naliczania odsetek. Tym samym nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 ustawy - Ordynacja podatkowa. Przy dokonaniu zaliczenia organ pierwszej instancji, w zobowiązaniu określonym decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2012 r. uwzględnił przerwę w naliczaniu odsetek od dnia 29 marca 2007 r. do dnia 14 marca 2009 r., co potwierdza uzasadnienie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 maja 2013 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stąd też orzeczono o jej oddaleniu jako niezasadnej (art. 151 p.p.s.a.).

DSZ