Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 34/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 709/08 odrzucające skargę J. G. o stwierdzenie ważności zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] marca 1998 r., nr [...] w przedmiocie uprawnienia do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. za granicą postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 709/08, odrzucił skargę J. G. o stwierdzenie ważności zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] marca 1998 r., nr [...], w przedmiocie uprawnienia do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. za granicą.

Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

J. G. wniósł w dniu 10 lipca 2008 r. skargę, uzupełnioną następnie pismem z dnia 12 września 2008 r., z której wynika, że wnosi on o uznanie zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z [...] marca 1998 r. za prawomocne i podlegające wykonaniu oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa - Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku na jego rzecz 2.500 zł "tytułem kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w tym opracowania operatu szacunkowego wyceny nieruchomości pozostawionej za granicą.". Zaświadczenie to potwierdzało, że osobami uprawnionymi do otrzymania ekwiwalentu zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Polski w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., to znaczy w Trzeciakiszkach na Litwie, którego właścicielem był F. G., jest J. G. oraz nieżyjący E. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że po otrzymaniu w/w zaświadczenia z dnia [...] marca 1998 r. skarżący zwracał się wielokrotnie do różnych organów w tym do Wojewody Pomorskiego o przyznanie mu ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Polski. Rozpoznając te żądania dostrzeżono, że F. G. nie był repatriowany do Polski, gdyż zmarł w Trzeciakiszkach 6 stycznia 1951 r., a nadto, że zaświadczenie z [...] marca 1998 r. zostało skierowane do osoby nieżyjącej, mianowicie do zmarłego 22 marca 1956 r. E. G.

W związku z tym postanowieniem z 30 marca 2007 r. Wojewoda Pomorski, powołując się na art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a., przekazał "Ministrowi Skarbu Państwa do załatwienia według właściwości akta sprawy dotyczące rekompensaty za mienie pozostawione na dawnych Kresach Wschodnich celem stwierdzenia nieważności zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] marca 1998 r."

Na skutek zażalenia skarżącego postanowienie to zostało przez Ministra Skarbu Państwa postanowieniem z 11 lipca 2007 r. uchylone, przy czym podstawą takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że właściwym do stwierdzenia nieważności wspomnianego zaświadczenia jest Wojewoda Pomorski.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewoda Pomorski stwierdził nieważność zaświadczenia z [...] marca 1998 r. i skarżący w dniu 5 sierpnia 2008 r. wniósł od tej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa.

Mając powyższe na względzie Sąd I instancji przywołując treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1270 ze zm.), uznał, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem treść żądania strony nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy, a skarżący w istocie domaga się, aby Sąd, jeszcze przed rozpoznaniem jego odwołania przez Ministra Skarbu Państw, stwierdził, że zaświadczenie z dnia [...] marca 1998 r. jest ważne. Zauważono, że o ile organ odwoławczy utrzyma w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2008 r., to skarżący będzie ją mógł kwestionować w trybie skargi do sądu administracyjnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.

J. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego postanowienia i zaskarżając go w całości podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez odrzucenie skargi procesowej z dnia 10 lipca 2008 r. oraz pisma procesowego z dnia 12 września 2008 r., w szczególności art. 3 § 1 ust. 1-2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania zgodnie "z pozwem" z dnia 10 lipca 2008 r. oraz pismem procesowym z dnia 12 września 2008 r. uwzględniając uwagi zawarte w skardze kasacyjnej, ewentualnie o uznanie, że zaświadczenie z dnia [...] marca 1998 r. jest prawomocne i podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przede wszystkim podniósł, iż bezpodstawne jest twierdzenie Sądu, że skarga na brak działania przez zaniechanie organu administracji rządowej jest niedopuszczalna. Przedstawił okoliczności będące podstawą do wydania w/w zaświadczenia, a następnie opisał działania jakie podjął w celu uzyskania rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju. Skarżący zarzucił, iż Wojewoda Pomorski stwierdzając nieważność zaświadczenia z dnia [...] marca 1998 r., podważył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2 ) naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim ( art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika , że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić . Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wymieniającego podstawy kasacji . Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu ( paragraf , ustęp ) - zostały naruszone , na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony , gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się , który przepis prawa skarżący miał na uwadze , podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania . Przepis ten musi być wskazany wyraźnie . Wymóg przytoczenia podstawy w kasacyjnej nie jest spełniony jeżeli skarżący przywołuje treść kwestionowanego aktu prawnego ( ustawy, rozporządzenia ) bez określenia konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd z podaniem numeru artykułu paragrafu , ustępu ,punktu oraz innych jednostek redakcyjnych ( porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04 - publikowane ONSA i WSA 2004 r. Nr 1 poz. 9 ) .

W przedmiotowej sprawie natomiast skarżący podniósł zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w szczególności art. 3 § 1 ust. 1-2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uniemożliwia jego rozpoznanie. Wskazać bowiem należy, iż powołana ustawa przepisu takiego w takiej jednostce redakcyjnej nie zawiera, gdyż art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie posiada ustępów. Natomiast norma art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Także norma ta jako samoistny zarzut nie może stanowić wystarczającej podstawy do podważenia stanowiska Sądu o niedopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy procesowej. Tym samym brak usprawiedliwionych podstaw kasacji nie pozwala na jej uwzględnienie.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż żądanie strony w tej sprawie nie mieści się katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Do kompetencji sądu administracyjnego nie należy bowiem stwierdzanie prawomocności zaświadczeń uprawniających do uzyskania ekwiwalentu, ani tego, że podlegają one wykonaniu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.