Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2537/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 16
journal: Dz.U. 2018 poz 481
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi W. T. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji 1. oddala skargę w zakresie dotyczącym określenia kategorii zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] (zwana dalej CKL), na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 z późn. zm.) uchyliła w części (w zakresie treści rozpoznania) orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwanej dalej RKL) z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zdolności do służby w Policji W.T..

W.T. został w dniu [...] stycznia 2019 r. skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w S. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby.

RKL w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035), po wykonaniu badania własnego oraz na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej i wywiadu z orzekanym, rozpoznała u W.T.:

1. zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne § 86 p. 2 "B", ICDIO- F48.0

2. przebyte zapalenie mięśnia sercowego (11/2015) w okresie wydolności układu krążenia § 46 p. 1 "A" ICDlO-140.9

3. astmę oskrzelową § 32 p. 5 ''A" ICDIO-J45

4. niedosłuch odbiorczy dla tonów wysokich - obustronny § 20 p. 2 "B", ICDl 0- H91.9

5. hiperlipidemię mieszaną § 44 p. 1 "B" ICDIO- E78.2

6. zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo-krzyżowy z okresowymi zaostrzeniami § 81 p 1 "B", ICDIO-G54.4

Na podstawie powyższego rozpoznania ustaliła kategorię zdolności do służby "B" - zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Jednocześnie RKL orzekła, że związek schorzenia ze służbą w Policji pozostaje do pkt 1 rozpoznania kat. "B"- bez cech inwalidztwa.

W uzasadnieniu orzeczenia RKL wskazała, że zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne bez przeprowadzonej dwunastomiesięcznej psychoterapii oraz przebyte zapalenie mięśnia sercowego (listopad 2015 r.) w okresie wydolności układu krążenia nie stanowią przeciwwskazania do dalszej służby orzekanego w Policji. Funkcjonariusz jest zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku.

W odwołaniu od orzeczenia RKL W.T. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wydanie nowego orzeczenia określającego niezdolność do służby w Policji.

W uzasadnieniu odwołania zarzucił, że RKL pominęła występujące u niego od wielu lat schorzenia - hiperlipidemię, chorobę refluksową przełyku, astmę oskrzelową, niedosłuch oraz dolegliwości bólowe kręgosłupa po doznanym urazie, które to schorzenia mają związek przyczynowy z pracą w Policji oraz uniemożliwiają dalszą pracę na zajmowanym stanowisku, jak też w Policji w ogóle.

Zaznaczył, że występujące u niego schorzenia w znacznym stopniu utrudniają zarówno wykonywanie czynności biurowych (przymusowa pozycja zaostrzająca ból i dolegliwości), jak i w terenie (ograniczenie zdolności ruchowych), a więc negatywnie wpływają na sprawność pracy policjanta, a objawy zaburzenia depresyjno-lękowego, bezpośrednio przyczynowo związane z charakterem pracy oraz organizacją jej systemu, uniemożliwiają mu wręcz wykonywanie obowiązków zawodowych.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] w wyniku rozpoznania odwołania orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. uchyliła zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej treści rozpoznania i w tym zakresie wydała nowe orzeczenie, w którym po wykonaniu badania oraz konsultacji psychiatrycznej w dniu [...] sierpnia 2019 r., w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, rozpoznała u W.T.:

1. zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę § 86 p. 2 rub. 5 kat. B

2. obustronny niedosłuch odbiorczy dla tonów wysokich § 20 p. 2 rub. 5 kat. B

3. zespół bólowy korzeniowy l-s z okresowymi zaostrzeniami § 81 p. 1 rub. 5 kat. B

4. hiperlipidemię mieszaną § 44 p. 1 rub. 5 kat. B

5. zapalenie mięśnia sercowego w wywiadzie

6. astmę oskrzelową w wywiadzie

7. refluks żołądkowo-przełykowy w wywiadzie.

CKL podtrzymała ustalenia RKL w zakresie kategorii zdolności do służby B - zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku, jednak orzekła, że nie zachodzi związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.

W uzasadnieniu orzeczenia CKL wskazała, że w trakcie badania orzekany prezentował wysokie napięcie emocjonalne i labilność emocjonalną. Podał, że od około 5 lat czuł się przeciążony służbą. Od maja 2018 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, z przerwą na urlop i L4-opiekę nad żoną. Od września 2018 r. zwolnienie lekarskie wystawia lekarz psychiatra. Zaznaczył, że nie zwolnił się sam ze służby, ponieważ wierzył, że sytuacja w służbie zmieni się. Papierosy pali od 18-tego roku życia. Podał też, że jest leczony z powodu astmy oskrzelowej, a ostatnia spirometria wypadła prawidłowo. Dodał również, że jest leczony w poradni zdrowia psychicznego, od 2016 r. Zgłaszał skargi na zaburzenia koncentracji, zaburzenia snu oraz nadmierną nerwowość. Nie korzystał z leczenia szpitalnego w oddziale psychiatrycznym, a psychoterapię podjął w maju 2019 r. Zgłaszał także skargi na dolegliwości bólowe okolicy 1-s kręgosłupa. Zapytany o diagnostykę obrazową odpowiedział, że nie będzie wykonywał badania rtg kręgosłupa 1-s, lecz ma w planie wykonanie MRI. Wyjaśnił też, że w przeszłości był leczony kardiologicznie szpitalnie, ale nie ma z tego powodu żadnych dolegliwości i nie przyjmuje żadnych leków.

CKL stwierdziła, że w trakcie badania w siedzibie CKL, W.T. nie zgłaszał żadnych dolegliwości wynikających z choroby refluksowej, stąd też uznano, że choroba ta nie jest zbyt dokuczliwa dla orzekanego . Ponadto, z dokumentacji wynika, że od 2014 r. stwierdzano u orzekanego hiperlipidemię, brak jednak potwierdzenia w postaci dokumentacji lekarskiej, by orzekany aktualnie przyjmował leki obniżające poziom lipidów.

Na podstawie całości obrazu klinicznego CKL uznała, że obecny stan psychiczny orzekanego nie stanowi przeszkody do kontynuowania służby w Policji.

W skardze na powyższe orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.T. wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że w szczegółowym uzasadnieniu CKL nie uwzględniła informacji o pozostałych występujących u niego chorobach i dolegliwościach, tj. wieloletniej hiperlipidemii, chorobie refluksowej przełyku, astmie oskrzelowej, poważnym obustronnym niedosłuchu oraz dolegliwościach bólowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa po doznanym urazie. Podniósł, że w uzasadnieniu orzeczenia nie wskazano długotrwałych przerw w paleniu papierosów oraz obecnego tylko sporadycznego palenia z uwagi na zły stan zdrowia. Dodał, że ze służby w Policji nie zwolnił się nie tylko dlatego, że liczył na poprawę warunków służby, ale również dlatego, że miał nadzieję, że jego ogólny stan zdrowotny ulegnie na tyle poprawie, by mógł powrócić do służby i przestać przebywać na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Podkreślił, że wskazywał, że jego zdaniem występująca nerwica, zaburzenia koncentracji, zaburzenia snu, w końcu objawy zaburzenia depresyjno-lękowego, mają ścisły związek z dotychczasową służbą w Policji i są jej skutkiem.

Skarżący wyjaśnił nadto, że z uwagi na zły stan zdrowia i długotrwałe, ponad roczne, zwolnienie lekarskie w dniu [...] września 2019 r. rozkazem Komendanta Powiatowego Policji w S. został administracyjnie zwolniony ze służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby i o odrzucenie skargi w zakresie ustalenia związku schorzeń ze służbą. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie wniosku o oddalenie skargi CKL wyjaśniła, że rozpoznane u skarżącego schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa i zostały zakwalifikowane do kategorii B zdolności do służby - zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. CKL podkreśliła przy tym, że subiektywne odczucia skarżącego na temat stanu jego zdrowia nie mają istotnego, z punktu widzenia orzeczniczego, wpływu na ustalenia kategorii zdolności do służby. W ocenie CKL brak jest podstaw do zaliczenia skarżącego do kategorii C zdolności do służby, ponieważ nie można uznać, by zaburzenia nerwicowe miały charakter utrwalony. CKL wskazała, że zgodnie wyjaśnieniami do wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., o utrwalonych zaburzeniach można orzekać po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego (ewentualnie) farmakoterapią. W przypadku skarżącego nie został spełniony powyższy warunek 12 miesięcznej nieskutecznej psychoterapii, wobec czego, w ocenie CKL, nie można zakwalifikować skarżącego do kategorii C zdolności do służby. Natomiast w zakresie uszkodzenia słuchu (obustronny niedosłuch odbiorczy dla tonów wysokich) skarżący został zakwalifikowany do kategorii B zdolności do służby, gdyż ubytek słuchu dla wysokich częstotliwości mieści się w granicy umiarkowanego uszkodzenia słuchu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi w zakresie związku schorzeń ze służbą, CKL wskazała, że kwestia ta nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 31 sierpnia 2019 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą w Policji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że o zdolności psychicznej i fizycznej policjantów do służby w jednostkach Policji orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Komisje te działają w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 481). Zgodnie z art. 16 ww. ustawy komisje te orzekają w dwóch instancjach - rejonowe komisje lekarskie jako pierwsza instancja oraz Centralna Komisja Lekarska w drugiej instancji. Oceniają one zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w Policji, orzekają ponadto o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwie i związku inwalidztwa ze służbą, związku śmierci ze służbą, zdolności do pracy, wskazań i przeciwskazań dotyczących zatrudnienia funkcjonariusza niezdolnego do służby.

Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, czy z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co potwierdziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97. Wprawdzie uchwała ta dotyczyła wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, jednakże oceniając zakres kompetencji oraz rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez te komisje w ocenie Sądu, nie ma podstaw do uznania, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie miałyby podlegać kontroli sądu administracyjnego.

Drugą kategorią orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez komisje lekarskie, lecz przez właściwe organy emerytalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w tych postępowaniach mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą w Policji dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11.

Skarżący został o powyższym pouczony przez organ w orzeczeniu z dnia 31 sierpnia 2019 r. W pouczeniu zawartym w tym orzeczeniu poinformowano go bowiem, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych.

W.T. zaskarżył jednak w całości orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzeń ze służbą w Policji. Na tą kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd stwierdził niedopuszczalność skargi w tym zakresie.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w zakresie dotyczącym określenia kategorii zdolności do służby w Policji Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną wydanego w tym zakresie orzeczenia stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 8 ust. 2 ww. ustawy.

Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy regulujące postępowanie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zawarte w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego i w myśl ogólnie przyjętej zasady lex specialis derogat legi generali mają pierwszeństwo przed tymi, ogólnymi regulacjami K.p.a. Zgodnie z art. 4 ww. ustawy tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Należy też zaznaczyć, że kontrola orzeczeń Centralnej Komisji Lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania orzeczenia pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia przede wszystkim, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy sąd kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r.

Sąd administracyjny nie jest natomiast władny aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji.

Podstawą przyznania skarżącemu W.T. kategorii zdolności do służby "B" – zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku były rozpoznane u ww. schorzenia: zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę § 86 p. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r.; obustronny niedosłuch odbiorczy dla tonów wysokich § 20 p. 2 załącznika do ww. rozporządzenia, zespół bólowy korzeniowy l-s z okresowymi zaostrzeniami § 81 p. 1. załącznika do ww. rozporządzenia oraz hiperlipidemia mieszana § 44 p. 1 załącznika do ww. rozporządzenia.

Rozpoznania powyższe zostały oparte na zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonych badań, w tym także przeprowadzonego w dniu [...] sierpnia 2019 r. badania orzekanego przez członków Komisji oraz odbytej w tym dniu konsultacji psychiatrycznej, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Centralna Komisja Lekarska zaznaczyła w uzasadnieniu orzeczenia, że ze zgromadzonej dokumentacji lekarskiej nie wynika aby występowały aktualnie problemy zdrowotne u orzekanego związane z przebytym w listopadzie 2015 r. zapaleniem mięśnia sercowego, brak też dokumentacji potwierdzającej leczenie z powodu choroby refluksowej przełyku. Również wykonana ostania spirometria u orzekanego wypadła prawidłowo. Z dokumentacji nie wynika też, aby orzekany przyjmował aktualnie leki obniżające poziom lipidów w związku ze stwierdzoną w 2014 r. hiperlipidemią.

Należy w tym miejscu podkreślić, że komisja lekarska na podstawie wyników badań oraz zgromadzonej dokumentacji medycznej dokonuje oceny stanu zdrowia orzekanego. Komisja lekarska nie może opierać się w tym zakresie na subiektywnych odczuciach orzekanego, co do stanu jego zdrowia. W sytuacji natomiast, gdy rozpozna u orzekanego określoną chorobę lub ułomność wymienioną w załączniku do ww. rozporządzenia, to nie może dowolnie zakwalifikować jej do określonej kategorii zdolności do służby, lecz jest związana w tym zakresie przepisami rozporządzenia.

W ocenie Sądu, rozpoznane u W.T. schorzenia dawały podstawę do przyznanie skarżącemu kategorii zdolności do służby "B" – zdolny do służby z ograniczeniem.

W oparciu o stwierdzone u skarżącego zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę, Centralna Komisja Lekarska mogła przyznać zgodnie z § 86 p. 2 załącznika do rozporządzenia wyłącznie kategorię zdolności do służby "B". Centralna Komisja Lekarska nie miała podstaw do tego aby orzec, że występujące u skarżącego zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne mają charakter utrwalony (§ 86 p. 3), uzasadniający przyznanie kategorii "C", gdyż zgodnie z objaśnieniami do § 86 p. 3 załącznika do rozporządzenia, takie rozpoznanie jest możliwe dopiero po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego ewentualnie farmakoterapią. Jak wynika natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżący podjął leczenie psychoterapeutyczne dopiero w maju 2019 r.

Stwierdzony na podstawie badania audiometrycznego z [...] stycznia 2018 r. obustronny niedosłuch odbiorczy dla tonów wysokich § 20 p. 2 załącznika do rozporządzenia również uzasadniał przyznanie kategorii zdolności do służby "B", gdyż występujący u skarżącego ubytek słuchu dla wysokich częstotliwości na poziomie 45db mieści się w granicach umiarkowanego uszkodzenia słuchu (mniej niż 70 db).

W oparciu o rozpoznanie zespół bólowy korzeniowy l-s z okresowymi zaostrzeniami Centralna Komisja Lekarska mogła przyznać skarżącemu, zgodnie z § 81 p. 1 załącznika do rozporządzenia, wyłącznie kategorię zdolności do służby "B".

Stwierdzone schorzenie hiperlipidemia mieszana, zgodnie z § 44 p. 1 załącznika do rozporządzenia, dawało natomiast podstawę do przyznania tylko kategorii zdolności do służby "A" lub "B".

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie przyznania skarżącemu kategorii zdolności do służby w Policji "B", odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.