Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1518/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89a ust. 2 pkt 1 i 6, art.89b ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA (del.) Hieronim Sęk, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości S.P.I.E. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 1252/11 w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości S.P.I.E. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w . z dnia 13 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez S. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w G. jest wyrok z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1252/11, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 maja 2011 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że po rozpoznaniu odwołania S. sp. z o.o. w upadłości, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 13 maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 14 października 2010 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r.

W swoim rozstrzygnięciu organ I instancji stwierdził, iż w rozliczeniu za listopad 2008 r. podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktury nr [...] z dnia 30.11.2008 r. wystawionej przez T. sp. z o.o. Zawiadomieniem z dnia 1 lutego 2010 r. r. spółka T. powiadomiła skarżącą spółkę o zamiarze dokonania korekty podatku należnego w związku z niezapłaceniem faktur nr [...] i [...]. Zawiadomienie zostało doręczone w dniu 3 lutego 2010 r. Następnie pismem z dnia 26 marca 2010 r. T. poinformowała o dokonaniu korekty podatku należnego zgodnie z art. 89a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT").

Zdaniem organu I instancji, skoro wierzyciel spełnił warunki określone w art. 89a ust. 2 ustawy o VAT, to miał prawo do dokonania korekty podatku należnego. O dokonanej korekcie został powiadomiony dłużnik oraz właściwy organ podatkowy, zgodnie z art. 89a ust. 5 i 6 w/w ustawy o VAT. Wobec tego podatnik jako dłużnik był zobowiązany do odpowiedniego pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu.

Organ wyjaśnił, że w chwili wykonywania usług potwierdzonych powołaną wyżej fakturą spółka S. nie znajdowała się jeszcze w trakcie postępowania upadłościowego.

Zdaniem organu podatkowego, okoliczność, że w momencie dokonywania korekty dłużnik jest w trakcie postępowania upadłościowego, nie pozbawia wierzyciela prawa do skorzystania z art. 89a ustawy o VAT, pod warunkiem jednak jednoczesnego spełnienia warunków wynikających z art. 89a ust. 1a i art. 89a ust. 2-7 ustawy o VAT, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. została zaskarżona skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W skardze zarzucono naruszenie art. 89a ust. 1 i art. 89a ust. 2 pkt. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 342 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tj.: Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1361, ze zm., dalej jako "u.p.u.n.") oraz art. 210 § 4 oraz art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, że w istniejącym stanie faktycznym istotą sporu stało się ustalenie, czy strona miała obowiązek korekty podatku naliczonego w rozliczeniu podatkowym za listopad 2008 r. w sytuacji, kiedy jej wierzyciel dokonał korekty podatku należnego i na podstawie art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT zawiadomił stronę o dokonaniu korekty podatku należnego.

Sąd wyjaśnił, że z regulacji dotyczących zasad rozliczenia podatku w odniesieniu do wierzytelności nieściągalnych wynika, że prawo zawiązane z dokonaniem korekty podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług w przypadku wierzytelności nieściągalnych po stronie dłużnika przeradza się w obowiązek dokonania przez nabywcę usługi korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy spełnione są warunki z art. 89a ust. 2 w tym m.in. pkt 1 ustawy o VAT. Według Sądu, wynikający z tych przepisów warunek, aby dłużnik nie był wstanie upadłości należy odnosić do daty dokonania usługi. T. sp. z o.o. wykonała usługę na rzecz spółki w listopadzie 2008 r., to jest w czasie gdy ta nie była w trakcie postępowania upadłościowego. Spółka bowiem została postawiona w stan upadłości z dniem 18 grudnia 2009 r. W konsekwencji za błędny uznał Sąd pogląd spółki, kwestionujący jej obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego związany z faktem nie uregulowania w całości należności wynikającej z faktury, przy nie kwestionowanym stanie faktycznym w zakresie złożenia zawiadomienia w trybie art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT o zamiarze dokonania korekty podatku należnego z tytułu niezapłaconej w/w faktury VAT przez wierzyciela.

Sąd wskazał, że pomimo, iż w znaczeniu materialnoprawnym S. sp. z o.o. jest w dalszym ciągu podatnikiem na gruncie podatku VAT, gdyż otwarcie postępowania upadłościowego nie pozbawia jej tego statusu, to jednak strona jako podatnik w takim ujęciu nie może samodzielnie dokonać korekty deklaracji podatkowej. Biorąc pod uwagę treść art. 144 ust. 1 i 2 u.p.u.n. jedynie syndyk ma legitymację procesową do udziału w toczących się postępowaniach dotyczących masy upadłości.

Sąd I instancji podkreślił, że przepisy u.p.u.n., stanowiące o pozbawieniu upadłego prawa do rozporządzania majątkiem, a zatem możliwości dokonywania jakichkolwiek czynności prawnych wobec tego majątku, dotyczą również niemożności podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych w postępowaniach dotyczących tego majątku a zatem i czynności związanych ze składaniem deklaracji podatkowych związanym z obowiązkiem regulowania należności publicznoprawnych. Przepisy te mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Ordynacji podatkowej, które dotyczą strony postępowania w znaczeniu formalnym.

Ponadto zupełnie inną już kwestią jest to, w ocenie Sądu, z czego będą zaspokajane odsetki za zwłokę i stosowanie regulacji wynikającej z art. 92 u.p.u.n. w myśl której z masy upadłości mogą być zaspokajane odsetki od wierzytelności należnych od upadłego za okres do dnia ogłoszenia upadłości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik spółki, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 89 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 89a ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że od wierzytelności, które będą zaspokajane przez spółkę z masy upadłości w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku, ma obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego przez jego pomniejszenie w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, w związku z otrzymaniem od wierzyciela zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT i nie uregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia w zw. z art. 342 ust. 1 pkt 3 u.p.u.n., oraz przepisu art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ich zastosowania polegający na dokonaniu wykładni art. 89b ust. 1 ustawy o VAT z pominięciem wskazanych uregulowań.

Powyższemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") poprzez brak rozpatrzenia przez Sąd I instancji całości sprawy (m. in. kwestii podnoszonych przez w zarzutach skargi dotyczących nieuwzględnienia przepisów u.p.u.n.) i brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku weryfikowalnego stanowiska Sądu w tym zakresie,

- art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dokonania wykładni przez Sąd I instancji użytego przez ustawodawcę zwrotu "ustawy dotyczące podatków" czy przepisy te obejmują tylko ustawy podatkowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ale czy także wszelkie inne ustawy, których treścią są sprawy podatkowe, nawet jeśli wykraczają one poza zakres spraw wymienionych w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a przez to także naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wskazania argumentów prawnych, z powodu których stanowisko spółki uznano za nieprawidłowe,

- niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. została wydana z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania,

- art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, co w ocenie spółki narusza zasady postępowania określone w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, ale także przepisy art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP,

- poprzez nieznanie przez Sąd I instancji w zakresie wskazanym w powyższych punktach, że uchybienie ww. przepisów Ordynacji podatkowej oraz u.p.u.n. miało miejsce, albo uznanie, że uchybienie tym przepisom, stanowiąc naruszenie zasad postępowania administracyjnego (podatkowego) – w stanie ustawy – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc również w związku z naruszeniem art. 141 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Z uwagi na tak sformułowane zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i dlatego podlega oddaleniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej związane są zarówno z naruszeniem przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, jednak w istocie strona skarżąca kwestionuje pogląd organów podatkowych i Sądu I instancji, że w sytuacji skorzystania przez wierzyciela z tzw. ulgi na złe długi - uregulowanej w art. 89a ustawy o VAT - miała obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego w rozliczeniu podatku VAT za listopad 2008 r.

Uregulowana w art. 89a ustawy o VAT tzw. ulga na złe długi polega na możliwości skorygowania przez podatnika podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze (art. 89a ust. 1a ustawy o VAT). Zgodnie art. 89a ust. 2 możliwość skorzystania z ulgi na złe długi powstaje wówczas, gdy spełnione są łącznie warunki określone w pkt 1-6,tj.:

1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny;

3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni;

4) wierzytelności nie zostały zbyte;

5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona;

6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1, a dłużnik, w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.

Kumulatywnie spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 89a ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, uprawnia podatnika do skorygowania podatku należnego.

Zgodnie z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT w przypadku otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 i nieuregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, dłużnik jest obowiązany do pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu lub w przypadku jego braku, do powiększenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku wynikającą z nieuregulowanych faktur, poprzez korektę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia. W przypadku częściowego uregulowania należności przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności (art. 89b ust. 2 ustawy o VAT).

Zdaniem strony skarżącej, jako dłużnik będący w stanie upadłości, w przypadku otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT, nie miała ona obowiązku dokonania korekty i w efekcie pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy pogląd nie jest do zaakceptowania. Z art. 89a ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że warunek, by dłużnik nie był w stanie upadłości należy odnosić wyłącznie do daty dostawy towaru lub świadczenia usługi. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, z przepisu tego nie można w żaden sposób wywieść, aby stan braku upadłości odnosił się do innego momentu, niż ten wyraźnie w tym przepisie wskazany. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było, aby ogłoszenie upadłości lub postawienie w stan likwidacji wykluczało możliwość dokonania korekty podatku naliczonego, winno to wynikać wprost z treści analizowanych przepisów.

Nie może być zasadny zarzut strony skarżącej, że nałożenie na dłużnika, będącego w upadłości, obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, jest sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. 2012 poz. 1112 ze zm.). Chociaż Prawo upadłościowe ma charakter szczególny w stosunku do ustawy o VAT, to odrębność ta dotyczy uwzględnienia kolejności zaspokajania wierzycieli z masy upadłości, nie zmienia natomiast sposobu rozliczenia z tytułu podatku VAT (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 335/12).

Wynikający z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT obowiązek dokonania korekty jest bezwarunkowy i nie przewidziano w stosunku do niego żadnych odstępstw ani w ustawie o VAT ani w ustawie Prawo upadłościowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie prezentowany był pogląd, że w przepisach Prawa upadłościowego brak jest regulacji, która wyłączałaby zastosowanie art. 89a i art. 89b ustawy o VAT oraz brak jest normy, z którą przepisy te byłyby sprzeczne (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1765/1; z dnia 30 stycznia 2013 r,. sygn. akt I FSK 343/12; z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 405/12 – dostępne w bazie orzeczeń: www.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w pełni ten pogląd podziela i przyjmuje za własny.

Dodatkowo wskazać należy, że od 1 stycznia 2013 r. na podstawie art. 11 pkt 8 lit. b) tiret drugie ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz.U. z 2012 r., poz.1342) dokonano zmiany art. 89a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT. W przepisie tym, obok wymogu, by na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1, wierzyciel i dłużnik byli podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, wprowadzono warunek, aby dłużnik nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Z uzasadnienia projektu wskazanej nowelizacji wynika, że celem zabezpieczenia interesów budżetu państwa konieczne jest wprowadzenie dodatkowego warunku dokonania korekty. Wobec tego oczywiste jest, że przed dniem 1 stycznia 2013 r. warunek ten nie był przewidziany w ustawie o VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 6, art. 89b ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 342 ust. 1 pkt 3 u.p.u.n. i art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nie są też uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym odnoszące się do art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia tego przepisu może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie wskazano na takie uchybienia, które byłyby oczywiste, a których Sąd I instancji nie dostrzegł mimo obowiązku wynikającego z art. 134 § 1 P.p.s.a.

Z treści art. 135 P.p.s.a. wynika, że przepis ten ma zastosowanie tylko w razie uwzględnienia skargi, gdyż podstawę do jego zastosowania stanowi stwierdzenie przez Sąd, że nie tylko akt lub czynność bezpośrednio do sądu zaskarżone, ale także akt lub czynność poprzedzająca wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego (np. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 440/05 - dostępny w bazie orzeczeń: www.nsa.gov.pl).

Z kolei art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazuje elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w zbyt ogólnikowej formie uzasadnieniu i braku odniesienia się przez Sąd I instancji do przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym odnosi się do przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, jednak nie podziela stanowiska strony co do wpływu tych przepisów na rozpoznawaną sprawę.

Nie są także trafne pozostała zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 141 § 4 i art. 174 pkt 2 P.p.s.a. powiązane z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, który to przepis zawiera obowiązek organów podatkowych do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie.

Zdaniem strony skarżącej przepisy te zostały naruszone poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do powołanego przez stronę orzecznictwa. Tymczasem Sąd I instancji stwierdził wprost, że nie podziela poglądów wyrażonych powołanych przez stronę wyrokach, a ponadto przedstawił wyroki zawierające przeciwstawne poglądy i w całości te poglądy podzielił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takim działaniem WSA w Gliwicach nie naruszył zasad postępowania podatkowego, także zasady zaufania.

Reasumując stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że w sytuacji gdy wierzyciel skorzystał z ulgi na złe długi i zawiadomił dłużnika o korekcie podatku należnego (art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT), to nawet w przypadku ogłoszenia upadłości podatnika będącego dłużnikiem, nadal jest on obowiązany na podstawie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT do dokonania korekty podatku naliczonego. Skoro od dnia 18 grudnia 2009 r. spółka była w upadłości i wyznaczony został syndyk masy upadłości to na S. sp. z o.o. w upadłości ciążył obowiązek złożenia korekty deklaracji VAT-7 za listopad 2008 r.

Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.