Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 496/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3, art. 31zo ust. 10 i 11
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 3 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Asesor WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 roku sprawy ze skargi D. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek za okres od 1 listopada 2020 roku do 30 listopada 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

D. M. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, Zakład, organ) z wnioskiem, złożonym 7 stycznia 2021 r., o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. dla płatników w określonych branżach, wskazując jako przeważającą działalność według PKD kod 59.11.Z.

Decyzją z [...] znak [...] Zakład, na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) – dalej ustawa COVID-19, w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2020 r. poz. 266 ze zm.), odmówił D. M. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy, FGŚP oraz Fundusz Solidarnościowy za listopad 2020 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 płatnikowi składek prowadzącemu, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10 i 12, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.

ZUS wyjaśnił, że przedsiębiorca we wniosku o zwolnienie ze składek wskazał jako przeważającą działalność według PKD kod 59.11.Z. Tymczasem według CEIDG 22 listopada 2019 r. prowadził działalność gospodarczą oznaczoną kodem 74.90.Z, który nie uprawnia do zwolnienia za listopad 2020 r., a 14 grudnia 2020 r. prowadził przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem 59.11.Z. Organ podniósł, iż kod PKD działalności gospodarczej na dzień 22 listopada 2019 r. nie jest zgodny z kodem wskazanym we wniosku.

Od powyższej decyzji D. M. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż warunkami, które należało spełnić, aby skorzystać z tarczy 6.0 było prowadzenie działalności na dzień 30 września 2020 r. oznaczonej odpowiednim kodem PKD oraz wykazanie, że przychód w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Przedsiębiorca wskazał, iż na dzień 30 września 2020 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą z kodem PKD 59.11.Z uprawniającym do zwolnienia ze składek.

Decyzją z [...] znak [...] ZUS utrzymał w mocy decyzję z [...] odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r., powielając argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji.

Od ww. decyzji D. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, powtarzając argumentację podniesioną w złożonym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu skargi podniosła również, że nawet w listopadzie 2019 r. prowadzona przez nią działalność gospodarcza była niezmienna w stosunku do listopada 2020 r. Jedyną różnicą było niedziałanie w listopadzie 2019 r. pod tym samym kodem PKD co obecnie. W listopadzie 2018 r. skarżąca założyła firmę zajmującą się castingami i obsadą produkcji filmowych i TV i nie do końca wiedziała, według jakiego kodu PKD ma sklasyfikować swoją działalność. Uznała, że na początek wpisze ogólny kod, a kiedy bardziej pozna branżę, to go zmieni. Wpisała zatem w CEiDG kod PKD 74.90.Z - Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana. W Urzędzie Skarbowym, kiedy w kwietniu 2019 r. rejestrowała pierwsze kasy fiskalne, musiała opisać, jaki rodzaj działalności gospodarczej prowadzi i wówczas zamieściła opis, iż działalność gospodarcza jest związana z castingami i obsadą planów filmowych i TV, czyli podała działalność, która jest niezmienna od momentu założenia firmy do dnia dzisiejszego. Zarówno w listopadzie 2019 r., gdzie działała pod kodem PKD 74.90.Z, jak i w listopadzie 2020 r, gdzie działała pod kodem PKD 59.11.Z (okresy porównawcze spadku przychodu) kontrahenci skarżącej pozostają ci sami, a mianowicie agencje reklamowe, domy produkcyjne, reżyserzy obsady, producenci, statyści i aktorzy. Skarżąca podkreśliła, że pierwsze wzmianki o tarczy 6.0 i przyporządkowanych jej branżach pojawiły się nie wcześniej niż w październiku 2020 r., a ona dokonała zmiany kodu PKD 24 września 2020 r., więc nie była to zmiana spowodowana dostosowaniem się do tarczy 6.0, ale wynikała jedynie z podpisania stałej współpracy z [...] producentem filmowym A, którego wymaganiem było wprowadzenie we wrześniu 2020 r. zmian formalnych, tzn. nazwy firmy na B, miejsca wykonania działalności gospodarczej na adres ul. C - nowoczesne studia castingowe oraz kodu PKD na 59.11.Z - Działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych, czyli na kod, który profesjonalnie określa ich działalność prowadzoną od początku. Zdaniem skarżącej, jej firma potrzebuje przedmiotowej pomocy, ponieważ plany filmowe i TV w okresie pandemii zostały odwołane, a ona jest w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej.

Zawiadomieniem z 5 maja 2021 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców poinformował o wstąpieniu do postępowania, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazał, że ZUS bezpodstawnie odmówił przyznania skarżącej zwolnienia, przyjmując, że w listopadzie 2019 r. nie prowadziła działalności oznaczonej kodem PKD podanym we wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach.

W uzasadnieniu stwierdził, że z literalnego brzmienia art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o COVID-19 wynika, iż wnioskodawca ubiegający się o wsparcie w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r. powinien posiadać jeden z wymienionych w przepisie przeważających kodów PKD na dzień 30 września 2020 r., a kryterium to oceniane jest przez organ na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON. Przesłanka ta została spełniona w przypadku skarżącej, która na dzień 30 września 2020 r. w CEIDG miała wpisany przeważający kod PKD 59.11.Z., który również wskazała we wniosku RDZ-B6.

Zdaniem Rzecznika, odwołując się do art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, nie można uznać, żeby dla oceny wystąpienia spadku przychodów z wykonywanej pozarolniczej działalności gospodarczej o 40% w listopadzie 2020 r. w stosunku do listopada 2019 r. konieczne było posiadanie przez przedsiębiorcę we wpisie do właściwego rejestru takich samych przeważających kodów PKD w dwóch datach -listopadzie 2019 r. i listopadzie 2020 r., bowiem przedsiębiorca osiąga przychód nie z działalności oznaczonej danym przeważającym kodem PKD, ale z całej wykonywanej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Rzecznik wskazał również, że zaskarżona decyzja ZUS z [...] narusza art. 107 k.p.a. W ocenie Rzecznika, decyzja nie zawiera bowiem należytego uzasadnienia, a organ poprzestał jedynie na przywołaniu treści art. 31 ust. 10 ustawy COVID-19 oraz konkluzji, że podany we wniosku kod PKD działalności nie jest zgodny z rejestrem CEIDG na dzień 30 listopada 2019 r., a skarżącej nie przysługuje prawo zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r.

Ponadto, organ w uzasadnieniu wydanej decyzji nie wskazał, czy rozważył wszystkie przesłanki umożliwiające uzyskanie przez skarżącą prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r., nie wskazał również, dlaczego dla uzyskania tego prawa konieczne było podanie we wniosku o zwolnienie kodu PKD zgodnego z rejestrem CEIDG na dzień 30 listopada 2019 r. W ocenie Rzecznika, organ nie wyjaśnił, w sposób zgodny z art. 107 k.p.a., na jakiej podstawie przyjął, że warunki zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r. nie zostały przez skarżącą spełnione.

W ocenie Rzecznika, decyzja ZUS z [...] narusza ww. przepisy prawa oraz wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 12 p.p. zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ, przytaczając treść art. 31zo ust. 3 ustawy COVID-19, podkreślił, że spadek przychodu dotyczy rodzaju przeważającej działalności na dzień złożenia wniosku, jeżeli ta działalność (działalność w tym samym obszarze) była prowadzona także w analogicznym okresie w roku ubiegłym. Oznacza to, że taka działalność musiała być prowadzona także w listopadzie 2019 r. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

ZUS podał także, że jak wynika z wykładni językowej pojęcia "tej działalności", oznacza ono "takiej samej działalności", czyli działalności prowadzonej w tym samym zakresie, w tym samym obszarze. Również zastosowanie wykładni celowościowej prowadzi do wniosku, że spadek przychodów z tej działalności, czyli działalności prowadzonej w tym samym zakresie, miał wynikać z okoliczności związanej z pandemią, a zatem nie było innych przyczyn powodujących spadek przychodów poza ograniczeniem działalności z powodu pandemii, na przykład spadek przychodu nie nastąpił z powodu zmiany charakteru prowadzonej działalności gospodarczej. Ustawodawca w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, wskazując płatników składek uprawnionych do skorzystania z prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek, czyli podmioty, które z powodu pandemii musiały ograniczyć prowadzenie swej działalności, posługuje się przy weryfikacji ww. podmiotów w zakresie prowadzonej działalności kodem PKD. A zatem organ przyjął, że przy przychodzie z tej działalności (czyli działalności prowadzonej w tym samym obszarze) należy brać pod uwagę charakter działalności prowadzonej w listopadzie 2019 r. Inaczej porównywanie spadku przychodów, nie biorąc pod uwagę charakteru (obszaru prowadzonej) działalności, mijałoby się z celem tzw. ustawy tarczowej.

Poza tym, Zakład nie zgodził się z uczestnikiem postępowania, jakoby decyzja nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 107 k.p.a. Rzecznik podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólnikowe. Organ wskazał podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, ustalił, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności na dzień 22 listopada 2019 r. miała zgłoszony inny kod PKD niż we wniosku. Skoro więc decyzja ma wszystkie elementy wskazane w art. 107 k.p.a., to brak jest podstaw do stwierdzenia, że uzasadnienie decyzji jest zbyt ogólnikowe. Tym bardziej, że organ wprost wskazał przyczynę odmowy zwolnienia wnioskodawczyni z obowiązku opłacania składek, co wynika z treści obu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę, w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stanowił art. 31zo ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej ustawa COVID-19). Zgodnie z jego treścią na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Przypomnieć należy, przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy, że powodem wydania przez organ odmownej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącej z obowiązku opłacania składem było stwierdzenie, iż warunkiem otrzymania tego rodzaju pomocy było złożenie oświadczenia o uzyskaniu w miesiącu kalendarzowym, za który składany jest wniosek o zwolnienie, przychodu z przeważającej działalności niższego co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. Zdaniem ZUS, spadek przychodu powinien dotyczyć rodzaju przeważającej działalności, jeżeli ta była prowadzona także w analogicznym okresie roku ubiegłego, tymczasem z danych pochodzących z GUS dotyczących skarżącej wynika, że na dzień 30 listopada 2019 r. lub na 31 października 2019 r. nie prowadziła ona działalności oznaczonej kodem PKD 59.11.Z wskazanej we wniosku o zwolnienie.

W ocenie Sądu taka interpretacja ww. przepisu organu w kontekście zaistniałego stanu faktycznego sprawy jest błędna i w istocie stanowi jego nadinterpretację, w dodatku na niekorzyść strony. Podkreślenia wymaga, że organ w uzasadnieniu swojej decyzji nie przedstawił toku rozumowania, który doprowadził go do wniosku, że warunkiem uzyskania zwolnienia było to, aby na dzień 30 listopada 2019 r. lub 31 października 2019 r. skarżąca wykonywała przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną tym samym kodem PKD, co działalność prowadzona w listopadzie 2020 r., tzn. aby w analogicznym okresie roku 2019 i 2020 przeważająca działalność była oznaczona tym samym kodem (PKD 55.11.Z). Jest to o tyle istotne, że w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 ustawodawca nie powtórzył zwrotu "z tej działalności" w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. W rezultacie uzasadnienie zaskarżonej decyzji de facto nie zawiera przekonywającego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Brak jest bowiem jakiegokolwiek wywodu organu w tym względzie, który uzasadniałby przyjętą interpretację ww. przepisu.

Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie, także tut. Sądu, na gruncie zbliżonego stanu faktycznego prezentowany był już pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje za własny, zgodnie z którym analizowany przepis nie kreuje warunku, aby przychód uzyskany w listopadzie 2019 r. był również przychodem z "tej samej", tj. kwalifikowanej odpowiednim PKD działalności. Przepis art. 31zo ust. 10 ustawy stanowi o tym, że przychód uzyskany w listopadzie 2020 r. z tej działalności ma być niższy od przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. W końcowej części tego przepisu ustawodawca nie powtórzył zwrotu "z tej działalności", zatem literalna wykładnia przepisu art. 31zo ust. 10 ustawy prowadzi do wniosku, że przychód z kwalifikowanej działalności jest przyrównywany do przychodu z działalności w 2019 r. Okoliczność zatem, czy w listopadzie 2019 r. płatnik składek prowadził kwalifikującą go do zwolnienia od składek działalność pozostaje bez znaczenia i jest nadmiernym warunkiem stawianym przez organ, niedającym się wyinterpretować z analizowanego przepisu. Gdyby intencją ustawodawcy było przyrównanie przychodu z działalności kwalifikowanej do przychodu z tego rodzaju działalności w analogicznym okresie roku poprzedzającego, to w końcowej części użyłby zapewne sformułowania "tej działalności", a skoro tego nie uczynił, to nie sposób jest domniemywać, jak wywiódł to organ, istnienia kolejnego warunku przyznania zwolnienia od opłacania składek. Inaczej rzecz ujmując, jeżeli ustawodawca wymaga, aby płatnik składek prowadził na dzień 30 września 2020 r. określony rodzaj działalności i ten wymóg, zgodnie z art. 31zo ust. 11 ustawy, weryfikuje się w oparciu o dane z rejestru REGON, a nie ustanawia takiego obowiązku na inny dzień, to nie można od wnioskodawców wymagać spełnienia dodatkowych, pozaustawowych kryteriów, a do tego w istocie prowadzi interpretacja organu. (por. wyrok WSA w Łodzi z 28 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 395/21; wyrok WSA w Łodzi z 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 501/21; podobnie WSA w Szczecinie w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 247/21, czy WSA w Bydgoszczy w wyroku z 25 maja 2021 r. sygn. I SA/Bd 175/21 - CBOSA).

W tych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 31zo ust. 10 ustawy poprzez jego błędną wykładnię.

W ponownym postępowaniu obowiązkiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych będzie dokonanie ponownej oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. Wydana decyzja powinna zawierać wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 24 sierpnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że zarówno skarżąca, jak i pełnomocnik organu administracji, pomimo wezwania, nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 7 października 2021 r.

m.m.