Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2278/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 9 ust. 1 pkt. 2, par. 55 ust. 1 pkt. 3, par. 78, par. 113 ust. 7, par. 77
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi H. A., K. S., T. A. i L. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenie na rozbudowę drogi krajowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 721 ze zm., dalej: specustawa drogowa) w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2008 r., nr 154, poz. 958), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] od km 324+772 do km 386+000 - odcinek 2 od km 346+803,80 do km 356+700.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1197/11 oddalił skargę na powyższą decyzję. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 787/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1605/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niezbadanie i niewskazanie, czy inwestycja drogowa została faktycznie zaprojektowana w sposób zapewniający poszanowanie interesów skarżących, wyrażających się przede wszystkim w zapewnieniu do ich nieruchomości dojazdu zapewniającego odpowiedni, tj. przystosowany do prowadzonej działalności gospodarczej dostęp do projektowanej drogi. Sąd wskazał, że z uwagi na zlikwidowanie zjazdu prowadzącego z drogi krajowej nr [...] do zakładu wulkanizacyjnego stanowiącego własność skarżących, istotną kwestią w rozpoznawanej sprawie jest zapewnienie skarżącym takiego dostępu do drogi ekspresowej [...], który będzie umożliwiał dalsze prowadzenie zakładu wulkanizacyjnego.

Sąd zwrócił uwagę, że organy administracji w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadziły analizy przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązania dojazdu do nieruchomości skarżących w odniesieniu przede wszystkim do przepisów techniczno-budowlanych zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Ponadto organ winien mieć na względzie treść art. 7 ust. 1 specustawy drogowej. Dopiero analiza całościowa przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, w odniesieniu do przepisów techniczno-budowlanych może dać odpowiedź, czy rozwiązania projektowe zapewniają skarżącym dostęp do drogi nr [...] przystosowany do prowadzonej działalności gospodarczej.

Sąd wskazał również na wątpliwości, czy organ administracji przeprowadził właściwą analizę przedłożonego mu przez inwestora projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi. W uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi mowa jest o obsłudze komunikacyjnej zakładu wulkanizacyjnego drogą o szerokości jezdni 5 m i szerokości poboczy 1,25 m, natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mówi o drodze gminnej o szerokości 5 m z poboczem o szerokości 0,75 m, a ponadto z dokumentacji załączonej do decyzji lokalizacyjnej wynika, że droga prowadząca do nieruchomości skarżących została określona jako droga gminna o klasie technicznej D, natomiast w dokumentacji projektowej zakwalifikowano niniejszą drogę jako drogę gminną o klasie technicznej L.

W związku z opisanym wyżej wyrokiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, a także uchylił tę decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zjazdów z drogi gminnej na działki nr [...] i [...], obr. [...] – [...] i odmówił w tym zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2102/13 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., wskazując, że została wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1605/12 zobowiązywał organ orzekający do zbadania, czy objęta decyzją inwestycja drogowa została zaprojektowana w sposób zapewniający poszanowanie uzasadnionego interesu skarżących wyrażającego się przede wszystkim w zapewnieniu do ich nieruchomości dojazdu zapewniającego odpowiedni, tj. przystosowany do prowadzonej działalności dostęp do projektowanej drogi, przy czym nie chodzi o jakikolwiek dostęp, ale o dostęp posiadający takie parametry techniczne, które zapewnią bezpieczny dojazd do zakładu wulkanizacyjnego prowadzonego przez skarżących.

Ponadto Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie uchylające pozwolenie na budowę w części dotyczącej zjazdu na działki skarżących stanowi naruszenie art. 139 k.p.a. (organ błędnie wskazał w uzasadnieniu za uzasadnieniem Sądu "k.p.c.", jednak nie ulega wątpliwości, iż chodziło o k.p.a.), zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 2916/14 oddalił skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku, nie podzielił jednak stanowiska Sądu pierwszej instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzając zgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, z czego wynikają rozbieżności dostrzeżone wcześniej przez Sądy obu instancji, a następnie wskazał, dlaczego uznał, że dojazd do nieruchomości skarżących jest możliwy w dotychczasowy sposób, to jest również z wykorzystaniem samochodów ciężarowych. Kwestionując tę ocenę, Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony uznał, że zwężenie szerokości drogi dojazdowej w zakresie jej poboczy oraz na pewnym odcinku zostało błędnie uznane przez organ za pozostające bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, nakazując organowi ponowne przeanalizowanie powyższego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że uchylenie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zjazdów z drogi gminnej na działki nr [...] i [...], obr. [...] – [...] i odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w tym zakresie spowodowało, iż działki skarżących utraciły połączenie z drogą publiczną. Tym samym wykluczono jakikolwiek dojazd samochodów, w tym ciężarowych do zakładu wulkanizacyjnego. Takie działanie organu odwoławczego uchybia wprost normie art. 153 p.p.s.a. poprzez bezzasadne odstąpienie od wiążącego stanowiska Sądu oraz stanowi naruszenie art. 139 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania H. A., T. A., L. A. i K. S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg postępowania, a następnie wskazał, że wydając rozstrzygnięcie, jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Organ podkreślił, że od dnia 28 czerwca 2015 r. nowe brzmienie uzyskał art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), który aktualnie stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wobec powyższego w aktualnym stanie prawnym istnieje możliwość nadania decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności pod warunkiem zaistnienia jednej z okoliczności określonych w art. 108 § 1 k.p.a. W omawianej sprawie nadanie decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest uzasadnione, zwłaszcza ze względu na interes społeczny.

Uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyrokach sądowych pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wezwał Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad do poprawienia projektu budowlanego w części dotyczącej zjazdów z drogi gminnej na działki nr [...] i [...], obr. [...] – [...] poprzez doprowadzenie ich do zgodności z warunkami przewidzianymi dla zjazdów publicznych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm., dalej: rozporządzenie).

W odpowiedzi inwestor wyjaśnił, że parametry zjazdu na dz. nr [...], łuki wyokrąglające przecięcie krawędzi zjazdu i jezdni ulicy (promień skrętu) zostały zwiększone do 6,0 m tak aby odpowiadały parametrom zjazdu publicznego. W przypadku zjazdu na działkę nr [...] nie było to konieczne, gdyż na tej działce nie było żadnego utwardzenia terenu umożliwiającego poruszanie się samochodów. Zaprojektowany zjazd łączy się jedynie z istniejącym chodnikiem i służy dojściom do budynku mieszkalnego.

Organ wskazał, że zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zjazd publiczny to określony przez zarządcę drogi zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego.

Skarżący prowadzą na stanowiącej ich własność nieruchomości działalność gospodarczą – zakład wulkanizacyjny, a tym samym odpowiedni dostęp do drogi publicznej dla tej nieruchomości winien zostać zapewniony poprzez zjazd publiczny. Zaprojektowany zjazd publiczny na działkę nr [...] ma szerokość 5 m, w tym jezdnię o szerokości 3,5 m oraz przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu 6 m. Tym samym parametry zjazdu na działkę nr [...] odpowiadają określonym w § 78 ust. 2 rozporządzenia parametrom zjazdu publicznego, natomiast zaprojektowany na działkę nr [...] zjazd nie służy do obsługi działalności gospodarczej, a tym samym jego parametry uznać należy za odpowiednie dla zjazdu indywidualnego (szerokość zjazdu – 5 m, w tym jezdnia 3,5 m, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu 3 m).

W ocenie organu zapewniająca dojazd do nieruchomości skarżących droga gminna klasy L spełnia warunki techniczne przewidziane w przepisach rozporządzenia. Jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania terenu droga ta ma jezdnię o szerokości 5 m (dwa pasy ruchu) oraz pobocza o szerokości 0,75 m, co odpowiada parametrom przewidzianym w § 14 ust. 3, § 15 ust. 1 oraz § 37 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zwężenie drogi do 4 m na odcinku 20 m wskazane w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] marca 2013 r. dotyczy odcinka drogi wykonanego w ramach zakwalifikowanego przez projektanta jako nieistotne odstąpienia od projektu budowlanego, a tym samym ten odcinek drogi nie podlega weryfikacji w niniejszym postępowaniu.

Organ wskazał, że zgodnie z § 125 ust. 1 rozporządzenia w wypadku nieprzelotowego zakończenia drogi klasy L lub D wykonuje się plac do zawracania samochodów. W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. stanowiąca dojazd do nieruchomości odwołujących się droga gminna łączy się z ciągiem pieszym. Organ odwoławczy wydając w sprawie decyzję uwzględnia jednak aktualny na dzień wydania decyzji stan faktyczny. Z treści pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] maja 2013 r. wynika, że wskutek zakwalifikowanego przez projektanta jako nieistotne, dokonanego w fazie realizacji inwestycji odstąpienia od projektu budowlanego, w miejscu planowanego pierwotnie ciągu pieszego wykonano odcinek drogi łączący drogę stanowiącą pierwotnie wyłączny dojazd do działek nr [...] i [...] z ulicą [...].

Podkreślił przy tym, że z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 2916/14 wynika, iż powyższe ustalenia odnośnie parametrów drogi dojazdowej do nieruchomości skarżących zostały niesłusznie zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2102/13.

Następnie stwierdził, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy.

Projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r., ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji pn. "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] od km 346+803,80 do km 356+700,00 wraz z przebudową infrastruktury technicznej" oraz zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości na potrzeby tej inwestycji. Uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1605/12, organ wskazał, że rolą decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi jest przede wszystkim określenie przeznaczenia terenu oraz warunków jego wykorzystania, a nie szczegółowych rozwiązań technicznych.

Wyjaśnił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nie nakłada na inwestora obowiązku wykonania drogi dojazdowej do nieruchomości odwołujących się jako drogi gminnej klasy technicznej D o szerokości jezdni 5 m i poboczy 1,25 m, tak jak było to proponowane na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, zobowiązuje natomiast inwestora do zapewnienia możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych do pasa drogowego o parametrach zapewniających możliwość korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób.

W ocenie organu dojazd do nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] poprzez drogę gminną o klasie technicznej L, szerokości jezdni 5 m i poboczy 0,75 m umożliwi korzystanie z tej nieruchomości w dotychczasowy sposób, także przez samochody ciężarowe. Możliwość zapewnienia dojazdu samochodom ciężarowym drogą klasy technicznej L wynika z treści § 125 ust. 2 rozporządzenia, przy czym klasa techniczna drogi L jest klasą wyższą niż klasa D.

Z uwagi na powyższe w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej nie została zaprojektowana z naruszeniem uzasadnionych interesów właścicieli działek nr [...] i [...], o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Jednocześnie podkreślił, że podwyższenie klasy technicznej drogi wraz ze zmniejszeniem szerokości poboczy nie zmienia przeznaczenia terenu, który na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. przeznaczony został pod drogę gminną, a tym samym powyższe zmiany nie mogą być traktowane w kategoriach niezgodności z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Wskazał nadto, że z pisma GDDKiA Oddział w [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz rysunku pn. "uszczegółowienie projektu w zakresie obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i [...]", załączonego do pisma GDDKiA Oddział w [...] z dnia [...] maja 2015 r. wynika, że szerokość poboczy drogi gminnej została w toku realizacji inwestycji ustalona na 1,25 m (zmiana szerokości poboczy mieści się w granicach nieistotnego odstępstwa od projektu budowlanego).

Podkreślił, że z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynika, iż droga klasy S powinna mieć powiązania z drogami klasy G (wyjątkowo klasy Z) i drogami wyższych klas, odstępy między węzłami (skrzyżowaniami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 5 km, a na terenie zabudowy w granicach lub sąsiedztwie dużego oraz średniego miasta – nie mniejsze niż 3 km; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między węzłami (skrzyżowaniami) nie mniejsze niż 3 km poza terenem zabudowy, a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 1,5 km, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie zjazdów na drodze klasy S jest zabronione. W związku z tym bezpośrednie połączenie nieruchomości odwołujących się z drogą ekspresową [...] jest wykluczone

Podsumowując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, stwierdził, że żądanie nabycia części nieruchomości w warunkach określonych w art. 13 ust. 3 specustawy drogowej nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Roszczenie o wykup nieruchomości w trybie tego przepisu ma charakter cywilnoprawny, dlatego też może być dochodzone tylko i wyłącznie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Powołał się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 477/08.

Zarzut nieuzyskania przez inwestora prawa dysponowania działką nr [...] na cele budowlane uznał za nietrafny, bowiem Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części tej działki przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...], a następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. orzekł o jej wywłaszczeniu.

Ocena ekonomicznych kwestii związanych z dalszym prowadzeniem na działkach nr [...] i [...] zakładu wulkanizacyjnego wykracza poza ramy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jeżeli wskutek realizacji przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad inwestycji odwołujący się ponieśli szkodę, mają prawo wysunąć roszczenia odszkodowawcze na zasadach ogólnych.

Odnosząc się do zarzutów niedoręczenia i nieogłoszenia postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w postanowieniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ wskazał, że specustawa drogowa zawiera przepisy, które w szczególny sposób regulują zasady powiadamiania stron o postępowaniu dotyczącym budowy dróg. Stosownie do art. 24 ust. 3 oraz art. 28 ust. 1 ustawy, strony postępowania inne niż wnioskodawca są powiadamiane w drodze obwieszczeń o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz o wydaniu decyzji w tej sprawie. Przepisy nie przewidują obowiązku powiadamiania np. o postanowieniu w sprawie sprostowania błędu pisarskiego. Jednocześnie – jako przepisy szczególne – wyłączają możliwość zastosowania w kwestii wydawanych w tym postępowaniu postanowień stosownych przepisów k.p.a. Tym samym niedoręczenie postanowienia stronom nie spowodowało naruszenia zasady równości stron i prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Jednocześnie prawidłowość postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nie może podlegać weryfikacji w niniejszym postępowaniu.

W ocenie organu niedogodności powstałe lub mogące powstać w wyniku przyjętego sposobu prowadzenia prac budowlanych objętych zaskarżoną decyzją Wojewody Łódzkiego nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Także rozpatrywanie podniesionej przez skarżących sytuacji przejazdu samochodów ciężarowych drogą gminną obok zamkniętego zakładu wulkanizacyjnego, a następnie ulicą [...] i drogą powiatową jest bezprzedmiotowe. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, projekt budowlany winien bowiem zapewnić dojazd samochodom ciężarowym do czynnego zakładu wulkanizacyjnego, a nie możliwość przejazdu obok zamkniętego zakładu i dalej odcinkami dróg nieobjętymi przedmiotowym pozwoleniem na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli H. A., T. A., L. A. i K. S., zarzucając naruszenie

1. prawa materialnego:

a) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 1 specustawy drogowej poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie uzasadnionego interesu skarżących z uwagi na niezapewnienie odpowiedniego (tj. przystosowanego do prowadzonej działalności gospodarczej) dostępu do budowanej drogi,

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 2 specustawy drogowej poprzez zaniechanie kompleksowego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, w szczególności pod kątem wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, przy jednoczesnym nieuprawnionym przyjęciu, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., ustalającej warunki lokalizacji tej inwestycji, pomimo odstępstw naruszających interes osób trzecich,

c) art. 1 ust. 1 Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżących mienia w rozumieniu Europejskiej Konwencji Praw Człowieka – zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę na podstawie projektu, który nie zapewnienia stosownego (przystosowanego do prowadzonej działalności gospodarczej) dostępu do drogi, co jest równoznaczne z faktycznym odebraniem skarżącym dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w sposób sprzeczny z zasadą proporcjonalności wypracowaną na gruncie Konwencji

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez:

a) zaniechanie przeprowadzenia przez organ dowodów z opinii biegłych na okoliczność zapewnienia skarżącym w przedłożonym projekcie budowlanym stosownego (tj. przystosowanego do prowadzonej działalności gospodarczej) dostępu do drogi, możliwości przejazdu i zawracania przez samochody ciężarowe na zaplanowanej drodze oraz na okoliczność możliwości wytyczenia publicznej drogi zbiorczej w miejscu dotychczasowej wewnętrznej drogi gruntowej łączącej nieruchomość skarżących i sąsiednie, która mogłaby zostać przyłączona do drogi [...],

b) ustalenie, że interes skarżących podlega ochronie i otrzymali oni dostęp do drogi publicznej, w sytuacji gdy ochrona ich interesu jest w istocie fikcyjna.

W ocenie skarżących projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją stanowi jedynie fikcyjną ochronę ich interesu. W żaden sposób kręta droga o szerokości 5 metrów, nie zawierająca szerszego miejsca umożliwiającego samochodom ciężarowym zawracanie, stanowiąca skomplikowany system zjazdów i rond nie zapewnia możliwości korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy i w praktyce oznacza koniec działalności gospodarczej prowadzonej od 25 lat. Poruszanie się po krętej, wąskiej drodze do oddalonego o kilka kilometrów od głównego szlaku komunikacyjnego zakładu, bez możliwości zawrócenia, stanowi (szczególnie w okresie zimowym, gdy zmieniane są opony i zakład przyjmuje najwięcej klientów) zagrożenie bezpieczeństwa dla kierowców. W połączeniu z odmową wykupienia nieruchomości i braku innych chętnych do jej nabycia, skarżący stracą majątek gromadzony przez dwa pokolenia i źródło utrzymania.

Podkreślili, że przez cały okres funkcjonowania zakładu istniejący dojazd do niego (z czteropasmowej drogi nr [...]) nie wpływał na bezpieczeństwo na drodze. W ocenie skarżących od rodzaju zapewnionego dojazdu zależy, czy ich przedsiębiorstwo pozostanie rentowne i czy będą mieli źródło utrzymania.

Wskazali, że w pierwszej wersji wniosku o ustalenie lokalizacji drogi inwestor forsował dojazd do ich zakładu gruntową drogą wewnętrzną. Jest to droga, która łączy ich działkę (przez którą w części przechodzi) i kilkanaście działek sąsiednich, położonych dalej od drogi. Pełni ona funkcję drogi zbiorczej. Gdyby została ona w odpowiedni sposób przebudowana (tj. położono na niej masę bitumiczną i wybudowano pobocza), możliwe byłoby zapewnienie prostego dojazdu do ich zakładu z drogi ekspresowej w sposób nie pogarszający bezpieczeństwa ruchu.

Zdaniem skarżących organ nie zbadał zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji, do czego zobowiązany był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1605/12.

Skarżący nie podzielili stanowiska organu, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie musi powielać w całości rozwiązań przyjętych w decyzji o warunkach lokalizacji inwestycji, zwłaszcza w sytuacji, gdy warunki decyzji o pozwoleniu na budowę gwarantują ochronę interesów osób trzecich w stopniu niższym niż według decyzji o warunkach lokalizacji. Projektowany zjazd nie gwarantuje też możliwości zawracania przez samochody ciężarowe.

Powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskazali, że sposób dokonanego wywłaszczenia rażąco godzi w zasadę proporcjonalności ingerencji. Osiągnięcie tego samego celu możliwe byłoby do osiągnięcia bez naruszenia ich interesów. Ponieważ przeprowadzenie inwestycji z jednoczesnym zapewnieniem rzeczywistej ochrony ich praw jest możliwe, wydane orzeczenie narusza art. 1 ust. 1 Protokołu Dodatkowego do Konwencji.

W ocenie skarżących pogląd, że przepisy specustawy drogowej nie uprawniają organu do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, i że inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych prowadzi do zaniechania jakiejkolwiek rzeczywistej kontroli nad projektami inwestora, w szczególności z punktu widzenia ich zgodności z interesem osób trzecich i jako takie pozbawienia ich prawa do skutecznego środka odwoławczego, o którym mowa w art. 13 Konwencji.

Skarżący zarzucili, że organ ograniczył się do oceny, czy do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę załączone zostały stosowne dokumenty. Nie zbadał zgodności tych dokumentów z zaleceniami Wojewody [...], określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji ani z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Nie ustalił, czy na zaplanowanej drodze dojazdowej do ich nieruchomości bezpieczny jest ruch samochodów ciężarowych i czy możliwe jest na tej drodze zawracanie takich pojazdów. Nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego na te okoliczności, chociaż pozostawały co do nich wątpliwości.

W ocenie skarżących organ naruszył także art. 153 p.p.s.a., bowiem nie zastosował się do ocen prawnych i wskazówek zawartych w wydanych w sprawie wyrokach, a w szczególności nie dokonał właściwej analizy, czy droga dojazdowa do ich nieruchomości posiada takie parametry techniczne, które zapewniają bezpieczny dojazd samochodów ciężarowych do zakładu wulkanizacyjnego. Argumentacja o "nieistotnych odstąpieniach od projektu budowlanego" w zakresie odcinka drogi jest nieuprawniona i w sposób oczywisty godzi w ich uzasadniony interes prawny.

Wskazali, że ich zakład istnieje już tylko formalnie – zwolnili pracowników, sprzedali opony i samochody należące do firmy, nie opłacają już ZUS ani podatku od gruntów i budynków. Wiele firm obsługujących drogę [...] zostało z nią połączona za pomocą jezdni zjazdowej lub zbierająco-rozprowadzającej i taką samą drogę można było zapewnić dla ich nieruchomości.

Wskazali, że oczekują wjazdu z drogi [...] a nie wjazdu z drogi gminnej.

Podnosząc powyższe, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Jednoznacznie wskazał, że przedmiotem decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. nie jest "pozbawienie mienia" w związku z czym zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP jest chybiony.

Skarżący przedstawili przy piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. zestawienie obrotów firmy oraz kwoty, z których uiszczeniem zalegają, które to dokumenty zostały dopuszczone jako dowód w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] od km 324+772 do km 386+000 - odcinek 2 od km 346+803,80 do km 356+700.

Przede wszystkim podkreślić należy, że niniejsza sprawa była już pięciokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Sąd orzekający zgodnie z art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 2916/14, a także, na mocy art. 170 p.p.s.a., prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2102/13 w części niezakwestionowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Odwołując się do wytycznych zawartych w uprzednio wydanych wyrokach Sąd podkreśla, że obowiązkiem organu było ustalenie, czy projektowana inwestycja drogowa zapewni poszanowanie interesów skarżących, przede wszystkim zapewniając odpowiedni dojazd do ich nieruchomości oraz przeprowadzenie analizy, czy droga dojazdowa do nieruchomości skarżących posiada takie parametry techniczne, które zapewniają bezpieczny dojazd samochodów ciężarowych do zakładu wulkanizacyjnego.

Wytyczne te zostały przez organ wykonane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał analizy projektu budowlanego i stwierdził jego zgodność z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Wskazał także, dlaczego uznał, że dojazd do nieruchomości skarżących jest możliwy w dotychczasowy sposób, tj. również z wykorzystaniem samochodów ciężarowych, przywołując parametry techniczne przemawiające za taką możliwością.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 2916/14 podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2102/13 zakwestionował w sposób nieuprawniony tę analizę, jednak nie było podstaw do jego uchylenia, bowiem legalność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. słusznie została zakwestionowana przez sąd pierwszej instancji z uwagi na naruszenie art. 139 k.p.a.

Jednocześnie Sąd podkreślił, że aktualne pozostają wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. II OSK 787/12, tj. ustalenie, czy inwestycja drogowa została faktycznie zaprojektowana w sposób zapewniający poszanowanie interesów skarżących, wyrażających się przede wszystkim w zapewnieniu do ich nieruchomości dojazdu zapewniającego odpowiedni, tj. przystosowany do prowadzonej działalności gospodarczej dostęp do projektowanej drogi, a także uwzględnienie dyspozycji art. 7 ust. 1 specustawy drogowej.

Przypomnieć w związku z tym należy, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430) droga klasy S powinna mieć powiązania z drogami klasy G (wyjątkowo klasy Z) i drogami wyższych klas, odstępy między węzłami (skrzyżowaniami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 5 km, a na terenie zabudowy w granicach lub sąsiedztwie dużego oraz średniego miasta - nie mniejsze niż 3 km; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między węzłami (skrzyżowaniami) nie mniejsze niż 3 km poza terenem zabudowy, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 1,5 km, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie zjazdów na drodze klasy S jest zabronione.

Oznacza to – co jest istotne zwłaszcza w kontekście żądań skarżących – że wybudowanie bezpośredniego zjazdu z drogi [...] na ich nieruchomość jest niemożliwe, ponieważ prawo zabrania stosowania takich zjazdów z dróg o kategorii S.

W § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zawarto definicję zjazdu publicznego: jest to określony przez zarządcę drogi zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wykonując obowiązki nałożone przez Sąd, wezwał inwestora do poprawienia projektu budowlanego w części dotyczącej zjazdów z drogi gminnej na działki nr [...] i [...], obr. [...] - [...] poprzez doprowadzenie ich do zgodności z warunkami przewidzianymi dla zjazdów publicznych w rozporządzeniu. W rezultacie, co wynika z przywołanego już pisma inwestora z dnia [...] maja 2015 r., parametry zjazdu na dz. nr [...], łuki wyokrąglające przecięcie krawędzi zjazdu i jezdni ulicy (promień skrętu) zostały zwiększone do 6,0 m tak, aby odpowiadały parametrom zjazdu publicznego. W przypadku zjazdu na działkę nr [...] nie było to konieczne, gdyż na tej działce nie było żadnego utwardzenia terenu umożliwiającego poruszanie się samochodów. Zaprojektowany zjazd łączy się jedynie z istniejącym chodnikiem i służy dojściom do budynku mieszkalnego. Zmieniono także rozwiązania projektowe dotyczące drogi gminnej – ul. [...], która stanowiła dojazd do działek nr [...] i [...], a następnie przechodziła w ciąg pieszy (drogę bez wylotu), co mogło powodować problemy w dojeździe do działek skarżących. Dlatego zamiast chodnika łączącego te drogi został zaprojektowany, w ramach nieistotnego odstępstwa od projektu budowlanego – plac manewrowy na dz. [...] oraz jezdnia łącząca drogę gminną (ul. [...]) z dalszym jej ciągiem Takie rozwiązanie umożliwia, zdaniem Sądu, wjazd i wyjazd wielkowymiarowych pojazdów ciężarowych na działki skarżących oraz prowadzenie przez nich dotychczasowej działalności gospodarczej, a także swobodny powrót samochodów ciężarowych do węzła w przypadku, kiedy zakład wulkanizacyjny byłby nieczynny.

Ostatecznie więc – bazując na dokumentach dostarczonych przez inwestora przy piśmie z dnia [...] maja 2015 r. oraz z pisma inwestora z dnia [...] marca 2013 r.– należy przyjąć, że skarżący dysponują dojazdem do swojej nieruchomości o następujących parametrach: jezdnia drogi dojazdowej (gminnej) o szerokości 5 m, szerokość poboczy tej drogi – 1,25 m, szerokość zjazdu – 5 m, promień skrętu z jezdni na zjazd – 6 m, Jedynie dwudziestometrowy odcinek jezdni przed skrętem w ulicę [...] ma szerokość 4 m. Odcinek ten nie znajduje się na wysokości działek należących do skarżących.

W ocenie Sądu droga i zjazd o takich parametrach umożliwiają prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej – zakładu wulkanizacyjnego, zatem słuszny interes skarżących został uwzględniony.

Oceniając zarzuty skargi, Sąd stwierdza, że są one nietrafne.

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 1 specustawy drogowej w związku z powyższymi rozważaniami należy ocenić jako niezasadny. Dojazd i sam zjazd na działkę skarżących zostały dostosowane do rodzaju działalności prowadzonej przez skarżących, przez co ich uzasadniony interes został uwzględniony.

Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 2 specustawy drogowej także jest niezasadny. Dojazd i zjazd, jakim dysponują skarżący, w chwili obecnej ma wyższe parametry niż pierwotnie planowane w decyzji lokalizacyjnej (powiększono łuki wyokrąglające przecięcie krawędzi zjazdu i jezdni ulicy, tzw. promień skrętu). Nie sposób uznać, aby takie rozwiązanie naruszało słuszny interes skarżących.

Zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie ich mienia nie jest zarzutem, z jakim winien zmierzyć się sąd administracyjny rozpoznający sprawę pozwolenia na budowę. Jeśli skarżący uważają, że tylko i wyłącznie przebudowa drogi przyczyniła się do spadku dochodów, winni swoje roszczenia skierować do sądu powszechnego. Przedstawione przy piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. zestawienie obrotów należy potraktować jako dokument prywatny, nie mający wpływu na rozstrzygnięcie.

Jednocześnie skarżącym należy wskazać, że jeśli uważają, że pozostała po budowie drogi część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, powinni skierować roszczenie o jej wykupienie stosownie do dyspozycji art. 13 ust. 3 specustawy drogowej. Roszczenie to ma charakter cywilnoprawny, zatem organ administracji publicznej nie prowadzi w tego typu sprawach postępowania administracyjnego i nie orzeka w formie decyzji administracyjnej.

Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych na okoliczność zapewnienia skarżącym w przedłożonym projekcie budowlanym stosownego dostępu do drogi, możliwości przejazdu i zawracania przez samochody ciężarowe na zaplanowanej drodze oraz na okoliczność możliwości wytyczenia publicznej drogi zbiorczej w miejscu dotychczasowej wewnętrznej drogi gruntowej łączącej nieruchomość skarżących i sąsiednie, która mogłaby zostać przyłączona do drogi [...].

Należy wskazać, że instytucja biegłego, uregulowana w art. 84 k.p.a., stosowana jest, gdy w sprawie potrzebne są wiadomości specjalne, czyli wtedy, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebna jest szczególna wiedza. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie taka potrzeba nie zachodzi, bowiem wszystkie parametry, jakim ma odpowiadać konkretny element drogi lub zjazdu, określone są przepisami. I tak rozporządzenie w § 78 ust. 1 stanowi, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7, tzn. nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności:

1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła,

2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę,

3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%,

4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie,

5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

Natomiast zgodnie z § 78 ust. 2 pkt 1 zjazd publiczny powinien mieć:

a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze,

b) nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego,

c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m,

d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania,

e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%.

Ponadto § 77 rozporządzenia stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

Zdaniem Sądu, parametry zjazdu publicznego na działkę skarżących wypełniają wymogi określone w § 78 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia oraz jest on (oraz droga dojazdowa) odpowiedni dla ruchu pojazdów ciężarowych, co potwierdzają załączniki 7.1, 7.2 i 7.3 do pisma inwestora z dnia 21 maja 2015 r.

Jednocześnie droga umożliwiająca dojazd do nieruchomości skarżących ma parametry odpowiadające drodze klasy L, o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 5 oraz § 37 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Na działce nr [...] zaprojektowano plac manewrowy i połączono obydwa odcinki drogi gminnej – przebiegający obok nieruchomości skarżących i ul. [...] – aby umożliwić manewrowanie samochodom ciężarowym stosownie do dyspozycji § 125 rozporządzenia.

Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że interes skarżących został uwzględniony. Ponownie podkreślić należy, że ze względu na zakaz stosowania zjazdów bezpośrednio z drogi o klasie S oczekiwanie skarżących w zakresie utworzenia takiego zjazdu na ich nieruchomość nie może zostać spełnione.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż organ prawidłowo uznał, iż w związku z nowelizacja art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego Wojewoda [...] mógł nadać decyzji z dnia [...] października 2010 r. rygor natychmiastowej wykonalności.

Inwestor do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę załączył wszystkie wymagane przez Prawo budowlane dokumenty, tj.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi (art. 20 ust. 1 pkt 1b); oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4); decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej; decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Ponadto Marszałek Województwa [...] decyzjami z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], z dnia [...] czerwca 2010 r, znak: [...] oraz z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do środowiska w ramach przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem Sądu, inwestor dokonał także korekty projektu budowlanego celem zapewnienia skarżącym odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, umożliwiającego prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej. Nieruchomość skarżących będzie miała zapewnione połączenie z drogą [...] poprzez drogę gminną o szerokości 5 m z poboczem o szerokości 1,25 m oraz węzeł [...]. W związku z tym wymóg ustanowiony w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego został w przedmiotowej sprawie spełniony.

Skoro przedłożony projekt budowlany – po dokonaniu poprawek zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z wyroków sądów administracyjnych – jest zgodny z obowiązującymi przepisami, z decyzjami o ustaleniu lokalizacji, jest kompletny i wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, to należało udzielić pozwolenia budowlanego, bowiem w sytuacji spełnienia przez inwestora wymagań określonych w Prawie budowlanym, na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podsumowując, zaskarżona decyzja, odpowiada prawu, a zarzuty skargi są niezasadne. Decyzja nie jest również obciążona wadami powodującymi jej nieważność, które Sąd ma obowiązek brać pod uwagę.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).