Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2182/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P.W. (dalej: "Skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania.

Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzić może do powstania nieodwracalnych skutków i powstania znacznej szkody, gdyż zmuszony byłby do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Przytoczył również kilka cytatów z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym sąd ten wyjaśniał przesłanki zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć rzeczywistą groźbę wyrządzenia takiej szkody majątkowej lub uszczerbku niemajątkowego, które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. O znacznej szkodzie można mówić wówczas, gdy jej rozmiary wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Ocena wniosku o wstrzymanie jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania. Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w odpowiednich dokumentach.

W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie ulega także wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty podatku akcyzowego określonego w zaskarżonej decyzji dojdzie do pomniejszenia majątku Skarżącego, co z pewnością w jakiś sposób wpływie na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Obowiązkiem wnioskodawcy jest jednak wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tymczasem przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie odnosi się do żadnych konkretnych okoliczności, które zaistniawszy spowodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Zdawkowe twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji zmusiłoby go do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej jest zdecydowanie niewystarczające do dokonania oceny, czy wykonanie decyzji grozić będzie wyrządzeniem mu szkody, jaka mogłaby to być szkoda i czy byłaby znaczna.

Ponadto rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 - dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.