Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 840/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1, art. 183 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 3, art. 26 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 19 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska – Florek (spr.) Protokolant asystent sędziego Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1136/13 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako " p.p.s.a."), wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1136/13 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] . i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd I instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Prezesa AR i MR. Organ ten podzielił pogląd Dyrektora Oddziału ARiMR, który decyzją z [...] r. Nr [...] , stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura ARiMR z dnia [...]r. w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok [...]

Zdaniem Prezesa AR i MR, decyzja Kierownika Biura ARiMR z dnia [...] r. rażąco narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, dalej ustawa o płatnościach) w związku z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Jego zdaniem, Kierownik Biura ARiMR przyznając płatności OB na rok [...] nie uwzględnił informacji zawartych w protokole z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącej w dniu [...] r., dotyczącej działki rolnej oznaczonej literą [...], położonej na działce ewidencyjnej numer [...] obręb D., gmina S., powiat a., województwo p., co oznacza, że został zaniechany obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] r., skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 16 § 2 K.p.a. W jej ocenie, nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ wyniki kontroli zostały ujęte przez Kierownika Biura Powiatowego w decyzji przyznającej płatności OB za [...] rok. Skarżąca wyjaśniła, że różnica w powierzchniach całkowitych deklarowanych we wniosku i stwierdzonych w wyniku kontroli wyniosła [...] ha, a zatem nie powodowała sankcji (nie przekroczyła [...] ha i nie była większa niż [...] całkowitej powierzchni deklarowanej).

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uwzględniając skargę wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Sąd powołał wyrok NSA z dnia 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258. Sąd wyjaśnił, że powołany art. 156 § 1 K.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zaś, że organy orzekające uznały, że w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. przepisu art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., bowiem Kierownik Biura Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa przyznając skarżącej płatności bezpośrednie na rok [...] nie uwzględnił informacji zawartych w protokole z kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącej w dniu [...] r., dotyczących działki rolnej oznaczonej literą [...], co oznacza, że zaniechał obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Zdaniem Sądu I instancji, wskazane przez organy zarzuty przeciwko decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. dotyczące naruszenia przepisów postępowania, poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja organu Agencji o przyznaniu producentce rolnej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego wydana została w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną tj. art. 7 ust 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach. Sąd wskazał, że uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ powołał się na wyniki kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu. Kierownik Biura Powiatowego porównał powierzchnię deklarowanych działek rolnych kwalifikowanych do jednolitej płatności obszarowej wskazaną we wniosku o przyznanie płatności ([...] ha) oraz powierzchnię działek rolnych stwierdzoną na skutek przeprowadzenia czynności kontrolnych ([...]ha). Organ administracyjny I stopnia zgodnie z prawem uznał, iż powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej winna zostać ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. Przystępując do kontroli wniosku o płatność również zasadnie i zgodnie z prawem organ przyjął, iż w myśl z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach bezpośrednich jednolita płatność obszarowa (JPO) przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wskazał również, iż przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do JPO, zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 uwzględnił również wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. W oparciu o powyżej wskazane i mające w sprawie zastosowanie regulacje, Kierownik Biura Powiatowego stwierdził różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zgłoszonych do jednolitej płatności podstawowej, a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli metodą FOTO w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Powołując art. 57 ust. 3 akapit drugi i trzeci rozporządzenia Komisji (WE) organ wskazał warunki uznania powierzchni deklarowanej kwalifikowanej za równą powierzchni stwierdzonej i przyznał płatność do powierzchni deklarowanej kwalifikowanej [...] ha.

Sąd zauważył, że Dyrektor Oddziału stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu płatności uznał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydając decyzję o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na [...] rok nie uwzględnił wyników kontroli, dla działki rolnej oznaczonej literą [...] położonej na działce ewidencyjnej o numerze [...] co oznacza, że zaniechał obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ bardzo ogólnie uzasadnił, dlaczego w jego ocenie decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa kwalifikuje się do wyeliminowania z obrotu prawnego w nadzwyczajnym trybie. Nie jest też zrozumiałe twierdzenie, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa przyznając płatności bezpośrednie nie uwzględnił wyników kontroli. Sąd podkreślił, że organ ten uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie odwołał się do przeprowadzonych w dniu [...] r. czynności kontrolnych. Dokonane w trakcie kontroli pomiary uwzględnił przyznając płatności bezpośrednie skarżącej, aczkolwiek wynik kontroli, ze względu na wielkość stwierdzonych nieprawidłowości, w ocenie organu, nie wpłynął na ich ostateczny wymiar. Zdaniem Sądu I instancji, uzasadnienie decyzji stwierdzającej nieważność mogą sugerować, że organy nadzoru albo kwestionują dokonane pomiary albo przeprowadzone wyliczenia. Wobec enigmatycznej w tym zakresie treści uzasadnienia, trudno jednoznacznie stwierdzić czy organy nadzoru kwestionują dokonane pomiary czy też przeprowadzone wyliczenia. W ocenie Sądu jeśli doszło do, być może, błędnej interpretacji wyników kontroli lub błędnego wyliczenia kwoty płatności, co zostało ujawnione w późniejszym czasie, to brak jest podstaw ażeby błąd ten, który miał wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do wielkości powierzchni i wysokości płatności, traktować jako rażące naruszenie prawa. Można okoliczność taką uznać za naruszenie prawa ale zwykłe, które nie może prowadzić do wzruszenia ostatecznej decyzji. Zdaniem Sądu, nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego np. w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności lub wymiaru płatności może stanowić naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., nie może jednak kwalifikować decyzji jako rażąco naruszającej prawo i uzasadniać jej eliminacji z obrotu prawnego. Dlatego, nie można przyjąć, że treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa o przyznaniu skarżącej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu Agencji o przyznaniu skarżącej płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie Sądu, wskazane przez organy nadzoru wady postępowania, za które Dyrektor Oddziału Regionalnego, a następnie Prezes Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa uznał nie uwzględnienie informacji zawartych w protokole z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...] r., nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r. w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożył Prezes Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa. Wniósł o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości, oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów wg norm prawem przewidzianych.

Jako podstawę skargi kasacyjnej Prezes wskazał naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego i w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 Kpa poprzez stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż wynikało to z raportu kontroli na miejscu, przez co orzeczono w sprawie z pominięciem tego dokumentu i przyznano płatność do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana.

Skarżąca, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie zawartej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie "art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a."

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Przed oceną zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej – z uwagi na ich zakres i uzasadnienie - istotnym jest przypomnienie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11).

Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi oddzielnie o " naruszeniu prawa" i oddzielnie o " rażącym naruszeniu prawa". Nie każde " naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne.

Mając na względzie, że " rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa " uznać należy, że utożsamienie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 802/11). Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części ( por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992r., sygn. akt II GSK 357/12 i powołane tam orzeczenia: NSA z dnia 6 lutego 1995r., sygn. Akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1 poz. 23, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 oraz poglądy doktryny: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985r., s. 237 . Zatem, dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek " naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1711/12, z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 820/13).

Na powyższe okoliczności trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Zatem należy jedynie przypomnieć, co ma istotne znaczenie przy kontroli decyzji wydanej w oparciu o art. 156 § 1pkt 2 Kpa, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu podlega ścisłej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 90/89 ONSA 1989r., z. 1, poz. 49, podkreślił, że przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" będą najczęściej przepisy prawa materialnego. Wspomniana postać naruszenia może dotyczyć jednak również przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi więc o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. " rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz warunków jakie muszą być spełnione do uznania, że ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku.

Takie poglądy na temat rażącego naruszenia prawa prezentował też Sąd I instancji, kontrolując zaskarżoną decyzję.

Z historii postępowania w sprawie i ze skargi kasacyjnej wynika, że przedmiotem sporu jest prawidłowość decyzji o stwierdzeniu nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.) w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok [...] (płatności OB).

Trzeba zwrócić uwagę na to, że wydanie zaskarżonej przed Sądem I instancji decyzji, tj. decyzji z [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostało poprzedzone:

1. wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. o przyznanie płatności za [...] r.;

2. kontrolą z dnia [...] r. metodą FOTO w zakresie kwalifikowalności powierzchni (raport nr [...]);

3. przyznaniem skarżącej, po powtórnym rozpoznaniu i wyczerpaniu trybu odwoławczego, decyzją z [...]r płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok [...]

Organ administracji, w skardze kasacyjnej wywodzi, powołując się na art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach, art. 6 ust. 1 akapit drugi, art. 12 ust 3 i ust. 4, art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE Nr 1122/2009, art. 9a pkt 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 , że "w przypadku wykrycia jakiejkolwiek niezgodności dotyczącej powierzchni deklarowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych a wartością wyznaczonego maksymalnie kwalifikowanego obszaru do płatności, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wyjaśnić stwierdzone nieprawidłowości oraz uwzględnić wyniki kontroli na miejscu".

W związku z powyższym za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, gdyż ich treść oraz argumentacja wskazują na niezrozumienie przez autora skargi kasacyjnej istoty postępowania prowadzonego przez organy i mającego na celu ustalić, czy wydana w tak zwanym trybie zwykłym decyzja rażąco narusza prawo.

Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). Przyjmuje się, że przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., SA/Wr 370/86). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (materialnego, procesowego czy ustrojowego) jest zatem wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące, pamiętając przy tym, iż nie każde, nawet bezsporne, naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał, by treść tej decyzji stała w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa oraz by rozstrzygnięcie zawierało wady tkwiącej w samej decyzji.

Wskazać należy, że z treści decyzji o przyznaniu płatności na [...] r. wynika, iż w sprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym kontrola administracyjna. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyraźnie stwierdził, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Skoro zatem, przed przyznaniem płatności Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zweryfikował zadeklarowaną przez skarżącą powierzchnię działek rolnych przeprowadzając kontrolę administracyjną z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej, to nie można przyjąć, że przyznanie płatności nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. Analiza akt administracyjnych wskazuje także, że ustalenie, iż płatność została przyznana do zawyżonej powierzchni działek, nastąpiło dopiero w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności. Okoliczność taka nie wynika natomiast w sposób oczywisty z samej decyzji o przyznaniu płatności. Wobec tego uchybienie takie - o ile wystąpiło - nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Tego rodzaju okoliczność mogłaby być przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym (jeśli strona złożyłaby odwołanie) lub - ewentualnie (o ile spełnione zostałyby przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) - w trybie wznowienia postępowania. Natomiast fakt, że takie postępowania nie zostały wszczęte, nie może usprawiedliwiać bezpodstawnego prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania o stwierdzenie nieważności z powołaniem się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

.