Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 867/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz skarżącej A. C. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rektor Uniwersytetu [...] w [...] wydał w dniu [...] lutego 2020 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] o odmowie przyznania A. C. stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2019/2020.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż A. C. złożyła wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2019/2020. Wydziałowa Doktorancka Komisja Stypendialna oceniła osiągnięcia doktorantki wykazane we wniosku i przyznała jej 56 punktów, co kwalifikowało ją na 7 pozycji w liście rankingowej wśród doktorantów IV roku Wydziału [...].

W dniu [...] grudnia 2019 r. wydana została negatywna decyzja nr [...], w uzasadnieniu której stwierdzono, iż doktorantka znalazła się na pozycji poniżej progu uprawniającego do uzyskania stypendium doktoranckiego.

Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji oraz stwierdziła, że spełniła kryterium do uzyskania stypendium. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; a mianowicie:

- art. 200 w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 1, art. 280 i art. 283 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 2, § 3, § 4 i § 8 zarządzenia nr [...] Rektora U[...] poprzez odmowę przyznania stypendium doktoranckiego, mimo że została umieszczona na liście rankingowej osób, które powinny otrzymać stypendium;

- § 12, § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie stypendiów doktoranckich, poprzez zastosowanie nieobowiązujących przepisów w dniu wydania decyzji, bowiem rozporządzenia zostało uchylone, a żaden z przepisów ustawy nie wskazywał na to, aby rozporządzenie pozostało w mocy;

- błędną wykładnię art. 285 ust. 1 i 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na uznaniu, że powołany przepis nakazywał zastosowanie art. 151 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i wydanego na jego podstawie rozporządzenia wykonawczego z 2016 r., co dawało kwotę stypendium doktoranckiego w wysokości 1 470 zł miesięcznie, podczas gdy art. 285 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce powinien być rozumiany jedynie jako odsyłający do art. 151 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i ww. rozporządzenia wykonawczego w zakresie zdefiniowania instytucji "minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystenta", a nie co do określenia samej wysokości wynagrodzenia asystenta (na podstawie której następnie określona została minimalna wysokość stypendium doktoranckiego);

- art. 104 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez brak zawarcia wszystkich elementów koniecznych decyzji, w szczególności uzasadnienia prawnego co do faktu odmowy przyznania stypendium doktoranckiego;

- art. 104 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez brak zawarcia wszystkich elementów koniecznych decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania zasad, które powodowały, że mimo zajęcia 7 miejsca wśród 13 osób, które otrzymały stypendium, skarżącą nie otrzymała go, wskazania punktów za poszczególne osiągnięcia, zasad wyliczenia progu, który warunkował wyliczenie progu punktowego;

- art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegająca na uznaniu, że skarżąca nie ma wystarczającej liczby punktów, która została źle wyliczona, gdy osiągnięcia naukowe spowodowały umieszczenie na liście rankingowej na 7 miejscu, a 13 najlepszych doktorantów mogło otrzymać stypendium.

Strona wniosła o zmianę decyzji poprzez przyznanie stypendium doktoranckiego w wysokości 1923 zł.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Rektor Uniwersytetu [...] w [...] wskazał, iż zgodnie z art. 195 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w jednostce organizacyjnej uczelni oraz w jednostce naukowej, liczba uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich, którym przyznano stypendium doktoranckie, o którym mowa w art. 200 ust. 1, z wyłączeniem liczby uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich, którym przyznano wyłącznie środki finansowe, o których mowa w art. 200a ust. 2, nie może być mniejsza niż 50% liczby uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich ogółem. Zasada ta obowiązuje przy wyliczaniu liczby stypendiów dla doktorantów, którzy rozpoczęli studia doktoranckie od roku akademickiego 2017/2018, o czym stanowi art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw z dnia 23 sierpnia 2016 (Dz.U. z 2016 r. poz. 1311). Artykuł 18 ust. ust. 2 ustawy wskazuje, że procentowy udział liczby uczestników studiów doktoranckich, którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed rokiem akademickim 2017/2018 i którym przyznano stypendium doktoranckie, w liczbie uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich w jednostce organizacyjnej uczelni lub jednostce naukowej, którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed tym rokiem akademickim, nie może być mniejszy niż procentowy udział liczby uczestników studiów doktoranckich, którym przyznano stypendium doktoranckie w roku akademickim 2015/2016, w liczbie uczestników studiów doktoranckich odbywających stacjonarne studia doktoranckie w tych jednostkach w tym roku akademickim.

Wobec wskazań wynikających w przepisów ustawy utworzono dwie listy rankingowe. Jedną dla doktorantów, którzy rozpoczęli studia przed rokiem 2017/2018, a drugą dla doktorantów od roku 2017/2018.

Oznacza to, że na Wydziale [...] w roku akademickim 2019/2020 dla doktorantów II i III roku przyznano 10 stypendiów co stanowi liczbę 50% doktorantów tych lat oraz 3 stypendia dla doktorantów IV roku co stanowi nie mniej niż 10% liczby doktorantów. Przy czym wskaźnik 10% został ustalony w odniesieniu do poprzednich lat akademickich zgodnie z procedurą.

A.C. otrzymała 56 punkty i została zakwalifikowana na 7 pozycji rankingowej wśród doktorantów IV roku na Wydziale [...]. Pozycja ta jest poniżej progu uprawniającego do otrzymania stypendium doktoranckiego, gdyż na tym Wydziale wśród doktorantów IV roku można było przyznać tylko 3 stypendia. Kwestionowanie przez stronę kwoty przyznanego stypendium organ pozostawił bez rozpoznania w związku z decyzją o nieprzyznaniu stypendium.

A. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 138 k.p.a., 127 k.p.a., 104 k.p.a. i 107 k.p.a. oraz art. 200 ust 3 ustawy o szkolnictwie wyższym poprzez procedowanie niezgodnie z przepisami prawa i odmowę przyznania stypendium mimo spełniania kryteriów do jego otrzymania.

Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, bądź też uchylenie decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej. Zażądała zasądzenia od organu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 14 grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wszystkie wnioski i żądania zawarte w skardze oraz nadmienił, że nie dokonano obowiązku zaopiniowania wniosku przez komisję stypendialną. Doktorantka wykonała zdjęcia wniosku, na którym znajdują się jedynie przekreślenia i podkreślenia (nie wiadomo kto i kiedy ich dokonał), a na ostatniej stronie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego nie sporządzono opinii komisji stypendialnej. Tym samym nie wiadomo kto i kiedy przyznawał doktorantce punkty, a także na podstawie czyjej opinii organ wydał decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż w aktach administracyjnych sprawy brak jest prawidłowo sporządzonego dokumentu zawierającego ocenę osiągnięć skarżącej doktorantki przez Wydziałową Doktorancką Komisję Stypendialną, którą to ocenę przywołuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ i która stała się podstawą do umieszczenia skarżącej na 7 pozycji na liście rankingowej wśród doktorantów IV roku Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...]. Sąd stwierdza, iż jedynym dokumentem, w którym zamieszczono liczbę punktów przyznanych za poszczególne osiągnięcia jest dokument zatytułowany: "Załącznik do wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego dla II-IV r." – "Punktacja osiągnięć naukowo-badawczych z poprzedniego roku akademickiego do wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego na II-IV roku studiów doktoranckich na Wydziale [...] U[...]".

Rubryka trzecia w zamieszczonej tam tabeli – licząc od strony lewej – zatytułowana została: "Liczba punktów". W rubryce tej przy wskazanych przez doktorantkę osiągnięciach naukowych zamieszczono liczbę punktów w ten sposób, iż liczba ta wskazana została granatowym środkiem pisarskim oraz zielonym środkiem pisarskim. Granatowym środkiem pisarskim wskazano liczbę punktów za dane osiągnięcie. Zielonym środkiem pisarskim natomiast uczyniono w L.p. 1.2 oraz 1.3 – kółko, którym obwiedziono cyfry 5 i 14, w rubryce 1.10 przekreślono cyfrę 8 i nadpisano "1+1", w rubryce 2.1 – zamieszczono kółko i skreślenia oraz nadpisano "8 pkt", w rubryce 2.3 oraz 3.1 – skreślono cyfrę 5 i słownie nadpisano "Nie", w rubryce 3.2 – skreślono zawarte tam cyfry i liczbę oraz obwiedziono kółkiem cyfrę 4 a także dopisano "pkt", w rubryce 3.5 – obwiedziono kółkiem cyfrę 2, w rubryce 4.1 skreślono zawarte tam cyfry i dwukrotnie obwiedziono kółkiem cyfrę 3, a ponadto dopisano "6 pkt", w rubryce 4.2 dwukrotnie obwiedziono kółkiem cyfry 2, w rubryce 4.3 obwiedziono kółkiem cyfrę 1, w rubryce 4.4 dokonano skreśleń, obwiedziono kółkiem liczbę 2 i dopisano "2 pkt", w rubryce 5.1 obwiedziono kółkiem cyfrę 8. Poczynione zapiski i adnotacje nie zostały zaopatrzone podpisem lub chociażby parafowane. Ze wskazanego dokumentu, a także z pozostałych dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy nie wynika kto, w jakich okolicznościach i kiedy poczynił powyższe zapiski i adnotacje oraz przyznał skarżącej sporną punktację, a także jakimi kierował się kryteriami. Brak jest też osobnego dokumentu potwierdzającego przyznaną skarżącej punktację, na którą powołuje się organ w zaskarżonej decyzji. W szczególności w aktach brak jest protokołu z posiedzenia Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, które jak wskazuje organ, odbyło się w dniu [...] listopada 2019 r. W aktach tych znajduje się jedynie niewypełniony formularz pt.: "Opinia Komisji Doktoranckiej". Wskazane przez Sąd braki powodują, iż nie sposób przyjąć, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydana została w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W istocie opisane braki czynią niemożliwym skontrolowanie przez Sąd merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie zobligowany do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy w sposób wskazany w treści niniejszego uzasadnienia.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.