Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3152/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3, art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 września 2016r. A. Z. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzję z dnia [...] września 2016r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z akt sprawy, A. Z. wystąpił w piśmie z dnia 28 kwietnia 2016r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (zwanego dalej: "organem pierwszej instancji") z wnioskiem o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec 2015r. w kwocie 3.248 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 176 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaległość wynika z zakupu środków trwałych z własnych oszczędności w momencie, gdy rozpoczynał prowadzenie działalności gospodarczej. W chwili obecnej środki się dekapitalizują. Prośbę o umorzenie zaległości Skarżący motywował brakiem środków na zapłatę zaległości, gdyż jedynym źródłem jego utrzymania jest renta zdrowotna, którą uzyskał po przebytej [...]. Ze względu na ciągłą rehabilitację i leczenie Skarżący nie prowadzi żadnej działalności, z której mógłby pokryć tą zaległość. Skarżący podkreślił też, że pięcioletni komputer i samochód zakupione z własnych oszczędności dają mu możliwość kontaktu ze światem, ludźmi i urzędami.

Następnie organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. odmówił uwzględnienia powyższego wniosku, wskazując w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

Skarżący złożył pismem z dnia 30 czerwca 2016r. odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, w którym powtórnie zwrócił się z prośbą o umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że zaległość powstała tylko i wyłącznie z przyczyny losowej. Skarżący ratując własne życie poddał się [...]. Powyższy przypadek ma podłoże cywilizacyjne i dotyka większości naszej populacji. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, że powyższe zdarzenie nie posiada znamion losowych. Skarżący zwrócił też uwagę, że mimo złożonych dokumentów, tj. historii leczenia i wyjaśnień, w ogóle nie zostały one wzięte pod uwagę, co mija się z oceną faktów. Skarżący przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej nigdy nie zalegał w podatkach. Zakupu swojego samochodu i komputera dokonał z własnych oszczędności przed osiągnięciem jakiegokolwiek zysku z własnej działalności. Zakupione środki wciągnął aportem, aby poprawić swoją mobilność, co zdaniem Skarżącego nie skutkuje przerzucaniem ciężarów podatkowych na resztę społeczeństwa i nie godzi w interes publiczny. Prowadząc działalność skorzystał z prawa do odliczenia VAT i sumiennie ponosił wszystkie ciężary na rzecz urzędu skarbowego.

Skarżący zauważył też, że organ pierwszej instancji powołał się w zaskarżonej decyzji na jego zeznania podatkowe z lat 2013 – 2015, kiedy miał on zawieszoną działalność gospodarczą i jedyny jego dochód stanowiła renta, która nie wystarcza na utrzymanie socjalne. Skarżący wyjaśnił, że dochód z renty wystarcza jedynie na opłaty za mieszkanie, niezbędną rehabilitację, lekarstwa i 7-dniowy tydzień życia. Skarżący zalega z opłatami za mieszkanie. Brakuje mu środków w sytuacji, gdy wyniknie niespodziewany wydatek związany z pogorszeniem się stanu jego zdrowia. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych środków na uregulowanie zaległości, ale jeżeli uzyska pomoc, tj. zgodnie z interesem publicznym zostanie mu wskazane stosowne miejsce pracy bądź zlecenie na wykonanie pracy, zgodnie z jego zawodem - profesją, tj. [...] (z bardzo bogatym doświadczeniem zawodowym), wtedy będzie w stanie spłacić zobowiązanie. Jednakże w chwili obecnej nie posiada środków finansowych z uwagi na brak możliwości zatrudnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] września 2016r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść przepisu art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", wskazał na wstępie, że mimo iż zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania powstały w okresie prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące pomocy publicznej, gdyż Skarżący nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że powołany przepis ma charakter uznaniowy, co jest jednoznaczne z pozostawieniem ocenie organów podatkowych, czy w danej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku Skarżącego. Oznacza to również, że nawet kiedy zostanie ustalone, iż za udzieleniem konkretnemu podatnikowi ulgi przemawia jego ważny interes lub interes publiczny, wybór sposobu rozstrzygnięcia zależy od organu podatkowego. Ulga w postaci umorzenia ma charakter szczególny, ponieważ jest wyjątkiem od ogólnej zasady, że podatki należy płacić w wysokości i w terminach przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, a konsekwencją niezapłacenia podatku u terminie jest naliczanie odsetek za zwłokę.

Organ odwoławczy zauważył też, że ustawodawca ustalając przesłanki umorzenia użył w przepisie zwrotów niedookreślonych "ważny interes podatnika i interes publiczny", co można uznać za swoistą klauzulę generalną odsyłającą do ocen pozaprawnych. Oznacza to, że przy korzystaniu z tej klauzuli organ podatkowy powinien rozważyć kryteria umorzenia w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę moment podejmowania decyzji w sprawie. Zdaniem tego organu, przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Ponadto zbadanie ważnego interesu podatnika sprowadza się do ustalenia czy w sprawie wystąpiły nagłe zdarzenia losowe, a przede wszystkim sytuacje spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu i które nie były zależne od jego postępowania. Natomiast odnosząc się do interesu publicznego należy stwierdzić, iż jest to dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Przy ocenie tej przesłanki należy także uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej pomocy.

Organ odwoławczy stwierdził również, że każdorazowe zastosowanie ulgi podatkowej bez wyraźnego uzasadnienia, powoduje uprzywilejowanie niektórych podmiotów w stosunku do innych, dlatego decyzje wydawane w oparciu o powyższe przesłanki zaliczane są do kategorii decyzji uznaniowych, co nie oznacza jednak całkowitej swobody organu podatkowego przy wydawaniu rozstrzygnięć w tym zakresie. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Zdaniem tego organu, obok sytuacji finansowej podatnika ważnym kryterium oceny w sprawach dotyczących udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych jest przyczyna powstania zaległości. Z uwagi na fakt, że umorzenie jest szczególną formą ulgi, powodującą całkowitą rezygnację z należnych Skarbowi Państwa wpływów, zasadnym jest stwierdzenie, czy na okoliczności powodujące powstanie zaległości podatkowych podatnik miał wpływ i mógł im zapobiec, czy też spowodowane one zostały czynnikami niezależnymi od jego działań.

Następnie organ odwoławczy odnosząc się do wskazywanych przez Skarżącego okoliczności powstania przedmiotowej zaległości podatkowych wskazał, że w jego ocenie nie stanowią one przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług. Skarżący dokonując zakupu środków trwałych (komputera i samochodu) skorzystał bowiem z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich zakupie. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż - wbrew twierdzeniom Skarżącego - pozostawienie środków trwałych na własny użytek było dobrowolną decyzją Skarżącego, zaś konsekwencji działań podejmowanych przez podatników nie można przerzucać na Skarb Państwa. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności powstania przedmiotowych zaległości nie nosiły znamion wyjątkowości i nie przemawiały za wydaniem pozytywnej decyzji w zakresie umorzenia przedmiotowej zaległości. Natomiast za koniecznością regulowania zobowiązań publicznoprawnych przemawiają konstytucyjne wartości powszechności opodatkowania oraz równości wobec prawa (art. 84 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

Organ odwoławczy dokonał również analizy obecnej sytuacji materialnej Skarżącego i jego żony, tj. wysokości osiąganych dochodów, wysokości i rodzajów wydatków oraz posiadanego majątku, wskazując że jego zdaniem sytuacja finansowa Skarżącego nie wskazuje na bezsporny całkowity brak możliwości zapłaty zaległości podatkowej. Analiza sytuacji materialnej w oparciu o posiadane dokumenty nie wskazuje bowiem na zagrożenie egzystencji Skarżącego i jego żony, gdyż małżonkowie osiągają stałe miesięczne dochody. Organ odwoławczy wskazał też, że nie neguje, iż Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji ze względu na stan swojego zdrowia, przebytą [...] i konieczność przyjmowania wielu kosztownych leków. Jednakże sama zła sytuacja zdrowotna jest w opinii tego organu niewystarczającą podstawą do przyznania ulgi w formie umorzenia zaległości, skutkującej definitywną rezygnacją Skarbu Państwa z dochodzenia swoich należności. Zdaniem organu odwoławczego, ważny interes podatnika nie może sprowadzać się do przenoszenia konsekwencji własnych decyzji na budżet państwa. Organ odwoławczy uznał również, że w niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny do przyznania wnioskowanej ulgi w formie umorzenia zaległości. Organ nie dopatrzył się bowiem w niniejszej sprawie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, uzasadniających umorzenie przedmiotowej zaległości. Udzielenie Skarżącemu ulgi u postaci umorzenia świadczyłoby o preferencyjnym traktowaniu go w stosunku do innych podatników, którzy pomimo trudności wywiązują się ze swoich zobowiązań. Ponadto zdanie tego organu, wskazywana przez Skarżącego okoliczność sumiennego wywiązywania się przez niego w okresie prowadzenia działalności gospodarczej z zapłaty zobowiązań podatkowych, nie jest okolicznością wyjątkową, przemawiającą za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji RP, każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń, w tym podatków określonych w ustawie.

Skarżący zaskarżył następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc przywołaną na wstępie skargę w piśmie z dnia 28 września 2016r. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji ma charakter uznaniowy i jest umotywowane profiskalnym nastawieniem organów podatkowych. Skarżący zarzucił, że fakty i dowody, które przedłożył, nie zostały w ogóle wzięte pod uwagę, zaś organy podatkowe w sposób ciągły głoszą swoją tezę o powszechnym i przymusowym charakterze zobowiązań podatkowych. W opinii Skarżącego, z jego wyjaśnień i złożonych dokumentów wynika jasno, że w chwili obecnej nie ma on możliwości spłaty zaległości, gdyż jego skromna renta wystarcza na maksymalnie 2 tygodnie przeżycia, w sytuacji gdy Skarżący zalega dodatkowo z opłatami za mieszkanie. Skarżący zauważył też, że organy podatkowe w każdej decyzji akcentują fakt bycia przez niego współwłaścicielem mieszkania, przez co dają jego zdaniem do zrozumienia, że Skarżący powinien wyzbyć się tego mieszkania i zadośćuczynić wymaganej zaległości podatkowej. Skarżący zaznaczył też, że organ podatkowy nie przedstawił żadnej propozycji prolongaty w spłacie zaległości, do czasu aż znajdzie on jakieś zatrudnienie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016r., poz.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też, uznając za niewadliwe, ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. dotycząca odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Przystępując do rozważań w przedmiocie ulg podatkowych, należy zaznaczyć, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem oraz istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, którego treść prawidłowo powołał organ odwoławczy. Użycie zwrotu "może" w tym przepisie oznacza, że decyzje organów podatkowych dotyczące udzielania ulg podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Tak więc nawet w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazujących na istnienie chociażby jednej z przesłanek, o jakich mowa w powołanym przepisie ("ważny interes podatnika" lub "interes publiczny") organ nie jest bezwzględnie zobowiązany do umorzenia wnioskowanych zaległości. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wymaga przy tym podkreślenia, że w przypadku postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia wystąpienia przesłanek umorzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. Z kolei sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. istnienia w danej sprawie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, a w przypadku ich stwierdzenia czy organ odmawiając przyznania ulgi nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", przy czym są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa i które to w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010r., sygn. akt II GSK 1000/09, Lex nr 746018). Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999r., sygn. akt SA/Sz 850/98, Lex nr 36843).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie. Zgromadziły materiał dowodowy co do sytuacji materialnej Skarżącego, przy tym w zakresie w jakim było to możliwe przy postawie skarżącego oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawa oceny materiału dowodowego. Przy dokonywaniu oceny w kontekście przyznania ulgi organy wzięły pod uwagę fakt, że Skarżący oraz jego małżonka, pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym oraz pozostający we wspólności ustawowej, posiadają lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w W., samochód osobowy (rok produkcji 2004), jak również posiadają stałe źródła dochodów, to jest Skarżący rentę, a jego żona wynagrodzenie ze stosunku pracy.

Organ odwoławczy wskazał, że sytuacja finansowa Skarżącego nie wskazuje na bezsporny całkowity brak możliwości zapłaty zaległości podatkowej.

Skarżący otrzymuje rentę w wysokości 1895,48 zł netto. Skarżący wskazał w Oświadczeniu o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, że jego żona uzyskuje dochody w wysokości 637,60 zł netto (k. 10 akt administracyjnych). Z dokumentu ZUS/RMUA wystawionego przez pracodawcę żony Skarżącego (karta 4 akt administracyjnych) wynika, że wynagrodzenie brutto żony Skarżącego wynosi 2.856,00 zł, oraz że są z niego dokonywane potrącenia w łącznej wysokości 2.218,40 zł, w tym: składka KPZ 30,00 zł, rata KZPp 1.000,00 zł, op. medyczna 127,00 zł, M. 89,30 zł. W konsekwencji kwota do wypłaty wynosi 637,60 zł.

Z zestawienia dochodów Skarżącego za lata: 2013-2015 (karta 21 akt administracyjnych) wynika, że przychody Skarżącego po pomniejszeniu o wydatki kształtowały się następująco: rok 2013 – 7.488,56 zł; rok 2014 – 28.595,90 zł; rok 2015 – 22.987,78 zł.

Z kolei z zestawienia dochodów małżonki Skarżącego – R. Z. za lata: 2013 – 2015 (karta 22 akt administracyjnych) wynika, że jej przychody po pomniejszeniu o wydatki kształtowały się następująco: rok 2013 – 42.847,81 zł; rok 2014 – 29.005,59 zł; rok 2015 – 30.648,41 zł.

Organ pierwszej instancji wskazał również, że małżonce Skarżącego zgodnie ze złożonym przez nią zeznaniem podatkowym za 2015r. przysługuje zwrot podatku w wysokości 1.844,00 zł. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że koszt ubezpieczenia samochodu powinien być rozłożony na cały rok, a więc w skali miesiąca powinna to być kwota 122,75 zł, a nie 1.473,00, jak to wylicza Skarżący. Jeżeli zatem uwzględniając powyższe przyjąć do obliczeń, że koszt ubezpieczenia samochodu wynosi w skali miesiąca 122,75 zł, a nie 1.473,00 zł, to biorąc pod uwagę wysokość dochodów i pozostałych wydatków zadeklarowanych przez Skarżącego w Oświadczeniu o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (k. 10 akt administracyjnych) należy stwierdzić, że istnieje nadwyżka dochodów nad wydatkami wynosząca 171,33 zł, a nie nadwyżka wydatków nad dochodami wynosząca 1178,92 zł, jak to wyliczył Skarżący.

Wskazać również należy, że z zaświadczenia wydanego przez pracodawcę małżonki Skarżącego, to jest Instytut B., wydanego w dniu 22 sierpnia 2016r., (karta 44 akt administracyjnych) wynika, że z wynagrodzenia małżonki Skarżącego są potrącane należności dotyczące Skarżącego: składki na grupowe ubezpieczenie w P. SA w wysokości 57,58 zł miesięcznie; składka za korzystanie z karty M. (B.) w wysokości 89,30 zł miesięcznie oraz składka z tytułu rozszerzonej opieki medycznej w wysokości 127,00 zł miesięcznie. Należy zauważyć, że Skarżący w piśmie datowanym na 24 sierpnia 2016r. (karta 45 akt administracyjnych) określił ww. koszty jako koszty jego rehabilitacji.

Sąd wskazuje, że ww. koszty w łącznej wysokości 273,88 zł jako składki potrącane z wynagrodzenia Skarżącej nie mogą być ponownie uwzględniane jako koszty ponoszone przez Skarżącego.

Z powyższego wynika, że Skarżący i jego małżonka uzyskują dochody przewyższające ich stałe comiesięczne wydatki. Wskazać również należy na to, że jakkolwiek Skarżący i jego żona ponoszą wydatki o charakterze jednorazowym, to równocześnie ich domowy budżet także jest zasilany w wyniku jednorazowych zdarzeń. Przypomnieć tu należy, że małżonce Skarżącego zgodnie ze złożonym przez nią zeznaniem podatkowym za 2015r. przysługuje zwrot podatku w wysokości 1.844,00 zł. Przypomnieć również należy, że Skarżący występował o umorzenie zaległości podatkowej w kwocie 3.248 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 176 zł.

Konkludując, brak podstaw do twierdzenia, że sytuacja finansowa Skarżącego jest tak zła, że utracił on całkowicie zdolność do zapłaty zaległości podatkowej.

Za trafny i przekonujący należy uznać argument organów podatkowych, że Skarżący dokonując zakupu komputera i samochodu skorzystał z odliczenia podatku naliczonego przy ich zakupie, dlatego podejmując po zakończeniu działalności gospodarczej, co miało miejsce w dniu 19 lutego 2016r., decyzję o ich pozostawieniu na własny użytek powinien mieć świadomość konsekwencji podatkowych tej decyzji. Konsekwencji działań podejmowanych przez podatników nie można zaś przerzucać na Skarb Państwa. Podejmując tę decyzję miał także świadomość swego aktualnego stanu zdrowotnego. Mianowicie, jak wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego (karta 26 akt administracyjnych) Skarżący w 2011r. przebywał w szpitalu w związku z rozpoznaniem choroby [...], [...], [...] oraz [...].. Od tego czasu Skarżący leczy się.

Zdaniem Sądu, ocena powyższych okoliczności, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej i stwierdzenie braku przesłanek dla umorzenia zaległości nie nosi cech dowolności. Oceny tej organy dokonały opierając się na sytuacji majątkowej wnioskodawcy, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonego postępowania.

Powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. Odniosły się do podnoszonych przez Skarżącego argumentów, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie naruszając przy tym przepisów postępowania podatkowego, w tym nie przekraczając granic określonych w art.191 Ordynacji podatkowej.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.