Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 3/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3,  art. 6 ust. 3.
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, del. Sędzia SO Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] S. M. P. K. s.c. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.(dalej: Kolegium albo SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. (dalej: Wójt) z dnia [...], nr [...], w przedmiocie określenia [...] S. M., P. K. Spółka Cywilna, K. [...],[...] K.(dalej: spółka albo skarżąca) podatku od nieruchomości za 2013 rok w wysokości [...]złotych.

2. Decyzja została wydana na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego.

2.1. Spółka w dniu 17 stycznia 2013 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za ten rok, wykazując łączną kwotę podatku w wysokości [...]zł. Jako przedmiot opodatkowania wskazała: a) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.645,33 m2; b) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.793 m2; c) budowle o wartości [...]zł.

Organ pierwszej instancji po zakwestionowaniu prawidłowości złożonej deklaracji podatkowej, postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., a następnie po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] wydał decyzję, w której określił podatnikowi wysokość ww. zobowiązania w łącznej wysokości [...]złotych. Jako przedmiot i podstawę opodatkowania przyjął: a) budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 5.023,04 m2 – podatek: [...]zł; b) grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 8.289 m2 – podatek: [...]zł; c) budowle o wartości [...]zł – podatek [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotem opodatkowania są grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą i sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W toku oględzin ustalono, że nieruchomości są modernizowane (np. wymiana okien, remont klatki schodowej, drzwi), ich stan w porównaniu do oględzin w roku 2012 polepszył się, część powierzchni jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, a część przygotowana do dalszego wynajmu - jednak oględziny potwierdziły, że stan techniczny nie wykorzystywanej części budynku nie uniemożliwia jej wykorzystywania w przyszłości. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wójt stwierdził, że fakt wyłączenia z użytkowania części budynku poprzez zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na prace remontowe, nie jest podstawą do opodatkowania tej powierzchni niższą stawką podatkową, z uwagi na "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., poz. 613 ze zm. – dalej: u.p.o.l.).

2.2. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie przepisów: a) prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie; b) prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: o.p.) "poprzez niepodjęcie przez organ wydający decyzję wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych"; c) naruszenie art. 124 o.p. poprzez nierzetelne zgromadzenie materiału dowodowego stanowiącego podstawę orzeczenia, a nadto niewystarczające wyjaśnienie dowodów na których oparł się organ wydający decyzję.

W uzasadnieniu zaznaczono, że odwołanie podważa zasadność decyzji tylko w zakresie przyjęcia do opodatkowania części powierzchni pomieszczeń, których przeznaczenie uległo zmianie z użytkowych na nieużytkowe. W związku z tym, wskazano, że organ pierwszej instancji nie zastosował art. 6 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania budynku ma wpływ na wysokość opodatkowania. W ocenie pełnomocnika zmiana sposobu użytkowania polegająca na zaniechaniu prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej w części budynku, potwierdzona przez Starostę przyjęciem zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych, jest podstawą do zastosowania art. 6 ust. 3 u.p.o.l., a w konsekwencji wyłączenia powierzchni 1377,71 m2 budynku z opodatkowania według stawki, właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

2.3. Kolegium decyzją z dnia [...] utrzymało decyzję Wójta w mocy. W pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a następnie art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Nawiązując do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że niewykorzystywanie przez podatnika w danym momencie nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Tym samym twierdzenie podatnika, że zmiana sposobu użytkowania części budynku polegająca na zaniechaniu prowadzenia w nim działalności gospodarczej, nawet po zgłoszeniu staroście zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, jest podstawą do zastosowania art. 6 ust. 3 u.p.o.l., a w konsekwencji wyłączenia powierzchni 1.377,71 m2 tego budynku z podstawy opodatkowania – jest niezasadne. SKO podkreśliło, że czasowe niewykorzystanie części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej wynika z woli podatnika i podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o zmianie sposobu użytkowania, a zatem nie prowadzi to do braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium za bezzasadne uznało także zarzuty naruszenia prawa procesowego.

3. W skardze pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według "norm przepisanych".

Zaskarżonej decyzji zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 u.p.o.l poprzez jego niezastosowanie; b) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 123 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ wydający decyzję wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, dokonanie ustaleń, że stan techniczny niewykorzystanej części budynku nie uniemożliwia jej wykorzystania aktualnie oraz w przyszłości, w sposób dowolny z pominięciem innych dowodów, jak też błędne uznanie decyzji Wójta za prawidłową i w efekcie utrzymanie jej w mocy; c) błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że stan techniczny niewykorzystywanej części budynku nie uniemożliwia jej wykorzystywania aktualnie oraz w przyszłości, które to ustalenie zostało poczynione wyłącznie w oparciu o obserwację organu (jego pracowników) z pominięciem innych dowodów.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki przedstawił argumentację jak w odwołaniu od decyzji Wójta. Dodał, że w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej: p.b.) uregulowano kwestie związane ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Wójt otrzymał potwierdzenie Starosty B., że zmianą sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 p.b. jest także zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym Wójt był związany decyzją organu nadzoru budowlanego, iż zmianą sposobu użytkowania jest także zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej. Organy podatkowe błędnie jednak przyjęły, że dokument wydany przez Starostę nie uprawnia do wyłączenia wskazanej w nim powierzchni z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

4. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

5. Na rozprawę strony nie stawiły się. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oddalił zawarte w skardze wnioski o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, ponieważ okoliczności które miały być nimi wykazane nie były sporne. Zatem, przeprowadzenie dowodów z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych dotyczących roku podatkowego 2012, w postaci pisma Starosty określonego jako "Potwierdzenie o przyjęciu zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych", a także w postaci pisma "z dnia [...] Nr [...]" dotyczącego uznania przez Starostę, że zmianą sposobu użytkowania o którym mowa w art. 71 p.b. jest również zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej - nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Innymi słowy, wobec braku sporu co do okoliczności wynikających z tych dokumentów, Sąd przyjął, że okoliczności te - na które powołuje się strona skarżąca – wystąpiły.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zatem skarga – wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie.

7. Spór pomiędzy stronami dotyczy różnego rozumienia treści art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz 6 ust. 3 u.p.o.l., a w szczególności ustalenia zakresu zastosowania tych przepisów w sytuacji czasowego niewykorzystywania części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na przeprowadzany remont (modernizację) tej części obiektu. Zagadnienie to w odniesieniu do skarżącej spółki i na tle analogicznych faktów, było już przedmiotem analizy tutejszego Sądu w sprawie o sygnaturze I SA/Gl 902/13, dotyczącej podatku od nieruchomości za 2012 r., w której skargę oddalono. Obecnie orzekający skład Sądu podziela wyrażone tam poglądy, stąd w uzasadnieniu oprze się na zaprezentowanej w poprzedniej sprawie argumentacji.

8.1. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości i jest bezsporna okoliczność, że spółka prowadzi działalność gospodarczą. Zatem, z samego faktu, że spółka jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział wyższą stawkę podatku od nieruchomości.

W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że do uznania danego obiektu budowlanego za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., II FSK 667/09, Lex nr 550099; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r., I SA/Bd 268/11, Lex nr 990025; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r., I SA/Lu 297/10; Lex nr 749388; wyrok WSA w Gliwicach z 11 lipca 2013 r., I SA/Gl 109/13, Lex nr 1353020).

8.2. Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane "ze względów technicznych".

W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości, jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłanka ta klarownie wynika z tekstu ustawy. Biorąc pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być", ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również powinny mieć charakter trwały. Pojęcie "względów technicznych", jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 września 2009 roku, I SA/Gd 136/09, Lex nr 525711 i wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, I SA/Gd 231/04, Lex nr 785787). Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 roku (II FSK 1354/07, Lex nr 478297) w którym szczególnie wyeksponowano przesłankę trwałości: "Wykładnia wyrażenia nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody."

Konsekwencją takiej wykładni wskazanej regulacji jest powszechnie reprezentowane stanowisko, że celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwili w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to expressis verbis.

Linia orzecznicza jest w tym zakresie jednoznaczna i jednolita. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 roku (II FSK 301/05, Lex nr 193364) wyraził pogląd, że "wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny wspomnianych budynków nie dyskwalifikował ich - w ogóle - z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ograniczał wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów w danym roku podatkowym."

Innymi słowy "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy albowiem okresowe remonty stanowią element prowadzonej działalności gospodarczej i nie przesądzają o niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych, jak też o charakterze sezonowym (por. WSA w Gliwicach w wyroku z 17 czerwca 2005 roku, I SA/Gl 760/04, Lex nr 367925; NSA w wyroku z dnia z 17 stycznia 2008 roku, II FSK 1517/07, Lex nr 394637).

Konkludując: pojęcie "względy techniczne" zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją (verba legis: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na fakt aktualnego nie wykorzystywania tego przedmiotu, ale również trwałej niemożliwości jego wykorzystywania.

8.3. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, że na gruncie tej sprawy organy podatkowe zasadnie uznały, że prowadzenie prac remontowych (wymiana okien, remont klatki schodowej, wymiana drzwi) - uniemożliwiających okresowe powadzenie działalności gospodarczej, nie jest tożsame z wyłączeniem budynku (jego części) z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje podstaw do wyłączenia tej części powierzchni budynku (sporne 1377,71 m2) z opodatkowania – jak chce tego strona skarżąca – przy zastosowaniu wyższych stawek. Tym samym, organy nie dopuściły się naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

8.4. W konsekwencji, wyłączenie części budynku z prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na remont, nie stanowi zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 6 ust. 3 u.p.o.l., która ma wpływ na wysokość opodatkowania w roku podatkowym. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Regulacja ta pozwala na zmianę wysokości opodatkowania w trakcie roku podatkowego. W orzecznictwie wskazuje się, że zdarzenie powodujące zmianę obowiązku powinno mieć charakter trwały. Nie są to zdarzenia o charakterze czasowym, takie jak remont czy sezonowe wykorzystanie nieruchomości do celów gospodarczych. Zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku podatkowym może być np. rozpoczęcie lub zakończenie (trwałe) w trakcie roku podatkowego prowadzenia działalności gospodarczej, rozbiórka budynku lub utrata przez niego takiego charakteru. Zatem zmiany o charakterze czasowym nie mają bezpośredniego wpływu na wysokość opodatkowania (tak: Tomasz Brzezicki, Komentarz do art. 6 u.p.o.l., System Informacji Prawnej LEX, pkt VIII i powołane tam orzecznictwo).

8.5. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 71 p.b. Po pierwsze, przepis ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji określającej stronie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego. Po drugie, na wymiar podatku od nieruchomości - w świetle powyższych wywodów - nie ma wpływu fakt przyjęcia zgłoszenia przez Starostę zamiaru strony skarżącej przystąpienia do robót budowlanych oraz potwierdzenie przez ten organ, że zmianą "sposobu użytkowania" w rozumieniu art. 71 p.b. jest także zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej. Znamienne jest to, że skarżący nie zauważa, iż w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 71 p.b. zostały użyte inne określenia. W tym pierwszym ustawodawca posłużył się terminem "sposób wykorzystywania przedmiotu opodatkowania", podczas gdy art. 71 p.b. zawiera określenie "sposób użytkowania obiektu budowlanego". Zdaniem Sądu nie jest dopuszczalne utożsamianie pojęcia "sposób wykorzystania" z pojęciem "sposób użytkowania", gdyż sprzeciwia się temu zakaz wykładni synonimicznej. Jednym z kanonów wykładni językowej jest bowiem zasada, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 118; argumentacja NSA w uchwale z 30 marca 2009 r., II FPS 7/08, Lex nr 485845). Z zakazem wykładani synonimicznej korespondują zasady techniki prawodawczej, ponieważ zgodnie z § 10 załącznika do zasad techniki prawodawczej (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - Dz.U. Nr 100, poz. 908) do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami (szerzej: G. Wierczyński, [w:] T. Bąkowski, P. Bielski, K. Kaszubowski, M. Kokoszczyński, J. Stelina, J. Warylewski (red.), G. Wierczyński, Zasady techniki prawodawczej. Komentarz do rozporządzenia, Warszawa 2003, s. 87-90; wyrok TK z 14 września 2001 r., SK 11/00, OTK 2011, Nr 6, poz. 166, wyrok NSA z 15 maja 2009 r., II OSK 811/08, Lex nr 574315, wyrok NSA z 12 marca 2009 r., II OSK 345/08, Lex nr 530023). Warto także zauważyć, że zasady techniki prawodawczej nie ustalają wyłącznie zasad poprawnej legislacji, ale również standardy poprawnej interpretacji przepisów prawnych, ponieważ pomiędzy zasadami redagowania i interpretowania tekstów prawnych istnieje ścisła korespondencja: interpretator musi liczyć się ze sposobami redagowania tekstów prawnych (mówi się, że interpretacja polega na ustalaniu woli prawodawcy), natomiast normodawca, jeśli chce by organy stosujące prawo postępowały zgodnie z jego wolą musi brać pod uwagę przyjęte w danej kulturze zasady interpretacji tekstów prawnych (por. L. Morawski, Zasady wykładni ..., s. 24-25).

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe i dodatkowo uwzględniając wykładnię systemową zewnętrzną, nie jest możliwe przypisanie dwóm różnym pojęciom tego samego znaczenia. Do analogicznych wniosków skłaniają bowiem również przepisy Prawa budowlanego. W art. 71 p.b. zostały uregulowane kwestie związane z legalną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ponieważ nielegalna, samowolna zmiana stanowi przedmiot regulacji art. 71a p.b. Stosownie do art. 71 p.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (ust. 1). Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (ust. 2). Jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-4 p.b.

W art. 71 ust. 1 p.b. zawarta więc została definicja legalna pojęcia "zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego". Zatem, według ustawodawcy, zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego (lub jego części) jest przede wszystkim podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Już z tego wyliczenia widać, iż nie wszystkie stany faktyczne, które stanowią zmianę "sposobu użytkowania" wpływają na zmianę opodatkowania obiektu budowlanego podatkiem od nieruchomości, który w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. posługuje się inną kategorią, t.j. "sposobem wykorzystywania" przedmiotu opodatkowania. Tytułem przykładu, można wskazać, że zmianą "sposobu użytkowania" w rozumieniu art. 71 p.b. będzie zmiana rodzaju prowadzonej w obiekcie budowlanym działalności gospodarczej (gdy wiąże się ze zmianą warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego, powodziowego lub pracy, warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych lub ochrony środowiska, względnie wielkości lub układu obciążeń – por. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., I SA/Kr 337/96, Lex nr 29642), podczas gdy w odniesieniu do omawianej ustawy podatkowej, tego rodzaju zmiana kategorii prowadzonej działalności gospodarczej jest neutralna.

8.6. Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Należy bowiem stwierdzić, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w należyty sposób i z poszanowaniem praw strony, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w tym oględziny nieruchomości w dniu 28 czerwca 2013 r. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Należy również wskazać, że stronie umożliwiono zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

9. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.