Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 211/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 roku przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby skarbowej [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego /-/ Tadeusz M. Geremek


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...]. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona skarżącemu w dniu 22 maja 2009 r. Termin do zaskarżenia tej decyzji upłynął z dniem 22 czerwca 2009 r., gdyż ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przypadał na 21 czerwca 2009 r., tj. dzień ustawowo wolny od pracy. Natomiast skarga została wniesiona dopiero w dniu 24 czerwca 2009 r., a jednocześnie skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Tym samym skarga złożona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Postanowienie Sądu wraz z prawidłowym pouczeniem o uprawnieniu do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 października 2009r. (k.13).

Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa złożenia skargi kasacyjnej.

W dniu 7 kwietnia 2010 r. strona skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania sądowego z uwagi na nowe dowody, które mają istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że są to dowody, które istniały w sprawie, ale nie były one podniesione w trakcie rozpoznawania ponieważ zainteresowany nie wiedział, że są one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia; w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z kolei zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w ustawie (w Dziale VII), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W art. 271 – 273 P.p.s.a. wskazane są okoliczności, uzasadniające wznowienie.

Zawarta w art. 280 § 2 p.p.s.a. możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, iż są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze, nie odnosi się jednakże do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, iż podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2005 r. ,sygn. II FSK 795/05. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.

W pierwszym rzędzie należy rozważyć, czy został zachowany termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę taką wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Jeśli istnieje kilka podstaw wznowienia postępowania, termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie odrębnie dla każdej z nich. Z kolei art. 279 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania stanowi obligatoryjny element konstrukcyjny tej skargi.

W przedmiotowej sprawie autor skargi nie wskazał żadnych okoliczności stwierdzających zachowanie terminu trzymiesięcznego. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem dzień, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu jest dniem początkowym trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania tylko w przypadku, gdy podstawę tej skargi stanowi pozbawienie strony możności działania. Tymczasem autor skargi powołuje podstawę – nowe dowody w sprawie, nie podając przy tym okoliczności, które świadczyłyby o tym, że trzymiesięczny termin liczony od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia został zachowany. Zawarta w art. 280 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których Sąd uzna, iż są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze, nie odnosi się jednakże do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak to już zostało powiedziane, jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, iż podstawa wznowieniowa na którą powołuje się skarżący, a co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie mogła być przez Sąd rozpoznana merytorycznie.

Mając powyższe na uwadze, w braku uzasadnionych podstaw wznowieniowych, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

/-/Tadeusz M. Geremek