Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 138/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem datowanym na dzień 11 czerwca 2014 r. i uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 1 lipca 2014 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – 4 lipca 2014 r.) skarżący W. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Według oświadczenia o stanie rodzinnym wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i trojgiem dzieci.

Z kolei z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca jak i osoby pozostające z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.

Wnioskodawca - zgodnie z oświadczeniem zawartym w formularzu PPF – generuje dochody z tytułu prac dorywczych na poziomie 800 zł brutto miesięcznie.

Z kolei żona wnioskodawcy otrzymuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 1.300 zł brutto miesięcznie.

Celem potwierdzenia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy a odnoszących się do sytuacji majątkowej wnioskodawcy i osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2014 r. (doręczonym w dniu 11 lipca 2014 r. – vide: k. 53 akt sprawy) wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia:

a) wyciągów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę i jego żonę osobistych rachunków bankowych (osobistych kont), w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, ze szczególnym uwzględnieniem operacji dokonywanych na tych rachunkach w tym okresie i aktualnych sald rachunków oraz wysokości środków zgromadzonych na lokatach lub oświadczenia o ich nieposiadaniu;

b) zaświadczenia od pracodawcy o wysokości dochodów (brutto i netto) z okresu ostatnich trzech miesięcy, uzyskiwanych przez żonę wnioskodawcy;

c) oświadczenia o rodzaju działalności wykonywanej dorywczo przez wnioskodawcę;

d) dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych przez wnioskodawcę miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania (opłata za czynsz, wodę, energię elektryczną, gaz, ogrzewanie, wywóz nieczystości itp.);

e) oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych przez skarżącego lub jego żonę pojazdów mechanicznych (z podaniem ich marki, modelu, roku produkcji i aktualnej wartości rynkowej).

Zgodnie bowiem z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W dniu 18 lipca 2014 r. wnioskodawca wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku następujące dokumenty:

a) zaświadczenia o wynagrodzeniu żony wnioskodawcy za okres kwiecień – czerwiec 2014 r.;

b) kserokopię dowodu rejestracyjnego posiadanego pojazdu mechanicznego;

c) kserokopię decyzji o uznaniu wnioskodawcy za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku;

d) kserokopię decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2013;

e) kserokopie faktur VAT za dostawę wody i odprowadzanie ścieków;

f) kserokopie faktur VAT za usługi telekomunikacyjne wraz z potwierdzeniami wpłat;

g) potwierdzenia wpłat za energię elektryczną i telewizję;

h) kserokopię upomnienia w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami;

i) potwierdzenia wpłat za usługi telekomunikacyjne;

j) kserokopię zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo popełnione na szkodę wnioskodawcy.

W tym stanie należało wskazać, co następuje.

Instytucja prawa pomocy uregulowana w art. 243 – 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Umożliwia ona bowiem dostęp do sądu osobom, które obiektywnie nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por.: H. Knysiak – Molczyk, Pojęcie "prawo pomocy" [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 1077; M. Grzymisławska – Cybulska, Istota prawa pomocy [w:] Prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministarcyjnym jako element realizacji prawa do sądu, Warszawa 2013, s. 53 i n.).

Uprawnienie do przeniesienia ciężarów finansowych postępowania sądowoadministracyjnego na Skarb Państwa nie ma jednakże charakteru absolutnego i podlega prawnie uzasadnionym ograniczeniom. Ilość funduszy publicznych dostępna na udzielenie pomocy prawnej osobom niemajętnym sprawia bowiem, że swoistą koniecznością jest przyjęcie procedury ich racjonalnej selekcji uzasadnionej okolicznościami dotyczącymi stanu majątkowego i dochodów danego podmiotu (por. w tej materii: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2010 r.; sygn. akt I GZ 340/10; Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ww. aktu normatywnego, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje z kolei zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu (w rozpatrywanej sprawie ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego).

Z uwagi na treść art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Przepis ten zawiera bowiem sformułowanie "[...] gdy osoba ta wykaże [...]".

W realiach rozpatrywanej sprawy uznać należy, że wnioskodawca nie wykazał, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.

Analiza przedłożonych do akt dokumentów źródłowych wykazała bowiem, że wnioskodawca selektywnie wykonał nałożony na niego obowiązek przedłożenia wymienionych w wezwaniu referendarza sądowego dokumentów i oświadczeń.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawca pomimo stosownego, transparentnego wezwania w tej materii nie przedłożył wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez niego bądź żonę rachunków bankowych. W sytuacji ich nieposiadania wnioskodawca zobowiązany był zaś do złożenia stosownego oświadczenia, które również nie wpłynęło do akt niniejszej sprawy.

W dalszej kolejności należy wskazać, że wnioskodawca w żaden sposób nie odniósł się do wezwania w przedmiocie przedstawienia danych w odniesieniu do rodzaju prac, które zgodnie z oświadczeniem zawartym w formularzu PPF wykonuje dorywczo.

W konsekwencji powyższego stwierdzić trzeba, że przedłożony przez skarżącego do akt niniejszej sprawy materiał dowodowy nie potwierdza bardzo ważnych dla oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy i jego małżonki okoliczności. Na podstawie zgromadzonych dokumentów referendarz sądowy nie jest bowiem w stanie ocenić czy ewentualne środki finansowe posiadane przez wnioskodawcę i jego żonę pozwalają na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Wymienione braki i niejasności nie pozwalają ponadto na uznanie, że wnioskodawca dokonał wszelkich starań, by w obecnie prowadzonym postępowaniu w sposób pełny i rzetelny zobrazować swoją sytuację finansową. Przyjęta postawa skutkuje zaś niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących rzeczywistych możliwości płatniczych.

Referendarz pragnie zauważyć, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie prowadzi się dochodzenia, w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę aktualnego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów bądź oświadczeń w tym przedmiocie. Jak już bowiem wskazano, wyłączną sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowo określonych przesłanek przyznania prawa pomocy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się zaś, że niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów, względnie wykonanie przedmiotowego wezwania w sposób wybiórczy uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (por. w tej materii: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2006 r.; sygn. akt II OZ 235/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei wszelkie rozbieżności, nieścisłości i luki w oświadczeniach strony nie pozwalają uznać, że udowodniła ona, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy zgodnie ze złożonym wnioskiem (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r.; sygn. akt II FZ 91/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia, odmawiając przyznania prawa pomocy w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.