Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 357/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1-6
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 20 stycznia 2020 r. M. Ł. (dalej skarżąca, strona, wnioskodawczyni) złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w D. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na sprawowanie opieki nad matką M. B. W załączeniu do wniosku strona przedłożyła kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., z którego wynika, że matka skarżącej ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności od 30 listopada 2018 r., a daty istnienia niepełnosprawności nie da się ustalić.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy D. przez Zastępcę Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej organ I instancji) odmówiono przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką sprawowaną nad matką. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek, od których ustawodawca uzależnił udzielenie świadczenia, ponieważ ustalony stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, tj. matki skarżącej urodzonej dnia [...] lutego 1937 r., powstał w dniu 30 listopada 2018 r., a więc w 81 roku życia, a nie - jak wymaga przepis ustawy - do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Ponadto organ wskazał, że matka skarżącej jest mężatką, a do akt nie załączono orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności męża, a zatem nie ma podstaw do przyznania świadczenia córce, czyli wnioskodawczyni. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Skarżąca w ustawowym terminie złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Strona kwestionując wydane rozstrzygnięcie podkreśliła, że po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz. U. poz. 1443) nie powinno się stosować przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w jego pełnym dotychczasowym brzemieniu i przepis ten nie powinien być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ponadto wskazała, że jej rodzice od 30 lat pozostają w faktycznej separacji. Mąż matki mieszka w odległości 100 km i z uwagi na wiek i stan zdrowia nie jest w stanie zapewnić żonie opieki, którą zapewnia jej wnioskodawczyni wraz z rodziną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej organ II instancji, organ odwoławczy,) zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, po przywołaniu treści art. 17 ust. 1 - 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: u.ś.r.) określającego m. in. katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, jak i przesłanki negatywne przyznania owego świadczenia, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie należało ustalić, czy wnioskodawczyni spełnia wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium przyznało, że matka skarżącej ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, który powstał w 2018 r., tj. w 81 roku jej życia, a nie - jak pierwotnie wymagała tego ustawa - nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jednakże istotną dla sprawy okolicznością jest to, że z dniem 23 października 2014 r. art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Tym samym, tak jak podnosi strona w odwołaniu wobec utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma obecnie możliwości odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie z tego powodu, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, później niż do ukończenia 25. roku życia (zob. np. - wyroki: z dnia 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16, z dnia 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z dnia 7 września 2016 r., I OSK 755/16). Poza wskazaną okolicznością organ zauważył jednak, że zgodnie z ustawą świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje w szczególności innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Osobom, o których mowa powyżej innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jednak w przypadku, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium w tym względzie wskazało, że podziela pogląd wyrażony w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że: "pozostawanie podopiecznego w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wyraźnie wskazał bowiem, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. W opinii organu odwoławczego ograniczenie ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim wyłącznie do sytuacji, w której współmałżonek takiej osoby legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni, skoro wyjątek ten wynika z nadania przez ustawodawcę szczególnego charakteru istniejącym między małżonkami relacjom i więzom prawnym. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na fakt, że realizacja tego obowiązku może przybrać formę świadczeń osobistych polegających na sprawowaniu opieki lub też może mieć wymiar finansowy, sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym współmałżonkiem (tak wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r., I OSK 2462/19, LEX nr 2798595). Jak podkreślił ponownie organ z uzyskanych w toku postępowania informacji wynika, że matka skarżącej - osoba wymagająca opieki, jest mężatką, jej mąż żyje i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W takiej sytuacji - zdaniem Kolegium - nie ma możliwości przyznania wnioskodawczyni (czyli córce osoby wymagającej opieki) świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję organu II instancji skarżąca zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. i art. 614 § 1, art. 132, art. 1444 KRO i wyroku K 38/13, a tym samym art. 2 i art. 32 Konstytucji RP wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że jest zobowiązana prawnie i moralnie do opieki nad matką. Nie jest to natomiast możliwe ze strony jej ojca mimo braku posiadania przez niego orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym. Wyjaśniła, że jej rodzice od 30 lat żyją w nieformalnej separacji, a ojciec mieszka w odległości 100 km od nich i jest również zaawansowanym wiekowo (ma 82 lata) schorowanym emerytem, a oczekiwanie, że nagle przyjedzie się opiekować matką wnioskodawczyni zdecydowanie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zdaniem strony to analogiczna sytuacja do takiej, w której oczekiwano by takiej opieki od jej ojca po 30 latach od rozwodu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., w sprawie I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o które wnioskowała skarżąca, przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przesłanka wyłączająca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego określona została m.in. w ustępie 5 pkt 2 lit. a ww. artykułu, określającym że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Stan faktyczny badanej sprawy ustalony w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego jest niesporny.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do kwestii prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. i w konsekwencji do oceny, czy dopuszczalna była w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce (skarżąca) osoby wymagającej opieki w związku z faktycznie sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką w sytuacji, gdy wymagająca opieki matka skarżącej pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ odwoławczy przyjął, że skoro na małżonku ciąży obowiązek alimentacyjny, a świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to tym samym nie było podstaw do przyznania tego świadczenia skarżącej, bowiem właśnie wymagająca opieki matka pozostaje w związku małżeńskim, a mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Niewątpliwie z treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wprost wynika, że w sytuacji gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało wnioskodawcy. Regulacja ta jest konsekwencją tego, że w momencie zawarcia związku małżeńskiego tworzy się szczególna relacja i więź prawna między małżonkami, która wiąże się nie tylko z uprawnieniami, ale również obowiązkami małżonków, w tym z obowiązkiem wzajemnego wsparcia i pomocy (obowiązek alimentacyjny), wyprzedzającym obowiązek alimentacyjny krewnych, co wynika z regulacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 23, art. 27, art. 60, art. 130), z którymi koresponduje art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Pozostawanie więc w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2462/19-dostępny j.w.).

Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wyraźnie wskazał bowiem, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. Jedyny wyjątek w tym zakresie w świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. dotyczy więc sytuacji, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wiąże się z sytuacją braku możliwości dopełnienia przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność. Wyraźne wskazanie przez ustawodawcę, że tylko w sytuacji legitymowania się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie zostaje wyłączone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku, stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni, skoro wyjątek ten wynika z nadania przez ustawodawcę szczególnego charakteru istniejącym między małżonkami relacjom i więzom prawnym.

Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych podopiecznego przysługuje zatem dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych dotyczących stanu zdrowia i sprawności małżonka, wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy. Kryterium, które ustawodawca wskazał bezpośrednio w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., jako świadczące o braku możliwości sprawowania opieki przez współmałżonka, jest legitymowanie się właśnie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności współmałżonka osoby wymagającej opieki. Orzeczenie to stanowi obiektywne kryterium oceny stanu zdrowia współmałżonka, które jest wydawane przez wyspecjalizowany w tym zakresie podmiot, posiadający wiadomości specjalne z zakresu medycyny, których to wiadomości nie posiada ani Sąd, ani organy orzekające w sprawie przyznania omawianego świadczenia.

W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że mąż osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie przedstawiono również żadnych dowodów potwierdzających bezwzględny brak możliwości sprawowania bezpośredniej, jak i pośredniej opieki nad małżonką. W opinii Sądu za taki dowód nie może być bowiem uznane, złożone przez wnioskodawczynię, na potrzeby prowadzonego postępowania oświadczenie ojca (k. 6 akt administracyjnych), z którego wynika, że nie mieszka z jej matką od 1989 r., a obecnie z uwagi na "boreliozę i bardzo duży stopień niepełnosprawności" nie może opiekować się żoną. W załączeniu do oświadczenia przedłożono dwa dokumenty, to jest kartę informacyjną z dnia 14 września 1995 r. z przebytego leczenia w Klinice Chorób Wewnętrznych i Alergologii Akademii Medycznej we W. oraz Informację dla Lekarza POZ z dnia 2 września 2019 r. dotyczącą udzielonej porady neurologicznej. Tymczasem gdyby nawet przyjąć możliwość odstępstwa od wykładni literalnej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r, tak jak argumentuje strona, powołując się na rozbieżne stanowiska wyrażone w tym zakresie w znanym Sądowi orzecznictwie sądów administracyjnych, to skoro skarżąca chce uzyskać korzyść, która nie wynika wprost z obowiązującego przepisu, to w takim przypadku, w ocenie Sądu, organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na takie okoliczności, subiektywne zwłaszcza, szczególnie gdy skarżąca nie wskazuje na żadne istotne dowody potwierdzające brak możliwości sprawowania opieki nad matką przez ojca, poza okolicznością pozostawania w nieformalnej separacji od blisko 30 lat. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów, skoro chce wywodzić skutki prawne z danej okoliczności. Skarżąca nawet nie podaje jakiego typu problemy zdrowotne ojca aktualnie nie pozwalają na sprawowanie opieki nad matką. W tych okolicznościach uznać należy, że w sprawie zaistniała przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., uniemożliwiająca skarżącej, jako krewnej zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności po małżonku, przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od wykładni literalnej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Za takie nie może być bowiem uznawany brak stosownych relacji oraz realnego, bądź nie, wypełniania obowiązków małżeńskich pomiędzy tymi osobami. Wnioskodawczyni uzasadniała swoje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie okolicznością sprawowania faktycznej opieki nad osobą niepełnosprawną. Tymczasem ustawodawca jednoznacznie wskazał, że uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku przysługuje tylko w sytuacji, gdy małżonek osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a więc jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, co stanowi obiektywną przeszkodę w możliwości sprawowania opieki nad współmałżonkiem. Skarżąca nie wykazała żadnych obiektywnych przeszkód do sprawowania opieki przez współmałżonka osoby wymagającej opieki. W istocie realizacja obowiązku alimentacyjnego, tak jak podniósł to organ odwoławczy, może przecież przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki lub też może mieć wymiar finansowy, sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym współmałżonkiem. Tylko w sytuacji, gdy nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych, niezależnych od woli współmałżonka, wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego, (którą z woli ustawodawcy jest właśnie legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności), możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności, niż małżonek. Brak faktycznego, realnego wypełniania obowiązków małżeńskich, będącego wynikiem jakichkolwiek subiektywnych powodów nawet trwających przez blisko trzy dekady, nie może stanowić podstawy do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przez krewnych (córkę ) sprawujących faktyczną opiekę nad osobą niepełnosprawną, w sytuacji gdy nie zostało w żaden sposób przez wnioskodawcę wykazane, że współmałżonek osoby wymagającej opieki nie ma obiektywnej możliwości sprawowania opieki, tj. pozwala mu na to stan zdrowia.

Zauważyć należy przy tym, że jedynie w sytuacji, gdy zobowiązany do sprawowania opieki współmałżonek, mimo że formalnie nie posiadał orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie był zdolny tej opieki wykonywać ze względu na swój stan zdrowia, dotyczył występujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o zasadności zastosowania wykładni celowościowej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. i przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji w związku ze sprawowaniem opieki, nawet jeśli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim z osobą nieposiadającą orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności (por wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Go 254/19 i przywołane w nim orzeczenia - dostępny j.w.).

W przedmiotowej sprawie skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Nie wynikają one również z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie było więc w sprawie żadnych przesłanek do odstąpienia od wprost wynikających z treści przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. dyrektyw wykładni językowej, a ich zastosowanie do okoliczności sprawy nie stanowi - wbrew stanowisku skarżącej - naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i ochrony rodziny, ani też nie świadczy o niezapewnieniu rodzinie w uzasadnionych wypadkach prawa do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych i pomocy osobom niepełnosprawnym w zabezpieczeniu egzystencji.

W tym stanie rzeczy, stwierdzając że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t .j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd orzekł o jej oddaleniu w całości