Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 420/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 58 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości w Ł. przy ul. A 56 na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji nakazującej wykonanie otworu okiennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości w Ł. przy ul. A 56 kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 14 listopada 2018 r. pod poz. [...]. B.A.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 września 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości w Ł. przy ul. A 56, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji nakazującej wykonanie otworu okiennego.

Zarządzeniami z dnia 19 października 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, stosowne wezwanie pełnomocnik strony odebrał w dniu 8 listopada 2018 r.

Pismem z dnia 14 listopada 2018 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik Wspólnoty nadesłał odpis pełnomocnictwa udzielonego przez zarządcę nieruchomości przy ul. A 56 w Ł. oraz uiścił wpis sądowy od skargi.

Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania umowy o zarządzie, na którą powołano się w ww. pełnomocnictwie oraz do wykazania, iż pełnomocnik jest osobą współpracującą z zarządcą - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosowne wezwanie pełnomocnik strony odebrał w dniu 31 grudnia 2018 r.

Przy piśmie z dnia 9 stycznia 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości w Ł. przy ul. A 56.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 987/18, odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości w Ł. przy ul. A 56, zwracając jednocześnie uiszczony przez stronę wpis sądowy. W uzasadnieniu Sąd przyjął, że w sprawie nie usunięto we wskazanym terminie braków formalnych skargi w postaci wykazania należytego umocowania pełnomocnika skarżącej do występowania w sprawie.

Rozpoznając zażalenie Wspólnoty Mieszkaniowej od powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 436/19, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że kwestionując postanowienie o odrzuceniu skargi będące następstwem nieuzupełnienia braku formalnego, skarżąca Wspólnota nietrafnie zakwestionowała samą zasadność skierowanego do niej wezwania. Zważywszy na pełnomocnictwo z 10 stycznia 2017 r. WSA miał podstawy do poddania w wątpliwość dopuszczalność udzielenia dalszego pełnomocnictwa w imieniu Wspólnoty przez R. G. radcy prawnemu B. D.. Z pełnomocnictwa wynika, że stanowi ono jedynie załącznik do umowy o zarządzanie nieruchomością, której treść nie była WSA znana. Ponadto, prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw zostało ograniczone do kręgu "osób współpracujących", przy czym nie wiadomo było, czy pełnomocnik procesowy może zostać zaliczony do tego zbioru osób. Następnie NSA podkreślił, że podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, należy uznać za brak formalny podlegający usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi. Tym samym uznanie, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej obligowało WSA do bezpośredniego skierowania do strony wezwania do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie oraz uiszczenie wpisu. Wobec niedokonania tej czynności przez Sąd, zaskarżone orzeczenie należało uznać za przedwczesne. Podstawą odrzucenia może być jedynie brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu (postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., l OZ 270/12; z 30 marca 2012 r., l OSK 677/12; z 5 lutego 2014 r., II FSK 3664/13).

W związku z treścią uzasadnienia powyższego postanowienia oraz wobec stwierdzenia uiszczenia przez stronę skarżącą wpisu sądowego, Wspólnota Mieszkaniowa, na mocy zarządzenia sędziego z dnia 6 czerwca 2019 r., została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie podjętej większością głosów uchwały, w której to współwłaściciele nieruchomości wspólnej wyrazili zgodę na wniesienie w ich imieniu skargi do sądu administracyjnego – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 10 czerwca 2019 r., jednak wezwanie to nie zostało wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednocześnie stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest odrzucenie skargi.

Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość powyższym wymaganiom strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Bezspornie w przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 10 czerwca 2019 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru. Termin do wykonania wezwania upłynął zatem z dniem 17 czerwca 2019 r. Tymczasem brak formalny skargi, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie, nie został usunięty.

Termin siedmiodniowy na uzupełnienie braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynność, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, sąd stwierdził, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

B.A.