Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 934/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 70 par. 1 i par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 20
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 143 poz 1199
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw
article: art. 7 i 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewcz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2010r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz M. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...]r. nr [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] wystawionych przez Urząd Skarbowy w Ż., obejmujących należności z tytułu karty podatkowej za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2001r. (organ I instancji podał okres od lipca do grudnia 2001r.) oraz od marca do grudnia 2002r. kwocie 5.148,28 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że Urząd Skarbowy w Ż. decyzjami z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] ustalił M. K. wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2001r. w kwocie 336 zł i na 2002r. w kwocie 403 zł.

Kwestionując wysokość podatku, wnioskami z dnia 25 lutego 2008r. i z dnia 31 grudnia 2007r., strona wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych wymienionymi decyzjami ostatecznymi.

W wyniku przeprowadzonych postępowań Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. odmówił uchylenia decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w B.ww. decyzje utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokami

z dnia 29 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Bd 646/08 i z dnia 18 listopada 2008r. sygn. akt I SA/Bd 513/08 oddalił skargi na decyzje organu odwoławczego.

Ponadto organ podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne w powyżej wskazanym zakresie.

W dniach 28 sierpnia 2003r. i 15 lipca 2009r. dokonano zajęcia ruchomości: urządzenia do wyrobu siatki i tokarki.

W dniu 14 lipca 2009r. do Urzędu Skarbowego w Ż. wpłynął wniosek strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zgodnie z powołanym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa. Wskazał na okoliczność złożenia w dniu 9 lipca 2009r. wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2001r. i decyzji z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2002r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. nie uwzględnił wniosku i wskazując na zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, postanowieniem z dnia

[...]r. nr [...] odmówił jego umorzenia.

W uzasadnieniu organ egzekucyjny przytoczył treść art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, że w sprawie nie zaszła żadna

z przewidzianych w nim okoliczności stanowiących podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podał, że będąca podstawą złożonego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego kwestionowana wysokość karty podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych na lata 2001 i 2002 została już rozstrzygnięta prawomocnymi orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Bd 646/08 i z dnia 18 listopada 2008r. sygn. akt I SA/Bd 513/08. Wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej

w B. decyzjami z dnia [...] r. nr [...] i nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej za wymienione lata.

Na powyższe postanowienie organu I instancji strona złożyła zażalenie oraz wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu wskazała na złożone w dniu 12 sierpnia 2009r. odwołania od powyższych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B., w związku z czym stwierdziła, że zaskarżone postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przedwczesne.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ podał, że istota administracyjnego postępowania egzekucyjnego sprowadza się do zastosowania środków egzekucyjnych wobec majątku osoby zobowiązanej do spełnienia świadczenia, co ma spowodować przymusowe ściągnięcie dochodzonej kwoty. Egzekucję administracyjną stosuje się do należności pieniężnych, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa.

Zdaniem organu kwoty egzekwowane wymienionymi tytułami wykonawczymi wynikają

i są zgodne z treścią decyzji posiadających walor zarówno ostateczności, jak również prawomocności.

Organ podkreślił, że bez znaczenia w sprawie pozostaje złożenie odwołań od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] i nr [...] odmawiających wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych wyżej decyzji Urzędu Skarbowego w Ż.. Decyzje te pozostają w obrocie prawnym i dochodzenie należności z nich wynikających w postępowaniu egzekucyjnym jest dozwolone. W tej sytuacji, w ocenie organu, nie znajduje uzasadnienia zawarte w zażaleniu twierdzenie, że postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przedwczesne.

Organ podał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego jest instytucją, której zastosowanie wymaga zaistnienia prawem przewidzianych okoliczności. Przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego określone zostały w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu, w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie jest nią również podnoszona przez skarżącego w zażaleniu okoliczność złożenia odwołań od decyzji w przedmiocie wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ustalających wymiar podatku.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego M. K. wniósł skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez przyjęcie za podstawę wydania postanowienia brak przesłanki określonej w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i brak innych przesłanek w obowiązujących przepisach do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, a także naruszenie art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993r. Nr 61, poz. 284), a dotyczącego zakazu dyskryminacji.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła przebieg postępowania. Podała, że Urząd Skarbowy w Ż. przez dopisanie w latach 1998-1999 w decyzjach podatkowych

w sprawie karty podatkowej jednego zatrudnionego pracownika dał podstawę Inspektorowi Pracy do dyskryminujących działań, co uniemożliwiło skarżącemu prowadzenie warsztatu i opłacenie prawem objętych zobowiązań. Skarżący wskazał, że nie przystał na propozycję Urzędu Skarbowego w Ż. dotyczącą umorzenia zaległości w zamian za wyrejestrowanie działalności gospodarczej. Ponadto poinformował, że 7 października 2009r. złożył do WSA w Bydgoszczy (sygn. akt

I SA/Bd 756/09) skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Ż., z którego wynika, iż nakaz Inspektora Pracy o utrzymywaniu w warsztacie miejsc stale wolnych w czasie pracy o powierzchni większej od powierzchni warsztatu nie ma znaczenia w sprawie zaległości podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem procesowym z dnia 2 lutego 2010r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania przed tut. Sądem na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych ustalających wysokość stawki karty podatkowej na 2001r. i 2002r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu

z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza prawo procesowe, w związku z tym podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, aczkolwiek z innych przyczyn niż podane w skardze.

I. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z przyczyn podanych przez skarżącego w piśmie z dnia 2 lutego 2010r. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ww. ustawy sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Sąd zauważa, że zagadnienie ewentualnego wzruszenia decyzji ostatecznych w trybie nadzwyczajnym nie stanowi przeszkody do rozpatrzenia skargi na postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiocie należności z tytułu karty podatkowej. Podkreślić należy, że wyrokami z dnia 6 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Bd 878/09 i sygn. akt I SA/Bd 879/09 (nieprawomocnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. W związku z tym, zawieszenie postępowania przed tut. Sądem w sprawie odmowy umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego byłoby nieuzasadnione w świetle zaistniałych okoliczności oraz przywołanej regulacji prawnej.

II. Zasadniczy spór miedzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodna z prawem jest odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiocie zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w formie karty podatkowej za miesiące od maja do grudnia 2001r. (w postanowieniu organu I instancji – od lipca do grudnia 2001r.) oraz od marca do grudnia 2002r.

Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej

w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.

Stosownie do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne.

W pierwszym przypadku wystąpienie określonych w ustawie okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania, w drugim zaś, zaistnienie przesłanek wskazanych w ustawie, jedynie uprawnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego (Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, komentarz 2008, Unimex s. 500-501).

Podać należy, że na podstawie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne umarza się (obligatoryjnie) w przypadkach w nim wskazanych tj.:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Strona skarżąca powołała się na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 3 ww. ustawy podnosząc, że wysokość karty podatkowej na 2001r. i 2002r. ustalono niezgodnie

z prawem, w związku z tym zostały złożone wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji, a po wydaniu decyzji odmownych podatnik wniósł do organu II instancji odwołania.

W ocenie tut. Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że funkcjonowanie

w obrocie prawnym decyzji w sprawie wysokości stawki karty podatkowej powoduje, że sama okoliczność składania przez stronę wniosków o wzruszenie decyzji ostatecznych w trybie nadzwyczajnym, a następnie odwołań od decyzji odmownych, nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zauważyć ponownie należy, iż wyrokami (nieprawomocnymi) z dnia 6 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Bd 878/09 i sygn. akt I SA/Bd 879/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych.

Dopóki decyzje w sprawie wysokości karty podatkowej nie zostaną skutecznie podważone, wzruszone w trybie przewidzianym przepisami prawa, dopóty nie można twierdzić, że obowiązek zapłaty podatku został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu. Zauważyć należy, iż egzekwowany

w przedmiotowej sprawie obowiązek nie wynika bezpośrednio z przepisu prawa, lecz został skonkretyzowany decyzjami.

W związku z tym zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, co do zaistnienia przesłanki z art. 59 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy, a stanowisko organu w tej części jest zgodne z prawem.

III. Stosownie jednak do art. 134 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niezwiązanie granicami (zarzutami i wnioskami) skargi oznacza, że dla sądu zasadnicze znaczenie ma sam fakt wszczęcia postępowania sądowego, a nie treść wszczynającej to postępowanie skargi i jej granice określone zarzutami oraz wnioskami. Po zainicjowaniu (wszczęciu) postępowania sądowoadministracyjnego przez stronę skarżącą, sąd jest zobligowany do przeprowadzenia pełnego badania zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Sąd nie jest związany przy tym badaniu sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a przede wszystkim zarzutami i wnioskami skargi.

Kierując się powyższą regulacją prawną należało dokonać oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zauważyć należy, iż organ obowiązany był ocenić czy w przedmiotowej sprawie zobowiązania podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w formie karty podatkowej za miesiące od maja do grudnia 2001r. (według organu I instancji od lipca do grudnia 2001r.) oraz od marca do grudnia 2002r. uległy przedawnieniu. Zasadą bowiem jest, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się

z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności.

Nie budzi wątpliwości, że termin ten może ulec przerwaniu. Zgodnie z art. 70 § 4 tej ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Wprawdzie w dacie powstania zobowiązań podatkowych z tytułu karty podatkowej za 2001r. i 2002r. przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych miały inne brzmienie (art. 70 § 3 stanowił: bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony; stosownie natomiast do art. 70 § 4 po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne), jednakże należy mieć na uwadze przepisy przejściowe w ustawach wprowadzających zmiany do art. 70 Ordynacji podatkowej. I tak stosownie do art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387 ze zm.) do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem § 2. Zgodnie z wymienionym § 2 "Jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy."

Ponadto na podstawie art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.) "Do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą."

Z uwagi na powyższe regulacje organ obowiązany był ustalić z urzędu

(nawet w przypadku, gdy podatnik tej okoliczności nie podniósł we wniosku), czy nadal postępowanie egzekucyjne na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, tj. na

9 października 2009r. może być prowadzone w przedmiocie podatku za podane przez organ okresy rozliczeniowe.

Z zaskarżonego postanowienia organu wynika, że w toku tego postępowania poborcy skarbowi wielokrotnie spisywali raport o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych z powodu zastania drzwi zamkniętych, w dniach 12 lutego 2002r.

i 5 października 2006r. spisano protokół o stanie majątkowym, natomiast w dniach

28 sierpnia 2003r. i 15 lipca 2009r. dokonano zajęcia ruchomości: urządzenia do wyrobu siatki i tokarki.

Z kolei w postanowieniu organu I instancji podano, że w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów egzekucyjnych wystawionych przez

ww. wierzycieli organ egzekucyjny dokonał m.in.:

- w dniu 28.08.2003r. zajęcia ruchomości w postaci urządzenia do wyrobu siatki – protokół zajęcia i odbioru ruchomości z tego samego dnia,

- w dniu 21.01.2008r. sporządzono protokół o stanie majątkowym,

- w dniu 15 lipca 2009r. dokonano zajęcia ruchomości w postaci "tokarni" – protokół zajęcia i odbioru ruchomości z tego samego dnia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ obowiązany jest wykazać, na skutek którego zdarzenia, z której daty - nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia i z czego wywodzi, że zobowiązania podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 2001r. i 2002r. nie uległy przedawnieniu. Organ bowiem powinien mieć na uwadze także inną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego (nie tylko powołaną przez stronę),

ale również z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu administracyjnym

w administracji (jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł

z innego powodu). Niedopuszczalne byłoby bowiem prowadzenie postępowania egzekucyjnego, gdyby okazało się, że zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej). Ta istotna w sprawie kwestia wymaga wyjaśnienia wobec stwierdzenia na s. 3 zaskarżonego postanowienia, że "nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego."

W tej sytuacji - w ocenie Sądu - doszło do naruszenia art. 7 i 8 ustawy z dnia

14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z podanymi przepisami procesowymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

IV. Organ II instancji wyjaśni również rozbieżność pomiędzy okresami podanymi w postanowieniu organu I oraz II instancji. Dyrektor Izby Skarbowej orzekał bowiem

o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego karty podatkowej m.in. za okres od maja do grudnia 2001r., gdy w sentencji postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego podano, że odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczy karty podatkowej za miesiące od lipca do grudnia 2001r.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę uwzględnił. W przedmiocie braku możliwości wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

I. Najda – Ossowska H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska