Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1326/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 24 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
article: art. 9 pkt 19
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 7,  art. 77 par. 1,  art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 roku sprawy ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. K. i Z. K. solidarnie kwotę 757 złotych (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia"[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako Kolegium - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A. i Z. K. od decyzji Nr "[...]" Zastępcy Burmistrza "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", odmawiającej ustalenia na wniosek odwołujących się warunków zabudowy działek nr: "[...]" i "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w formie zabudowy siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, utrzymało w mocy w/w decyzję Burmistrza "[...]" z dnia "[...]".

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu "[...]" A. i Z. K. wystąpili do Burmistrza "[...]" z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działek nr "[...]", "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej.

Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Zastępca Burmistrza "[...]" odmówił ustalenia zdefiniowanych powyżej warunków zabudowy, lecz rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Kolegium z dnia "[...]", "[...]", a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Zastępca Burmistrza "[...]" ponownie odmówił ustalenia na rzecz A. i Z. K. warunków zabudowy działek nr "[...]" i "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Jako podstawę odmowy powołał się na ostateczne postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" – dalej jako RDOŚ - z dnia "[...]", znak: "[...]" odmawiające uzgodnienia powyższych warunków zabudowy.

Nie podzielając argumentacji odwołania Kolegium skarżoną decyzją z dnia "[...]" utrzymało w całości w mocy w/w decyzję Burmistrza "[...]" z dnia "[...]". Podało, że zgłoszone warunki zabudowy nie spełniają warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015r., poz. 199 j.t. – dalej jako u.p.z.p. ), tj. pozostają w sprzeczności z przepisem odrębnym, którym w tym przypadku jest § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 161 Wojewody z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu ( dalej: rozporządzenie Wojewody ). Przywołany przepis zabrania lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z takowa sytuacją - w ocenie Kolegium – mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, jako, że planowana inwestycja znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora oraz innego zbiornika wodnego usytuowanego na działce nr "[...]". Jako dowód na powyższą okoliczność Kolegium powołało się na ustalenia protokółu wizji lokalnej z dnia "[...]" przeprowadzonej przez RDOŚ. Kolegium wprawdzie dostrzegło, że w sprawie ma zastosowanie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p., tj. że nastąpiła fikcja prawna, tzw. milczącego uzgodnienia przed RDOŚ z uwagi na niedochowanie 21-dniowego terminu do zajęcia stanowiska w sprawie, lecz powołując się na orzecznictwo stwierdziło, że jest zobligowane do respektowania ostatecznego postanowienia RDOŚ z dnia "[...]" odmawiającego uzgodnienia projektu rzeczonej decyzji.

W skardze r. pr. J. Z. pełnomocnik A. i Z. K. rozstrzygnięciu Kolegium zarzucił:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

- § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 8 oraz art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 21 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem wykładni zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w obszarze 100 m od każdego zbiornika wodnego, również na terenie, który nie wyróżnia się krajobrazem o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowych ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.

- art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5c w zw. Z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, pomimo uzyskania w sprawie wszystkich wymaganych prawem uzgodnień, w tym uzgodnienia ex lege projektu decyzji przez RDOŚ.

b/ inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu ustalenia, czy zbiorniki wodne na obszarze planowanej inwestycji wymagają ochrony ze względu na krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, lub związanych z wypoczynkiem, względnie turystyką, jak również pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych, a także że w obszarze 100 m od planowanej inwestycji znajduje się jezioro,

- art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niezgodny z procedurą administracyjną,

- art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuwzględnienie przez Kolegium, iż decyzja Nr "[...]" organu pierwszej instancji nie respektowała wytycznych zawartych w decyzji Kolegium z dnia "[...]" w zakresie, w jakim organ nie ustalił, czy uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy przez RDOŚ nastąpiło z mocy prawa,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. porze poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy decyzji, pomimo, że winna być uchylona jako wadliwa.

Podnosząc zarzuty wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Nadto powołując się na art. 106 § 3 p.p.s.a wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z:

- dokumentacji fotograficznej na okoliczność, wykazania, że zbiorniki wodne, w obszarze których znajdują się działki planowanej inwestycji, nie wymagają ochrony ze względu na brak walorów zasługujących na ochronę,

- pisma Starosty "[...]" z dnia "[...]" na okoliczność, że zbiorniki wodne na działce nr "[...]" zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Uzasadniając podał, że w sprawie doszło do uzgodnienia ex lege projektu decyzji przez RDOŚ. Dodał, że sztuczne stawy na działce nr "[...]" są urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, a ponadto przedmiotowe zbiorniki wodne powstały w warunkach samowoli budowlanej, czego dowodem jest wnioskowane pismo Starosty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje.

Zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem.

Jednocześnie wskazać należy, że w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd obligatoryjnie stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach (także nadzwyczajnych) prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakazuje wyjście poza granice skargi oraz zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Przesłanką zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie, ale także w aktach poprzedzających, jeżeli były one podjęte w granicach danej sprawy. (vide: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, W-wa 2010, s.317-318). Przyjmuje się, że przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. Zawiera on uprawnienie sądu administracyjnego do orzekania w głąb sprawy, pozwalające na usunięcie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie niezgodnie z prawem. Użyte w tym przepisie określenie "sprawa, której dotyczy skarga", to sprawa w znaczeniu materialnoprawnym, a nie tylko procesowym. (tak: NSA (7) 23 listopada 2004 r. OSK 807/04, publ. CBOSA). Na mocy tego przepisu sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich postępowań (w tym także rozstrzygnięć w nich wydanych) w granicach danej sprawy bez względu na to w jakim trybie postępowanie się toczy. Zatem obejmuje ono wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które - poprzedzając zaskarżone - warunkowały dokonaną w nim konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu. (por. wyrok NSA z 20 maja 2008 r., sygn. II FSK 456/07, CBOSA). Wspomniany przepis normuje tzw. głębokość orzekania i daje podstawę sądowi administracyjnemu do objęcia kontrolą wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, pod warunkiem, że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. (wyroki NSA z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 413/07 i z dnia 1 czerwca 2010 r. o sygn. II GSK 591/09, publ. CBOSA) Przyjmuje się, że spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w komentowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 39). Granice orzekania sądu administracyjnego I instancji wyznacza sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym (a nie procesowym), a skoro skarżący przedmiotem skargi może uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części, to tak określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1739/09; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1904/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07). Takie rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza przypisanie kontroli sądowej tylko do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie (podobnie: A. Kabat (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wolters Kluwer, Kantor Wyd. Zakamycze 2006, str. 300, J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis wyd. 2, str. 292). W świetle treści art. 135 p.p.s.a. oraz powyższych rozważań Sąd orzekający miał kompetencję również do oceny prawidłowości postanowienia z dnia "[...]", znak: "[...]", wydanego z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przez Regionalnego Konserwatora Przyrody odmawiającego uzgodnienia warunków zabudowy działek nr "[...]" i "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w formie zabudowy siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Nr "[...]" Zastępcy Burmistrza "[...]" z dnia "[...]" odmawiającą ustalenia na wniosek A. i Z. K. warunków zabudowy działek nr: "[...]" i "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w formie zabudowy siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Podstawą odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy był art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. przepis odrębny, za który w niniejszym przypadku uznano § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody. O niezgodności warunków zabudowy z przywołanym przepisem odrębnym przesądził RDOŚ postanowieniem z dnia "[...]", którym odmówił uzgodnienia rzeczonych warunków zabudowy, a którym to postanowieniem Kolegium było związane przy orzekaniu.

Przywołany § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody stanowi, że lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W ocenie RDOŚ obiekty budowlane mogą zostać zlokalizowane na części działek nr "[...]" i "[...]", wyznaczonych za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy, w odległości m. iIn. ponad 100 m od granicy działki geodezyjnej jeziora "[...]". Jednakże – jak uznał RDOŚ - wskazane na załączniku graficznych miejsce realizacji zamierzonych obiektów budowlanych występuje na wysokości nieużytku wskazanego na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]". RDOŚ w trakcie wizji lokalnej w dniu "[...]" stwierdził, że w granicach w/w nieużytku na działce nr "[...]" występują dwa zbiorniki wodne. Jeden z nich oznacza się regularnymi kształtami prostokąta i nie posiada roślinności w strefie brzegowej, drugi zaś o kształcie owalnym w części centralnej z wypłyceniem porośniętym brzozami i wierzbami, w części brzegowej porastały płaty turzyc, trzciny pospolitej, tataraku i pałki szerokolistnej. Linia brzegowa tego zbiornika przebiega po obrysie wykazanym na w.w mapie ewidencyjnej jako nieużytek. Dodał, że linie brzegowe owych zbiorników wodnych były wyraźnie zauważalne. Organ interpretując " inne zbiorniki wodne " w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody podał, że przepis ów ma swoje źródło w art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z2013r., poz. 627 j.t. ). W jego ocenie przywołanej pojęcie nie jest uwarunkowane pochodzeniem, typem, ani wielkością danego zbiornika, dotyczy zarówno zbiorników wodnych naturalnych, jak i sztucznych, powstałych na wodach płynących, czy też w zagłębieniach terenu. Zbiorniki wodne na działce nr "[...]" spełniają w/w kryteria innego zbiornika wodnego w rozumieniu przywołanym. Dalej organ uznał, że planowane na działkach nr "[...]" i "[...]" obiekty budowlane nie są urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. prawo wodne ( DZ. U. z 2012r., poz. 145 j.t. ), ani tym bardziej nie służą prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, czy też rybackiej. Dalej organ dokonał analizy wyjątków od § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody zawartych w ust. 5 pkt 1-3 w/w § 4 dopuszczających zabudowę w pasie o szerokości do 100 m od linii brzegowej wspomnianych powyżej akwenów wodnych. Uznał, że w sprawie nie ma zastosowanie wyjątek z pkt 2 ( siedlisko rolnicze - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu) , gdyż działki planowanej zabudowy nr "[...]" i "[...]" nie są zabudowane. Nie uznał także kolejnego wyjątku ( pkt 3 ) przemawiającego za dopuszczalnością przedmiotowej inwestycji ( wyznaczany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska ), gdyż na działkach nr "[...]" i "[...]" takie elementy przestrzenne, tj. plaża, kąpielisko, czy też przystań nie występują, a ponadto zamierzenie inwestycyjne dotyczy terenu pozbawionego planu miejscowego.

Powyższe wnioski – w ocenie Sądu – nie są obarczone błędną interpretacją.

Natomiast analizując ostatni z wyjątków ( pkt 1 ) dopuszczający realizację obiektów budowlanych w 100 m strefie od linii brzegowej rzeczonych akwenów wodnych ( obszar zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, lub w równorzędnych dokumentach planistycznych oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych ) RDOŚ uznał, że zastosowanie tegoż odstępstwa może mieć miejsce w przypadku, gdyby teren w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy został oznaczony jako zwarta zabudowa wsi i jednocześnie co najmniej dwie działki przyległe do niego byłyby zabudowane w stopniu umożliwiającym wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego w niniejszej sprawie RDOŚ uznał, że działki planowanej inwestycji nr "[...]" i "[...]" przylegają tylko do jednej działki zabudowanej, tj. "[...]" i że wobec powyższego warunek wyznaczenia linii zabudowy – zgodnie z zabudową co najmniej dwóch działek przyległych – jest niespełniony. Wobec powyższego organ uzgadniający odstąpił od prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przeznaczenia działek zamierzonej inwestycji budowlanej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]" bądź w innych dokumentach równorzędnych dokumentach planistycznych, gdyż nie miałoby to wpływu na kierunek rozstrzygnięcia w sprawie.

Prezentowanego poglądu Sąd orzekający w sprawie nie podziela.

Dostrzec bowiem wypada, że użyty w licznie mnogiej zwrot " na działkach sąsiednich " jest konsekwencją zdefiniowania w tym przepisie ( § 4 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia Wojewody ) dwóch obszarów połączonych spójnikiem łącznym " oraz ", tj. zwartej zabudowy miast i wsi oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Prezentowana interpretacja uniemożliwiałaby zabudowę dwóch działek ewidencyjnych zlokalizowanych na obszarze zwartej zabudowy miast i wsi, względnie na terenie uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pomimo, że w obu sytuacjach charakter terenu niedoszłej inwestycji ( zwarty obszar, uzupełnienie rodzajowej zabudowy ) byłby zachowany. Powyższa interpretację wspiera literalne znaczenie "zwartego obszaru", przez który można rozumieć jako obszar (...) ścisły, zbity, gęsty, skupiony; jednolity pod względem ukształtowania, kompozycji, budowy, składu; harmonijnie zespolony, nie zróżnicowany, nie rozczłonkowany, spójny (Słownik Języka Polskiego pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1981). Kontynuując postępowanie organ ustali odległość zabudowań na działce nr "[...]", obręb "[...]" od linii brzegowej zlokalizowanych na niej dwóch zbiorników wodnych, jak również możliwość wyznaczenia owej linii zabudowy względem działek planowanej inwestycji.

W kontynuowanym postępowaniu wyjaśnienia charakter owych zbiorników wodnych na działce nr "[...]" w kontekście zarzutu, czy nie stanowią one urządzenia wodnego w rozumieniu art. 9 ust. 19 lit. c prawa wodnego, skoro są wykorzystywane wyłącznie do prowadzenia przez ich właściciela działalności rolniczej, tj. są wykorzystywane w okresie letnim jako wodopój dla krów.

Co więcej, w tej sytuacji zasadniczego wydźwięku nabiera ustalenie, czy ów wodopój dla zwierząt – w sytuacji potwierdzenia powyższego - z założenia może być uznany za " inny zbiornik wodny", o jakim mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia, mając na uwadze cele ochrony zawarte w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tj. teren chroniony ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowy ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych, co jest kwestionowane w zarzucie skargi.

Nie przesądzając zatem czy owe zbiornika są "innym zbiornikiem wodnym" uznać należy, że organ nie poczynił żadnych wiążących ustaleń w zakresie odległości owych zbiorników od planowanej inwestycji przyjmując, że znajduje się on w pasie szerokości 100 m. od brzegu tychże zbiorników. Tymczasem z przedłożonych akt sprawy, w tym także wizji lokalnej przeprowadzonej przez RDOŚ w dniu "[...]", nie wynika, aby w tym zakresie poczynione zostały jakiekolwiek ustalenia dowodowe co do odległości rzeczonych zbiorników od planowanej inwestycji. Brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia i 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wreszcie organ ustali, czy owe " zbiorniki wodne " na działce nr "[...]’ nie powstały w warunkach samowoli budowlanej, co podnosi skarżący uprawdopodabniając powyższe załączonym do skargi pismem wydanym z upoważnienia Starosty "[...]" z dnia "[...]". Także wypis z rejestru gruntów tej działki z dnia "[...]" nie potwierdza, aby były na niej zlokalizowane jakiekolwiek zbiorniki wodne. W przypadku potwierdzenia domniemanej okoliczności rzeczą organów będzie ocena, czy zakaz z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody w tej sytuacji, co do zasady, w ogóle może mieć zastosowanie.

Organ uzupełni materiał dowodowy sprawy w zakresie powyżej wskazanym mając na uwadze wyrażoną opinię prawną.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.