Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 103/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 36 par. 1, art. 159 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. H. i I. H. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy I. umarza postępowanie w przedmiocie wydania aktu administracyjnego, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) maja 2009 r., nr (...), Burmistrz Miasta i Gminy S., ustalił, na rzecz "A" S.K.A., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowo – handlowego wraz ze słupem reklamowym, dla działki położonej w S., ul. (...) i (...), działka nr (...).

Pismami z dnia (...) marca 2015 r. I. i T. H. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) maja 2009 r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania.

Niezależnie od wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) maja 2009 r., I. i T. H., pismami z dnia (...) marca 2015 r., wnieśli od niej odwołanie, wraz z wnioskami o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Kolejnymi wnioskami z dnia (...) kwietnia 2015 r. I. i T. H. zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrz Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r.

Decyzja Burmistrz Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowo – handlowego wraz ze słupem reklamowym, została również zakwestionowana przez inne osoby. I tak, pismami z dnia (...) marca 2015 r. W. i Z. F., H. G. i B. R., zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy S. z wnioskami o uznanie ich za stronę i przywrócenie terminu do składania dalszych wniosków w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy dla działki położonej w S., ul. (...) i (...), działka nr (...). Kolejnymi pismami z dnia (...) marca 2015 r. Z. F., H. G. i B. R. wnieśli odwołanie od decyzji z dnia (...) maja 2009 r. Z kolei pismami z dnia (...) marca 2015 r. T. i M. C., A. R., A. i R. M., J. i P. E., G. K. M., E. i E. K., J. G. – Ł., I. P. – G., D. R. oraz A. i M. C. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o "rozważenie konieczności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności" decyzji z dnia (...) maja 2009 r. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) maja 2009 r. wnieśli też J. i S. F. (pismem z dnia (...) marca 2015 r.) oraz B. R., H. G., W. i Z. F. (pismami z dnia (...) marca 2015 r.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...), działając na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", zawiadomiło I. i T. H. o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz wskazało nowy termin załatwienia sprawy – (...) sierpnia 2015 r.

Pismami z dnia (...) maja 2015 r. I. i T. H., działając na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wezwali Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa i wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r., wyjaśniając, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wydanie tego typu rozstrzygnięcie. Zwrócono przy tym uwagę, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu decyzji jest podyktowane koniecznością zabezpieczenia przed negatywnymi skutkami długotrwałego prowadzenia postępowania przez Kolegium.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r. (na postanowieniu widnieje błędna data – (...) lipca 2011 r., co stanowi, w ocenie Sądu oczywistą omyłkę pisarską), nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosków I. i T. H., B. R., J. i P. E., J. G. – Ł., E. i E. K., G. i D. M., A. i M. C., I. P. – G., D. R., J. i S. F., A. R. oraz A. i R. M., działając na podstawie art. 61a K.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r. Postanowienie powyższe zostało nadane do I. i T. H. w dniu (...) lipca 2015 r.

Nadanym dniu (...) lipca 2015 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – (...) lipca 2015 r.) pismem T. i I . H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pozostawienia przez Kolegium bez rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) maja 2009 r.

Uzasadniając powyższą skargę wyjaśniono, że skarżący dowiedzieli się o decyzji z dnia (...) maja 2009 r. w dniu (...) marca 2015 r., w wyniku czego w dniu (...) marca 2015 r. zwrócili się do organu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania. Skarżący przedstawili chronologię podejmowanych działań oraz podkreślili, że w sprawie niewątpliwie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku I. i T. H., H. G., W. i Z. F. oraz B. R., działając na podstawie art. 159 § 1 K.p.a. odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r. Uzasadniając powyższe stanowisko Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi decyzję nie podlegającą wykonaniu, a co za tym idzie, nie może być wstrzymana. Postanowienie powyższe zostało nadane do I. i T. H. w dniu (...) lipca 2015 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając pismem z dnia (...) sierpnia 2015 r., na skargę z dnia (...) lipca 2015 r. wniosło o jej oddalenie, wyjaśniając, że w dniu (...) lipca 2015 r. wydano postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia (...) maja 2009 r., co czyniło skargę na bezczynność bezzasadną. Kolegium zwróciło uwagę, że w toczącym się równolegle postępowaniu odwoławczym zainicjowanym wnioskiem skarżących z dnia (...) marca 2015 r., postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r. również odmówiono wstrzymania wykonania decyzji z dnia (...) maja 2009 r. oraz wyjaśniło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi decyzję nie podlegającą wykonaniu, która nie może być wstrzymana.

Kolegium podniosło wreszcie, że skarżący podjęli wszystkie możliwe tryby służące weryfikacji decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r. składając kolejno odwołanie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) maja 2009 r. oraz wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 60 K.p.a. oraz art. 159 K.p.a. Co więcej, podobne wnioski składały również inne osoby. Poszczególne wnioski były rozpoznawane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy czym, w odniesieniu do skarżących, postanowieniem z dnia (...) lipca 2011 r. (Kolegium ponownie podało błędną datę rozstrzygnięcia – uwaga Sądu) odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 10 listopada 2015 r. skarżąca I. H. wyjaśniła, że postanowienie z dnia (...) lipca 2015 r. zostało zaskarżone przez skarżących i jest nieostateczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega umorzeniu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że w niniejszej sprawie znajdował zastosowanie przepis art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., a więc w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji powyższej ustawy dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), co wynika wprost z treści art. 2 ustawy nowelizującej.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w brzmieniu dotychczasowym, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W realiach przedmiotowej sprawy podstawowe znaczenie miało przy tym określenie, czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej, w przedmiocie braku rozpoznania wniosku o wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy, kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym (art. 159 § 1 K.p.a.) jest dopuszczalna. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność przysługuje jedynie na postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Tymczasem stosownie do treści art. 159 § 2 K.p.a., zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji (art. 159 § 2 K.p.a.).

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1794/11, Baza NSA), jak i w doktrynie (G. Łaszczyca, Postanowienie w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 261), jednoznacznie przyjmuje się, że zażalenie nie przysługuje na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, której nieważności domaga się strona. Oznacza to, że droga odwoławcza, a następnie sądowa jest dopuszczalna jedynie w przypadku wydania przez organ postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Podkreślenia jednak wymaga, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wnioskodawca nie może z góry zakładać, jakie będzie rozstrzygnięcie organu, gdyż wstrzymanie, względnie odmowę wstrzymania decyzji kwestionowanej w trybie nieważnościowym, ustawodawca pozostawił wyłącznej kompetencji organu administracji. Niewątpliwie wnioskodawca ma natomiast prawo oczekiwać, że jego wniosek zostanie rozpoznany we właściwym trybie, przy zachowaniu wymogów proceduralnych określonych przepisami K.p.a., w tym wymogów dotyczących terminów załatwienia sprawy. W powyższym świetle należy dopuścić możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu, w przedmiocie rozpoznania wniosku, o jakim mowa w art. 159 § 1 K.p.a. Przyjęcie innej wykładni omawianych przepisów obniżałoby gwarancyjną rolę instytucji skargi na bezczynność, pogarszając tym samym sytuację procesową osób składających wniosek, o jakim mowa w art. 159 K.p.a.

Sąd zwraca również uwagę, że przed wniesieniem skargi, skarżący, pismami z dnia (...) maja 2015 r., działając na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wezwali Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu do usunięcia naruszenia prawa poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r., wyczerpując tym samym formalne wymogi wniesienia skargi na bezczynność.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej skargi wyjaśnić należy, że instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, to jest w dniu 10 listopada 2015 r. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...) maja 2009 r. został rozpoznany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r. Konsekwentnie, w sprawie niemożliwym stało się wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też, postępowanie sądowe podlegało, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 powyższej ustawy, umorzeniu (pkt 1 sentencji wyroku).

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, dotyczącym stosowania art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym, wydanie przez organ decyzji (postanowienia) po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie zwalniało sądu administracyjnego z dokonania oceny, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 lipca 2012 r., Baza NSA). Innymi słowy, nawet w przypadku umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wcześniejsze wydanie decyzji (czy też postanowienia, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) przez organ, sąd administracyjny był zobowiązany do dokonania oceny skargi i ustalenia czy działanie, względnie zaniechanie organu administracji publicznej, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, wyczerpywało przesłankę rażącego naruszenia prawa.

Przechodząc do dokonania oceny działań organu wskazać należy, że ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność zaniechał jednakże zdefiniowania powyższego pojęcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, Baza NSA). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się więc do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu (decyzji lub postanowienia) oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Już sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością bezsporną pozostaje, że pismami z dnia (...) marca 2015 r. I. i T. H. skutecznie zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) maja 2009 r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Okoliczność powyższą potwierdza działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...), działając na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. zawiadomiło skarżących o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz wskazało nowy termin załatwienia sprawy – (...) sierpnia 2015 r.

W ocenie Sądu skuteczne złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia (...) maja 2009 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania obligowało organ do rozpoznania każdego z powyższych wniosków w terminie zakreślonym przepisami K.p.a. Podkreślenia bowiem wymaga, że stanu bezczynności organu nie niweluje zawiadomienie stron o nowym terminie załatwienia sprawy, gdyż powiadomienie powyższe nie sprawia, aby zwłoka w stosunku do terminów kodeksowych przestawała istnieć (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Gl 10/13, Baza NSA).

Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.), a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Sformułowanie kodeksowe (zawarte w art. 35 § 1 K.p.a.), należy przy tym rozumieć jako generalną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, by nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale by w miarę możliwości sprawy załatwiać w terminach krótszych niż wyznaczone (R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w K.P.A. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, Nr 1, s. 3).

W przedmiotowej sprawie, pomimo upływu terminów, określonych w art. 35 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpoznało jednak wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r. Wniosek powyższy został rozpoznany dopiero postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że postanowienie powyższe zostało nadane do T. i I. H. w dniu (...) lipca 2015 r., a więc już po wpłynięciu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nadanej w dniu (...) lipca 2015 r. skargi na bezczynność (data wpływu do organu – (...) lipca 2015 r.). Co więcej, postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji z dnia (...) maja 2009 r. zostało wydane po rozpoznaniu samego wniosku o stwierdzenie nieważności powołanej powyżej decyzji, co miało miejsce postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...) (nadanym do I. i T. H. w dniu (...) lipca 2015 r.).

Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że niewątpliwie, w dacie wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na bezczynność, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpoznało wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r., pozostając tym samym w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże w ocenie Sądu, powyższy stan bezczynności nie wyczerpywał przesłanki rażącego naruszenia prawa.

W tym miejscu należy zauważyć, że zarówno skarżący, jak i inne osoby, podejmowały działania, które miały na celu uruchomienie trybu weryfikacji ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) maja 2009 r. I tak, zarówno do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i do Burmistrza Miasta i Gminy S., składano kolejne wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) maja 2009 r., wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) maja 2009 r. oraz wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) maja 2009 r. Oczywistym jest, iż w takiej sytuacji dochodzi do określonego chaosu decyzyjnego, gdy organ musi ocenić nie tylko zasadność wniosków skarżących ale i innych podmiotów. Co więcej, zdaniem Sądu, również skarżący musieli zdawać sobie sprawę z możliwości komplikacji proceduralnych przy rozstrzyganiu poszczególnych wniosków, do rozpoznania których właściwe było zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Burmistrz Miasta i Gminy S.. Niewątpliwie rezultatem kolejnych wniosków mających podważyć decyzję z dnia (...) maja 2009 r. było powstanie sytuacji, w której postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) maja 2009 r. poprzedziło rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Taki sposób procesowania organu, powodujący powstanie wątpliwości, co do prawidłowości zasad jego funkcjonowania, nie wyczerpuje jednakże, w realiach przedmiotowej sprawy, przesłanki rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 3 sentencji wyroku).