Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2268/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1, art. 16ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1958 nr 17 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. B., E. K., G. C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących M. B., E. K., G. C. solidarnie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

P[...] I[...] A[...] (zwany dalej: "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] października 2014 r. P[...] I[...] A[...] wniósł do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską A[...] M[...] A[...] (nazwisko rodowe: W[...]), z którą posiada małoletniego syna J[...] F[...] A[...], ur. [...] lipca 2008 r.

Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2015 r. odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając że aplikujący po pierwsze nie uzasadnił obecnie koniczności przebywania w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące od dnia wydania decyzji w sprawie; po drugie złożył zeznania dotyczące okresu jego zamieszkiwania poza terytorium Polski i pobytu w Polsce, które pozostawały w wyraźnej sprzeczności z informacjami przekazanymi przez jego małżonkę. Wobec powyższego uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określone w z art. 100 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 98 ust. 1, art. 158 ust. 1 pkt 1, art. 100 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, podkreślił że to na stronie spoczywał przede wszystkim obowiązek udokumentowania, że spełnia wymogi, od których uzależnione jest udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Dalej podał, że skarżący [...] sierpnia 2009 r. zawarł związek małżeński z A[...] M[...] W[...]. Z tego związku małżonkowie posiadają małoletniego syna - J[...] F[...] A[...], ur. [...] lipca 2008 r. Z uwagi na pozostawanie w ww. związku małżeńskim Wojewoda decyzją z [...] listopada 2009 r. udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do [...] listopada 2010 r.; decyzją z [...] września 2010 r. z terminem ważności do [...] września 2012 r. Następnie, [...] września 2012 r. cudzoziemiec wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Wojewoda udzielił skarżącemu zezwolenia w trybie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W wyniku wznowionego postępowania, opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., decyzją z [...] października 2013 r. Wojewoda uchylił decyzję z [...] grudnia 2012 r. o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się, powołując się na okoliczność z art. 71a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach obligującą organ do pozostawienia wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia bez rozpoznania. Na podstawie ówcześnie dokonanych ustaleń stwierdzono, że w dniu wystąpienia przez A[...] M[...] A[...], w imieniu męża, do Wojewody z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się, zainteresowany nie przebywał na terytorium Polski, a na terytorium [...], w areszcie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uchylenia zezwolenia na osiedlenie się, uchylił decyzję w pozostałej części i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] czerwca 2014 r. (sygn. akt [...]) oddalił skargę.

Skarżący, składając [...] października 2014 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, podał że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po raz ostatni wjechał [...] października 2014 r. na podstawie wizy wydanej [...] sierpnia 2014 r. przez Konsula w L[...], ważnej do [...] lutego 2015 r. na czas pobytu 90 dni. Do wniosku skarżący przedstawił m. in. dokument pobytowy wydany [...] marca 2014 r. przez władze [...] z terminem ważności do [...] marca 2019 r. Jako miejsce aktualnego pobytu na terytorium Polski wskazał: ul. [...], R[...].

Organy w trakcie postępowania przeprowadziły wywiady środowiskowe w miejscu zadeklarowanym jako adres zamieszkania skarżącego. W wyniku wywiadu przeprowadzonego [...] grudnia 2014 r. jedna z osób mieszkających w bliskim sąsiedztwie rozpoznała ww. cudzoziemca i stwierdziła, że widuje małżonków zarówno razem jak i osobno; sąsiadka mieszkająca pod nr [...] poinformowała, że przez długi czas widywała cudzoziemca, jednakże od około pół roku go nie widziała. Dostrzega jedynie młodą kobietę i sześcioletniego chłopca. Skarżącego nigdy nie widziała w towarzystwie kobiety mieszkającej pod numerem [...]; sąsiad zajmujący mieszkanie nr- [...] nie widział skarżącego od około roku. Według posiadanych przez niego wiadomości lokal numer [...] zajmuje kobieta z sześcioletnim synem, których często widuje. W wyniku wywiadu przeprowadzonego [...] listopada 2015 r. w mieszkaniu pod nr [...] przy ul. [...] w R[...] zastano A[...] A[...] wraz z synem. Kobieta oświadczyła, że jest żoną skarżącego od 2009 r. oraz, że jej mąż od około dwóch lat przebywa w L[...], gdzie założył firmę zajmującą się wulkanizacją. Ostatni raz odwiedził rodzinę w lutym i przebywał pod ww. adresem około tygodnia. Ona [...] listopada 2015 r. wylatuje do męża w odwiedziny na jedenaście dni. Mieszkanie, w którym zamieszkują jest własnością jej rodziców. Ona studiuje zaocznie na Uniwersytecie [...] w R[...] na kierunku wzornictwo i pracuje jako ankieter na umowę zlecenie. Z sąsiadami nie utrzymuje kontaktów. Sąsiadka zamieszkująca w bezpośrednim sąsiedztwie opiniowanego lokalu poinformowała, że skarżący prawdopodobnie mieszka pod wskazanym adresem, ostatnio widziała go ok. 6 miesięcy temu, był wówczas z żoną i dzieckiem na spacerze. Często widuje A[...] A[...] wraz z synem. W trakcie wywiadu przeprowadzonego [...] września 2016 r. rozmawiano z trzema osobami zamieszkującymi w bezpośrednim sąsiedztwie zajmowanego przez małżonków lokalu mieszkalnego. Jedna z ww. osób poinformowała, że skarżącego widziała około rok temu oraz, że czasami widuje A[...] A[...] wraz z synem. Drugi z rozmówców oświadczył, że nie widuje skarżącego, czasami widuje jego żonę - A[...] oraz ich syna J[...], nie posiada informacji, czy A[...] A[...] pracuje i czy odwiedza męża za granicą. Trzecia z osób poinformowała, że skarżącego widziała w ubiegłym roku, czasami widuje A[...] A[...] wraz z synem, w towarzystwie jej matki. Sąsiadka dodała, że żona cudzoziemca prawdopodobnie pracuje, ale nie posiadała informacji, gdzie. Ponadto poinformowała, że A[...] A[...] wraz z synem była w tym roku za granicą u męża.

W dniu [...] lutego 2015 r. małżonkowie zostali przesłuchani do protokołu przed organem pierwszej instancji w charakterze strony i świadka postępowania. Skarżący na pytanie dotyczące jego obecnego miejsca zamieszkania zeznał, że: ,,W L[...] mieszkam pod adresem: [...]. W Polsce mieszka moja rodzina, mieszkają przy ul. [...] w R[...]. Ja tutaj przebywam podczas pobytów w Polsce". Powyższe informacje potwierdziła również małżonka cudzoziemca, która na analogiczne pytanie odpowiedziała: ,,Teraz mieszka w L[...], pod adresem: [...], numeru nie jestem pewna, chyba [...]. Podkreślam, że nie jestem pewna numerów". Cudzoziemiec na pytanie, z jakiej przyczyny ubiega się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, skoro jego obecnym miejscem zamieszkania jest [...], stwierdził: "Żeby przyjeżdżać tutaj do Polski. Powinienem mieć zezwolenie na pobyt żeby moc odwiedzać moją rodzinę, moją żonę w Polsce, chcę być blisko nich, dlatego staram się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy [...] Będę prowadził moje interesy w [...], ale będę odwiedzał moją rodzinę, która przebywa w Polsce". Małżonka cudzoziemca zapytana gdzie mąż zamierza przebywać przez kolejne trzy miesiące, oznajmiła: "W L[...], gdzie prowadzi firmę". Oświadczyła ponadto, że mąż zdecydowaną większość czasu przebywa w [...]. Do Polski "przyjechał [...] w tamten poniedziałek - [...] lutego 2015 r. Przyjechał do Polski na ponad tydzień. Chciałby wyjechać do [...] dzisiaj wieczorem albo jutro rano - jak najszybciej ".

Z przekazanego organom przez Straż Graniczną [...] lutego 2015 r. zestawienia przekroczeń granicy polskiej przez skarżącego wynika, że cudzoziemiec przebywał w Polsce w następujących okresach: od [...] października 2014 r. do [...] października 2014 r. ([...] dni), od [...] grudnia 2014 r. - brak informacji o wyjeździe, od [...] lutego 2015r. do [...] lutego 2016 r. ([...] dni).

Wydział Konsularny Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w L[...] w piśmie z [...] maja 2015 r. poinformował, że cudzoziemiec dwukrotnie aplikował o uzyskanie tytułu pobytowego na terytorium [...]. W dniu [...] lipca 2013 r. aplikujący wystąpił o zezwolenie na wjazd jako członek rodziny obywatela Unii Europejskiej, składając polski akt małżeństwa z [...] sierpnia 2009 r., metrykę urodzenia dziecka, zdjęcia z rożnych okresów czasu, potwierdzenie wspólnego adresu, potwierdzenie obywatelstwa żony i inne dokumenty świadczące o tym, że małżonka cudzoziemca korzysta z unijnego prawa swobody przepływu osób. Cudzoziemiec otrzymał zgodę na wjazd i pobyt na terytorium [...]. Następnie [...] stycznia 2014 r. ponownie złożył dokumenty (świadczące o związku małżeńskim, kartę rezydenta, potwierdzające zatrudnienie skarżącego w [...], paszporty obojga małżonków, polski akt małżeństwa, potwierdzenia wynagrodzenia oraz pismo od pracodawcy i pismo popierające od prawnika) w brytyjskim urzędzie, aplikując o przyznanie karty pobytu na terenie [...] jako małżonek obywatelki Unii Europejskiej - A[...] M[...] A[...]. Aplikacja została rozpatrzona pozytywnie i 7 marca 2014 r. uzyskał tytuł pobytowy na terenie [...] ważny do [...] marca 2019 r.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. w Delegaturze [...] Urzędu Wojewódzkiego - Placówce Zamiejscowej w R[...] przesłuchano w charakterze świadków: J[...] W[...] - siostrę małżonki cudzoziemca i R[...] W[...] - teściową cudzoziemca. R[...] W[...] zeznała, że: ,,P[...] I[...] A[...] obecnie na dzień dzisiejszy pracuje i mieszka w L[...]. Wydaje mi się, że mieszka tam od zeszłego roku. Córka moja A[...] A[...] mieszka obecnie w R[...] przy ul. [...]. Małżonkowie nie mieszkają razem, gdyż zięć nie mógł znaleźć pracy w R[...] i wyjechał do pracy w L[...]. Tak małżonkowie zamieszkiwali razem ok. 5 lat. Małżonkowie zamieszkiwali razem tuż po ślubie kilka lat. Córka studiuje, a zięć próbował zajmować się różnymi zajęciami, np. handlem i opiekował się moim wnukiem J[...]. Córka dorabiała pracując w firmie ankieterskiej. Zięć w ciągu ostatnich [...] miesięcy odwiedzał swoją żonę i syna ok. 5 razy. Córka wraz z synem odwiedziła męża w [...] ok. 3 razy. Zięć był w R[...] ostatni raz w styczniu, po świętach Bożego Narodzenia i przebywał ok. 2-3 tygodnie. Z kolei córka miała jechać do L[...] wraz z synem na Święta Wielkanocne, ale nie pojechała z powodu kolki nerkowej. Zięć też na razie nie może przyjechać do Polski, ponieważ otworzył swoją firmę wymiany opon [... ]. Córka od stycznia nie była u męża, miała jechać na święta w kwietniu, ale jak wcześniej wspomniałam zachorowała. Ostatni raz córka była u męża na jesieni 2014 r. i przebywała tam ok. 1 tygodnia Córka i zięć rozważają możliwość zamieszkania poza granicami Polski po zakończeniu studiów córki z powodu braku pracy, ale woleliby zostać w Polsce i tu pracować [...] Myślę, że zięć przez koleje trzy miesiące będzie przebywał w L[...], chyba że znajdzie pracownika i wtedy odwiedzi rodzinę w Polsce. Jeśli córka wyzdrowieje, to razem z wnukiem pojadą do męża i ojca do L[...]. Zięć przesyła córce pieniądze, a córka opłaca rachunki i wydaje przesiane pieniądze na bieżące wydatki. My również jako rodzice pomagamy córce, np. żywiąc córkę i wnuka. Z kolei, J[...] W[...] zeznała, że ,,P[...] pracuje i obecnie przebywa w L[...]. Nie wiem od jak dawna. A[...] mieszka w R[...] na ul. [...]. A[...] i P[...] nie zamieszkują razem z powodu pracy. Wcześniej mieszkał w R[...], ale nie wiem jak długo. Czasami przyjeżdża do A[...] i A[...] też czasami wyjeżdża do Anglii [...]. Nie wiem, jakie mają plany na przyszłość, ale myślę, że zamieszkają w Polsce, ponieważ A[...] mieszka sama z dzieckiem w mieszkaniu, które obecnie jest własnością rodziców, ale w przyszłości będzie prawdopodobnie A[...]". Wojewoda [...] wskazał, że podczas przesłuchania przeprowadzonego [...] lutego 2015 r. małżonkowie w swoich zeznaniach nie zgodzili się co do pewnych istotnych informacji, dotyczących podstawowych kwestii z ich życia. A[...] M[...] A[...] zapytana od jak dawna mąż mieszka w L[...], oświadczyła: "Mniej więcej od półtora roku, od około [...] miesięcy, ale nie jestem pewna dokładnej daty". Ponadto żona cudzoziemca stwierdziła, że małżonek nie był obecny w Polsce podczas ostatnich świąt Bożego Narodzenia. Skarżący oświadczył natomiast, że przebywa w L[...] od [...] miesięcy, a ostatnie święta Bożego Narodzenia spędził wspólnie z rodziną w Polsce. Powyższe informacje pozostają ze sobą w wyraźnej sprzeczności. I tak organ pierwszej instancji opierając się na powyższych ustaleniach, stwierdził, że wobec cudzoziemca ma zastosowanie przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W toku postępowania odwoławczego od Straży Granicznej organ uzyskał informację, że skarżący po wyjeździe z Polski [...] lutego 2015 r. nie przyjechał ponownie do naszego kraju. W ocenie organu materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, że skarżący na stałe zamieszkuje na terytorium [...], gdzie pracuje i gdzie znajduje się jego centrum życiowe, a do Polski przyjeżdża jedynie sporadycznie, na bardzo krótkie okresy czasu, w celu odwiedzin żony i syna. W czasie pobytów w Polsce cudzoziemiec może zamieszkiwać z żoną i dzieckiem. Ostatecznie stwierdzono brak obecnie podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W chwili obecnej plany dotyczące przyszłości cudzoziemca nie są związane ze stałym zamieszkiwaniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednoznacznie wskazują, że zalegalizowanie pobytu skarżącego ma mu jedynie ułatwić przyjazdy na terytorium Rzeczypospolitej związane z odwiedzinami żony oraz małoletniego syna. Nie stwierdzono faktu zawarcia związku małżeńskiego przez cudzoziemca w celu obejścia przepisów prawa, jednakże podkreślono, że aplikujący nie uzasadnił obecnie konieczności przebywania w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące od dnia wydania decyzji w sprawie. Fakt zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem Polski nie może stanowić samoistnie o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W oparciu o zgromadzony w sprawie materia! dowodowy brak jest podstaw do stwierdzenia, że po uzyskaniu wnioskowanego zezwolenia skarżący zamieszkałaby w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej. W ocenie organu odwoławczego nie udowodniono, iż okoliczność zamieszkiwania na terytorium Polski żony i syna cudzoziemca, uzasadnia udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj., iż zamiarem strony jest przeniesienie do Polski centrum życiowego i zamieszkanie tu z żoną w dłuższej perspektywie czasowej. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika strony w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że celem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanego w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jest co do zasady umożliwienie cudzoziemcowi przebywania na terytorium Polski razem z małżonkiem, posiadającym polskie obywatelstwo w dłuższej perspektywie czasowej, przez okres co najmniej 3 miesięcy. Udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia jedynie w celu umożliwienia jej sporadycznych i krótkotrwałych wjazdów na terytorium Polski stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. I choć skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, a tym samym spełnia pierwszy z wymogów określonych w art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy. Spełnianie wymogu pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką polską nie jest jednak wystarczające, aby organ mógł udzielić zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z brzmienia przepisu art. 98 ust. 1 powołanej ustawy wynika bowiem, iż udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy okoliczność pozostawania w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej uzasadnia pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Skarżący nie wykazał zamiaru przebywania w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej, w przypadku udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy. Cudzoziemiec nie udowodnił, aby okoliczność pozostawania przez niego w związku małżeńskim z obywatelką polską uzasadniała jego pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a tym samym udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Uwzględniając powyższe ustalenia uzasadnione jest powołanie stwierdzenia w sprawie przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 158 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka zart. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach obliguje organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 ww. ustawy (,,udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi ... ") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. (por. wyrok NSA z 25 lutego 2002 r., II SA 3126/00, Lex nr 81779; wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., II OSK 297/06, niepubl.). Ponadto w sprawie zaszła też przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określona w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach, gdyż skarżący w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy podczas przesłuchania 17 lutego 2015 r. zeznał nieprawdę odnośnie długości swojego pobytu poza terytorium Polski. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie narusza Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., w szczególności art. 8 oraz Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. oraz art. 18 i 47 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie nakłada na stronę zobowiązania do opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym. Jednocześnie organ wyjaśnił, że odmowa udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia nie pozbawia go możliwości przyjazdów do Polski na podstawie stosownych wiz krajowych wydawanych przez konsula, uprawniających do jednokrotnego lub wielokrotnego przekraczania granicy Polski, z terminem ważności do roku. Przedmiotowa decyzja jedynie rozstrzyga kwestię prawnych możliwości udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym. W przypadku faktycznego zamieszkania małżonków na stałe w Polsce, cudzoziemiec będzie miał możliwość ponownego ubiegania się o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie na pobyt czasowy. P[...] I[...] A[...] w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z: 1) naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 77 w zw. z art. 7, art. 80 K.p.a. oraz art. 100 ust. 1 pkt 1 i art 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, polegające na: - niedokładnym rozpatrzeniu stanu faktycznego, to jest pomięciu przy dokonywanej ocenie faktu zgodnej intencji małżonków zmiany przez skarżącego miejsca zamieszkania, w celu połączenia się z rodziną i skoncentrowania centrum życiowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i błędnym uznaniem przez organ, że plany cudzoziemca co do przyszłości nie są związane ze stałym zamieszkaniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - błędnym przyjęciu, że deklarowany cel połączenia z rodziną o którym mowa w art. 99 ustawy o cudzoziemcach oraz okoliczność pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką polską nie uzasadnia jego pobytu przez okres dłuższy niż 3 miesiące na terytorium RP; 2) naruszeniem prawa materialnego, to jest: - art. 98 ust. 1 w zw. z 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach - polegające na błędnym uznaniu, że udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w przypadku deklarowanego celu pobytu połączenia z rodziną z uwagi na okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadania wspólnego małoletniego dziecka nie ma charakteru decyzji związanej, - art. 100 ust. 1 pkt. 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach - polegające na błędnym uznaniu, że nieuświadomione podanie przez cudzoziemca nieścisłych lub błędnych informacji nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podczas przesłuchania 17 lutego 2015 r. stanowi przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skarg, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2017 r. i decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Tym samym - w wyniku analizy akt sprawy i treści wyżej wymienionej decyzji – Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego będących podstawą prawną decyzji, tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 b i art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Decyzja odmawiająca skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wydana na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ust. 1 i art. 158 ust. 1 pkt 1 oraz art. 100 ust. 1 pkt 5 b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.).

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej – w myśl art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach - udziela się cudzoziemcowi, gdy pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi - stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach - ,gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące; - stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 5 b ustawy o cudzoziemcach, gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego.

Z przedstawionego stanu sprawy, treści wydanych w sprawie decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący:

- 1 sierpnia 2009 r. zawarł związek małżeński z A[...] W[...] i z tego związku małżonkowie posiadają małoletniego syna - J[...] (ur. [...].),

- Wojewoda [...] udzielał skarżącemu kolejno zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony: decyzją z [...] listopada 2009 r. z terminem ważności do [...] listopada 2010 r., decyzją z [...] września 2010 r. z terminem ważności do [...] września 2012 r. - z uwagi na pozostawanie w ww. związku małżeńskim, - decyzją z [...] grudnia 2012 r. Wojewoda [...] udzielił skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się w trybie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Następnie, w wyniku wznowionego postępowania opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., decyzją z 31 października 2013 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję z [...] grudnia 2012 r., powołując się na okoliczność z art. 71a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach obligującą organ do pozostawienia wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia bez rozpoznania. Na podstawie ówcześnie dokonanych ustaleń stwierdzono, że w dniu wystąpienia przez A[...] A[...], w imieniu męża, do Wojewody z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się, skarżący nie przebywał na terytorium Polski, a na terytorium [...], w areszcie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uchylenia zezwolenia na osiedlenie się, a uchylił decyzję w pozostałej części i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] czerwca 2014 r. (sygn. [...]) oddalił skargę,

- [...] października 2014 r. skarżący wniósł o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Podał, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po raz ostatni wjechał [...] października 2014 r. na podstawie wizy wydanej [...] sierpnia 2014 r. przez Konsula w L[...], ważnej do [...] lutego 2015 r. na czas pobytu 90 dni. Do wniosku skarżący przedstawił m. in. dokument pobytowy wydany [...] marca 2014 r. przez władze [...] z terminem ważności do [...] marca 2019 r. Jako miejsce aktualnego pobytu na terytorium Polski wskazał: ul. [...], R[...].

Organy w trakcie postępowania, wszczętego wnioskiem skarżącego z [...] października 2014 r., przeprowadziły następujące czynności dowodowe:

- wywiady środowiskowe w miejscu zadeklarowanym jako adres zamieszkania skarżącego w dniach [...] grudnia 2014 r. oraz [...] listopada 2015 r. i [...] września 2016 r.,

- przesłuchały małżonków [...] lutego 2015 r.,

- uzyskały [...] lutego 2015 r. i [...] listopada 2015 r. od Straży Granicznej zestawienia przekroczeń granicy polskiej przez skarżącego. Z danych tych wynika, że skarżący przebywał w Polsce w następujących okresach: od [...] października 2014 r. do [...] października 2014 r. ([...] dni), od [...] grudnia 2014 r. - brak informacji o wyjeździe, od [...] lutego 2015 r. do [...] lutego 2015 r. ([...] dni); po wyjeździe [...] lutego 2015 r. nie przyjechał do Polski.

- uzyskały z Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w L[...] w piśmie z [...] maja 2015 r. informację, że skarżący dwukrotnie aplikował o uzyskanie tytułu pobytowego na terytorium [...], jako członek rodziny obywatela Unii Europejskiej, pierwszy raz [...] lipca 2013 r., a drugi raz [...] stycznia 2014 r. W oby przypadkach otrzymał zgodę na wjazd i pobyt, po rozpatrzeniu drugiej aplikacji [...] marca 2014 r. uzyskał tytuł pobytowy na terenie [...] ważny do [...] marca 2019 r.,

- przesłuchały w charakterze świadków: J[...] W[...] (siostrę małżonki cudzoziemca) i R[...] W[...] (teściową cudzoziemca) [...] kwietnia 2015 r.

Opierając się na powyższych dowodach organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Z ustaleń tych wynika, że zawarcie związku małżeńskiego przez skarżącego z obywatelką Polski nie nastąpiło w celu obejścia przepisów prawa. Niemniej fakt zawarcia związku małżeńskiego nie mógł stanowić samoistnie o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. A skarżący nie uzasadnił obecnie konieczności przebywania w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące od dnia wydania decyzji w sprawie. Plany dotyczące najbliższej przyszłości skarżącego nie są związane ze stałym zamieszkiwaniem na terytorium Polski wraz z rodziną, z koncentracją tak życia rodzinnego, jak i zawodowego w Polsce. Celem dążenia do zalegalizowania pobytu skarżącego w Polsce jest ułatwienie przyjazdów na terytorium Polski związane z odwiedzinami żony i syna. Skarżący stale zamieszkuje bowiem na terytorium [...], tam też pracuje i tam znajduje się jego centrum życiowe. Do Polski przyjeżdża jedynie sporadycznie. Podczas pobytów w Polsce odwiedza żonę oraz syna i mieszka z nimi, niemniej są to pobyty zaledwie kilkudniowe. Ostatni jego pobyt w Polsce trwał [...] dni, zakończył się [...] lutego 2015 r. i do [...] października 2015 r. (zwrócenia się organu odwoławczego do Straży Granicznej o informację na temat pobytów skarżącego w Polsce) skarżący nie przyjechał do Polski. Nie zaistniały zatem podstawy do stwierdzenia, że po uzyskaniu wnioskowanego zezwolenia skarżący zamieszkałaby w Polsce na dłużej zwłaszcza. Zwłaszcza, że nawet po złożeniu [...] października 2014 r. wniosku, opuścił Polskę [...] października 2014 r. (czyli po [...] dniach od przyjazdu, który nastąpił [...] października 2014 r.), a mógł przebywać w Polsce do [...] lutego 2015 r. na podstawie 90 dniowej ważnej wizy pobytowej. Nadto skarżący legitymuje się także wydaną w [...] kartą pobytu członka rodziny obywatela UE ważną do [...] marca 2019 r. W efekcie oznacza to, że organy doszły do słusznego przekonania małżeństwo skarżącego z obywatelką polską i zamieszkiwanie na terytorium Polski żony i syna skarżącego nie uzasadnia udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, albowiem zamiarem skarżącego nie jest przeniesienie do Polski centrum życiowego i zamieszkanie tu z rodziną w dłuższej perspektywie czasowej, tylko ułatwienie kilkudniowych przyjazdów od strony formalnej.

W ocenie Sądu dokonane ustalenia organów dały podstawę do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący nie wykazał zamiaru przebywania w Polsce w dłuższej perspektywie czasowej w przypadku udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i nie udowodnił, aby okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką Polski – uzasadniał jego pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Inaczej ujmując, cel pobytu skarżącego i okoliczność, która miałyby stanowić podstawę do ubiegania się o przedmiotowe zezwolenie, nie doprowadziły do uzasadnienia pobytu skarżącego na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące, a tym samym udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obligowało organy rozpatrujące sprawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, czyli rozstrzygnięcia obligatoryjnego, ze względu na kategoryczne brzmienie ww. normy. Zatem nie było możliwe udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy pomimo, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską.

Trafnie także organy opowiedziały się za zaistnieniem kolejnej przesłanki do odmowy udzielenia skarżącemu zgody na pobyt czasowy, a mianowicie przesłanki określonej w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach wyżej cytowanym. Skarżący w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy podczas przesłuchania, które odbyło się 17 lutego 2015 r. rozminął się w swoich zeznaniach z żoną. Tematyka zeznań dotyczyła czasookresu pobytu skarżącego w L[...] i miejsca spędzenia Świąt Bożego Narodzenia w 2014 r. Skarżący zeznał, że w [...] przebywa od 8 miesięcy, a ostatnie święta Bożego Narodzenia spędził wspólnie z rodziną w Polsce. Z kolei A[...] A[...] zeznała, że mniej więcej od półtora roku, od około 18 miesięcy, mąż mieszka w [...], a podczas ostatnich Świąt Bożego Narodzenia nie było go w Polsce. Zaprezentowana sprzeczność w zeznaniach skarżącego i jego żony – wbrew argumentacji zawartej w skardze - dotyczyła podstawowych kwestii ze wspólnego życia małżonków, a zarazem istotnych z punktu widzenia kontrolowanej przez Sąd sprawy. Powyższe ustalenia dały zatem organom podstawę do stwierdzenia zaistnienia względem skarżącego przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach, w konsekwencji i oparcia odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i na tej podstawie. Sąd też zauważa, że stwierdzona przez organy przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 5 b ustawy o cudzoziemcach nie była jedyną przesłanką odmowy, pierwszą była bowiem wykazana wyżej, a zarazem miarodajną dla rozstrzygnięcia sprawy - przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W kontekście treści skargi należy jeszcze wskazać, że: - po pierwsze niesporny jest fakt, że skarżący pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelką Polski, czyli spełnia wymóg określony w art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Niemniej, jak słusznie zauważyły organy, spełnianie wymogu pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką polską nie jest wystarczające do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z brzmienia normy art. 98 ust. 1 ww. ustawy, wynika bowiem, że udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi jest możliwe, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą do ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zatem pozostawanie przez skarżącego w uznawanym przez prawo polskie związku małżeńskim z obywatelką polską musi uzasadniać pobyt czasowy skarżącego na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące (pod. wyrok WSA w Warszawie z 17.12.2007 r., V SA/Wa 2264/07);

- po drugie Sąd nie podzielił twierdzenia skarżącego jakoby organy niedokładnie rozpatrzyły materiał zgromadzony w sprawie i dokonały błędnego ustalenia stanu faktycznego, czyli naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie można zarzucić organom, że w dokonanej ocenie pominęły intencje małżonków. Wbrew argumentacji skargi z materiału sprawy nie nasuwał się wniosek zmiany przez skarżącego miejsca zamieszkania w celu połączenia z rodziną i skoncentrowania swojego centrum życiowego w Polsce. Należy wskazać, że podczas przesłuchania 17 lutego 2015 r. sam skarżący zeznał, że mieszka w L[...], podczas pobytów w Polsce przebywa w R[...], gdzie mieszka jego rodzina, o udzielenie zezwolenia ubiega się żeby przyjeżdżać do Polski, żeby móc odwiedzać rodzinę, swoje interesy będzie prowadził w [...] i odwiedzał rodzinę przebywającą w Polsce. Zeznania te potwierdziła jego żona, która zeznała, że mąż mieszka w L[...], przez kolejne trzy miesiące mąż zamierza przebywać w L[...], gdzie prowadzi firmę (gdzie przebywa zdecydowaną większość czasu), [...] lutego przyjechał do Polski na ponad tydzień, chciałby wyjechać do [...] dzisiaj wieczorem albo jutro rano – jak najszybciej;

- po trzecie, zgodnie ze wskazaniem organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę, skarżący niezasadnie odwołuje się do treści art. 99 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w przypadku wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną nie odmawia się wszczęcia postępowania z uwagi na pobyt cudzoziemca za granicą. Istotnie ustawodawca stworzył możliwość ubiegania się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez cudzoziemców, którzy jeszcze przebywają poza granicami Polski, jednak udzielenie zezwolenia uzależnione jest od wykazania zamiaru pobytu w Polsce przez okres przekraczający 3 miesiące, a nie jedynie odwiedzania zamieszkałych w Polsce członków rodziny. Organ odwoławczy nie formułował przypisanego mu poglądu, że deklarowany cel połączenia z rodziną, o którym mowa w art. 99 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz okoliczność pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką polską nie uzasadnia jego pobytu przez okres dłuższy niż 3 miesiące na terytorium RP. Jak już wyjaśniono powyżej cel pobytu jakim jest połączenie z rodziną czy z przebywającym w Polsce małżonkiem może, ale nie w każdym przypadku musi, uzasadniać pobyt w Polsce przez ww. okres. Kluczowe znaczenie mają okoliczności konkretnej sprawy. Zasadnie też organ dodał, że cel odwiedzin, które ze swojej istoty mają przecież charakter krótkotrwały, skarżący może uzyskać wizę jednolitą (art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Wiza taka uprawnia do pobytów w państwach strefy Schengen, w tym w Polsce, do 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, a ważność wizy może wynosić nawet 5 lat;

- po czwarte, jak wynika z powyższych rozważań, skarżący nie ma racji uważając, że organ ma możliwość oceny czy okoliczności, które są podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadniają pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące jedynie w odniesieniu do przypadków o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 ustawy o cudzoziemcach i w tych przypadkach organ może udzielić zezwolenia na pobyt kierując się uznaniem administracyjnym;

- po piąte, celem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanego w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 i art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jest co do zasady umożliwienie cudzoziemcowi przebywania na terytorium Polski razem z małżonkiem, posiadającym polskie obywatelstwo w dłuższej perspektywie czasowej, przez okres co najmniej 3 miesięcy. Udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia jedynie w celu umożliwienia jej sporadycznych i krótkotrwałych wjazdów na terytorium Polski stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium w Rzeczypospolitej Polskiej;

- po szóste w przypadku faktycznego zamieszkania małżonków na stałe w Polsce, skarżący będzie miał możliwość ponownego ubiegania się o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie na pobyt czasowy.

Wobec wydania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego nie doszło do uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.