Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1147/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1147/07

U Z A S A D N I E N I E

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku P. K. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego zagospodarowania terenu i podziału działki położonej w G. przy ul. Ż.

P. K. wnosząc o stwierdzenie nieważności wskazywał, że kwestionowana decyzja wydana została w drodze przestępstwa (podpis współwłaściciela nieruchomości B. K. został podrobiony) oraz, że w postępowaniu w charakterze stron nie brali udziału wszyscy do tego uprawnieni spadkobiercy nieżyjącego E. K.

Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] ustalił, że w dniu [...] B. K. i E. M. wystąpiły do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego o wydanie informacji o terenie w celu wykonania projektu podziału działki. Do wniosku dołączyły orientacyjny szkic działki oraz odpis z księgi wieczystej nieruchomości KW [...] z którego wynikało, że na przedmiotowej działce o pow. [...] przy ul. Ż. w G. istnieje budynek mieszkalny, z którego wydzielono dwa samodzielne lokale mieszkalne. Lokal nr 1 wpisany został do księgi wieczystej KW [...], jego właścicielami byli E. K. i B. K., z lokalem tym związany był udział we współwłasności nieruchomości gruntowej wynoszący 1/2część. Lokal nr 2 wpisany został do księgi wieczystej KW [...], jego właścicielem była E. M., z lokalem tym związany był udział we współwłasności nieruchomości gruntowej wynoszący 1/2część.

Następnie wnioskiem z dnia 11 października 1989r. B. K. i E. M. wystąpiły do Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego o zatwierdzenie planu realizacyjnego podziału i zagospodarowania działki opisanej w KW [...], położonej przy ul. Ż. w G.

Kierownik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...], zatwierdził plan realizacyjny zagospodarowania i podziału działki, zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego G.

Następnie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt podziału działki o pow. [...] na dwie; działkę nr [...] o pow. [...] i działkę nr [...] o pow.[...].

P. K. już w piśmie z dnia 18 października 1994r. zwrócił się do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o unieważnienie decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...], wskazując, że naruszała interes spadkobierców E. K. zmarłego w dniu 20 lutego 1967r.

Zgodnie z postanowieniem z dnia [...] Sądu Rejonowego w G. Wydział I Cywilny Sygn. akt I Ns [...] spadek po E. K. nabyli: żona B. K. oraz dzieci E. C., N. K., E. K., E. M., S. K. i P. K. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 7 stycznia1993r.

Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem organu, w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek B. K. i E. M. z dnia 11 października 1989r. stosownie do wypisu z rejestru gruntów, stronami były wnioskodawczynie oraz właściciele działek sąsiednich. Dopiero na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. Wydział I Cywilny z dnia [...] , następcy prawni po E. K. nabyli prawo do bycia stroną.

Dlatego organ uznał, że decyzja Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] jest prawidłowa. Nadto wskazał, że brak udziału stron w danym postępowaniu byłby przesłanką do wznowienia postępowania, a takie zostało przeprowadzone na wniosek P. K .

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] po wznowieniu postępowania orzekł, że kwestionowana decyzja, wydana została z naruszeniem prawa gdyż nie zapewniono wszystkim stronom udziału w nim, lecz odmówił uchylenia decyzji Kierownika Wydziału Urbanistki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. nr [...] z dnia [...] z uwagi na fakt, iż od jej doręczenia upłynęło 5 lat.

Organ I instancji podkreślił również, że dokonany podział działki nr [...] położonej w G. przy ul. Ż., na dwie działki nr [...] i nr [...] nie zmienił stanu faktycznego posiadanych udziałów we współwłasności. Wszyscy ujawnieni w księgach wieczystych właściciele oraz ich następcy prawni nadal posiadają odpowiednio przypadające im udziały w obu działkach oraz, że możliwe jest przywrócenie stanu pierwotnego w rejestrze gruntów za zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Podnoszona przez P.K. kwestia złożenia, fałszywego oświadczenia oraz podrobienia przez E. M. podpisu współwłaściciela nieruchomości B. K., nie była badana przez Wojewodę [...] wobec stwierdzenia braku do tego kompetencji.

Odwołanie o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] złożył P. K.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania P. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. z dnia [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału działki położonej w G. przy ul. Ż. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania prowadzonego w trybie nieważnościowym ocenia się, czy przy podejmowaniu poddanej kontroli decyzji (Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. z dnia [...]) nie doszło do naruszeń określonych w art. 156 § 1 kpa,

Nie jest natomiast sprawa badana co do jej istoty (merytorycznie). Dlatego wszelkie zarzuty odnoszące się do meritum były poza sferą zainteresowań organu, jako wykraczające poza przedmiot rozpoznawanej sprawy i pozbawione wpływu na rozstrzygnięcie.

Kwestionowana decyzja Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. z dnia [...] wydana została na wniosek B. K. i E. M. zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Stosownie do odpisu z księgi wieczystej z dnia [...], jedynymi żyjącymi właścicielami tej działki były E. M. i B.K. Dlatego organ nie dopatrzył się, aby badana decyzja była dotknięta jakąkolwiek wadą określoną w art. 156 § 1 Kpa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] złożył P. K. domagając się jej uchylenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. nr [...] z dnia [...].

Skarżący powołał się na swój wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji jaki zawarł w piśmie z dnia [...] do Prezydenta G. oraz podtrzymał twierdzenie co do sfałszowania podpisu B. K. oraz braku udziału spadkobierców po E. K. w postępowaniu zakończonym tą decyzją.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Istnieją jednak przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa, których zaistnienie pozwala wzruszyć decyzję ostateczną. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji ostatecznej z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1pkt 2 kpa.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa rażąco można naruszyć przepis, którego treść może zostać ustalona bez zbędnych zabiegów interpretacyjnych.

Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11.05.1994r., III SA 1705/93; Wspólnota Nr 42/1994,s. 16).

Dlatego w okolicznościach sprawy niezbędnym dla oceny legalności kwestionowanej decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. z dnia [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału działki położonej w G. przy ul. Ż. w trybie art. 156 kpa, było ustalenie czy obowiązujące w dacie wydania tej decyzji przepisy przewidywały możliwość jej wydania.

Przedmiotowa decyzja wydana w oparciu o art. 20, 22 , 23 pkt 2 ustawy z dnia 14 października 1974 r. Prawa budowlane ( Dz. U. nr 38 , poz. 229 ) oraz § 17 i 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego ( Dz. U. nr 8 , poz. 48) - stanowiła jedynie o zatwierdzeniu planu realizacyjnego zagospodarowania i podziału działki położonej w G. przy ul. Ż. Była to zatem decyzja wydana w ramach prac związanych z zagospodarowaniem terenu.

To ustalenie spowodowało, że organy zasadnie uznały, iż przy jej wydaniu nie nastąpiło żadne rażące naruszenie prawa. Słusznie również podkreślono, że dokonany podział działki nr [...] położonej w G. przy ul. Ż., na dwie działki nr [...] i nr [...] nie zmienił stanu faktycznego posiadanych udziałów we współwłasności. Właściciele oraz ich następcy prawni nadal posiadają odpowiednio przypadające im udziały w obu działkach oraz, że możliwe jest przywrócenie stanu pierwotnego w rejestrze gruntów za zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Podnoszona przez skarżącego P. K. kwestia złożenia, fałszywego oświadczenia oraz podrobienia podpisu współwłaściciela mogłaby być jedynie przesłanką do wznowienia postępowania a nie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Podobnie zresztą przedstawia się sprawa nie zapewnienia udziały w postępowaniu pozostałym spadkobiercom po E. K. Również i ta okoliczność nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności ale do wznowienia postępowania. Przy czym organy ustaliły, iż takie postępowanie zostało przeprowadzone i zakończone.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, według którego za rażące naruszenie prawa stanowiące w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej uznać można tylko takie naruszenie prawa, które jest oczywiste i które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 1999 r., sygn. II SA 1288/98, LEX nr 41908).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa objętych art. 145 p.p.s.a. skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagałaby jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.