Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 674/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 94b ust. 1 pkt 2, art. 96
journal: Dz.U. 2002 nr 21 poz 206
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2010 r. nr : [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Apelacyjnego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą to decyzją cofnął zezwolenie na odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prokurator Apelacyjny w W. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. zezwolił A.Z. na odbywanie w okresie od [...] października 2001 r. do [...] marca 2004 r. pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej w okręgu Prokuratury Okręgowej w W. Następnie na wniosek Prokuratora Okręgowego w W. Prokurator Apelacyjny w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. cofnął A.Z. zezwolenie na odbywanie aplikacji. Z wniosku Prokuratora Okręgowego w W. wynikało, że w dniu [...] lipca 2003 r. wszczęte zostało przez Prokuraturę Rejonową W. śledztwo o czyn z art. 228 § 1 kk w sprawie przyjmowania korzyści majątkowych od różnych osób przez A.Z., pełniącego funkcję [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W.

A.Z. pismem z dnia 6 sierpnia 2003 r. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o wyrażenie zgody na warunkowe odbywanie aplikacji pozaetatowej. Prokurator Apelacyjny w W. pismem z dnia 14 sierpnia 2003 r. poinformował A.Z., że od decyzji cofnięcia zgody na odbywanie aplikacji nie przysługuje odwołanie do jednostki nadrzędnej, jak również skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wyrażenia zgody na warunkowe odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej. Pismem z dnia 3 października 2003 r., złożonym w dniu 13 października 2003 r. A.Z. odwołał się od decyzji Prokuratora Apelacyjnego w W. do Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego.

Ponadto, w dniu 17 października 2003 r. A.Z., powołując się na art. 47 ustawy o prokuraturze, złożył zażalenie w trybie drogi służbowej na decyzję Prokuratora Apelacyjnego w W..

W odpowiedzi na ww. pisma, dyrektor Departamentu - Centrum Szkolenia Kadr Wymiaru Sprawiedliwości pismem z dnia 11 grudnia 2003 r. poinformował, że przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuratorze nie stanowią, iż Prokurator Generalny jest organem drugiej instancji w stosunku do prokuratora apelacyjnego, który rozstrzyga o cofnięciu zgody na odbywanie aplikacji pozaetatowej. Cofnięcie zgody na odbywanie aplikacji pozaetatowej należy uznać za czynność publicznoprawną. W tej sytuacji skarżącemu służy prawo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przed której wniesieniem winien zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2005 r. odrzucił skargę A.Z. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że cofnięcie zezwolenia przez Prokuratora Apelacyjnego w W. na odbywanie aplikacji nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Postanowienie to A.Z. zaskarżył skargą kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 lutego 2006 r. zawiesił postępowanie wszczęte na podstawie skargi kasacyjnej A.Z., w związku z przedstawieniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, dotyczącego wyjaśnienia, czy przepisy art. 94 a i 91 ust. 4 ustawy o prokuraturze w zakresie, w jakim nie przewidują min. sądowej kontroli decyzji prokuratora apelacyjnego o odmowie wyrażenia zgody na odbywanie aplikacji pozaetatowej, są zgodne z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny umorzył w powyższej sprawie postępowanie z powodu niedopuszczalności wydania wyroku. W uzasadnieniu stwierdził, że zainteresowany składając skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego nie wyczerpał toku postępowania odwoławczego, poprzedzającego możliwość skorzystania z sądowej kontroli aktu administracyjnego, bowiem zainteresowanemu służyło odwołanie do Prokuratora Generalnego.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 25 września 2008 r. podjął zawieszone postępowanie. W dniu 7 listopada 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r. odrzucił jako niedopuszczalną skargę A.Z. na cofnięcie przez Prokuratora Apelacyjnego w W. zezwolenia na dalsze odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej.

W dniu 9 marca 2009 r. A.Z. złożył do Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z którego wynikało również, że nie akceptuje decyzji prokuratora Apelacyjnego w W. z dnia [...] lipca 2003 r. Jednocześnie w piśmie z dnia 9 marca 2009 r. A.Z. wniósł alternatywnie o uchylenie wydanej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie jej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prokuratora Apelacyjnego w W., ze wskazaniem wzięcia pod uwagę istnienia podstawy faktycznej do zawieszenia odwołującego w prawach i obowiązkach aplikanta w trybie art. 101 ust. 4 i art. 10 k ust. 1 pkt 2 ustawy o Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy o Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury oraz niektórych innych ustaw.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny przywrócił A.Z. termin do wniesienia odwołania od decyzji Prokuratora Apelacyjnego w W. z dnia [...] lipca 2003 r., w sprawie cofnięcia z dniem [...] sierpnia 2003 r. zezwolenia na dalsze odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej.

W dniu [...] października 2009 r. Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny decyzją nr [...] w trybie art. 138 § 2 kpa (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 94 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r., Nr 21 poz. 206 ze zm.) w związku z art. 70 ust 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) uchylił w całości decyzję Prokuratora Apelacyjnego w W. wydaną w dniu [...] lipca 2003 r. o cofnięciu A.Z. zezwolenia na odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości — Prokurator Generalny podniósł, że w toku postępowania w sprawie cofnięcia aplikantowi zezwolenia na odbywanie aplikacji rozstrzygana jest indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej, dlatego należy uznać, że jest to szczególny rodzaj postępowania administracyjnego, do którego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji od decyzji prokuratora apelacyjnego o cofnięciu aplikantowi pozaetatowemu zezwolenia na odbywanie aplikacji przysługuje odwołanie do organu instancyjnie nadrzędnego tj. Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności.

W decyzji stwierdzono, że w sprawie cofnięcia A.Z. zezwolenia na odbywanie aplikacji pozaetatowej doszło do oczywistego naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

Minister Sprawiedliwości — Prokurator Generalny odniósł się również do wniosku skarżącego o rozważenie zawieszenia go w prawach i obowiązkach aplikanta. Stwierdził, że wniosek jest bezpodstawny.

Następnie Prokurator Apelacyjny w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...] cofnął A.Z. zezwolenie na odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej na podstawie art. 94 b ust. 1 pkt 2 ustawy o prokuraturze ze skutkiem na dzień [...] sierpnia 2003 roku wobec rażącego naruszenia obowiązków aplikanta, z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności.

Na powyższą decyzję Prokuratora Apelacyjnego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., A.Z. złożył w dniu [...] grudnia 2009 r. odwołanie.

Decyzji zarzucił: błędnie dokonaną wykładnię prawa materialnego, błędnie ustalony stan faktyczny oraz błędnie zastosowane przepisy prawa procesowego.

Wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji.

Minister Sprawiedliwości — Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Apelacyjnego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., uznając, że odwołanie A.Z. nie zasługiwało na uwzględnienie.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości — Prokuratora Generalnego decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy zarówno ze względów formalnych, jak i merytorycznych.

Zaskarżona decyzja spełniała kryteria określone w art. 107 kpa, w szczególności zawierała uzasadnienie i pouczenie o środkach zaskarżenia zaś uzasadnienie w sposób wyczerpujący odnosiło się do kwestii motywów przemawiających za cofnięciem A.Z. zezwolenia na odbywanie aplikacji. W ocenie organu II instancji, cofnięcie zezwolenia na odbywanie aplikacji aplikantowi, który stanął pod zarzutem popełnienia przestępstw umyślnych było w pełni zasadne, bowiem zachowanie takie w sposób rażący naruszało obowiązki aplikanta, do których zalicza się m.in. posiadanie nieskazitelnego charakteru oraz postępowanie zgodnie z zasadami godności i uczciwości. Obowiązek kierowania się zasadami godności i uczciwości, a wiec także przestrzegania prawa wynika z roty ślubowania, które skarżący złożył na początku aplikacji, w dniu [...] października 2001 r. Z kolei wymóg posiadania nieskazitelnego charakteru jest określony ustawowo w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o prokuraturze. Posiadanie nieskazitelnego charakteru to w szczególności poszanowanie porządku prawnego i niepopełnianie przestępstw.

Przyczyna cofnięcia A.Z. zezwolenia na odbywanie aplikacji pozaetatowej, która zaistniała już w 2003 r. jest nadal aktualna niezależnie od etapu, na jakim znajduje się lub znajdować będzie prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne.

Powyższa decyzja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2010 r. stała się przedmiotem skargi A.Z. do tutejszego sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. błędnie dokonaną wykładnię prawa materialnego art. 94b ust.1 pkt 2 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r., Nr 21, poz. 206 ze zm.) polegającą na uznaniu, że skarżący nadal rażąco narusza obowiązki aplikanta prokuratorskiego ze względu na fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego;

II. błędnie ustalony stan faktyczny przez uznanie, że podstawą cofnięcia zgody w dniu [...] lipca 2003 r. było prowadzenie przeciwko skarżącemu postępowania karnego, chociaż w tym terminie postępowanie toczyło się w sprawie przyjmowania korzyści majątkowych przez pracownika Spółdzielni Mieszkaniowej; błędne zastosowanie przepisów prawa procesowego art. 10 kpa przez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności wypowiedzenia się w sprawie wniosków Prokuratora Okręgowego w W. z [...] lipca 2003 r. i [...] listopada 2009 r. oraz nieodnotowanie przyczyn tego odstąpienia w aktach sprawy, nieprzesłuchanie zainteresowanego oraz świadków i niezałączenie materiałów ze sprawy karnej oraz niepodjęcie przez organ I instancji kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy i przeprowadzenia analizy zgromadzonych dowodów.

A.Z. w skardze wniósł o:

1. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w I i II instancji;

2. uchylenie w całości decyzji wydanych przez organ administracyjny I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;

3. wstrzymanie w całości wykonania decyzji wydanej w I i II instancji ze względu na możliwość utraty prawa do ukończenia aplikacji;

4. zasądzenie dla skarżącego kosztów procesu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż winna się ona ostać w obrocie prawnym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy stan faktyczny sprawy uzasadniał cofnięcie skarżącemu zezwolenia na odbywanie pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej.

Zgodnie z treścią art. 94b ust.1 pkt 2 ustawy o prokuraturze, który to przepis znajduje zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, prokurator apelacyjny, na wniosek prokuratora okręgowego, cofa aplikantowi zezwolenie na odbywanie aplikacji pozaetatowej, jeżeli aplikant rażąco narusza obowiązki aplikanta. Powyższy przepis odwołujący się do obowiązków aplikanta, należy czytać łącznie z art.14 ust.1 ustawy o prokuraturze, który wprowadził wymóg legitymowania się przez aplikanta nieskazitelnym charakterem. W świetle wyżej powołanych regulacji prawnych, za aplikanta rażąco naruszającego swoje obowiązki, należy uznać osobę, która utraciła przymiot nieskazitelności charakteru.

Dokonując natomiast wykładni pojęcia "nieskazitelności", odnieść się należy do rangi i charakteru zawodu wykonywanego przez prokuratora. Jest to mianowicie zawód szczególnego zaufania publicznego. Osoba która go wykonuje musi pozostawać poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa. Jeśli natomiast przeciwko takiej osobie zostanie wszczęte postępowanie karne, a zwłaszcza w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w tym postępowaniu umożliwi skierowanie go na drogę postępowania sądowego, to powoduje to powstanie wątpliwości co do zgodności z prawem postępowania konkretnej osoby. Powyższe zaś sprawia, iż osoba taka traci przymiot nieskazitelności charakteru.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ prawidłowo przyjął, że fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego, pozbawiło go przymiotu nieskazitelności charakteru. Taki stan można zaś określić jako pewnego rodzaju stan o charakterze ciągłym. Bez wpływu na powyższe pozostaje data popełnienia przez aplikanta zarzucanego mu czynu. Jak już bowiem wyżej wskazano, utratę nieskazitelności charakteru powoduje również trwanie postępowania karnego. Stan opisany w art. 94b ust.1 pkt 2 ustawy o prokuraturze będzie więc istniał po stronie skarżącego aż do czasu ewentualnego uwolnienia prawomocnym wyrokiem od stawianych mu zarzutów. Do tego zaś momentu, organ trafnie przyjął, iż po stronie skarżącego istnieje stan rażącego naruszania przez niego obowiązków aplikanta.

Stąd więc zarzuty wskazane w skardze, a opisane w jej treści w punktach 1, 2, 3, 8 i 20 uznać należy za niezasadne.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje też zarzut sformułowany w pkt 4 skargi. Niezależnie bowiem od tego, czy aplikanci pozaetatowi powinni składać ślubowanie, okolicznością niesporną jest to, iż skarżący takie ślubowanie złożył. Takie zachowanie skarżącego należy zaś odczytywać w ten sposób, iż zobowiązał się do respektowania zasad określonych w rocie ślubowania. Niezależnie zaś od faktu złożenia ślubowania, jak już wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego pozbawił go przymiotu nieskazitelności charakteru, co stało się wystarczającą podstawą do wydania skarżonej decyzji.

Trafnie również wywodzi organ, iż w odniesieniu do aplikantów pozaetatowych, nie znajduje zastosowania norma art. 96 ustawy o prokuraturze. Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do aplikantów etatowych, których łączy z prokuraturą stosunek pracy. Za taką wykładnią omawianego przepisu przemawia sama treść tej normy prawnej, która odsyła do zasad stosowanych wobec urzędników mianowanych. Skarżącego, jako aplikanta pozaetatowego, nie łączył zaś z prokuraturą żaden z ww. stosunków. Odbywał on jedynie aplikację na podstawie zgody udzielonej przez prokuratora apelacyjnego, w trybie art. 94a ustawy o prokuraturze. Stąd, zarzut opisany w pkt 5 skargi jawi się jako nietrafny.

Tutejszy Sąd nie podzielił również zarzutu z pkt.6 skargi. Właściwość prokuratora okręgowego do złożenia wniosku do prokuratora apelacyjnego o cofnięcie aplikantowi zezwolenia na odbywanie aplikacji pozaetatowej wynika bowiem wprost z art.94b ust.1 ustawy o prokuraturze. W okręgu zaś prokuratury okręgowej w Warszawie znajdowała się jednostka prokuratury rejonowej, w której skarżący odbywał aplikację. Złożenie powyższego wniosku przez prokuratora okręgowego, nie naruszało więc przepisów prawa, obowiązującego w chwili dokonywania tej czynności. Wniosku takiego nie mógł natomiast złożyć prokurator prokuratury okręgowej dla W., gdyż w chwili składania wniosku nie była jeszcze powołana do życia ta jednostka organizacyjna prokuratury.

Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi z punktu 9, 14, 15, 16 i 21 zmierzające do wykazania, iż organ prowadząc niniejsze postępowanie, winien ustalić prawdę materialną w zakresie zarzucanego skarżącemu czynu. W tym zakresie kompetencje do dokonywania ustaleń, posiada wyłącznie Sąd powszechny, przed którym toczy się postępowanie karne przeciwko skarżącemu. Organ nie był więc zobligowany do tego, aby badać akta sprawy karnej dla ustalenia winy czy niewinności skarżącego. W szczególności nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego polegającego na przesłuchaniu skarżącego, oraz świadków ze sprawy karnej. Nadto, jak już wielokrotnie podkreślono w niniejszym uzasadnieniu, przesłanką przemawiającą za wydaniem skarżonej decyzji był już sam fakt toczenia się postępowania karnego przeciwko skarżącemu. Podstawa ta będzie zaś istniała, aż do czasu uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego.

W świetle powyższego, jako chybione jawią się również zarzuty skargi z pkt.10, 11, 12 i 13, jako zmierzające do wykazania, że skarżący winien bezpośrednio uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym w celu wykazywania własnej niewinności. Ustalenia w tym zakresie, jak już wyżej wskazano, nie są przedmiotem badań organu administracji w niniejszym postępowaniu. Analiza akt administracyjnych prowadzi zaś do konkluzji, iż skarżący nie był pozbawiony wglądu w akta

administracyjne, ani też nie był pozbawiony możliwości zajmowania stanowiska w sprawie, czy zgłaszania wniosków dowodowych.

Sąd nie podzielił także argumentów zawartych w pkt.17, 18 i 19 skargi. Organ w sposób jasny wskazał podstawę faktyczną, jak i prawną wydania skarżonej decyzji. Wyjaśnił również potrzebę ochrony ważnego interesu społecznego odnosząc się do regulacji art.14 ustawy o prokuraturze.

Jako pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie należy także uznać zarzut z pkt 7 skargi. Prowadzenie postępowania karnego w sprawie przyjmowania korzyści majątkowych a nie w sprawie czynu opisanego w art.286 § 1 k.k. nie zmienia bowiem faktu, iż toczyło się postępowanie karne powodując utratę przez skarżącego przymiotu nieskazitelnego charakteru. Nie sposób też skutecznie wywodzić, aby czyn polegający na przyjmowaniu korzyści majątkowych był mniej dyskryminujący dla cech charakteru aplikanta, od czynu opisanego w art. 286 § 1 k.k.

Podkreślenia wymaga także fakt, iż na wynik niniejszej sprawy nie mógł wpłynąć dowód zgłoszony przez skarżącego, w postaci orzeczenia Sądu karnego umarzającego postępowanie karne. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem oraz ze stanem faktycznym decyzji, biorąc pod uwagę dzień wydania tej decyzji. Stąd późniejsze umorzenie postępowania karnego, nie spowodowało tego, aby efekty jego trwania w przeszłości można było pominąć.

W tym stanie sprawy, uznając iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)