Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1414/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej ,,Organ", ,,GITD") z dnia [...] maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także ,,Organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...] o nałożeniu na D. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą ,,V." (dalej ,,Skarżący", ,,Strona") kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. za wykonanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej ,,utd").

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że w dniu [...] listopada 2019 r. w B. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował M. D. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy D. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą V.z siedzibą w W. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera. Kurs rozpoczął z ul. [...] na ul. [...] i został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...]. Pasażer dokonał płatności za wykonany kurs za pośrednictwem ww. aplikacji w kwocie 9 zł., czego potwierdzeniem jest wystawiona faktura. Kierowca okazał do kontroli: prawo jazdy, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przedsiębiorcy V., umowę najmu samochodu, warunki współpracy oraz umowę zlecenie zawartą ze Stroną. Nadto, podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą w związku z powyższym stwierdzono także, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd (naruszenie l.p. 2.11 załącznika nr 3 do utd. Podczas czynności kontrolnych wykonano dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz sporządzono protokół przesłuchania pasażera i kierowcy pojazdu. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2019 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania Strona nie złożyła żadnych wyjaśnień. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji I instancji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł. na podstawie l.p. 2.11 załącznika nr 3 do utd. Następnie, pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Utrzymując w mocy decyzję I instancji Organ wskazał, że z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności protokołu kontroli oraz okazanych w trakcie kontroli dokumentów, zeznań zarówno samego kierowcy jak i pasażerki wynika bezsprzecznie, że intencją pasażerki było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się z ul. [...]. Opłata za przewóz wyniosła 9 zł i została uiszczona za pośrednictwem aplikacji. Nie można zatem w tym przypadku mówić o przewozie grzecznościowym, czy koleżeńskim. Zarówno pasażer, jak i kierowca mieli świadomość pobrania i uiszczenia opłaty za wykonany przejazd, która bezspornie została zapłacona. Należy wskazać też, że przewóz osób, za który dany podmiot otrzymuje zapłatę jest przewozem odpłatnym - zarobkowym, do wykonywania którego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia jakim jest zezwolenie lub licencja. Strona była w posiadaniu takiej licencji, mianowicie licencja nr [...] uprawniała ją do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Strona wykonywała więc przewóz w ramach posiadanego uprawnienia, lecz jak wskazuje ustalony stan faktyczny dopuściła się popełnienia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, iż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą. Zdaniem Organu, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli tj. [...] listopada 2019 r. kierujący wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – D. D. pojazdem, który nie spełniał wymogów konstrukcyjnych dla wykonywania przewozu okazjonalnego, ponieważ był pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą.

W konsekwencji GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 8000 zł. z tytułu popełnienia naruszenia określonego w l.p. 2.11 załącznika nr 3 do utd nałożona na Skarżącego jest w pełni słuszna i z tego też względu utrzymał zaskarżoną decyzję I instancji w mocy.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając GITD, że przy wydaniu decyzji naruszył:

1) przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a-b utd w związku z I.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę M. D., nie zaś przez Skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd;

2) przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4b pkt 1 lit c utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...] B.V.;

3) przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 1 i ust. 6 w związku z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w związku z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego;

4) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. Nr 256; dalej ,,K.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie:

- czy wykonywane przez kierowcę czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez Organ czy kierowca posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego;

- w jaki sposób doszło do skojarzenia kierowcy z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

- że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

5) art. 40 § 2 w związku z art. 10 § 1 K.p.a. polegające na doręczeniu zaskarżonej decyzji bezpośrednio Stronie, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika;

6) przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji;

7) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...];

8) art. 8 K.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu.

Przewóz okazjonalny, zgodnie z art. 4 pkt 11 utd to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W sprawie niewątpliwe jest, że przewóz, o którym mowa w zaskarżonej decyzji nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (tj. przewozu regularnego określonego w art. 4 pkt 7 utd), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (tj. przewozu regularnego specjalnego określonego w art. 4 pkt 9 utd) ani też wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu warunków określonych w art. 4 pkt 10 utd (tj. przewozu wahadłowego).

Należy także mieć na uwadze, że stosownie do art. 5 ust 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 utd, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.

W oparciu o wspominany art. 5b ust. 1 utd trzeba zauważyć, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Wyróżniamy trzy rodzaje takiej licencji w zakresie przewozu osób, w zależności od tego czy przewóz będzie dokonywany samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 utd), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (art. 5b ust.1 pkt 2 utd) czy też taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 utd).

Na podstawie art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewozu okazjonalnego dokonywanego tego rodzaju pojazdem samochodowym w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób dotyczy zatem licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 utd.

Natomiast, w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a tego artykułu i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy zatem licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd.

Reasumując dopuszczalny byłby przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 18 ust 4b utd w sytuacji gdyby przedsiębiorca legitymował się licencją na przewóz samochodem osobowym a nadto spełnione byłby wszystkie, wskazane powyżej przesłanki dopuszczalności takiego przewozu w odniesieniu do samochodu osobowego niespełniającego kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a i będącego wyłączną jego własnością lub stanowiącego przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zdaniem Sądu, Organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa i zasadnie zastosowały je do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny albowiem nie może być uznany za przewóz regularny, przewóz regularny specjalny czy przewóz wahadłowy.

Z materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia wynika, że Skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a zatem licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd.

Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez Organy w sposób wyczerpujący wynika także, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych Skarżącego. Za przewóz została bowiem uiszczona przez pasażera opłata w wysokości 9 zł. Zamówienie wykonania przedmiotowej usługi transportu nastąpiło zaś z wykorzystaniem aplikacji [...].

Usługa została wykonana na rzecz i w imieniu Skarżącego, co wynika z zeznań świadka E. O. oraz faktury nr [...] wystawionej w imieniu Strony a i w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą (kopie dokumentów okazanych w toku kontroli (k. 3,6, 7-9, 11,13, 16-17 akt administracyjnych); zaświadczenie z CEiDG - k-20 tych akt). Trzeba w tym zakresie zauważyć, że pomiędzy kierowcą M. D. a Skarżącym została zawarta umowa określona jako ,,Warunki współpracy [...]" (w aktach administracyjnych) w której zostały określone zasady na jakich kierowca będzie świadczył usługi przewozu z wykorzystaniem aplikacji [...] w oparciu o przekazany mu przez Stronę pojazd, co nastąpiło na podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy Stroną a M. D. w dniu [...] października 2019r. Ponadto pomiędzy Skarżącym a kierowcą została zawarta umowa zlecenia z dnia [...] października 2019 r. na mocy której M. D., jako zleceniobiorca zobowiązał się względem Strony jako zleceniodawcy do wykonywania obsługi floty samochodowej wypożyczalni ,, [...]" oraz krajowego przewozu osób samochodem osobowym.

W świetle powyższego należy uznać za zasadne twierdzenie, że przedmiotowy przejazd wykonywany był na rzecz i w imieniu Skarżącego, na zasadach przez niego określonych tj. w oparciu o wynajęty przez kierowcę od Strony samochód, z wykorzystaniem wskazanej przez Skarżącego aplikacji do której stosowania kierowca był zobowiązany na podstawie umowy zawartej ze Stroną oraz w ramach wykonania zlecenia na rzecz Skarżącego w zakresie krajowego przewozu osób samochodem osobowym.

Z zeznania świadka E. O. wynika, że za wykonany przewóz zapłaciła w formie bezgotówkowej na zasadach określonych w aplikacji tj. bezpośrednio po dojechaniu na miejsce kierowca na swoim urządzeniu kliknął zaakceptowanie opłaty przez klienta a następnie doszło do zapłaty, która wyniosła w tym przypadku 9 zł. Płatność jest dokonywana automatycznie tj. poprzez obciążenie karty płatniczej pasażera zaakceptowaną przez niego opłatą. Ostateczny zatem wymiar opłaty został określony po wykonaniu usługi, następnie jej wysokość akceptowana przez pasażera, zostaje przelana z wykorzystaniem karty płatniczej na rzecz Skarżącego o czym świadczy faktura dokumentująca wykonana usługę i pobraną opłatę (w aktach administracyjnych). Ponadto trzeba wskazać, że choć opłata początkowo jest wskazywana przy zamówieniu usługi przewozu z wykorzystaniem aplikacji [...] to po wykonaniu usługi podlega akceptacji pasażera (zeznania E. O.). GITD miał zatem uzasadnione podstawy do przyjęcia, że w takim przypadku nie został spełniony warunek dozwolonego przewozu okazjonalnego samochodem osobowym, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit c utd. Za niezasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4b pkt 1 lit c utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...] B.V.

Trzeba jednocześnie zauważyć, że wykonanie przewozu nie nastąpiło w oparciu o umowę zawartą w formie pisemnej bezpośrednio z klientem w lokalu przedsiębiorstwa (zeznania E. O. oraz M. D.). Niespełniona zatem została także przesłanka z art.18 ust. 4b pkt 2 lit b utd, w sytuacji gdy niespełnienie chociażby jednej z przesłanek ujętych w art. 18 ust. 4b utd wystarczyłoby dla uznania niedopuszczalności przewozu okazjonalnego w omawianym przypadku.

Okoliczności przyjęte za podstawę dokonanych przez organy obu instancji ustaleń co do stanu faktycznego sprawy zostały wywiedzione z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2019r. i załączników do tego protokołu.

Protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. W niniejszej sprawie protokół nie został podpisany przez kierowcę, który odmówił jego podpisania bez podania przyczyny. Należy podzielić stanowisko Organu, że okoliczność braku podpisu pod protokołem nie pozbawia go mocy dowodowej. Z okolicznością tą, przewidzianą w art. 74 ust. 2 utd, ustawa nie wiąże bowiem żadnego skutku procesowego, wymagając jedynie aby zostało to odnotowane w protokole, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Dodać nadto należy, że ustalenia poczynione w protokole pozostają spójne z zebranym w sprawie materiałem tj. dokumentacją kserograficzną okazanych w dniu [...] listopada 2019r. dokumentów, jak i zeznaniami kierowcy M. D. i pasażera E. O.

Reasumując, Strona posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, przy czym niespełnione zostały wymogi wynikające z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 utd. Samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażera, nie spełniał bowiem kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a utd gdyż nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, lecz do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co wynika z zapisów w protokole kontroli oraz załączonej informacji z CEPiK.

Nie zaistniały również wszystkie przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącą wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a utd. Strona bowiem nie zawarła z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Nie doszło też do ryczałtowego ustalenia opłaty za usługę przed rozpoczęciem przewozu. Jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4a pkt 2 utd, przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było zastosowanie uregulowanego w tym przepisie wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny.

W konsekwencji zasadnie GITD uznał, że w niniejszej sprawie doszło do przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd w warunkach niespełnienia także przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd, w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz zaś naruszeń lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy została określona w l.p. 1-9 załącznika nr 3 do utd.

Stosownie zaś do postanowienia l.p. 2.11. załącznika nr 3 do utd wysokość kary pieniężnej z tytułu tego naruszenia wynosi 8000 zł. a zatem przyjęta została w prawidłowej wysokości w zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji.

W tym miejscu zasadnym staje się nadmienienie, że zgodnie z art. 92c ust. 1 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 utd na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ,

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W myśl art. 189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Wyjaśnić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku. W tym zakresie Organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Zastosowania w sprawie nie znajdą również przepisy art. 189e oraz art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez Skarżącego w skardze a opierającego się na twierdzeniu, że czynności podejmowane przez Stronę nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego wskazać należy, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 utd). W świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy bezspornym jest, że to Strona, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, odpłatnie (zarobkowy przewóz osób), w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, pojazdem zarejestrowanym w kraju.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2107/19) zasadnym staje się w tego typu sprawach, posiłkowanie się dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizą charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną UBER, analogiczną do aplikacji [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (,,TFUE"). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Powyższy wyrok potwierdza dodatkowo prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącego jako usługi transportowej. Skoro bowiem TSUE potraktował firmę UBER (platformę konkurencyjną do [...]), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę i wystawia fakturę, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (,,WSA") w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).

Powyższe przesądza, że działanie Skarżącego mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju. W tych okolicznościach należy zatem przyjąć, że Skarżący bezspornie wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego.

Jeżeli zaś chodzi o kwestionowanie wykonywania przez Stronę przewozu okazjonalnego z powodu rzekomego braku wykazania przez Organ, że przewóz ten nastąpił z inicjatywy kierującego lub pasażera, to wskazać należy, iż z przesłuchania świadków w dniu 22 listopada 2019 r., jak i dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych (k. 1, 3-6) wyraźnie wynika, iż pasażer zamówił przewóz, korzystając z aplikacji Bolt. Jest to zatem ewidentna inicjatywa pasażera w celu wykonania na jego rzecz przejazdu okazjonalnego. Nie mają zatem znaczenia przywoływane przez Stronę analogie do carpoolingu i carsharingu. Nie było też konieczne zbadanie zasad działalności aplikacji umożliwiającej ,,wspólny przejazd" jak wskazuje Skarżący albowiem zasada na jakiej doszło do zamówienia usługi nie może budzić wątpliwości w świetle zgromadzonych przez Organ dowodów.

Reasumując, nie zasługują zatem na uznanie twierdzenia Strony, że w oparciu o zgromadzony materiał nie można było ustalić, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Nie sposób także podzielić poglądu Skarżącego naruszenia prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy oraz w związku z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy pomimo tego, że brak spełnienia tego kryterium przez Stronę.

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż to Skarżący, a nie kierowca jest stroną przedmiotowego postępowania. Należy wskazać, że przeprowadzone postępowanie dowodowe bezspornie też wykazało, że w dniu 22 listopada 2019 r. kierowca wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w imieniu i na rzecz Skarżącego a potwierdza to chociażby faktura wystawiona w imieniu Strony (a nie kierowcy) z tytułu wykonanej usługi transportowej. Ponadto, okoliczność ta jednoznacznie wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych umowy zlecenia, umowy współpracy, jak i oświadczenia kierowcy w toku dokonywanego przesłuchania w dniu [...] listopada 2019r. Wbrew tezom zawartym w skardze, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdzić zatem należy, że przewóz ten był wykonywany w ramach działalności gospodarczej Skarżącego i to on był stroną umowy przewozu a nie kierowca, który tylko działał w jego imieniu i na jego rzecz. W tym stanie rzeczy nie było wymagane dodatkowe ustalenie, czy kierowca wykonywał powierzone mu czynności w ramach własnej działalności gospodarczej. Wbrew bowiem wątpliwościom wyrażonym w skardze, z umów zawartych pomiędzy kierowcą a Skarżącym, jasno wynika jaki stosunek prawny łączył strony i, że to w wykonaniu powierzonych przez Skarżącego czynności kierowca dokonał przewozu i z tego tytułu wystawiona została faktura opiewająca na opłatę należną Stronie.

W kontekście niniejszej sprawy nie może ostać się jako zasadny także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a - b w związku z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do utd polegający na uznaniu, że czynności wykonywane przez Stronę wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę M. D., nie zaś przez Skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Stronę, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd.

Organy dokonały prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły na gruncie stanu faktycznego sprawy, że to Strona jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy a stwierdzone naruszenie wymagało nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej określonej w l.p. 2.11 załącznika nr 3 do utd.

Nie zasługuje także uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 40 § 2 w związku z art. 10 K.p.a. Należy wyjaśnić, że wysłanie decyzji I instancji nastąpiło przed zgłoszeniem swojego udziału w sprawie przez pełnomocnika Strony tj. w dniu 30 grudnia 2019r. Niezwłocznie tj. w dniu 2 stycznia 2020 r. Organ I instancji skierował do pełnomocnika Strony informację o wysłaniu decyzji Skarżącemu i pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi Strony przed upływem terminu na złożenie odwołania od decyzji I instancji, które to odwołanie zostało następnie wniesione w terminie przez pełnomocnika Strony. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Organ I instancji pozyskał informację o ustanowieniu pełnomocnika w sprawie po wydaniu decyzji i jej wysłaniu Skarżącemu, stąd też nie można mu czynić zarzutu, że pominął ustanowionego w sprawie pełnomocnika albowiem wiedzy o jego ustanowieniu nie miał na chwilę dokonywania tej czynności. Z chwilą pozyskania zaś tej informacji Organ wysłał stosowne zawiadomienie do pełnomocnika Strony, co następnie umożliwiło wniesienie w terminie odwołania od decyzji I instancji. Nie można w tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, obciążać Organu zarzutem naruszenia przepisu art. 40 § 2 K.p.a. Ponadto nie doszło do uchybienia procesowego, które pociągałoby za sobą uszczerbek w prawach Strony w toczącym się postępowaniu. Strona miała bowiem możliwość i skorzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który w jej imieniu wniósł w terminie odwołanie. Została także przed wydaniem decyzji przez Organ I instancji poinformowana, w trybie art. 10 K.p.a., o możliwości wypowiedzenia się w sprawie ale z posiadanego prawa nie skorzystała.

Organy administracji publicznej w niniejszej sprawie nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego w tym w szczególności normom wynikającym z art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie naruszył przy tym przepisu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów formułowanych w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...]. Taki zarzut nie został sformułowany w odwołaniu a nadto Sąd ocenia, że wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione i opisane w zaskarżonej decyzji, spełniając wymogi w zakresie jej uzasadnienia. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy w oparciu o który Organy wydały swoje rozstrzygnięcia został zebrany w sposób wyczerpujący, pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych w niniejszej sprawie. Ustalenia te zaś pozwalały na przyjęcie przez Organy, że wykonywany przez Stronę przewóz był przewozem okazjonalnym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu. Następnie Organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie a za stwierdzone naruszenie została wskazana kara pieniężna w prawidłowej wysokości determinowanej treścią postanowienia l.p. 2.11. załącznika nr 3 do utd.

W tym stanie rzeczy GITD zasadnie utrzymał w mocy decyzję I instancji przyjmując prawidłowość zawartego w niej rozstrzygnięcia i w konsekwencji nie można Organowi zarzucić naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Niezasadność zarzutów skargi i potwierdzona zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi do wniosku, że Organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 K.p.a. gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Nie może zaś stanowić naruszenia tej zasady fakt, iż Strona nie zgadza się z kierowanym do niej rozstrzygnięciem organów administracji publicznej. Organ w zaskarżonej decyzji dał wyrazem należytej ocenie dowodowej, w pełni oddającej rzeczywisty stan rzeczy i zawarł przekonywującą argumentację oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej.

W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).