Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 339/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant : st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją nr [...] z dnia 28 października 2014 r., znak: [...], nakazał K.W. wykonanie rozbiórki reklamy świetlnej zlokalizowanej przy drodze krajowej nr [...] w km 669+140 strona lewa na działce nr [...] w M. , gm. W. wzniesionej bez wymaganej prawem decyzji pozwolenia na budowę.

Rozstrzygnięcie to zapadło wobec ustalenia, że przedmiotowy telebim zlokalizowany został w pobliżu ulicy [...] od strony południowej węzła [...] na w/w działce w odległości ok. 41 m od krawędzi drogi krajowej, posadowiony został na dwóch betonowych stopach fundamentowych o wymiarach 2,4m x 4,2m i wysokości 0,45m, posiadających uchwyty montażowe. Jego inwestorem jest K.W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Handlowe "[...] ". Na podstawce wypisów z rejestru gruntów organ I instancji ustalił, że właścicielem działki jest Gmina W. , a także, że na podstawie umowy dzierżawy nr [...] z dnia 15 listopada 2014 r. Inwestor posiada prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele usytuowania reklamy. Wezwaniem z dnia 6 listopada 2012 r., organ zażądał dostarczenia decyzji pozwolenia na budowę dla przedmiotowego telebimu lub innego dokumentu potwierdzającego jego legalność bądź zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego telebimu. W dniu 22 listopada 2012 r. została przeprowadzona rozmowa telefoniczna z M.T. , dyrektora ds. technicznych firmy inwestora, w trakcie której pracownik organu I instancji ustalił, że inwestor nie posiada wymaganych dokumentów. Postanowieniem nr [...] z dnia 7 stycznia 2013 r., znak: [...] PINB, w trybie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 8 marca 2013 r. dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 tej ustawy. W dniu 27 lutego 2013 r. wpłynął wniosek K.W. o przedłużenie terminu do przedłożenia wskazanych dokumentów do dnia 30 listopada 2013 r., z uwagi na wszczęcie procedury w zakresie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem PINB nr [...] z dnia 4 marca 2013 r., znak:[...] termin przedłożenia wymaganych dokumentów został przedłużony do dnia 30 listopada 2013 r. W dniu 28 maja 2013 r. wpłynął kolejny wniosek Inwestora o przedłużenie terminu wskazanych dokumentów.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem odwołanie wniosła K.W. zarzucając naruszenie:

- art. 48 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7) w zw. z art. 3 pkt 6) w zw. z art. 3 pkt 1) b) w zw. z art. 3 pkt 3) ustawy Prawo budowlane - poprzez błędne- zastosowanie art. 48 ust. 1 powołanej ustawy i nakazanie rozbiórki reklamy świetlnej w zw. z błędną interpretacją art. 3 pkt 3) tej ustawy i przyjęcie, że przedmiotowa reklama to wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, którego wykonanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

- art. 29 ust. 1 pkt 22) w zw. z art. 3 pkt 4) oraz a contrario art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - przez ich niezastosowanie i nieprzyjęcie, że przedmiotowa reklama to obiekt małej architektury, niezlokalizowany w miejscu publicznym, a zatem, którego wykonanie nie wymaga ani decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi;

- art. 105 § 1 kpa - poprzez niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania toczącego się przed organem l instancji w całości pomimo, że stało się ono bezprzedmiotowe;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 72 § 1 w zw. z art. 67 § 2 pkt 2) kpa - poprzez niedokładne i w konsekwencji nieodpowiadające rzeczywistości ustalenie stanu faktycznego w sprawie, z powodu zaniechania przeprowadzenia z urzędu niezbędnej czynności dowodowej w postaci przesłuchania świadka M.T. i zastąpieniu jego zeznań jedynie adnotacją z przeprowadzonej z nim rozmowy telefonicznej mimo, że była to czynność postępowania mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 86 kpa - poprzez niedokładne i w konsekwencji nie odpowiadające rzeczywistości ustalenie stanu faktycznego w sprawie, z powodu zaniechania przeprowadzenia z urzędu czynności dowodowej w postaci przesłuchania strony – K.W. pomimo, że obiektywnie w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, a w przekonaniu organu l instancji, dostępne środki dowodowe zostały przez niego wyczerpane;

- art. 8, art. 9 oraz art. 10 § 1 i § 2 kpa - poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o terminie przeprowadzenia czynności kontrolnych na działce nr [...] , na której zlokalizowana jest reklama oraz o gotowości organu l instancji do zakończenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, co uniemożliwiło jej wypowiedzenie się odnośnie wszystkich zebranych dowodów i materiałów oraz zajęcie końcowego stanowiska, przy braku przewidzianych prawem przesłanek, pozwalających organowi na odstąpienie od dokonania tej czynności, co łącznie sprawiło, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie administracyjne w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 9 stycznia 2015r. znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż przedmiotem postępowania była prawidłowość wydania nakazu rozbiórki reklamy świetlnej zlokalizowanej przy drodze krajowej nr [...] w km 669+140 strona lewa na działce nr [...] w M. , gm. W. wzniesionej bez wymaganej prawem decyzji pozwolenia na budowę. Podstawą materialno-prawną skarżonej decyzji jest art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane mogą zostać rozpoczęte jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budową, z zastrzeżeniem art. 29-31, kiedy wystarczające jest zgłoszenie dokonane przez inwestora właściwemu organowi. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonany zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Przez obiekty budowlane należy rozumieć budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Ustawodawca jako przykład budowli wskazuje przy tym miedzy innymi wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują pojęcia "reklamy" - tablicy i urządzenia reklamowego. Zatem, należy posługiwać się powszechnym znaczeniem tych pojęć. Natomiast pomocniczo należy się posługiwać definicją zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). W myśl art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklama jest nośnikiem informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi, niebędącym znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z tym przez tablice i urządzenie reklamowe należy rozumieć nośnik informacji i promocji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Przedmiotową reklamę świetlną należy zaliczyć do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Jej wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Tego rodzaju obiekt budowlany nie został bowiem wymieniony w art. 29 ust. 1 tej ustawy jako zwolniony z takiego wymogu. W zaistniałym stanie faktycznym nie znajdzie również zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Użyte sformułowanie "instalowanie" dotyczy tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 718/11). W ocenie organu odwoławczego istotą trwałego połączenia obiektu z gruntem jest takie jego powiązanie z gruntem, dzięki któremu działanie czynników atmosferycznych lub innych działań nie spowoduje jego uszkodzenia, ograniczenia funkcji bądź też jego użytkowanie nie będzie powodowało zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. MWINB wskazał przy tym, że bez znaczenia pozostaje technologia wykonania fundamentu, a w szczególności zastosowanie gotowych stop betonowych lub betonu lanego w miejscu budowy. Przedmiotowa reklama świetlna została posadowiona na dwóch betonowych stopach fundamentowych o wymiarach 2,4m x 4,2m i wysokości 0,45m, posiadających uchwyty montażowe. Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że została ona trwale powiązana z gruntem. Dlatego też stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, której wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę,

W konsekwencji, skoro wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W tym trybie inwestor musi wywiązać się z nałożonych na niego obowiązków, pod rygorem nakazania rozbiórki. Jak zasadnie zaś wskazał organ I instancji PINB w dniu 7 stycznia 2013 r. wydał postanowienie nr [...], znak: [...], którym zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 8 marca 2013 r. dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane tj. zaświadczenia Wójta Gminy W. o zgodności budowy reklamy świetlnej - telebimu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego reklamy świetlnej zlokalizowanej na działce nr [...] w M. oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mimo wyznaczenia nowego terminu przedłożenia wymaganych dokumentów do dnia 30 listopada 2013 r. inwestor nie wypełnił tego obowiązku. Dlatego zgodne z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane było wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania podano, iż przeprowadzenie rozmowy telefonicznej z M.T. - dyrektorem d/s. technicznych w Centrum Handlowym "[...] " przez pracownika organu I instancji i sporządzenie z niej adnotacji urzędowej stanowi uchybienie PINB, jednakże nie była to czynność mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem inwestor został wezwany do dostarczenia decyzji pozwolenia na budowę dla przedmiotowego telebimu lub innego dokumentu potwierdzającego jego legalność bądź zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowej reklamy świetlnej, czego nie uczynił. W trakcie wskazanej powyżej rozmowy telefonicznej poinformował jedynie o braku wskazanych dokumentów.

Niezasadny jest także zarzut nie przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania strony. Rzeczą organu I instancji była ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w zakresie jego kompletności i wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, a inwestorowi zapewniono czynny udział w postępowaniu.

K.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w decyzję, zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2) zd. 2 kpa - poprzez nieuchylenie w całości decyzji organu l instancji oraz nieumorzenie w całości prowadzonego przez niego postępowania w sprawie 5 utrzymanie decyzji w mocy mimo, że jest ona sprzeczna z przepisami administracyjnego prawa materialnego, co brane pod uwagę łącznie z dopuszczeniem się przez PINB naruszenia licznych przepisów procedury administracyjnej (w tym norm o podstawowym znaczeniu, które statuują i konkretyzują zasadę prawdy), uzasadniało, co najmniej, konieczność uchylenia tej decyzji w całości i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa i art. 136 kpa - poprzez przyjęcie za własne ustaleń faktycznych poczynionych przez organ l instancji i nieprzeprowadzenie choćby uzupełniającego postępowania dowodowego, co ponownie doprowadziło do niedokładnego i w konsekwencji nieodpowiadającego rzeczywistości ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a to wobec naruszenia:

- art. 72 § 1 w zw. z art. 67 § 2 pkt 2) w zw. z art. 140 kpa. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu niezbędnej czynności dowodowej w postaci przesłuchania świadka M.T. i zastąpienie jego zeznań jedynie adnotacją z przeprowadzonej z nim przez pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego rozmowy telefonicznej mimo, że była to czynność postępowania mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 86 w zw. z art. 140 kpa - poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu czynności dowodowej w postaci przesłuchania strony K.W. pomimo, że obiektywnie w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, a z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że uznał on środki dowodowe za wyczerpane;

- art. 8 i art. 11 kpa, oba w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 140 kpa - poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do argumentacji prawnej skarżącej w zakresie podniesionego przez nią zarzutu naruszenia przez organ l instancji przepisów administracyjnego prawa materialnego, wobec czego uzasadnienie prawne decyzji organu odwoławczego jest niepełne, a przesłanki jej wydania nie zostały stronie dostatecznie wyjaśnione, co naruszyło jej zaufanie do organu władzy publicznej;

- art. 48 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7) w zw. z art. 3 pkt 6) w zw. z art. 3 pkt 1) b) w zw. z art. 3 pkt 3) ustawy Prawo budowlane - poprzez błędne zastosowanie art. 48 ust. 1 i utrzymanie w mocy nakazu rozbiórki reklamy świetlnej, a to w zw. z błędną interpretacją art. 3 pkt 3) i przyjęcie, że przedmiotowa reklama to wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, którego wykonanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

- art. 29 ust. 1 pkt 22) w zw. z art. 3 pkt 4) oraz a contrario art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - przez ich niezastosowanie i nieprzyjęcie, że przedmiotowa reklama to obiekt małej architektury, niezlokalizowany w miejscu publicznym, a zatem taki, którego wykonanie nie wymaga ani decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi.

Uzasadniając zarzuty podano, iż organy nadzoru budowlanego, wbrew regułom wykładni językowej (a także wbrew regułom doświadczenia życiowego i przez to dowolnie) przyjęły, że jest on trwałe związany z gruntem, kiedy to stanowi on tablicę z treścią reklamową, zamontowaną na dwóch słupkach przymocowanych do dwóch stóp betonowych (wyposażonych w uchwyty do przenoszenia), który jest przystosowany do wielokrotnego rozkładania na części i przemieszczania w inne miejsce, według aktualnej potrzeby. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że obiekt jest trwałe powiązany z gruntem, jeśli posiada fundamenty wykonane z lanego betonu (lub podobne), zagłębione poniżej poziomu podłoża, którego przenoszenie w inne miejsce wymaga zaangażowania odpowiednich sił i środków, pozwalających odłączyć go od gruntu (o ile to w ogóle możliwe), chociaż najczęściej będzie to skutkować jego uszkodzeniem lub nawet zniszczeniem. Nieuprawniona jest także interpretacja, według której każdy obiekt zlokalizowany choćby na prowizorycznie przygotowanym podłożu (np.: tylko wyrównanym, ale bez profesjonalnego utwardzenia), jeżeli tylko jest na tyle stabilny (dzięki odpowiedniemu podparciu i masie własnej), że nie grozi mu wywrócenie np.: przez podmuch wiatru oraz nie stwarzający zagrożenia dla bezpieczeństwa osób i mienia, trzeba uznać za trwale powiązany z gruntem. Przyjmując tą definicję, obiektem takim byłby nawet kontener czy kiosk postanowiony na przenośnych bloczkach betonowych, a w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (i powszechnym) bezspornie przyjmuje się, że obiekty tego typu nie są nie trwałe związane z gruntem.

W ocenie skarżącej ze względu na wielkość tablicy ekspozycyjnej, rozmiar stóp betonowych, na których opiera się konstrukcja, całkowitą wysokość reklamy (bliską trzykrotnej wysokości dorosłego człowieka), nieznaczną powierzchnię obszaru bezpośredniego oddziaływania, przy uwzględnieniu warunków lokalnych, a zatem tego, że w jej najbliższym sąsiedztwie znajdują się budynki, budowle oraz drzewa zdecydowanie od niej wyższe, większe kubaturowo, posiadające o wiele rozleglejszy obszar bezpośredniego oddziaływania i większą masę własną, rzucające znacznie większy cień, powinna zostać uznana za "niewielką" w znaczeniu art. 3 pkt 4) ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji za obiekt małej architektury. Sporna reklama nadto chociaż zlokalizowana w obszarze zabudowanym nie znajduje się w miejscu publicznym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4) tej ustawy, ze względu na ogrodzenie terenu wysokości około 2 metrów, wykonanym z bloczków betonowych, stopy betonowe posadowiono na zieleńcu z roślinnością ozdobną, który nie jest przeznaczony do poruszania się po nim jakichkolwiek osób, działka na której się ona znajduje stanowi własność prywatną, a jej właściciele nie udostępniają nieruchomości osobom postronnym.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala ją.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Istotą niniejszej kontroli sądu administracyjnego jest legalność decyzji o nakazie rozbiórki reklamy świetlnej zlokalizowanej przy drodze krajowej nr [...] (w odległości ok. 41 m od krawędzi drogi krajowej), na działce nr [...] w M. , posadowionej na dwóch betonowych stopach fundamentowych o wymiarach 2,4m x 4,2m i wysokości 0,45m, posiadających uchwyty montażowe, wzniesionej bez wymaganej prawem decyzji pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego obu instancji prawidłowo przyjęły, iż reklama świetlna, ze względu na jej sposób posadowienia oraz gabaryty, stanowi w całości z betonowymi stopami fundamentowymi – urządzenie reklamowe wolno stojące i trwale związane z gruntem, co z kolei oznacza konieczność zakwalifikowania go do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wbrew argumentom wskazanym w skardze, a odnoszącym się do analizy rozmiarów stóp betonowych czy wysokości samej tablicy, istotne były cechy ustalone przez organy i decydujące o trwałym związaniu z gruntem w postaci parametrów technicznych całej inwestycji, chociażby rozmiary i tym samym masa jej elementów fundamentowych, powodujące takie właśnie związanie. Te cechy spornego obiektu nie pozwalają uznać, aby samo zlokalizowanie na prowizorycznie przygotowanym podłożu i uzyskiwanie stabilności tylko dzięki masie własnej nie oznaczało stałego związania z gruntem. Z tego względu zasadnie przyjęto, że obiekt stanowi budowlę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Również bezpodstawność argumentacji skarżącej zmierzającej do kwalifikacji jako obiektu małej architektury wynika z pominięcia w/w cech w postaci parametrów technicznych (masa związana z wielkością betonowych stóp fundamentowych, wysokość obiektu trzykrotności dorosłego człowieka - jak wskazuje skarżąca). Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw do uznania tego obiektu za "niewielkiego" w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Niewystarczające jest zatem ograniczanie rozumienia pojęcia "niewielki obiekt" z tego przepisu jedynie do charakterystyki innych obiektów znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie czy też cechami otoczenia w postaci ogrodzenia oraz dostępności dla osób postronnych, bez odniesienia do w/w cech budowli, wpływających na trwałe związanie z gruntem i uznanie za urządzenie reklamowe wolno stojące.

Niezasadny jest również zarzut, iż skarżąca wybudowała przedmiotowy obiekt po dokonaniu zgłoszenia, co do którego nie wniesiono sprzeciwu, załączając to zgłoszenie (k. 80-86 akt w sprawie sygn. II SA/Kr 338/15). Po pierwsze odnośnie przedmiotowego zgłoszenia został wniesiony sprzeciw decyzją Starosty K. Nr [...] z dnia 29.11.2012r., znak: [...] (str. 23 akt adm. I inst). Przede wszystkim jednak zgłoszenie to nie jest skuteczne i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż jak wynika z jego treści zostało złożone do Starosty K. w dniu 23 listopada 2012r. i obejmowało rozpoczęcie robót w dniu 7 stycznia 2013r., a zatem co najmniej już po upływie około 8 miesięcy po faktycznym wybudowaniu przedmiotowego obiektu.

Również zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Jak wyżej wskazano istotą niniejszej sprawy była legalność decyzji o nakazie rozbiórki reklamy świetlnej, z czym wiązały się dwa aspekty – czy obiekt podlegał obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę oraz czy inwestor wypełnił nakazane mu postanowieniem nr [...], znak: [...] , obowiązki przedłożenia w terminie dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Powyższe rzutuje na przebieg postępowania administracyjnego i ocenę sądu czy organy zbadały sprawę co do istoty, i w tym celu wyczerpująco ustaliły stan faktyczny. Dotyczy to także zarzutu, że organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego i jedynie powielił ustalenia organu I instancji. Również zarzuty co do przeprowadzonych w sprawie dowodów lub ich braku, mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy jeśli dotyczyłyby zaniechania zbadania tejże istoty przedmiotu. W tym kontekście, wobec wyczerpującego ustalenia przez organ I instancji, jakie parametry ma sporna reklama, w tym także co do jej posadowienia i lokalizacji, oraz niezgłoszeniu co do tych parametrów przez skarżącą konkretnych zarzutów, przesłuchanie inwestora, K.W. , która miała pełne zagwarantowane prawo do zgłaszania zarzutów i swojego stanowiska w sprawie, z czego w pełni skorzystała, nie stanowi uchybienia przepisów wskazanych w skardze. Sporna w sprawie była zatem ocena prawna co do kwalifikacji spornego obiektu, stąd nie sposób uznać za zasadny zarzut, iż w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, a środki dowodowe nie zostały wyczerpane.

Zarzucane w skardze zaniechanie przesłuchania świadka M.T. dotyczyło okoliczności wywiązania się inwestora z terminowego przedłożenia dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Okoliczność, że takich dokumentów nie złożono w terminie została dostatecznie ustalona na podstawie tak oczywistych danych jak dokumenty z akt sprawy, a skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów z których wynikałoby, że uczyniła zadość nałożonemu obowiązkowi. Wobec tego wskazywanie, iż organy poczyniły swoje ustalenia co do tej kwestii jedynie na podstawie notatki z rozmowy telefonicznej jest nieuzasadnione.

Również jak wyżej wskazano, uzasadnienie prawne decyzji organu odwoławczego co do istoty jego rozstrzygnięcia jest pełne, a przesłanki jego wydania zostały stronie dostatecznie wyjaśnione, co oznacza, że brak jest podstaw przyjęcia naruszenia zasady zaufania do organu władzy publicznej. Organ dokonał odmiennej od skarżącej kwalifikacji prawnej spornego obiektu i ją wyjaśnił, co oznacza, iż uczynił zadość art. 107 kpa. Zajęcie zatem przez organ odmiennego stanowiska i przejęcie innej oceny prawnej zaistniałego zdarzenia od skarżącej, kiedy taka ocena została w sposób wyczerpujący przedstawiona, zwalnia od konieczności szczegółowej polemiki z każdą tezą skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę i orzekł jak w sentencji.