Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 950/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 maja 2022 r. nr IFXIV.7840.1.43.2021 w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej w skrócie: "pr.b.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), odmówił M. C.(dalej: "skarżąca") zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami oraz szczelnego zbiornika na nieczystości, na działce nr ewidencyjny 1, położonej w miejscowości W., gmina L. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany o szerokości elewacji frontowej 4,96 m na działce o szerokości 8 m. Tymczasem, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy L.(dalej: "m.p.z.p."), zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r., działka skarżącej jest oznaczona symbolem L8MN, który w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala szerokość elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie mniejszą niż 10 m, w formie zabudowy wolnostojącej (§ 5 pkt 7 m.p.z.p.).

Pismem z dnia 6 lipca 2021 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym podała, iż elewacja frontowa budynku znajduje się od strony południowej i ma długość 15,61 m.

Wojewoda Śląski (dalej: "organ odwoławczy") decyzją z dnia 10 maja 2022 r., nr IFXIV.7840.1.43.2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr. b. w związku z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 21 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu podzielił ustalenia, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami m.p.z.p. w zakresie szerokości elewacji frontowej. Natomiast pojęcie elewacji frontowej zostało określone w art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: "p.z.p."), w którym przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wyjazd na działkę. Opierając się o ustawowe pojęcie frontu działki i wykładnię językową należy uznać, że elewacją frontową będzie ta ściana, która jest zwrócona w stronę frontu działki, czyli granicy działki, która przylega do drogi publicznej. Z tego powodu nie można uznać, że elewacją frontową jest ściana, w której znajduje się wejście główne do budynku. Nie jest możliwe wykonanie elewacji frontowej budynku wymaganej postanowieniami zawartymi w § 5 pkt 7 m.p.z.p. wynoszącej 10 m, bowiem front działki ma szerokość zaledwie 8 m.

Pismem z dnia 13 czerwca 2022 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:

- art. 6 i art. 7 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej i fragmentarycznej wykładni pojęcia szerokość elewacji frontowej jedynie w odniesieniu do zdefiniowania pojęcia frontu działki, z pominięciem ustalenia znaczenia pojęcia "elewacja frontowa" ujętego w m.p.z.p., w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, tj. specyfiki działek i budynków znajdujących się w okolicy;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 136 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przeprowadzenia oględzin pod kątem właściwej interpretacji i zastosowania postanowień m.p.z.p.;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.b., poprzez nieuwzględnienie obowiązującej linii zabudowy okolicznych działek;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 4 pr.b., poprzez ograniczenie prawa skarżącej do zabudowy nieruchomości gruntowej przeznaczonej na cele budowlane;

- art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący utratę zaufania do organów publicznych, jak również z naruszeniem powszechnych reguł słuszności i doświadczenia życiowego. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreśliła, że pojęcie elewacji frontowej budynku nie jest jednoznacznie zdefiniowane w przepisach prawa. W praktyce wywodzi się to pojęcie z definicji frontu działki, wynikającej z treści art. 61 ust. 5a p.z.p. Jednak wyjątek stanowią sytuacje, gdy działki nie przylegają prostopadle do linii pasa przydrożnego, wobec czego główny widok posadowionego na takiej działce budynku, rzutujący w kierunku drogi, stanowi w istocie ściana boczna budynku (patrząc od strony wjazdu), na której to ścianie zazwyczaj znajdują się drzwi i inne elementy stanowiące główne wejście do budynku. Projektowany budynek ma być posadowiony pod skosem względem drogi głównej, dlatego elewacja frontowa winna być utożsamiana jako widok prostopadły budynku rzutowany na płaszczyznę pionową ustawioną przed obiektem. Szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone punkty w widoku budynku od strony frontu działki. Zatem, to nowa zabudowa winna dostosować się do standardów zabudowy wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, w tym cech i parametrów o charakterze architektonicznym, a więc związanych z ukształtowaniem wzniesionych wcześniej obiektów. W ujęciu językowym i funkcjonalnym widok od strony frontu winien być poczytywany jako widok prostopadły na budynek z perspektywy drogi, do której przylega działka, a nie widok z samego punktu wjazdu na posesję, tak jak to przyjął organ I instancji, tj. w sytuacji, gdy główny wjazd na posesję, cała działka, jak również sąsiednie nieruchomości nie przylegają prostopadle do drogi, lecz znajdują się pod kątem ostrym. Pojęcie elewacji frontowej budynku, w oparciu o zasady interpretacji funkcjonalnej i językowej, to elewacja zewnętrznej ściany budynku wraz z usytuowanymi na niej elementami architektury i wystrojem (Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1978). Przez pojęcie elewacji rozumie się też zewnętrzny widok budynku wraz ze wszystkimi widocznymi elementami konstrukcji, wykończenia i wyposażenia budynku (Leksykon Nauk Technicznych, WNT, Warszawa 1984), a w pojęciu geometrycznym jest to widok prostopadły budynku rzutowany na płaszczyznę pionową ustawioną przed obiektem. Zdaniem skarżącej, słuszność powyższej interpretacji wynika z faktu, że pojęcie elewacji frontowej budynku nie znajduje jednoznacznego zdefiniowania wobec czego ujęcie funkcjonalne i językowe, poparte zasadami logiki i doświadczenia życiowego, znajduje w sprawie zastosowanie.

Pismem z dnia 23 czerwca 2022 r. organ odwoławczy złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd rozpoznał niniejszą skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 pr.b. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.b. jednoznacznie wynika, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub gdy w przypadku jego braku wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami prawa miejscowego, bądź też decyzji o warunkach zabudowy. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, to te, bowiem akty (plan, decyzja) określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, jak też sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń powyższych aktów prawnych (planu czy też decyzji o warunkach zabudowy).

W myśl art. 35 ust. 1 pr.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie do treści art. 35 ust. 4 pr.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w razie spełnienia przez wnioskodawcę wskazanych wyżej przesłanek ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero niespełnienie którejkolwiek z nich czyni niedopuszczalnym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która to dokumentacja podlega ocenie właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują dopiero organ do udzielenia pozwolenia na budowę.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił (por. art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 14 ust. 8 p.z.p.). Z istoty tego aktu wynika, że jest on abstrakcyjny i generalny, gdyż nie reguluje aspektów odnoszących się do konkretnych podmiotów.

Należy zaznaczyć, że zapisy aktów prawa miejscowego trzeba rozumieć i odczytywać w ścisłym nawiązaniu do tego, co określił organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego jako uchwałodawca planistyczny.

Bezspornie organy architektoniczno-budowlane są zobowiązane stosować zapisy aktów prawa miejscowego. Jeżeli inwestor uważa, że plan miejscowy obowiązujący na danym terenie zawiera błędy może złożyć skargę, którą wnosi się za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego właściwego ze względu na siedzibę rady gminy lub miasta, która uchwaliła plan.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przedłożony przez skarżącą projekt budowlany wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewidencyjny 1, położonej w miejscowości W., gmina L., nie jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. Organ podał, że według postanowień m.p.z.p. teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem L8MN, który w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala szerokość elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie mniejszą niż 10 m, w formie zabudowy wolnostojącej (§ 5 pkt 7 m.p.z.p.), a przedmiotowy budynek został zaprojektowany o szerokości elewacji frontowej 4,96 m na działce o szerokości 8 m. Prawdą jest, że uregulowania pr.b. i przepisy wykonawcze nie definiują pojęcia "elewacja frontowa". Niemniej jednak szerokość elewacji frontowej jest jednym z podstawowych wyznaczników kształtujących charakterystykę nowej zabudowy. Pomimo takiego stanu rzeczy prawodawca jednak nie zdefiniował analizowanego pojęcia zarówno w przepisach p.z.p., jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588 z póżn. zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie"), które ma zastosowanie wyłącznie do określania sposobu ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli natomiast plan taki jest uchwalony, wówczas rozporządzenie nie ma zastosowania. W związku z tym powoływanie się na niektóre postanowienia rozporządzenia nota bene już nie obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się do ich interpretacji, przytoczone w skardze, nie zasługują na uwzględnienie.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że z dniem 3 stycznia 2022 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399), wydane na postawie art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784, 922, 1873 i 1986). Jak również z dniem 3 stycznia 2022 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (p.z.p.) wprowadzona ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986 z późn. zm.).

W myśl art. 61 ust. 5a p.z.p., w którym: "Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę". Na uwagę zasługuje fakt, że p.z.p. nie używa pojęcia elewacji frontowej tylko frontu działki. Zgodnie z językową wykładnią należy uznać, że elewacją frontową będzie ta ściana, które jest zwrócona w stronę frontu działki, czyli granicy działki która przylega do drogi publicznej.

Mając na uwadze powyższe przyjąć trzeba w rozpatrywanej sprawie, że organ odwoławczy nie ma obowiązku odnosić się do szczególnych specyficznych uwarunkowań, tj. wąskich działek pod znacznym skosem względem drogi bądź też sąsiednich budynków wokół planowanej przez skarżącą inwestycji. Nie ma też podstaw do określania innych bezwzględnych zasad na przykład, iż frontem budynku jest ściana zwrócona w stronę frontu działki od strony południowej, której szerokość wynosi 15,61 m a nie drogi dojazdowej, czyli od strony wschodniej, co sugeruje treść skargi (str. 6-8). Elewację frontową tworzą wszystkie zewnętrzne ściany budynku zwrócone do drogi. Innymi słowy szerokość elewacji frontowej stanowi suma długości wszystkich zewnętrznych ścian budynku zwróconych do drogi, dlatego też brak jest podstaw do rozszerzenia pojęcia elewacji frontowej bądź też jego zawężania. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2021 r. sygn. II OSK 3551/18, w którym stwierdzono, że: "Elewacją frontową nie jest elewacja, w której znajduje się główne wejście do budynku, ale elewacja od strony frontu działki".

W przedmiotowym postępowaniu nie było zatem możliwe doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z postanowieniami m.p.z.p., ponieważ front działki inwestycyjnej posiada szerokość 8 m i nie jest możliwe wykonanie elewacji frontowej wynoszącej 10 m.

Przyjdzie jeszcze raz zauważyć, że o ile inwestor uważa, że plan miejscowy obowiązujący na danym terenie zawiera błędy może złożyć skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którą wnosi się za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego właściwego ze względu na siedzibę rady gminy lub miasta, która uchwaliła plan.

Wobec sformułowania w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy dostrzec, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów administracji. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji; uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień; błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wskazane naruszenie taki wpływ mogło mieć.

W ocenie Sądu, organy administracji publicznej w rozpatrywanej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób istotny dla jej wyniku.

Odnosząc się do wskazanego w skardze wyniku wykładni wskazać należy, że wykładnia funkcjonalna i systemowa są subsydiarne względem wykładni językowej. Wykładnia systemowa służy do rozstrzygania wątpliwości, które nasuwa wykładnia językowa, a w szczególności pozwala uzasadnić wybór między różnymi możliwymi interpretacjami językowymi przepisu, zwłaszcza że normy systemu prawa są powiązane ze sobą relacjami funkcjonalnymi. Natomiast wykładnia celowościowa - stanowiąca rodzaj wykładni funkcjonalnej - wiąże się z pojęciem celu, rozumianego jako pożądany rezultat obowiązywania określonych przepisów prawa. Każdy przepis prawa - w założeniu - ma realizować cele prawodawcy. Stosując wykładnię celowościową, wiąże się brzmienie słów aktów prawnych z sensem i celem przepisów prawnych, przy czym granicą wykładni jest możliwy sens słów, za pomocą których prawodawca wyraża swoją wolę (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1097/18, i powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo, a ponadto: uchwała siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II FPS 3/15; wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2673/13; wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 248/09; wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 133/14).

Sąd zwraca również uwagę, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy w pełni akceptuje stanowisko organu I instancji, to w zaskarżonej decyzji nie ma wówczas potrzeby powtarzania argumentacji zawartej w decyzji pierwszoinstancyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., II FSK 2985/14).

W tym stanie sprawy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Powołane w wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.