Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2676/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art 246 par 1 pkt 2, art 258 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. Z. i J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W dniu 2 grudnia 2017 r. J. Z., reprezentowany przez matkę - E Z. złożył, na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych bądź częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. Z. i J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Podał w nim, że jest studentem, w trakcie wykonywania pracy dyplomowej, na utrzymaniu rodziców. Leczy się neurologicznie i ortopedycznie, korzysta z rehabilitacji. Trzyosobowa rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia jego ojca w wysokości ok. 3100 zł miesięcznie.

W piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy, osobiście podpisanego przez J. Z. wniosku PPF, bądź osobistego podpisania wniosku w siedzibie Sądu przez J. Z.

Ponadto wezwano pełnomocnika skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni:

a) wyciągów z posiadanych przez J. Z. i J. Z. rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,

b) dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego przez J. Z. dochodu (np. zaświadczenia z zakładu pracy),

c) informacji o wysokości wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne w gospodarstwie domowym, w tym utrzymanie mieszkania oraz leczenie i rehabilitację,

d) zaświadczenia z urzędu pracy o posiadaniu przez J. Z. statusu osoby bezrobotnej;

e) informacji, czy studia J. Z. są odpłatne - jeżeli tak, to kto i w jakiej wysokości oraz w jakim terminie ponosi te opłaty.

Jak wynika z akt sprawy wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 27 grudnia 2017 r.

W dniu 2 stycznia 2018 r. Skarżąc nadesłał do Sądu podpisany przez siebie wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej Ppsa) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przyznanie prawa pomocy, jako odstępstwo od tej zasady, stanowiące przerzucenie kosztów na ogół społeczeństwa, może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych, kiedy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 Ppsa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że ochrona prawa do Sądu przysługuje tym wnioskodawcom, którzy wykażą istnienie przesłanek określonych w art. 246 Ppsa poprzez wyczerpujące i rzetelne przedstawienie swojej sytuacji materialnej (por. postanowienie NSA z 13 maja 2015 r., II FZ 292/15). To strona zatem ma przekonać, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Powinna zatem należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 1 Ppsa, wniosek taki powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o jej stanie majątkowym i dochodach. Jak stanowi art. 255 Ppsa przy rozpatrywaniu wniosku Sąd nie jest ograniczony jedynie do analizy złożonego formularza, lecz jest uprawniony – w przypadku uznania tych oświadczeń za niewystarczające lub budzących wątpliwości – do zobowiązania wnioskodawcy do złożenia na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W niniejszej sprawie uznano oświadczenie Skarżącego za niewystarczające, dlatego oprócz wezwania do nadesłania osobiście podpisanego przez J. Z. wniosku o przyznanie prawa pomocy wezwano Skarżącego do nadesłania dokumentów mających wpływ na ocenę jego możliwości płatniczych.

Wykonanie tego wezwania Skarżący ograniczył jedynie do przesłania podpisanego formularza PPF.

Nie odpowiedział natomiast na wezwanie do przesłania stosownych dokumentów i złożenia oświadczeń. Nie można zatem przyjąć, że wykazał okoliczności przemawiające za pozytywnym rozpoznaniem złożonego wniosku.

W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, postanowiono jak w sentencji