Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3236/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 2.
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity
article: art. 190.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udzielenie koncesji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 9586 (dziewięć tysięcy pięćset osiemdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji udzielił spółce z o.o. R. w B. koncesji nr [...] na kolejny okres, po wygaśnięciu poprzednio udzielonej koncesji, na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...] ".

Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie punktu IV koncesji, ustalającego wysokość opłaty za jej udzielenie na kwotę 322.280 złotych, wskazując na brak zasadności podwyższenia opłaty koncesyjnej. Zwróciła się o ponowne wyliczenie opłaty z uwzględnieniem liczby mieszkańców w zasięgu stacji nadawczych, szacującą się na poziomie 487.200 osób. Stwierdziła ponadto, że nie zaszły żadne zmiany w zasięgu nadawanego programu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Przewodniczący KRRiT, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej punktu IV, ustalając opłatę koncesyjną na kwotę 236.872 złote. Organ dokonał ponownej analizy pokrycia ludnościowego i powierzchniowego ze stacji nadawczych: [...] (106,7 MHz), [...] (103,3 MHz), [...] (99,9 MHz). W oparciu o wykonane przez Delegaturę Urzędu Komunikacji Elektronicznej pomiary i ocenę jakości odbioru w 61 punktach pomiarowych oraz wyznaczone mapki widoczności radiowej ze stacji nadawczych spółki "[...] " ustalono ostatecznie pokrycie ludnościowe na poziomie 671.600 osób. Z listy pokrywanych miejscowości usunięto gminy, w których stwierdzono występowanie wyraźnych zakłóceń, a także skorygowano stopień pokrycia w kilku gminach. W związku z powyższym organ ponownie obliczył wysokość opłaty za udzielenie koncesji, uwzględniając zmniejszoną liczbę mieszkańców w zasięgu programu (w pełnych dziesiątkach tysięcy) oraz ustalił nowy termin wniesienia tej opłaty. Opłatę ustalono na podstawie § 4 w zw. z § 1 ust. 1, § 3 oraz § 9 ust. 11 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1741/11 uwzględnił skargę R. Sp. z .o.o. i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2008 r. w części opisanej w pkt IV, ustalającym wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji ( Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.) z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz o niezgodności rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Nadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz ww. rozporządzenie tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. W ocenie Sądu I instancji, orzeczenie TK rzutuje na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, gdyż decyzje obu instancji zostały wydane właśnie na podstawie art. 40 ust. 2 u.r.t. i rozporządzenia KRRiT 4 lutego 2000 r.

Sąd podniósł, że zdaniem TK opłata za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych lub telewizyjnych to świadczenie pieniężne o charakterze przymusowym i publicznoprawnym – co wynika zarówno z tego, że obowiązek jej wniesienia został uregulowany w ustawie (art. 40 ust. 1 u.r.t.), jak i z tego, że organem uprawnionym do jej pobierania jest organ publicznoprawny. Wobec takich ustaleń opłatę tę uznano za daninę publicznoprawną. Przepis art. 40 ust. 2 u.r.t. upoważnia KRRiT do ustalenia w porozumieniu z ministrem finansów - w drodze rozporządzenia - wysokości opłaty za udzielenie koncesji, o której mowa w art. 40 ust. 1 u.r.t. oraz fakultatywnie – do określenia podmiotów zwolnionych od tej opłaty. Przepis art. 217 Konstytucji RP stanowi zaś, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatku następuje w drodze ustawy. Wyrażona w tym przepisie zasada wyłączności ustawowej w prawie daninowym odnosi się nie tylko do wymienionych w nim elementów konstrukcyjnych daniny, lecz także do wszelkich istotnych elementów stosunku daninowego. Zatem nie tylko samo uregulowanie wprowadzające podatek lub inną daninę publiczną, lecz także wszystkie istotne elementy stosunku daninowego (tj. jego zakres podmiotowy, przedmiotowy, stawki oraz pozostałe elementy wymienione w tym przepisie) muszą być objęte regulacją ustawową. Sąd wskazał, że TK podkreślił, iż upoważnienie ustawowe dopuszczalne jest jedynie w zakresie niewyłączonym przez art. 217 Konstytucji RP, zaś elementy, które obligatoryjnie muszą być określone w ustawie, expressis verbis zostały wymienione w tym przepisie konstytucyjnym i należy do nich m.in. stawka podatku. Zdaniem TK, art. 40 ust. 2 u.r.t. nie tylko nie spełnia wymogów określonych w art. 217 Konstytucji RP w odniesieniu do prawa daninowego, ale także nie spełnia standardów konstruowania upoważnień ustawowych, wynikających z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten nie zawierał bowiem szczegółowych wytycznych, wyznaczających KRRiT kierunek regulacji określonej w rozporządzeniu w sposób wykluczający ich dowolność i tak, by akt ten zachował charakter wykonawczy do ustawy. Sąd stwierdził, że orzeczenie o niezgodności art. 40 ust. 2 u.r.t. z art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przesądziło o rozstrzygnięciu w kwestii konstytucyjności rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r., bowiem akt wykonawczy oparty na niekonstytucyjnym przepisie – niezależnie od jego treści – należało również uznać za niezgodny z Konstytucją.

Zdaniem Sądu na skutek orzeczenia TK zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, określona w art. 145a 1 k.p.a. Dalej Sąd podniósł, że w sytuacji stwierdzenia wystąpienia którejś z przesłanek wznowienia postępowania, określonych w przepisach k.p.a., sąd administracyjny obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wskazując na treść art. 190 ust. 4 Konstytucji RP - w myśl którego orzeczenie TK o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania – zestawioną z art. 145a § 1 k.p.a., Sąd uznał, że skutkiem orzeczenia TK o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji jest powinność uchylenia takiej decyzji. Sąd administracyjny uchyla bowiem zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego.

W ocenie WSA, odroczenie utraty mocy obowiązującej art. 40 ust. 2 u.r.t. i wydanego na jego podstawie rozporządzenia, nie oznacza, że w okresie pozostawania w obrocie prawnym przepisy te były zgodne z Konstytucją RP. Odroczenie to miało natomiast na celu umożliwienie odpowiedniemu organowi zmianę przepisu w ten sposób, by był on zgodny z Konstytucją lub innym aktem nadrzędnym. Sąd stwierdził, że odroczenie wejścia w życie orzeczenia TK nie stanowi dla sądu administracyjnego przeszkody do wdania orzeczenia, a uznanie przez TK przepisu za niezgodny z Konstytucją musi być brane pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego.

Konkludując Sąd podniósł, że stanowiące podstawę obliczenia opłaty rozporządzenie KRRiT z 4 lutego 2000 r. zostało wydane w sposób sprzeczny z wymogami konstytucyjnymi, zaś stanowiący podstawę dla tego rozporządzenia art. 40 ust. 2 u.r.t. jest niezgodny z Konstytucją RP od daty wejścia w życie ustawy. Uznanie przez sąd przepisu za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej, nakazuje stwierdzenie wydania kontrolowanego aktu z naruszeniem prawa, prowadzącym do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na tę okoliczność Sąd I instancji przywołał wyrok wydany przez skład siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. I OPS 4/05.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Przewodniczącego KRRiT Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. w sprawie sygn. II GSK 923/12 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pozostawienie – z woli wyroku TK – niekonstytucyjnych przepisów, które formalnie obowiązują, rodzi w praktyce szereg wątpliwości, co do możliwości ich stosowania oraz skutków prawnych, jakie przepisy te w wywołują w okresie od orzeczenia do czasu utraty mocy obowiązującej.

Orzecznictwo i poglądy doktryny w tej kwestii na tle interpretacji art. 190 ust. 3 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP - także powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak i skardze kasacyjnej - nie są jednolite.

Z jednej strony prezentowane jest stanowisko, że jak długo akt normatywny nie został pozbawiony mocy obowiązującej, tak długo - w sensie formalnym - powinien być podstawą aktów i czynności prawnych; skutkiem prawnym orzeczenia, w którym TK określił inny termin utraty mocy obowiązującej przepisów jest nie tylko ich dalsze obowiązywanie, ale i obowiązek stosowania.

Według przeciwnego stanowiska przyjmuje się – uogólniając – że możliwe jest, dla spraw toczących się przed sądem, odejście od zasady stosowania niekonstytucyjnych przepisów.

Zdaniem składu orzekającego NSA - wobec konieczności rozróżnienia obowiązywania aktu od jego stosowania, mając też na uwadze utratę domniemania konstytucyjności aktu, z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego - zasadne jest opowiedzenie się za poglądem pośrednim według którego sąd ma możliwość wyboru takiego środka, który najlepiej pozwoli na osiągnięcie efektu najbliższego nakazowi wykładni i stosowania prawa w zgodzie z Konstytucją. W takiej sytuacji rozważenia wymaga szereg okoliczności, takich jak: przedmiot regulacji uznanej za niekonstytucyjną, okoliczności sprawy rozpoznawanej przez sąd, znaczenie wartości konstytucyjnych naruszonych tymi przepisami jak i powody, dla których Trybunał Konstytucyjny odroczył termin utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. (v. R. Hauser, J. Trzciński - Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego; Wydanie 2, LexisNexis; Warszawa 2010, str. 80 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo).

NSA nie przychylił się do poglądu Sądu I instancji, wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że odroczenie, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów miało na celu jedynie umożliwienie prawodawcy dokonanie zmian przepisów, tak, aby były one zgodne z Konstytucją lub innym aktem nadrzędnym.

W konsekwencji NSA stwierdził należy, że Sąd I instancji nie wyważył racji, przemawiających za zastosowaniem lub odmową zastosowania w konkretnej sprawie niekonstytucyjnego przepisu. Tymczasem szczegółowe rozważenia czy przyczyny niekonstytucyjności przepisów dotyczących wysokości opłaty za udzielenie koncesji i odroczenie utraty mocy obowiązującej tych przepisów przemawiają za stosowaniem tych przepisów, mimo ich niekonstytucyjności, jest konieczne. Pogląd taki wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 maja 2013r. II GSK 230/12 oraz z dnia 13 sierpnia 2013 r. II GSK 692/12 (dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W szczególności Sąd nie wziął w tym względzie pod uwagę uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w zakresie dotyczącym odroczenia mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. Trybunał Konstytucyjny wskazał zaś jednoznacznie, że wraz z utratą mocy obowiązującej art. 40 ust. 2 u.r.t. nie mogłaby funkcjonować niekwestionowana - co do zasady - procedura odpłatnego koncesjonowania rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przez nadawców niepublicznych. Wprawdzie Sąd I instancji, uchylając kontrolowane decyzje, zwrócił uwagę na te motywy, wyprowadził z nich jednak niemożliwy do zaakceptowania wniosek, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozważyć - skoro opłata za udzielenie koncesji jest jednym z elementów zezwolenia - czy w ogóle możliwe jest wydanie takiego zezwolenia w sytuacji uznania przepisów stanowiących podstawę za niekonstytucyjne.

NSA wskazał, że w dacie wydania zaskarżonego wyroku (21 listopada 2011 r.) brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, że skoro zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego - to znaczy, że termin miesięczny, o którym mowa w art. 145a § 2 k.p.a., biegnie od daty utraty mocy kontrolowanych przepisów (v. M. Jaśkowska, A. Wróbel – Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; LEX/el., 2013, teza 2-3; G. Łaszczyca, C. Marzysz, A. Matanan – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; LEX 2010; teza 4). Tymczasem powoływany w sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. został ogłoszony (w Dz. U. z 2001 r. nr 160, poz. 963) 3 sierpnia 2011 r. jednakże w pkt II wyroku TK orzekł, że art. 40 ust. 2 ustawy powołanej w części I w punkcie 1 oraz rozporządzenie powołane w części I w punkcie 2 tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II OSK 1023/11 możliwość odstąpienia od wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny istnieje, jeżeli po wydaniu tego wyroku, a przed ponownym jej rozpoznaniem przez sąd, któremu została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), miała miejsce zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony NSA uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż to dokonał NSA w swoim wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2013 r. w sprawie sygn. II GSK 923/12 NSA stwierdził m.in., że w dacie wydania zaskarżonego wyroku (21 listopada 2011 r.) brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

Na dzień rozpoznawania niniejszej sprawy zaistniała zmiana stanu prawnego albowiem z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, orzekającego o niezgodności art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji ( Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.) z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz o niezgodności rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, ogłoszonego w dniu 3 sierpnia 2011 r. w Dzienniku Ustaw 2011 nr 160 poz. 963, art. 40 ust. 2 u.r.t. oraz ww. rozporządzenie utraciły moc obowiązującą z dniem 3 sierpnia 2012 r.

Kontrolowane decyzje zostały wydane na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, Nr 85, poz. 459 i Nr 112, poz. 654) i Rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153 i Nr 90, poz. 1007, z 2002 r. Nr 58, poz. 541 oraz z 2007 r. Nr 124, poz. 870).

Należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały na podstawie przepisu uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny (niezgodny z art. 2 Konstytucji).

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego wydane zostało prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji). Podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja, przewiduje art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczność tę należy uwzględnić w trakcie sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z treści art. 145a k.p.a. i art. 272 p.p.s.a. wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że jedną z przesłanek wznowienia postępowania na podstawie tych przepisów jest orzeczenie TK o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a k.p.a.) lub orzeczenie (art. 272 p.p.s.a.), z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub ustawą.

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 452, 453) i T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2005, s. 453) sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję (postanowienie), jeżeli stwierdzi jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Podobne stanowisko zajmuje T. Kiełkowski (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPP 2008, nr 4, s. 59 i n.), zbliżone stanowisko zajmuje J.P. Tarno (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2008, s. 360–361).

Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 196/10), jeżeli wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. ma obowiązek uwzględniając skargę na decyzję, uchylić ją w całości albo w części.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145a ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję.

O wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., o kosztach postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.