Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 32/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 58 § 2 pkt 3, art. 35 § 1, art. 36, art. 39, art. 222
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi KW na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia [.] października 2017 r. nr w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzję skierowano do KW. W skardze wniesionej w jego imieniu adwokat AS powołała się na pełnomocnictwo udzielone jej przez żonę skarżącego EW, która z kolei miała posiadać umocowanie od męża. Złożone do akt pełnomocnictwo z dnia 11 lutego 2005 r. udzielone przez KW EW nie obejmuje jednak umocowania do wniesienia skargi w niniejszej sprawie i reprezentowania męża KW przed sądem administracyjnym; nie spełnia wymagań określonych w art. 35 § 1, art. 36 i art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "p.p.s.a. Nie ma w nim mowy o postępowaniach przed sądami, w tym sądami administracyjnymi, a nie można przyjąć, że pod pojęciem "urzędu" należy rozumieć również organy władzy sądowniczej (sądy). Ponadto bez wyraźnego postanowienia nie można przyjąć, że obejmuje ono prawo reprezentowania KW w sprawie dotyczącej nałożenia na niego pieniężnej kary administracyjnej (obowiązku publicznoprawnego uregulowania określonej należności za działanie stanowiące naruszenie prawa), jako związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, z uwagi na ściśle osobisty charakter tej sankcji. Stąd podjęto czynności mające na celu uzupełnienie braku należytego umocowania adwokat AS lub żony skarżącego, ewentualnie wskazania, czy ustanowiony został dla skarżącego w drodze prawem przewidzianym przedstawiciel ustawowy, np. w postaci kuratora dla osoby niepełnosprawnej, który mógłby prawnie skutecznie zatwierdzić zdziałane dotychczas w imieniu i na rzecz KW czynności procesowe. W tym celu skierowano wezwania. Najpierw do adwokat AS, w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r., do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu/skargi poprzez złożenie do akt pełnomocnictwa do reprezentowania KW bądź pełnomocnictwa udzielonego przez niego jego żonie EW uprawniającego ją do reprezentowania go przed sądem administracyjnym. Później do EW, w wykonaniu zarządzenia z dnia 23 maja 2018 r., o informacje na temat tego, czy toczyło się postępowanie mające na celu, w opisanych okolicznościach, ustanowienie dla męża przedstawiciela (kuratora dla osoby niepełnosprawnej albo w sprawie jego ubezwłasnowolnienia). Zobowiązano ją także do udzielenia aktualnych informacji o stanie zdrowia męża i wyjaśniono, że pełnomocnictwo, na które się powołuje, nie uprawnia jej do działania w postępowaniu sądowym w imieniu męża. Pismo to przesłano do wiadomości adwokat AS. W wyznaczonym terminie nie udzielono jednak na nie odpowiedzi. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że postępowanie takie się nie toczyło, a skoro żona KW nie dysponuje innym pełnomocnictwem od przedłożonego, to tym samym adwokat AS nie posiada należytego umocowania do reprezentowania KW w postępowaniu sądowym. Nie mogła więc wnieść w jego imieniu skutecznego środka prawnego w postaci skargi. Ta obarczona jest zaś brakiem formalnym, który nie został w przepisanym terminie uzupełniony, co z kolei powoduje konieczność uznania jej za niedopuszczalną i wymaga od Sądu podjęcia rozstrzygnięcia o jej odrzuceniu, o czym postanowiono na podstawie art. 58 § 2 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a.

Okoliczność, że KW może nie być zdolny do komunikowania się i składania oświadczeń woli nie jest podstawą do pominięcia czy złagodzenia rygorów formalnoprawnych określonych w przepisach p.p.s.a. W systemie prawa polskiego istnieją bowiem regulacje prawne, które umożliwiają takiej osobie zapewnienie odpowiedniego przedstawicielstwa i reprezentacji, na co zwrócono uwagę tak żony skarżącego jak i adwokat AS w piśmie stanowiącym wykonanie zarządzenia z dnia 23 maja 2018 r., a co powinno ponad wszelką wątpliwość być znane i wiadome adwokat AS. Pełnomocnik strony ma zaś, wynikający z art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a., prawny obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy przy pierwszej podejmowanej czynności. Skoro go nie dopełniono, bez względu na przyczynę, skarga podlega odrzuceniu.

W świetle powyższego oraz mając na uwadze dyspozycję art. 222 p.p.s.a. odrzucenie skargi nastąpiło niezależnie od etapu rozpoznawania zgłoszonego w imieniu KW wniosku o prawo pomocy, ponieważ kwestia kosztów sądowych, w tym opłat, nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi.