Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 253/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1; art. 240 par. 1 pkt 5 oraz art. 245 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a pkt 1 oraz art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi H. W. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r., po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżących H. W. i B. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na podstawie art. 206 p.p.s.a.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] stycznia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania H. W.

i B. W. (dalej: "skarżący") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy", "SKO" lub "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej: "organ I instancji" lub "Burmistrz") z [...] października 2017 r. Przedmiotem tych decyzji było uchylenie w całości, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Burmistrza z [...] stycznia 2013 r. ustalającej skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne na 2013 r. ([...] zł) i ustalenie skarżącym zobowiązania w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało między innymi przepisy art. 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201

ze zm.; dalej: "Op"), a także przepisy art. 1a pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "PodLokU" lub "upol") oraz uchwałę Rady Gminy w S. z [...] listopada 2012 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (publ. w Dz. U. Woj. Maz. poz. 9594 z 16 grudnia 2012 r.).

2. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Burmistrz ustalił po ponownym rozpoznaniu sprawy, że skarżący [...] kwietnia 2016 r. złożyli informacje w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2016 wykazując w podstawie opodatkowania grunty związane z działalnością gospodarczą ([...] m2), budynek mieszkalny ([...] m2) oraz budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2). Ponieważ informacje te okazały się niezgodne z tym, co wynika z decyzji Burmistrza ustalających skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne, we wrześniu 2016 r. przeprowadzona została u skarżących kontrola w zakresie podatku od nieruchomości. Ustalono, iż skarżący są współwłaścicielami nieruchomości (gruntów rolnych o pow. [...] ha, lasu o pow. [...]ha, nieużytków o pow. [...]ha) składających się z działek położonych w C. P.. oraz S., zabudowanych budynkiem mieszkalnym (o pow. użytkowej [...] m2), budynkami gospodarczymi i budynkiem związanym z działalnością gospodarczą (o pow. użytkowej [...] m2), a także gruntu zajętego pod działalność gospodarczą (o powierzchni użytkowej [...] m2). Z akt sprawy wynika, że powyższych ustaleń Burmistrz dokonał

na podstawie dowodów zebranych zasadniczo w latach 2016 – 2017.

Postanowieniem z [...] lipca 2016 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op Burmistrz wznowił z urzędu postępowanie podatkowe, zakończone ostateczną decyzją tego organu z [...] stycznia 2013 r., w sprawie ustalenia skarżącym łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r., gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej, nieznane organowi w dniu jej wydania. Część nieruchomości skarżących, w tym posadowiony na niej budynek oznaczony symbolem "h" o powierzchni [...] m2, wykorzystywana była bowiem do prowadzenia działalności gospodarczej (produkcja wyrobów tartacznych). Budynek nie był dotychczas opodatkowany, gdyż Burmistrz był przekonany, że jest on związany z działalnością rolniczą skarżących. Decyzją z [...] października 2017 r. Burmistrz uchylił zatem swoją ostateczną decyzję wymiarową i ustalił skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie [...]zł (zamiast kwoty [...] zł ustalonej pierwotnie).

2.2. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (tj. wiaty jako budynku wykazanego w ewidencji gruntów i budynków, oznaczonego literą "h" o powierzchni zabudowy [...] m2) i zmniejszenie wymiaru podatku, skarżący wskazali, że dotychczas

budynek ten nie podlegał opodatkowaniu, gdyż nie spełniał cech budynku w świetle przepisów upol. Postawili nadto zarzuty naruszenia art. 120 Op poprzez zastosowanie niewłaściwej wykładni prawa co do budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, art. 122 Op poprzez niewłaściwe zebranie materiału dowodowego, dowolność w przeprowadzaniu dowodów i tłumaczenie wszystkich wątpliwości na niekorzyść podatnika, art. 124 Op poprzez stosowanie nieprawdziwych twierdzeń i niedostosowanie się do uprzednio wydanej własnej decyzji podatkowej, którą Kolegium uchyliło, art. 187 Op poprzez niewłaściwe zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych, a także art. 290 Op poprzez niewłaściwe dokumentowanie przebiegu kontroli podatkowej i oględzin przeprowadzonych [...] lutego 2017 r oraz brak reakcji na wnioski i zastrzeżenia do protokołu oględzin.

2.3. Kolegium utrzymując w mocy decyzję Burmistrza przedstawiło przebieg postępowania w sprawie i jej ramy prawne. Przyjęło, że skarżący są współwłaścicielami działek położonych w C. P.., zgodnie z danymi z ewidencji gruntów

i budynków według stanu na [...] stycznia 2013 r. Działki zabudowane są budynkiem mieszkalnym jednokondygnacyjnym o powierzchni zabudowy [...] m2 rok budowy 1983, budynkiem handlowo - usługowym jednokondygnacyjnym o pow. zabudowy [...] m2, rok budowy 1990, 4 budynkami o funkcji "inwentarskie proste, stodoły, szopy rolnicze". Wyjaśniło, że [...] kwietnia 2016 r. skarżący złożyli informacje w sprawie podatku

od nieruchomości za lata 2011 – 2016 (korygując uprzednio złożoną informację), zgłaszając do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 i budynki związane z prowadzeniem tej działalności o powierzchni [...] m2. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości był zaś dotychczas tylko budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 i między innymi nieużytki o pow. [...] ha. Z akt sprawy wynika przy tym, że dane z ewidencji gruntów odnośnie do budynków pozostają niezmienione od [...] stycznia 2011 r., a w zaskarżonej decyzji nie wskazano przyczyny braku opodatkowania widniejącego w tej ewidencji spornego budynku oznaczonego symbolem "h". Pomimo tego, zdaniem SKO wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op, a spór dotyczy oceny tego, czy będący przedmiotem sporu budynek (oznaczony symbolem "h" o powierzchni zabudowy [...] m2) spełnia definicję budynku w rozumieniu upol, czy stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i według jakiej stawki podatkowej. Dodało, że w sprawie sporządzono opinię techniczną biegłego z zakresu budownictwa z [...] sierpnia 2017 r., z której wynika, że sporny budynek był obiektem budowlanym spełniającym wszystkie wymogi dla tego typu budynku, tj. miał fundamenty o wysokości ok. [...] cm, był konstrukcji drewnianej, z lekką więźbą dachową, posiadał dach z blachy ocynkowanej falistej (był to budynek jednokondygnacyjny). Burmistrz przeprowadził nadto [...] lutego 2017 r. oględziny tego budynku udokumentowane protokołem, a w aktach sprawy znajduje się sporządzona wówczas dokumentacja fotograficzna. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium zasadnie Burmistrz przyjął, że budynek ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przyjmując do opodatkowania jego powierzchnię użytkową ([...]m2), ustaloną w toku kontroli podatkowej.

Reasumując Kolegium wskazało, że przedmiotem opodatkowania podatkiem

od nieruchomości w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania podatkowego, objęte zostały: budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2, budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2 oraz grunty związane z tą działalnością o powierzchni [...] m2. Dodało, że powierzchnia gruntów zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej nie została w sprawie zakwestionowana. Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo zastosował przy tym stawki tego podatku, określone w uchwale Rady Gminy w S. z [...] listopada 2012 r. Tym samym wszystkie zarzuty odwołania Kolegium uznało za chybione.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodzili się skarżący. Pismem z [...] lutego 2017 r. wnieśli zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Występując o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji

i zasądzenie kosztów postępowania, postawili zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 1a ust. 1 pkt 1 upol poprzez przyjęcie, że "wiata budowlana" jest obiektem budowlanym, gdyż jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (barierek, elementów stalowych, prętów) podczas gdy przedmiotowa "wiata budowlana" nie posiada przegród budowlanych a słupy, pręty, barierki nie wyodrębniają jej

z otoczenia i nie zamykają przestrzeni znajdującej się pomiędzy dachem a płytą opartą na fundamentach obiektu, a co za tym idzie nie jest ona budynkiem, o którym mowa

w art 1a ust. 1 pkt 1 upol;

- art 122 Op poprzez niewłaściwe zebranie przez organ podatkowy materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, dowolność w przeprowadzaniu dowodów i tłumaczenie wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika;

- art. 123 Op poprzez niepoinformowanie podatnika o miejscu i czasie oględzin dokonanych przez biegłego, dokonanie oględzin bez udziału stron postępowania i zza ogrodzenia, w sytuacji gdy strona postępowania winna być informowana o wszelkich czynnościach organu, a tym bardziej organ podatkowy winien umożliwić stronie udział

w takich oględzinach;

- art 124 Op poprzez stosowanie nieprawdziwych twierdzeń i niedostosowanie się do własnej decyzji podatkowej uprzednio podjętej w sprawie, tj. w grudniu 2016 r. SKO rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] października 2016 r. umorzyło sprawę w całości oraz ujawniło rażące naruszenie prawa przez organ podatkowy; naruszenie art. 226 § 1 Op podatkowej pozwoliło organowi podatkowemu wzruszyć decyzję z [...] września 2016 r., lecz nie uwzględniono treści żądań podatnika zawartych w odwołaniu i postępowanie podatkowe za 2012 r. jest nadal kontynuowane;

- art. 187 Op poprzez niewłaściwe zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych i informacji zapisanych w dokumentach urzędowych dostępnych dla wskazanego postępowania podatkowego;

- art. 290 Op poprzez niewłaściwe dokumentowanie przebiegu kontroli

w protokole z [...] września 2016 r. i oględzin dokonanych [...] lutego 2017 r. oraz brak reakcji organu podatkowego na wnioski i zastrzeżenia wniesione do protokołu oględzin;

W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz skoncentrował swoją uwagę na argumentacji mającej na celu wykazanie, iż wiata nie jest budynkiem podlegającym opodatkowaniu.

3.2. Odpowiadając na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o jej oddalenie. Wszystkie zarzuty skargi uznało przy tym

za chybione.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn

od tych, które zostały wskazane przez jej autora.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"), Sąd dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6

i § 4 Op w związku z przepisami art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 Op. Wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uppsa. Zarzuty skargi i argumentację z nimi związaną Sąd uznał za chybione (zasadniczo), zarówno procesowe (w znacznej części), jak i materialnoprawne.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przyjęły, że ujawnienie innego przeznaczenia, tj. do działalności gospodarczej budynku (wiaty) oraz części gruntów dokonane w 2016 r. przez skarżących, a następnie potwierdzone w toku kontroli podatkowej, stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne za 2013 r., uchylenia tej decyzji oraz ustalenia skarżącym zobowiązania w kwocie [...] zł zamiast kwoty [...] zł, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Op. Z argumentacji organu I instancji wynika, że był on przekonany o tym, że budynek (wiata) ujawniony w ewidencji gruntów i budynków przeznaczony był do działalności rolniczej skarżących, tj. korzystał ze zwolnienia od podatku, gdy faktycznie był on związany z działalnością gospodarczą

i podlegał opodatkowaniu według wyższej stawki.

Istota sporu prowadzonego przez strony niniejszego postępowania podatkowego dotyczy ustaleń faktycznych dokonanych przez Kolegium (organy podatkowe), które przyjęło, między innymi na podstawie opinii biegłego, że sporny budynek (wiata) był obiektem budowlanym podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 upol. Skarżący kwestionują zaś te ustalenia wskazując

na wady postępowania podatkowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W ich przekonaniu sporna wiata nie powinna zostać uznana za budynek, gdyż nie posiada ona przegród budowlanych, a słupy, pręty i barierki nie wyodrębniają jej z otoczenia

oraz nie zamykają przestrzeni znajdującej się między dachem, a płytą opartą

na fundamentach spornego obiektu, który nie jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 upol.

4.3. Ramy prawne w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Op, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję.

W świetle art. 1a ust. 1 pkt 1 upol budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale z gruntem związany, wydzielony

z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności.

Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 upol są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania określają zaś przepisy art. 4 ust. 1 – 9 upol.

5.1. Zdaniem Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie nie wykazały, że wystąpiły przesłanki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornego budynku (wiaty) w sposób odmienny od tego, który wynika z treści złożonych przez skarżących informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2016, ewentualnie po ich skorygowaniu w zestawieniu z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Burmistrz nie wykazał w szczególności, że wydając ostateczną decyzję wymiarową za 2013 r. nie posiadał wiedzy o tym, że sporny budynek (wiata) podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie wykazał, że skarżący wprowadzili go w błąd odnośnie do przeznaczenia spornego budynku (wiaty), który był w latach 2011 – 2016 ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, czyli w dokumencie urzędowym mającym istotne znaczenie przy ustalaniu zobowiązania z tytułu podatku

od nieruchomości. Nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że sporny budynek (wiata) korzysta ze zwolnienia od podatku jako związany z prowadzeniem działalności rolniczej. Nie wykazał tym samym, że wystąpiły inne okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 upol, od tych, które wynikają ze złożonej przez skarżących informacji

w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2016. Zauważyć w tym miejscu należy, że z akt sprawy wynika, iż Burmistrz posiadał wiedzę o tym, że B. W. był przedsiębiorcą, a sporna nieruchomość w całości lub w części była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż wydawał w tym zakresie stosowne zaświadczenia w latach 2005 – 2011. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzili także gospodarstwo rolne. Organy podatkowe nie wyjaśniły, czy kiedykolwiek skarżący deklarowali przeznaczenie spornego budynku (działalność rolnicza czy gospodarcza).

5.2. Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło przepisy postępowania,

tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op w związku z przepisami art. 127, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 233 § 1 pkt 2 - § 3 Op. Utrzymało w mocy wadliwą decyzję Burmistrza pomimo wątpliwości wskazywanych uprzednio oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie do okoliczności faktycznych związanych z możliwością zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 Op (nie zostały wyjaśnione przyczyny odstąpienia

od opodatkowania spornego budynku – wiaty pomimo jego ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków). Nie odniosło się należycie do zarzutów odwołania oraz związanej z nimi argumentacji odnośnie do braku podstaw do opodatkowania spornego budynku przy zastosowaniu innej powierzchni użytkowej od wskazanej przez skarżących ([...] m2) lub wynikającej z ewidencji gruntów i budynków ([...] m2). Nie odniosło się do zarzutów związanych z wadliwym przeprowadzeniem postępowania podatkowego w części dotyczącej oględzin spornego budynku i sporządzenia opinii biegłego bez udziału skarżących, a w konsekwencji odnośnie do przyjęcia za podstawę opodatkowania zawyżonej powierzchni spornej wiaty. Kolegium nie przedstawiło stosownych rozważań na temat braku przegród budowlanych, tj. jednego z elementów niezbędnych do tego, aby uznać wiatę za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 upol. Nie dokonało oceny opinii biegłego w sposób, o którym mowa w art. 191 Op. Nie przedstawiło stosownych rozważań świadczących o tym, iż w wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy uznało za prawidłową kwotę zobowiązania ustaloną przez Burmistrza.

6. Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne w części dotyczącej naruszenia przez Kolegium przepisów postępowania, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Op, aczkolwiek z innych przyczyn od tych, które zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi. Autor skargi nie wykazał nadto, że podnoszone uchybienia procesowe organów podatkowych orzekających w sprawie miały istotny wpływ na jej wynik. Za przedwczesne, a przez to za chybione Sąd uznał zarzuty materialnoprawne dotyczące naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 Op, gdyż zarzut ten stanowi wyłącznie konsekwencję zarzutów (uchybień) procesowych. Dodać należy, że autor skargi swoją argumentację opiera na podstawach wewnętrznie sprzecznych. Skoro bowiem skarżący uznali sporną wiatę za budynek związany z działalnością gospodarczą, podobnie jak i część gruntów, czego dowodem jest złożenie przez nich [...] kwietnia 2016 r. stosownej informacji w sprawie podatku

od nieruchomości za lata 2011 – 2016, to znaczy, że organy podatkowe orzekające

w sprawie miały podstawy do przyjmowania tej okoliczności za przesłankę, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, a następnie za okoliczność faktyczną mającą istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że z akt sprawy wynika, iż sporna wiata była uznana przez skarżących także w kwietniu 2017 r. za budynek usługowo – handlowy. Okoliczność ta wynika ze zgłoszenia rozbiórki tego budynku dokonanego [...] kwietnia 2017 r. przez B. W., a także z oświadczenia H. W. stanowiącego jeden z załączników do pisma wskazującego na zamiar wykonania robót rozbiórkowych budynku o powierzchni [...] m2. Okoliczności te zostały pominięte przez skarżących (autora skargi), a także przez organy podatkowe orzekające w sprawie pomimo tego,

że dokumenty, o których mowa wyżej, znajdują się w aktach sprawy. Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe okoliczności, bez konieczności prowadzenia postępowania dowodowego, którego efekty kwestionują skarżący, organy podatkowe miały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 Op, uwzględniając przy tym dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków potwierdzone przez skarżących w kwietniu 2017 r. na etapie zgłoszenia zamiaru rozbiórki spornego budynku. Okoliczności wskazane przez skarżących świadczą o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op, jeżeli Burmistrz w dniu wydania decyzji ostatecznej nie miał wiedzy o sposobie wykorzystywania wiaty lub był wprowadzony w błąd przez skarżących.

7. Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję Kolegium, gdyż uznał, że istnieje możliwość jej merytorycznego rozstrzygnięcia w toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium obowiązane będzie uwzględnić powyższe rozważania. W pierwszej kolejności należy zaś rozważyć możliwość wydania decyzji reformatoryjnej, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Op, na podstawie złożonej przez skarżących 12 kwietnia 2016 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2016, uwzględniając dane z ewidencji gruntów i budynków, bez konieczności kontynuowania postępowania dowodowego odnośnie do gruntów. Należy jednak ustalić, czy wystąpiły przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op odnośnie do spornego budynku, tj. załączyć do akt pierwotną informację w sprawie podatku od nieruchomości lub inne dane świadczące o tym, że Burmistrz miał podstawy do założenia, że sporny budynek korzystał ze zwolnienia od podatku. Obowiązkiem organu odwoławczego jest merytoryczne rozpoznanie sprawy nie tylko w części spornej, ale także bezspornej. W rozważaniach Kolegium brak jest natomiast danych świadczących o tym, że ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego w trybie art. 245 § 1 pkt 1 Op zostało dokonane prawidłowo. Akta sprawy winny przy tym zostać uporządkowane, tj. ułożone w porządku chronologicznym i zawierać ponumerowane karty. Pamiętać należy, że kopia dokumentu nie jest dokumentem. W uzasadnieniu decyzji należy każdorazowo powoływać się na stosowne dowody z podaniem ich oznaczenia (nr karty i nr skoroszytu).

8. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 206 uppsa

w związku z przepisami art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 uppsa, a także w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.),

w brzmieniu obowiązującym od 27 października 2016 r., gdyż na rozprawie skarżący byli reprezentowani przed Sądem przez radcę prawnego. Na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego składają się: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi (w całości), [...]zł tytułem zastępstwa procesowego (zamiast kwoty [...] zł) oraz [...] zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa (w całości).

Zdaniem Sądu wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania ([...] zł zamiast [...] zł, jak w punkcie drugim sentencji wyroku), gdyż w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżących (radca prawny) pierwszych czynności procesowych dokonał w dniu rozprawy, podtrzymując zasadnicze elementy skargi podpisanej przez skarżących. Uwzględniając zatem nakład pracy pełnomocnika skarżących należało zastosować połowę stawki minimalnej przewidzianej w § 14 ust. 1 lit. c) ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości ([...] zł zamiast [...] zł).