Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 707/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 18 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 80 poz 526
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] oraz postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. P. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy T. P. (dalej "Skarżący"), umorzenia zaległości podatkowej w podatku od zasiedzenia w kwocie 35.000 zł., wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 3.068 zł.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego:

Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2011 r. T. P. (żona Skarżącego) działając jako pełnomocnik Skarżącego zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o umorzenie podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia. We wniosku zwróciła uwagę na złą sytuacją materialną oraz zdrowotną Skarżącego i Jego rodziny. Wyjaśniła, że Skarżący choruje na [...] , jest nerwowy i jest problem z porozumieniem się z nim. Ponadto Skarżący nie zamieszkuję razem z żoną i nie ponosi żadnych kosztów utrzymania. Żona Skarżącego ma [...], jest po [...] i operacji [...], choruje także na [...]. Oświadczyła, że otrzymuje rentę w wysokości 805, 25 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Korzysta także z opieki społecznej. Od maja 2010 r. opiekuje się chorą matką.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80 poz. 526, dalej: "u.d.j.s.t."), przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] przesłał powyższy wniosek do Prezydenta W. celem zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie przez organ samorządowy.

2. Prezydent W. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] nie wyraził zgody na umorzenie zaległego podatku od zasiedzenia, wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący podejmując (dobrowolnie) czynności prawne zmierzające do nabycia nieruchomości w drodze zasiedzenia powinien liczyć się z faktem wymierzenia mu podatku z tytułu zasiedzenia. Ponadto stwierdził, iż trudna sytuacja materialna Skarżącego uniemożliwia mu jedynie jednorazowe uiszczenie podatku, dlatego też postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., wyraził zgodę na rozłożenie na raty powyższej zaległości (Skarżący pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r., wycofał wniosek dotyczący rozłożenia zaległości na raty).

3. Pełnomocnik Skarżącego przy pismach z dnia 16 lipca 2011 r. i 22 sierpnia 2011 r., przesłała dokumenty świadczące o pogarszającej się sytuacji materialnej Skarżącego z uwagi na wzrost kosztów utrzymania, leczenia oraz rehabilitacji. Powyższe dokumenty wraz z załącznikami organ I instancji przekazał przy pismach z dnia 4 i 29 sierpnia 2011 r., do Prezydenta W. celem zajęcia stanowiska w sprawie. Organ jednostki samorządu terytorialnego w piśmie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] wskazał, iż stanowisko w przedmiotowej sprawie nie zostanie zajęte ponieważ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., Prezydent W. odmówił ulgi w postaci umorzenia zaległości w podatku od zasiedzenia.

4. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...], odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zasiedzenia w kwocie 35.000 zł., wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 3.068 zł.

5. Pełnomocnik Skarżącego w odwołaniu ww. decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do mylnego wniosku, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do umorzenia zaległości. W jej ocenie choroba Skarżącego i jego żony oraz śmierć teściowej stanowią okoliczności nadzwyczajne do przyznania Skarżącemu ulgi podatkowej.

6. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że stosownie do art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Ze sformułowania "wyłącznie za zgodą" zawartego w powyższym przepisie wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jak i organ odwoławczy może realizować przyznaną mu kompetencję odnośnie podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, tylko ("wyłącznie") za zgodą tego organu.

Wskazał, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., Prezydent W. nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej w podatku od zasiedzenia, dlatego też zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jak i Dyrektor Izby Skarbowej nie mogą skorzystać wobec Skarżącego z uprawnień wynikających z art. 67a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p").

Następnie podał, że z zebranego w sprawie materiału wynika, iż Skarżący nabył przez zasiedzenie zabudowaną działkę gruntową położoną w W. przy ul. L. [...], którą użytkuje wraz z budynkiem od 1975 r. i mieszka tam wraz z żoną.

Organ odwoławczy podniósł, że przesłankami do umorzenia są najczęściej nagłe zdarzenia losowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika, obniżające w sposób radykalny jego zdolności płatnicze bądź sytuacja materialna wskazująca na to, że pobranie podatku podważy podstawy egzystencji osoby zobowiązanej.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.659,50 zł netto, natomiast jego żona rentę inwalidzką w wysokości 829,70 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Ponadto Skarżący spłaca kredyt w kasie zapomogowo-pożyczkowej w wysokości 400 zł miesięcznie. Z dołączonych faktur wynika, że do kosztów utrzymania zalicza: wywóz nieczystości (w lutym 2011 r. - 38,51 zł), usługi telekomunikacyjne (w lutym 2011 r. - 144,17 zł), opłata za energię elektryczną (w lutym 2011 r. - 234,20 zł za dwa miesiące) podatek od nieruchomości za 2011 r. - 373 zł, wykupienie leków i usługi rehabilitacyjne (za marzec i luty 2011 r. - 306,05 zł), natomiast z oświadczenia wynika że koszty ogrzewania wynoszą ok. 2.500 zł, co stanowi ok. 208 zł miesięcznie. Wskazując na powyższe organ stwierdził, iż miesięczne wydatki Skarżącego to ok. 1.303 zł, natomiast łączny dochód rodziny to 2.642,20 zł. Zatem po odliczeniu wydatków pozostaje na utrzymanie kwota ok. 1.400 zł

Ponadto wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. wezwał Skarżącego do zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. W dniu 1 grudnia 2011 r. do Izby Skarbowej w W. wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego wraz z załącznikami (faktury, karty informacyjne leczenia szpitalnego, skierowanie do szpitala, opłaty za energię elektryczną, wywóz nieczystości, telefon, faktury za rehabilitację oraz rachunki za lekarstwa) w którym podkreśliła, iż koszty utrzymania ulegają ciągłemu zwiększeniu ze względu na pogarszający się stan zdrowia Skarżącego i jego żony.

W ocenie organu powołane przez Skarżącego argumenty (trudna sytuacja finansowa oraz zdrowotna), mogą świadczyć o trudnościach w jednorazowej zapłacie zaległości, jednakże trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wskazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której podatnik znalazł się niezależnie od swojego postępowania. W rozpatrywanej sprawie Skarżący podejmując decyzję o nabyciu nieruchomości w drodze zasiedzenia znał swoją sytuację finansową oraz płatniczą.

Podkreślił, że nie neguje faktu, iż Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jednakże niekorzystna sytuacja finansowa czy choroby nie są wystarczającą podstawą do udzielenia ulgi podatkowej i nie rodzą po stronie organów podatkowych obowiązku jej udzielenia. Zwrócił uwagę, że podobne stanowisko reprezentowane jest w orzeczeniach sądowych m.in. w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 294/09. Ponadto stwierdził, że będąc związany odmownym stanowiskiem Prezydenta W. organ podatkowy nie mógł skorzystać wobec Skarżącego z uprawnień wynikających z art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

7. Pełnomocnik Skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r.

W jej ocenie w niniejszej sprawie miały miejsce zarówno nagłe zdarzenia losowe nie zależne od woli i sposobu postępowania, które obniżyły zdolności płatnicze Skarżącego (była to długotrwała choroba teściowej Skarżącego – w konsekwencji jej śmierć; nagłe pogorszenie się stanu zdrowia żony Skarżącego) jak i ogólna zła sytuacja materialna wskazująca na to, że pobranie podatku podważy podstawy egzystencji nie tylko Skarżącego, ale i całej jego rodziny.

Podkreśliła, że podejmowała próby umówienia się z Prezydentem W. (wnioski z dnia 19 stycznia 2011 r. i 30 września 2011 r.) celem przedstawienia swojej sytuacji, niestety bez rezultatu.

Zarzuciła, że odmowa Prezydenta W. z dnia 12 września 2011 r. w przedmiocie udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości w podatku od zasiedzenia była przedwczesna i naruszała dobrze pojęte zasady współżycia społecznego. Stwierdziła, że nie może być tak, że urzędy wydają jedynie bezduszne niepoparte rzetelną analizą znajdujących się w aktach sprawy dokumentów - decyzje.

8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

9.1 Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Ponadto zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

9.2 Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia umorzenia Skarżącemu zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 35.000,00 zł wraz z odsetkami.

W ocenie Skarżącego, z uwagi na wystąpienie nagłych zdarzeń losowych niezależnych od jego woli jak również z uwagi na jego złą sytuację materialną, uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej.

Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z uwagi, iż Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia, to zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jak i Dyrektor Izby Skarbowej nie mogli skorzystać wobec Skarżącego z uprawnień wynikających z art. 67a §1 pkt 3 O.p.

9.3 Wskazać należy, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Ustawodawca, używając zwrotu "może" przesądził, że decyzja organu podatkowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że przy ustalonym stanie faktycznym organ ma możliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla podatnika sposobu rozstrzygnięcia jego wniosku. W takim przypadku sądowa kontrola decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, nie zaś rozstrzygnięcie będące wynikiem wyboru dokonanego przez organ podatkowy.

Przed podjęciem rozstrzygnięcia w ramach tzw. uznania administracyjnego organ podatkowy musi najpierw stwierdzić istnienie przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. To z kolei obliguje do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych sprawy oraz szczegółowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Jak bowiem podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2004r. sygn. akt III SA 791/2002 należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub też czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Podkreślić przy tym należy, że w odniesieniu do należności przypadających jednostce samorządu terytorialnego podjęcie decyzji w tego rodzaju postępowaniu powinno zostać poprzedzone uzyskaniem zgody przewodniczącego zarządu tej jednostki, na rzecz którego pobierany jest podatek - w tym przypadku Prezydenta m. W.. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t., w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wniosek lub zgoda, o której mowa wyżej są wydawane w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Ze sformułowania "wyłącznie na wniosek lub za zgodą" jednoznacznie wynika, że organ podatkowy może zrealizować przyznaną mu kompetencję odnośnie do podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, tylko ("wyłącznie") zgodnie ze stanowiskiem organu reprezentującego jednostkę samorządu terytorialnego. Organ ten ma bowiem pełną wierzycielską kompetencję w zakresie takich dyspozycji, jak udzielanie ulg podatkowych, umarzanie, rozkładanie na raty i odraczanie terminów płatności należności.

Organ podatkowy, do którego należy pobieranie podatków przypadających samorządowi terytorialnemu, został natomiast wyposażony w kompetencję do wyrażania wobec zainteresowanych podatników rozstrzygnięć między innymi co do umarzania podatków stanowiących dochód jednostek samorządu terytorialnego ( por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lipca 2004r., sygn. akt III SA 1118/2003, Lex Polonica oraz z 24 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 2160/04). Jest to jednak kompetencja subsydiarna w stosunku do tej, która przysługuje organowi samorządowemu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 lipca 2002r., sygn. akt III RN 135/2001 OSNP 2003/13, poz. 300).

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż trafnie w zaskarżonej decyzji przyjęto, iż skoro Prezydent W. postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. nie wyraził zgody na rozłożenie na raty zaległości w podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę, to organy podatkowe nie mogły skorzystać wobec Skarżącego z uprawnień wynikających z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Były bowiem tym stanowiskiem bezwzględnie związane i nie mogły wydać odmiennej decyzji.

9.4 Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 stwierdził, że postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powinien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. (publ. ONSAiWSA 2010/3/41, OSP 2010/12/122, POP 2010/3/233-237).

W uzasadnieniu ww. uchwały stwierdzono, że możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w ramach rozpoznawania skargi na decyzję organu podatkowego dotyczącą umorzenia, rozłożenia na raty i odroczenia terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego zapewni także podatnikowi dostateczną ochronę jego praw, w tym prawa do sądu. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego bowiem wskazywano, że odstępstwo od wyrażonego w art. 78 Konstytucji RP prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji jest dopuszczalne, jeżeli z całokształtu unormowań determinujących przebieg danego postępowania wynika, że ich legalność może być weryfikowana na etapie oceny legalności decyzji kończącej postępowanie; rozwiązanie to sprzyja sprawności postępowania, a rozstrzygnięcie, od którego nie przysługuje prawo odwołania do organu II instancji, nie przesądza ostatecznie o prawach i obowiązkach strony (tak w wyroku z 7 marca 2005r. sygn. akt P 8/03, OTK ZU-A 2005, nr 3, poz. 20 i z 18 kwietnia 2005 r. sygn. akt SK 6/05, OTK ZU-A 2005, nr 4, poz. 36).

Podkreślić należy, że już konieczność zwrócenia się do organu jednostki samorządu terytorialnego przedłuża postępowanie podatkowe. Zapewnienie możliwości złożenia zażalenia jeszcze by wydłużyło postępowanie, skoro nawet zgoda przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego nie przesądza o zastosowaniu jednej z ulg. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t., przy zapewnieniu kontroli postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 135 P.p.s.a., nie narusza Konstytucji RP.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekający w niniejszej sprawie dokonując, w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji również kontroli postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011r. uznał, iż narusza ono przepisy postępowania tj. art. 121 § 1 O.p. i art. 122 O.p. w zw. z art. 18 ust. 1 u.d.j.s.t. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skoro w przypadku obu aktów: postanowienia organu samorządowego i decyzji organu podatkowego istnieje, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz uzasadnienie ww. uchwały) tożsamość podmiotowa i przedmiotowa postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t., to organ samorządowy ma obowiązek wziąć pod rozwagę przy wydawaniu ww. postanowienie stan faktyczny sprawy tożsamy ze stanem faktycznym uwzględnianym w decyzji organów podatkowych. Postanowienie w trybie art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. wydawane jest bowiem na mocy tej samej podstawy prawnej – art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

Tym samym Prezydent W. powinien najpierw wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy oraz dokumenty, które przedstawił mu Naczelnik Urzędu Skarbowego wraz z pismem z dnia 6 kwietnia 2011r. i dokonać ich oceny odnosząc się do przesłanek umorzenia określonych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

W ocenie Sądu stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011r. pomimo powołania wskazanego przepisu nie zawiera pełnej oceny zaistnienia lub nie przesłanek przyznania ulgi podatkowej.

Prawidłowej oceny zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika z uwzględnieniem jego sytuacji materialnej i zdrowotnej nie zastąpi stwierdzenie, iż podejmując czynności prawne zmierzające do nabycia nieruchomości w drodze zasiedzenia powinien liczyć się z obowiązkiem podatkowym wynikającym z ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn ( Dz. U. z 2009r. Nr 93, poz. 768 ze zm. ).

Również w ocenie Sądu Prezydent W. nie rozważył istnienia przesłanki interesu publicznego, gdyż nie można zgodzić się w tym względzie z lakonicznym stanowiskiem zaprezentowanym w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. Sąd wskazuje w tym miejscu, że podziela pogląd, że regulowanie należności publicznoprawnych jest obowiązkiem obywatela a na organach państwa spoczywa obowiązek zapewnienia realizacji wpływów do budżetu państwa. Jednak interes publiczny bowiem to także sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, czy gminy, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Interes publiczny wymaga każdorazowego dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, jakie kryć się mogą pod tym pojęciem (por. wyrok NSA z dnia 22.04.1999 r. w sprawie SA/Sz 850/00 , publ. LEX nr 36843).

Ponadto wskazać należy, że w niniejszej sprawie, z uwagi na przedłożenie przez Skarżącego dodatkowych dokumentów potwierdzających jego obecną sytuację finansową i zdrowotną Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismami z dnia 4 i 29 sierpnia 2011 r. przed wydaniem decyzji w sprawie złożonego wniosku o umorzenie zaległości podatkowej ponownie zwrócił się do Prezydenta W. o zajęcie stanowiska w sprawie.

Prezydent W. pismami z dnia 16 sierpnia i 12 września 2011 r. poinformował, że nie zajmie stanowiska w sprawie, gdyż w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił już Skarżącemu udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej.

W ocenie tut. Sądu Prezydent W. , po otrzymaniu od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nowych dokumentów dotyczących sytuacji finansowych Skarżącego, powinien ustosunkować się do tychże okoliczności faktycznych sprawy w nowo wydanym postanowieniu na mocy art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. Nie można bowiem wykluczyć, że po wydaniu postanowienia przez Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r. sytuacja finansowa i osobista Skarżącego, wpływająca niewątpliwie na przesłankę "ważnego interesu podatnika" mogła się zmienić, a co za tym, mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Prezydent W. winien zatem najpierw wziąć pod uwagę nowe okoliczności przedstawione mu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., a następnie na ich podstawie podjąć nowe postanowienie. Wzięcie pod rozwagę wszelkich okoliczności sprawy przez organ samorządu terytorialnego jest tym bardziej istotne, że organy podatkowe są jego stanowiskiem związane.

Zdaniem Sądu pisma Prezydenta W. z dnia 16 sierpnia i 12 września 2011 r. informujące o tym, że stanowisko Prezydenta zostało zawarte w ww. postanowieniu z [...] czerwca 2011 r. nie mogą być uznane za postanowienia wydane w trybie art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. Sąd uznaje natomiast, że w związku z okolicznościami faktycznymi i dowodami, które istniały, a nie zostały wzięte pod rozwagę przez organ samorządu terytorialnego poprzez brak wydania kolejnego postanowienia przez Prezydenta W.. zawierającego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów oraz przepis art. 209 § 5 O.p.

9.5 Wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r. powoduje, że decyzje organów podatkowych obu instancji wydane na jego podstawie również nie mogły się ostać w związku z treścią art. 209 § 1 O.p.

9.6. Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ podatkowy zobligowany będzie do zwrócenia się do Prezydenta W. o zajęcie stanowiska w trybie art. 209 O.p. Ten zaś ostatni organ administracji publicznej zobowiązany będzie szczegółowo rozpatrzyć sytuację Skarżącego i to zarówno materialną jak i zdrowotną wyrażając stanowisko z uwzględnieniem oceny dotyczącej przesłanek przyznania ulgi podatkowej określonej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

9.7. Sąd biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uznał za zasadne wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym sentencji, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie z punktu drugiego sentencji ma uzasadnienie w dyspozycji art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego Sad orzekł na mocy art. 200 i 209 p.p.s.a. ( punkt trzeci sentencji ).