Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2823/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 175 § 1 - 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wr 60/14 w sprawie ze skargi K. H. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić K. H. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wr 60/14 oddalił skargę K. H. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. K. H. zwróciła się do Przewodniczącej [...] Wydziału Cywilnego Rodzinnego Sądu Okręgowego [...] o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie czy sędzia I. G. - w okresie od 2005 r. do dnia sporządzenia informacji - zeznawała jako świadek w Wydziale [...] Cywilnym Rodzinnym Sądu Okręgowego [...] oraz przez wskazanie sygnatur akt spraw, w których wskazana sędzia zeznawała. W piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r. K. H. zażądała ponadto informacji czy sędzia I. G. składając zeznania, zeznała, że jest sędzią.

Prezes Sądu Okręgowego [...] pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że za okres od 2005 r. do 2011 r. nie ma możliwości udostępnienia żądanej informacji publicznej w oparciu o wokandy sądowe. Zgodnie bowiem z § 58 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. M.S. Nr 5, poz. 22, dalej "zarządzenie MS"), wokandy przechowuje się tylko przez okres dwóch lat. Żądaną informację można wprawdzie pozyskać również z akt spraw sądowych, ale informacja ta będzie wtedy miała charakter informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Dla pozyskania takiej informacji konieczne byłoby przejrzenie wszystkich akt spraw sądowych [...] Wydziału Cywilnego Rodzinnego Sądu Okręgowego [...], co wymagałoby zaangażowania w tym celu znacznej ilości środków osobowych. Informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko, gdy wnioskodawca wykaże, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej uzasadnione jest interesem publicznym. W związku z tym Prezes Sądu Okręgowego [...] zobowiązał K. H. do wykazania w terminie 14 dni, że powyższa przesłanka w jej sprawie została spełniona.

Kolejnym pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego [...] powiadomił wnioskodawczynię, że z wokand [...] Wydziału Cywilnego Rodzinnego Sądu Okręgowego [...] wynika, iż od 2012 r. do dnia sporządzenia informacji, SSO I. G. nie składała zeznań jako świadek. Natomiast w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. Prezes Sądu Okręgowego [...], podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r., ponownie informując wnioskodawczynię, że organ nie ma możliwości udostępnienia żądanej informacji publicznej za okres od 2005 r. do 2011 r. w oparciu o wokandy sądowe, bowiem wokandy te przechowuje się tylko przez okres dwóch lat.

Dnia [...] lutego 2014 r. Prezes Sądu Okręgowego [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia K. H. informacji publicznej w zakresie udzielenia za okres od 2005 r. do 2011 r. danych: czy sędzia I. G. zeznawała jako świadek w [...] Wydziale Cywilnym Rodzinnym Sądu Okręgowego [...] oraz wskazania sygnatur akt, w których sędzia zeznawała, a także podania informacji, czy składając zeznania zeznała, że jest sędzią.

Pismem z dnia 17 marca 2014 r. K. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego [...], zarzucając, że nie otrzymała żądanych informacji, pomimo iż w piśmie z dnia 7 lutego 2014 r. wykazała istnienie przesłanki interesu publicznego. Stwierdziła ponadto, że pismem z dnia 21 lutego 2014 r. poinformowała Prezesa Sądu Okręgowego [...], że korespondencja przysyłana przez Polską Grupę Pocztową S.A. (nowego doręczyciela) nie dociera na wskazany przez nią adres do korespondencji ([...] ) a przekazywana jest jedynie do InPost przy ul. [...]. W ocenie skarżącej, ponieważ Prezes Sądu nie przesłał jej informacji, o którą wnosiła, oraz nie przesłał informacji o innej podjętej w sprawie czynności, to niezbędne jest uwzględnienie skargi i nakazanie Prezesowi Sądu Okręgowego [...] niezwłocznego podjęcia stosownej czynności oraz nałożenie na organ stosownej kary.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, że załatwienie wniosku skarżącej nastąpiło w stosownej do okoliczności formie. W konsekwencji również wniosek o ukaranie Prezesa Sądu grzywną jest bezzasadny.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), oddalił skargę K. H. W pisemnych motywach swojego orzeczenia Sąd I instancji stwierdził między innymi, że w rozpoznawanej sprawie K. H. przedmiotem swej skargi uczyniła bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego [...], polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 9 grudnia 2013 r., rozszerzonego wnioskiem z dnia 3 stycznia 2014 r. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić żądaną informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p,. następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji, ma obowiązek podjąć jedną z wymaganych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi również w przypadku, gdy organ nie powiadamia o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a także w sytuacji gdy nie powiadamia on wnioskodawcy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną lub że nie posiada żądanej informacji. Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji.

W rozpatrywanej sprawie adresat wniosku z dnia 9 grudnia 2013 r. zasadniczo powinien był najpóźniej w terminie do dnia 23 grudnia 2013 r., tj. w ciągu 14 dni od daty wpłynięcia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), udostępnić żądaną informację publiczną. Z akt sprawy wynika, że Sąd Okręgowy [...] pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. poinformował K. H., że nie są prowadzone rejestry zeznań składanych przez świadków, a pismem z dnia 15 stycznia 2014 r., że nie ma możliwości udostępnienia żądanej informacji za okres od 2005 r. do 2011 r. w oparciu o wokandy, ponieważ wokandy sądowe są przechowywane tylko przez okres dwóch lat. Natomiast co do udzielenia informacji w pozostałym zakresie stwierdzono, że udostępnienie informacji na podstawie akt spraw sądowych może nastąpić dopiero po wykazaniu przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Z kolei pismem z dnia 27 stycznia 1014 r. Prezes Sądu Okręgowego poinformował skarżącą, że z wokand [...] Wydziału Cywilnego Rodzinnego Sądu Okręgowego [...] wynika, iż od 2012 r. do dnia sporządzenia informacji SSO I. G. nie składała zeznań jako świadek. W kolejnym skierowanym do skarżącej piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. Prezes Sądu Okręgowego [...] podtrzymał stanowisko, że nie ma możliwości udostępnienia żądanej informacji za okres od 2005 r. do 2011 r. w oparciu o wokandy, gdyż wokandy przechowuje się tylko przez okres dwóch lat. Ponadto w dniu [...] lutego 2014 r. Prezes Sądu Okręgowego, powołując się na przepis art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K. H. z dnia 9 grudnia 2013 r., rozszerzonego pismem z dnia 3 stycznia 2014 r., decyzją nr [...] odmówił skarżącej udostępnia informacji czy sędzia I. G. zeznawała jako świadek w [...] Wydziale Cywilnym Rodzinnym Sądu Okręgowego [...] oraz wskazania sygnatur akt, w których zeznawała, a także podania informacji czy składając zeznania zeznała, że jest sędzią, za okres od 2005 r. do 2011 r.

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem WSA we Wrocławiu, organowi nie można postawić zarzutu bezczynności. O bezczynności Prezesa Sądu Okręgowego [...] można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej żądania skarżącej lub nie podjął w sprawie żadnych czynności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zatem jeżeli - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność - organ wydał przewidziany prawem akt, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i stąd nie ma podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi na podstawie art. 149 P.p.s.a. Z tych względów niezasadne jest również żądanie skarżącej dotyczące ukarania organu grzywną. Sąd I instancji podkreślił, że podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z doręczaniem jej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. w niniejszej sprawie nie mają istotnego znaczenia z tej przyczyny, że doręczenie decyzji jest czynnością procesową, która wywołuje jedynie skutek w postaci rozpoczęcia terminu do zaskarżenia danego aktu, natomiast nie mieści się ona w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Od powyższego wyroku WSA we Wrocławiu skargę kasacyjną w imieniu K. H. złożyła adw. A. K. W skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok w całości, wnosząc o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przez błędną wykładnię pojęcia bezczynności, w sytuacji gdy z bezczynnością mamy do czynienia również wtedy, kiedy organ wprawdzie wydał decyzję administracyjną, ale nie doręczył jej skutecznie stronie, a także

2. art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. przez wydanie wyroku w oparciu o ustalenie, że decyzja organu została skutecznie doręczona.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zawężające rozumienie bezczynności przez Sąd I instancji, tzn. takie które nie uznaje powyższej sytuacji za bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jest błędem wykładni tego ustawowego pojęcia. Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie (zobowiązanie) organu do zachowania określonego w przepisach. Takim zachowaniem jest materialno-techniczna czynność doręczenia decyzji, która dla skuteczności prawnej i skutecznego wprowadzenia decyzji do obrotu powinna być dokonana prawidłowo. Dopiero prawnie skuteczne doręczenie stronie decyzji usuwa cel skargi na bezczynność organu.

Zdaniem strony błędne jest również ustalenie przez Sąd I instancji, że "Pismo to zostało wnioskodawczyni skutecznie doręczone w dniu 16 stycznia 2014 r." Takie ustalenie wyroku nie jest oparte "na podstawie akt sprawy", czego wymaga art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Organ nie przesyłał korespondencji na adres wskazany do korespondencji i bez znaczenia jest to, że organ na kopercie wskazywał skrytkę pocztową, jeżeli korespondencję dostarcza nie przez Pocztę Polską tylko operatora, który nie wydaje korespondencji pod wskazanym adresem, to jest przy ul. [...], tylko gdzieś w kioskach ruchu, drogeriach, itp. Słuszne byłoby stanowisko Sądu, gdyby PGP wydawała korespondencję przy ul. [...], ale nie ma takiej umowy z Pocztą Polską. W związku z powyższym korespondencja przesłana przez PGP jest zawsze korespondencją niedoręczoną. Dlatego błędne jest ustalenie WSA we Wrocławiu że decyzja została skutecznie doręczona. Aby była skutecznie doręczona musiała być wydana przy ul. [...] w placówce Poczty Polskiej. Błędne i niezgodne ze wskazanym adresem doręczanie korespondencji odbywa się na ryzyko Prezesa Sądu Okręgowego [...]. Korespondencja niewłaściwie doręczona jest korespondencją niedoręczoną.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Sądu Okręgowego [...] wniósł o jej oddalenie. W jego ocenie uzasadnionych podstaw nie ma zarówno zarzut błędnej wykładni pojęcia bezczynności, jak i naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną upatruje w oparciu wyroku na ustaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że decyzja Prezesa Sądu Okręgowego [...] została skutecznie doręczona w dniu 16 stycznia 2014 r. Ustalenie to dotyczyło jednak nie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej, lecz pisma Prezesa Sądu Okręgowego informującego o konieczności wykazania interesu publicznego i zakreślającego termin na wykazanie takiego interesu. Wnosząca skargę kasacyjną utożsamia pojęcie "wydania decyzji" z "faktycznym jej doręczeniem", co nie jest uprawnione. Doręczenie decyzji jest czynnością procesową, która nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Chybione jest więc stanowisko, że dopiero skuteczne prawnie doręczenie stronie decyzji usuwa cel skargi na bezczynność. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ administracji nie podejmuje nakazanych prawem aktów lub czynności, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Prezes Sądu Okręgowego wydał bowiem decyzję oraz wysłał ją listem poleconym w dniu 19 lutego 2014 r. za pomocą właściwego operatora pocztowego na wskazany, prawidłowy adres. Z ustaleń Sądu, które zostały zawarte w uzasadnieniu wyroku, wynika, że decyzja Prezesa Sądu Okręgowego [...] została wysłana wnioskodawczyni w dniu 19 lutego 2014 r. listem poleconym na podany przez nią adres i przekazana operatorowi pocztowemu Polskiej Grupie Pocztowej S.A., świadczącemu usługi pocztowe na rzecz jednostek sądownictwa powszechnego, oraz że mimo dwukrotnego awiza przesyłki wysłane do wnioskodawczyni nie zostały przez nią odebrane, chociaż sam fakt odebrania awiz nie jest przez wnioskodawczynię kwestionowany. Nie można zatem postawić skutecznie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy perturbacje związane z samym już tylko doręczeniem decyzji były od Prezesa Sądu Okręgowego niezależne, bo wynikały z pozostawienia przez operatora pocztowego awiza wskazującego na miejsce odbioru przesyłki inne niż skrytka pocztowa, na adres której decyzja została wysłana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu art. 175 § 1 P.p.s.a. nie stosuje się jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W oparciu o art. 175 § 3 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być również sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.

Uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są wyłącznie podmioty wymienione w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Sądy administracyjne z urzędu zobowiązane są zatem do badania czy opisane wymogi były przestrzegane. Żadne szczególne okoliczności nie uprawniają do jakichkolwiek odstępstw w tym zakresie. Niezachowanie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób opisanych w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. wyklucza możliwość merytorycznego rozpatrzenia tego nadzwyczajnego środka odwoławczego. Przyczyny niewniesienia skargi kasacyjnej przez uprawniony podmiot z punktu widzenia kwestii dopuszczalności takiego środka prawnego, są obojętne. Skarga kasacyjna jest wówczas niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu na mocy art. 178 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r. została sporządzona przez adwokat A. K. w dniu 17 września 2014 r. Z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 9 września 2015 r. wynika, że adwokat A. K. była zawieszona w wykonywaniu czynności zawodowych od dnia 12 sierpnia 2014 r. do dnia 17 października 2014 r. z uwagi na zaległości w płatności składek na rzecz Izby Adwokackiej [...]. Adw. A. K. została zawieszona w wykonywaniu czynności zawodowych adwokata na podstawie uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], podjętej na mocy art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz.1188 ze zm.), utrzymanej w mocy uchwałą Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Wskazaną uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej A. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił obie uchwały samorządu adwokackiego oraz stwierdził, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu. Wyrok WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 3140/14 zapadł dopiero dnia 11 maja 2015 r.

W świetle przedstawionych okolicznościach sprawy nie może budzić wątpliwości fakt, że adwokat A. K. nie była uprawniona do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r. Pełnomocnikiem strony może być adwokat o statusie wyznaczonym przez przepisy ustawy Prawo o adwokaturze oraz wykonujący zawód na zasadach wskazanych przez tę ustawę. Zgodnie z art. 4b ust. 1 pkt 5 Prawo o adwokaturze adwokat nie może wykonywać zawodu w razie orzeczenia kary zawieszenia w czynnościach zawodowych albo tymczasowego zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych. Z art. 4d ust. 1 tej ustawy wynika natomiast, że adwokat zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych nie może występować przed sądami lub organami państwowymi i samorządowymi. W okresie zawieszenia adwokat może wykonywać inne czynności, na które uzyskał zezwolenie dziekana. Oznacza to, że adwokat zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych nie może wykonywać swego zawodu, w szczególności nie może reprezentować strony w postępowaniu przed sądami, w tym sporządzać w jej imieniu skarg kasacyjnych.

Adwokat A. K. w okresie od dnia 12 sierpnia 2014 r. do dnia 17 października 2014 r., była zawieszona w wykonywaniu czynności zawodowych ze wszystkimi tego konsekwencjami. W dniu 17 sierpnia 2014 r. nie miała zatem uprawnień do skutecznego sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej do NSA, gdyż nie spełniała wówczas wymogów określonych w art. 175 § 1 P.p.s.a. Dlatego też złożoną przez nią w imieniu K. H. skargę kasacyjną jako sporządzoną przez adwokata w okresie zawieszenia w prawie do wykonywania zawodu należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić.

Ustosunkowując się do argumentów przedstawionych przez K. H. na rozprawie oraz w piśmie jej pełnomocnika z dnia 22 września 2015 r., jeszcze raz podkreślić należy, że w dacie sporządzenia rozpatrywanej skargi kasacyjnej sprawa zawieszenia adw. A. K. w wykonywania zawodu adwokata została zakończona ostateczną uchwałą Prezydium NRA. Taka ostateczna uchwała podlegała wykonaniu. Do wstrzymania jej wykonania mogłoby dojść w trybie przewidzianym w art. 61 P.p.s.a., jednakże z akt nie wynika, by strona – przed sporządzeniem omawianej skargi kasacyjnej – z takich uprawnień skorzystała. Natomiast bez znaczenia jest okoliczność uchylenia przez WSA w Warszawie uchwał samorządu adwokackiego. Wyrok tego Sądu zapadł bowiem w dniu 11 maja 2015 r., a zatem wiele miesięcy po sporządzeniu skargi kasacyjnej.

Bezzasadne i gołosłowne są twierdzenia adw. A. K., że jej zawieszenie w czynnościach zawodowych ustało z chwilą uiszczenia zaległych składek na rzecz Izby Adwokackiej [...], co miało nastąpić przed sporządzeniem i złożeniem skargi kasacyjnej, a mianowicie w dniu 31 maja 2015 r. i w dniu 14 sierpnia 2015 r. (powinno być 2014 r.). W dacie sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej uchwały o zawieszeniu adw. A. K. w czynnościach zawodowych nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Wymieniona – pomimo dokonania stosownych wpłat na rzecz Izby Adwokackiej [...] – nie miała prawa do wykonywania zawodu adwokata do dnia 17 października 2014 r.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na postawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku strony skarżącej kasacyjnie o zwrot na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż stronie, która wniosła skargę kasacyjną należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, tylko w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej (art. 203 P.p.s.a.). Ponadto nie ma podstaw do przyznania K. H. zwrotu kosztów jej przejazdu do NSA oraz zwrotu równowartości zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 3 P.p.s.a.). Zwrot zarobku lub utraconego dochodu, a także zwrot kosztów podróży przysługuje stronie jedynie wówczas, gdy została ona wezwana do sądu i w wezwaniu tym jej stawiennictwo określono jako obowiązkowe. W niniejszej sprawie stawiennictwo K. H. na rozprawie nie było obowiązkowe.