Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1024/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12a ust. 1, art. 12b ust. 2, art. 13 ust, 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 176
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - tekst jedn.
article: art. 32
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 435/17 w sprawie ze skargi A. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A. na rzecz Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 435/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał m.in., że decyzją z [...] maja 2016 r. Minister Sportu i Turystyki, na podstawie art. 12b ust. 2 w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 176) oraz na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.), stwierdził brak przynależności A. (dalej również: skarżący, A., Związek) do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z treści art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie wynika, że polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOI. Dopuszczalna w świetle powyższego unormowania jest więc także przynależność do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania przez MKOI. Uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOI jest tym samym każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że dokumentacja, która została włączona do akt postępowania wskazująca na członkostwo A. w organizacji TAFISA, nie stanowi zaświadczenia o przynależności A. do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOI. TAFISA nie jest bowiem jedną z 70 federacji uznanych przez MKOI. Przy czym organizacja TAFISA jest uznana przez MKOI, jednak nie jest to międzynarodowa federacja sportowa w rozumieniu art. 12a ustawy o sporcie. Zarządzanie jakimkolwiek sportem nie należy bowiem do jej celów statutowych w odróżnieniu od międzynarodowych federacji sportowych w rozumieniu art. 25 Karty Olimpijskiej.

Decyzją z [...] listopada 2016 r. Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2016 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Związek.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że w rozważanej sprawie prawnie doniosły na gruncie art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie jest wyłącznie status organizacji międzynarodowej, której członkiem jest skarżący. Nie ulega zaś wątpliwości, że organizacja do której bezpośrednio należy A. The Association For International Sport for Ali (TAFISA) znajduje się na liście organizacji uznanych przez MKOL, jednak nie jest to organizacja, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie. Dlatego Sąd uznał za trafne stanowisko organu, że Związek nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, czemu zresztą nie zaprzecza.

Ustawa o sporcie nie określa kryteriów uznawania przez MKOI międzynarodowych federacji sportowych, dlatego w tym zakresie zastosowanie będą miały odpowiednie regulacje tej organizacji, przede wszystkim Karta Olimpijska.

Sąd miał na uwadze, że członkiem World Dance Sport Federation (organizacji spełniającej warunki z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie) jest B., zaś zasadą jest, że dany kraj posiada jednego reprezentanta w takiej organizacji. Sąd zwrócił też uwagę, że B., niebędąca Polskim Związkiem Sportowym, przy bierności Ministra Sportu i Turystyki naruszyła art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie, gdyż jako związek sportowy nie posiadała wyżej wskazanego uprawnienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Związek, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 w zw. z art. 176 p.p.s.a wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, polegające na pominięciu wniosków wynikających z wykładni celowościowej przepisu, które nakazują przyjęcie, że celem regulacji była konsolidacja polskiego sportu oraz zapewnienie, by polskie związki sportowe spełniały odpowiednie standardy etyczno-prawne,

2. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie, polegające na pominięciu wyłącznego prawa A. do reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych, co spowodowało niezgodne z przepisami uwzględnienie przynależności zwykłego stowarzyszenia, jakim jest B. do Światowej Federacji Sportu Tanecznego (dalej: WDSF), która jest jedyną organizacją międzynarodową, w której uczestnictwo gwarantuje spełnienie obowiązku określonego w art. 12a ustawy o sporcie, a tym samym prawne uniemożliwienie przedłożenia zaświadczenia przez A.,

3. art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie w zw. z art. 2 Konstytucji RP, polegające na naruszeniu zasady ochrony praw nabytych, przejawiające się w pominięciu w postępowaniu i w efekcie naruszeniu wyłącznych praw A.,

4. art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12a ustawy o sporcie, polegające na niezgodnym z zasadą równości zróżnicowaniu sytuacji prawnej polskich sportowców należących do A. oraz [...] w porównaniu ze sportowcami innych dyscyplin oraz innymi polskimi związkami sportowymi, przejawiające się w zróżnicowaniu podmiotów prawnych posiadających wspólną cechę relewantną, przez nałożenie obowiązku niemożliwego do spełnienia przez wzgląd na naruszenie innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego,

5. art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z Konwencją Antydopingową sporządzoną w Strasburgu z 16 listopada 1989 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 15, poz. 149, ze zm.; dalej: Konwencja Antydopingowa) z protokołami dodatkowymi w zw. z Międzynarodową Konwencją o zwalczaniu dopingu w sporcie z 19 października 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 142, poz. 999 ze zm.: dalej: Międzynarodowa Konwencja o zwalczaniu dopingu) w zw. z ustawą z 21 kwietnia 2017 r. o zwalczaniu dopingu w sporcie (Dz. U. poz. 1051, ze zm.; dalej: ustawa o zwalczaniu dopingu), polegające na dopuszczeniu do wydania decyzji z naruszeniem praw A., który jako polski związek sportowy zapewnia wypełnianie obowiązków wynikających z krajowych i międzynarodowych regulacji prawnych w zakresie przeciwdziałaniu dopingowi, co prowadzi do naruszenia porządku prawnego, a w dalszej kolejności do niewypełniania obowiązków wynikających z ratyfikowanych konwencji, co prowadzi do naruszenia zasad demokratycznego państwa prawnego,

6. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 Konstytucji w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie, które miało wpływ na wynik postępowania, a polegające oddaleniu skargi, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia przepisów, które miało wpływ na wynik postępowania.

Wobec powyższego Związek wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarządzeniem z 16 lutego 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. poz. 1842).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpatrywanym przypadku - z uwagi na brak okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy Sąd I instancji naruszył przepisy wskazane w ramach podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej przejawia się bowiem w tym, że nie może on we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych reguł postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których ją oparto, nie usprawiedliwiają bowiem wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Przed oceną zasadności zarzutów stawianych Sądowi I instancji zasadne jest przypomnienie, że przedmiotem kontroli tego sądu była decyzja Ministra Sportu i Turystyki stwierdzająca brak przynależności A. do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazano art. 12b ust. 2 w zw. z art. 12a ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

Art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie stanowi, że polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

W myśl zaś art. 12b ust. 2 tej ustawy, stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny - co do ustalenia, że A. nie przynależy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski - jest niesporny, z uwagi na brak stosownych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poza zarzutami prawa procesowego (jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy) skargę kasacyjną można oprzeć również na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści przepisu. Uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega natomiast na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Rozpoznawana skarga kasacyjna - w ustalonym i niekwestionowanym w sprawie stanie faktycznym - nie podważa prawidłowości zastosowania art. 12b ust. 2 ustawy o sporcie.

Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa materialnego ogranicza się do zarzutu błędnej wykładni art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, oraz niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 1 tej ustawy.

Wskazane zarzuty naruszenia prawa materialnego nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego - aby był skuteczny w świetle powołanej na wstępie zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej - wymaga uzasadnienia, przeprowadzenia wywodu prawnego na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna oraz jak przepis ten należy prawidłowo wykładać.

Mając powyższe na uwadze przy ocenie zarzutu z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej trzeba wskazać, że Sąd I instancji - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - choć w treści pisemnych motywów rozstrzygnięcia odwoływał się do art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, to jednak nie interpretował tej normy prawnej. Nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że zarzutem braku odniesienia się przez WSA do celu regulacji wskazanego przepisu (tj. celu wprowadzenia obowiązku należenia polskiego związku sportowego do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski) nie można skutecznie podważać prawidłowości decyzji wydanej w tej sprawie w niespornych okolicznościach faktycznych przy niekwestionowanym zastosowaniu art. 12b ust. 2 ustawy o sporcie.

Za skuteczny nie mógł być też uznany sformułowany w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie.

Jak już kilkakrotnie podkreślano, w świetle art. 12b ust. 2 ustawy o sporcie jedyną podstawą wydania przewidzianej tym przepisem decyzji jest stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Tymczasem będący przedmiotem zarzutu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie określa wyłączne prawa polskiego związku sportowego, w tym w szczególności prawo do reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Zarzutem niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie, Sądowi I instancji nie można zarzucić "niezgodne z przepisami prawa uwzględnienie przynależności zwykłego stowarzyszenia, jakim jest B. do Światowej Federacji Sportu Tanecznego".

Obowiązek "przynależności", wprowadzony art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie - wbrew wypowiedziom strony skarżącej kasacyjnie - co do zasady nie jest wymogiem "nie do spełnienia". Przyczyna, dla której w konkretnej sprawie polski związek sportowy nie może się wykazać spełnieniem obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, jak i to czy po stronie innego podmiotu istnieje uprawnienie do "przynależności" o której mowa w powołanym przepisie (art. 12a ust. 1) nie jest przedmiotem ustaleń i rozważań przy ocenie zasadności zastosowania art. 12b ust. 2 powołanej ustawy.

W podstawach skargi kasacyjnej (punkty 3-5) wskazano też na naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie w powiązaniu z art. 2, 7 i 32 ust. 1 Konstytucji RP. Nie doprecyzowano, czy naruszenie wskazanych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w ich wadliwej wykładni czy też niewłaściwym zastosowaniu. Stanowi to wadę konstrukcyjną zarzutów, co najmniej ograniczającą możliwość pełnego odniesienie się do nich.

Odnośnie do naruszenia przepisów Konstytucji wypada jednak zauważyć, że bezpośrednie i samoistne stosowanie jej przepisów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakteryzują się one dostatecznym stopniem konkretności i precyzji.

Przepisy art. 2, 7 i 32 Konstytucji nie charakteryzują się stopniem konkretności, umożliwiającym ich bezpośrednie zastosowanie. Zgodnie bowiem z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Według art. 7, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W myśl art. 32 ust. 1 wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

Zarzut naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP dotyczyć może zatem co najwyżej niesamoistnego ich stosowania czyli nie-prokonstytucyjnej wykładni art. 13 ust. 1 pkt 4 i art. 12a ustawy o sporcie (wykładnia systemowa zewnętrzna) przepisów ustawowych (J. Trzciński - Bezpośrednie stosowanie zasad naczelnych konstytucji przez sądy administracyjne; ZNSA 20111, nr 3, s. 35).

Mając na względzie powyższe uwagi co do stosowania Konstytucji przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że brak argumentów uzasadniających zarzut, że w sprawie doszło do naruszenia zasady praw nabytych z naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji RP (punkt 3 skargi kasacyjnej).

Skład orzekający podziela pogląd - wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 sierpnia 2020 r. II GSK 3958/17 (wydanego także na gruncie przepisów ustawy o sporcie) - że niewątpliwie z niespełnieniem obowiązku z art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie będzie wiązała się m.in. utrata wyłączności praw z art. 13 ust. 1 tej ustawy, w tym w szczególności wyłącznego prawa do reprezentowania sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych (pkt 4). Strona nie została jednak pozbawiona możliwości istnienia i prowadzenia działalności (por. art. 12b ust. 1). Zasadnie podniesiono, że celem regulacji związanych z wymogiem, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie jest nie tylko konsolidacja sportu ale i przeciwdziałanie skutkom zagrożeń wynikających z braku uznania przez MKOL.

Nowe uregulowanie warunków, jakie muszą być spełnione, by działalność była zgodna z prawem przy jednoczesnym zakreśleniu terminu na spełnienie tych nowych wymogów nie znaczy, że naruszono zasadę ochrony prawa nabytych - wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP. Zasada ta nie ma bowiem charakteru absolutnego, tj. nie wyklucza stanowienia regulacji, które znoszą lub ograniczają prawa podmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r. II GSK 1662/14).

Co do zarzutu dotyczącego naruszenia przy rozpoznawaniu sprawy konstytucyjnej zasady równości trzeba wskazać, że wynikający z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP nakaz równego (jednakowego) traktowania przez władze publiczne wszystkich adresatów norm prawnych, charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą dopuszcza odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie mają. Ustalenie, czy zasada równości została przepisem naruszona wymaga ustalenia kręgu adresatów, do których odnosi się budząca wątpliwości norma prawna oraz wskazania tych elementów, które są prawnie relewantne (por. powołany wyżej wyrok NSA II GSK 3958/17 oraz powołane tam: wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia: 17 marca 2015 r. K 31/13 (OTK-A 2015/3/31), 29 czerwca 2001 r. K 23/00 (OTK 2001/5/124), 14 lipca 2004 r. SK 8/03 (OTK-A 2004/7/65) i 5 września 2005 r. P 18/04 (OTK-A 2005/8/88). Równe traktowanie oznacza traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących. Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają oraz podmiotom które jej nie posiadają. W orzecznictwie NSA (zob. wyrok NSA z 9 października 2012 r., I OSK 201/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podnoszono wielokrotnie, iż o naruszeniu tej zasady można mówić dopiero wówczas, gdy w tożsamej sytuacji (faktycznej) różnicuje się prawa jednostki bez uzasadnienia opartego o inne normy konstytucyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2006 r., I OSK 67/06 LEX nr 198281). W związku z tym ochronie prawnej, w tym ochronie konstytucyjnej, podlega tylko tak rozumiana równość wobec prawa, która wszystkim podmiotom charakteryzującym się daną cechą istotną zapewnia równe traktowanie, bez zróżnicowań dyskryminujących czy faworyzujących. Przy czym nawet, jeżeli określona norma prawna traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, nie zawsze mamy do czynienia z odstępstwem od powyższej zasady, które stanowi naruszenie art. 32 Konstytucji. W każdym przypadku niezbędna jest ocena przyjętego kryterium zróżnicowania, bowiem równość wobec prawa, to także zasadność wybieranego kryterium różnicowania podmiotów. Należy podkreślić, że prawodawca ma możliwość wprowadzenia kryterium różnicującego prawa związków sportowych i takie zróżnicowanie sytuacji prawnej podmiotów może być usprawiedliwione. Nie ma zatem charakteru dyskryminującego i nie narusza zasady wyrażonej w art. 32 Konstytucji zróżnicowanie podmiotów, jeżeli ich odmienne traktowanie wynika z uzasadnionych celów społecznych i gospodarczych, które posiadają konstytucyjną, czyli najwyższa rangę w polskim porządku prawnym. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 maja 2001 r., K 5/01 wyjaśnił, że ocena przestrzegania zasady równości wymaga uwzględnienia założenia znacznego stopnia swobody ustawodawcy we wprowadzaniu regulacji, lepiej odpowiadających stosunkom społecznym. W szczególności zasada równości nie powinna być rozumiana w sposób, który uniemożliwia ustawodawcy wprowadzenie regulacji korzystniejszych dla podmiotów pewnych stosunków prawnych. Przyznanie bowiem, określonej grupie osób pewnych preferencji nie oznacza obowiązku przyznania takich preferencji innym. Nie należy zapominać, iż sama możliwość ingerowania przez państwo w sprawy sportu jest motywowana tym, że sport jest wspierany środkami finansowymi pochodzącymi z budżetu państwa oraz tym, że w ramach działalności sportowej może powstać zagrożenie dla dóbr prawnych chronionych przez prawo. Wielkość tego wsparcia udzielanego sportowi przez państwo (w tym finansowego) usprawiedliwia zatem możliwość normowania przez państwo jego reguł funkcjonowania (j.w. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r. i powołane tam: Andrzej J. Szwarc, Kompatybilność regulacji sportowych i prawnych w kontekście prawnej reglamentacji sportu w: Kompatybilność pozaprawnych regulacji sportowych z regulacjami prawnymi, red. Andrzej Szwarc, Wydawnictwo Nauka i Innowacje, Poznań 2014, s. 27 oraz Sławomir Fundowicz, Prawo sportowe, Warszawa 2013, s. 25).

W świetle powyższych wywodów z treści art. 12a (regulującego - bez wskazania rozróżnień - obowiązek członkostwa w międzynarodowej federacji sportowej) oraz art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie (stanowiącego o wyłącznym prawie poleskiego związku sportowego do reprezentowania sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych) nie można wyprowadzić naruszenia w rozpoznawanej sprawie konstytucyjnej zasady równości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił już - choć wobec treści zarzutu z punktu 4 petitum skargi kasacyjnej zasadne jest ponowne przypomnienie - że obowiązek "przynależności", wprowadzony art. 12a ust. 1 ustawy o sporcie, wbrew wypowiedziom strony skarżącej kasacyjnie, co do zasady nie jest wymogiem "nie do spełnienia", nałożonym na stronę skarżącą z naruszeniem zasady równości i niezrozumiałe jest upatrywanie w tym naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o sporcie.

Jak wskazano na wstępie rozważań - wobec zasady wynikającej z art. 183 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny nie może konkretyzować, uściślać ani w inny sposób korygować podstaw kasacyjnych. W tym stanie rzeczy zrzut naruszenia Konwencji Antydopingowej z protokołami dodatkowymi w zw. z Międzynarodową Konwencją o zwalczaniu dopingu w sporcie w zw. z ustawą o zwalczaniu dopingu w sporcie - bez wskazania które z przepisów wskazanych aktów zostały naruszone - nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

W świetle całokształtu dotychczasowych rozważań chybiony jest zarzut, że Sąd I instancji nie miał podstaw do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na odstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). NSA uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.