Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 421/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6o, art. 6q
journal: Dz.U. 2020 poz 1439
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2020 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 10 sierpnia 2020 r. Związku Gmin Dolnej Odry nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. W. i S. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2020 r. M. W. złożyła do Związku Gmin D. podpisaną deklarację D1 o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomości w miejscowości R. [...], deklarując średniomiesięczne zużycie wody wynoszące 12,50 mł i obliczając miesięczną opłatę w wysokości 83,75 zł. Wskazała w deklaracji, że współwłaścicielem nieruchomości jest S. W..

Uprzednio złożony w dniu [...] stycznia 2020 r. do Związku Gmin D. , za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail), wniosek M. i S. W. o ustalenie ilości metrów średniego zużycia wody wynikającego z faktur za okres XII.2018-III.2019 oraz X.2019-XI 2019 oraz złożona w dniu [...] stycznia 2020 r. D1 deklaracja M. W. stanowiąca załącznik do kierowanej do Związku Gmin D. korespondencji za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail), nie zostały opatrzone podpisem w odpowiedniej formie. Związek Gmin D. udzielił ww. odpowiedzi odpowiednio w dniach [...] i [...] stycznia 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail).

M. i S. W. zwrócili się do Związku Gmin D. w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. o indywidualne podjęcie i uwzględnienie wypełnionej deklaracji według okresu XII 2018 r. – III 2019 r oraz X 2019 – XI 2019- 75 mł, co podzielone na 6, daje wynik 12,50 mł.

Organ poinformował M. W. w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. o "zmianie wysokości zobowiązania podatkowego związanej z korektą deklaracji" i wyliczeniu opłaty na kwotę 127,57 zł.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. (doręczonym M. W. w dniu [...] lipca 2020 r.) Związek Gmin D. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia M. W. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w miejscowości R. [...] w okresie począwszy od 1 stycznia 2020 r.

Postanowieniami z dnia [...] i [...] lipca 2020 r. (k. 45, 54) organ włączył do akt sprawy łącznie siedem faktur za wodę wystawionych dla M. W. i S. W., tj. z dnia 31.01.2019 r. - za okres od 18.12.2018 r. do 31.01.2019 r., z dnia 31.03.2019 r. - za okres 1.02.2019 r. do 31.03.2019 r. , z dnia 31.05.2019 r. - za okres od 1.04.2019 r. do 31.05.2019r., z dnia 31.07.2019 r. - za okres od 1.06.2019 r. do 31.07.2019 r., z dnia 17.12.2018 r. - za okres od 1.12.2018 r. do 17.12.2018 r., z dnia 30.09.2019 r. - za okres od 1.08.2019r. do 30.09.2019 r., z dnia 30.11.2019 r. - za okres od 1.10.2019 r. do 30.11.2019 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Zarząd Związku Gmin D. określił M. W. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nieruchomości położonej w miejscowości R. [...] w kwocie 127,57 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.

Organ wyjaśnił, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości zużycie wody w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. wyniosło 114,28 mł, wobec czego średniomiesięczne zużycie wody wyniosło 19,04 mł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą nr 17/2019 Zgromadzenia Związku Gmin D. stawka tej opłaty wynosi w wysokości 7,10 zł za 1 mł zużytej wody i wskazał przy tym na ustalone uchwałą nr 20/2019 Zgromadzenia Związku Gmin D. z dnia [...] października 2019 r. częściowe zwolnienie w wysokości 0,40 zł od stawki za 1 mł dla właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady w kompostowniku przydomowym.

M. W. złożyła od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów i budynków dot. przedmiotowej nieruchomości, dokumentów potwierdzających ilość osób zamieszkałych w tej nieruchomości. Wskazał nadto, że w deklaracji wskazano, iż współwłaścicielem nieruchomości jest S. W..

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. (doręczonym [...] stycznia 2021 r.) Zarząd Związku Gmin D. zawiadomił S. W., że jest stroną prowadzonego z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, począwszy od 1 stycznia 2020 r., z nieruchomości położonej w miejscowości R. [...].

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Zarząd Związku Gmin D. określił M. i S. W. (dalej: "Zobowiązani", Skarżący") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nieruchomości położonej w miejscowości R. [...] w kwocie 127,57 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2020 do 31 grudnia 2020 r.

Decyzja została wydana na podstawie art. 207 i 210 § 1 § 2 w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: "O.p."), w związku z art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1439, dalej: "u.c.p.g.") oraz na podstawie uchwały Nr 17/2019 Zgromadzenia Związku Gmin D. z dnia 2 października 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2019 r. poz. 5072 ze zm., dalej: "uchwała z dnia 2 października 2019 r.") oraz uchwały Nr 21/2019 Zgromadzenia Związku Gmin D. z dnia 16 października 2019 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2019 r. poz. 5268 ze zm., dalej: "uchwała z dnia 16 października 2019 r.).

Organ przedstawił w uzasadnieniu przebieg dotychczasowego postępowania

w sprawie, opisał zgromadzony materiał dowodowy, zaprezentował treść przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie i stwierdził, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości zużycie wody w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. wyniosło 114,28 mł, wobec czego średniomiesięczne zużycie wody wyniosło 19,04 mł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą nr 17/2019 Zgromadzenia Związku Gmin D. stawka tej opłaty wynosi w wysokości 7,10 zł za 1 mł zużytej wody i wskazał przy że zastosował wobec Skarżących ustalone uchwałą nr 20/2019 Zgromadzenia Związku Gmin D. z dnia 16 października 2019 r. częściowe zwolnienie w wysokości 0,40 zł od stawki za 1 mł dla właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, kompostujących bioodpady w kompostowniku przydomowym.

W odwołaniu od tej decyzji, wniesionej do organu za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, Skarżący wnieśli o określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od ilości osób zamieszkujących nieruchomość, czyli zgodnie z zasadami obowiązującymi przed wejściem w życie uchwał z dnia 2 i 16 października 2019 r.

W uzasadnieniu szczegółowo opisali przebieg postępowania oraz podejmowane czynności. Zwrócili uwagę, że występowali do Zarządu Związku o indywidualne podejście i rozpatrzenie sprawy, a o możliwości takiej byli informowani zarówno mailowo, jak też w treści ulotki. Przedstawili własną kalkulację średniego zużycia wody w poszczególnych miesiącach, wskazując, że w miesiącach od XII.2018-III.2019 oraz X-XI.2019 zużycie wody wynosi 12,50 mł i jest to najuczciwsze i najbardziej wiarygodne średnie zużycie wody na cele bytowe w lokalu mieszkalnym. Wskazali, że Związek podejmując uchwałę dotyczącą określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie dał możliwości założenia podlicznika wskazującego zużycie wody na cele inne niż domowe.

Zobowiązani wskazali, że w podobnej sprawie orzekał WSA w Szczecinie. Powołując się na treść uzasadnienia wyroku (bez podania sygnatury i daty wydania wyroku), wskazali, że nieruchomość znajduje się w miejscowości nieskanalizowanej i podliczniki nie miały racji bytu. Podnieśli, że Związek, podejmując uchwałę dotyczącą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, nie dał im możliwości założenia podlicznika wskazującego zużycie wody w 2019 r. na cele inne niż domowe. Dlatego wyliczone średnie zużycie wody jest zawyżone i nieadekwatne do faktycznego zużycia. Z tego powodu Skarżący zawnioskowali o wyliczenie opłaty za odpady za 2020 rok od ilości osób zamieszkujących nieruchomość, tj. na zasadach obowiązujących przed wejściem w życie uchwał z dnia 2 i 16 października 2019 r. Podnieśli nadto, że nie mieli możliwości zaskarżenia ww. uchwał.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję "Zarządu Związku Gmin D. z dnia [...].02.2021 r. znak [...]". Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że Zobowiązani złożyli w sprawie odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], a organ odwoławczy wskazał w sentencji swojej decyzji dzień [...] lutego 2021 r. jako datę wydania decyzji organu I instancji oraz błędnie wskazał nr decyzji organu I instancji podając, że była to decyzja o nr [...]

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść przepisów regulujących kwestie związane z wysokością opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym przepisy uchwał z dnia 2 i 16 października 2019 r.

Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Zobowiązani kwestionują określoną przez organ wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym - w ich ocenie jest ona nieadekwatna i zawyżona, ponieważ średnie zużycie wody stanowiące podstawę do obliczenia wysokości opłaty uwzględnia również ilość wody niezużytej na cele domowe, a na podlewanie ogródka. Wskazał, że Zobowiązani nie posiadali podlicznika, w oparciu o wskazania którego możliwe byłoby ustalenie, jaka ilość wody nie była przeznaczona na cele domowe.

Organ wyjaśnił dalej, że przepis § 1 uchwały z dnia 2 października 2019 r. stanowi, iż dokonuje się wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, określonej w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.p.c.g., zgodnie z którą opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty określonej w § 2 ust. 1, 2 i 3. Stawkę opłaty ustalono w wysokości 7,10 zł za 1 m3 zużytej wody, z zastrzeżeniem ust. 3. Z kolei § 5 tej uchwały wprowadził następujące zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1:

1) na podstawie ilości mł średniomiesięcznego zużycia wody za poprzedni rok kalendarzowy, na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, z zastrzeżeniem pkt 3;

2) w przypadku nieruchomości nieopomiarowanych jako iloczyn liczby osób zamieszkujących nieruchomość i przeciętnej normy zużycia wody określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. Nr 8, poz. 70);

3) do ilości zużytej wody, o której mowa w pkt 1, nie wlicza się ilości bezpowrotnie zużytej wody, tj. takiej, z której nie powstają ścieki; przy czym ilość wody zużytej bezpowrotnie ustalana jest na podstawie dodatkowego zainstalowanego i legalizowanego wodomierza, a właściciel nieruchomości ma zawartą pisemną umowę na dostawę wody bezpowrotnie zużytej.

Zdaniem Kolegium, Zarząd ZG[...] wydając decyzję w dniu [...] lutego 2021 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi prawidłowo zastosował przepisy uchwały z 2 października 2019 r. Bezsporne jest, jak wskazało SKO w S., że Skarżący posiadają jeden licznik i nie są w stanie wykazać, jaka ilość wody w roku 2019 była bezpowrotnie zużyta. Wyraźnie natomiast uchwała stanowi, że do ilości zużytej wody, o której mowa w pkt 1, nie wlicza się ilości bezpowrotnie zużytej wody, tj. takiej, z której nie powstają ścieki; przy czym ilość wody zużytej bezpowrotnie ustalana jest na podstawie dodatkowego zainstalowanego i legalizowanego wodomierza a właściciel nieruchomości ma zawartą pisemna umowę na dostawę wody bezpowrotnie zużytej.

Odnosząc się z kolei do przywołanego w odwołaniu fragmentu wyroku WSA w Szczecinie organ odwoławczy wyjaśnił, że wyrok tego Sądu z dnia 21.01.2020 r. sygn. akt I SA/Sz 54/20 nie dotyczył decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie, lecz uchwały rady gminy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że orzeczenie to nie ma waloru powszechnie wiążącego organy w innych sprawach. Uchwała z 2 października 2019 r. obowiązywała w 2020 r., nie została unieważniona w całości. Organ ten wskazał, że uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej [...] stwierdzono nieważność jedynie § 5 pkt 4 uchwały z 2 października 2019 r. Kolegium podało, że nie jest znana okoliczność, by uchwała z 2 października 2019 r. została unieważniona przez WSA w Szczecinie.

Organ ten wyjaśnił dalej, że dopóki uchwała z 2 października 2019 r. nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, to organy nie mogą stosować przepisów innych, niż obowiązujące. Stwierdził przy tym, że Zarząd ZG[...] nie miał możliwości określenia Zobowiązanym stawki opłaty w inny sposób, aniżeli wynika to z uchwały z dnia 2 października 2019 r.

W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] marca 2021 r. Skarżący zakwestionowali uwzględnienie przy wyliczeniu średniego zużycia wody okresu czasu, w którym podlewali ogród. Zwrócili uwagę, że kwestie te podnosili już w kierowanym do organu w dniu [...] stycznia 2020 r. piśmie, w którym wnioskowali

o indywidualne ustalenie średniego zużycia wody w nieruchomości R. [...]; wskazali, że organ nie udzielił odpowiedzi, a jedynie poinformował ich o obowiązku wypełnienia deklaracji z uwzględnieniem zużycia wody w ciągu 6 miesięcy z 2019 r. następujących po sobie.

Skarżący przedstawili w skardze szczegółowy opis następujących po sobie licznych czynności w sprawie. Podkreślili, że wnioskowali o określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 83,75 zł miesięcznie w okresie od 1.01.2020 r. do 31.12.2020 r.

Skarżący ponownie odwołali się do wyroku WSA w Szczecinie, podnieśli w skardze, że wnioskowali o "ustalenie wysokości kwoty za odpady w 2020 r. na zasadach obowiązujących przed wejściem w życie uchwały nr 17 i 21/2019, tj. od ilości osób zamieszkałych na danej nieruchomości".

Skarżący złożyli w skardze wniosek o określenie opłaty za gospodarowanie odpadami albo od osoby, traktując podjętą uchwałę Zarządu jako nieprawidłową, gdyż nie dającą możliwości przygotowania się do zmiany stanu prawnego w tym zakresie, bądź uznanie miesięcznej opłaty wyliczonej przez Skarżących na kwotę 83,75 zł, jako właściwą.

Skarżący dołączyli do skargi szereg kopii dokumentów składających się na akta administracyjne sprawy, w tym, m.in. kopie decyzji, faktur, deklaracji i prowadzonej przez Skarżących korespondencji z organem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W badanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę złożyło wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odpowiedź na skargę doręczono pozostałym Stronom postępowania które w przepisanym terminie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uwzględnił przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 1 "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie było to, czy Stronom prawidłowo określono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami za okres od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.

Wskazać zatem należy, iż podstawy prawne do określenia ww. opłaty zawarte są w u.c.p.g. jak i wydanych na jej podstawie aktach prawa miejscowego tj. uchwałach Zgromadzenia Związku Gmin D. Nr 17/2019 z dnia 2 października 2019 r., Nr 21/2019 r. z dnia 16 października 2019 r. oraz Nr 24/2019 z dnia 4 grudnia 2019 r.

Na podstawie art. 6k u.c.p.g. organ wydał uchwałę Nr 17/2019 z dnia 2 października 2019 r, którą dokonał wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g., przyjmując metodę o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt u.c.p.g. zgodnie z którą opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Stawkę tej opłaty określono w § 2 uchwały Nr 17/2019.

Zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostały zawarte w § 5 uchwały Nr 17/2019. Zgodnie z przepisem § 5 pkt 1 uchwały ilość zużytej wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustala się na podstawie ilości m3 średniomiesięcznego zużycia wody na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, za okres kolejnych, następujących po sobie, 12 miesięcy wybranych przez właściciela nieruchomości z 15 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenie deklaracji, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4.

Jednak uchwałą Nr 24/2019 z dnia 4 grudnia 2019 r. zmodyfikowano powyższe, pierwotne zasady ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zawarte w § 5 pkt 1 uchwały Nr 17/2019. Zgodnie z § 1 ww. uchwały Nr 24/2019 wprowadzono zmianę § 5 pkt 1 uchwały Nr 17/2019 i zmodyfikowano zasady obliczania ilość zużytej wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazując iż następuje to "na podstawie ilości m3 średniomiesięcznego zużycia wody ustalonego na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, za okres kolejnych, następujących po sobie, 6 miesięcy wybranych przez właściciela nieruchomości z 12 miesięcy z poprzedniego roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem pkt 3". Powyższa zmiana weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. Wskazane uregulowanie ma zatem w pełni zastosowanie do badanej sprawy.

Tym samym Sąd zauważa, błędne jest wskazanie przez organ odwoławczy, iż § 5 pkt 1 uchwały Nr 17/2019 wprowadził zasadę ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi "na podstawie ilości mł średniomiesięcznego zużycia wody za poprzedni rok kalendarzowy, na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, z zastrzeżeniem pkt 3". Wbrew twierdzeniu Kolegium § 5 pkt 1 uchwały Nr 17/2019 nigdy regulacji o powyższej treści, wskazanej przez Kolegium nie ustanowił.

W badanej sprawie organy obliczając ilość zużytej wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, były zobowiązane uczynić to na podstawie § 5 pkt 1 uchwały Nr 17/2019 w brzmieniu ustalonym od 1 stycznia 2020 r. treścią § 1 uchwały Nr 24/2019 z dnia 4 grudnia 2019 r. tj. "na podstawie ilości m3 średniomiesięcznego zużycia wody ustalonego na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, za okres kolejnych, następujących po sobie, 6 miesięcy wybranych przez właściciela nieruchomości z 12 miesięcy z poprzedniego roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem pkt 3".

Powyższe uchwały stanowią źródło prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

Tym samym zarówno Strony, jak i organy wydające decyzje były związane wskazanymi regulacjami, zawartymi w powyższych uchwałach. Trafnie zatem wskazał organ odwoławczy, że dopóki uchwały nie zostaną wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, to organy nie mogą stosować przepisów innych, niż obowiązujące.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie Strony nie złożyły skargi na przedmiotowe uchwały, a jedynie na decyzje wydane na ich podstawie. Sąd zatem będąc związany granicami przedmiotowej sprawy nie jest władny badać prawidłowości uchwał będących podstawą wydania zaskarżonych decyzji, to bowiem mógłby uczynić wyłącznie w razie skargi na uchwałę.

Badając sprawę w tak określonym zakresie Sąd wskazuje, iż nie mógł zasługiwać na uwzględnienie wniosek Skarżących o ustalenie im wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami za 2020 rok na zasadach obowiązujących przed wejściem w życie uchwał nr 17/2019 i 21/2019. Zgodnie bowiem z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Jak zaś wcześniej wskazano, takimi źródłami powszechnie obowiązującego prawa są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego – czyli wspomniane uchwały nr 17/2019 i 21/2019 i nr 24/2019. Organy, ale obecnie także Sąd muszą brać pod uwagę ich zapisy.

W takim stanie rzeczy nie mógł być również uwzględniony wniosek Skarżących o przyjęcie do rozliczenia średniego zużycia wody z miesięcy od XII 2018 r. do III 2019 roku oraz od X 2019 r. do XI 2019 roku. Ponownie należy podkreślić, że § 5 pkt 1 uchwały Nr 17/2019 w brzmieniu zmodyfikowanym § 1 uchwały Nr 24/2019 jednoznacznie wskazuje, iż organ obliczając ilość zużycia wody na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi był zobowiązany uczynić to na podstawie ilości m3 średniomiesięcznego zużycia wody ustalonego na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, za okres kolejnych, następujących po sobie, 6 miesięcy wybranych przez właściciela nieruchomości z 12 miesięcy z poprzedniego roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem pkt 3.

Tym samym właściciele nieruchomości mogli wybrać 6 następujących po sobie miesięcy z 12 miesięcy poprzedniego roku kalendarzowego. Nie zaś 6 dowolnych miesięcy z roku poprzedniego, czy nawet obejmujących okres dawniejszy – jak tego chcieliby Skarżący.

Sąd zauważa, iż duża część argumentacji skargi nie odnosi się do wadliwości decyzji, lecz w istocie do zarzucanej wadliwości uregulowań zawartych w uchwałach, które zostały uchwalone pod koniec 2019 r. i stosowane do naliczania opłat za 2020 r. odwołują się do średniomiesięcznego zużycia wody za rok poprzedni.

Skarżący wskazują, że uchwała Nr 17/2019 zawiera postanowienia (§ 5 pkt 3) przewidujące nie wliczanie do ilości zużytej wody będącej podstawą naliczania opłat – bezpowrotnie zużytej wody, tj. takiej z której nie powstają ścieki, przy czym ilość wody zużytej bezpowrotnie ustalana jest na podstawie dodatkowego zainstalowanego i legalizowanego wodomierza, a właściciel nieruchomości ma zawartą pisemną umowę na dostawę wody bezpowrotnie zużytej. Skarżący podkreślają, że gdyby wiedzieli, że takie uregulowania zostaną wprowadzone to w odpowiednim czasie w 2019 r. dokonaliby instalacji podlicznika, jednak podjęcie uchwały dopiero w październiku 2019 r. pozbawiło ich takiej możliwości.

Wobec powyższego Sąd ponownie jest zobowiązany wskazać, iż ewentualną wadliwość uregulowań uchwały mógłby skontrolować jedynie w ramach rozpoznawania skargi na uchwałę, nie zaś w ramach badania skargi na decyzję na jej podstawie wydaną.

Natomiast badając prawidłowość wydanej decyzji Sąd zauważa, że organ I instancji ustalił, a organ odwoławczy podzielił to ustalenie, iż w okresie 6 miesięcy od 01.01.2019 r. do 30.06.2019 r. zużycie wody na nieruchomości wyniosło 114,28 m3, zaś średniomiesięczne zużycie wody wyniosło 19,04 m3.

Zdaniem Sądu organy miały prawo przyjąć jako podstawę obliczenia ilości zużytej wody okres 6 miesięcy następujących po sobie w roku 2019 w sytuacji gdy nie uczynili tego Skarżący.

Natomiast zdaniem Sądu organy nie przedstawiły w jaki sposób obliczyły powyższe zużycie w okresie od 1.01.2019 r. do 30.06.2019 r. w sytuacji gdy nie dysponowały dowodami (fakturami) potwierdzającymi zużycie bądź stan licznika bezpośrednio w wymienionych wyżej datach tj. na dzień 1.01.2019 i 30.06.2019 r.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, organy dysponowały m.in. fakturą VAT z dnia 31.01.2019 r. za okres od 18.12.2018 r. do 31.01.2019 r. (k. 2 akt sprawy – na odwrocie). Faktura ta nie potwierdza stanu wodomierza/zużycia na dzień 1.01.2019 r. Stwierdza jedynie, że w okresie od 18.12.2018 r. do 31.01.2019 r. na nieruchomości zużyto 17 m3 wody. Nadto organy dysponowały fakturą z dnia 31.07.2019 r. za okres od 1.06.2019 do 31.07.2019 r. Również ta faktura nie potwierdza stanu licznika/zużycia na dzień 30.06.2019 r. Potwierdza ona jedynie, że zużycie wody w okresie od 1.06.2019 r. do 31.07.2019 r. wyniosło 115 m3.

Tym samym z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, a wcześniej organu I instancji nie wynika w istocie, w jaki sposób organy ustaliły zużycie wody w okresie od 1.01.2019 r. do 30.06.2019 r. a w konsekwencji także jak ustaliły średniomiesięczne zużycie wody w tym okresie. Powyższe zaś ustalenie ma zasadnicze znaczenie dla istoty niniejszej sprawy. Stanowi bowiem podstawę do naliczenia spornej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi – co jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.

Tym samym zaskarżona decyzja nie spełnia wymogu wynikającego z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. a mianowicie wymogu sporządzenia uzasadnienia decyzji zawierającego jej uzasadnienie faktyczne tj. w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia bowiem na bazie jakich dowodów i w jaki sposób organ ustalił zużycie wody w okresie od 1.01.2019 r. do 30.06.2019 r. Organ nie przedstawił w tym zakresie żadnych poddających się sprawdzeniu wyliczeń. Powyższe zdaniem Sądu narusza również szereg zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 124 O.p.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ, w sytuacji braku wskazania przez Strony wybranych 6 miesięcy 12 miesięcy z poprzedniego roku kalendarzowego, dokona obliczenia średniomiesięcznego zużycia wody w m3 ustalonego na podstawie wskazań legalizowanego wodomierza, za okres kolejnych, następujących po sobie wybranych 6 miesięcy z 12 miesięcy roku kalendarzowego 2019. W uzasadnieniu decyzji organ w sposób szczegółowy przedstawi wyliczenie tego zużycia w wybranym okresie, ze wskazaniem dowodów na których je oparł.

Przywołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.