Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 19/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1 pkt 1, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A.Ś. od decyzji Burmistrza z dnia 27 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 27 stycznia 2012 r. Burmistrz ustalił A.Ś. i M.Ś. podatek od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 813,00 zł.

Ze znajdującej się w aktach sprawy Informacji o nieruchomości wynika, że podatnicy są właścicielami "gruntów letniskowych" o powierzchni 645,00 m2 oraz "budynku mieszkalnego" o powierzchni 91,00 m2. Natomiast z informacji z rejestru gruntów z dnia 9 stycznia 2012 r. wynika, że działka nr [...] (stanowiąca własność A. i M.Ś.) ma powierzchnię 587 m2 i oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane), zaś znajdujący się na niej budynek nr [...] ma powierzchnię 91,00 m2 i oznaczony jest jako "inny niemieszkalny".

Obliczając wysokość podatku od nieruchomości organ I instancji dla wskazanej nieruchomości przyjął stawki podatku przewidziane w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na obszarze Gminy: dla gruntu - określoną w § 1 ust. 1 pkt 3 (przeznaczonych oraz wykorzystywanych na cele rekreacyjne/letniskowe) - od 1 m2 powierzchni 0,27 zł; dla budynku - określoną w § 1 ust. 2 pkt 5 (m.in. "rekreacyjnych, letniskowych zlokalizowanych na terenach rekreacyjnych/letniskowych") - od 1 m2 powierzchni użytkowej 7,20 zł.

Wysokość podatku od nieruchomości za 2012 rok ustalona została zatem w następujący sposób: dla budynków rekreacyjnych, letniskowych o powierzchni 91,00 m2 przyjęto stawkę podatku 7,20 zł/m2, dla gruntów rekreacyjnych, letniskowych o powierzchni 587,00 m2 przyjęto stawkę 0,27 zł/ m2; łącznie zobowiązanie podatkowe wyniosło 813,00 zł.

Od powyższej decyzji podatnicy wnieśli odwołanie, kwestionując zakwalifikowanie budynku położonego na działce nr [...] jako niemieszkalnego i zastosowanie w związku z tym wyższej stawki podatku od nieruchomości.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., organ odwoławczy wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi zaś dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 u.p.o.l.). Podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l).

Zdaniem organu odwoławczego, działka nr [...] o powierzchni 587,00 m2 prawidłowo zakwalifikowana została do tzw. gruntów rekreacyjnych/letniskowych, zaś znajdujący się na niej budynek o powierzchni 91,00m2 - jako budynek letniskowy, w związku z czym prawidłowo też zastosowane zostały stawki podatku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że podstawę opodatkowania dla gruntów i budynków (lub ich części) stanowi ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych. Powierzchnie gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatnik jest zobowiązany wykazać w informacji (osoby fizyczne) lub deklaracji (osoby prawne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej). Dane tam zawarte są podstawą do wyliczenia kwoty podatku od danego gruntu. W braku takich danych, bądź w sytuacjach, gdy nie są one zgodne z zapisami wynikającymi z ewidencji organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wymierza podatek na podstawie posiadanych i uzyskanych w wyniku postępowania informacji. Z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zmianami) wynika, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym, jak również stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Szczegółowe kwestie związane z prowadzeniem ewidencji są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

W świetle § 68 ust.3 pkt 3 ww. rozporządzenia tereny oznaczone symbolem Bi – to inne tereny zabudowane. Do innych terenów zabudowanych - zgodnie z załącznikiem nr 6 pkt 3.3 powołanego rozporządzenia - zalicza się grunty zajęte pod budynki i urządzenia związane z administracją, służbą zdrowia, handlem, kultem religijnym, rzemiosłem, usługami, nauką, oświatą, kulturą i sztuką, wypoczynkiem, łącznością itp., czynne cmentarze, grzebowiska zwierząt oraz inne grunty zabudowane, niewymienione w pkt 1 i 2 (tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B, tereny przemysłowe, oznaczone symbolem - Ba). Natomiast § 65 ust. 1 rozporządzenia określa rodzaje budynków ze względu na podstawową funkcję użytkową wyróżniając: budynki mieszkalne (pkt 1), inne budynki niemieszkalne (pkt 10).

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym uchwałę NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z uwagi na treść art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, gdy istnieją odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków.

Skoro zatem ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w [...] (uzupełnionej jeszcze dodatkowo przez Kolegium o aktualny wypis z dnia 4 października 2012 r.) wynika, że działka nr [...], stanowiąca własność podatników oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane), zaś budynek nr 103 na niej posadowiony figuruje w tej ewidencji jako "inny niemieszkalny", stosownie do § 65 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, prowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy budynek ten może być i jest wykorzystywany do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela, byłoby niedopuszczalne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji wraz z decyzja ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez:

niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. w związku z § 1 ust. 1 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z 18 listopada 2011 r., a w konsekwencji błędne zastosowanie stawki podatku od nieruchomości jak dla gruntów przeznaczonych na cele letniskowe i rekreacyjne,

niezastosowanie art. 5 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z 18 listopada 2011 r., a w konsekwencji błędne zastosowanie stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków przeznaczonych na cele letniskowe i rekreacyjne,

niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez uznanie, że o zaliczeniu do kategorii budynków mieszkalnych i gruntów o przeznaczeniu mieszkalnym nie decyduje kryterium zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych współwłaścicieli, a jedynie wpis w ewidencji gruntów i budynków.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ I instancji błędnie zakwalifikował budynek położony na działce nr [...] w S. jako budynek niemieszkalny i ustalił podatek od nieruchomości według stawki dla budynków niemieszkalnych - budynku rekreacyjnego/letniskowego. Zgodnie ze zgłoszeniem o zamiarze rozpoczęcia budowy i spełnianą funkcją budynku organ winien zakwalifikować budynek jako budynek mieszkalny, a w konsekwencji grunt, na którym znajduje się budynek, nie jako grunt przeznaczony oraz wykorzystywany na cele rekreacyjne/letniskowe, ale jako grunt pozostały - zgodnie z uchwałą nr [...]Rady Miejskiej [...] z dnia 18 listopada 2011 r.

Przedmiotowy budynek został wybudowany w 1975 r. na podstawie zgłoszenia nr [...] z dnia 30.08.1975 r. o zamiarze rozpoczęcia inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i taką funkcję spełnia do dnia dzisiejszego. Strony bowiem zamieszkują w ww. budynku, a nadto o spełnianej funkcji mieszkaniowej świadczy stan techniczny budynku. W konsekwencji nie powinno wzbudzać wątpliwości organu, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym, a nie domkiem letniskowym. Ponadto jednoznacznie wynika to z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 12 marca 2012 r.

Obecnie przedmiotowy budynek w ewidencji gruntów obrębu [...] Miasta S. (nr ewidencyjny [...]) prowadzonej przez Starostę Powiatu [...] oznaczony został jako niemieszkalny. Taki stan rzeczy jest konsekwencją informacji Burmistrza S. dnia 2 marca 2009 r., na podstawie której dokonano zmiany oznaczenia funkcji budynku z "mieszkalnej" na "inne niemieszkalne". Strony nie zostały powiadomione przez Burmistrza o zamiarze dokonania zmiany przeznaczenia budynku (brak dowodu doręczenia pisma w Urzędzie Miejskim w S.) - o piśmie tym dowiedziały się przy składaniu deklaracji podatkowej dotyczącej podatku od nieruchomości w dniu 17 października 2011 r. Wcześniej budynek figurował w ewidencji gruntów jako "budynek mieszkalny", co odpowiadało rzeczywistemu stanowi rzeczy i tak też budynek winien być kwalifikowany obecnie.

Dokonana zmiana została dokonana na podstawie informacji Burmistrza S. z dnia 2 marca 2009 r., tymczasem podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów zgodnie z art. 20, art. 22 i art. 48 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne powinno być zgłoszenie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków przez właściciela w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian. Strony przedmiotowych zmian nie zgłaszały, gdyż budynek przez cały czas jego istnienia spełnia funkcję mieszkalną.

Skarżący wskazał, że podjął starania celem prawidłowego określenia funkcji budynku jako "mieszkalnej", m.in. pismem z dnia 27 października 2011 r. złożył wniosek do Starosty Powiatu [...] o przywrócenie funkcji mieszkalnej użytkowej budynku. Decyzją z dnia 30 października 2012 r. Starosta [...] odmówił przywrócenia pierwotnej funkcji mieszkalnej przedmiotowego budynku. Od decyzji tej podatnik wniósł odwołanie. Obecnie akta sprawy wraz z odwołaniem zostały przekazane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Zdaniem skarżącego błędny i samowolny zapis dokonany przez organ administracyjny w operacie ewidencyjnym, tj. oznaczenie budynku jako "inny niemieszkalny" nie może wywoływać u skarżącego negatywnych skutków prawnych w postaci określenia wyższej stawki podatku od nieruchomości tj. jak dla budynków niemieszkalnych, podczas gdy rzeczywista funkcja budynku jest mieszkalna. Stanowi to istotne naruszenie prawa.

Niezależnie od powyższego skarżący zaznaczył, że istotną cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Konieczność zastosowania takiego kryterium wynika z faktu, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zostało zdefiniowane pojęcie budynek mieszkalny. Z tego względu, dla wyjaśnienia tej kategorii opodatkowania należało posłużyć się wykładnią językową. Zgodnie z szerokim orzecznictwem sądów administracyjnych kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału). W niniejszej sprawie sporny budynek wraz z działką zaspokaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe skarżącego, co zostało wykazane już w postępowaniu przed organem I instancji. W rezultacie błędnie zakwalifikowano ww. nieruchomość jako spełniającą funkcje rekreacyjne.

Skarżący wskazując ponadto na treść uzasadnienia wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2011r. w sprawie o sygn. akt lI FSK 2016/09, stwierdził, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta winna zawierać - w odniesieniu do budynku - jego położenie, przeznaczenie, funkcję użytkową i ogólne dane techniczne (art. 20 ust. 1 pkt 2 p.g.k.). Zgodnie z § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) budynki dzieli się ze względu na podstawową funkcję użytkową, a przynależność do określonej kategorii określa się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych. Podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w tej Klasyfikacji oparto, jak wynika z uwag szczegółowych do grupy I - BUDYNKI I LOKALE, SPÓŁDZIELCZE WŁASNOŚCIOWE PRAWO DO LOKALU MIESZKALNEGO ORAZ SPŁÓŁDZIELCZE PRAWO DO LOKALU NIEMIESZKALNEGO, na podstawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), co znalazło swój wyraz w powiązaniu każdej pozycji KŚT z odpowiednimi grupowaniami tej klasyfikacji. W Klasyfikacji Środków Trwałych nie wymienia się wprost domów letniskowych, zaś budynki mieszkalne definiuje się jako obiekty budowlane, w których co najmniej połowa powierzchni jest wykorzystywana do celów mieszkalnych i nie są one budynkami krótkotrwałego zakwaterowania. Wymienia się w tej grupie m.in. budynki jednorodzinne, bez wskazania ich definicji. Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz. U. Nr 112, poz. 1316) klasa budynków mieszkalnych jednorodzinnych obejmuje zaś m.in. samodzielne budynki takie jak domy letnie, domki wypoczynkowe itp. Tym samym budynek letniskowy uznany jest - w ramach tej klasyfikacji - za budynek mieszkalny.

Podsumowując skarżący podniósł, że wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji przywołane przepisy wskazują na to, iż dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe winny przede wszystkim ustalić podstawową funkcję użytkową budynku. Ta bowiem jego cecha pozwala na zaklasyfikowanie go do odpowiedniego rodzaju, a nie wpis w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym organ winien zastosować stawkę podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych i gruntów o przeznaczeniu mieszkalnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak, w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku - dla budynków mieszkalnych (ppkt a) lub pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (ppkt e). Podobnie w odniesieniu do gruntów maksymalne stawki podatku są zróżnicowane w zależności od rodzaju gruntu – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. stawka podatku dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego nie może przekroczyć 0,30 od 1 m2 powierzchni. Przy czym w myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu.

Stan faktyczny sprawy jest następujący. Z ewidencji gruntów wynika, że skarżący są właścicielami działki nr [...] położonej w S., o powierzchni 587,00 m2, oznaczonej symbolem Bi – inne tereny zabudowane, zabudowanej budynkiem o powierzchni 91,00 m2, którego funkcję określono jako inny budynek niemieszkalny ("i"). Wniosek strony skarżącej o zmianę wpisu do ewidencji, oparty na twierdzeniu, że wybudowany obiekt spełnia warunki do uznania go za budynek mieszkalny, nie został uwzględniony. Decyzją z dnia 30 października 2012 r. Starosta [...] odmówił przywrócenia pierwotnej funkcji mieszkalnej przedmiotowego budynku.

Organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że podstawę dla dokonania kwalifikacji budynku (mieszkalny lub niemieszkalny) oraz gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi ewidencja gruntów i budynków. W oparciu właśnie o tę ewidencję organy zastosowały w odniesieniu do spornego budynku oraz gruntu, na którym jest on posadowiony, stawkę podatku przewidzianą dla budynków i gruntów rekreacyjnych/letniskowych.

Zdaniem strony decydujące znaczenie, w tego typu sprawach, ma wyłącznie sposób użytkowania obiektu, a skoro budynek ten zaspakaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe małżonków – to zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzja ją poprzedzająca, winna zostać uchylona.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy jest związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też może w ramach postępowania podatkowego dokonywać oceny stanu faktycznego wbrew tymże zapisom.

W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym. Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w świetle art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) nie sposób pominąć zapisów odnoszących się do budynku ujawnionych w tejże ewidencji. Wypis z ewidencji, o której mowa, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego przepisu, "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). W myśl § 3, "Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże – co oczywiste – zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej.

Zbieżne z tą konkluzją ustalenia poczyniono w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 111/11 (LEX nr 896590) stwierdzono, iż "Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów [...] Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych".

Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1166/10 (LEX nr 747822) przyznano: "Chociaż ewidencja gruntów i budynków z definicji skazana jest na nieaktualność, ponieważ rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej, należy przyjąć, że ma charakter rejestru urzędowego, który spełnia przesłanki z art. 194 o.p.". Według sądu, ewidencja ta "jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji". Skoro tak, to "Czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jest możliwe dopiero wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawiera stosownych danych". Rozważania te sąd zamknął spostrzeżeniem, iż "Prowadzenie postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie".

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego podstawowa funkcja stanowiącego własność obojga małżonków A. i M.Ś. budynku letniskowego o pow. 91 m2 położonego na działce letniskowej nr [...] o powierzchni 587 m2, określona w ewidencji budynków jako "inna" (t.j. niemieszkalna,) do dnia wydania decyzji przez organ podatkowy I instancji nie uległa zmianie.

W tej sytuacji, sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. To samo odnieść należy do opodatkowania gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, stawką podatku właściwą dla gruntu przeznaczonego na cele letniskowe i rekreacyjne.

W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżącego, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro nie wykazał on, że w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła na jego wniosek zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z letniskowej na mieszkalną.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.