Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2203/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 77, art. 78 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. Sp. z o.o. w K. karę pieniężną w kwocie 30 000 zł ograniczoną na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym z kwoty 34 750 zł. Do wydania decyzji doszło po przeprowadzeniu przez organ kontroli w przedsiębiorstwie. Na nałożoną karę złożyły się kary z tytułu:

- skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w kwocie 12 300 zł

- przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego w kwocie 13 150 zł

- przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego w kwocie 9 300 zł

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., iż zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy w postaci zapisów z tachografu cyfrowego w sposób jednoznaczny wskazuje na fakt, iż naruszenia dotyczące skrócenia wymaganego odpoczynku 11-godzinnego spowodowane były faktem wykorzystania przez kierowców w bieżącym tygodniu 3 razy skróconego 9-godzinnego odpoczynku dobowego. Organ podnosił także, iż strona nie okazała podczas prowadzonych czynności kontrolnych oraz po ich zakończeniu organowi kontrolnemu żadnych dokumentów uzasadniających odstępowanie przez kierowców kontrolowanego przedsiębiorstwa od przestrzegania norm wymaganych odpoczynków, czy okresów prowadzenia pojazdów. Skala ujawnionych naruszeń w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w ocenie organu wskazuje na złą organizację pracy kierowców i złe planowanie, nie zaś jak twierdzi strona konieczności dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju.

Organ I instancji wskazywał, że w jego ocenie w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca w niewystarczający sposób nadzorował pracę kierowców. Zgromadzony w prowadzonym postępowaniu materiał dowodowy ukazuje, iż w okresie objętym kontrolą strona nie prowadziła zarówno ewidencji czasu pracy zatrudnionych przez niego kierowców jak i nie przeprowadzała okresowych kontroli ich czasu pracy.

Podczas kontroli strona nie przedstawiła organowi kontrolnemu dokumentów świadczących o sprawowaniu należytej kontroli nad kierowcami, przy pomocy których kontrolowany przedsiębiorca realizuje przewozy. Nie przedstawiono żadnych dokumentów świadczących o tym, że przedsiębiorca nadzorował kierowców poprzez m.in. pouczenia lub upomnienia pracownicze nakładane na kierowców z tytułu nieprzestrzegania przez nich obowiązujących norm czasu pracy. Zatem organ I instancji doszedł do przekonania, iż wnioskowany przez stronę dowód w postaci zeznań świadka (kierowcy) nie będzie miał wpływu na ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Organ I instancji wskazywał także, iż opisane w decyzji naruszenia zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego, jak również zostały popełnione wielokrotnie.

S. Sp. z o.o. w K. wniosła odwołanie od tej decyzji żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu podnosiła, iż nie jest prawdą, że Spółka nie prowadzi ewidencji czasu pracy i okresowych kontroli. Wskazywała, że w toku postępowania administracyjnego wnosiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, który to wniosek nie został rozpoznany przez organ, zaś powód pominięcia tego dowodu nie jest zdaniem skarżącej jasny. Zdaniem skarżącej wskazanie jako naruszenia skrócenia odpoczynku dziennego, a następnie tego samego zdarzenia jako braku odpoczynku stoi za sobą w sprzeczności. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł, co następuje:

"1. utrzymuję zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12300 złotych z tytułu naruszenia w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

2. utrzymuję zaskarżona decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 13150 złotych z tytułu naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego;

3. uchylam zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9300 złotych z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego i nakładam na stronę karę pieniężną w wysokości 9150 złotych z tytułu powyższego naruszenia."

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji szczegółowo przeanalizował dane zawarte na kartach kierowców i stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stwierdzone naruszenia dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego.

Natomiast co do stwierdzonych przez organ I instancji naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż organ I instancji błędnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 150 zł za przekroczenie jazdy dziennej o 32 minuty, wobec czego karę pieniężną z tytułu tego naruszenia należało uchylić.

Organ II instancji wskazał, iż kontrolowany przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Organ II instancji wyjaśniał, iż wyliczenie przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu uzależnione jest od czasu odpoczynku dobowego, gdyż jeżeli w danym okresie, który zaczyna się po odebraniu przez kierowcę przepisowej długości odpoczynku z chwilą rozpoczęcia prowadzenia pojazdu, kierowca nie wykorzysta wymaganego odpoczynku to należy liczyć czas prowadzenia dziennego do momentu wykorzystania wymaganego odpoczynku dziennego.

Organ wskazywał także, iż kontrolowany kierowca nie zastosował się do art. 12 rozporządzenia 561/2006, który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie uchybił obowiązkom określonej w k.p.a. Wszechstronnie dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem organu II instancji organ I instancji zgromadził w aktach dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za chybiony zarzut skarżącego dotyczący braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu skazując, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została pouczona o treści art. 10 k.p.a. i jak wynika z treści pisma z dnia 24 lutego 2009r. skorzystała z przysługujących jej praw.

Ostatecznie organ II instancji zaznaczył też, że organ pierwszej instancji powinien rozważyć konieczność wszczęcia nowego postępowania w celu jednoznacznego wyjaśnienia czy kontrolowany przedsiębiorca nie dopuścił się naruszenia w nieokazania podczas kontroli dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów przez kontrolowanych kierowców, jak równie przeanalizować zebrany materiał dowodowy pod kątem przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Skargę na tę decyzję wniosła spedycji B. Sp.zo.o. w K. żądając jej uchylenia.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 35, 77, 78, 80, 104 k.p.a. oraz art. 93, 70, 85 ustawy o transporcie drogowym, a także art. 87 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła że dopiero po zakończeniu kontroli zostało wszczęte postępowanie administracyjne umożliwiające stronie czynny udział w przedstawieniu materiału dowodowego, co z kolei powoduje ograniczenie roli strony do wniesienia zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w protokole kontroli. Skarżąca zarzuciła brak wydruków z tachografów z kontrolowanego okresu jako załącznika do protokołu kontroli. Skarżąca podnosiła zarzut pominięcia wnioskowanego przez nią dowodu z przesłuchania świadków.

Zdaniem skarżącej to samo zdarzenie posłużyło do wymierzenia, dwóch kar – raz jako odpoczynku tyle, że zbyt krótkiego, a w drugim przypadku braku odpoczynku.

W ocenie skarżącej został też naruszony art. 35 k.p.a. w zakresie terminu załatwienia sprawy i ewentualnego wydłużenia tego terminu. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji była jedynie załącznikiem do wystąpienia pokontrolnego jako taka nie spełniała warunków określonych w art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 104 k.p.a.

Skarżąca podnosiła także, że przywołane w wystąpieniu pokontrolnym zarządzenie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w [...] nie może stanowić podstawy do nakładania na przedsiębiorcę obciążeń a także określać w sposób pozaustawowy warunków i trybu kontroli przedsiębiorców. Ustawa o transporcie drogowym nie daje delegacji organom ITD. do wydawania zarządzeń mających wpływ na prawa i obowiązki przedsiębiorcy - można to uczynić jedynie w trybie ustawowym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Zarządzenie [...]WITD nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i nie może stanowić o prawach i obowiązkach.

Skarżąca wskazywała także na powołanie zaskarżonej decyzji błędnej podstawy prawnej tj. art. 138 § 1 pkt k.p.a. Nadto podnosiła, że przytoczony w Decyzji GITD jako podstawa prawna przepis art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym jest nieprawidłowy, gdyż zakreśla jako widełki wysokości kary pieniężnej kwotę od 50 do 15 000 zł. Tymczasem kwota kary pieniężnej nałożona przez GITD w decyzji wynosi ponad 30 000 zł.

Skarżąca podnosiła też, że fakt zawarcie w uzasadnieniu decyzji wskazania organowi kontrolnemu rozpatrzenia zasadności wszczęcia nowego postępowania kontrolnego wykracza poza granice rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 k.p.a.

Skarżąca zarzucała, iż organy nie ustaliły też czy do skarżącego nie miał zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż strona nie kwestionuje ustaleń faktycznych kontroli i rozmiarów stwierdzonych naruszeń przepisów regulujących czas pracy kierowców. Organ poparł argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. Spółki z o.o. w K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego i poprzedzająca ja decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydane zostały z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 92 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej u.t.d.) kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

2) o czasie pracy kierowców,

3) o odpadach,

4) o ochronie zwierząt,

5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych;

2. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:

1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;

2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że objęte niniejszym postępowaniem decyzje wydane zostały w wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej Spółki. Decyzją organu I instancji nałożono karę pieniężną w kwocie 30 000 zł. ograniczoną na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. z kwoty 34 750 zł. Natomiast decyzją organu II instancji utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kar pieniężnych w wysokości 12 300 zł i 13 150 zł, natomiast uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 9 300 zł i nałożono karę w wysokości 9150 zł. Suma nałożonych na stronę kar wynikających z decyzji organu II instancji wynosi 34 600 zł. Decyzja organu II instancji nie zawiera ograniczenia wysokości nałożonej kary. Tym samym w ocenie Sądu, decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego tak jak została ona sformułowana narusza powołany art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d., a także art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) zgodnie, z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.

Zasadne są też zarzuty skarżącej dotyczące braku rozpoznania jej wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.).

Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.

Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków jeszcze w toku postępowania przed organem I instancji, okoliczności które miały być tymi zeznaniami udowodnione jak: "konieczność dojechania do bezpiecznego miejsca postoju, ze względu na bezpieczeństwo pojazdu lub wiezionego ładunku" w ocenie Sądu mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem organy nie rozpoznały wniosku o dopuszczenie tego dowodu. Organ I instancji pominął ten dowód, nie wskazując w sposób wyraźny w uzasadnieniu decyzji przyczyn takiego stanu rzeczy. Organ wskazał jedynie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami kierowca wskazuje powody odstąpienia od norm prowadzenia pojazdów odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ podniósł, że strona podczas kontroli nie przedstawiła dokumentów wskazujących na powody odstępstwa od przestrzegania przez kierowców obowiązujących przepisów w postaci wydruków z urządzenia rejestrującego, które zgodnie z przepisami powinny być sporządzone przez kierowcę najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Z kolei organ II instancji powołując te same regulacje wskazał, iż w jego ocenie organ I instancji nie uchybił obowiązkom wynikającym z k.p.a. i zgromadził w aktach dowody, które są konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Obydwa organy zatem nie tylko nie rozpoznały wniosku dowodowego strony, ale także zdyskredytowały wartość wnioskowanego przez stronę dowodu przed jego przeprowadzeniem.

W ocenie Sądu takie procedowanie stoi w sprzeczności z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego wynikającymi z powołanych wyżej przepisów k.p.a., a przez to narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 7, 8 k.p.a. Tym samym obydwa organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy naruszyły w tym zakresie także art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia decyzji obydwu organów nie wyjaśniają bowiem przyczyn, dla których wnioskowanemu dowodowi odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Zasadne są także zarzuty skarżącej dotyczące wykroczenia poza granice art. 138 k.p.a. przez zawarcie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wytycznych dotyczących rozpatrzenia zasadności wszczęcia nowego postępowania kontrolnego. Jak słusznie podnosi skarżąca jedynie w przypadku przewidzianym w art. 138 § 2 k.p.a. tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zatem zawarcie wytycznych w uzasadnieniu decyzji, która w części utrzymywała zaskarżoną decyzję w mocy, a w części ją uchylała i w tym zakresie orzekała co do istoty sprawy, było naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. gdyż ta część uzasadnienia nie korespondowała z treścią decyzji. Uchybienie to jednak w ocenie Sądu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zasadnie także podnosi skarżąca błędne wskazanie jako podstawy prawnej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. podczas gdy przepis ten stanowi podstawę jedynie do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, zaś rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję i orzekające co do istoty sprawy zapada na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednak również to uchybienie nie miało w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. Zasadne są także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia norm wynikających z art. 35 k.p.a. w zakresie terminu załatwienia sprawy, na co wskazują wprost data wszczęcia postępowania przez organ I instancji, data przekazania odwołania, a także daty obydwu decyzji. Jednak i w tym przypadku naruszenie to nie miało w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wskazane wyżej naruszenie prawa materialnego w decyzji organu II instancji i naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy stanowiły podstawę uchylenia obydwu decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obydwu instancji obowiązane będą do przestrzegania zasad wynikających z norm k.p.a., a w szczególności organ I instancji winien zgodnie z przytoczonymi wyżej normami dotyczącymi postępowania dowodowego rozpoznać wniosek skarżącej spółki o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Z kolei w przypadku ponownego wniesienia odwołania decyzja organu II instancji winna pozostawać w zgodzie zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i dyspozycją art. 139 k.p.a. Uzasadnienie obydwu decyzji winno odpowiadać dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. W szczególności brak podstaw do uznania, iż organy naruszyły normę art. 10 k.p.a. uniemożliwiając stronie czynny udział w sprawie. W postępowaniu przed organem I instancji postępowanie zostało wszczęte w dacie sporządzenia protokołu kontroli, zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało także w tej dacie doręczone stronie, zawiera ono pouczenie o przysługujących stronie prawach. Również w postępowaniu przed organem II instancji strona została pouczona o przysługujących jej prawach pismem z dnia 14 lipca 2009 r. Nieusprawiedliwione są także wywody skargi zmierzające do wykazania, iż decyzja organu I instancji jest w istocie jedynie załącznikiem do wystąpienia pokontrolnego. W ocenie Sądu fakt doręczenia decyzji jako "załącznika" do wystąpienia pokontrolnego nie zmienia charakteru tego rozstrzygnięcia, które spełnia wymogi decyzji, określone w art. 107 § 1 k.p.a., zaś sposób jej doręczenia nie ma znaczenia. Wobec powyższego niezasadne są także zarzuty dotyczące oparcia tejże decyzji na akcie prawa wydanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Niezasadne są też w ocenie Sądu zarzuty wskazujące, iż w ocenie skarżącego to samo zdarzenie stanowiło podstawę wymierzenia dwóch kar.

Załącznik do ustawy o transporcie drogowym w punktach 10.2, 10.3, 10.4, przewiduje kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Wszystkie wskazane sytuacje mogą mieć miejsce przy wykonywaniu jednego przewozu drogowego zatem twierdzenie, że jedno zdarzenie jest podstawą wymierzenia dwóch kar nie jest usprawiedliwione.

Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji, o niewykonalności uchylonych decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.