Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 356/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Op 489/15 w sprawie ze skargi N. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 23 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od N. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 356/16

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Op 489/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 23 lipca 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług, oddalił skargę.

1. W uzasadnieniu podał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 26 stycznia 2015 r., którą określono skarżącemu w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Powodem wydania decyzji przez organy obu instancji była konieczność zmiany skarżącemu rozliczenia w zakresie tego miesiąca ze względu na ustalenia dokonane w zakresie poprzedniego okresu, tj. marca 2011 r., zawarte w decyzji z dnia 26 stycznia 2015 r. Zmiana obejmowała wysokość kwoty nadwyżki podatku naliczonego.

2. Oddalając skargę złożoną w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały w niej przepisy art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12 i art. 21 § 3a O.p. Zgodził się z nimi, że w podatku od towarów i usług rozliczenie za jeden okres rozliczeniowy może wpływać na rozliczenia w zakresie następnych miesięcy. W tej sprawie rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2011 r. miało bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w miesiącu następnym.

3. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku pełnomocnik podatnika zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust.3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej – u.p.t.u.). Wniósł o jego uchylenie w całości, o przyjęcie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres kwiecień 2011 r., tj. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie podanej przez stronę oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu podał, że skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 grudnia 2015 r. wydanego w sprawie dotyczącej rozliczenia podatnika za marzec 2011 r.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej – P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji w kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zatem zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych oraz ich uzasadnienie (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt. FSK 41/04, publ. CBOSA). Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd ten nie może również zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Jeśli chodzi o konieczny w skardze kasacyjnej wniosek co do sposobu załatwienia sprawy, skarżący wnioskować może wyłącznie o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny – jako sąd kasacyjny – nie ma uprawnienia do merytorycznego orzekania w rozpoznawanych przez niego sprawach. Dlatego wniosek pełnomocnika skarżącego o przyjęcie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w wielkości zadeklarowanej przez skarżącego został złożony bez podstawy prawnej.

Oceniając rozpatrywaną skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyżej powołanych zasad Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno samo sformułowanie jej zarzutów, jak i ich uzasadnienie nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Zgodnie z tymi przepisami w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Nie stanowią podstawy do takiego obniżenia faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący i gdy takie dokumenty stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Jak wynika z podanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy – niekwestionowanego przez pełnomocnika skarżącego – powodem wydania zaskarżonej do tego Sądu decyzji była konieczność decyzyjnej zmiany rozliczenia podatnika w zakresie VAT za miesiąc kwiecień, związana z dokonaniem przez organ podatkowy zmiany rozliczenia podatnika za miesiąc marzec (w formie decyzji). Organ podatkowy nie zakwestionował skarżącemu możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych w tym miesiącu.

Decyzja ostateczna za marzec została poddana kontroli Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt. I SA/Op 488/15, oddalił skargę. W wyniku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej w dniu 17 października 2017 r. został wydany wyrok Naczelny Sąd Administracyjnego (sygn. akt I FSK 355/16), który oddalając skargę kasacyjną, zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. uznał za chybione.

W konsekwencji również w rozpatrywanej sprawie zarzuty naruszenia tych przepisów prawa materialnego, nie mogły zostać uwzględnione. Przepisy te nie były bowiem w tej sprawie bezpośrednio stosowane zarówno przez organy podatkowe, jak i Sąd pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie, a ich zastosowanie w poprzednim okresie rozliczeniowym (marzec 2011 r.) nie zostało skutecznie podważone w środkach zaskarżania wnoszonych w związku z wydaniem ostatecznej decyzji dotyczącej tego okresu.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i w myśl art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.