Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 755/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3a, art. 14c § 1,art. 14g § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P.P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P.P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P.P. (dalej: skarżący, strona, podatnik, wnioskodawca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy, organ interpretujący) z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 stycznia 2021 r. dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

W dniu 28 stycznia 2021 r. do organu wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej m. in. podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie powstania obowiązku pobrania podatku od należności licencyjnych (podatku u źródła) - pytanie oznaczone we wniosku nr 1 w zakresie dotyczącym należności wypłacanych na rzecz podmiotów będących osobami prawnymi. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem i zamierza zgłosić się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Wnioskodawca utworzył dwa serwisy internetowe i w przyszłości ma zamiar uruchomić kolejne. Serwisy zajmują się hostingiem danych. Dane są zaś umieszczane na serwerach znajdujących się na całym świecie. Klientami wnioskodawcy są serwisy reklamowe, które wykupują na serwisach miejsca reklamowe, czyli odpłatnie korzystają z usług hostingu świadczonych przez wnioskodawcę. Klienci mają siedziby w różnych miejscach na świecie. Za świadczone usługi na rzecz klientów, tj. udostępnienie możliwości umieszczenia reklam na serwisach, wnioskodawca pobierać będzie opłaty, wystawiając faktury obciążające tych klientów (sieci reklamowe). Usługi mają charakter stały, rozliczenie świadczonych usług następować będzie nieregularnie. Jednak najczęściej rozliczenie nastąpi raz w miesiącu.

Na serwisach internetowych utworzonych przez wnioskodawcę podmioty (osoby fizyczne/prawne) z całego świata - twórcy produkcji audiowizualnych, zwani dalej "uploaderzy lub webmasterzy" zamieszczają, na tym etapie nieodpłatnie, materiały, tj. także nabywają usługę hostingu. W zależności od ilości wyświetleń tych materiałów przez użytkowników serwisu wnioskodawca wypłacać będzie uploaderom/webmasterom wynagrodzenie, które związane będzie z należnościami, jakie otrzymuje od firm reklamowych. Wysokość wynagrodzenia uzależniona będzie też od kraju, z jakiego pochodzą użytkownicy oglądający zamieszczone na serwisie materiały oraz od ilości wyświetlanych reklam przez osoby oglądające nagrywane przez nich filmy. Wysokość należnego wynagrodzenia za oglądalność materiałów, a tym samym wyświetlanych reklam przez użytkowników serwisu zapisana jest w regulaminie akceptowanym przez uploaderów/webmasterów w momencie rejestracji w serwisie. Uploader to osoba wrzucająca materiały na hosting i publikująca je w różnorakich serwisach należących do webmasterów. Webmaster to osoba posiadająca własną stronę internetową, na której publikuje wrzucone przez siebie bądź uploadera materiały.

"Uploaderzy/webmasterzy" są grupą ludzi umieszczającą materiały na serwisach internetowych świadczących usługi hostingu. Oznacza to, że ci użytkownicy umieszczają materiały, jak i je publikują w swoich lub cudzych serwisach (na stronach). Materiały te nie zawsze są "autorskie", co wiąże się z tym, że nie mogą być one zaklasyfikowane jako stworzone przez tychże użytkowników w całości.

Wnioskodawca udostępnia uploaderom/webmasterom miejsce na serwerze nieodpłatnie. Wnioskodawca nie ma możliwości pozyskania wiedzy o podmiotach udostępniających materiały w serwisach, którym wypłacać będzie wynagrodzenie za oglądalność ich materiałów. Znany będzie jedynie kraj pochodzenia danej osoby na podstawie oświadczenia uploadera/webmastera rejestrującego się w serwisie wnioskodawcy. Wypłata dokonywana będzie albo w walucie bitcoin albo przez konta PayPal.

Wnioskodawca nie będzie otrzymywał żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie płatności w bitcoinie oraz przy pomocy konta PayPal. Jednostki kryptowalut stanowią zapis cyfrowy, który jest przechowywany w formie elektronicznej, w tzw. portfelu na dysku twardym komputera, czy innym nośniku danych lub pamięci wirtualnej.

Wnioskodawca będzie rozliczał się zarówno z serwisami reklamowymi, jak i z uploaderami/webmasterami drogą elektroniczną. Wszelkie operacje w kryptowalutach, związane z przeprowadzanymi przez niego transakcjami będą polegały na zapisach informatycznych i nie będą związane z wydawaniem jakichkolwiek dokumentów, czy też potwierdzeń o charakterze materialnym. Transakcje dokonywane z osobami zamieszczającymi materiały na jego serwerze - uploaderami/webmasterami zawierane będą w sposób anonimowy. Jedynymi danymi, jakie może uzyskać wnioskodawca, są adresy email tych podmiotów oraz państwo zamieszkania. Nie będzie posiadał on zatem wiedzy, czy materiały przesyłają osoby fizyczne, prawne oraz czy prowadzą one działalność gospodarczą.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych:

Czy na wnioskodawcy ciąży obowiązek pobrania podatku od należności licencyjnych (podatku u źródła)? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Zdaniem wnioskodawcy, usługi hostingowe świadczone dla podmiotów opisanych w zdarzeniu przyszłym - uploaderów/webmasterów, nie mających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium RP - nie podlegają podatkowi u źródła, nawet jeśli uploaderzy/webmasterzy otrzymują wynagrodzenie związane z oglądalnością materiałów zamieszczanych przez nich na serwisie wnioskodawcy.

Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium RP przez osoby (...) prawne niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium RP przychodów, zwany podatkiem "u źródła" nie jest pobierany od wszystkich uzyskanych dochodów. Pobiera się go tylko od tych wskazanych w (...) art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: u.p.d.o.p.).

W przepisach regulujących niniejszą kwestię, ustawodawca nie wymienił przychodów z usług hostingowych jako podlegających opodatkowaniu.

Z uwagi na fakt, że w ocenie organu wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 i 3a Ordynacji podatkowej, w tym tak istotnych, jak wyczerpujące przedstawienie opisu zdarzenia przyszłego, pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 i 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia opisu sprawy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, poprzez wskazanie danych wszystkich zagranicznych "uploaderów i webmasterów", będących osobami prawnymi, na rzecz których wnioskodawca będzie wypłacał wynagrodzenie, o którym mowa we wniosku, niezbędnych w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami (zgodnie z art. 14b § 3a - Ordynacji podatkowej), w tym: nazwy i adresu tych podmiotów, zagranicznych numerów identyfikacyjnych, rodzaju tego numeru wydanego przez kraj jurysdykcji podatkowej oraz nazwy kraju, który wydał ten numer.

W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że nie ma możliwości dotarcia do danych wymienionych przez organ. Wnioskodawca dokonuje wypłaty uploaderom/webmasterom w walucie bitcoin oraz przy pomocy konta PayPal. Przy wypłacie walutą bitcoin zebranie jakichkolwiek danych przez wnioskodawcę nie jest możliwe, robi to giełda na którą użytkownik wpłaca sobie kryptowalutę w celu wypłaty. Wnioskodawca dokonuje wysyłki wyłącznie na adres portfela, który użytkownik poda w ustawieniach swojego konta i nie ma wiedzy czy jest to giełda czy prywatny portfel (brak możliwości weryfikacji). Przy płatności za pomocą konta PayPal istnieje możliwość zebrania części danych osobowych, gdyż konta w tym serwisie są kontami imiennymi bądź jeśli użytkownik prowadzi działalność gospodarczą może rozszerzyć konto PayPal do konta firmowego. Jednak z uwagi na fakt, że wielu użytkowników, którzy wybierają formę konta firmowego, podaje nieprawidłowe dane lub nazwę firmy, która w rzeczywistości nie istnieje, Wnioskodawca nie ma pewności co do prawdziwości takich danych (dane firmowe mogą być nieprawdziwe). Weryfikacja użytkowników leży po stronie konta PayPal. Jedynymi danymi, które może pozyskać wnioskodawca z konta PayPal, to adres e-mail użytkownika i ewentualnie imię i nazwisko oraz kraj pochodzenia. Na dzisiaj, Wnioskodawca nie jest w posiadaniu nawet tych danych, gdyż we wniosku zadano pytanie dotyczące zdarzenia przyszłego. Informacje o jakich w wezwaniu wspomina organ, nie są możliwe do zebrania przez Wnioskodawcę, bez zmuszania użytkowników do wypełnienia stosownego formularza. Działanie takie nie przyniosłyby jednak efektu, gdyż wnioskodawca nie miałby pewności, czy osoba wypełniająca formularz zawarła w nim prawdziwe dane, zaś sam nie ma możliwości potwierdzenia takich danych. Poza tym działania polegające na zbieraniu danych uderzyłyby w serwis, zaś sam wnioskodawca straciłby użytkowników, dla których ważne jest to, że serwis Wnioskodawcy nie zbiera wrażliwych danych na ich temat.

Organ uznał, że w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych skarżący jedynie częściowo uzupełnił braki formalne wniosku, tj. wbrew zawartemu w wezwaniu żądaniu, nie uzupełnił przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego o informacje o zagranicznych podmiotach - osobach prawnych - biorących udział w transakcjach o skutkach transgranicznych i wniosek w tym zakresie był nadal niekompletny, co wykluczało możliwość jego merytorycznego rozpatrzenia.

Z tego też względu postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. pozostawił go bez rozpatrzenia w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. W pozostałym zakresie zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Powyższe postanowienie organ utrzymał w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r.

W skardze na to postanowienie, skarżący wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia, zarzucił naruszenie:

- art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany, a interpretacja wydana,

- art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14g § 1 oraz w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadnione zastosowanie, a co za tym idzie przyjęcie, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem był niewystarczający do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego,

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasad postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo tego, że wnioskodawca zastosował się do wezwania organu i w sposób wyczerpujący odpowiedział na zadane pytania.

W uzasadnieniu skargi podkreślono między innymi, ze nie może mieć miejsca sytuacja, gdzie organ uzależnia wydanie interpretacji od podania danych, których wnioskodawca nie posiada i nie jest w stanie do nich dotrzeć, co dokładnie w sprawie zostało wyjaśnione. Wątpliwości wnioskodawcy budziły przecież okoliczności, w których nie zna danych uploaderów i webmasterów i właśnie dlatego wystąpił z wnioskiem o interpretację. Brak danych tych podmiotów należy zatem do opisu stanu faktycznego, który nie mógł być doprecyzowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie spór miedzy skarżącym a organem interpretacyjnym dotyczy możliwości stosowania art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej w przypadku zdarzeń przyszłych, obejmujących planowane transakcje z niezidentyfikowanym kręgiem podmiotów zagranicznych. W tego typu sprawach wnioskodawca może nie być w stanie wskazać państw, z których pochodzą kontrahenci oraz danych tych kontrahentów. Nie będzie zatem mógł sprostać wezwaniu organu do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie.

Zgodnie z treścią art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor (...), na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek (...) może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Składający wniosek (...) obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej).

Stosownie zaś do art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia:

1) z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej:

a) które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

b) które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem zagranicznego zakładu, a transakcja, zespół transakcji lub inne zdarzenia stanowią część lub całość działalności gospodarczej zagranicznego zakładu, lub

c) będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia mającymi miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym państwie lub terytorium, lub

2) mające skutki transgraniczne

- składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub położenia tego zagranicznego zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły lub mogą wystąpić.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a kub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej).

Zdarzenie przyszłe opisane przez skarżącego obejmuje usługi hostingowe świadczone dla podmiotów opisanych w stanie faktycznym - uploaderów/webmasterów, nie mających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium RP.

Organ interpretacyjny miał zatem prawo by wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie danych identyfikujących osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, w tym państwa lub terytoria ich siedziby. Wątpliwości budzi jednak to, że organ, zważywszy na charakter oraz stadium opisanych transakcji, w ogóle nie wziął pod uwagę, że wnioskodawca może nie być wstanie podać tych informacji, gdyż krąg tych podmiotów jest nieskonkretyzowany. Innymi słowy, że podatnik na moment składania wniosku wie tylko tyle, że będzie świadczył dla podmiotów opisanych w stanie faktycznym określone usługi.

W konsekwencji DKIS uznał, że wnioskodawca nie zrealizował wezwania do uzupełnienia wniosku, który w takim wypadku należało pozostawić bez rozpatrzenia.

Sposób procedowania organu interpretacyjnego prowadzi zatem do konstatacji, że w jego ocenie treść art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej powoduje, że skarżący już na moment składania wniosku winien dokładnie znać każdego z potencjalnych swoich kontrahentów.

Ustawodawca bezwzględnie wymaga bowiem od podatnika posiadania i podania danych wszystkich, potencjalnych zagranicznych kontrahentów. W przeciwnym wypadku wnioskodawca nie może otrzymać interpretacji indywidualnej, a to w związku z literalnym brzmieniem art. 14g § 1 i art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, takie stanowisko organu nie zasługuje na akceptację, bowiem prowadzi do sytuacji, w której podatnik jest pozbawiony prawa do uzyskania interpretacji indywidualnej w sprawie stricte podatkowej, dotyczącej zdarzenia przyszłego i tylko z tego powodu, że w planowanych dopiero transakcjach wystąpić mogą kontrahenci będący podmiotami zagranicznymi. Innymi słowy, stanowisko DKIS uniemożliwia podmiotom takim jak skarżący, już na wczesnym etapie planowania określonych form działalności, poznanie konsekwencji podatkowych swoich zamierzeń. To z kolei może w praktyce stanowić przeszkodę dla skutecznego i bezpiecznego (podatkowo) podejmowania tego typu inicjatyw z powodu braku ochrony jaką daje instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W ocenie Sądu, DKIS uzasadniając zaskarżone postanowienie pominął, że podmiot planujący dopiero działanie polegające na świadczeniu dla podmiotów opisanych w zdarzeniu przyszłym określonych usług nie musi obligatoryjnie znać danych wszystkich potencjalnych kontrahentów.

Z tych względów Sąd stwierdza, że pojęcie "transakcji z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej (...)" należy odczytywać funkcjonalnie, tj. odnosić do podmiotów, które są znane podatnikowi występującemu z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Chodzi zatem o osobę fizyczną, prawną, bądź jednostkę organizacyjną, z którą podatnik kooperuje, lub zamierza dopiero podjąć współpracę, nie zaś o posiadanie wiedzy na temat wszystkich możliwych, potencjalnych podmiotów, mogących w przyszłości być stronami transakcji lub zespołu transakcji z udziałem wnioskodawcy.

Opis zdarzenia przyszłego w rozpoznawanej sprawie nie dotyczy zatem transakcji z udziałem konkretnej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, lecz z udziałem abstrakcyjnych podmiotów, którzy na etapie składania wniosku nie muszą być podatnikowi znani.

Z tych względów zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 169 § 1 w związku z art 14h oraz art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem nie można wykluczyć, że składany wniosek nie mógł być uzupełniony zgodnie z treścią wezwania o dane wynikające z art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej. Organ powinien więc wezwać stronę o uzupełnienie wniosku zastrzegając jednak, że chodzi o podanie danych, które na moment składania wniosku są w jej posiadaniu. Sąd zauważa przy tym, że wnioskodawca wskazał, że nie jest w stanie podać danych potencjalnych kontrahentów.

Sąd nie kwestionuje przy tym samego wezwania strony o uzupełnienie wniosku o dane, o których mowa w art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdza jedynie, że wezwanie, a konkretnie ocena realizacji tego wezwania, winny uwzględniać fakt, że

podatnik takich danych może nie posiadać. Obowiązki informacyjne dotyczące transakcji transgranicznych nie stanowią, zdaniem Sądu, uzasadnienia dla odmowy wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy podatnik przedstawia stan faktyczny zgodnie ze stanem swojej wiedzy, opisuje zagadnienie prawne, mieszczące się w zakresie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej i przedstawia wszelkie niezbędne, posiadane dane do wydania wspomnianej interpretacji.

DKIS w wezwaniu z 8 kwietnia 2021 r. słusznie nawiązał zatem do konieczności wprowadzenia do polskiego porządku prawnego obowiązku formalnego określonego art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej, który wynika z Dyrektywy Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. zmieniającej Dyrektywę Rady (UE) 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania, której celem jest umożliwienie automatycznej wymiany informacji o interpretacjach podatkowych. Należy jednak jeszcze raz podkreślić, że DKIS nie mógł żądać informacji, których strona nie posiadała. Miał natomiast prawo uznać, że opisane transakcje mają w świetle przepisów wspomnianych Dyrektyw charakter transgraniczny i wezwać podatnika do odpowiedniego uzupełnienia wniosku.

Reasumując Sąd stwierdza, że wezwanie do uzupełnienia wniosku było nieprawidłowe, co w konsekwencji przełożyło się na wadliwą ocenę wykonania tego wezwania przez stronę oraz na wydanie postanowienia z naruszeniem art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem zgodzić się z wykładnią przepisu normującego wymóg formalny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, która dopuszcza możliwość nałożenia na wnioskodawcę sankcji w następstwie uchybienia wezwaniu niemożliwemu do zrealizowania, tj. do uzupełnienia wniosku o dane, których wnioskodawca z obiektywnie uzasadnionych przyczyn nie posiada i być może nie będzie posiadać. Nie podważając zatem obowiązku organu w zakresie pozyskiwania danych na temat podmiotów zagranicznych, które uczestniczą w transakcjach opisanych przez wnioskodawcę należało uznać, że podatnik może zrealizować wezwanie tylko w odniesieniu do informacji, którymi na moment otrzymania wezwania dysponuje. Podatnik nie może natomiast odmówić podania znanych mu danych podmiotów uczestniczących w transakcjach transgranicznych, o których mowa w art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej. W takim bowiem wypadku wniosek będzie pozostawiony bez rozpatrzenia, stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - o czym była już wyżej mowa - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Rolą organu interpretującego jest zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej między innymi dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy.

Wnioskodawca w złożonym przez siebie wniosku zajął stanowisko, że usługi hostingowe świadczone dla podmiotów opisanych w zdarzeniu przyszłym - uploaderów/webmasterów, nie mających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium RP - nie podlegają podatkowi u źródła, nawet jeśli otrzymują oni wynagrodzenie związane z oglądalnością materiałów zamieszczanych przez nich na serwisie wnioskodawcy. W ocenie Sądu z uwagi na treść tego stanowiska organ bez względu na to czy posiadał dane identyfikujące osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, w tym państwa lub terytoria ich siedziby to mógł dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy i wskazać czy jest ono prawidłowe czy też nie. Wnioskodawca wskazywał bowiem, że w zdarzeniu przyszłym przez niego przedstawionym podatek u źródła w ogóle nie wystąpi ponieważ nie podlegają temu podatkowi usługi hostingowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w związku § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687) Sąd zasądził od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez doradcę podatkowego, w wysokości 480 zł, zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także zwrot poniesionych przez skarżącego kosztów uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.