Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3234/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 pkt. 62
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska sędzia del. WSA Dorota Apostolidis Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 610/14 w sprawie ze skargi S. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 610/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi S.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu: uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (pkt I wyroku) i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku (pkt II wyroku).

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

S.Ł., dalej także skarżący, wnioskiem z dnia 26 lutego 2014 r. wystąpił do Starosty Kieleckiego o rejestrację ciągnika marki CAN-AM o numerze identyfikacyjnym [...], dołączając do wniosku następujące dokumenty: fakturę VAT [...] potwierdzającą zakup pojazdu z dnia 20 stycznia 2014 r., świadectwo pochodzenia pojazdu wraz z tłumaczeniem, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 26 lutego 2014 r. oraz dokument odprawy celnej. Po weryfikacji wskazanych dokumentów organ I instancji uznał za konieczne uzyskanie przez stronę dopuszczenia jednostkowego przedmiotowego pojazdu. Wskazał, że świadectwo pojazdu zostało wystawione w dniu 11 października 2012 r., a więc nie może dotyczyć pojazdu wyprodukowanego w 2013 r., a ponadto określa pojazd jako "4 kołowy pojazd terenowy".

Zdaniem organu, w załączonym badaniu technicznym pojazdu dokonano zmiany rodzaju pojazdu, co można uczynić tylko w przypadku pojazdów już zarejestrowanych, tymczasem zgłoszony pojazd nie był rejestrowany w kraju pochodzenia. Ponadto diagnosta błędnie określił rok pojazdu na 2013, skoro został on sprzedany w dniu 21 października 2012 r. Z badania wynika, że pojazd posiadał tablice rejestracyjne [...] natomiast pojazd niezarejestrowany i nieprzeznaczony do ruchu po drogach publicznych, nie mógł posiadać tablic rejestracyjnych koniecznych do przeprowadzenia badań technicznych. Importer poinformował organ o odesłaniu tablic rejestracyjnych.

W oparciu o przedstawione dokumenty i wobec braku dopuszczenia jednostkowego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji odmówił rejestracji pojazdu.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniósł S.Ł., zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 76, 77 i 107 k.p.a. oraz art. 70zn i 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także błędne ustalenie, że pojazd jest nowy, wcześniej nierejestrowany, co w rezultacie skutkowało nałożeniem obowiązku przedłożenia świadectwa dopuszczenia indywidualnego, które w okolicznościach sprawy nie jest wymagane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, przywołało treść art. 71 ust.1. art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej ustawa, dotyczących sprawy rejestracji pojazdu.

Organ II instancji za przedwczesne uznał stanowisko co do odmowy rejestracji pojazdu, w sytuacji braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem Kolegium, nie ustalono w sposób bezsporny roku produkcji pojazdu. Świadectwo pochodzenia pojazdu jako datę pierwszego przeniesienia własności wskazuje 10 listopada 2012 r., co oznacza, że pojazd CAN-AM musiał być wyprodukowany przed tą datą. Organ I instancji nie wyjaśnił, czy pojazd jest nowy, czy używany. W tej kwestii wobec braku definicji ustawowej "pojazdu nowego", Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaleciło kierowanie się w ponownym postępowaniu definicją "nowego środka transportu" w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). W ocenie Kolegium, na podstawie akt sprawy nie można ustalić, czy przebieg przedmiotowego pojazdu jest większy niż 6000 km i czy jest używany dłużej niż przez okres 6 miesięcy. Nadto ustalić należy z jakiego rodzaju pojazdem mamy do czynienia, albowiem wskazany przez diagnostę rodzaj – ciągnik rolniczy jest nie do przyjęcia, biorąc pod uwagę jego parametry oraz opis.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu do ponownego rozpatrzenia.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył S.Ł., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Zarzucił organowi sprzeczność z prawem w zakresie, w jakim uznaje za nowy pojazd, który był użytkowany nie dłużej niż 6 miesięcy lub przejechał nie więcej niż 6000 km, a nadto w zakresie w jakim uznaje, że pojazd, którego rejestracji domaga się skarżący, nie jest ciągnikiem.

Zdaniem skarżącego, nie znajdują w sprawie zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności art. 2 pkt 10 lit. a, gdyż ustawa Prawo o ruchu drogowym zawiera własną definicję "pojazdu nowego" i nie ma potrzeby do sięgania po przepisy podatkowe dla celów rejestracji pojazdu. Podkreślił, że posiadany przez niego pojazd nie może być uznany za nowy fabrycznie, jeżeli przed jego nabyciem był już użytkowany przez dwa lub trzy podmioty i "przejechał też trochę kilometrów". Za pozbawione argumentacji prawnej uznał też stanowisko organu co do rodzaju zgłoszonego do rejestracji pojazdu jako ciągnika rolniczego, skoro taki stan potwierdzają załączone przez niego do rejestracji dokumenty prywatne i publiczne.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie, modyfikując w części argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, czy mamy do czynienia z pojazdem nowym w rozumieniu art. 2 pkt 62 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że skarga jest uzasadniona.

Sąd I instancji wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżący spełnił obowiązki, których wypełnienie stanowi podstawę rejestracji pojazdu, w szczególności czy przedłożył wymagane prawem dokumenty, które określa art. 72 ust. 1 ustawy, m.in.: świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane (pkt 3 ust. 1 art. 72).

W ocenie Sądu I instancji, poza sporem pozostaje, że skarżący wraz z wnioskiem o rejestrację ciągnika – marki CAN-AM rok produkcji 2013, nie przedłożył dopuszczenia jednostkowego pojazdu, natomiast organ I instancji stwierdził, że brak tego dokumentu skutkuje odmową rejestracji pojazdu.

Sąd I instancji przytaczając treść art. 70zn ustawy podał, że dopuszczenie jednostkowe jest wymagane w przypadku pojazdu nowego. Uzyskanie takiego dopuszczenia następuje po przeprowadzeniu badań, o których mowa w art. 70zq tej ustawy potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych oraz równoważności zastosowanych wymagań alternatywnych dla danego pojazdu. Wskazał, że organy nie ustaliły, czy objęty wnioskiem o rejestrację pojazd jest pojazdem nowym, co uzasadniałoby żądanie od wnioskodawcy dokumentu dopuszczenia jednostkowego pojazdu. Przyjęcie przez Starostę Kieleckiego, że zgłoszony do rejestracji pojazd wymaga uzyskania dopuszczenia jednostkowego prowadzi do wniosku, że niewyjaśniono rozbieżności pomiędzy świadectwem pochodzenia pojazdu, zgodnie z którym wszystkie przeniesienia własności pojazdu dotyczą pojazdu nowego, natomiast dokument europejskiej odprawy celnej i faktura sprzedaży pojazdu określają przedmiot jako używany. Wprawdzie organ II instancji zauważył powyższą wadliwość, jednakże błędnie odesłał organ I instancji w granicach ustalania stanu faktycznego do innych przepisów, niż przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustawa ta w art. 2 pkt 62 definiuje pojęcie pojazdu nowego jako pojazdu fabrycznie nowego, który nie był zarejestrowany i nie zawiera odesłania do definicji zawartych w innych ustawach. Z tego względu za bezpodstawne i uzasadniające uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd I instancji uznał wytyczne tego organu zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazujące na konieczność ustaleń, czy zgłoszony do rejestracji pojazd jest "nowym środkiem transportu" w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu I instancji trafne jest natomiast stanowisko organu II instancji zawierające wskazania co do ustalenia rodzaju pojazdu, wobec rozbieżności w dokumentach producenta, dokumentach obrotu poza granicami Polski i dokumentu europejskiej odprawy celnej, z których wynika, że mamy do czynienia z "czterokołowym terenowym pojazdem", quadem, a zaświadczeniem diagnosty po przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu potwierdzającym, że jest to ciągnik rolniczy.

Sąd I instancji zacytował treść art. 2 pkt 42b i art. 2 pkt 42c ustawy Prawo o ruchu drogowym, w których zdefiniowano pojęcie quad i ciągnik rolniczy. Podkreślił, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy quadem, a ciągnikiem rolniczym. W tych okolicznościach zarzut skarżącego, że z dokumentów prywatnych i publicznych jakie posiada wynika, że przedmiotowy pojazd jest ciągnikiem rolniczym, nie polega na prawdzie.

Sąd I instancji wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie, organ I instancji powinien wskazać, jakie dokumenty i na jakiej podstawie skarżący ma obowiązek przedłożyć, dokonać oceny dostarczonej dokumentacji w zakresie przeprowadzenia niezbędnych badań, sprawdzić kompletność danych i informacji zawartych w dokumentach oraz dokonać ich weryfikacji, a następnie dać wyraz swemu stanowisku w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach zaskarżyło powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości.

Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., w związku z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), polegającą na braku dokonania przez Sąd I instancji oceny wpływu stwierdzonego naruszenia, podczas gdy zgodnie z powołanym wyżej przepisem uchylenie kontrolowanej decyzji Kolegium mogło mieć miejsce jedynie w sytuacji naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, kontrolowana decyzja SKO w Kielcach, została wydana z naruszeniem przepisu prawa materialnego (art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług), co mogło w ocenie Sądu I instancji mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., chociaż jednocześnie Sąd uchylił decyzję organu I instancji, tak jak to uczyniło SKO w Kielcach.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, takie rozstrzygnięcie Sądu I instancji budzi poważne wątpliwości, tym bardziej, że nie znajdują ono wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skoro bowiem w pkt I zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uchylił także decyzję organu I instancji, tak jak to uczynił organ II instancji zaskarżoną decyzją, rodzi się uzasadnione pytanie, dlaczego została uchylona również zaskarżona decyzja.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby były podstawy do takiego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., skoro Sąd I instancji nie zgadza się jedynie z jednym argumentem organu zawartym w zaskarżonej decyzji. W takim przypadku, należało oddalić skargę, wskazując w uzasadnieniu wyroku na kwestie, w których Sąd I instancji nie podziela stanowiska organu II instancji, co na podstawie art. 153 P.p.s.a. wiązałoby organy w dalszym postępowaniu.

W treści zastosowanego przez Sąd I instancji, jako podstawa uchylenia decyzji organów, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez pojęcie naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że chodzi o naruszenie nie tylko norm z zakresu prawa administracyjnego materialnego, ale i z zakresu innych dziedzin prawa, które organ administracyjny powinien był zastosować przy wydaniu orzeczenia. Naruszenie prawa materialnego może mieć dwojaką postać. Po pierwsze, może polegać na błędnej wykładni prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracyjny błędnie przyjął, że określony przepis prawny obowiązuje lub nie obowiązuje w danej sprawie, albo niewłaściwie zinterpretowano treść lub znaczenie tego przepisu. W konsekwencji wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie. Po drugie, naruszenie prawa może polegać na niewłaściwym zastosowaniu prawa. Ma to miejsce w przypadku, gdy organ administracyjny prawidłowo ustalił treść normy prawnej, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Uchylenie orzeczenia z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje jednakże istotnych ograniczeń, gdyż może nastąpić tylko wówczas, jeżeli to naruszenie "miało wpływ na wynik sprawy", a zatem wówczas, gdy w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji byłaby inna. Musi zatem zostać wykazany związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w orzeczeniu stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego, a naruszeniem norm prawa materialnego.

W ocenie skarżącego kasacyjnie tych rozważań i ocen Sądu I instancji brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarżący kasacyjnie powołał treść art. 2 pkt 62 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 2 pkt 10 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w których zdefiniowano pojęcie pojazd fabrycznie nowy, nowy środek transportu.

W ocenie skarżącego kasacyjnie pomimo, że powołane wyżej przepisy ustalają odmienne definicje "nowego pojazdu", to z punku widzenia przedmiotowego postępowania nie ma to istotnego znaczenia. Na podstawie bowiem dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności ze świadectwa pochodzenia pojazdu można ustalić, że pierwsze przeniesienie własności miało miejsce 10 listopada 2012 r., tak więc pojazd CAN-AM musiał być wyprodukowany przed tą datą. Z tego świadectwa wynika również, że pojazd nie był nigdy rejestrowany. Powyższy stan użytkowania dotyczy także pozostałych dwóch aktów przeniesienia własności na terytorium USA. Natomiast diagnosta w swoim zaświadczeniu wskazał datę pierwszej rejestracji za granicą 1 stycznia 2013 r., jak również podał nr rejestracyjny badanego pojazdu – [...] i wskazał jako rodzaj pojazdu - ciągnik rolniczy. Ponadto z oświadczenia Sławomira Łacha zawartego w skardze wynika, iż pojazd był użytkowany.

Z powołanych wyżej dowodów jednoznacznie wynika, iż pojazd był przedmiotem obrotu i to kilkukrotnie oraz, że był użytkowany, co wyklucza uznanie go za pojazd nowy bez względu na to, która z definicji będzie miała zastosowanie.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, w świetle powyższego należy uznać za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.: Dz. U. 2011 r. Nr 177, poz. 1054), gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby ww. przepis prawa materialnego został naruszony w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

W podstawie skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., w związku z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), polegające na braku dokonania przez Sąd I instancji oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), przez nowy środek transportu rozumie się "przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; (...)."

Trafnie zauważa w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, że w treści zastosowanego przez Sąd I instancji, jako podstawa uchylenia decyzji organów, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez pojęcie naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że chodzi o naruszenie nie tylko norm z zakresu prawa administracyjnego materialnego, ale także z zakresu innych dziedzin prawa, które organ administracyjny powinien był zastosować przy wydaniu orzeczenia.

Naruszenie prawa materialnego może mieć postać błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Z sytuacją błędnej wykładni prawa mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracyjny błędnie przyjął, że określony przepis prawny obowiązuje lub nie obowiązuje w danej sprawie, albo niewłaściwie zinterpretował treść lub znaczenie tego przepisu. W konsekwencji wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie. Niewłaściwe zastosowanie prawa ma natomiast miejsce w przypadku, gdy organ administracyjny prawidłowo ustalił treść normy prawnej, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Uchylenie orzeczenia z powodu naruszenia prawa materialnego może nastąpić wówczas, jeżeli naruszenie to "miało wpływ na wynik sprawy", co w sposób jednoznaczny wynika z powołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Wykazania zatem wymaga istnienie związku przyczynowego między treścią ukształtowanego w orzeczeniu stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego, a naruszeniem norm prawa materialnego.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że podstawą jego wydania było naruszenie przez organ odwoławczy przepisu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez jego błędne zastosowanie w sprawie. Sąd I instancji wskazał, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) zawiera własną definicję pojazdu nowego w art. 2 pkt 62. Zgodnie z owym przepisem prawa, nowy pojazd, to pojazd fabrycznie nowy, który nie był zarejestrowany. Sąd I instancji wskazał, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie zawiera odesłania do definicji zwartych w innych ustawach. Z tego względu za bezpodstawne i uzasadniające uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd I instancji uznał wytyczne tego organu zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazujące na konieczność ustaleń, czy zgłoszony do rejestracji pojazd jest "nowym środkiem transportu" w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W końcowej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że udzielając błędnych wytycznych w zakresie interpretacji pojazdu nowego, Kolegium naruszyło przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego należy przyjąć, że orzekając w sprawie, Sąd I instancji w sposób dostateczny wykazał, że naruszenie w sprawie wskazanego przepisu prawa materialnego - art. 2 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało wydanie wyroku kwestionowanej treści.

Nie może odnieść zamierzonego skutku sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut braku rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczących naruszenia prawa materialnego, bez postawienia przez skarżącego w tym względzie stosownego zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji właściwego przepisu postępowania.

Skoro zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieusprawiedliwiony, skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.