Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SO/Ol 22/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek w Rep. SO
Powołane przepisy: article: art. 193 ust. 1,  art. 217 ust. 2, art. 218, art. 220 .
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 3 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 okt 1, art. 64 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.Z. o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w O. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

A.Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w O. grzywny, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.)

w maksymalnej wysokości. Zarzucił, że organ administracji przekazał Sądowi skargę na decyzję z dnia 7 czerwca 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania nagrody uznaniowej przyznawanej funkcjonariuszom Służby Więziennej w grudniu 2006 r., wraz niekompletnymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Spowodowało to konieczność zawieszenia postępowania sądowego i wezwania organu do dostarczenia kompletnych akt administracyjnych sprawy o sygn. akt II SA/Ol 661/10.

W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jego oddalenie. Organ wywiódł, że akta sprawy oraz odpowiedź na skargę, złożoną

30 czerwca 2010 r., przekazał niezwłocznie, gdyż uczynił to dnia 9 lipca 2010 r. Organ wyjaśnił również, że Sąd nie zawieszał postępowania, lecz odroczył rozprawę. Okoliczność ta nie uzasadnia wymierzenia grzywny w trybie art. 55 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Przede wszystkim należy wskazać, iż sądy administracyjne zostały powołane

do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych, określona przepisami art. 3 § 2 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w tych przepisach akty administracyjne, czynności

z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także bezczynność organów w przypadkach określonych

w ustawie. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione we wskazanych wyżej przepisach.

Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę

i stosują środki określone w tych przepisach.

W związku z wejściem w życie z dniem 13 sierpnia 2010 r. ustawy z dnia

9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) należało rozważyć, czy przedmiotowa skarga podlega kognicji sądu administracyjnego. Postępowanie przed sądami administracyjnymi toczy się bowiem zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania.

Powołana wyżej ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w sposób odmienny od dotychczasowego uregulowała zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. Z przepisów Rozdziału 20 tej ustawy, określających zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego, wynika, że nie wszystkie sprawy podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo że dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy

w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.

Jak wynika z art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie

i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej. Jednakże w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w konsekwencji również odmienny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego

(art. 218 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy). Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy). Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i ust. 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Skarżący wniósł o ukaranie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej

w O. grzywną za przekazanie Sądowi niekompletnych akt sprawy ze skargi na decyzję tego organu administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania nagrody uznaniowej przyznawanej funkcjonariuszom Służby Więziennej w grudniu 2006 r. Stosownie do art. 193 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, nagrody roczne i uznaniowe są świadczeniami pieniężnymi, które przysługują funkcjonariuszowi. Niewątpliwie są to sprawy ze stosunku służbowego, jednakże nie zostały wymienione w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W obowiązującym stanie prawnym sprawa dotycząca nagrody uznaniowej nie jest zatem rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skoro w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest ukaranie grzywną

w sprawie nie mieszczącej się w zakresie ustalonym w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, to nie może ona zostać poddana kontroli sądowo administracyjnej, gdyż nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.