Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 944/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ze skargi W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 sierpnia 2016 r. przedsiębiorca W. J., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu.

Na podstawie zarządzenia z dnia 7 października 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłanie odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Wezwano także do wykazania, że osoba pełnomocnika należy do kręgu podmiotów ustawowo wskazanych jako pełnomocnicy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do wykonania wezwania zakreślono termin 7 dni od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie.

Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 października 2016 r. Dnia następnego na adres Sądu nadano pismo procesowe z dnia 19 października 2016 r. wraz z załącznikami w postaci pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego do reprezentacji w sprawie swojemu pracownikowi, który złożył w jego imieniu skargę, a także bankowe dowody wpłaty opłaty skarbowej oraz sądowej. W ustawowym terminie do Sądu nie wpłynął jednak wymagany odpis skargi ani pismo, w którym podano by wartość przedmiotu zaskarżenia.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił tę skargę. Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 listopada 2016 r. W dniu

26 listopada 2016 r. (data nadania na poczcie) pełnomocnik skarżącego złożyła zażalenie na w/w postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych powołanej na wstępie skargi. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie to oddalił. Dało to podstawę do nadania dalszego biegu powyższemu wnioskowi. W jego uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego powołała się na fakt odbioru w dniu 18 października 2016 r. wezwań o uzupełnienie braków formalnych skarg w sprawach o sygn. akt II SA/Gl 942/16 i II SA/Gl 943/16 w postaci pełnomocnictw i wpisu sądowego w kwocie po

100 zł. Wskazała, że sprawy te są analogiczne jak niniejsza wobec tego zarówno w tych sprawach, jak i w obecnie rozpatrywanej nadesłała pełnomocnictwo procesowe oraz uiściła wpis w kwocie 100 zł. Pełnomocnik zwróciła uwagę, że nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem i błędnie odczytała zapisy zawarte w wezwaniu w niniejszej sprawie, traktując wezwania we wszystkich z wymienionych przez nią spraw jako jednakowe. Zaznaczyła, że odmowa przywrócenia terminu zamknie skarżącemu drogę sądową w sprawie.

W dniu 19 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego uzupełniła wskazane na wstępie braki formalne skargi.

Ustosunkowując się do wniosku uczestnik postępowania wniósł o odmowę jego uwzględnienia, podnosząc, że przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu może być jedynie przeszkoda, której strona nie mogą usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przeczy temu jakikolwiek stopień zawinienia strony, a nawet lekkie niedbalstwo. Zdaniem uczestnika pełnomocnik skarżącego nie dochowała należytej staranności, gdyż skierowane do niej wezwanie sądowe było jasne i czytelne. Nie wskazała natomiast żadnych obiektywnych, niezależnych od jej woli okoliczności. Odnosząc się do kwestii braku profesjonalizmu pełnomocnika skarżącego, uczestnik zwrócił uwagę, że treść zażalenia sporządzonego przez tego pełnomocnika świadczy, że jest to osoba zorientowana w procedurze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa, pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa).

Należy również wyjaśnić, że wniosek o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony tego pełnomocnika. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu.

Jak słusznie zauważył uczestnik postępowania powyższe kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, dla których skuteczności określony jest ustawowy termin. Brak winy oznacza więc, że strona nawet przy dołożeniu jak najwyższych starań nie była w stanie zapobiec jego uchybieniu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że zgłoszony wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 21 listopada 2016 r., tj. w dacie w której pełnomocnik skarżącego odebrała odpis postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi,

z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Ponadto, pełnomocnik dokonała uchybionych czynności, czyli wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia i nadesłała wymagany odpis skargi.

Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla których zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Tymczasem

w rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że powyższa przesłanka nie została spełniona. Wnioskodawca nie przeczy, że w dniu 19 października 2016 r. odebrał przesyłkę sądową oznaczoną sygnaturą akt niniejszej sprawy, w której znajdowało się wezwanie sądowe z dnia 13 października 2016 r. Jak wynika z kopii tego wezwania, znajdującej się w aktach sądowych sprawy (k. nr 9) wezwanie to

w sposób jednoznaczny wskazuje, jakiej dotyczy sprawy (oznaczono datę i numer zaskarżonego postanowienia, organ który je wydał, a także osobę skarżącego) oraz czytelnie podano, jakie braki formalne i w jakim terminie należy uzupełnić. Wezwanie wymienia w pkt a), b) i c) poszczególne braki wraz ze szczegółowym opisem, w jaki sposób wskazany w danym punkcie brak powinien być uzupełniony. Jego treść nie może zatem powodować żadnych wątpliwości interpretacyjnych nawet dla osoby nie będącej profesjonalnym pełnomocnikiem. Nie można wobec tego uznać, że pełnomocnik skarżącego, z przyczyn przez nią niezawinionych, błędnie odczytała zapisy tego wezwania. Owszem, mogła ona domniemywać, że wezwanie to jest analogiczne w swej treści jak te, które zostały do niej wystosowane w sprawach o sygn. akt II SA/Gl 942/16 i II SA/Gl 943/16, lecz jedynie w sytuacji w której nie zapoznałaby się z treścią przedmiotowego wezwania. To wezwanie, jak już wskazano powyższej, zostało bowiem zredagowane w sposób nienasuwający jakichkolwiek wątpliwości w zakresie jego treści. W takiej sytuacji przyjęcie przez pełnomocnika skarżącego analogii odnośnie treści wszystkich otrzymanych przez nią wezwań sądowych oznacza niedbalstwo. Nie można wobec tego mówić o braku winy pełnomocnika skarżącego w niedochowaniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. A tylko ta przesłanka może stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Słusznie wobec tego podnosi uczestnik, że pełnomocnik skarżącego nie wskazała obiektywnych okoliczności niezawinionych przez nią, które wpłynęły na uchybienie terminowi do dokonania wymaganych czynności procesowych. Wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zatem odnieść skutku wobec braku uprawdopodobnienia, aby niedopełnienie czynności wynikło z braku winy pełnomocnika skarżącego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, Sąd orzekł jak

w sentencji postanowienia.