Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 160/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zabezpieczenia pobranego na poczet należności podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207 i 233 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.) oraz art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą zwrotu pobranego zabezpieczenia na poczet mogących powstać należności podatkowych w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, na które zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe, wydaną na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego oraz art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 189 ust. 1 oraz 190 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 92.302.1 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.UE.L.96.56.1 ze zm.), w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy orzekając w części uchylonej podstawy prawnej wskazał, że właściwymi w sprawie przepisami prawa są art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z art. 73 § 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) oraz art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 189 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19.10.1992r. ze zm. opublikowana w Dz.Urz.UE L 236 z 23.09.2003r.) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.UE.L.96.56.1 ze zm.),

Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny:

Na podstawie zgłoszeń celnych SAD nr [...] z dnia [...], [...] z dnia [...] i [...] z [...] Spółka A zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towary w postaci obuwia. Firma A uiściła należne cło i podatek od towarów i usług ( VAT) od zaimportowanego obuwia.

Na mocy rozporządzenia Komisji(WE) nr 553/2006 z dnia 23 marca 2006 r. (Dz.Urz. WE L 98 z 6.4.2006) część obuwia zostało obłożone tymczasowym cłem antydumpingowym.

Należności celne oraz podatek VAT od towarów objętych tymczasowym cłem antydumpingowym zostały zabezpieczone na łączną kwotę 29.731,30 zł, w której 5.361 zł stanowiła wartość podatku VAT.

W dniu 28 lipca 2006 r. Spółka A wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z wnioskiem w sprawie zwrotu pobranego zabezpieczenia na poczet mogących powstać należności podatkowych, w łącznej kwocie 5,361,00 zł.

We wniosku tym Spółka wskazała, iż tymczasowe cło antydumpingowe na przewóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu zostało pobrane, ale jego wartość nie została doliczona do podstawy opodatkowania. Urząd pobrał jednak zabezpieczenie w wysokości równej podatkowi VAT, który by został pobrany w przypadku gdyby podstawa opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu została powiększona o tymczasowe cło antydumpingowe na podstawie art. 189 w zw. z art. 190 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). W ocenie Spółki analiza art. 189 i art. 190 ust. 2 WKC nie daje podstaw do pobrania zabezpieczenia należności podatkowych. Spółka podniosła, iż na podstawie art. 189 WKC do pobrania takiego zabezpieczenia wymagane jest istnienie przepisu prawa celnego z którego wynika, iż zabezpieczenie powinno być pobrane. Z kolei art. 190 ust. 2 WKC odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której pobranie zabezpieczenia jest na podstawie przepisów prawa celnego fakultatywne. Ponadto przepis ten określa sytuacje, w których można żądać zabezpieczenia, a w zaistniałej w przedmiotowej sprawie sytuacji żadna z tych przesłanek nie została spełniona tj. brak jest przepisów z których wynikałby obowiązek złożenia zabezpieczenia, jak też nie można przyjąć, że istnieje ryzyko, iż powstały lub mogący powstać dług celny może nie zostać uiszczony w terminie, bowiem kwota wynikająca z długu celnego została już uregulowana. Wnioskodawczyni podniosła także, iż zabezpieczenie może być pobrane jedynie w celu zabezpieczenia kwoty wynikającej z długu celnego czyli, jak to wynika z art. 4 WKC nałożonego na osobę obowiązku uiszczenia należności celnych przywozowych (pkt. 10 tego artykułu – cła i opłaty o równoważnym skutku należne przy przywozie towarów oraz rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych) lub wywozowych, które to pojęcie stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi. Spółka podkreśliła, iż podatek VAT z tytułu importu jako niestanowiący kwoty długu celnego nie może być zabezpieczony na podstawie WKC i dlatego wskazane zabezpieczenie zostało dokonane bez podstawy prawnej i kwota pobrana tytułem zabezpieczenia należności podatkowych powinna być zwrócona.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] dokonał odmowy zwrotu pobranego zabezpieczenia w łącznej kwocie 5.361 zł na poczet mogących powstać należności podatkowych w podatku VAT z tytułu importu towarów, na które zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe. W jego uzasadnieniu wskazał, iż Spółka K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary w postaci obuwia, na które zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe (niektóre rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu). W przypadkach, w których przedmiotem odprawy było obuwie objęte cłem antydumpingowym, w zgłoszeniach wyliczono dodatkowo należności z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego. Tymczasowe cło antydumpingowe zostało zabezpieczone na wskazanych zabezpieczeniach. Zabezpieczenia złożone przez Spółkę objęły także podatek VAT z tytułu importu wskazanych towarów, który będzie należny w sytuacji, gdy na wskazane towary zostanie nałożone ostateczne cło antydumpingowe. Każde ze wskazanych zabezpieczeń majątkowych obliczone zostało na kwotę stanowiącą sumę wyliczonego cła antydumpingowego w danej sprawie oraz podatku VAT w wysokości stanowiącej 22 % kwoty tymczasowego cła antydumpingowego.

Organ wyjaśnił, iż przedmiotowe należności zostały zabezpieczone na podstawie przepisów WKC, bowiem przepis art. 189 ust. 1 tego Kodeksu stanowi, że jeżeli zgodnie z ustawodawstwem celnym organy celne zażądają złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego, dłużnik lub osoba mogąca się nim stać jest zobowiązana do złożenia tego zabezpieczenia. Również art. 190 ust. 1 WKC stanowi, iż w przypadku gdy ustawodawstwo celne określa, że złożenie zabezpieczenia nie jest obowiązkowe, organy celne mogą zażądać złożenia zabezpieczenia, jeżeli stwierdzą iż powstały lub mogący powstać dług celny może nie zostać uiszczony w terminie. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, złożenia zabezpieczenia można żądać z chwilą zastosowania przepisów, które przewidują możliwość złożenia takiego zabezpieczenia lub w każdym innym późniejszym czasie, gdy organy celne stwierdzą, że powstały lub mogący powstać dług celny może nie zostać uiszczony w terminie.

Naczelnik Urzędu II Celnego podniósł, iż obowiązek zabezpieczenia cła tymczasowego wynika z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, które w art. 7 stanowi, iż cła tymczasowe zabezpieczone są gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu we Wspólnocie może zostać uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji. Podstawą zabezpieczenia należności podatkowych w podatku VAT z tytułu importu towarów, na które zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe są przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 33 ust. 7 powołanej ustawy organ celny zabezpiecza kwotę podatku, jeżeli podatek ten nie został uiszczony, w przypadkach i trybie stosowanym przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Wnosząc o jej uchylenie, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:

- art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sytuacji,

- art. 189 WKC w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 384/96 poprzez wskazanie go jako podstawy zabezpieczenia należności podatkowych.

W uzasadnieniu odwołania Spółka A przytaczając ponownie argumenty zawarte we wniosku z dnia 28 lipca 2006 r. dodała, iż w swej decyzji organ odmówił zwrotu pobranego zabezpieczenia na poczet mogących powstać należności podatkowych w podatku VAT, wskazując jako podstawę zabezpieczenia art. 33 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stosując jednocześnie innych ustępów tego przepisu. Zgodnie zaś z ust. 1 tego artykułu podatnicy dokonujący importu są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Natomiast, jeśli organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku VAT została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych (ust. 2), co w przedmiotowej sytuacji nie miało miejsca, bowiem organ celny nie kwestionował kwoty podatku VAT wynikającej ze zgłoszeń celnych. Strona podkreśliła, iż z przepisu tego wynika, iż do momentu określenia nowej wartości podatku VAT w drodze decyzji, brak jest podstaw prawnych do jej żądania czy też jej zabezpieczenia. Spółka wskazała także, iż ust. 4 tego artykułu stanowi, że podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia kwoty obliczonego podatku. Natomiast powołany przez organ ust. 7 art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy podatek ten nie został uiszczony.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. po zapoznaniu się z materiałem zgromadzony w sprawie i po analizie obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie zważył, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji powinien być art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego oraz art. 33 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 189 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96.

W ocenie organu odwoławczego pobranie zabezpieczenia było zasadne.

Organ podniósł, iż w świetle art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji.

Zatem tymczasowe cło antydumpingowe nie jest pobierane bezpośrednio, lecz przybiera formę zabezpieczenia płatności.

Organ II instancji podzielił zarzut strony, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie powinien mieć zastosowania przepis art. 190 WKC.

Jednocześnie organ zauważył, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ I instancji powinien wskazać konkretny przepis tj. art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, a nie tylko ten akt.

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutu strony co do braku podstaw prawnych zabezpieczenia należności podatkowych w podatku od towaru i usług od towarów, co do których obowiązuje tymczasowe cło antydumpingowe.

Organ wskazał, iż obowiązek zabezpieczenia ceł tymczasowych nałożonych na przedmiotowe obuwie wynikał z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96.

Również z przepisu art. 33 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że naczelnik urzędu celnego jest obowiązany do poboru podatku należnego z tytułu importu towarów, a z kolei ust. 7 tego przepisu stanowi, że organ celny zabezpiecza kwotę podatku jeżeli podatek ten nie został uiszczony w przypadkach i trybie stosowanym przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych.

W świetle powyższego organ uznał, iż skoro z przepisów celnych tj. art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 wynikał obowiązek zabezpieczenia należności celnych na organie celnym ciążył obowiązek pobrania zabezpieczenia również należności podatkowych.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż w dniu 7 października 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U.UE.L.06.275.1). Zgodnie z art. 2 tego Rozporządzenia kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 553/2006 są ostatecznie pobierane. Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczne cło zostają zwolnione.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o jej uchylenie i zwrot kwoty zabezpieczenia, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:

- art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sytuacji,

- art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady EWG (WE) nr 384/96,

- art. 189 WKC w zw. z rozporządzeniem Rady (WE) nr 384/96 poprzez wskazanie go jako podstawy zabezpieczenia

Oprócz argumentów dotyczących interpretacji art. 189 WKC podnoszonych przez Spółkę zarówno we wniosku jak i w odwołaniu skarżąca dodatkowo wskazała, że przepis art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady EWG (WE) nr 384/96, w świetle którego "Cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu we Wspólnocie może zostać uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji", wyraźnie określa formę w jakiej ewentualne zabezpieczenie powinno być zastosowane. Z treści tego przepisu wynika, że jedyną dopuszczalną formą jest forma gwarancji. Skarżąca wskazała, iż instytucja gwarancji (poręczenia) została uregulowana w art. 195 WKC. Zgodnie z nim gwarant zobowiązuje się na piśmie do zapłacenia solidarnie z dłużnikiem kwoty długu celnego, którego zapłacenie staje się wymagalne. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w którym Spółka uiściła kwotę wynikającą z cła tymczasowego oraz podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w formie gotówki należało przyjąć, że przedmiotowe sumy uiszczone są z tytułu zapłaty należności, a nie z tytułu zabezpieczenia które w formie gotówkowej nie mogło zostać pobrane. W opinii strony to do decyzji importera powinno zostać pozostawione czy przedmiotowe kwoty chce zabezpieczyć za pomocą gwarancji, czy też zamierza je uregulować w formie gotówki.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż Naczelnik Urzędu Celnego powołał art. 33 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stosując jednocześnie innych ustępów tego przepisu, a zgodnie z ustępem 1 – podatnicy dokonujący importu są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Natomiast, jeżeli organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek. Kwotę tą może określić w decyzji dotyczącej należności celnych (ust. 2). W przedmiotowej sytuacji nie miało to jednak miejsca, gdyż organ celny nie kwestionował kwoty podatku VAT wynikającej ze zgłoszeń celnych. W związku z tym do momentu określenia w drodze decyzji nowej wartości podatku VAT, brak jest podstaw prawnych do jej żądania, czy też jej zabezpieczania. Strona podniosła również, iż zgodnie z ustępem 4 tego artykułu – podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia kwoty obliczonego podatku. Spółka wskazała także, iż powołany przez organ ustęp 7 art. 33 ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy podatek ten nie został uiszczony.

Spółka A zarzuciła także organowi, iż wbrew jego twierdzeniom podatek VAT nie został zabezpieczony w tym samym trybie, co kwota cła, gdyż kwota cła tymczasowego została ujęta w dokumencie SAD, a zabezpieczona kwota podatku nie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż art. 189 WKC nie stanowi o obligatoryjności, czy też fakultatywności żądania zabezpieczenia, a jedynie określa obowiązki podmiotu, w przypadku, gdy organ celny zażąda złożenia zabezpieczenia. Nie jest też trafny zarzut dotyczący niewłaściwej formy zabezpieczenia, bowiem art. 193 WKC wskazuje dwie formy, w jakich może zostać złożone zabezpieczenie tj. w formie depozytu w gotówce lub w formie poręczenia. Zgodnie zaś z art. 196 WKC osoba zobowiązana do złożenia zabezpieczenia może sobie wybrać formę zabezpieczenia spośród form przewidzianych w art. 193 WKC. Organ nadmienił, iż z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji wskazywał skarżącej formę zabezpieczenia. Jedynie po złożeniu zabezpieczenia w formie gotówkowej, uznał iż powyższe zabezpieczenie jest wystarczającą gwarancją, aby zwolnić przedmiotowy towar do obrotu. Organ wyjaśnił również, iż w tłumaczeniach unijnych tekstów prawnych pojęcia "gwarancja" i "zabezpieczenie" używane są zamiennie. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż cła tymczasowe antydumpingowe nałożone na przedmiotowe obuwie podlegały zabezpieczeniu a nie zapłacie w trybie art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 384/96, a skoro organ zażądał zabezpieczenia cła tymczasowego nałożonego na importowane obuwie, to na organie celnym ciążył obowiązek dokonania zabezpieczenia również należności podatkowych. Dyrektor podniósł również, iż w przedmiotowej sprawie nie będą miały zastosowania art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96 i art. 33 ust. 2 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług powołane przez skarżącą. Przepisy te będą mogły mieć zastosowanie przy rozliczeniu cła tymczasowego, w sytuacji, gdy będzie znane ostateczne cło antydumpingowe.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej o braku możliwości wykazania kwoty zabezpieczonego podatku VAT w zgłoszeniu celnym SAD organ odwoławczy wyjaśnił, iż aktualnie elektroniczny system [...], w którym rejestrowane są zgłoszenia celne nie przewiduje możliwości ujęcia tej kwoty w dokumencie SAD. W tym systemie zarówno organy celne jak i strony są tylko użytkownikami. Brak jednak technicznej możliwości zapisu zabezpieczonej kwoty podatku VAT w dokumencie SAD nie dowodzi, że tego podatku nie można zabezpieczyć w tym samym trybie, co kwotę cła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Przedmiotem importu w niniejszej sprawie były chińskie buty, na które na podstawie Rozporządzenia Komisji WE nr 553/2006 z dnia 23 marca 2006r. (Dz.U.UE.L.06.98.3) zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe. Kwota tego cła jak również podatku VAT od wyliczonego tymczasowego cła antydumpingowego została zabezpieczona w formie depozytu w gotówce. Kwestią sporną między stronami jest prawna możliwość zabezpieczenia należności podatkowych, co jednoznacznie potwierdziła skarżąca na rozprawie w dniu 24 maja 2007r.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia były przepisy art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 189 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19.10.1992r. ze zm. opublikowana w Dz.Urz.UE L 236 z 23.09.2003r.), dalej WKC oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.UE.L.96.56.1 ze zm.).

W świetle art. 189 ust. 1 WKC jeżeli zgodnie z przepisami prawa celnego organy celne zażądają złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego, dłużnik lub osoba mogąca się nim stać jest zobowiązana do złożenia takiego zabezpieczenia.

Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu we Wspólnocie może zostać uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji.

Jak natomiast wynika z normy art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - organ celny zabezpiecza kwotę podatku, jeżeli podatek ten nie został uiszczony, w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczeniu należności celnych na podstawie przepisów celnych.

Analizując powyższe regulacje prawne na tle stanu faktycznego niespornego w sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie organów celnych błędnej interpretacji wskazanych i zastosowanych przepisów prawa, co prowadzi do wniosku, że organy celne zasadnie zabezpieczyły kwotę podatku VAT od kwoty tymczasowego cła antydumpingowego.

Należy bowiem podkreślić, że przepisy art. 189 ust. 1 WKC obligują dłużnika lub osobę mogąca się nią stać do złożenia zabezpieczenia w każdym przypadku, gdy organy celne zażądają złożenia takiego zabezpieczenia w celu pokrycia długu celnego, zgodnie z przepisami prawa celnego. W każdym więc przypadku, gdy przepisy prawa celnego uprawniają do żądania złożenia zabezpieczenia w celu pokrycia długu celnego, po stronie organów celnych istnieje uprawnienie zażądania złożenia takiego zabezpieczenia, a po stronie dłużnika lub osoby mogącej się nim stać wykonanie tego zobowiązania. W tym miejscu godzi się zwrócić uwagę, na fakt, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie było obuwie chińskie, na które zgodnie z Rozporządzenia Komisji WE nr 553/2006 z dnia 23 marca 2006r.(Dz.U.UE.L.06.98.3) zostało nałożone tymczasowe cło antydumpingowe. W świetle art. 1 ust. 4 tego Rozporządzenia dopuszczenie produktu, o którym mowa w ust. 1, do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego. Redakcja tego przepisu nie budzi wątpliwości Sądu, że w przypadku sprowadzonego przez stronę obuwia jego dopuszczenie do swobodnego obrotu uzależnione było więc od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego. W tej sytuacji organy celne miały obowiązek zażądania złożenia takiego zabezpieczenia. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy żądanie złożenia zabezpieczenia było fakultatywne i przepis art. 189 ust. 1 WKC nie miał zastosowania.

W przedmiotowej sprawie obowiązek zabezpieczenia należności podatkowych od sprowadzonego obuwia znajduje uzasadnienie w powołanej przez organy celne podstawie prawnej wynikającej z art. 33 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług i jest konsekwencją zabezpieczenia należności celnych.

Skład orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że przepis art. 33 ust. 7 należy interpretować jako samodzielną (niepowiązaną z poprzednimi ustępami tego artykułu) podstawę prawną zabezpieczania należności podatkowych w tych przypadkach, gdy organy celne nie pobierają, a zabezpieczają należności celne. W opinii Sądu świadczy o tym zapis "w przypadkach i trybie stosowanych przy zabezpieczaniu należności celnych na podstawie przepisów prawa" To, że strona złożyła zabezpieczenie w formie depozytu gotówkowego nie jest bowiem jednoznaczne z uiszczeniem podatku, jak to interpretuje strona, twierdząc, że złożenie zabezpieczenia podatku VAT w formie depozytu w gotówce eliminuje możliwość zastosowania art. 33 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Skoro jak wykazano wyżej w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu sprowadzonego obuwia konieczne było złożenia zabezpieczenia w kwocie równoważnej kwocie cła tymczasowego, to konsekwentnie na podstawie art. 33 ust. 7 ustawy fakt ten zobowiązywał organ celny do zabezpieczenia należności podatkowych. Godzi się podnieść, że art. 33 ust. 7 ustawy nie pozostawia organom celnym swobody decydowania o pobraniu zabezpieczenia. Ustawodawca bowiem przewidział obowiązek zabezpieczania należności podatkowych w przypadkach i w trybie pobierania zabezpieczenia należności celnych, dając temu wyraz w stwierdzeniu "organ celny zabezpiecza". W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art.193 WKC zabezpieczenie może zostać złożone w formie depozytu w gotówce lub w formie poręczenia. W świetle zaś art. 196 WKC - osoba zobowiązana do złożenia zabezpieczenia może wybrać formę zabezpieczenia spośród form przewidzianych w art. 193. Jednakże organy celne mogą odmówić przyjęcia proponowanej formy zabezpieczenia jeżeli jest ona niewłaściwa dla prawidłowego działania określonej procedury celnej. Odnosi się to również do proponowanego zabezpieczenia. Organy celne mogą zażądać, aby wybrana forma zabezpieczenia została utrzymana w określonym czasie. Oznacza to, że generalnie wybór formy zabezpieczenia należy do osoby zobowiązanej, a do organów celnych ocena, czy jest to forma właściwa.

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że w dniu 10 lipca 2006r. skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z wnioskami o przyjęcie zabezpieczenia wymaganego w związku z tymczasowym cłem antydumpingowym, w formie depozytu w gotówce (polecenie przelewu), do SAD [...] w wysokości 6.251,00 zł, do SAD [...] w wysokości 3.051,00 zł i do SAD [...] w wysokości 20.429,00 zł. Nie ulega wątpliwości, że powyższe kwoty obejmują zarówno kwotę cła tymczasowego jak i wyliczonego od kwoty cła tymczasowego podatku VAT. Dokument ten jednoznacznie świadczy o tym, jaką skarżąca wybrała i zaproponowała formę zabezpieczenia. Zaproponowana forma zabezpieczenia została oceniona przez organ celny jako właściwa i w związku z tym przyjęta. Z powyższych względów argument skarżącej, że jej żądanie zwrotu zabezpieczenia należności podatkowych uzasadnia przepis art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z którym cła tymczasowe są zabezpieczone gwarancją, a dopuszczenie danych produktów do wolnego obrotu we Wspólnocie może zostać uzależnione od zapewnienia takiej gwarancji nie może zostać uwzględnione. W opinii Sądu wobec brzmienia art. 193 i 196 WKC w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w której wniosek strony zawierający propozycje określonej formy złożenia zabezpieczenia jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości, powoływanie się przez skarżącą, na niewłaściwą formę zabezpieczenia nie uzasadnia naruszenia prawa w stopniu skutkującym uchyleniem decyzji. W tym miejscu należy podnieść, że również na stronie prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie importu towarów ciąży obowiązek znajomości przepisów prawa regulujących powyższe kwestie. Strona, która sama zaproponowała określoną formę złożenia zabezpieczenia, nie może następnie żądać jego zwrotu twierdząc, że przepisy prawa wymagają innej formy. Już tylko na marginesie sprawy należy podnieść, że przepis art. 193 WKC przewiduje dwie formy zabezpieczenia tj, depozyt w gotówce i poręczenie. Dodatkowo należy podkreślić, że argument niewłaściwej formy zabezpieczenia skarżąca podniosła dopiero w skardze do WSA w Łodzi. Tymczasem zasadniczym zarzutem strony w postępowaniu przed organami celnymi w przedmiocie zwrotu pobranego zabezpieczenia należności podatkowych był brak podstawy prawnej do pobrania przedmiotowego zabezpieczenia i na tym aspekcie skupiły się organy celne w uzasadnieniach swoich decyzji.

W opinii Sądu zarzut rozbieżności w postępowaniu organów celnych w zakresie braku odnotowania w dokumencie SAD faktu pobrania zabezpieczenia należności podatkowych nie ma wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zaznaczyć, że dowodem złożenia (pobrania) zabezpieczenia jest dokument w postaci "Potwierdzenia złożenia zabezpieczenia", który strona otrzymuje i którego numer jest wskazany w dokumencie SAD, na podstawie którego dokonuje się zgłoszenia celnego importowanego towaru.

Również argumenty skarżącej przedstawione na rozprawie, że złożenie zabezpieczenia należności podatkowych w gotówce uniemożliwiło skarżącej rozliczenie tego podatku nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego i procesowego.

Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.