Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 515/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku magazynowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. a.bł.


UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku magazynowego.

W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że kwota 50.000,00 zł wraz z odsetkami, stanowi dla skarżącej bardzo istotne obciążenie finansowe i może prowadzić do nieodwracalnych skutków finansowych, szczególnie w odniesieniu do działalności Oddziału Spółki w Ł., jego rentowności i możliwości utrzymania tamże zatrudnienia na dotychczasowym poziomie. Wydatek ww. kwoty może w istotny sposób zachwiać płynnością finansową skarżącej, jak również skutkować koniecznością czasowego ograniczenia kosztów stałych przypisanych od Oddziału Spółki w N..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca wskazała bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że w przypadku wykonania postanowienia nakładającego obowiązek uiszczenia kary za przystąpienie do użytkowania budynku magazynowego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, nastąpi zachwianie jej płynności finansowej, co spowoduje znaczne utrudnienie w bieżącej działalności skarżącej. Jednakże podkreślenie wymaga to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Skoro zatem skarżąca nie podała konkretnych informacji dotyczących wpływu wykonania ww. decyzji na jej sytuację finansową, sąd porównał wysokość wymaganej od skarżącej kwoty do wysokości jej kapitału zakładowego. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 3.932.000,00 zł. Zdaniem sądu dysponowanie tak wysokim kapitałem zakładowym oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jej działalność nie będzie zagrożona nawet po uiszczeniu kary za przystąpienie do użytkowania budynku bez pozwolenia.

W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

a.bł.