Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 346/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 4, 5c i 5d, art. 31, art. 47 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: art. 118 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) w W. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego S. K. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] stycznia 2012 r. o nr od [...] do [...], wystawionych przez wierzyciela – ZUS Inspektorat w D., obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP za okres: od grudzień 2001 r. i styczeń 2002 r. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zajęciami zobowiązany otrzymał dnia [...] stycznia 2012 r. Podstawą wystawienia tytułów wykonawczych była decyzja Dyrektora Oddziału ZUS w W. Inspektorat w D. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], orzekająca o odpowiedzialności S. K. jak Prezesa Zarządu spółki "A" Sp. z o.o. za jej zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP za okres za grudzień 2001 r. i styczeń 2002 r.

W dniu [...] lutego 2012 r. do Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. wpłynął wniosek zobowiązanego dotyczący tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o uchylenie dokonanych w toku postępowania czynności egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z uwagi na brak podstaw odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie tytułów wykonawczych z dnia [...] stycznia 2012 r. o nr od [...] do [...] oraz odmówił uchylenia dokonanych w toku prowadzenia postępowania czynności egzekucyjnych. Na postanowienie, doręczone zobowiązanemu dnia [...] marca 2012 r., wniósł on zażalenie. Zobowiązany wskazał, że tytuły wykonawcze zawierają błędy naruszające ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odniósł się także do przedawnienia zobowiązań, objętych tytułami wykonawczymi od nr od [...] do nr [...] i podtrzymał argumenty, zawarte w zarzutach z dnia [...] lutego 2012 r. i wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

S. K. wniósł na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, gdzie zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydano na niekorzyść skarżącego, chociaż we wszystkich zażaleniach użył tej samej argumentacji, opartej na wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2009 r. (sygn. akt II FSK 333/08). Skarżący wskazał także błędy tytułów wykonawczych, naruszające ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący wniósł więc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i czynności egzekucyjnych dokonanych w toku postępowania. Wniósł także o umorzenie postępowania, prowadzonego przez Dyrektora Oddziału ZUS w W. na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...].

W odpowiedzi na zarzuty skargi organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, przyjęte w postanowieniu organu egzekucyjnego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego w tytułów wykonawczych z dnia [...] stycznia 2012 r. o nr od [...] do [...], obejmujących zaległości za okres [...] i [...].

Organ podkreślił, że postanowieniu to nie rozstrzygało umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP za okres od grudnia 2001 r. do stycznia 2003 r. Odnośnie tych tytułów wykonawczych wydano dwa postanowienia - postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] i postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Skarżący mylił w zażaleniu z dnia [...] marca 2012 r. zakres postępowania i również w skardze z dnia [...] maja 2012 r. powielił ten sam tok myślenia, wnosząc o umorzenie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...]. Wskazał jednak w zażaleniu, że dotyczyło ono postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., które obejmowało tylko tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...]. Zażalenie obejmowało także inne zaległości, za okres grudzień 2001 r. – styczeń 2003 r., których zaskarżone postanowienie nie dotyczyło. Organ podkreślił, że zażalenie nie mogło dotyczyć postanowień w sprawie zarzutów na postępowania egzekucyjne, czyli postanowień z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], gdyż przed dniem złożenia zażalenia nie weszły one jeszcze do obrotu prawnego (doręczono je Skarżącemu dnia [...] kwietnia 2012 r.).

Organ odniósł się do stanowiska skarżącego, że do przedmiotowych należności powinny być stosowane przepisy o trzyletnim terminie przedawnienia zobowiązania. Skarżący stwierdził, że w świetle art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 25, poz. 137, dalej także u.s.u.s.) w brzmieniu obowiązującym w czasie powstania zobowiązań z tytułu składek wobec spółki "A" sp. z o.o., przepis ten odsyłał do odpowiedniego stosowania art. 118 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, dalej także o.p.). Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 118 § 2 o.p. przedawnienie zobowiązania, wynikającego z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, następowało po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została doręczona.

Organ powołał się na uchwałę z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt II UZP 5/08, gdzie Sąd Najwyższy stwierdził, że dziesięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 u.s.u.s. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie innych ustaw) ma zastosowanie do należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., jeżeli do tej daty nie uległy przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. Zgodnie z przepisami art. 24 ust. 4 i ust. 5 u.s.u.s. obowiązującymi w chwili powstawania zaległości, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia - po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych została znowelizowana z dniem 1 stycznia 2003 w ten sposób, że zgodnie z art. 24 ust. 4 oraz ust. 5c tej ustawy, bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego lub jego umorzenia. Postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego uprawomocniło się w dniu [...] września 2006 r., toteż 10 letni bieg przedawnienia, począwszy od dnia [...] września 2006 r. rozpoczął się ponownie.

Podstawą wystawienia tytułów wykonawczych z dnia [...] stycznia 2012 r. o nr od [...] do [...] była decyzja Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Inspektorat w D. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], orzekająca o odpowiedzialności S. K. jako Prezesa Zarządu spółki "A" sp. z o.o. za jej zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP za okres od grudnia 2001 r. do stycznia 2003 r. W kontekście tego organ stwierdził, że w sprawie ma zastosowanie art. 24 ust. 5d u.s.u.s. Artykuł 24 ust. 5d u.s.u.s., który wszedł w życie 1 stycznia 2003 r., wprowadzono ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Organ podkreślił, że przepis ten obowiązywał w dniu [...] marca 2007 r., kiedy wydano decyzję orzekającą o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki. Kwestie przedawnienia należy więc oceniać zgodnie z tym przepisem, zgodnie z którym przedawnienie należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej lub następcy prawnego następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana. Artykuł 31 u.s.u.s. nakazuje wprawdzie do należności z tytułu składek stosować odpowiednio m. in. art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej, przewidujący trzyletni termin przedawnienia zobowiązania wynikającego z już wydanej decyzji o odpowiedzialności osób trzecich. Organ podkreślił jednak, że odpowiednie stosowanie przepisów ma miejsce tylko w sprawach nieuregulowanych inaczej. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych posiada samodzielną regulację terminu przedawnienia obowiązków skarżącego. Stąd nie ma podstaw do korzystania z regulacji innej ustawy. W sprawie nie można więc zastosować art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten miał bowiem zastosowanie tylko do 31 grudnia 2002 r. W rozpatrywanej sprawie organy natomiast prawidłowo zastosowały art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. Organ dodał, że ustawa wprowadzająca z dniem 1 stycznia 2003 r. nowe brzmienie tego przepisu nie zawierała przepisów przejściowych. Wynika z tego, że przedawnienie należności winno być oceniane w oparciu o znowelizowane przepisy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. I SA/Po 705/10). Zgodnie z ogólną zasadą prawa intertemporalnego, w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Zasady przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne mają zastosowanie także do należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne oraz należności z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Organ podkreślił, że art. 31 u.s.u.s. nakazuje stosować do należności z tytułu składek odpowiednio m.in. art. 118 § 1 i 2 o.p. Należy to jednak rozumieć jako powinność stosowania tych przepisów pełnego lub ze zmianami, bądź ich niestosowania w ogóle. Przepisy ordynacji podatkowej mogą być stosowane do należności z tytułu składek, gdy określona kwestia nie jest w ogóle unormowana w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Przyjmuje się, że także przy częściowym uregulowaniu danej instytucji prawnej w ustawie zawierającej odesłanie, możliwe jest uzupełnienie tej regulacji poprzez wykorzystanie elementów normy zawartych w regulacji, do której skierowane jest odesłanie. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych posiada samodzielną regulację terminu przedawnienia obowiązków, jak w wypadku skarżącego, w postaci art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie ma podstaw do korzystania z regulacji w tym zakresie zawartych w innej ustawie. Takie stanowisko ma potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r., (sygn. akt II FSK 8/09). Stwierdzono tam, że "art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązujący od 1 stycznia 2003 r. oraz art. 118 § 2 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej regulują - w odmienny sposób i w odniesieniu do różnych zobowiązań tę samą kwestię; przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu. Inny jest termin przedawnienia (odpowiednio - 5 i 3 lata) oraz początek biegu terminu (koniec roku, w którym decyzja została wydana w odniesieniu do należności z tytułu składek, a przy odpowiedzialności podatkowej, w którym została doręczona). Są to dwie różne regulacje prawne. Stąd też ‘odpowiednie’ stosowanie do należności z tytułu składek art. 118 Ordynacji podatkowej dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie ma odpowiedniej regulacji prawnej w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Wobec powyższego, w zakresie objętym dyspozycją § 2 tego artykułu, odpowiednie zastosowanie będzie miało tylko zdanie drugie (przerwanie biegu przedawnienia). Jeśli chodzi o termin przedawnienia i jego bieg zastosowanie ma art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych".

Organ podkreślił, że pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie (wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2007 r., sygn. II GSK 338/06, wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 października 2007 r., sygn. II GSK 176/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. I SA/Lu 841/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 502/11, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 870/11).

Organ stwierdził, że bieg terminu przedawnienia nieopłaconych składek za miesiące 12/2001 r. i 01/2002 r., objętych tytułami wykonawczymi o nr od [...] do [...] uległ przerwaniu w związku z postępowaniem egzekucyjnym wszczętym w 2002 r. i prowadzonym do dnia ogłoszenia upadłości.

Jeśli idzie o istotne okoliczności rozpatrywanej sprawy, organ stwierdził, że podniesione na początku skargi zarzuty co do decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, nie były przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie dotyczyły w ogóle kwestii przedawnienia obowiązków, objęty tytułami wykonawczymi o nr od [...] do [...]. Dopiero w skardze skarżący powołał zdarzenia, o których wcześniej wspominał, np. zwracanie się do organów ZUS z wnioskami o umorzenie zobowiązań z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP z uwagi ciężką sytuację materialną, zdrowotną, przez co Skarżący nie jest w stanie spłacać ty zobowiązań.

Bez związku z zaskarżonym rozstrzygnięciem pozostają takie okoliczności, jak kwestia podpisu zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygnięcia były bowiem wydane w zakresie upoważnienia, udzielonego pracownikom przez organ.

Odnosząc się do tego, że we wszystkich sprawach skarżący podnosił te same okoliczności, a sprawy załatwiono różnie, organ wyjaśnił, że wbrew opinii skarżącego nie były to tożsame sprawy.

Mając to na uwadze, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sądy administracyjne powołane są do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej p.u.s.a.). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Działając w ramach tych kompetencji Sąd rozpatrujący nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Istotą sprawy jest spór między skarżącym a organem co do terminu przedawnienia zobowiązania będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Skarżący twierdzi, że w tym zakresie obowiązuje termin trzyletni. Powołuje się przy tym na art. 31 u.s.u.s. według stanu prawnego na dzień powstania zobowiązania, który odsyłał do odpowiedniego stosowania art. 118 § 2 o.p. Według tego przepisu termin przedawnienie zobowiązania, którego podstawą jest decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej, wynosił 3 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została doręczona. Skarżący powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r. (sygn. akt II FSK 333/08).

W niniejszej sprawie za zobowiązania z tytułu składek przed przeniesieniem odpowiedzialności na skarżącego ciążyła na spółce "A" sp. z o.o., która była także płatnikiem tych składek. Przedmiotem postępowania są nieopłacone składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP za okres od grudnia 2001 r. do stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s., obowiązującym od 2001 r. do chwili obecnej w niezmienionej treści, płatnik składek będący spółką z o.o., opłaca składki za dany miesiąc, nie później niż do 15 dnia następnego miesiąca.

Termin wymagalności składek, rozumianej jako najwcześniejszy termin, w którym wierzyciel (ZUS) był uprawniony do żądania spełnienia świadczenia, dla składki za grudzień 2001 r. rozpoczął się dnia [...] stycznia 2002 r., a za styczeń 2002 r. rozpoczął się dnia [...] lutego 2002 r. Zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s., obowiązującym w terminie wymagalności powyższych składek aż do dnia [...] grudnia 2002 r., należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Odpowiednio zatem, 5 letni termin przedawnienia składki za grudzień 2001 r. minąłby [...] stycznia 2007 r., natomiast za styczeń 2002 r. minąłby [...] lutego 2007 r.

Ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074) nie zawierała przepisów intertemporalnych. Należało ją zatem stosować od dnia 1 stycznia 2003 r. Ustawa ta nadała nową treść powołanemu art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Wprowadziła mianowicie 10 letni termin przedawnienia. Mocą obowiązującą tego przepisu objęto także należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., jeżeli do tej daty nie uległy przedawnieniu według przepisów dotychczasowych, a w rozpatrywanej sprawie przedmiotowe należności nie uległy przedawnieniu. Taką wykładnię prawa, którą podziela skład orzekający Sądu, przyjęto w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt II UZP 5/08. W tym stanie rzeczy 10 letni termin przedawnienia składki za grudzień 2001 r. minąłby [...] stycznia 2012 r., natomiast za styczeń 2002 r. minąłby [...] lutego 2012 r. Należy jednak wziąć pod uwagę, że powołaną ustawą wprowadzono także z dniem 1 stycznia 2003 r. do art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przepis ust. 5c, według którego bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości, a po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego lub o jego umorzeniu. W rozpatrywanej sprawie postanowienie o ogłoszeniu upadłości spółki "A" sp. z o.o. uprawomocniło się dnia [...] września 2006 r. Oznacza to, że z tą datą został przerwany dotychczasowy bieg terminu przedawnienia i rozpoczął się nowy 10 letni bieg terminu przedawnienia. Przedstawione stanowisko Sądu w zakresie terminów przedawnienia wprowadzonych ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. znajduje potwierdzenie w ustalonym orzecznictwie sądowo administracyjnym (np. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. II GSK 302/10, LEX nr 958299; wyrok NSA wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. II GSK 193/10, LEX nr 958125).

W rozpatrywanej sprawie odpowiedzialność skarżącego jako osoby trzeciej (członka zarządu spółki "A" sp. z o.o.) wynika z decyzji Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Inspektorat w D. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], orzekającej o odpowiedzialności S. K. jako Prezesa Zarządu spółki "A" sp. z o.o. za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP za okres od grudnia 2001 r. do stycznia 2002 r. Decyzja ta dotyczyła należności nieprzedawnionych. Termin przedawnienia odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania wobec ZUS ustawa z dnia z dnia 18 grudnia 2002 r. określiła w art. 24 ust. 5d, przyjmując, że przedawnienie należności z tytułu składek wynikających z decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej lub następcy prawnego następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja została wydana. Jeżeli przyjmuje się, że ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r., która z uwagi na brak przepisów przejściowych znowelizowała z mocą od 1 stycznia dotychczas obowiązujące przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz wprowadziła z tą samą datą nowe przepisy do tej ustawy, należy przyjąć, że obejmowało to także ust. 5d dodany do art. 24. Według Sądu, z uwagi na to, że ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych na mocy powołanej ustawy nowelizacyjnej z dnia z dnia 18 grudnia 2002 r., która jest regulacją szczególną w tej materii, reguluje w art. 24 ust. 5d odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania wobec ZUS, nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie po 1 stycznia 2003 r. art. 21 ustawy z dnia z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz.1387), która także weszła w życie 1 stycznia 2003 r., a która dotyczy odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

Sąd stwierdza zatem, że w sytuacji, gdy decyzja o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania skarżącego wobec ZUS została wydana dnia [...] marca 2007 r., 5 letni termin przedawnienia jeszcze nie upłynął.

Sąd podziela pogląd organu, że zarzuty wobec decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, nie były przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził innych wad o charakterze formalnym. Rozstrzygnięcia były bowiem wydane przez pracowników organu w granicach udzielonego im upoważnienia.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona i na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.