Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 516/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art 86 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.L. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r sygn.akt. IVSA/Wa 516/17 w sprawie ze skargi L.L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r sygn. akt. IVSA/Wa 516/17


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. L.L. (dalej zwany skarżącym) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r sygn.akt. IVSA/Wa 516/17 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W piśmie tym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Uzasadniając wniosek stwierdził, iż postanowienie z dnia 17 maja 2017 r.(doręczone 2 czerwca 2017 r) otrzymał w dniu 13 czerwca 2017 r, odebrała je siostra, która zapomniała mu je przekazać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek niezachowania terminu procesowego, gdy strona nie ponosi winy w jego uchybieniu. Wniosek o przywrócenie terminu może być skuteczny, jeżeli łącznie spełnione są następujące przesłanki:

1) brak winy w uchybieniu terminowi;

2) spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego;

3) złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu;

4) równocześnie ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej.

Jednym z bezwzględnych wymogów zastosowania instytucji przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w niezachowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w przekroczeniu terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu niedającej się przezwyciężyć przeszkody. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Przywrócenia terminu może zatem domagać się strona, która nie tylko przyznaje, że nie dokonała czynności w terminie, ale także jest w stanie uprawdopodobnić, iż stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać.

Podkreślenia również wymaga, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący zachował tryb postępowania związany z przywróceniem terminu.

Po pierwsze uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, a wniosek o przywrócenie terminu złożył w ustawowym, siedmiodniowym terminie.

W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy nastąpiło bez jego winy. Powołana przez skarżącego argumentacja nie uzasadnia braku winy po jego stronie, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nich obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011 s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W analizowanym przypadku skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie zaskarżenia postanowienia, natomiast kwestii nieprzekazania korespondencji z sądu przez siostrę, nie można traktować jako okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżący sam przyznał, iż dawno powinien zmienić miejsce zameldowania, przez co sąd rozumie, że zdawał sobie sprawę, iż podawanie adresu do korespondencji chorej psychicznie matki, którą opiekuje się również chora siostra nie wskazuje na wykazanie się starannością, jakiej można oczekiwać od osoby dbającej o swoje interesy. W ocenie sądu skarżący wykazał się niedbalstwem, powierzając swoje sprawy osobom do których nie można mieć zaufania, a ponadto ignorancją stwierdzając, iż nie chce, żeby korespondencja była kierowana do miejsca gdzie sam przebywa, bo "gubi ważne dokumenty"

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.