Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 787/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 1, par. 5 ust. 2, par. 6 ust. 2par. 8 nust. 1-2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 84
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie WSA Jacek Czaja NSA Witold Falczyński Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w Z. na decyzję L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. Z. S.A. z siedzibą w Z. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w Z. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] o stwierdzeniu u H. K. choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry

z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 1367).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. (dalej jako PPIS w Z.) stwierdził u H. K. - byłego pracownika S. Z. S.A - chorobę zawodową "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" wymienioną w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Od powyższej decyzji zakład pracy S. Z. S.A z siedzibą

w Z. złożył odwołanie, w którym wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków tj. J. K. - prezesa zarządu spółki, R. M. - byłego kierownika produkcji, J. W. - bezpośredniego przełożonego H. K. - na okoliczność przyjęcia wnioskodawcy do pracy w spółce S. Z. S.A. ze zmianami skórnymi na dłoniach, która to okoliczność przemawiałaby za pozazawodową przyczyną schorzenia.

Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej lub uchylenie zaskarżonej decyzji

i dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych w celu przeprowadzenia szczegółowych i specjalistycznych badań czy stosowane w S. Z. S.A. chłodziwo p.n. [...] ma jakikolwiek negatywny wpływ na skórę wnioskodawcy H. K. szczególnie, iż przeprowadzone badania

w L. i Ł. wykazały, że brak jest osobniczej wrażliwości na działanie tego czynnika na skórę wnioskodawcy, co oznacza, iż działa on jak zwykła woda.

Spółka podniosła, że materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza niespójność istniejących orzeczeń lekarskich, tj. orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L., orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz ujemnych wyników testów mówiących, że chłodziwo [...] ma obojętny wpływ na skórę wnioskodawcy H. K.. Ponadto stwierdziła, że zebrany materiał dowodowy pozwala

w sposób bezsporny wykluczyć związek przyczynowo - skutkowy stwierdzonej

u H. K. choroby zawodowej ze środowiskiem pracy w S. Z. S.A., co potwierdzają badania lekarskie stwierdzające obojętny wpływ chłodziwa na skórę H. K., a także zeznania zawnioskowanych świadków, którzy posiadają wiedzę, jak wyglądała skóra na dłoniach H. K. w czasie przyjęcia do pracy w S. Z. S.A.

Rozpatrując odwołanie L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny

w L. wskazał, że jak wynika z materiału zebranego w sprawie w dniu [...] lipca 2015 r. do PPIS w Z. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" u H. K. wystawione przez lekarza medycyny pracy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L..

Następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. PPIS w Z. poinformował H. K. oraz S. Z. S.A. (tj. byłego pracodawcę) o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że H. K. pracował również w następujących zakładach pracy: [...] Z. S.A. ul. [...], [...] na stanowisku zbrojarz, [...] S.A. ul. [...], [...] na stanowisku tokarz, [...]" F. N., [...], [...] na stanowisku tokarz, [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] na stanowisku sprzedawca-magazynier, [...] Sp.

z o.o. ul. [...], [...] na stanowisku operator wycinarki plazmowej oraz w S. Z. S.A. ul. [...], [...] na stanowisku tokarz.

PPIS w Z. uzyskał informacje o warunkach pracy H. K. w każdym z ww. zakładów pracy, a sporządzone karty oceny narażenia zawodowego - zgodnie z § 6 ust 3 ww. rozporządzenia - oraz inne informacje w zakresie warunków pracy w piśmie z dnia [...] września 2015 r. przesłał do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. celem wydania orzeczenia lekarskiego w przedmiocie choroby zawodowej.

Z treści sporządzonej karty oceny narażenia zawodowego oraz uzyskanych informacji wynika, że H. K. w latach 1988-1997 zatrudniony był

w [...] Z. S.A. kolejno na stanowiskach mechanika samochodowego, dozorcy, ślusarza, zbrojarza - w ocenie organu

I instancji nie świadczył pracy w narażeniu na czynniki działające drażniąco

i alergizująco na skórę. W latach 1997-1999 zatrudniony był w firmie [...] sp.

z o.o. w Z. na stanowisku tokarza, gdzie istniała potencjalnie możliwość narażenia na czynniki działające drażniąco i alergizująco na skórę podczas stosowania chłodziwa, jednak z uwagi na odległy czas nie ustalono pełnej identyfikacji i właściwości chłodziwa z jakim pracował H. K.. W firmie [...] zatrudniony był ponownie w latach 2006-2007 i pracował na stanowisku operatora wycinarki plazmowej, gdzie nie był narażony na działanie czynników drażniących i uczulających na skórę.

Natomiast w latach 2003-2004 zatrudniony był w Zakładzie Mechanicznym "[...]" F. N. na stanowisku tokarz, gdzie nie był narażony na działanie czynników drażniących i alergizujących na skórę. Podobnie w kolejnym zakładzie pracy tj. w [...] Sp. z o.o. w O. M., gdzie był zatrudniony na stanowisku sprzedawca-magazynier, nie był narażony na działanie czynników drażniących i alergizujących na skórę. Od 2007 r. podjął pracę

w S. Z. S.A., gdzie pracował na stanowisku tokarz obsługując początkowo tokarki konwencjonalne, ostatnio [...] - gdzie stosowane jest chłodziwo będące 2% roztworem sporządzonym w cyklu zamkniętym z wodą i koncentratem

o nazwie [...]. Organ ustalił, że proces obróbki detali przebiega automatycznie pod ciągłą kontrolą pracownika (obserwacja przez przeszkoloną szybę), bez wymogu bezpośredniego kontaktu chłodziwa z dłońmi. Pracownik mógł mieć kontakt z resztkami płynu chłodzącego pozostałymi na wyjmowanych po obróbce detalach, względnie narzędziach. Ponadto organ I instancji ustalił, że chłodziwo o nazwie [...] klasyfikowane jest jako działające drażniąco na skórę i oczy.

Przed wydaniem orzeczenia lekarskiego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. strony postępowania składały szereg uwag w zakresie charakteru pracy H. K.. PPIS w Z. przeprowadził kilkukrotnie wizytację zakładu pracy S. Z. S.A. w celu szczegółowego wyjaśnienia zarzutów podnoszonych przez H. K. w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz w celu określenia warunków pracy na stanowisku tokarza. Do WOMP

w L. przesłane zostały karty oceny narażenia zawodowego oraz w piśmie

z dnia [...] lutego 2016 r. dodatkowe ustalenia. Z przesłanych przez organ I instancji informacji, wynikało, że bezspornym jest fakt występowania w środowisku pracy H. K. w firmie S. Z. S.A. czynnika o działaniu drażniącym na skórę (chłodziwo [...]) oraz, że w tokarkach konwencjonalnych chłodziwo stosowane jest sporadycznie. Organ w sporządzonej ocenie narażenia zawodowego wskazał, iż praca obrabiarki CNC przebiega automatycznie pod ciągłą kontrolą pracownika i nie wymaga bezpośredniego kontaktu chłodziwa z dłońmi. Pracownik może mieć kontakt z resztkami płynu chłodzącego, pozostałymi na wyjmowanych po obróbce detalach, względnie na narzędziach. Wykluczono również obecność pary chłodziwa na stanowisku obsługi obrabiarki pracującej z wykorzystaniem chłodziwa [...] 30. Ponadto wyjaśniono, iż podane zużycie 10-15 litrów chłodziwa w ciągu zmiany roboczej jest niemożliwe, gdyż chłodziwo używane jest w obiegu zamkniętym,

a uzupełnienie chłodziwa w zależności od natężenia i zakresu prac odbywa się 1-2 razy w miesiącu. Natomiast rękawice ochronne dla pracowników nie są limitowane,

a dla tokarzy przeznaczone są rękawice odporne chemicznie zgodnie ze wskazaniem w karcie charakterystyki produktu [...] 30. Koncentrat produktu [...] 30 zawsze dostarczany był w oryginalnych opakowaniach producenta, nie był przelewany do kanistrów. Koncentrat w celu sporządzenia roztworu i uzupełnienia do obiegu zamkniętego (ok 1-2 razy

w miesiącu) pobierany był przy użyciu pompki ręcznej do pojemnika (wiadra). Stwierdzono, że możliwy jest kontakt z resztkami płynu chłodzącego pozostałymi na wyjmowanych po obróbce detalach, względnie na narzędziach.

Na podstawie przesłanych kart oceny narażenia zawodowego oraz dodatkowych ustaleń, a także na podstawie badania ogólnego, oceny dermatologicznej, testów naskórkowych z zastosowaniem zestawów [...], Kosmetyków oraz testów z czynnikami drażniącymi ze stanowiska pracy z chłodziwem [...] 30, rękawiczkami ochronnymi jednostka orzecznicza I stopnia tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. w dniu [...] marca 2016 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...]/2016 o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej kontaktowe zapalenie skóry

z podrażnienia wymienionej w poz. 18 pkt 2. Testy naskórkowe z zestawów wykonane w jednostce dały wynik ujemny, nie potwierdzono również ich działania drażniącego na skórę. Ponadto pacjentowi nałożono testy kontaktowe ze stanowiska pracy z chłodziwem [...] 30 i rękawicami ochronnymi. Odczyty po 48 i 72 godzinach nie wykazały na skórze odczynu alergicznego i z podrażnienia. Tym samym Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. nie znalazł podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 18 pkt 2.

Od ww. orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - działając zgodnie z zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia - H. K. wniósł odwołanie do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, tj. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł..

W Instytucie Medycyny Pracy w Ł. w trakcie hospitalizacji w Klinice Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego IMP w Ł. u H. K. przeprowadzono konsultację dermatologiczną i wykonano testy naskórkowe

z zestawem standardowym, olejami i chłodziwami. Uzyskane wyniki ujemne tych testów przeczą alergicznej etiologii zmian chorobowych skóry rąk, których charakter przemawia za drażniącym działaniem czynników obecnych w środowisku pracy. Zgodność występowania zmian skórnych z narażeniem zawodowym na chłodziwo wskazuje na ich etiologie zawodową. W ocenie lekarzy orzeczników zatrudnionych

w IMP w Ł. analiza narażenia zawodowego, dane z wywiadu i dokumentacji medycznej oraz badania wykonane w jednostce badania u H. K. pozwalają przyjąć, że istnieją podstawy do rozpoznania kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia - poz. 18 pkt 2. Wydano w dniu [...] czerwca 2016 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia".

Uwagi w sprawie wniósł zarówno zakład pracy, który nie zgadzał się

z wydanym orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł., jak również H. K., który zapoznał się z uwagami pracodawcy i przedstawił swoje stanowisko w sprawie.

Przed wydaniem decyzji administracyjnej organ I instancji uzyskał dodatkowy materiał dowodowy w postaci formularzy wypełnionych przez H. K. podczas badań profilaktycznych, przeprowadził również kolejną wizytację

w S. Z. S.A. oraz uzyskał dodatkowe stanowisko Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. Ustalił, iż podczas badań okresowych na przestrzeni całego okresu zatrudnienia tj. 2007 - [...] stycznia 2016 r. H. K. nigdy nie zgłaszał problemów z podrażnienia skóry, a w trakcie wizytacji u pracodawcy uzyskano informację, że H. K. nigdy nie zgłaszał przełożonym, że przyczyną dolegliwości skórnych może być praca ze środkiem drażniącym - emulsja [...] 30, ani też nie prosił o zmianę stanowiska na inne, na którym nie miałby kontaktu z ww. środkiem. W orzeczeniach lekarskich z badań profilaktycznych nie ma wpisów o przeciwwskazaniach do pracy w kontakcie ze środkiem drażniącym - brak takiego wpisu w badaniu kontrolnym z dnia [...] września 2014 r. przeprowadzonym po zwolnieniu lekarskim. Ustalono, że chłodziwo [...] 30 stosowane jest do tokarek w stężeniu ok 2 %, co wynika z zaleceń producenta oraz wewnętrznej instrukcji zakładu. Wyjaśniono także, iż rękawice dla pracowników nie są limitowane, a dla tokarzy przeznaczone są rękawice odporne chemiczne, zgodnie ze wskazaniami w karcie charakterystyki produktu [...] 30. Natomiast stężenie chłodziwa zależne było od trudności obróbczej, przy materiale trudnoskrawalnym mogło być podwyższone maksymalnie do 4%. Zaprzeczono by stosowane było chłodziwo w stężeniu sięgającym 20 %, gdyż jest to niemożliwe zarówno ze względów technologicznych jak również ekonomicznych.

Natomiast Instytut Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia [...] września 2016 r. wyjaśnił, iż: podczas pobytu w klinice H. K. podał, iż zmiany chorobowe na skórze rąk po raz pierwszy wystąpiły z końcem 2012 r., nasilone 2013 r., co poświadczył własnoręcznym podpisem pod wywiadem lekarskim, "Choroby zawodowe wymienione w poz. 18 pkt 1 i 18 pkt 2 wykazu chorób łączy wspólny proces diagnostyczny. Płatkowe (naskórkowe) testy skórne są metodą diagnostyczną alergii kontaktowej, ich ujemne wyniki nie wykluczają możliwości wystąpienia kontaktowych zmian z podrażnienia, a jedynie zmian o podłożu alergicznym. Rozpoznanie zmian z podrażnienia opiera się zatem m.in. na zestawieniu obrazu klinicznego zmian z wywiadem chorobowym, co do przebiegu schorzenia i narażenia zawodowego, po wykluczeniu alergicznego podłoża choroby. Zmiany zlokalizowane wyłącznie na rękach, czyli w miejscu kontaktu z chłodziwem, sugerują zawodowe podłoże zmian oraz ich podrażnieniowy charakter. Do kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia może dochodzić także w przypadku pracy pod okluzją, tj. w rękawicach ochronnych, na używanie których przez pracowników wskazuje pracodawca." W odniesieniu do wniosku pracodawcy

w przedmiocie powołania świadków na okoliczność zmian chorobowych na dłoniach H. K. w dniu przyjęcia do pracy w S. Z. S.A. Instytut stwierdził, iż: "Pracodawca i powołani przez niego świadkowie stanowią stronę

w postępowaniu orzeczniczym, zatem w procesie diagnostyczno-orzeczniczym należy wziąć pod uwagę przede wszystkim dane ze źródeł obiektywnych, tj. z badań lekarskich. W dokumentacji lekarskiej z badań profilaktycznych wstępnych z dnia

[...] czerwca 2007 r. brak jest informacji o jakimkolwiek występowaniu zmian chorobowych, zatem ich występowanie w chwili przyjęcia do pracy, co potwierdza pracodawca jest wątpliwe. Żadnych zmian chorobowych o typie wyprysku przewlekłego nie opisano także w epikryzie karty informacyjnej z Kliniki Hematologii

i Onkologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego w L. z dnia 24-25 lutego 2009 r. tj.

2 lata od rozpoczęcia zatrudnienia w S. Z. S.A. Jako, że zmiany chorobowe o typie kontaktowego wyprysku z podrażnienia nie utrzymują się stale, pacjent mógł nie zgłaszać ich występowania w trakcie kolejnych badań okresowych, jeśli nie został o nie wprost zapytany, dokumentacja z badań profilaktycznych okresowych nie potwierdza obserwowania zmian chorobowych na skórze w chwili badania (co jest spójne z wywiadem podpisanym przez pacjenta), co nie oznacza, że zmiany te nie występowały po kontakcie z czynnikiem drażniącym poza dniem badania".

Podsumowując Instytut Medycyny Pracy w Ł. po ponownej analizie dostępnej dokumentacji oraz nadesłanych przez PPIS w Z. nowych materiałów dowodowych w sprawie nie znalazł podstaw do zmiany wydanego orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia".

Zarówno S. Z. S.A., jak i H. K. wnieśli uwagi do prowadzonego postępowania. S. Z. S.A. nie zgadzał się

z rozpoznaniem postawionym w orzeczeniu lekarskim przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., a także z dodatkowym uzasadnieniem Instytutu z dnia [...] września 2016 r. Zdaniem zakładu pracy żadne badanie tj. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., jak

i w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. nie wykazały, że chłodziwo stosowane w S. Z. S.A. ma jakikolwiek wpływ na skórę rąk H. K., jak i innych pracowników pracujących w S. Z. S.A.

Natomiast H. K. we wniesionych uwagach zawarł wniosek

o ustalenie następujących kwestii: sprawdzenie faktur zakupu dozownika do sporządzania cieczy roboczej, sporządzenie szczegółowego opisu przygotowywania cieczy roboczej przed zakupem dozownika, uzyskanie faktur zakupu koncentratu [...] 30 z poprzednich lat, faktur zakupu rękawic ogrifox [...] i [...] z poprzednich lat, co pozwoliłoby na oszacowanie skali stosowania ww. rękawic.

W odpowiedzi na ww. wnioski H. K. PPIS w Z. w dniu [...] października 2016 r. wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia ww. wniosku dowodowego strony. Organ administracji uznał, iż w prowadzonym postępowaniu żądanie H. K. dotyczy okoliczności już stwierdzonych na jego korzyść innymi dowodami, więc uznanie żądania przeprowadzenia nowych dowodów nie będzie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Ostatecznie PPIS w Z. w dniu [...] października 2016 r. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry

z podrażniania" u H. K., byłego pracownika S. Z. S.A.

Od przedmiotowej decyzji w ustawowym terminie odwołanie złożył S. Z. S.A. podnosząc jak na wstępie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny zawiadomił strony o zakończeniu postępowania odwoławczego i możliwości zapoznania się

z aktami oraz prawie składania wniosków. Zarówno H. K., jak

i pełnomocnik S. Z. S.A. skorzystali z prawa do zapoznania się

z zebranym materiałem dowodowym oraz prawa składania wniosków. H. K. zawarł swoje uwagi w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. podnosząc, iż

w piśmie S. Z. S.A. z dnia [...] października 2015 r. stwierdza się, że na hali maszyn znajdują się obrabiarki konwencjonalne, których wkład podawania chłodziwa napełniony jest emulsją [...], co jego zdaniem potwierdza tylko powszechność stosowania tego środka. Ponadto w karcie informacyjnej producenta emulsji (firma [...]) jest szereg zaleceń i ostrzeżeń dotyczących stosowania tejże emulsji, gdzie jednoznacznie stwierdza się jej drażniący charakter, więc zaleca się m.in. wentylację pomieszczenia, gdzie jest stosowana. Zdaniem H. K. o tym, że wentylacja u pracodawcy jest niewystarczająca świadczy pismo/decyzja wydana przez Państwową Inspekcję Pracy znak: [...] [...]

Natomiast S. Z. S.A. przedstawił swoje uwagi w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazując, że podtrzymuje wniosek o dopuszczenie dowodu

z badań lekarzy specjalistów w celu przeprowadzenia szczegółowych, specjalistycznych badań, które ewentualnie wykazałyby, czy stosowane w S. Z. S.A. chłodziwo [...] 30 przyczyniło się do powstania kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia u H. K.. Pracodawca wniosek uzasadniał tym, że w jego ocenie przeprowadzone dotychczas badania

w L. i [...] jednoznacznie wykazały brak osobniczej wrażliwości na działanie tego czynnika na skórę H. K., a to oznacza iż działa on jak woda. Jednocześnie S. Z. S.A. odniósł się do uwag H. K.

w zakresie wentylacji stanowiska pracy stwierdzając, że uwagi są nieprawdziwe bowiem we wskazanej przez H. K. decyzji Państwowej Inspekcji Pracy (znak sprawy: [...] [...]) uwzględniono odwołanie S. Z. S.A. i uchylono w całości decyzję w sprawie zapewnienia skutecznej wentylacji grawitacyjnej w wydziale obrabiarek i postanowiono przeprowadzić całościowe postępowanie kontrolne. W dniach 20-30 października 2015 r. Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadziła postępowanie i sporządziła protokół kontroli nr 08086-5317- [...], w wyniku której nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w tym zakresie, uznając tym samym stan istniejącej wentylacji w Wydziale Obrabiarek S. Z. S.A. za prawidłowy. Ponadto w związku z treścią pisma H. K. z dnia [...] listopada 2016 r. pracodawca poparł ponownie wniosek

o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków wskazanych w odwołaniu oraz wskazał kolejnych świadków: J. W. oraz Z. K., którzy pracowali z H. K. i widzieli jak wyglądały zmiany skórne na jego dłoniach, a także słyszeli czym te zmiany tłumaczył. Pracodawca stwierdził również, że zarzut H. K. jakoby S. Z. S.A. bagatelizował ryzyko wynikające z użytkowania środka [...] 30 jest bezpodstawny, gdyż środek ten stosowany jest w zakładzie od ok. 20 lat przy zatrudnieniu ponad 130 pracowników w tym okresie nikt nie zgłaszał, ani też nie zaobserwowano jakichkolwiek dolegliwości u pracowników. Również jednostki kontrolujące od dnia zatrudnienia H. K. nie wydały żadnych zaleceń, decyzji w zakresie stosowania tego środka.

W celu wyjaśnienia zarzutów zawartych w pismach stron Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. przesłał uwagi złożone przez S. Z. S.A. (zarówno te zawarte w odwołaniu jak

i w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r.), do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. z prośbą o wyjaśnienie rozbieżności w wydanych orzeczeniach lekarskich, dotyczących choroby zawodowej u H. K. oraz o zajęcie stanowiska

w przedmiocie załączonych uwag strony. W odpowiedzi na powyższe Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. w piśmie z dnia [...] marca 2017 r., wyjaśnił, iż orzeczenie jednostki orzeczniczej II stopnia nie musi być zbieżne z orzeczeniem tutejszego ośrodka, a wszelkie pytania dotyczące wydanego orzeczenia należy kierować do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który wydał orzeczenie ostateczne. Tym samym organ w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. przekazał uwagi S. Z. S.A. i zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o zajęcie stanowiska. Jednostka orzecznicza II stopnia w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. wyjaśniła, że

w procesie diagnostyczno - orzeczniczym uwzględnia zarówno dane z wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu klinicznego choroby, wyniki przeprowadzonych badań diagnostycznych oraz informacje dotyczące oceny narażenia zawodowego. Natomiast diagnostyka zmian chorobowych w przebiegu kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia opiera się przede wszystkim na: potwierdzeniu obecności czynnika w środowisku pracy, który w wyniku działania drażniącego wywołał podrażnienie skóry (chłodziwa wywołują działanie drażniące na skórę); lokalizacji zmian chorobowych w miejscu kontaktu tego czynnika (w tym przypadku ręce pracownika); wystąpieniu zmian chorobowych po rozpoczęciu pracy w danym narażeniu (obok wywiadu chorobowego od pacjenta, także w dokumentacji medycznej brak jest informacji o występowaniu zmian chorobowych skóry przed okresem zatrudnienia w S. Z.. S.A.). Jednostka orzecznicza II stopnia ponownie wyjaśniła, że płatkowe (naskórkowe) testy skórne są metodą diagnostyczną alergii kontaktowej, ich ujemne wyniki nie wykluczają możliwości wystąpienia kontaktowych zmian z podrażnienia, a jedynie zmian o podłożu alergicznym. Na ich podstawie wykluczono rozpoznanie u H. K. alergicznego kontaktowego zapalenia skory o etologii zawodowej tj. choroby wymienionej w poz. 18.1 wykazu chorób zawodowych (w przedmiocie, której PPIS

w Z. prowadził odrębne postępowanie). Mając powyższe na względzie Instytut Medycyny Pracy w Ł. wobec braku nowych materiałów dowodowych oraz zgodnie z przyjętą w orzecznictwie zasadą wysokiego prawdopodobieństwa rozpoznania choroby zawodowej w związku z narażeniem zawodowym uzasadnioną definicją podaną w art. 2351 k.p. podtrzymał swoje stanowisko i uzasadnienie zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nie znajdując merytorycznych podstaw do jego zmiany.

Po otrzymaniu ww. stanowiska jednostki orzeczniczej Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania odwoławczego oraz o zamiarze wydania decyzji. Nadto, poinformował strony o prawie do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału oraz zgłoszonych żądań. Strony ponownie skorzystały z przysługującego im prawa i zarówno H. K., jak i pełnomocnik S. Z. S.A. ponownie złożyli uwagi w sprawie. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. H. K. podtrzymał swoje stwierdzenia, że chłodziwo sporządzane

z koncentratu [...] 30 było powszechnie stosowane na wydziale, na którym pracował, podkreślił również, iż pracodawca w składanej korespondencji nigdy nie odniósł się do faktu, iż dopuszczał do pracy pracownika bez ważnych badań lekarskich. Ponadto H. K. odniósł się do wskazanych przez S. Z. S.A. świadków i poinformował, że pracował z tymi osobami na jednym wydziale, jednakże nie utrzymywał z nimi bliższych relacji, a osoby te są udziałowcami S. Z. S.A.

S. Z. S.A. w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. poinformował, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, w tym wniosek dowodowy

z przeprowadzenia specjalistycznych badań w celu jednoznacznego stwierdzenia czy stosowane w S. Z. S.A. chłodziwo jest czynnikiem, który wywołał

u H. K. zmianę chorobową w postaci kontaktowego zapienia skóry

z podrażnienia przy uwzględnieniu istniejących w trakcie pracy warunków. Pracodawca ponownie zwrócił uwagę, iż materiał dowodowy zawiera dwa niespójne orzeczenia jednostek orzeczniczych, co potwierdza, iż w przedmiotowej sprawie brak jest jakiegokolwiek prawdopodobieństwa negatywnego oddziaływania stosowanego chłodziwa na skórę H. K.. Ponadto zdaniem S. Z. S.A. brak jest jakiegokolwiek prawdopodobieństwa negatywnego oddziaływania na skórę H. K. - o czym świadczą wyniki badań z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L., jak i Instytutu Medycyny Pracy w Ł., które dały wynik ujemny, co potwierdza brak osobniczej wrażliwości H. K. na działanie chłodziwa. S. Z. S.A. podtrzymał także wniosek dowodowy w zakresie przesłuchania zgłoszonych uprzednio świadków, na okoliczność, iż schorzenie skóry występowało u H. K. podczas przyjęcia do pracy w S. Z. S.A.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że sprawy chorób zawodowych są regulowane przepisami Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawach chorób zawodowych. Przepis art. 2351 k.p. określa, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy zwanych "narażeniem zawodowym".

Organ odwoławczy wyjaśnił, że "wysokie prawdopodobieństwo", o którym mowa w przywołanej definicji nie odnosi się do zakładu pracy, jako pracodawcy. Odnosi się natomiast do zakładu pracy, jako środowiska, w którym znajdują się czynniki zagrażające zdrowiu pracownika. Spełnienie się tej przesłanki jest równoznaczne z brakiem możliwości wykluczenia dominującego wpływu czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy na nabawienie się choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło

w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że praca u konkretnego pracodawcy, w konkretnym okresie czasu, spowodowała chorobę zawodową.

Organ II instancji wskazał, że rolą organów inspekcji sanitarnej jest rozpoznanie lub odmowa stwierdzenia choroby zawodowej i badanie środowiska pracy, gdyż choroby zawodowe nie powstają poza środowiskiem pracy, oraz wskazanie zakładu, w którym występowały czynniki mogące spowodować takiego rodzaju skutki zdrowotne u konkretnego pracownika. Zatem rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki wysokiego prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 2351 k.p. Natomiast według art. 2352 k.p. rozpoznanie choroby zawodowej

u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia

w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu inspekcji sanitarnej oparta została na orzeczeniach lekarskich wydanych przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, jak i jednostkę orzeczniczą II stopnia. Organ inspekcji sanitarnej działa zgodnie z §

5 ust. 1 rozporządzenia, w którym ustalono, że "właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r.

o służbie medycyny pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1184) zatrudniony

w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w rozporządzeniu. Jednocześnie decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Organ II instancji wskazał, że postępowanie prowadzone przez PPIS

w Z. toczyło się w kierunku choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia". Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania ustalił chronologię zatrudnienia H. K., stanowiska na jakich pracował, a także w sporządzonej karcie oceny narażenia zawodowego zawarł informacje o kontakcie

z substancjami drażniącymi, w tym przypadku z chłodziwem [...] 30. Do akt postępowania załączono również kartę charakterystyki produktu [...] 30 producenta [...], w której to w pkt 4.2 zawarta jest informacja o działaniu drażniącym na skórę. Organ I instancji opisał charakter pracy H. K. i wskazał, iż okres narażenia zawodowego związany był z kontaktem z substancją drażniącą. Zdaniem organu odwoławczego

w sporządzonej karcie oceny narażenia zawodowego przedstawiono w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości jaki charakter miała praca H. K. i jakie warunki przemawiały za uznaniem, iż pracował w "narażeniu zawodowym".

W toku postępowania administracyjnego obie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia lekarskie w przedmiocie choroby zawodowej u H. K.. Jak już wspomniano powyżej zarówno WOMP, jak i IMP nie kwestionowały narażenia zawodowego na kontakt z substancją drażniącą. O ile jednostka orzecznicza

I stopnia nie rozpoznała choroby zawodowej u H. K., o tyle po ponownych badaniach jednostka orzecznicza II stopnia potwierdziła zawodową etiologię zmian skórnych oraz wydała orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skory z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2. Ponadto jednostka orzecznicza II stopnia w odpowiedzi na przesłane wątpliwości organu administracyjnego wyjaśniła zarówno zasady diagnostyki przedmiotowej choroby zawodowej, jak i odniosła się do wniosku odwołującego tj. S. Z. S.A.

w zakresie przesłuchania świadków. Organ odwoławczy podkreślił, iż to właśnie orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jako jednostki orzeczniczej II stopnia ma walor ostateczności i jest decydujące przy rozpoznawaniu choroby zawodowej.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie organ I instancji działał zgodnie

z zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego m.in.: art. 7, art. 8, oraz art.77, i art. 80 k.p.a. Stosownie do tych przepisów organ jest obowiązany

w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta

o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. PPIS w Z.

w sposób jednoznaczny sporządził kartę oceny narażenia zawodowego oraz wyjaśnił zarzuty podnoszone przez S. Z. S.A. przed wydaniem decyzji. Tym samym organ I instancji prawidłowo oparł swoje działanie o art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie organu odwoławczego, PPIS w Z. działał zgodnie z zapisem § 8 rozporządzenia, który stanowi, iż organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję nie tylko na podstawie informacji i ustaleń zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego, ale również danych zawartych w orzeczeniu lekarskim. Dlatego też istotnym jest oparcie rozstrzygnięcia o niebudzące wątpliwości stanowiska jednostek orzeczniczych. Z uwagi na fakt, iż w niniejszym postępowaniu stanowiska jednostek orzeczniczych wymagały dodatkowych czynności wyjaśniających organ I instancji uzyskał dodatkowe stanowiska lekarzy orzeczników i dopiero na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego wydał rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu wskazał:

w odniesieniu do wniosku pracodawcy o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, tj. J. K. - prezesa zarządu spółki, R. M. - byłego kierownika produkcji, J. W. - bezpośredniego przełożonego H. K. - na okoliczność przyjęcia wnioskodawcy do pracy w spółce S. Z. S.A. ze zmianami skórnymi na dłoniach, która to okoliczność przemawiałaby za pozazawodową przyczyną schorzenia - organ II instancji podzielił stanowisko Instytutu Medycyny Pracy w Ł., zawarte w piśmie z dnia [...] września 2016 r., iż "Pracodawca i powołani przez niego świadkowie stanowią stronę w postępowaniu orzeczniczym, zatem w procesie diagnostyczno-orzeczniczym należy wziąć pod uwagę przede wszystkim dane ze źródeł obiektywnych, tj. z badań lekarskich.

W dokumentacji lekarskiej z badań profilaktycznych wstępnych z dnia [...] czerwca 2007 r. brak jest informacji o jakimkolwiek występowaniu zmian chorobowych, zatem ich występowanie w chwili przyjęcia do pracy, co potwierdza pracodawca jest wątpliwe. Żadnych zmian chorobowych o typie wyprysku przewlekłego nie opisano także w epikryzie karty informacyjnej z kliniki Hematologii i Onkologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego w L. z dnia 24-25 lutego 2009 r. tj. 2 lata od rozpoczęcia zatrudnienia w S. Z. S.A." Ponadto w piśmie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazano, że w dokumentacji medycznej H. K. brak jest informacji o występowaniu zmian chorobowych skóry przed okresem zatrudnienia w S. Z. S.A.;

w odpowiedzi na wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych w celu przeprowadzenia szczegółowych

i specjalistycznych badań czy stosowane w S. Z. S.A. chłodziwo p.n. [...] 30 ma jakikolwiek negatywny wpływ na skórę wnioskodawcy H. K. szczególnie, iż przeprowadzone badania w L. i Ł. wykazały, że brak jest osobniczej wrażliwości na działanie tego czynnika na skórę wnioskodawcy, co oznacza, iż działa on jak zwykła woda - podkreślił, iż decydujące

o rozpoznaniu choroby zawodowej są badania przeprowadzone w jednostkach do tego uprawnionych tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L.

i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Ustawodawca wskazał dwa rodzaje jednostek orzeczniczych w takim celu by zagwarantować pacjentowi możliwość weryfikacji przeprowadzonych badań. Tym samym, charakter ostateczny mają orzeczenia wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, tj. Instytut Medycyny Pracy w Ł.. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem S. Z. S.A., że badania przeprowadzone w tej jednostce nie potwierdziły drażniącego działania na skórę preparatu [...] 30 u H. K.. PPIS w Z. prowadził dwa postępowania w kierunku choroby zawodowej, tj. postępowanie związane z podejrzeniem choroby zawodowej "alergiczne kontaktowe zapalenie skóry" wymienionej w poz. 18 pkt 1 oraz "kontaktowe zapalenie skory z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2. W toku diagnostyki zarówno jednostka I stopnia, jaki II nie znalazły podstaw do rozpoznania alergicznego kontaktowego zapalenia skóry u H. K.. Natomiast

w przypadku postępowania w kierunku "kontaktowego zapalenia skóry

z podrażnienia", o ile Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. nie rozpoznał choroby zawodowej, o tyle Instytut Medycyny Pracy w Ł. na podstawie diagnostyki przeprowadzonej w swoim ośrodku postawił rozpoznanie choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2. Organ odwoławczy uznał za chybione jest twierdzenie S. Z. S.A.

o tym, że badania przeprowadzone w Ł. nie potwierdzają działania chłodziwa na skórę u H. K.;

w odniesieniu do zarzutu, iż "materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza niespójność istniejących orzeczeń lekarskich tj. orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L., orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz ujemnych wyników testów mówiących, że chłodziwo [...] 30 ma obojętny wpływ na skórę wnioskodawcy H. K. - L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny

w L. wskazał, iż organ I instancji, jak i organ odwoławczy zwróciły się do jednostek orzeczniczych celem wyjaśnienia rozbieżności w wydanych orzeczeniach lekarskich. PPIS w Z. uzyskał stanowisko Instytutu Medycyny Pracy w Ł. szczegółowo odnoszące się do przeprowadzonej diagnostyki u H. K., która pozwoliła na rozpoznanie choroby zawodowej (pismo [...] września 2016 r.). Natomiast organ II instancji w pismach z dnia [...] lutego 2017 r. i [...] marca 2017 r. wystąpił do jednostek orzeczniczych i potwierdził zarówno metodę diagnostyczną zastosowaną w IMP, jak i stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim IMP z dnia [...] czerwca 2016 r. Podkreślił, iż to właśnie orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej II stopnia tj. Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest orzeczeniem ostatecznym

i decydującym o rozpoznaniu choroby zawodowej. Takie stanowisko zawarte jest również w piśmie WOMP z dnia [...] marca 2017 r. co jest spójne z obowiązującymi przepisami w zakresie chorób zawodowych;

w odniesieniu do zarzutu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala

w sposób bezsporny wykluczyć związek przyczynowo - skutkowy stwierdzonej

u H. K. choroby zawodowej ze środowiskiem pracy w S. Z. S.A., co potwierdzają badania lekarskie stwierdzające obojętny wpływ chłodziwa na skórę H. K., a także zeznania zawnioskowanych świadków którzy posiadają wiedzę, jak wyglądała skóra na dłoniach H. K. w czasie przyjęcia do pracy w S. Z. S.A. - organ odwoławczy podkreślił, że badania przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. na podstawie których wydano w dniu [...] czerwca 2016 r. orzeczenie lekarskie nr [...] [...]/16 pozwoliły zająć zatrudnionym w tejże jednostce lekarzom orzecznikom jednoznaczne stanowisko o rozpoznaniu choroby zawodowej u H. K.. Następnie w kolejnej korespondencji zarówno organ I instancji, jak

i organ odwoławczy uzyskał tylko potwierdzenie postawionego w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. rozpoznania. Orzeczenie jednostki orzeczniczej II stopnia jest orzeczeniem ostatecznym, a wskazani świadkowie nie posiadają kompetencji

w zakresie diagnostyki medycznej by organoleptycznie stwierdzić, że widziane przez nich zmiany skórne u H. K. w dniu przyjęcia do pracy były tożsame

z tymi, które stały się podstawą rozpoznania choroby zawodowej.

Ponadto odnosząc się również do uwag/wniosków S. Z. S.A. złożonych w toku postępowania odwoławczego, a mianowicie:

dopuszczenia dowodów z zeznań świadków tj.: J. W. oraz Z. K. - pracowników S. Z. S.A., którzy mieli widzieć zmiany na dłoniach H. K. - organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na brak specjalistycznej wiedzy medycznej świadkowie ci nie mogliby określić jakiego pochodzenia są zmiany na rękach H. K.,

przeprowadzenie specjalistycznych badań celem wykazania, czy stosowane

w S. Z. S.A. chłodziwo wywarło negatywny wpływ na skórę H. K. - wskazał, iż specjalistyczne badania - przeprowadzone w uprawnionej do tego jednostce medycznej, tj. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. - pozwoliły na uznanie z wysokim prawdopodobieństwem, iż zmiany skórne z podrażnienia spowodowane były działaniem chłodziwa (orzeczenie IMP [...] czerwca 2016 r., pisma IMP z [...] września 2016 r. i [...] kwietnia 2017 r.), tym samym brak jest podstaw

w ocenie organu II instancji by podważać stanowisko Instytutu Medycyny Pracy

w Ł..

Organ II instancji wskazał, że organ inspekcji sanitarnej posiada kompetencje do oceny warunków pracy, zbierania materiału dowodowego oraz wydawania decyzji mając na względzie § 8 ust 1 i ust 2 tj. "jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, iż materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału". W ocenie Wojewódzki Inspektor Sanitarny analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości co do wypełnienia przez organ

I instancji dyspozycji § 8 rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż został spełniony wymóg potwierdzonego "narażenia zawodowego" w środowisku pracy oraz powstałego

w związku z warunkami pracy schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. W sprawie choroby zawodowej u H. K. potwierdzono obecność w środowisku takiej substancji, która może działać drażniąco na skórę. Również badania wykonane w jednostce orzeczniczej II stopnia pozwoliły na zdiagnozowanie schorzenia w postaci "kontaktowego zapalenia skóry

z podrażnienia" wymienionego w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych.

Organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej zawartą w art. 2351 k.p. zostały spełnione wymagane prawem warunki do stwierdzenia choroby zawodowej. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2962/13,

z którego wynika iż "orzeczenia lekarskie wydane w sprawie przez uprawnione do tego jednostki orzecznicze właściwe do rozpoznania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego i organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest nimi związany. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości

w świetle pozostałych dowodów, co dotyczy niniejszej sprawy. Natomiast, organ administracji, prowadzący postępowanie w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, odmiennej w swej treści od orzeczeń wydanych w sprawie przez jednostki orzecznicze wskazane w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych".

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych, a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo

w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym potwierdzenie narażenia zawodowego w środowisku pracy wraz z rozpoznaniem przez medyczną jednostkę orzeczniczą II stopnia jednostki chorobowej wskazanej w wykazie chorób zawodowych stanowi podstawę do stwierdzenia u H. K. choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia".

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S. S.A. z siedzibą w Z.. Zaskarżanej decyzji zarzucając naruszenie:

1/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie ustaleń faktycznych, które nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym ale także nie wyjaśnienie stanu faktycznego w stopniu który pozwalałby na podjęcie

i merytorycznego rozstrzygnięcia, co w szczególności polegało na:

- nie ustalaniu w sposób nie budzący wątpliwości, czy H. K. miał bezpośredni kontakt z chłodziwem [...] 30, a poprzestanie jedynie na przypuszczeniu że "mógł mieć kontakt z resztkami płynu", w sytuacji gdy analiza materiału dowodowego w sprawie prowadzi do wniosku, że proces obróbki

w S. Z. S.A. przebiegał automatycznie, a pracownik obserwował proces ten przez specjalną szybę bez wymogu bezpośredniego kontaktu z chłodziwem,

a dodatkowo chłodziwo to było stosowane przez pracodawcę sporadycznie

w związku z czym istnieją poważne wątpliwości do stwierdzenia aby istniał związek przyczynowo - skutkowy stwierdzonej u H. K. jednostki chorobowej ze środowiskiem pracy w S. Z. S.A.;

- niepoczynieniu żadnych ustaleń w zakresie tego, czy zmiany skórne

u H. K. nie były spowodowane przyczynami pozazawodowymi ewentualnie czy przed przyjęciem do pracy w spółce S. Z. S.A. H. K. miał już jakieś zmiany skórne na dłoniach, które mogły przyczynić się do rozwoju choroby, w sytuacji gdy na takie okoliczności zwracał uwagę w toku postępowania administracyjnego pracodawca, a także ze względu na to, że w latach 1997-1999 H. K. pracował w zakładzie pracy, w którym potencjalnie występowała możliwość narażenia na czynniki działające drażniąco i alergizująco na skórę;

2/ art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów zgłaszanych przez stronę w toku postępowania, a zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych z zeznań świadków na okoliczności przyjęcia H. K. do pracy w spółce S. Z. S.A. ze zmianami skórnymi na dłoniach w sytuacji gdy przeprowadzenie tych dowodów może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności może wskazywać na pozazawodową przyczynę schorzenia H. K., ale także pozwoliłoby ustalić czy chłodziwo [...] 30 stosowane było w spółce S. Z. S.A. rutynowo czy tylko sporadycznie oraz jaki był ewentualny sposób kontaktu

z przedmiotowym chłodziwem przez pracowników w toku wykonywanych obowiązków pracowniczych;

3/ art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niespełniającym warunków opinii biegłego orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł., ograniczającej się do lakonicznego stwierdzenia, że dane z wywiadu

i dokumentacji medycznej oraz wykonane w jednostce badania pozwalają na przyjęcie że istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" w sytuacji gdy:

- biegli ci nie wskazali w sposób nie budzący wątpliwości, jakie czynniki zadecydowały o stwierdzeniu, że zdiagnozowana u pracownika choroba ma charakter zawodowy, jakie przemawiają za tym przeprowadzone w Ł. testy,

w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę, że jedyny test na jaki powołuje się Instytut Medycyny Pracy w Ł., który został tam przeprowadzony, dał wynik ujemny, co prowadzi do wniosku że jedyną podstawą stwierdzenia choroby zawodowej u H. K. przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. było jedynie zestawienie klinicznego obrazu zmian z wywiadem chorobowym i narażenia zawodowego w sytuacji gdy dla ustalenia, że pracownik miał kontakt z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia w środowisku pracy i że czynniki te spowodowały u niego powstanie choroby zawodowej konieczna jest analiza dokładnie tych substancji,

z którymi pracownik miał kontakt w środowisku pracy, a opieranie się na analizie czynników i substancji o zbliżonym charakterze, bądź w ogóle zaprzestanie takiej analizy stanowi działanie sprzeczne z treścią § 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz wymogiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- biegli jednostki orzeczniczej II stopnia nie przeprowadzili H. K. testów kontaktowych ze stanowiska pracy z chłodziwem [...] 30, a poprzestali jedynie na testach naskórkowych z zestawów, co należy uznać za niewystarczające dla prawidłowej diagnostyki danej jednostki chorobowej;

- opinia biegłych z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest sprzeczna

z logiczną, spójną i szczegółowo uzasadnioną opinią Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. z dnia [...] marca 2016 r., który przeprowadził szczegółowe badania H. K. któremu m.in. nałożono testy kontaktowe ze stanowiska pracy właśnie z przedmiotowym chłodziwem [...] 30, które to testy nie wykazały odczynu alergicznego, ale także nie wykazały odczynu z podrażnienia, o czym jednostka orzecznicza II stopnia w ogóle nie wspomina koncentrując się jedynie na wyeliminowaniu alergicznej etiologii zmian chorobowych.

Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi reprezentujący spółkę profesjonalny pełnomocnik wskazał, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w stopniu, który pozwalałby na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości czy H. K. miał w pracy bezpośredni kontakt

z przedmiotowym chłodziwem. Proces obróbki detali, którą w S. Z. S.A. wykonuje tokarz przebiega automatycznie jedynie pod kontrolą pracownika. Pracownik obserwuje cały proces przez przeszkloną szybę bez wymogu bezpośredniego kontaktu chłodziwa z dłońmi. Organ administracji stwierdził, że pracownik ewentualnie może mieć chwilowy kontakt "z resztkami płynu" pozostałymi na wyjmowanych po obróbce detalach.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki poprzestanie na takich niepewnych ustaleniach faktycznych jest niewystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. K. jest w tym zakresie uzupełnienie materiału dowodowego, który w sposób jasny

i klarowny pozwoli ustalić warunki pracy H. K. na stanowisku tokarza

w spółce, toteż zasadnym jest aby przesłuchać innych pracowników w zakresie powierzanych im na analogicznym stanowisku obowiązków, aby upewnić się czy

w rzeczywistości po procesie obróbki detali chłodziwa mieli oni kontakt z resztkami płynu. Należałoby też ustalić czy tokarze stosowali rękawice chemicznie ochronne bowiem organ administracyjny poprzestaje na ustaleniu że były one ogólnie dostępne.

Zdaniem spółki należało powołać biegłego i zadać pytanie czy tak relatywnie rzadki kontakt i to kontakt jedynie z "resztkami płynu" i przy użyciu rękawic chemicznie ochronnych, mógł doprowadzić do tak zaawansowanej choroby skóry. Informacje uzyskane w dodatkowej dokumentacji medycznej pozwoliłyby ustalić ewentualne inne pozazawodowe przyczyny choroby. Organ winien rozważyć zasadność pogłębienia materiału dowodowego poprzez uzupełnienie historii zdrowotnej H. K., a następnie w oparciu o te dokumenty powinien uzupełnić go o dodatkową konsultację medyczną.

W ocenie spółki organ naruszył przepisy postępowania oddalając wnioski dowodowe skarżącego zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadków na okoliczności przyjęcia H. K. do pracy w spółce S. Z. S.A. ze zmianami skórnymi na dłoniach. Ponadto zaskarżona decyzja została oparta na niespełniającym warunków opinii biegłego orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł., ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia, że dane z wywiadu i dokumentacji medycznej oraz wykonane w jednostce badania pozwalają na przyjęcie że istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia". Instytut Medycyny Pracy w Ł. wykonał jedynie testy naskórkowe z zestawem standardowym, olejami i chłodziwami. W ocenie skarżącej spółki takie stanowisko jest nieuzasadnione i obarczone dwoma podstawowymi błędami. Po pierwsze organ powinien był w testach użyć dokładnie tych substancji z którymi pracownik miał kontakt w środowisku pracy, ale wykonał test z zestawem standardowym, co sam zresztą podkreśla a więc oparł się na analizie czynników jedynie o zbliżonym charakterze. Po drugie organ orzeczniczy II stopnia wykonał jedynie testy naskórkowe, nie przeprowadzając drugiego rodzaju testów tj. testów kontaktowych ze stanowiska pracy z właściwym chłodziwem. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśnić wszystkie wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał zarzuty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 235ą k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Pojęcie "choroby zawodowej" jest więc pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Z powołanego przepisu wynika, iż dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Choroba zawodowa jako pojęcie prawne odnosi się zatem do zachorowania pozostającego w związku przyczynowo - skutkowym z wykonywaną pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, a na jej rodzaj ma wpływ charakter, sposób i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych. Z treści normatywnej postanowień art. 235ą k.p. wynika, że są dwa alternatywne sposoby stwierdzenia, w wyniku oceny warunków pracy, czy choroba zawodowa spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, lub w związku ze sposobem wykonywania pracy, ("narażenie zawodowe"). Użyta w dyspozycji powyższego przepisu alternatywa: "bezspornie" lub z "wysokim prawdopodobieństwem", wskazuje na pewną dyskrecjonalność organów inspekcji sanitarnej prowadzących postępowanie w przedmiocie ustalenia przyczyn choroby zawodowej, nieoznaczającą jednak jakiejkolwiek dowolności.

W myśl art. 235˛ k.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym

w wykazie chorób zawodowych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w Kodeksie pracy i rozporządzeniu wykonawczym z 2009 r.

w sprawie chorób zawodowych stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje byłego pracownika, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia

o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie

o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W § 6 ust. 2 zostały wymienione czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonywaniu oceny narażenia zawodowego. Należy zwrócić uwagę, że to uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Dopiero po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia lekarskiego właściwy organ, tj. w I instancji właściwy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, a w II - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wydaje na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia.

Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. W przypadku zaś jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu rozporządzenia, w razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, to inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego poprzez podjęcie jednej lub kilku wymienionych w nim czynności.

W rozpoznawanej sprawie, z zachowaniem wskazanego powyżej trybu postępowania, stwierdzenie wystąpienia u H. K. choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zostało poprzedzone poddaniem pracownika badaniom lekarskim w uprawnionych jednostkach orzeczniczych. Ostatecznie dokonując oceny całości dokumentacji medycznej oraz wniosków i zastrzeżeń, szczególnie zgłaszanych przez zakład pracy, lekarz - specjalista z Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w Ł. stwierdził, że: "(...) w procesie diagnostyczno - orzeczniczym uwzględniamy zarówno dane z wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu klinicznego choroby, wyniki przeprowadzonych badań oraz informacje dotyczące oceny narażenia zawodowego. Płatkowe (naskórkowe) testy skórne są metodą diagnostyczną alergii kontaktowej, ich ujemne wyniki nie wykluczają możliwości wystąpienia kontaktowych zmian z podrażnienia, a jedynie zmian o podłożu alergicznym. Na ich podstawie wykluczono rozpoznanie u H. K. alergicznego kontaktowego zapalania skóry o etiologii zawodowej, tj. choroby wymienionej w pozycji 18 pkt 1 wykazu chorób zawodowych". Jednocześnie z powyższego pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. (k. 108 akt administracyjnych) wynika, że "(...) zgodnie z przyjętą zasadą wysokiego prawdopodobieństwa rozpoznania choroby zawodowej w związku z narażeniem zawodowym, podtrzymujemy stanowisko i uzasadnienie do orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2016 r." czyli stwierdzenia wystąpienia u H. K. choroby zawodowej "kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych.

Wobec powyższych okoliczności, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ sanitarny II instancji miał prawo stwierdzić, że materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest bowiem uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwą medyczną jednostkę orzeczniczą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. I SA 1801/00, LEX nr 77663). Podkreślić należy, że Instytut Medycyny Pracy

w Ł. jest jednostką naukową i posiada szerokie możliwości diagnostyczne. Organy administracji są zaś związane orzeczeniami jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika lub byłego pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy nie można uznać by zgłaszane przez skarżącą spółkę w toku postępowania wnioski dowodowe (dotyczące przesłuchania kierownictwa i innych pracowników zakładu pracy oraz dopuszczenia opinii biegłego sądowego) podważyły ustalenia wywiedzione z przeprowadzonych badań w jednostkach orzeczniczych.

W tym miejscu należy wskazać na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii, bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Zatem podstawowym - choć nie jedynym - warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie ww. rozporządzenia. Wprawdzie istnieje kontrola czy możliwość podważenia takich opinii, ale w ograniczonym zakresie. Jak słusznie zauważył organ administracji, organ jest związany opinią lekarską

w zakresie wiedzy medycznej. Takiej wiedzy nie posiadają organy administracyjne czy sądy, a zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów i wybranej metody diagnostycznej.

W przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracji jest takim orzeczeniem związany. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10). Podkreślić jednocześnie należy, że określony w rozporządzeniu tryb postępowania w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje możliwości powoływania biegłych.

W orzecznictwie podkreśla się, że monopol lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych ma w założeniu służyć zapewnieniu wysokiej jakości oraz jednolitości orzecznictwa lekarskiego.

Zasadniczym zarzutem stawianym przez skarżącą spółkę w toku postępowania administracyjnego było wadliwe przeprowadzenie diagnozy przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, która to jednostka wydała odmienne orzeczenie od jednostki orzeczniczej I stopnia, która - zdaniem skarżącej spółki - wydała prawidłowe orzeczenie. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że skoro rozporządzenie przewiduje możliwość odwołania się od orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia, to znaczy, że jednostka orzecznicza II stopnia, określona w § 5 ust.

3 rozporządzenia, będąca instytutem badawczym w dziedzinie medycyny pracy może wydać odmienne orzeczenie i takie postępowanie nie narusza prawa. Wskazała no to również jednostka orzecznicza I stopnia w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. "(...) w wyniku przeprowadzonych badań Instytut wydał orzeczenie, które nie musi być zbieżne z naszym".

Celem uregulowania zawartego w § 7 ust. 1 rozporządzenia jest zapewnienie - na wniosek pracownika - możliwości quasi instancyjnej kontroli prawidłowości orzeczenia lekarskiego przez jednostkę inną niż ta, która wydała niekorzystne dla niego orzeczenie.

Skoro w niniejszej sprawie lekarze jednostki orzeczniczej II stopnia wydali orzeczenie, stwierdzające chorobę zawodową, a orzeczenie to zawiera elementy merytorycznie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, oraz zebranej dokumentacji medycznej, przeprowadzonej stosownej diagnostyki - to zgodnie z treścią art. 235ą k.p., nie było podstaw do wydania decyzji, która byłaby sprzeczna z rozpoznaniem zawartym w orzeczeniu, spełniającym wymogi proceduralne i wyjaśniającym poczynione rozpoznanie. Tym bardziej, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny, rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji wielokrotnie wzywał strony do uzupełniania materiału dowodowego oraz przesyłał złożoną dokumentację, nie tylko medyczną, ale również związaną z warunkami pracy wraz z dodatkowymi pytaniami i wyjaśnieniami z wnioskiem o zajęcie stanowiska w odniesieniu do podnoszonych przez skarżącą spółką kwestii zawartych w odwołaniu i kolejnych pismach. Ośrodek ten w opisanym powyżej piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. podtrzymał swoje wcześniejsze ustalenia.

Odnośnie do zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia badań lekarskich przed wydaniem decyzji wskazać należy, że procedura stwierdzenia choroby zawodowej została uregulowana w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. i przewidziano

w niej wydanie orzeczeń przez specjalistyczne jednostki orzecznicze, a orzeczenia wydają lekarze specjaliści zatrudnieni w jednostce orzeczniczej. Lekarze muszą spełniać wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U.

z 2014 r. poz. 1184), m.in. w rozporządzeniu Ministra Zdrowia dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa

w zakresie chorób zawodowych (Dz.U. z 2010 r., nr 110, poz. 736).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy wskazać, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż stan faktyczny sprawy odzwierciedla przeprowadzone przez organy postępowanie, które w konsekwencji doprowadziło do ustalenia, że istnieją podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej - kontaktowego zapalenia skóry

z podrażnienia" wymienionej w poz. 18 pkt 2 wykazu chorób zawodowych.

Nie mogły zatem podważyć zasadności zaskarżonej decyzji zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7, art. 77, art. 75 i art. 80 kpa. Organ II instancji w pełni prawidłowo ocenił ustalenie stanu faktycznego w oparciu o jednoznaczne stanowisko jednostki orzeczniczej.

Odnosząc się do zarzutu, że nie ustalono w sposób budzący wątpliwości czy H. K. miał bezpośredni kontakt z chłodziwem [...] 30 to wskazać należy, że warunki pracy i ocena narażenia została przeprowadzona przez organy administracji prawidłowo. Pracodawca przedkładał do akt opis emulsji [...] 30, sprzętu na którym pracował pracownik. Ponadto stosowanie powyższej emulsji opisano w karcie oceny narażenia zawodowego (k. 11 akt administracyjnych).

Wobec dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i dokonania ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego należycie ocenionego przez organ administracji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższych względów, na podstawie art. art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.