Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 576/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, sędzia WSA Adam Lipiński, asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Departamentu Budżetowego Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

II SA/Wa 576/06

UZASADNIENIE

Dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe, działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 140, poz. 1479), decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. odmówił [...] W. P. wypłacania od dnia [...] 2005 r. równoważnika pieniężnego za wynajęcie lokalu mieszkalnego, ryczałtu za brak umeblowania i wyposażenia oraz ryczałtu na pokrycie niektórych kosztów związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ podniósł, iż strona pełniąca zawodową służbę wojskową w Polskim Przedstawicielstwie Wojskowym [...] wystąpiła w dniu [...] marca 2005 r. do Dyrektora Centrali Wojskowe Misje Pokojowe [...] z wnioskiem o wypłacenie i wyrównanie od dnia [...] 2005 r. równoważnika pieniężnego na wynajęcie lokalu mieszkalnego oraz ryczałtu na pokrycie kosztów świadczeń do przysługującej mu normatywnej powierzchni użytkowej lokalu ([...] m2), gdyż nie przydzielono zainteresowanemu nieodpłatnie lokalu mieszkalnego w rozumieniu przepisów o najmie lokalu mieszkalnych. Jednak zdaniem organu zgodnie z dyspozycją § 13 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa żołnierzowi wyznaczonemu do pełnienia zawodowej służby poza granicami państwa, szef jednostki organizacyjnej finansującej pełnienie służby za granicą, czyli dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe przydziela nieodpłatnie w państwie pełnienia służby lokal mieszkalny wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem, zgodnie ze standardami przyjętymi w kraju pełnienia służby oraz odpowiednio do zajmowanego stanowiska i liczby przenoszących się z nim członków rodziny, oraz z uwzględnieniem norm, o których mowa w ust. 6 tego przepisu. Organ wskazał, że jedynie i wyłącznie w przypadku braku możliwości zabezpieczenia lokalu mieszkalnego żołnierzowi przysługuje równoważnik pieniężny na wynajęcie lokalu mieszkalnego, ryczałt za brak umeblowania i wyposażenia oraz ryczałt wymieniony w § 13 ust. 15 cyt. rozporządzenia z dnia 25 maja 2004 r., na pokrycie niektórych kosztów związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego. Wysokość w/w należności jest ustalona na 2005 r. obwieszczeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie wysokości równoważnika pieniężnego na wynajem lokali mieszkalnych oraz ryczałtu na pokrycie niektórych kosztów związanych z ich użytkowaniem, przysługujących żołnierzom pełniącym służbę poza granicami państwa (Dz. Urz. MON z 2005 r. Nr 2, poz. 8). W sprawie, zdaniem Dyrektora Centrali Wojskowe Misje Pokojowe nie ulega wątpliwości, że [...] W. P. od [...] lipca 2003 r. użytkuje umeblowany lokal mieszkamy w B., czyli w miejscu pełnienia przez niego służby poza granicami państwa. Jednak koszty najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego od jego początku przejęła i całkowicie pokrywa Centrala Wojskowe Misje Pokojowe [...]. Powyższy lokal jest ujęty w ewidencji prowadzonej przez CWMP pod numerem [...], a wszelkie płatności przekazywane są bezpośrednio do właściciela.

W dniu [...] czerwca 2005 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył pan [...] W. P. W odwołaniu zarzucił on decyzji organu I instancji, iż dotknięta jest wadą wynikającą z treści art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez niewskazanie uzasadnienia prawnego. Zdaniem strony Dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe nie wykazał, iż fakt opłacania najmu dla lokalu mieszkalnego, w którym mieszka, nie jest tożsamym tytułem prawnym do tego lokalu, co z kolei narusza § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa.

Dyrektor Departamentu Budżetowego Ministerstwa Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2 Kpa i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 24 ust. 5 pkt 2 i ust. 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przywołał treści art. 24 ust. 5 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej oraz § 13 ust. 1, ust. 5 i ust. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Zdaniem organu wymienione przepisy wskazują, że żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje prawo do nieodpłatnego zakwaterowania, a więc lokalu mieszkalnego wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem, odpowiednim do zajmowanego stanowiska i liczby wspólnie zamieszkałych członków rodziny. Dopiero w sytuacji, gdy brak jest możliwości zapewnienia żołnierzowi lokalu mieszkalnego przysługuje mu równoważnik pieniężny. Zdaniem organu orzekającego w drugiej instancji z wymienionych wyżej przepisów wynika, iż obowiązkiem wojskowych organów jest zabezpieczenie żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę poza granicami państwa lokalu mieszkalnego na czas pełnienia tej służby. Przepisy nie określają formy zabezpieczenia. Centrala Wojskowe Misje Pokojowe nie dysponuje własnymi zasobami lokali w B. i pozyskuje je wyłącznie w drodze najmu. Z materiału zebranego w sprawie wynika, iż umowa najmu została podpisana przez uprawnionego przez Dyrektora Centrali Wojskowe Misje Pokojowe zastępcę Polskiej Misji Wojskowej [...]. Mieszkanie to jest ujęte w ewidencji pomocniczej CWMP i ten organ bezpośrednio opłaca czynsz. Strona nigdy sama nie płaciła za lokal, w którym mieszka w czasie pobytu w B. Organ uznał więc, że oficerowi zapewniono lokal mieszkalny i brak jest podstaw do przyznania mu równoważnika pieniężnego.

W dniu [...] września 2005 r. skargę na powyższą decyzje złożył pan W. P. Skarżący zarzucił organom obu instancji wydanie decyzji w sposób sprzeczny z prawem. Zdaniem skarżącego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wskazują, iż zapewnienie mu zabezpieczenia lokalu mieszkalnego następuje poprzez przydzielenie mu lokalu mieszkalnego, do którego organ przydzielający powinien mieć tytuł prawny. Tymczasem Dyrektor Centrali Wojskowe Misje Pokojowe nie posiadał takiego tytułu prawnego, a organ nie zawarł umowy wg przepisów prawa polskiego, co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (t.j. Dz. U. z roku 2002 Nr 72, poz. 664 ze zm.). Skarżący sam zawarł umowę najmu. A więc nie przydzielono mu lokalu, należy mu się, więc równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Nadto organy obu instancji naruszyły art. 6-8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga podlega oddaleniu, jako oczywiście bezzasadna.

Zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierzom zawodowym wyznaczonym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa przysługuje m.in. prawo do nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym, wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem, zgodnie z warunkami miejscowymi, odpowiednio do zajmowanego stanowiska służbowego i liczby przebywających z nim członków rodziny; w przypadku braku możliwości zapewnienia lokalu mieszkalnego żołnierzowi przysługuje równoważnik pieniężny. Stosownie natomiast do § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, żołnierzowi wyznaczonemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa szef (dyrektor, dowódca, komendant) jednostki organizacyjnej finansującej pełnienie służby za granicą przydziela nieodpłatnie w państwie pełnienia służby lokal mieszkalny wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem, zgodnie ze standardami przyjętymi w kraju pełnienia służby oraz odpowiednio do zajmowanego stanowiska i liczby przenoszących się z nim członków rodziny oraz z uwzględnieniem norm, o których mowa w ust. 6, a w przypadku braku możliwości zabezpieczenia lokalu mieszkalnego żołnierzowi przysługuje równoważnik pieniężny na wynajęcie lokalu mieszkalnego.

Z powołanych wyżej przepisów wynika obowiązek właściwego organu wojskowego do zapewnienia żołnierzowi skierowanemu do pełnienia służby za granicą lokalu mieszkalnego wraz z niezbędnym umeblowaniem i wyposażeniem kraju pełnienia służby.

Realizacja tego obowiązku następuje poprzez zapewnienie żołnierzowi pełniącemu służbę poza granicami państwa lokalu mieszkalnego, a więc zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 7 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, jeżeli żołnierzowi zapewniony jest bezpłatny lokal mieszkalny wówczas zostaje zrealizowany ustawowy obowiązek wobec żołnierza.

W rozpatrywanej sprawie, skarżący mieszkał w lokalu wyszukanym i wskazanym mu przez organ wojskowy. Na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. skarżący potwierdził dane znajdujące się w aktach sprawy, iż nigdy nie opłacał czynszu za lokal mieszkalny. Czynsz ten był opłacany przez Centralę Wojskowe Misje Pokojowe Tymczasem równoważnik pieniężny wypłacany jest w celu pokrycia kosztów wynajmu przez żołnierza mieszkania. Żołnierz ma prawo do nieodpłatnego lokalu mieszkalnego, a organ ma to prawo mu zapewnić. Skoro prawo to ma służyć zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych żołnierza, to byłoby nielogiczne przyjęcie, że w sytuacji gdy organ wojskowy pokrywa w całości koszty lokalu mieszkalnego zajmowanego przez żołnierza i zgodnego z normami wskazanymi w § 13 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa to pozostaje to bez wpływu na sposób realizacji w/w uprawnienia. Nie można także przyjąć za skarżącym, który na rozprawie uznał, iż w sytuacji, gdy kwota równoważnika jest wyższa od opłaconego przez CWMP czynszu, to należałby się mu równoważnik, z którego sam opłacałby czynsz, a różnicę przeznaczyłby na własne potrzeby. Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie służy, bowiem zaspokajaniu jakichkolwiek potrzeb żołnierza, nie jest także dodatkowym uposażeniem, ale służy jednemu konkretnemu celowi, jakim jest rekompensata ponoszonych przez żołnierza kosztów związanych z brakiem lokalu ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 601/06).

Organy obu instancji w sposób prawidłowy zastosowały, więc przepisy prawa materialnego, a w trakcie postępowania nie uchybiono przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.