Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1507/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 268 a
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie NSA Jerzy Krupiński (spr) Anna Lech Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w O- Z od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Po 531/04 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w O- Z na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w R. na rzecz [...] Sp. z o.o. w O- Z kwotę 620 (sześćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Po 531/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w O. – Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...], nr [...] nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.560,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w O., działając na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.), w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262) i art. 104 § 1 K.p.a. obciążył [...] Sp. z o.o. w O. – Z. karą pieniężną w wysokości 1.560 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2003 r., o godz. [...] i potwierdzonej zapisem protokołu nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] Sp. z o.o. podnosząc, że zgodnie z dokumentami przewozu, towar na naczepie, w której stwierdzono przekroczenie nacisku na oś napędową był załadowany poprawnie i z zachowaniem niezbędnych parametrów. Odwołująca się podważała prawidłowość pomiaru z powodu braku możliwości zweryfikowania prędkości pojazdu i z uwagi na prawdopodobieństwo dodania gazu przez kierowcę w momencie przejazdu drugiej, ciągnącej osi przez wagę. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 7/98 oraz wyroku NSA III RN 9/2000 decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w R. pozbawiona jest podstaw prawnych, albowiem opiera się na rozporządzeniach wydanych niezgodnie z delegacją ustawową zawartą w ustawie o drogach publicznych.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 K.p.a. oraz na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i na podstawie § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że kara pieniężna została nałożona w dniu [...] sierpnia 2003 r. na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu o nr rejestracyjnym [...] należącego do przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w O. – Z. i po stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku. Pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu RPT 97-114, posiadającej ważne świadectwo legalizacji, wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Nałożenie kary pieniężnej odbyło się zgodnie z art. 40b ust. 2 i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych, a jej wysokość jest automatycznie obliczana przez oprogramowanie, które jest integralnym elementem systemu ważenia i przetwarzania danych. Organ II instancji szczegółowo przedstawił techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg, a także stwierdził, że brak odpowiedniej reakcji aparatury kontrolnej nie pozwala na kwestionowanie wyniku ważenia i nie daje podstaw do jego powtarzania. Kierowca był obecny przy pomiarze odległości pomiędzy osiami pojazdu oraz otrzymał protokół z ważenia, w którym mógł zawrzeć swoje uwagi i spostrzeżenia. Ustosunkowując się do powołanych przez stronę orzeczeń sądowych organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenia te nie odnoszą się do przepisów prawnych, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono również, że kara za przejazd pojazdem nienormatywnym jest pobierana niezależnie od przyczyny przekroczenia nacisku na oś, przekonania kierowcy, co do wielkości nacisku czy też ewentualnej winy kierowcy, a jej nałożenie jest obligatoryjne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] Sp. z o.o. w O.– Z. zarzuciła Dyrektorowi Izby Celnej naruszenie art. 10 § 1, art. 40 § 1, art. 45 i art. 108 § 1 K.p.a. i wskazała, że decyzja została doręczona osobie nieuprawnionej do jej odbioru, zaś właściwa strona dowiedziała się o wszczętym postępowaniu już po jego zakończeniu i wydaniu decyzji. Skarżąca podkreśliła, że w decyzjach organów obu instancji nie ustosunkowano się do zastrzeżeń kierowcy, jakie wniósł on w związku z przeprowadzeniem ważenia, do protokołu kontroli pojazdu. W skardze podkreślono też, że we wszystkich dotychczasowych sprawach, w których nakładano karę pieniężną na skarżącą, przekroczenie dopuszczalnego nacisku stwierdzono zawsze na drugiej osi pojazdu, która jest osią napędową, a oś ta w trakcie ruszania pojazdu wykazuje znacznie większy nacisk, niżby wynikało to z wagi położonego na nią ładunku. Nigdy natomiast nie stwierdza się przekroczenia dopuszczalnej wagi ładunku. Urządzenia kontrolne wagi nie zapewniają sygnalizacji o błędzie, gdy pojazd przejeżdża przez wagę ze zmienną prędkością, jeśli tylko prędkość ta mieści się w odpowiednich granicach. Do akt administracyjnych dołączono opinię prawną, dotyczącą stosowania wag dynamicznych do kontroli nacisku osi pojazdów i zespołów pojazdów, wydaną przez Instytut Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy, zgodnie z którą stosowanie wag dynamicznych do wyznaczania masy i nacisku osi pojazdów było zgodne z obowiązującymi przepisami do dnia 20 czerwca 2002 r. pod warunkiem, że odbywało się z zachowaniem określonych w tych przepisach wymagań i warunków dotyczących konstrukcji i użytkowania tych wag.

W dodatkowym piśmie procesowym uzupełniającym skargę zarzucono podpisanie decyzji przez osobę nieupoważnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż zaskarżona decyzja jest wolna od uchybień, które pociągałyby za sobą konieczność jej uchylenia. Sąd nie uwzględnił podniesionego przez skarżącą zarzutu dotyczącego braku umocowania kierownika zmiany do podpisania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w O. decyzji z dnia [...]. W tym zakresie ustalił, iż na podstawie decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. upoważniono Zastępcę Naczelnika Urzędu Celnego i Kierowników Oddziałów do podejmowania decyzji, jak i wykonania obowiązków lub innych czynności przypisanych temu organowi jako administracji celnej zgodnie z Regulaminem organizacyjnym Urzędu. Kompetencję tę ograniczono jednocześnie do wskazanych w decyzji przepisów Kodeksu celnego. W § 2 decyzji określono, że osoby wymienione w § 1 mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonym w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego. Tym samym Kierownik Zmiany A. K. był upoważniony do podpisania decyzji na podstawie pkt I.1D Karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy, wydanej na podstawie art. 284 Kodeksu celnego. Sąd I instancji odnosząc się do zasadniczego zarzutu strony skarżącej, sprowadzającego się do kwestionowania poprawności ważenia i sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej, przyjął, iż ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114, przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiada ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. w dniu 9 października 2001 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 kwietnia 1997 r., nr ZT 314/97. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. dnia 12 lutego 2003 r., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie zakwestionowany przez skarżącą opis przebiegu ważenia, odpowiada prawu. Zdaniem Sądu dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu (§ 2 ust. 9 zarządzenia), a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę (§ 7 ust. 5 zarządzenia). W ocenie Sądu I instancji nie są w tym zakresie trafne zarzuty zawarte w przedstawionej przez skarżącą opinii prawnej, dotyczącej stosowania wag dynamicznych do kontroli nacisku osi pojazdów i zespołów pojazdów, wydanej przez Instytut Studiów Podatkowych [...]. Sąd podkreślił, iż zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 2 do 6 km/h, a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Z kolei każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszenia w granicach prędkości od 2 do 6 km/h. Zdaniem Sądu nie można również przyjąć, że tak niewielkie wahania prędkości, jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia, prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Bez znaczenia dla oceny poprawności kwestionowanego rozstrzygnięcia pozostaje, w ocenie Sądu, zarzut, iż procedura ważenia odbyła się wg zasad zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2002 r., które utraciło moc z dniem 30 czerwca 2002 r. Prawidłowo bowiem organ odwoławczy zauważa, że zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy z 1993 r. o miarach zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną i dopóki decyzja ta nie utraciła ważności, można dokonywać na niej pomiarów, tym bardziej jeśli posiada ona ważne świadectwo legalizacji. Sąd wskazał, iż okoliczność, że uprawniony podmiot nie skorzystał z delegacji ustawowej i nie wydał aktu normującego przebieg m.in. ważenia pojazdów w ruchu nie może powodować stanu bezczynności organów administracji publicznej w sytuacji naruszeń ustawowych obowiązków, w tym obowiązku określonego w art. 64 i następnych Prawa o ruchu drogowym i postanowień ustawy o Drogach publicznych. Sąd zauważył również, iż nowy akt prawny niemal identycznie uregulował sposób kontroli pojazdów w ruchu. Także nowa (z 11 maja 2001 r.) ustawa Prawo o miarach, prócz podobnej do wyżej przedstawionej regulacji (art. 16) w art. 29 stanowi, że do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez rok od dnia wejścia w życie ustawy (t. j. w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy do 1 stycznia 2004), a przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, nawet niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Obecny podczas kontroli kierowca nie zgłosił ani do sposobu ważenia ani do protokołu z tej czynności żadnych zastrzeżeń. Z kolei mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia, a także opisane wyżej świadectwa legalizacji, Sąd stwierdził, iż ewentualne żądanie ponownego ważenia było bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru, a protokół kontroli zasadnie można było przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych w zaskarżonej decyzji. Za bezzasadny uznano również kolejny zarzut skargi, dotyczący tego, iż skarżąca nie była należycie reprezentowana i nie mogła wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów i materiałów. Podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki, jednak brak ten nie stał się uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Wszelkie zarzuty strona mogła bowiem podnieść w odwołaniu i zostały one rozpatrzone przez organ II instancji. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony podczas kontroli nie byłoby racjonalne i pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 K.p.a. Sąd zwrócił również uwagę, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo NSA, iż brzmienie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku.

Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Spółki. Zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej oparł na następujących zarzutach:

1. obrazie przepisów postępowania, a mianowicie art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającej na nie wzięciu pod uwagę z urzędu wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy, a w szczególności faktu, że decyzja organu celnego I instancji została oparta na okolicznościach, które nie zostały udowodnione; decyzja organu celnego I instancji została oparta na niewłaściwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym; decyzja organu II instancji utrzymała w mocy decyzję, która nie posiadała właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego; oparciu wyroku na okolicznościach, które nie zostały wykazane w toku procesu i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy;

2. obrazie przepisów postępowania, a mianowicie art. 106 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającej na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego i przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów z dokumentów zawnioskowanych przez stronę, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że osoba podpisująca decyzję w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego O. była prawidłowo upoważniona do wydawania decyzji administracyjnych.

W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentację dotyczącą błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwego umocowania organu I instancji do wydawania decyzji administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podzielając stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie jest trafny pierwszy z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 133 § 1 i 134 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie rozpoznawanej przez organy administracji nie miał zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi jedną z naczelnych zasad tego Kodeksu. W przepisie art. 10 § 2 K.p.a. zawarto jednak wyjątki od obowiązywania w postępowaniu tej zasady. Jednym z nich jest sytuacja, w której zapewnienie prawa czynnego udziału strony w postępowaniu, groziłoby niepowetowaną szkodą materialną. Taka sytuacja zaś miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Faktem notoryjnym jest długi czas oczekiwania, zwłaszcza przez pojazdy ciężarowe, na przekroczenie granicy. Jednocześnie zaś kontrola pojazdu w zakresie jego ważenia w celu sprawdzenia nacisku poszczególnych osi na drogę dokonywana ma być w chwili przekraczania granicy. Ważenie pojazdu jest podstawową czynnością postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jeżeliby próbować zastosować art. 10 § 1 K.p.a. do tej czynności, w sytuacji, w której w pojeździe, czy na przejściu granicznym nie znajduje się osoba będąca przedstawicielem bądź pełnomocnikiem strony, groziłoby to całkowitym paraliżem przejścia granicznego. Dlatego trafnie Sąd I instancji uznał, że w takiej sytuacji ma zastosowanie art. 10 § 2 K.p.a.

Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Skarżąca upatruje go w tym, iż Sąd przeprowadził uzupełniający dowód z dokumentów w postaci decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz decyzji nr [...] Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...] grudnia 1997 r. Łącznie z Kartami zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy wydanymi na podstawie decyzji nr [...], w ocenie Sądu I instancji świadczy to o tym, że Kierownik zmiany działał w granicach upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w O.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, z art. 268a K.p.a. wynika, że organ administracji może upoważnić na piśmie pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w tym do wydawania decyzji administracyjnych. W piśmiennictwie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie do osoby zajmującej określone stanowisko – Cz. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Kraków 2005, t. II, s. 601 – 603. Podobne stanowisko przyjęto w wyroku NSA z 24 stycznia 2007 r., I OSK 349/06.

Decyzją nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. upoważnieni zostali zastępca Naczelnika i Kierownicy Oddziałów do podejmowania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w O. (§ 1). W § 2 tej decyzji stwierdzono, że "osoby wymienione w § 1 mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonych w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego w O.. Obowiązki i uprawnienia nadane przez Naczelnika Urzędu lub za jego zgodą określa się w kartach zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy". Tak więc cytowana decyzja jest w istocie aktem generalnym o charakterze wewnętrznym, a nie aktem indywidualnym upoważniającym konkretnego wskazanego z imienia i nazwiska funkcjonariusza celnego do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego. Sama decyzja nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. nie jest upoważnieniem, o którym stanowi art. 268a K.p.a. Czy za takie indywidualne upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego uznać można odpowiednie postanowienie zawarte w karcie zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika zmiany A. K. z dnia [...] sierpnia 2001 r. nie wiadomo, bowiem Sąd I instancji kwestii tej nie rozpatrzył, a jest to kwestia mająca zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy w postępowaniu administracyjnym nie miał miejsca przypadek wydania decyzji z wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Dodać można, że podstawy prawnej do upoważnienia funkcjonariuszy celnych do wydawania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego nie mógł stanowić żaden z punktów art. 283 Kodeksu celnego, który to artykuł powołany był w podstawie decyzji nr [...] z [...] czerwca 2002 r., ani też art. 284 § 2 Kodeksu celnego powołany w podstawie prawnej decyzji nr [...] Dyrektora Urzędu Celnego w R., na który powoływał się organ administracji.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej samej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2b i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163,poz. 1348 ze zm.), przy czym uwzględniono również koszty postępowania zażaleniowego. Zasądzona kwota nie obejmuje jednak wniesionej przez skarżącą opłaty od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. ze względu na to, iż przepis art. 220 § 4 P.p.s.a. w sposób wyraźny zwalnia od wpisu zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej, od której nie został uiszczony wpis.