Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1008/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: ar.  130 a ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 1 c
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę 374 zł ( trzysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem do Starosty Powiatu G. z dnia [...]r. działająca przez pełnomocnika I. P. prowadząca działalność gospodarczą pn. "A" I. P., wniosła o przyznanie jej zwrotu koniecznych wydatków związanych w wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]nr rej. [...]za okres od dnia [...]r. do dnia odbioru pojazdu, który na dzień sporządzenia wniosku wynosił 1[...] dni, w kwocie [...]zł brutto za każdą dobę parkowania pojazdu, tj. [...]zł brutto.

Po rozpatrzeniu wniosku Starosta [...] postanowieniem z dnia [...]. nr [...]odmówił przyznania zwrotu tych wydatków oraz wynagrodzenia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że w sprawie z jego wniosku przeciwko właścicielowi w/w pojazdu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu G., sąd powszechny prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r., sygn. akt [...]oddalił wniosek. Wobec tego brak jest podstawy prawnej do żądania od Starosty G. przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]nr rej. [...]. Organ poinformował, że przechowawca może dochodzić ewentualnie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór na drodze cywilnej od właściciela pojazdu.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik I. P. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W zażaleniu powołano się na orzecznictwo dotyczące art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym i podkreślono, że stanowisko organu jest sprzeczne z zasadą praworządności, ponieważ prowadziłoby do sytuacji, gdzie starosta byłby zainteresowany w oddaleniu wniosku o przepadek pojazdu. Podkreślono, że żaląca się została powołana w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym do wykonywania zadania z zakresu administracji publicznej. Zatem łączy ją z organem stosunek administracyjnoprawny i brak jest jakiegokolwiek umownego, czy innego stosunku prawnego łączącego ją z właścicielem pojazdu, na podstawie którego możliwe byłyby dochodzenie w stosunku do niego należności związanych z przechowywaniem pojazdu.

Po rozpatrzeniu tego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchyliło postanowienie Starosty Powiatu G. i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności stwierdziło, że nieprawidłowe jest w przedmiotowej sprawie powoływanie się na art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.; zwanej dalej: "P.r.d."). Zgodnie z tym przepisem: "Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta". Przywołany przepis dotyczy bowiem wyłącznie obciążenia ww. kosztami osoby, będącej właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Skarżąca żądała przyznania jej kosztów na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. W uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10 (ONSAiWSA 2011/1/3) NSA w składzie 7 sędziów ustalił zasadę, która mimo częściowej zmiany stanu prawnego pozostaje w swej istocie nadal aktualna, a w której przyjął, że "Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449)".

Dalej SKO podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie ma zastosowania art. 102 § 2 u.p.e.a., ponieważ § 3 pkt 1 lit. c i a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r. Nr 46, poz. 237; zwanego dalej: "rozporządzeniem") rozciąga m.in. stosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. jedynie do kosztów dotyczących przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu. Dodatkowo Kolegium wskazało w tym względzie, że w/w rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 174 u.p.e.a., zgodnie z którym: "Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub w części przepisów działu II rozdziału 6 w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o likwidacji mienia, o przepadku mienia, z tytułu spadków lub z innych tytułów albo gdy Skarb Państwa na podstawie szczególnych przepisów jest upoważniony do sprzedaży cudzej ruchomości (...)". Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika zatem, że ustawowe ramy delegacji upoważniają do rozszerzenia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w tym jej art. 102 § 2 - tylko do tych ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu, która to sytuacja w rozpoznawanej sprawie zachodzi.

Wobec powyższego skoro żądanie, oparte na art. 102 § 2 u.p.e.a., zostało skierowane do Starosty, to nie mógł on wydać orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 pkt 2 lit a i b rozporządzenia, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie przechowywania rzeczy znalezionych, likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W myśl § 2 rozporządzenia, przez likwidację ruchomości rozumie się czynności związane ze sprzedażą, nieodpłatnym przekazaniem lub zniszczeniem ruchomości. Taka sytuacji nie nastąpiła w przedmiotowej sprawie, ponieważ prawomocnym orzeczeniem oddalono wniosek Starosty o orzeczenie o przepadku pojazdu. Zatem pojazd nie stał się własnością powiatu G.. W konsekwencji zdaniem SKO organ pierwszej instancji nie był uprawniony do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Stwierdziło też Kolegium, że rozumie stanowisko strony domagającej się zapłaty jej kosztów związanych z dozorem, jednakże swoje argumenty winna ona przedstawiać w postępowaniu, które może zakończyć się wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy - tj. w sytuacji oddalenia przez sąd wniosku o przepadek pojazdu na rzecz powiatu - kwestia właściwości budzi uzasadnione wątpliwości, a przepisy prawne nie wskazują jednoznacznie, trybu rozstrzygnięcia roszczeń strony. Przy czym ewentualne roszczenie cywilne mogłoby zostać wysunięte względem powiatu, a nie właściciela pojazdu, ponieważ nie istnieje jakikolwiek umowny czy inny stosunek prawny łączący prowadzącego parking strzeżony z osobą będącą właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia. Zatem nie ma żadnych podstaw prawnych do bezpośredniego dochodzenia należności związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu przez żalącą się od dotychczasowego właściciela (w tym względzie SKO powołało się na wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2013 r., III SA/Wr 750/13). Ponadto zdaniem Kolegium wątpliwości budzi także kwestia aktualnego stanu prawnego pojazdu. Brak działania dotychczasowego właściciela pojazdu, a w szczególności brak odebrania przez niego pojazdu po oddaleniu przez sąd wniosku o przepadek, może być bowiem rozważany przez pryzmat wyzbycia się własności rzeczy ruchomej (art. 180 K.c.), a następnie nabycia własności rzeczy niczyjej (art. 181 K.c.). Zwróciło też SKO uwagę, że na podstawie art. 183 § 2 K.c. do rzeczy porzuconych bez zamiaru wyzbycia się własności stosuje się odpowiednio przepisy o rzeczach znalezionych.

Podsumowując, Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie nie sposób uznać, by starosta był organem właściwym do rozpatrzenia żądania strony. Stąd wydane przez Starostę G. postanowienie należy uchylić, a prowadzone przez niego postępowanie umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. stosowanym na podstawie art. 18 u.p.e.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje w sytuacji, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot postępowania (sprawę administracyjną), dla zrealizowania którego postępowanie zostało wszczęte. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, jako konsekwencja bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w trybie tego postępowania, może być spowodowana zarówno przyczynami o charakterze podmiotowym, jak i przedmiotowym, gdyż stanowiąca przedmiot tegoż postępowania sprawa administracyjna stanowi splot elementów podmiotowych oraz przedmiotowych. Zatem postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. W niniejszym przypadku prowadzone przez Starostę G. postępowanie nie może zakończyć się wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem jest bezprzedmiotowe w rozumieniu w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie SKO w K., pełnomocnik I P. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem Starosty G. oraz o zasądzeniu na rzez skarżącej kosztów postępowania. Zarzucił, że postanowienie to zastało wydane z naruszeniem art. 105 § 1 Kpa poprzez uznanie, iż sprawa nie posiada charakteru sprawy administracyjnej oraz z naruszeniem § 3 rozporządzenia RM z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu, jest w okresie poprzedzającym przejście jego własności na rzecz Skarbu Państwa typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych. Również bowiem w tym okresie związane z danym pojazdem działania jednostek reprezentujących Skarb Państwa podejmowane są w interesie publicznym, w celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz ochrony zdrowia i życia uczestników tego ruchu. O charakterze tego stosunku decyduje stan istniejący w momencie umieszczenia na parkingu "depozytowym". Dalej autor skargi zdaje się wskazywać, że w sprawie żądane wynagrodzenie powinien przyznać naczelnik właściwego urzędu skargowego. W tym względzie powołał się na treść § 1 i § 3 pkt 1 i 2b rozporządzenia RM z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449), które w tym zakresie nie zawiera odmiennych uregulowań niż rozporządzenie RM z 28 lutego 2011 r.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując, w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko. Stwierdziło, że nie przesądziło o charakterze roszczenia prowadzącego parking, wskazując jedynie, iż obowiązujące przepisy nie wskazują jednoznacznie trybu rozpatrzenia tego roszczenia. Dopuszczalność przyznania prowadzącemu parking wynagrodzenia za dozór i zwrot zwianych z nim kosztów na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. uzależnione jest od rozstrzygnięcia kwestii własności dozorowanego pojazdu jako sprawy cywilnej nasuwającej wątpliwości, biorąc pod uwagę bierne zachowanie się "właściciela" pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Postanowienia organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa mogło mieć istotny wpływ jej na wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Wobec niedostatecznego rozważenia sprawy nie można też odeprzeć sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o motywy wydania tego orzeczenia. Z jednej bowiem strony wskazuje się w nim, na możliwość zastosowania w sprawie art. 102 § 2 u.p.e.a. jedynie w odniesieniu do nieruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa lub powiatu, z drugiej, że o roszczeniu strony nie mógł orzekać merytorycznie Starosta [...] gdyż jego właściwość jako organu egzekucyjnego ogranicza się jedynie do nieruchomości o jakich mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 28 lutego 2011 r. Organ odwoławczy nie zajął zatem jednoznacznego i kategorycznego stanowiska co do dopuszczalności drogi postępowania administracyjnego w dochodzeniu należności dozorcy związanych z kosztami sprawowania przez niego dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi na podstawie art. 130a P.r.d. i umieszczonym w trybie tego przepisu na prowadzonym przez skarżącą parkingu, w sytuacji gdy pomimo wystąpienia ze stosowym wnioskiem, sąd powszechny nie orzekł o przepadku pojazdu na rzecz powiatu w rybie art. 130 a ust. 10 i 10e tej ustawy.

Gdyby bowiem przyjąć, że w sprawie właściwy jest inny organ administracji publicznej to zgodnie z treścią art. art. 65 Kpa wniosek skarżącej o przyznanie wymienionego w nim wynagrodzenia za dozór pojazdu powinien być przekazany temu innemu organowi, czego ani Starosta [...] ani SKO w K. nie uczyniło. Postanowienia organów obu instancji nie zawierają też w tym względzie żadnych rozważań. Zarzut ten odnosi się zwłaszcza do zaskarżonego postanowienia, którego uzasadnienie wskazywałoby, że problem właściwości organów mógł być przez SKO przy podejmowaniu tego orzeczenia rozważany. Nie wynika też z przekazanych Sądowi akt administracyjnych aby w związku z wydaniem zaskarżonego postanowienia SKO podjęło czynności w trybie art. 65 Kpa.

Przechodząc do meritum, należy stwierdzić, że w przeważającej części rozwiązanie zaistniałego w niniejszej sprawie problemu prawnego wynika z przytoczonej przez SKO uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10, która jakkolwiek zapadła w czasie obowiązywania rozporządzenia RM z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to w odniesieniu do stanu niniejszej sprawy zachowała pełny walor gdy chodzi o przesądzenie drogi postępowania administracyjnego i w konsekwencji jest dla Sądu wiążąca zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a. Należy bowiem stwierdzić, że w tym zakresie uregulowania zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. i z dnia 28 lutego 2011 r. nie uległy zmianie. Inne brzmienie § 4 pkt 2 drugiego z tych rozporządzeń może mieć bowiem ewentualnie znaczenie jedynie w kontekście organu właściwego do przyznania wynagrodzenie za dozór. Na aktualność tej uchwały pomimo zmiany stanu prawnego zwróciło też uwagę w zaskarżonym postanowieniu SKO. Zarówno w sprawie, w której zapadła powyższa uchwała, jak i w sprawie niniejszej mamy do czynienia z żądaniem zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 P.r.d., zgłoszonym przez prowadzącą parking strzeżony na którym pojazd taki został umieszczony, w sytuacji, kiedy nie doszło od formalnego przejścia własności takiego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa lub powiatu. Pomimo tego w/w uchwałą NSA przesądził, że dozorcy należy się również w takim przypadku zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia RM z 23 kwietnia 2002 r., których treść odpowiada treści przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Oznacza to, że skarżącej należy się co do zasady wynagrodzenie na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia RM z dnia 28 lutego 2011 r.

Wbrew stanowisku SKO treść rozporządzenia RM z dnia 28 lutego 2011 r. pozwala na stosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. nie tylko w stosunku do nieruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa lub powiatu. Odmienny wniosek wynika bowiem w jednoznaczny sposób ze zdania wstępnego § 3 pkt 2 tego rozporządzenia i ujętego w nim sformułowania "niestanowiących własności Skarbu Państwa" Sąd nie widzi przy tym podstaw do przyjęcia (co zdaje się sugerować SKO), że przepis ten wykracza poza delegację art. 174 u.p.e.a. Trudność polega jednak na zastosowaniu któregokolwiek ze sformułowanych tam przepisów (§ 3 pkt 2) do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. W szczególności, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, brak podstaw do przyjęcia, że objęty postępowaniem samochód stanowi rzecz nieodebraną w rozumieniu pkt 2b tego artykułu, a to z przyczyn wskazanych w odniesieniu do treści § 3 pkt 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2002 r. (o identycznym w tym zakresie brzmieniu) w uzasadnieniu ww. uchwały NSA. Nie oznacza to jednak, że nie ma w ogóle podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia RM z 28 lutego 2011 r. Celowym jest bowiem powołanie się w tym przedmiocie ponownie na powyższą uchwałę NSA przy formułowaniu której Sąd ten odwołał się do treści § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r. Wprowadził przy tym możliwość jego zastosowania w zw. z treścią art. 180 i art. 181 K.c., przy przyjęciu, że właściciel pojazdu porzucił go z zamiarem wyzbycia się jego własności i stał się on własnością Skarbu Państwa przez objęcie go w posiadanie samoistne jako rzeczy niczyjej. Kwestia ta uszła natomiast w ogóle uwadze Starosty G., natomiast SKO pomimo zwrócenia uwagi na treść tych przepisów Kodeksu cywilnego nie przeprowadziło pod ich kontem analizy stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Sądu nie ma w tym względzie istotnego znaczenia, że w uchwale tej NSA odwoływał się jednocześnie do obowiązującej w dacie jej podjęcia treść art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdzie była mowa o uznaniu pojazdu za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Nie ten bowiem przepis stanowił podstawę do orzekania w sprawie, w której uchwała ta zapadła. Nie mógł on mieć również zastosowania w niniejszej sprawie chociaż wymieniony w nim termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu, upłynął odnośnie pojazdu objętego skargą jeszcze przed [...] r., tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.) W sprawie ma bowiem odpowiednie zastosowanie art. 11 w zw. z art. 12 ust. 2 tej ustawy (zmieniającej).

Wobec powyższego przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważenia będzie wymagała w pierwszej kolejności okoliczność, czy nieodebranie samochodu przez jego właściciela, pomimo tak długiego okresu czasu od dnia usunięcia go z drogi i umieszczenia na parkingu skarżącej, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek zainteresowania z jego strony tym pojazdem (o czym świadczy chociażby brak aktywnego udziału w postępowaniu cywilnym, w którym zapadło dotyczące tego pojazdu postanowienie SR w G. z dnia [...]r. sygn. akt II [...]o odmowie orzeczenia jego przepadku na rzecz powiatu G.) nie świadczy w jednoznaczny sposób, że właściciel samochodu porzucił go z zamiarem wyzbycia się w rozumieniu art. 180 K.c. To zaś oznaczałoby, że samochód tan stał się rzeczą niczyją w rozumieniu art. 181 K.c. Celowe byłoby w tym względzie, jak to wskazał też NSA w omawianej uchwale, wezwanie właściciela samochodu do złożenia stosownego oświadczenia, wskazując że brak odpowiedzi traktowany będzie jako dopowiedź twierdząca, w wyniku czego własność pojazdu przejdzie na samoistnego posiadacza. Nabycie pojazdu byłoby wówczas możliwe na podstawie art. 181 K.c., wskutek objęcia w posiadania rzeczy niczyjej.

Dokonując ustaleń w tym zakresie i ich oceny prawnej organy orzekające powinny mieć przy tym na uwadze istną potrzebę rozpoznania roszczenia skarżącej na drodze postępowania administracyjnego. W tym względzie zachowało pełną aktualność zawarte w w/w uchwale NSA stanowisko (sformułowane w oparciu o powołane orzecznictwo, w tym wymienione tam orzeczenia Sądu Najwyższego), że z uwagi na związany z takim pojazdem publicznoprawny stosunek, powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, wynagrodzenie za dozór i zwrot zwianych z nim kosztów powinny być przyznane w postępowaniu administracyjnym.

W dalszej kolejności rozstrzygnięcia będzie wymagała kwestia właściwości organu do orzekania w przedmiocie roszczenia skarżącej, a to z uwagi na treść § 4 ust. 1 pkt 2b i 3 w zw. z § 2 rozporządzenia RM z dnia 28 lutego 2011 r.

Z tych wszystkich względów postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie jej art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 oraz na podstawie § 2 ust. 1 i 2 i § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz... (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).

bu