Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 175/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 12 , § 60 ust. 1- 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 134, art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: §  14 ust. 2 pkt 1 c, § 15 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka-Armańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2009r. sprawy ze skargi J. B na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. C. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J.B. od decyzji Starosty z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. B. i J. B. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie:

- pawilonu handlowego branży przemysłowej, dwukondygnacyjnego, o powierzchni użytkowej 1068 m², powierzchni sprzedaży 757,30 m², powierzchni zabudowy 641 m² i kubaturze 5550 m³ wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, c.o. + c.w.u. kotłem gazowym i wentylacją mechaniczną, na działce Nr 683/2;

- przyłącza wodociągowego na działce Nr 683/2;

- przyłącza gazowego na działkach Nr 683/2 i 684/2;

- przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach Nr 683/2, 684/2 i do zbiornika sanitarnego bezodpływowego o poj. 9 m³ na działce Nr 683/2;

- przyłącza kanalizacji deszczowej na działce Nr 683/2;

- zjazdu publicznego z parkingiem na działkach Nr 683/2 i 127/1 przy ul. M. w S.

na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że

w odwołaniu od decyzji organu I instancji J.B. zarzuciła:

- że plan zagospodarowania przestrzennego winien być opracowany na aktualnych, rzeczywistych podkładach – operatach geodezyjnych opracowanych przez geodetów w terenie, a nie powielanych zza biurka,

- że odpis ustaleń planu wydany przez Urząd Miejski z dnia [...] dotyczy terenu działki nr 683/2 i jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu z uwagi na fakt, iż teren tej działki objęty projektem znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 23 UP – przeznaczonym pod usługi komercyjne,

a nie na terenie oznaczonym 14 MN- zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

- że na projekcie zagospodarowania działki nie uwidoczniono i nie opisano "ukrytej drogi dojazdowej dla obsługi z drogi O. W." przez jej działkę, jak również budowy kanalizacji sanitarnej,

- że projektowany pawilon nie mieści się granicach działki inwestora, a istniejące ogrodzenie nie pokrywa się z granicą miedzy działkami jej i inwestora,

- że ściana pawilonu zacieni jej działkę, a nawet uniemożliwi jej zabudowę,

- że absurdem jest aby taki budynek był przy osiedlu domów jednorodzinnych,

- że brak jest na projekcie zagospodarowania terenu "zaznaczenia linii zabudowy projektowanego w przyszłości na jej działce budynku mieszkalnego,

- że mapy sytuacyjno – wysokościowe wykazują nieprawdziwe granice własności działek, a tym samym zasoby geodezyjne w Starostwie Powiatowym "te kłamstwa i fałszerstwa legalizują".

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." w S., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...], ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...] Nr [...]poz. [...]. Działka inwestorów oznaczona Numerem 683/2 znajduje się w obszarach funkcjonalnych, wyznaczonych na tym planie i oznaczonych symbolami: 23 U, 14 MN i 02 KP, dla których są następujące ustalenia:

-14 MN – tereny zabudowy mieszkaniowej, oznaczone na rysunku planu symbolami od 1 MN do 20 MN, przy czym dla terenu między innymi 14 MN ustala się jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne o średniej intensywności zabudowy, a jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji pojedynczych budynków mieszkalnictwa wielorodzinnego, obiektów usług handlowych i gastronomicznych, których uciążliwość określona przepisami szczególnymi nie wykracza poza granice działki, a tym samym nie będzie wymagała konieczności ustanowienia strefy ochronnej,

- 23 UP – podstawowe przeznaczenie to usługi komercyjne ( handel, rzemiosło, gastronomia i inne). Na terenach usług publicznych i komercyjnych ustala się następujące zasady zagospodarowania: nieprzekraczalną wysokość zabudowy usługowej 3,5 kondygnacji, z wyjątkiem dominanty urbanistyczno – architektonicznej istniejącego kościoła; parkingi związane z usługami powinny być zlokalizowane na terenie działki przeznaczonej dla danej usługi. Dopuszcza się realizację zatok postojowych przy jezdniach dróg miejskich w uzgodnieniu z właścicielem drogi,

- 02 KP przejścia piesze szerokości 4 m.

Ustalenia § 16 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania osiedla "M." dotyczą odprowadzenia ścieków sanitarnych docelowo do oczyszczalni miejskiej kanałami projektowanymi wzdłuż sieci ulic. Czasowo na terenach projektowanej zabudowy do czasu objęcia obszaru osiedla ogólnomiejskim układem uzbrojenia w sieci sanitarne dopuszcza się realizację szczelnych zbiorników do gromadzenia ścieków z zachowaniem odległości wynikających z warunków technicznych, z zapewnieniem usuwania ścieków i oczyszczania w oczyszczalni. Projektowany wolnostojący budynek pawilonu handlowego stanowi element kompleksu pawilonów handlowych przy ul. M. w S., które będą obsługiwane przez wspólny parking, dwa zjazdy publiczne oraz chodniki,

z pozostawieniem przejścia pieszego pomiędzy pawilonami, oznaczonego w planie jako 02KP. Na obszarze objętym planem nie ma istniejącej kanalizacji sanitarnej. Budynek pawilonu handlowego zaprojektowano jako dwukondygnacyjny, bez podpiwniczenia, przykryty stropodachem, który usytuowano w całości na terenie oznaczonym w planie jako 23 U. W pawilonie przewidziano funkcję handlową – sprzedaż detaliczną artykułów przemysłowych, odzieżowych, tekstylnych, papierniczych itp. Przewidziano w tym budynku 18 lokali handlowych, wydzielonych funkcjonalnie, które można również ze sobą połączyć. Zamierzenie inwestycyjne nie jest wymienione w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r.

w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem p[przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, zatem w rozumieniu tych przepisów należy uznać inwestycję za nieuciążliwą, a co za tym idzie nie naruszająca ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "M.". Wyznaczona na planie zagospodarowania dla usług granica zabudowy ulicy M. - 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni - nie została przekroczona i wynosi 15,5 metra. Projektowany w ramach planowanej inwestycji tymczasowy bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe usytuowano na terenach oznaczonych na planie jako 14 MN i jego realizacja pozostaje zgodna

z § 16 ust. 4 pkt 2 planu. W trakcie postępowania odwoławczego inwestor wyjaśnił, że realizacja szczelnego zbiornika na ścieki nie jest rozwiązaniem docelowym; termin jego użytkowania inwestor określił "do czasu zrealizowania przez Gminę sieci kanalizacji sanitarnej w ul. W. i F. w S.. Inwestor posiada oświadczenie PGKiM Sp. z o. o. w S., Zakładu Oczyszczania Miasta z dnia [...] o zapewnieniu usług wywozu nieczystości stałych i płynnych.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "M.", zatwierdzonego uchwałą

Rady Miasta z dnia [...].

Dokonując analizy zgodności projektu z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) organ odwoławczy ustalił, że budynek pawilonu usytuowany będzie na działce nr 683/2,

w odległości 4 metrów od granicy z działkami: Nr 682/3 ( należącą do odwołującej się J.B.) i 682/4. Z uwagi na fakt, że na działce J.B.

w odległości 14 metrów od projektowanego budynku znajduje się budynek mieszkalny, projektant dokonał analizy czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w tym budynku oraz w ewentualnym budynku, który mógłby na tej działce powstać w odległości 4 metrów od granicy z działką inwestora. Z analizy wynika, że planowany pawilon handlowy nie ograniczy dostępu słońca do tych pomieszczeń, tak więc spełniony jest warunek z § 60 rozporządzenia. Na działce odwołującej przy granicy z działką inwestora znajduje się parterowy budynek gospodarczy. Z uwagi na to odcinek ściany zachodniej pawilonu handlowego zaprojektowano bez otworów okiennych, zaś okna znajdujące się w odległości ok. 6 – 9 metrów od najbliższego narożnika budynku gospodarczego zaprojektowano jako okna przeciwpożarowe o odporności pożarowej 60 minut. Tak więc projektowane usytuowanie budynku nie narusza przepisów rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, w szczególności § 271. Ponadto zgodność projektu

z wymogami ochrony przeciwpożarowej stwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej.

W ramach inwestycji, stosownie do wymogów § 22 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r., zaprojektowano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, którego usytuowanie pozostaje w godnie z § 23 ust. 1 i 4 tego rozporządzenia. Z uwagi na fakt, że budowa sieci kanalizacji sanitarnej nie została dotychczas zrealizowana, inwestor w ramach planowanej inwestycji zamierza zbudować na swojej działce bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe, którego usytuowanie pozostaje w zgodności z § 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. Na lokalizację zaprojektowanego zjazdu na działkach 683/2 i 127/1 wyraził zgodę Zarząd Dróg Powiatowych. Lokalizacja parkingu na 14 miejsc postojowych w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, nie narusza § 19 rozporządzenia. Wejście główne – bez żadnych stopnie oraz wszystkie przestrzenie komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej, szerokość drzwi wewnętrznych

i zewnętrznych zapewniają możliwość poruszania się osobom niepełnosprawnym.

Projekt został pozytywnie zaopiniowany pod względem zgodności

z przepisami o bezpieczeństwie i higienie pracy, uzgodniony z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji oraz Zakładem Gazowniczym w S.; posiada pozytywną opinię zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Wojewoda stwierdził, że w świetle art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane nie można odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wskazał, że skarżąca nie może na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę polemizować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." , który to plan – ogłoszony w dzienniku urzędowym- stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego. W świetle jego ustaleń działka inwestorów znajduje się w obszarach funkcjonalnych oznaczonych symbolami 23UP, 15 MN., 14MN i 02KP i planowana inwestycja pozostaje w związku z tym

w zgodności z ustaleniami tego planu. Projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego z dnia 17 września 2007r., mapa jest zgodna

z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21.02.1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie ( Dz. U. Nr 25 poz. 133) i w niniejszej sprawie Wojewoda nie posiada uprawnień do egzekwowania od organów samorządowych sprostowań dotyczących zarówno map, na których sporządzono część rysunkową planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach którego jest realizowana przedmiotowa inwestycja, jak również sprostowań ewidencji granic nieruchomości odwołującej się. Odnośnie braku zgody J. B. na wybudowanie przez inwestora w przyszłości przyłącza kanalizacji sanitarnej przez jej działkę organ wyjaśnił, że projekt zagospodarowania przedmiotowej inwestycji zawiera zapis, iż "docelowo odprowadzenie kanalizacji sanitarnej do przepompowni przy ul. F." nastąpi przyłączem poprowadzonym wzdłuż działki Nr 683/3, której współwłaścicielami są M. i S. M., będący stroną porozumienia zawartego w dniu 24 kwietnia 2008r. Organ wskazał nadto, iż brak jest podstaw do domagania się przez odwołującą się doręczenia jej oprócz decyzji również projektu budowlanego.

W skardze na tę decyzje J.B. zarzuciła:

- że plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta

z dnia [...] został opracowany na fałszywym podkładzie geodezyjnym,

- że starosta "pominął" wydanie decyzji administracyjnej na zmianę nr działki 526/3 na nr 682/3 i dokonał pomniejszenia powierzchni działek,

- że tajemnicą pozostaje kto dokonał podziału Kw [...] na 3 nowo powstałe działki,

- że nie wiadomo na czyj wniosek dokonano podziałki działki 526 o pow. 0,3940 ha, należącej do jej matki,

- że skoro działka inwestora położona jest w terenie 23 U i 14 MN, oznacza to, że inwestor posiada działkę 683/2 i nowopowstałą działkę 682/3 bez księgi wieczystej przy ul. M., czyli jej działkę 526/3( 682/3) "której dokonano zmianę nr.ewid. bez żadnej decyzji administracyjnej",

- że jej nie wolno było dokonać przyłącza gazowego do jej działki o pow. 0,1314ha – postępowanie w tej sprawie trwało 3 lata,

- że projektowany pawilon nie mieści się w "gabarytach własności działki inwestora",

- że jej ogrodzenie "nie jest granicą działki z konturami budynku gospodarczego usytuowanego przy granicy",

- że skoro droga nr 1163 jest własnością gminy to jej działka znajduje się w terenie dz. 683/2 od ul. M.,

- że planowany pawilon o dł. 37,65m i wysokości 9,5 metra oraz szerokości 18,45m winien być odsunięty od prawnej granicy jej działki o 9 i pół metra,

- że nigdy nie pozwoli na poprowadzenie kanalizacji sanitarnej przez jej działkę,

a jednocześnie zarzuciła, że szczelny zbiornik tymczasowy jest zbędny, skoro właściciel działki nr 684/2 i pawilonu nr 4 jest również właścicielem działki 6683/3 wzdłuż drogi 05KD – dz. Nr 684/1 "i tam przyłącz do kanalizacji sanitarnej",

- że powierzchnia działki 683/3 "jest manipulacją z każdej strony",

- że manipulowano nawet w podatku od nieruchomości,

- że została ona wywłaszczona przy scalaniu gruntów i uwłaszczono osoby trzecie – obecnie działki 676 i 677,

- że pogubiono się w nieruchomościach wydzielonych pod drogi.

W związku z tymi zarzutami domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na "świadome fałszowanie dokumentacji geodezyjnej, przekręty

i manipulację w ewidencji działek" i wnikliwego sprawiedliwego zbadania sprawy toczącej się przez ponad 10 lat postępowań administracyjnych przed organami,

a także ścigania z urzędu pracowników odpowiedzialnych za popełnione błędy.

W piśmie procesowym, sporządzonym przez pełnomocnika, a złożonym na rozprawie, J.B. dodatkowo zarzuciła, że decyzja narusza

§ 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, którego wybudowanie spowoduje, że jej budynek mieszkalny nie będzie miał wymaganego tym przepisem czasu nasłonecznienia, a także uniemożliwi w przyszłości zabudowę jej działki. Skarżąca zarzuciła także, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy wszystkich istotnych dla spray okoliczności, związanych w szczególności

z własnością działek, na których prowadzona jest przedmiotowa inwestycja.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zawartym w niej zarzutom organ w sposób wszechstronny i dokładny wyjaśnił wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności, wydana zaś decyzja odpowiada wymogom art. 107kpa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie procesowym wskazać należy, iż zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7 – 17. Stosownie do ust. 2 tego paragrafu w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny,

a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się czasu nasłonecznienia. Tymczasem jak to wynika ze znajdującej się w projekcie zagospodarowania terenu analizy czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej uwzględniając to, że projektowany pawilon ma mieć 9,5 metra wysokości i jest on oddalony 14 metrów od budynku mieszkalnego skarżącej,

w którym wysokość parapetu okiennego wynosi ok. 1,2 metra nad terenem, po godzinie 9-tej rano pawilon nie będzie zacieniał pomieszczeń mieszkalnych w tym budynku, w związku z czym czas nasłonecznienia w tych pomieszczeniach będzie wynosił 8 godzin. Taki czas nasłonecznienia znacznie przekracza wymagane w § 60 ust. 1 minimum wynoszące 3 godziny, nie mówiąc już o minimalnym czasie wymaganym w § 60 ust. 2 rozporządzenia, którego naruszenie skarżąca zarzuca.

W analizie zawarte jest również wyliczenie czasu nasłonecznienia dla hipotetycznego nowego budynku, jeśliby J. B. chciała taki zbudować na swojej nieruchomości. Nowy budynek, o ile miałby mieć okna od strony wschodniej,

a więc od strony pawilonu, musiałby być oddalony od granicy o 4 metry. W takiej sytuacji projektowany pawilon nie będzie go zacieniał po godzinie 10-ej, w związku

z czym pomieszczenia mieszkalne będą miały czas nasłonecznienia wynoszący

7 godzin. W świetle wyników tej analizy zarzut, iż zaskarżona decyzja narusza z 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. jest zupełnie chybiony.

Odnośnie niewyjaśnienia okoliczności związanych z własnością działek, na których ma być prowadzona inwestycja wskazać należy, iż do wniosku inwestorzy dołączyli wymagane art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlne (tekst jedn. Dz. U. Nr 156 za 2006r. poz. 1118 ze zm.) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, do którego dodatkowo dołączyli umowę i porozumienie. Skarżąca powyższego oświadczenia skutecznie nie zakwestionowała. Jeśli bowiem chodzi o zawarte w skardze zarzuty, to pomijając iż nie zostały one poparte żadnymi dowodami, to jak się zdaje, nie dotyczą one nieruchomości inwestorów i wynikają ze zdarzeń, jakie miały miejsce w latach 70-tych ubiegłego wieku, kiedy to matka skarżącej dokonała podziału nieruchomości oznaczonej wówczas numerem 526 o łącznej powierzchni 3241 m² , na trzy działki,

w tym działkę 526/3, aktualnie oznaczoną numerem 682/3 o pow. 1314 m², której właścicielką jest J. B.. Wszystkie zawarte w odwołaniu i obecnie powtórzone w skardze zarzuty, dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów, jak słusznie wskazał Wojewoda, nie mogły być przedmiotem badania przez organ, ani też w związku z tym nie mogą być objęte kognicją Sądu. Przedmiotem bowiem tej sprawy jest tylko ocena prawidłowości decyzji zatwierdzającej projekt budowlany

i udzielającej pozwolenia na budowę, w związku z czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej uppsa) sąd może rozstrzygać tylko w granicach tej właśnie konkretnej sprawy. Dlatego też poza kognicją Sądu pozostają zawarte w skardze zarzuty i pytania dotyczące prawidłowości uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powodów, dla których nieruchomość rodziców skarżącej została podzielona, jej kłopotów z założeniem gazu, płaceniem podatku i różnych kwestii dotyczących działek, nie będących terenem projektowanej inwestycji. Natomiast zarzut, jakoby projektowany pawilon "nie mieścił się gabarytami" na działce inwestorów w świetle załączonego projektu, z którego wynika, iż od granicy zarówno z działką skarżącej jak i z drugiej strony będzie on oddalony o 4 metry, jest niczym nieuzasadniony.

Tylko wówczas zarzut ten mógłby okazać się uzasadniony gdyby, jak tego żąda

w skardze J. B., został odsunięty od granicy z jej działką o 9 i pół metra. Żądanie to jednak jest bezpodstawne. W szczególności brak jest przepisów, które wymagałyby sytuowanie budynku w takiej odległości. W sprawie mają zastosowanie przepisy ogólne, zawarte w § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r.

i udzielając pozwolenia na budowę obiektu usytuowanego w odległości 4 metrów od granicy organ przepisów tych nie naruszył.

Z kolei odnosząc się do zarzutów związanych z jednej strony ze zbędnością zdaniem skarżącej budowy przez inwestorów szamba, a z drugiej strony z jej oświadczeniem, że nigdy nie pozwoli ona na poprowadzenie kanalizacji przez jej działkę, wskazać należy że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość lokalizacji na tym terenie tymczasowo, dopóki nie zostanie zbudowana kanalizacja miejska, szczelnych pojemników na ścieki, brak jest przeszkód, aby inwestorzy mogli taki obiekt wznieść. Z kolei skoro zatwierdzony projekt nie dotyczy poprowadzenia kanalizacji przez działkę skarżącej, wyrażany przez J. B. w tej sprawie brak zgody jest bez znaczenia. Jedynie na marginesie wskazać należy, co zauważył już wcześniej Wojewoda, że inwestorzy

w przyszłości zamierzają poprowadzić kanalizację w innym miejscu, nie przez nieruchomość skarżącej.

Prawidłowo w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dołączonych do projektu budowlanego: odpisu ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." w S. oraz mapy, organ ustalił, że skoro nieruchomość, na której planowana jest inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolami 23U i 14 MN, projektowane zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również za prawidłową uznać należy ocenę organu, że załączone do wniosku

i następnie uzupełnione dokumenty spełniają wymogi art. 32, 33 i 34 Prawa budowlanego, projektowane zaś obiekty są zgodne z wymogami powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. W takiej zaś sytuacji, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze, skoro zawarte w skardze zarzuty okazały się bezzasadne i brak jest podstaw skutkujących uchyleniem decyzji bądź stwierdzeniem jej nieważności, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 uppsa.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł zgodnie z art. 250 uppsa oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.