Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1162/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art.37 h ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 931
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie opłaty paliwowej za czerwiec 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Celnej w S. znak [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiąc czerwiec 2014 roku.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. w dniu [...] roku postanowieniem znak [...] z dnia [...] roku wszczął z urzędu wobec [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. postępowanie podatkowe w sprawie określenia - wysokości opłaty paliwowej za miesiąc czerwiec 2014 roku.

Podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. znak [...] z dnia [...] roku na mocy której określono [...] Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące maj i czerwiec 2014 roku w związku z obrotem paliwem silnikowym. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu 4 stycznia 2016 roku i stała się ostateczna w dniu 19 stycznia 2016 roku.

W toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. postępowania w sprawie opłaty paliwowej, w dniu 2 marca 2016 roku do Naczelnika Urzędu Celnego w K. wpłynęło pismo Spółki z dnia 24 lutego zawierające w swej treści wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu ostatecznego zakończenia sprawy określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc maj i czerwiec 2014 roku, prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. znak [...] oraz Dyrektora Izby Celnej w S.

Naczelnik Urzędu Celnego w S. wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z pytaniem o to, czy Spółka złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji tego organu z dnia [...] roku.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. poinformował, że nie otrzymał odwołania od decyzji [...] z dnia [...] roku wydanej w Spółki z o.o. [...].

Naczelnik Urzędu Celnego w K. powziął również z urzędu informację, że do Dyrektora Izby Celnej w S. nie wpłynęło odwołanie od tej decyzji.

Mając powyższe na uwadze oraz nie znajdując podstaw prawnych, do zawieszenia postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w K., postanowieniem znak [...] z dnia [...] roku odmówił zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiąc czerwiec 2014 roku.

Następnie, po zakończeniu postępowania dowodowego w dniu 14 kwietnia 2016 roku Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydał decyzję znak [...] na mocy której, określił Stronie wysokości opłaty paliwowej za miesiąc czerwiec 2014 roku w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu 26 kwietnia 2016 roku.

Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Strona złożyła zażalenie na przywołane postanowienie z dnia [...] roku.

Strona w zażaleniu zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego w K. naruszenie przepisów:

1) art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa wskutek której organ I instancji wadliwie stwierdził brak przesłanek do zawieszenia przedmiotowego postępowania,

2) art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez błędne ustalenia faktycznie m.in. "niezrozumiałe odwoływanie się do nieistniejącej decyzji z dnia [...] roku znak [...], której Urząd Kontroli Skarbowej nie wydał, a strona wnosiła o zawieszenie postępowania w związku z odwołaniem od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] roku znak [...], którą zresztą organ I instancji wskazał jako przyczynę wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiąc czerwiec 2014 roku",

3) art. 240 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa - poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, " w którym organ I instancji wskazuje prawidłowo, że strona wnosiła o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia jej odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] roku znak [...], a następnie odmawia zawieszenia ustalając niezrozumiałe, że strona nie wniosła odwołania od jakieś nieistniejącej decyzji "z dnia [...] roku nr [...]" która nie została wydana przez Urząd Kontroli Skarbowej. "

Jak wynika z treści uzasadnienia zażalenia, zdaniem Strony od ustaleń prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. sprawy w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące maj i czerwiec 2014 roku uzależniony jest wynik postępowania w sprawie opłaty paliwowej.

Zarazem Strona w zażaleniu wskazała, że załącza do niego kopie odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] roku znak [...] wraz z potwierdzeniem nadania/doręczenia, których w rzeczywistości Strona nie załączyła.

Wskazując powyższe zarzuty Strona, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zawieszenie postępowania w sprawie bądź przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Celnej w S., postanowieniem znak [...] z dnia [...] roku, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu organu odwoławczego, pismem z dnia 26 października 2016 roku, wniosła, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Skarżąca nie zgodziła się z wydanym przez Dyrektora Izby Celnej w S. postanowieniem w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiąc czerwiec 2014 roku, zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej w S. naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa "przez niezasadną odmowę zawieszenia postępowania, przy czym wyjaśnić należy, że Strona dopiero w toku niniejszego postępowania powzięła wiadomość o tym, że bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [.....] roku i w przepisanym terminie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z tym odwołaniem, co uzasadnia zawieszenie niniejszego postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej określenia zobowiązania z podatku akcyzowego za miesiąc czerwiec 2014 roku tj. prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego (sygn. akt I SA/Sz 905/16 i I SA/Sz 906/16) ze skarg podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...]roku znak [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] roku znak [...] oraz na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. znak [...] o stwierdzonym uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...]r. znak [...]",

2) przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 37h ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 5, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 371 ust. 1, art. 37m, art. 37nn, art. 37o ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2015r. poz. 641 ze zm.) w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 roku poz. 752 ze zm.) - przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, "że sprawa o ustalenie obowiązku do zapłaty podatku akcyzowego nie jest zagadnieniem wstępnym, podczas gdy w/w przepisy, w szczególności art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym funduszu Drogowym uzależniają powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej od tego, czy dany podmiot podlega na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu, a powyższe jest kwestią sporną, która dopiero zostanie rozstrzygnięta w w/w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2014 roku.

Mając na uwadze powyższe, złożył wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w okolicznościach sprawy istniały podstawy do zawieszenia postępowania jak chce tego skarżąca.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Z powołanego przepisu wynika, że na zagadnienie wstępne składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Zagadnienie wstępne jest to zatem pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne. Zagadnienie wstępne wiąże się z sytuacją, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej, to jest z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2315/13, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się, że ten element konstrukcyjny omawianej instytucji, którym jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2014; C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2013).

Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Ponadto należy podnieść, że skoro zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy, to zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej.

Sprawa w której Strona domaga się zawieszenia postępowania dotyczy obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Opłata paliwowa uregulowana została w ustawie z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz.931, z późn. zm.).

Zgodnie z przepisem art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach (w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanej sprawie) wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199 oraz z 2007 r. Nr 35, poz. 217), stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową".

Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2 art. 37h ustawy o autostradach). Natomiast paliwami silnikowymi oraz gazem, o których mowa w ust. 1, są wymienione w ust. 3 produkty o określonych symbolach PKWiU i odpowiadających im kodach CN, w tym oleje napędowe i wyroby przeznaczone do użycia jako paliwa do silników samochodowych, bez względu na symbol PKWiU.

W myśl art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na:

1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo

2) importerze paliw silnikowych lub gazu, albo

3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h (art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach).

Mając na uwadze wskazane przepisy ustawy o autostradach, obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej powiązany został z istnieniem zobowiązania do uiszczenia podatku akcyzowego od paliw silnikowych (gazu) wykreowanego na podstawie przepisów o podatku akcyzowym. Dla określenia zobowiązania w opłacie paliwowej wystarczające jest ustalenie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz ilości paliwa lub gazu, od którego sprzedaży podatnik zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy.

W niniejszej sprawie określono skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym m.in. za okres czerwiec 2014 r. Tym samym strona jest zobowiązana do uiszczenia opłaty paliwowej za ten okres.

Obowiązek taki wypływa wprost z art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach. Jak wynika z tej regulacji obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej związany został nierozerwalnie ze zobowiązaniem w podatku akcyzowym. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym za ten okres, dopóty decyzja określająca jej zobowiązanie w opłacie paliwowej za ten miesiąc nie może być uznana za decyzję naruszającą prawo.

Ponadto trzeba także zauważyć, że w myśl wyroku WSA w Warszawie z 30 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 984/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl), którego tezę sąd akceptuje, wysokość opłaty paliwowej jest ściśle powiązana z ustaloną podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym. W sytuacji, w której podstawa opodatkowania określona została w decyzji organu pierwszej instancji - decyzja taka w chwili rozpoznawania sprawy dotyczącej opłaty paliwowej wiąże strony postępowania.

Sąd w składzie orzekającym za zasadne uznaje twierdzenia zawarte w tym judykacje: "fakt złożenia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości podatku akcyzowego (...) nie powodował braku możliwości kontroli legalności decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej. (...) Nie ulega wątpliwości, iż ewentualna zmiana podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym będzie przesłanką do wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej".

Skład rozstrzygający w pełni podziela także pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1082/12. Zgodnie z tym rozstrzygnięciem "omawiana opłata jest niejako dodatkiem do akcyzy za paliwo, przy czym obie te publicznoprawne należności są ze sobą silnie powiązane. Można również powiedzieć, iż w pewnym sensie opłata paliwowa jest następstwem opodatkowania, czy też obowiązku opodatkowania paliw akcyzą. Łącząca je relacja nie ma jednak charakteru kaskadowego, tj. takiego, w ramach którego opłata paliwowa należy się wtedy i tylko wtedy, gdy kwestia akcyzy została ostatecznie rozstrzygnięta. Przyjęcie takiego poglądu, sugerowanego przez stronę skarżącą, w istocie powodowałoby, iż organy podatkowe nie miałyby jakiejkolwiek możliwości skutecznego procedowania w przedmiocie opłaty paliwowej, w sytuacji niezakończenia postępowania w przedmiocie wymiaru akcyzy za paliwo. Stan taki mógłby również powodować przedawnienie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej jeszcze zanim organ podatkowy w sposób prawnie skuteczny mógłby ją w ogóle określić (wymierzyć). Jest to tym istotniejsze, jeżeli zwróci się uwagę na w zasadzie tożsamy sposób uregulowania okresu oraz momentu rozpoczęcia biegu przedawnienia podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej.

Oczywiście nie można nie dostrzegać, iż wspomniany wyżej związek pomiędzy wymiarem akcyzy a opłatą paliwową jest często faktycznie bardzo ścisły, bowiem postępowanie akcyzowe ma w praktyce pierwotny charakter względem postępowania w sprawie opłaty paliwowej (niejednokrotnie poprzedza je). Względy ekonomii procesowej powodują więc, iż organy wymierzając opłatę paliwową kierują się ustaleniami dokonanymi wcześniej w postępowaniu akcyzowym. Jest to zrozumiałe i konieczne, by nie tworzyć postępowań, w ramach których będzie dochodziło do powtarzania czynności procesowych (np. przesłuchiwania tych samych świadków), raz na potrzeby podatku akcyzowego, innym razem na potrzeby postępowania w sprawie opłaty paliwowej. Nie jest to jednak jedyny dopuszczalny schemat postępowania, bowiem możliwe będą takie jego modyfikacje, w myśl których w ramach postępowania w przedmiocie zapłaty opłaty paliwowej czynności dowodowe będą nie tylko mogły, ale czasami będą musiały, zostać przez organ podjęte. Potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego będzie musiała zostać oceniona na tle konkretnej sprawy, np. w kwestii należnej opłaty paliwowej rozstrzygnięcia będzie wymagało czy i w jakim zakresie wynik postępowania akcyzowego i ewentualne uchybienia wynikające z wydanej decyzji rzutują na postępowanie w sprawie opłaty paliwowej. Tym samym NSA (...) nie podziela poglądu, iż postępowanie w przedmiocie opłaty paliwowej jest zależne od postępowania w przedmiocie wymiaru akcyzy w stosunku, który można scharakteryzować jako stosunek nadrzędność – podległość.

Akceptując te poglądy, sąd rozpoznający niniejszą sprawę z całą mocą pragnie podkreślić, że jej realia są tego rodzaju, że nie jest konieczne powielanie czy rozszerzanie postępowania dowodowego w stosunku do przeprowadzonego w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego.

Jak wynika z powyższych rozważań wbrew twierdzeniom skarżącej, brak było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania publicznoprawnego w opłacie paliwowej do czasu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Jakkolwiek kwestia podatku akcyzowego i opłaty paliwowej są ściśle ze sobą związane to nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej.

Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi, to także i one nie są zasadne. Zdaniem sądu procedowanie w sprawie prowadzone było w zgodzie z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie naruszono także zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). Z zasady tej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą.

W ocenie sądu obowiązek ten został wykonany należycie. Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z art. 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Przepis art. 124 Ordynacji podatkowej wyraża tzw. zasadę przekonywania, która odzwierciedla się, m.in. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną decyzji, co w ocenie sądu organy podatkowe obydwu instancji uczyniły.

Z tej przyczyny za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 37q ustawy o autostradach poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej (tj. w sprawie opłaty paliwowej).

Za nieuzasadniony sąd uznaje zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie kwestionowanego postanowienia spełnia bowiem wszystkie wymogi przewidziane w art. 210 § 4 tej ustawy. Jest ono jasne i przekonujące. Jego analiza w żadnym razie nie uzasadnia tezy, jakoby organ przy podejmowaniu zaskarżonego orzeczenia kierował się kryteriami bądź regulacjami pozaprawnymi.

W tym stanie rzeczy uznając postanowienie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.