Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 44/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA_bez WO
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu r.pr. K. B. od postanowienia starszego referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2017 r. odmawiającego przyznania kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi J. N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2017 r.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w osobie r.pr. K. B. wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w zakresie sporządzenia opinii prawnej o niezasadności wnoszenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ww. piśmie pełnomocnik oświadczył, że postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. referendarz sądowy przyznał na rzecz radcy prawnego wynagrodzenie z tytułu reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji, zaś dotychczas nie zostało przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu czynności podejmowanych w drugiej instancji, do czego zalicza się również sporządzenie opinii o niezasadności wnoszenia środka zaskarżenia.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił r.pr. K. B. przyznania kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, wskazując w uzasadnieniu, że wniosek ten nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715).

Pismem z dnia 26 maja 2017 r. ustanowiony pełnomocnik wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia starszego referendarza sądowego, w uzasadnieniu podnosząc, że oświadczenie złożone w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. spełnia wymogi § 3 ww. rozporządzenia, bowiem z jego treści wprost wynika, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona, a ponadto treść oświadczenia pozwala na jednoznaczne określenie wysokości tego wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia radcy prawnemu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715). Stosownie do treści § 3 ww. rozporządzenia "wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części".

Zauważyć należy, że przepis § 3 rozporządzenia statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem koniecznym ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia. Tym samym aktualność zachowały poglądy judykatury i doktryny prezentowane w tym przedmiocie pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Sformułowanie § 3 rozporządzenia nie pozostawia więc wątpliwości, że oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, powinno być wyraźnie sformułowanie we wniosku radcy prawnego o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej stronie postępowania z urzędu (zob. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt V CZ 133/11). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (zob. postanowienia NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14; z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 40/14; z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09, z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09, z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08). Oświadczenie powyższe jest obligatoryjnym elementem wniosku, a jego niezłożenie stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 613/08).

Z treści pisma z dnia 27 lutego 2017 r. wynika jedynie, że ustanowiony pełnomocnik wnosi o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. W żadnym miejscu ww. pisma pełnomocnik nie wskazał, że wynagrodzenie nie zostało opłacone, nie mówiąc już o wykazaniu, że nie zostało ono zapłacone w całości lub części. Oświadczenie, że postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. referendarz sądowy przyznał na rzecz radcy prawnego wynagrodzenie z tytułu reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji, zaś dotychczas nie zostało przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu czynności podejmowanych w drugiej instancji, do czego zalicza się również sporządzenie opinii o niezasadności wnoszenia środka zaskarżenia, należy traktować w kategorii nic nie znaczącej informacji, z czynności, które zostały podjęte lub mają zastać podjęte w przedmiocie przyznania wynagrodzenia na rzecz ustanowionego pełnomocnika z urzędu.

Tym samym prawidłowe jest rozstrzygnięcie starszego referendarza sądowego, odmawiającego ustanowionemu pełnomocnikowi przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.