Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1553/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. G. - P.P.H.U. E. – I. "U." o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 116/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej K. G. - P.P.H.U. E. – I. "U." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 3107/08 w sprawie ze skargi K. G. - P.P.H.U. E. – I. "U." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

I

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt

I GSK 116/10 oddalił skargę kasacyjną K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 3107/08, w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2008 r., w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I GSK 116/10. Powodem odrzucenia był fakt, że skarga o wznowienie została sporządzona osobiście przez skarżącego - bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. W orzeczeniu tym NSA wskazał dodatkowo, że w skardze o wznowienie postępowania został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy, który powinien zostać rozpoznany przez Sąd I instancji.

Pismem z dnia 15 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. poinformował skarżącego, że prawo pomocy przyznane mu w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 3107/08 obejmuje również postępowanie w sprawie ze skargi o wznowienie, zatem ustanowiony z urzędu w tej sprawie pełnomocnik powinien sporządzić skargę o wznowienie postępowania. Pismo to zostało przesłane również do ustanowionego z urzędu pełnomocnika, który odebrał je w dniu 20 grudnia 2011 r.

II

W dniu 27 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) radca prawny reprezentujący K. G. na podstawie przyznanego prawa pomocy złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wskazał, że w dniu 20 grudnia 2011 r. dowiedział się o złożeniu przez K. G. skargi o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w tym postępowaniu. Wyjaśnił, że jego mocodawca nie ma wykształcenia prawniczego i nie wiedział, że pomimo wydania prawomocnego wyroku przez NSA, skargę o wznowienie postępowania powinien złożyć dotychczasowy, a nie nowy pełnomocnik z urzędu. K. G. nie poinformował go również o okoliczności, która uzasadniała wznowienie postępowania, ponieważ był przekonany, że obowiązek reprezentowania przez pełnomocnika z urzędu na podstawie przyznanego prawa pomocy wygasa z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania. Przedmiotowe zagadnienie nie jest jednoznacznie regulowane w przepisach, o czym świadczy podjęcie przez NSA uchwały o sygn. akt II GPS 2/10 i w związku z tym nie można K. G. przypisać winy w postaci nieznajomości wykładni prawa.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.), które wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostaną łącznie 3 przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Ocena braku winy została pozostawiona do uznania sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKW 273/99, OSNAP 2000, Nr 20, poz. 757). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.

Rozważając możliwość przywrócenia terminu w niniejszej sprawie trzeba zatem zbadać, czy spełnione są wszystkie trzy powołane wyżej przesłanki.

Odnośnie dochowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przesłanka ta została spełniona. Za początek biegu tego terminu należy uznać dzień 20 grudnia 2011 r., w którym pełnomocnik skarżącego dowiedział się o tym, że jego mocodawca osobiście wniósł skargę o wznowienie postępowania, że zaistniała okoliczność mogąca być podstawą do wznowienia postępowania, a ponadto że termin do wniesienia skargi o wznowienie już upłynął. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 27 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego), a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 in fine p.p.s.a.

Następnie wskazać należy, że spełniona została także przesłanka przewidziana w art. 87 § 4 p.p.s.a., tzn. wraz z wnioskiem dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Jako okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu, pełnomocnik wskazał, że K. G. nie wiedział, że przyznane mu prawo pomocy obejmuje również postępowanie wywołane wniesieniem skargi o wznowienie postępowania, jednakże dochowując staranności, wymaganej od osoby należycie dbającej o swe interesy złożył on wraz ze skargą o wznowienie postępowania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Rację ma przy tym pełnomocnik skarżącego twierdząc, że nie można wymagać od osoby niemającej wykształcenia prawniczego znajomości uchwał mających na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Z uzasadnienia uchwały NSA o sygn. akt II GPS 2/10 wynika, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniły się rozbieżności co do tego, czy strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym w postępowaniu ze skargi korzysta z przyznanego jej prawa pomocy także w postępowaniu ze skargi o wznowienie tego postępowania, a w szczególności, czy strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) w postępowaniu ze skargi korzysta z prawa pomocy w tym zakresie, także w postępowaniu ze skargi o wznowienie tego postępowania, w którym przyznano stronie prawo pomocy.

W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została również ostatnia z omawianych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, ponieważ prawdopodobne jest, że skarżący nie wiedział o treści uchwały NSA o sygn. akt II GPS 2/10, a dochowując należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, wraz ze skargą o wznowienie postępowania złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.