Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 190/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie Jan Kacprzak (spr.) NSA Edward Kierejczyk Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2320/05 w sprawie ze skargi E. P. S.A. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2320/05 oddalił skargę E. P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 19 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd oparł swe ustalenia na następującym stanie faktycznym. W dniu 28 czerwca 2002 r. do Urzędu Patentowego, działającego w trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek firmy A. S.A. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy DZIECKO o nr R-95197. Uprawnionym do powyższego znaku jest E. P. S.A., a znak przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 16, tj.: artykułów papierniczych, dzienników, czasopism, książek oraz papeterii.

W odpowiedzi na wniosek uprawniony do znaku towarowego DZIECKO wniósł o jego oddalenie, podnosząc, iż jest wydawcą czasopisma "Twoje dziecko", a także jest uprawniony do znaków towarowych DZIECKO oraz TWOJE DZIECKO. Uprawniony podkreślił, że oba znaki są tożsame i wymiennie używane.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia 8 września 2003 r. nr [...] oddalił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego DZIECKO. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że obecność na rynku tytułu prasowego "Twoje dziecko" stanowi używanie znaku towarowego DZIECKO w rozumieniu art. 169 ust 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawa własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.). W ocenie Urzędu zaimek dzierżawczy "Twoje" stanowi element, który nie zmienia odróżniającego charakteru znaku DZIECKO. Urząd uznał przy tym, że uzasadniona i powszechnie stosowana jest praktyka rejestracji oprócz stosowanych w obrocie oznaczeń także ich elementów, w charakterze znaków towarowych, w celu zapewnienia skuteczniejszej ochrony tych oznaczeń.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. S.A. podnosząc, iż uprawniona używa znaku towarowego TWOJE DZIECKO i nie można przyjąć, że używa do tego celu później zarejestrowanego znaku towarowego DZIECKO. W ocenie wnoszącej skargę Spółki znak ten spełnia jedynie funkcję blokującą i nie służy do odróżniania towarów.

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 10/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał na błędną konstrukcję obrony znaku DZIECKO oraz błędne uzasadnienie przedmiotowej decyzji. Sąd przede wszystkim wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny nie była zdolność odróżniająca znaków towarowych TWOJE DZIECKO i DZIECKO, a jedynie rzeczywiste używanie jednego z nich - znaku towarowego DZIECKO. Sąd stwierdził, że art. 169 ust 4 pkt 1 Prawa własności przemysłowej, zwanej dalej "p.w.p.", znajduje zastosowanie, gdy ochrona udzielona została w określonej formie, a używany jest znak niezarejestrowany, który różni się od chronionego w elementach nie zmieniających jego odróżniającego charakteru. Używanie przez uprawnioną znaku towarowego TWOJE DZIECKO poprzez oznaczenie nim czasopisma "Twoje dziecko" nie jest więc jednocześnie używaniem znaku DZIECKO zarejestrowanego między innymi dla oznaczania czasopism.

E. P. S.A. w dniu 26 stycznia 2005 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, która została odrzucona, jako wniesiona po terminie, tym samym powyższy wyrok uprawomocnił się.

Decyzją z dnia 19 września 2005 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Urząd Patentowy RP stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy DZIECKO z dniem 28 czerwca 2002 r. Organ uznał, iż żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na przedmiotowy znak jest zasadne z uwagi na fakt, iż zgodnie z treścią przepisu art. 169 ust 6 Prawa własności przemysłowej na uprawnionym ciążył obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie tego znaku. Uprawniony ze spornej rejestracji wykazał jedynie używanie innego znaku towarowego zarejestrowanego na jego rzecz, a mianowicie znaku TWOJE DZIECKO, nie udowadniając jednocześnie używania znaku DZIECKO. Organ stwierdził również, że okres czasu decydujący w sprawie o wygaśnięciu prawa ochronnego można datować na czas od 28 czerwca 1997 r. do 28 czerwca 2002 r. Organ podniósł, iż jest związany oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/04 co do interpretacji art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. P. S.A. podnosząc w niej, iż istnienie wyroku Sądu Administracyjnego nie powinno odbierać Urzędowi Patentowemu RP możliwości rozpatrywania argumentów, które mają istotne znaczenie dla sprawy, i które nie były przedmiotem rozważań tego Sądu. Pomimo tego organ uznał, że jest związany treścią tego wyroku i na tej podstawie wydał zaskarżoną decyzję o wygaśnięciu prawa ochronnego na znak. Skarżąca podniosła, że Urząd Patentowy pominął całkowicie argumentację uprawnionego z obu praw ochronnych, a wydana decyzja oparta została wyłącznie o interpretację przepisu art. 169 ust 4 pkt 1 p.w.p. w świetle art. 120 ust 1 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a z pominięciem jej art. 134. W ocenie skarżącej oznaczało to, że zaskarżoną decyzję organ wydał w odniesieniu do stanu, jaki występowałby, gdyby znaki DZIECKO i TWOJE DZIECKO należały do różnych przedsiębiorców, a nie w odniesieniu do rzeczywistego stanu faktycznego, zatem organ źle zinterpretował przepis art. 169 ust 4 pkt 1 powyższej ustawy, w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji oddalającej wniosek. Podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś zgodnie z treścią przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem skargi. Tym samym Urząd Patentowy dokonując oceny w niniejszej sprawie był związany wskazaniami i oceną prawną zawartą w orzeczeniu sądu z dnia 9 grudnia 2004 r.

W odpowiedzi na skargę A. S.A. wniosła o jej oddalenie, popierając stanowisko Urzędu Patentowego RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga E. P. S.A. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, według którego organ uznał się związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/04, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej odnoszącego się do oceny prawnej art. 169 ust 4 pkt 1 p.w.p. w związku z art. 134 ust 1 tego prawa, nieprzedstawionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 9 grudnia 2004 r., co według skarżącej miało prowadzić do niezwiązania Urzędu Patentowego RP oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku. W ocenie Sądu już wybór kierunku interpretacji określonego przepisu, uznanie, że powinien być on rozpatrywany w określonym kontekście, w związku z konkretnymi przepisami, stanowi bardzo istotny element oceny prawnej dokonanej przez sąd. Organ administracji państwowej jest związany również tym elementem oceny i nie ma możliwości konstruowania innych dróg interpretacji przepisu, którego oceny dokonał sąd, a w szczególności rozpatrywania tego przepisu w związku z innymi przepisami niż wskazane przez sąd w tej samej sprawie.

W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok E. P. S.A. wniosła o jego uchylenie w całości w trybie art. 185 p.p.s.a. i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie - gdyby zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały oddalone - o uchylenie tego wyroku w całości w trybie art. 188 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi oraz wniosła o zwrot kosztów procesu, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

a) naruszenie art. 2, 7 i 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, iż organ administracji i Sąd są związane oceną prawną zawartą w wyroku WSA z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/04, pomimo tego, iż ocena zawarta w tym wyroku jest rażąco sprzeczna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz z art. 134 ust 1 tego prawa, co doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym aktu administracyjnego rażąco sprzecznego z prawem, przy czym w przypadku Sądu stanowi to dodatkowo naruszenie przepisu art. 178 ust. 1 Konstytucji RP,

b) naruszenie art. 2, 7 i 8 ust 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, iż organ administracyjny i Sąd są związane oceną prawną zawartą w wyroku WSA z 9 grudnia 2004 r., pomimo tego, iż ocena zawarta w tym wyroku jest rażąco sprzeczna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 134 ust. 1 p.w.p., przy czym w przypadku Sądu stanowi to dodatkowo naruszenie przepisu art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 134 ust. 1 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż fakt związania oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA z 9 grudnia 2004 r. zwolnił organ administracyjny i Sąd z rozpatrywania argumentów opartych na innej podstawie prawnej niż przyjęta w powyższym wyroku WSA,

b) naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonanie swojego ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem wynikającego z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 169), zwanej dalej p.u.s.a., a mianowicie poprzez pozostawienie poza swymi rozważaniami kwestii rażąco błędnej oceny prawnej, która legła u podstaw wyroku WSA z 9 grudnia 2004 r.,

c) naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności sprawy i nieorzeczenie o istocie sprawy,

d) naruszenie art. 135 p.p.s.a. poprzez zaniechanie użycia przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do decyzji organu administracji, jako aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczyła skarga, co było niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy pokrywają się z podniesionymi zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, gdyż te obydwie grupy zarzutów opierają się co do zasady na jednej kwestii prawnej, a mianowicie związania oceną prawną, o jakim mowa w art. 153 p.p.s.a., zakresem tego związania i jego skutkami w sprawie.

Zarzuty naruszenia przez zaskarżony wyrok przepisów art. 2, 7, 8 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP oparte zostały na założeniu, że ocena prawna sprawy zawarta w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/04 jest rażąco sprzeczna z przepisami art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz z art. 134 ust. 1 tego prawa, co zdaniem skarżącej Spółki powoduje, że nie mogła być ona wiążąca w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. dla Urzędu Patentowego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Zdaniem skarżącej Spółki, to błędne uznanie wiążącej oceny prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku WSA z dnia 9 grudnia 2004 r., doprowadziło do naruszenia przepisów art. 153, 3 § 2, 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i art. 135 p.p.s.a. przez zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności pozostawienia poza rozważaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku interpretacji art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. w kontekście przepisu art. 134 ust. 1 tego prawa, a ograniczenia tej interpretacji tylko do uwzględnienia przepisów art. 120 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p.

Z treści zarzutów skargi kasacyjnej, zwłaszcza dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP wynika, że w istocie skarżąca zarzuca niekonstytucyjność art. 153 p.p.s.a. stosowanego w ten sposób, że prowadzi to do pozostawienia w obrocie prawnym aktu administracyjnego sprzecznego z prawem.

W związku z tym w pierwszym rzędzie wskazać należy, że według art. 176 ust. 2 Konstytucji RP ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Jeżeli chodzi zatem o postępowanie sądowe, to nie jest ono regulowane bezpośrednio przez Konstytucję, lecz przez ustawy zwykłe, które oczywiście muszą uwzględniać zasady konstytucyjne, w tym w szczególności dotyczące działalności sądów. Oznacza to, że zakwestionowanie przepisów ustaw zwykłych regulujących postępowanie sądowe może nastąpić tylko w trybie określonym w przepisach art. 188-197 Konstytucji, dotyczących badania konstytucyjności obowiązującego prawa. Tak też należy rozumieć przepis art. 178 ust. 1 Konstytucji, stanowiący, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Jeśli zatem skład orzekający sądu administracyjnego w danej sprawie miałby wątpliwości co do zgodności określonego przepisu ustawy zwykłej z Konstytucją, to powinien odstąpić od samodzielnego oceniania tej zgodności na użytek rozpatrywanej sprawy, a przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, o jakim mowa w art. 193 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że art. 153 p.p.s.a. jest zgodny z Konstytucją RP. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 30 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), a także wcześniej - art. 209 k.p.a. obowiązującego przed wejściem w życie tej ustawy. Tego rodzaju unormowanie zawarte w przepisach, o jakich mowa w art. 176 ust. 2 Konstytucji, stanowi gwarancję spójności działania w systemie organów władzy publicznej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej. Na to ustrojowe znaczenie takiego unormowania zwracano wielokrotnie i jednolicie uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego (np. orzeczenia Sądu Najwyższego: z 25.02.1998 r., III RN 130/97 - OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2 i OSP 1999, nr 5, poz. 101; z 18.12.1997 r., III RN 96/97 - OSNAPiUS 1998, nr 18, poz. 529; orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27.06.1990 r., SA/Wr 137/90 - ONSA 1990, nr 2-3, poz. 51; z 21.06.1999 r., OPS 4/99 - ONSA 1999, nr 4, poz. 118; z 22.09.1999 r., I SA 2019/98 - ONSA 2000, nr 3, poz. 129; z 8.01.2001 r., II SA 896/00 - ONSA 2002, nr 1, poz. 38; z 20.07.2005 r., II GSK 104/05 - LEX nr 183/637; z 20.01.2006 r. I FSK 506/05 - LEX nr 187/499; z 12.10.2006 r., II GSK 147/06 - niepublikowany).

Jak to już wyżej wskazano, poszczególne zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na generalnym zarzucie, że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się do skontrolowania, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z oceną wyrażoną w poprzednim wyroku tego Sądu z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/04, mimo że ocena ta pozostaje w rażącej sprzeczności z obowiązującym prawem przez to, że oparta została na interpretacji art. 169 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. dokonanej z pominięciem przepisu art. 134 ust. 1 tego prawa oraz mimo tego, że ta ocena prawna odnosiła się do odmiennego stanu faktycznego - właśnie z powodu pominięcia przy jej dokonywaniu przepisu art. 134 ust. 1 p.w.p.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

Istota związania oceną prawną, o jakim mowa w art. 153 p.p.s.a. polega m.in. na tym, że w toku ponownego rozpoznawania tej samej sprawy wskutek wyroku zawierającego tę ocenę i przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, bezskuteczne a więc bezzasadne jest co do zasady podnoszenie zarzutów co do jej zgodności z prawem zarówno przed organem administracji i sądem administracyjnym, jak też w skardze kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uwzględniającego związanie, o jakim mowa w art. 153 p.p.s.a. Naruszenie bowiem tego przepisu przez organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez nieuwzględnienie oceny prawnej przy niezmienionych okolicznościach faktycznych sprawy i niezmienionym stanie prawnym, prowadziłoby co do zasady, w razie wniesienia skargi, do jej uchylenia przez sąd administracyjny. Także uchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny decyzji uwzględniającej ocenę prawną wyrażoną w poprzednim wyroku sądu administracyjnego w tej sprawie, z powodu jej niepodzielenia i przyjęcia innej oceny prawnej przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, stanowiłoby co do zasady naruszenie art. 153 p.p.s.a., dające podstawę do uzasadnionego wniesienia skargi kasacyjnej od takiego wyroku (por. wyrok NSA z 12.10.2006 r., II GSK 147/06 - niepublikowany). Nie ma przy tym znaczenia podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że wyrok zawierający ocenę prawną, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a., uprawomocnił się wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej strony z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia.

Nie można podzielić stanowiska skarżącej Spółki, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Urząd Patentowy nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca myli tu kwestię zmiany okoliczności faktycznych sprawy z kwestią oceny niezmienionego stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem sprawy niniejszej była i jest kwestia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy DZIECKO na skutek jego nieużywania.

Istotne okoliczności faktyczne tej sprawy nie uległy zmianie - niesporne było i jest, że znak towarowy DZIECKO jest znakiem zarejestrowanym, że zarejestrowanym jest także znak towarowy TWOJE DZIECKO, że uprawnionym do każdego z tych znaków jest ten sam podmiot - skarżąca spółka E. P. S.A., że jest ona wydawcą czasopisma o nazwie "twoje dziecko", że znaku towarowego DZIECKO nie używała i nie używa jako znaku samodzielnego, uważając, że jego używanie polega na wydawaniu ww. czasopisma o nazwie "twoje dziecko".

Nie uległ zmianie także stan prawny sprawy, gdyż przepis art. 134 ust. 1 p.w.p., na który powołuje się skarżąca, obowiązywał w niezmienionej treści także w dacie wydania wyroku WSA z dnia 9 grudnia 2004 r. i przyjętej w nim oceny prawnej co do interpretacji przesłanki nieużywania - używania zarejestrowanego znaku towarowego, o której mowa w przepisach art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 p.w.p., w powyższych okolicznościach faktycznych sprawy. Istota oceny prawnej zawartej w tym wyroku przy powyższym stanie faktycznym sprawy polega na tym, że po pierwsze przedmiotem tej oceny nie jest zdolność odróżniająca zarejestrowanych znaków towarowych TWOJE DZIECKO i DZIECKO, lecz rzeczywiste używanie zarejestrowanego znaku towarowego DZIECKO oraz po drugie, że art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. dotyczy sytuacji, gdy używany jest znak niezarejestrowany, który różni się od chronionego (zarejestrowanego) w elementach, które nie zmieniają jednak jego odróżniającego charakteru, natomiast nie dotyczy on sytuacji, gdy ta zmieniona forma jest chroniona, jako inny odrębny znak towarowy, a zatem w konkluzji, że używanie zarejestrowanego znaku towarowego TWOJE DZIECKO poprzez wydawanie czasopisma "twoje dziecko" nie jest jednocześnie rzeczywistym używaniem znaku towarowego DZIECKO zarejestrowanego m.in. dla oznaczania nim czasopism.

Trafne jest podkreślenie, że istota sprawy nie dotyczy dopuszczalności udzielania praw ochronnych na znaki towarowe i zdolności odróżniającej zarejestrowanych znaków towarowych, lecz dotyczy rzeczywistego używania przez przedsiębiorcę jednego z dwóch zarejestrowanych znaków towarowych na rzecz tego przedsiębiorcy przeznaczonych do oznaczania, między innymi, towarów podobnych. Nie jest zatem zasadny zarzut, że niewymienienie art. 134 ust. 1 p.w.p., dotyczącego dopuszczalności udzielenia temu samemu przedsiębiorcy prawa ochronnego na podobne znaki towarowe dla towarów identycznych lub podobnych, przy dokonywaniu interpretacji przesłanki nieużywania - używania zarejestrowanego znaku towarowego, określonej w art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 p.w.p., stanowi rażące naruszenie tych przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał zaskarżony wyrok przy prawidłowym zastosowaniu art. 153 p.p.s.a., trafnie wskazując, że nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego ani prawnego sprawy, że wybór kierunku interpretacji określonego przepisu, uznanie, że powinien on być rozpatrywany w określonym kontekście i w związku z konkretnymi przepisami, stanowi bardzo istotny element oceny prawnej, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a., a w konsekwencji organ administracji nie ma możliwości konstruowania innych dróg interpretacji przepisu ocenionego przez sąd. W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z art. 153 p.p.s.a.

Ze wszystkich powyższych względów skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona na mocy art. 184 p.p.s.a., jako niemająca usprawiedliwionych podstaw.