Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1237/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. art. 41 ust. 2 pkt 6, 7 i 9, 110 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku M. S. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. Nr [...]

w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia

[...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r.

Ustalono, że Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], z dniem [...] kwietnia 2015 r. zwolnił skarżącego ze służby

w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 dalej ustawa o Policji). Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 Kpa., nadano rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu [...] kwietnia 2015 r. Podstawą zwolnienia wymienionego ze służby w Policji był upływ [...] miesięcy od dnia zawieszenia w czynnościach służbowych, które związane było z przedstawieniem wymienionemu, w prowadzonym postępowaniu karnym, zarzutu o czyn z art. 228 § 3 Kk.

Komendant Główny Policji w dniu [...] maja 2015 r. wydał rozkaz personalny

nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1087/15, oddalił skargę skarżącego na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r.

Wyrokiem z dnia [...] lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w [...] Wydział Karny - Odwoławczy sygn. akt [...], zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] lutego 2017 r. sygn. akt [...], w ten sposób, że uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 228 § 3 Kk.

Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2017 r. poinformował Komendanta [...] Policji o wydanym wobec niego wyroku uniewinniającym, i wniósł

o niezwłoczne wypłacenie przysługujących mu należności pieniężnych, których został pozbawiony tytułem zawieszenia go w czynnościach służbowych w okresie od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., a następnie zwolnienia go ze służby w Policji, tj. nagród rocznych za lata 2013, 2014 i 2015 z uwzględnieniem wprowadzonych podwyżek w tym okresie, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz urlopy dodatkowe za lata 2014 i 2015, dopłaty do wypoczynku za lata 2014 i 2015, świadczenia z tytułu jednorazowego przejazdu w latach 2014 i 2015 do wybranej miejscowości, ekwiwalentu pieniężnego tzw. "mundurówki" za lata 2014 i 2015, ekwiwalentu pieniężnego tzw. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2014 i 2015, ponownego naliczenia odprawy, a także wydania nowego świadectwa służby.

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2015. Jak uzasadnił, wymieniony w 2015 r. pełnił służbę w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. przez okres 3 miesięcy i 15 dni oraz został zwolniony na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Nie spełnił warunku, o którym mowa

w art. 110 ust. 3 ustawy o Policji. Jego zdaniem nie zaistniał również przypadek określony w art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 465/18 oddalił skargę skarżącego na decyzje

w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej.

Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wystąpił do Komendanta [...] Policji o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu go ze służby w Policji, a także o przyznanie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą i nagrody rocznej za 2015 r.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 42 ust. 5 w zw. z art. 42 ust. 7 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, przyznał skarżącemu, przywróconemu do służby z dniem [...] lipca 2017 r., świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres jednego miesiąca.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dniu [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2019 r.

Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dniem 31 maja 2019 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 Kpa

Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2019 r. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2019 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. zatytułowanym "Wniosek", skarżący powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kpa., wystąpił o wydanie postanowienia

w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r.

o odmowie przyznania nagrody rocznej za rok 2015.

Komendant Główny Policji wydał postanowienie z dnia [...] września 2019 r. nr [...], którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015, zakończonego wydaniem przez Komendanta Głównego Policji decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymującej

w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października

2017 r. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu [...] września 2019 r.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] października 2019 r.

nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu [...] listopada 2019 r.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. zatytułowanym "wniosek", uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący wniósł o wydanie postanowienia

o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r.

w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił rażące naruszenie prawa administracyjnego, określonego w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. poprzez jego niezastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, oraz wadliwe przyjęcie przez organ, iż przedmiotowa sprawa w aktualnym stanie przedmiotowym nosi cechy res iudicata. Wskazał, że organ rozpatrując jego wniosek z dnia [...] stycznia 2020 r. uzupełniony pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w sposób rażący pominął kluczową a zarazem fundamentalną okoliczność. Jego zdaniem prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 465/18 odnoszący się do zasadności organów Policji o odmowie wypłacenia części nagrody rocznej za okres [...] stycznia - [...] maja 2015 r., zapadł

w diametralnie odmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych tej samej sprawy, które zaistniały po dniu [...] maja 2019 r. Podniósł, że Komendant [...] Policji w W. w odpowiedzi na pisemny wniosek skarżącego o zwolnienie

ze służby w Policji, w dniu [...] maja 2019 r. wydał rozkaz personalny nr [...]

o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] maja 2019 r. - na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji (na własna prośbę) co uprawniało skarżącego

do otrzymania części nagrody rocznej za okres od [...] stycznia do [...] maja 2015 r. - na podstawie art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji. Podniósł, że drugim kluczowym w tej sprawie jest fakt, iż w dniu [...] lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w W., [...] Wydział Karny Odwoławczy, wydał prawomocny wyrok uniewinniający, sygn. akt [...], uwalniający skarżącego od stanu oskarżenia z art. 228 par. 3 Kodeksu karnego. Wskazał, że konsekwencją prawomocnego orzeczenia karnego uniewinniającego był fakt, iż od dnia [...] sierpnia 2017 r. Zakład [...] w W. comiesięcznie wypłaca świadczenie emerytalne,

z wyrównaniem za okres zawieszenia w czynnościach służbowych - od dnia [...] września 2015 r.

Podniósł, że do dnia wydania prawomocnego orzeczenia karnego uniewinniającego z dnia [...] lipca 2017 r., od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] lipca 2017 r., czyli do dnia reaktywowania z urzędu stosunku służbowego na mocy wyroku uniewinniającego - podstawa prawna art. 42 ust. 7 ustawy o Policji - pozostawał formalno-prawnie poza służbą w Policji, zwolniony rozkazem Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji (z uwagi na okres ponad 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych).

Podniósł, że Komendant [...] Policji w W. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy

o Policji, zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...] maja 2019 r. a świadczenie emerytalne pobierał już od dnia [...] sierpnia 2017 r. (z wyrównaniem od [...] września 2015 r. - z dniem nabycia uprawnień emerytalnych).

Wskazał, że organ niezasadnie przywołuje w pisemnym uzasadnieniu skarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 465/18. Uznał, że wyrok ten był wydany w zupełnie odmiennych realiach faktyczno-prawnych - aniżeli tych, które powstały po dniu [...] maja 2019 r. na skutek zwolnienia skarżącego ze służby w Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2019 r. na jego pisemny wniosek złożony w dniu [...] kwietnia 2019 r. - na podstawie art. 41

ust. 3 ustawy o Policji.

Jego zdaniem przy wydaniu tych postanowień organy dopuściły się rażącego naruszenia dyspozycji art. 107 par. 3 Kpa. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]. Wskazał, że organy pominęły kluczowe w jego sprawie okoliczności, czyli fakt, że po dacie zwolnienia skarżącego na jego wniosek ze służby w Policji rozkazem Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2019 r, sygn. [...] na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, przeszkoda o charakterze przedmiotowym ustała, na skutek zasadniczej zmiany przesłanek faktyczno-prawnych, na podstawie których został zwolniony ze służby w Policji.

Wskazał, że po dacie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, Zakład [...] w W. od dnia

[...] sierpnia 2017 r. w związku z nabyciem ustawowych uprawnień emerytalnych, rozpoczął wypłacanie świadczenia emerytalnego, pomimo faktu, iż zwolnienie ze służby w Policji nastąpiło z dniem [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Podniósł, że podstawa prawna zwolnienia ze służby w Policji miała zastosowanie do dnia [...] lipca 2017 r., tj. do dnia kiedy sąd karny, prawomocnie uniewinnił go od postawionego zarzutu karnego. Jego zdaniem tego samego dnia na zasadzie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji został na nowo reaktywowany stosunek administracyjno-służbowy łączący go z Policją.

Jego zdaniem rażące naruszenie prawa materialnego polega na tym, iż:

1) w decyzjach Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] października 2018 r. oraz utrzymującej w mocy decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] stycznia

2019 r. (potwierdzonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. II SA/Wa 465/18), za podstawę prawną i faktyczną odmowy wypłaty nagrody rocznej za 2015 r. przyjęto argument, iż został ze służby w Policji zwolniony nie na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, lecz na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji - która to sytuacja ma obligować funkcjonariusza Policji do odbycia co najmniej 6 miesięcy służby w danym roku kalendarzowym, ażeby mógł skutecznie ubiegać się o wypłacenie nagrody rocznej lub jej części – art. 110 ust. 3 ustawy

o Policji, przy założeniu, że posiada co najmniej 15 letni okres służby w Policji.

Wskazał, że w powołanych decyzjach przyjęto stan faktyczny z dnia [...] marca 2015 r. (data wydania decyzji o zwolnieniu ze służby na zasadzie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji), nie uwzględniono natomiast dwóch kolejnych fundamentalnych

w tej sprawie okoliczności, iż:

- od dnia [...] lutego 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. na zasadzie art. 39 ust.1 i 3 ustawy o Policji, był zawieszony w czynnościach służbowych, i na dzień wydania przez Komendanta [...] Policji w W., rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia

2015 r. (rygor natychmiastowej wykonalności), rzeczywiście na dzień [...] kwietnia 2015 r. staż służby w Policji był mniejszy niż 15 lat, przez co nie był bezpośrednio po zwolnieniu ze służby uprawniony do emerytury policyjnej, a tym samym nie spełniał na ten dzień kryteriów uprawniających do otrzymania części nagrody rocznej

za 2015 r. - to znaczy nie spełniał kryteriów normy prawnej – art. 110 ust. 3 ustawy

o Policji, ani też przesłanek formalno-prawnych z art.110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

- prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Karny- odwoławczy, sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2017 r., uwalniający go od zarzutu karnego z art. 228 par. 3 Kk., ex tunc, uwolnił praktycznie z wszystkich ujemnych następstw przedwczesnego zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art.. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji - za wyjątkiem kwestii związanej z podstawą zwolnienia ze służby w Policji.

Jego zdaniem prawomocny wyrok uniewinniający konwalidował wszystkie negatywne skutki okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a nade wszystko okres zawieszenia w czynnościach służbowych trwający od [...] lutego 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji został wliczony

do okresu służby.

Wskazał, że wobec powyższego bezpośrednim skutkiem wydania wyroku karnego uniewinniającego z dnia [...] lipca 2017 r. stał się fakt, iż nabył uprawnienie do emerytury policyjnej. Podstawa prawna zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. (rygor natychmiastowej wykonalności), opierająca się na normie prawnej z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, została na jego pisemny wniosek z dnia 25 kwietnia 2019 r. konwalidowana z urzędu przez Komendanta [...] Policji w Warszawie, który w dniu [...] maja 2019 r. wydał rozkaz nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...] maja 2019 r. (nadając mu rygor natychmiastowej wykonalności), ale już na innej postawie prawnej, tj. dyspozycji art. 41 ust. 3 ustawy

o Policji - czyli zwolnienie nastąpiło wyraźnie na pisemną prośbę skarżącego.

Wobec powyższego wnosił o :

1) na zasadzie art. 145 par.1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia

w całości, ponieważ zachodzą przyczyny określone w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. - przesłanka rażącego naruszenia prawa,

2) na zasadzie art. 154 par. 2 ppsa stwierdzenie istnienia uprawnienia

do nagrody rocznej za okres od [...] stycznia do [...] maja 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych powodów niż wskazuje skarżący.

Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z ustaleń faktycznych, które pozostają bezsporne w niniejszej sprawie, wynika, że rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. Miało to miejsce w związku z wydaniem przez prokuratora Prokuratury Rejonowej W. postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r. (sygn. akt [...]) o przedstawieniu M. S. zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego. Rozkazem personalnym K[...]P nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. przedłużono wymienionemu okres zawieszenia

w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Bezsporne jest, że w stanie faktycznym opisywanym do dnia [...] maja 2019 r. wykazywano, że Skarżący, nie został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy

o Policji, lecz z uwagi na upływ [...] miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych (art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy). Pojęcie "związku", o którym mowa

w ww. ustawie odnosi się do istnienia rzeczywistej przyczyny zwolnienia ze służby, ujawnionej i wyjaśnionej w podstawie prawnej oraz uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia.

Zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest całkowicie niezależne od nabycia prawa do emerytury lub renty, a zatem rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie prawnej nie pozwala na uznanie, że wystąpiła przesłanka określona w art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji co zostało jednoznacznie wskazane w wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 465/18 (i jest aktualne na ten dzień).

WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 465/18 znał orzeczenie Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Karny - Odwoławczy z dnia [...] lipca 2017 r. sygn. akt [...] uniewinniające skarżącego od zarzucanego mu występku z art. 228 § 3 k.k., ale w pozostałym zakresie brał pod uwagę stan faktyczny sprzed dnia [...] maja 2019 r.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dniem [...] maja 2019 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 Kpa., nadał rygor natychmiastowej wykonalności, a rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2019 r.

W ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie organ orzekając winien brać pod uwagę stan faktyczny zaistniały po dniu [...] maja 2019 r.

Należy zauważyć, że skarżący w przedmiotowej sprawie potwierdza, iż jest zainteresowany wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji

z dnia [...] stycznia 2018 r.

Skarżący podnosi, że w powołanych decyzjach przyjęto stan faktyczny z dnia [...] marca 2015 r., (data wydania decyzji o zwolnieniu ze służby na zasadzie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji), nie uwzględniono natomiast dwóch kolejnych okoliczności, iż:

- od dnia [...] lutego 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. na zasadzie art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, był zawieszony w czynnościach służbowych, i na dzień wydania przez Komendanta [...] Policji w W. rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. (rygor natychmiastowej wykonalności), rzeczywiście na dzień [...] kwietnia 2015 r. staż służby w Policji był mniejszy niż 15 lat, przez co nie był bezpośrednio

po zwolnieniu ze służby uprawniony do emerytury policyjnej, a tym samym nie spełniał na ten dzień kryteriów uprawniających do otrzymania części nagrody rocznej za 2015 r. - to znaczy nie spełniał kryteriów normy prawnej – art. 110 ust. 3 ustawy

o Policji, ani też przesłanek formalno-prawnych z art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy

o Policji.

- prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Karny- odwoławczy, sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2017 r., uwalniający go od zarzutu karnego z art. 228 par. 3 Kk., ex tunc, uwolnił praktycznie z wszystkich ujemnych następstw przedwczesnego zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji - za wyjątkiem kwestii związanej z podstawą zwolnienia ze służby w Policji.

Prawomocny wyrok uniewinniający z dnia [...] lipca 2017 r. i późniejsze rozkazy personalne z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] i utrzymujący go w mocy rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] , którym zwolniono skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dniem 31 maja 2019 r. powinny być wzięte przez organ pod uwagę w tej sprawie.

Organ winien rozważyć i odnieść się do twierdzenia skarżącego w zakresie skutków wyroku karnego uniewinniającego z dnia [...] lipca 2017 r. a w szczególności do stawianej przez skarżącego tezy, iż nabył uprawnienie do emerytury policyjnej. Konieczne będzie zajęcie stanowiska w zakresie podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r., opierająca się na normie prawnej z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, która została konwalidowana z urzędu przez Komendanta [...] Policji w W., który w dniu [...] maja 2019 r. wydał rozkaz nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...] maja 2019 r na innej postawie prawnej, tj. art. 41 ust. 3 ustawy o Policji - czyli zwolnienie nastąpiło wyraźnie na pisemną prośbę skarżącego.

Generalnie należy zauważyć, że z pism skarżącego wynika, że wnosi on o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień, ale z treści kierowanych przez niego do organu pism wynika, że ten wniosek może być odkodowany jako wniosek

o wznowienie postępowania. Ta kwestia wymaga wyjaśnienia poprzez poinformowanie skarżącego działającego bez zawodowego pełnomocnika

o ewentualnych skutkach prowadzenia postępowania w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności albo wznowienia postępowania. Dopiero po jednoznacznym uzyskaniu stanowiska skarżącego organ może kontynuować postępowanie w przedmiocie sprecyzowanym przez skarżącego.

Ważnym prawem strony postępowania administracyjnego jest prowadzenie postępowania przez organy tak, aby budzić zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 Kpa.). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że norma ta, choć ujęta ogólnie, nie może być traktowana jedynie jako postulat odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z innymi przepisami zawierającymi wytyczne, co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie demokratycznego państwa prawnego. Organy są w świetle tej zasady zobowiązane do takiego zachowania, niepowodującego ujemnych skutków dla strony postępowania, która działa w dobrej wierze, ma zaufanie do aktów danego organu. Jednocześnie organy nie mogą na stronę przerzucać negatywnych konsekwencji własnych działań i zaniechań. Ponadto, wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony postępowania. Z kolei w wyroku z 3 marca 2008 r. I FSK 365/07 dotyczącym co prawda ww. zasady na tle przepisów postępowania podatkowego, NSA wyraził pogląd, że postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym traktuje się równo interesy strony i Skarbu Państwa, a powstałych wątpliwości nie rozstrzyga na niekorzyść strony. Zasada ta dotyczy zarówno stosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, w tym także dotyczących oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Powyższe poglądy, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni akceptuje i przyjmuje za własne.

Po dokonaniu wyżej opisanych analiz organ wyda decyzję w odniesieniu do konkretnego przypadku skarżącego. Wyjaśnienie wskazanych okoliczności powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (o ile organ podejmie postępowanie), w myśl art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 Kpa. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – wywarło istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.