Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 706/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 4d, 4e
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA – Anetta Chołuj, Sędzia WSA – Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2017 sprawy ze skargi A spółka z o.o. we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. spółki z o.o. we W. (dalej: wnioskodawca, skarżąca, strona, spółka) jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy) z 30 marca 2017 r. nr [...] dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków związanych z nieruchomościami obejmujących: koszty zarządzania inwestycją, podatek od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste, opłaty eksploatacyjne i odsetki od pożyczek udzielonych na sfinansowanie inwestycji.

Z opisanego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca prowadzi działalność deweloperską. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej spółka nabyła grunty i prawo wieczystego użytkowania gruntów wraz z posadowionymi na nich zabudowaniami (dalej: "nieruchomości"), w celu przeznaczenia ich pod realizację inwestycji mieszkaniowej. Nieruchomości nie zostały ujęte w księgach spółki jako środki trwałe, a kwalifikowane są jako zapasy - "półprodukty i produkty w toku" i w taki też sposób prezentowane są w bilansie spółki. Co do zasady, nieruchomości nie są wykorzystywane w toku bieżącej działalności spółki. Wyjątek stanowi lokal składający się z pomieszczeń biurowych w jednym z budynków położonych na nieruchomości, będący przedmiotem wynajmu na rzecz podmiotu zarządzającego inwestycją.

Po nabyciu nieruchomości spółka prowadziła prace mające na celu realizację opisanej powyżej inwestycji mieszkaniowej, które zostały jednak wstrzymane. Obecnie wnioskodawca planuje zbyć inwestycję, tj. nieruchomości wraz z poczynionymi nakładami. Niewykluczone, iż na moment zbycia nieruchomości wnioskodawca będzie prowadzić działalność w formie spółki osobowej.

W okresie od momentu nabycia nieruchomości do dnia wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem, spółka ponosiła szereg wydatków związanych z nieruchomościami obejmujących m.in.: a) koszty zarządzania inwestycją, b) podatek od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste, c) opłaty eksploatacyjne (ubezpieczenie, ochrona, usługi telekomunikacyjne, opłaty za media), d) odsetki od pożyczek udzielonych na sfinansowanie inwestycji.

Do czasu wstrzymania inwestycji, wszystkie wymienione kategorie wydatków kwalifikowane były przez wnioskodawcę jako wydatki zwiększające wartość nieruchomości i ujmowane w bilansie, podobnie jak sama nieruchomość, jako "półprodukty i produkty w toku". Przedmiotowe koszty nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów, gdyż uznane zostały za koszty bezpośrednio związane z przychodami podatkowymi.

Uzasadniając prawidłowość swojego stanowiska, zgodnie z którym koszty o których mowa w pkt b)-d) stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodami, strona powołała wydane na rzecz spółki w dniu 20 września 2007 r. przez Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W. interpretacje indywidualne o nr: [...] oraz [...].

Od momentu wstrzymania prac inwestycyjnych koszty o których mowa w pkt a)-d) traktowane są przez spółkę jako tzw. koszty pośrednie i kwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów: w momencie ich ujęcia w księgach rachunkowych, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm., dalej: w skrócie: "u.p.d.o.p.") - w przypadku kosztów, o których mowa w pkt a)-c) oraz w momencie ich zapłaty - w przypadku kosztów odsetek od kredytów zaciągniętych na sfinansowanie inwestycji.

Na tym tle strona sformułowała następujące pytanie: w którym momencie spółka powinna rozpoznawać jako koszty uzyskania przychodów wydatki, o których mowa w pkt a)-d) stanu faktycznego, ponoszone przez nią po wstrzymaniu prac inwestycyjnych?

Zdaniem wnioskodawcy, ww. wymienione wydatki, które spółka ponosi od momentu wstrzymania prac inwestycyjnych, stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodem i jako takie powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodów dopiero w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży inwestycji.

W ocenie skarżącej, fakt wstrzymania inwestycji nie powinien mieć wpływu na kwalifikację podatkową wydatków do kosztów uzyskania przychodów, gdyż - podobnie jak przed wstrzymaniem inwestycji, również po jej wstrzymaniu - ponoszone przez spółkę koszty w sposób bezpośredni związane są z przyszłym przychodem. Spółka podkreśliła, że w przyszłości planuje zbycie nieruchomości na rzecz innego podmiotu, w związku z czym ww. wydatki powinny stanowić koszty bezpośrednio związane z przychodem i zgodnie z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. zostać potrącane w dacie otrzymania związanego z nimi przychodu.

W konsekwencji dotychczasowe postępowanie wnioskodawcy, który z dniem wstrzymania inwestycji zmienił sposób kwalifikacji wydatków, jest nieprawidłowe.

W ocenie skarżącej, możliwość ujęcia wydatków ponoszonych w związku z prowadzoną inwestycją w rachunku podatkowym spółki, powinna być oceniana wyłącznie przez pryzmat ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem skarżącej, wszystkie wymienione przez nią w pkt a)-d) stanu faktycznego koszty, stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodami, gdyż nie są związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa jako całości, a są ściśle związane z inwestycją (ponoszone są wyłącznie w celu osiągnięcia konkretnego przychodu - początkowo celem była sprzedaż obiektów wchodzących w skład zrealizowanej inwestycji, obecnie celem jest sprzedaż wstrzymanej inwestycji na rzecz innego podmiotu i osiągnięcie przychodu z tytułu realizacji przedmiotowego zamierzenia). Zlecenie podmiotowi zewnętrznemu zarządzania inwestycją podyktowane zostało bowiem koniecznością zapewnienia należytej realizacji projektu, poprzez powierzenie koordynacji i nadzoru nad nieruchomością dysponującemu specjalistycznym zapleczem osobowo-technicznym. Zdaniem strony, analogicznie należy zakwalifikować odsetki od pożyczek zaciągniętych na sfinansowanie inwestycji, gdyby bowiem nie przedmiotowe pożyczki (a w konsekwencji zapłacone odsetki), spółka nie byłaby w stanie zrealizować prac inwestycyjnych i osiągnąć w przyszłości przychodu ze sprzedaży wznowionej inwestycji, czy ze sprzedaży inwestycji w obecnym kształcie. W ocenie wnioskodawcy, realizacja inwestycji, nawet w momencie w którym prace związane z inwestycją zostały wstrzymane, determinuje także konieczność ponoszenia wydatków związanych z prawem do użytkowania gruntów na których jest prowadzona, w szczególności opłat za użytkowanie wieczyste gruntu oraz podatku od nieruchomości. Spółka podkreśliła, że - biorąc pod uwagę specyfikę działalności deweloperskiej - posiadanie gruntu, nie odnosi się do majątku spółki jako całości, a przyporządkowane jest ściśle do konkretnego przedsięwzięcia. W konsekwencji podatek ten nie ma charakteru stricte majątkowego, a stanowi nakład konieczny na inwestycję - nieruchomość. Do kosztów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, należy - zdaniem wnioskodawcy - zaliczyć także ponoszone przez niego opłaty eksploatacyjne, tj. koszty ubezpieczenia i ochrony terenu inwestycji, a także usług telekomunikacyjnych, czy opłaty za media w zakresie w jakim odnoszą się do nieruchomości.

W opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Zdaniem organu podatkowego, w analizowanym stanie faktycznym od momentu wstrzymania prac inwestycyjnych: koszty zarządzania inwestycją, podatek od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste, opłaty eksploatacyjne (ubezpieczenie, ochrona, usługi telekomunikacyjne, opłaty za media), powinny być kwalifikowane przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich ujęcia w księgach rachunkowych, zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. - tj. w dacie ich poniesienia, natomiast w przypadku kosztów odsetek od pożyczek zaciągniętych na sfinansowanie inwestycji - w momencie ich zapłaty.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy nie znalazł podstaw do zmiany wydanej interpretacji.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie przez organ podatkowy art. 15 ust. 4, 4d i 4e u.p.d.o.p.

W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o udzielenie interpretacji. W ocenie skarżącej, będzie ona uprawniona do rozpoznania kosztów, o których mowa w pkt a)-d) stanu faktycznego, w dacie uzyskania przychodów z planowanej sprzedaży inwestycji, niezależnie od tego czy sprzedaż została zakończona czy też wstrzymana w obecnym kształcie. Zdaniem spółki, wymienione powyżej koszty można bezpośrednio przypisać do realizowanego projektu, a zatem ściśle określonego, zindywidualizowanego przedmiotu sprzedaży i w konsekwencji do określonego przychodu, który ta sprzedaż będzie generować.

Na poparcie swojego stanowiska strona powołała wyroki WSA w Warszawie: z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2131/10 i III SA/Wa 2133/10, z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1796/10, z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2626/10 oraz WSA w Szczecinie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 333/08.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nieruchomościami obejmujących: a) koszty zarządzania inwestycją, b) podatek od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste, c) opłaty eksploatacyjne (ubezpieczenie, ochrona, usługi telekomunikacyjne, opłaty za media) oraz d) odsetki od pożyczek udzielonych na sfinansowanie inwestycji.

Zdaniem organu podatkowego, powołującego się na art. 15 ust. 4d i ust. 4e u.p.d.o.p., w analizowanym stanie faktycznym od momentu wstrzymania prac inwestycyjnych: koszty zarządzania inwestycją, podatek od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste oraz opłaty eksploatacyjne powinny być kwalifikowane przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów - jako tzw. koszty pośrednie - w momencie ich ujęcia w księgach rachunkowych, tj. w dacie ich poniesienia, a w przypadku kosztów odsetek od pożyczek zaciągniętych na sfinansowanie inwestycji - w momencie ich zapłaty. Zdaniem skarżącej natomiast, wskazującej na ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów zawartą w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poniesione przez spółkę od momentu wstrzymania prac inwestycyjnych wydatki, wymienione w punktach a)-d), stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodem i jako takie powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodów dopiero w momencie uzyskania przez spółkę przychodu ze sprzedaży inwestycji, tj. nieruchomości wraz z nakładami.

W ocenie Sądu, w powyższym sporze rację należy przyznać organowi podatkowemu.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Koszt uzyskania przychodów, stanowić mogą zatem wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Ujęcie kosztu zakwalifikowanego jako koszt uzyskania przychodów w rozliczeniach podatkowych wymaga ustalenia przez podatnika momentu jego poniesienia i momentu jego potrącalności na podstawie art. 15 ust. 4-4h u.p.d.o.p.

Stosownie do art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Stosownie do art. 15 ust. 4b u.p.d.o.p., koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: 1. sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo 2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4c u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Odnośnie kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, to zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., są one potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Jednocześnie, w myśl art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Dla rozpoznania momentu, w którym wydatki będą zmniejszały przychody, kształtując tym samym podstawę opodatkowania, zasadnicze znaczenie ma więc prawidłowe zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio bądź pośrednio związanych z przychodami. Do pierwszej grupy kosztów zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 4 (ust. 4b albo 4c) u.p.d.o.p., natomiast do drugiej - art. 15 ust. 4d i ust. 4e u.p.d.o.p.

Koszty bezpośrednie, to koszty prowadzonej działalności, których poniesienie można wprost przypisać do konkretnego efektu aktywności podatnika, np. wytworzenie wyrobu, czy też świadczonej usługi. W judykaturze prezentowany jest również pogląd, że koszty bezpośrednio związane z przychodem, to takie, które zostały poniesione w celu uzyskania przychodu, natomiast koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodem (zwane także potocznie "kosztami pośrednimi") definiowane są jako poniesione w celu zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodu (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2286/10, czy z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2307/11, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadą jest, że koszty bezpośrednie pomniejszają przychody w roku, którego dotyczą. Natomiast koszty pośrednie potrącane są w dacie ich poniesienia, a jeżeli dotyczą okresu dłuższego niż rok, wówczas są one rozliczane proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (szerzej A. Gomułowicz [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wrocław 2012, s. 555).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że na tle przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, wydatki wymienione w punktach a)-d), jako niezwiązane bezpośrednio z konkretnymi przychodami spółki a jedynie z zabezpieczeniem i zachowaniem jej źródeł przychodu, stanowią bez wątpienia koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodem. Moment ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów należy zatem ustalać stosownie do art. 15 ust. 4d i ust. 4e u.p.d.o.p.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wydatków obejmujących koszty podatku od nieruchomości oraz opłat za wieczyste użytkowanie gruntu (pkt b) stanu faktycznego), wskazać należy, że wydatki te nie zostały wprost, celowo ukierunkowane na osiągnięcie konkretnego przychodu w przyszłości. Co do zasady związane są bowiem ze statusem spółki jako właścicielem nieruchomości gruntowej (użytkownikiem wieczystym gruntu). Z punktu widzenia właściciela nieruchomości gruntowej (czy umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste), a także z punktu widzenia prawa podatkowego, jest kwestią obojętną, jakie jest przeznaczenie gruntu będącego przedmiotem własności (użytkowania wieczystego). Obowiązek ponoszenia opłaty rocznej oraz zapłaty podatku od nieruchomości wynika już z samego faktu posiadania nieruchomości przez spółkę (pozostawania użytkownikiem wieczystym), natomiast sposób wykorzystania gruntu może mieć wpływ tylko na wysokość opłaty rocznej oraz stawkę podatku od nieruchomości. Powyższe koszty nie są ściśle, intencjonalnie związane z konkretnym przychodem pochodzącym ze zbycia nieruchomości, lecz wynikają ze statusu spółki jako właściciela (użytkownika wieczystego). Nie istnieje w tym przypadku ścisły związek finansowy pomiędzy nimi, a ewentualnie poniesionym przychodem. Z jednej strony należy je ponosić nawet wówczas, gdyby nie pojawił się żaden przychód, z drugiej strony zmiana wysokości opłaty rocznej lub podatku od nieruchomości nie wpłynie wprost na ewentualnie odniesiony przychód. W efekcie przyjąć należy, że wydatki te są elementem kosztów stałych, ogólnych, dotyczących danego roku podatkowego, rozliczanych na podstawie art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. W powyższym zakresie, Sąd w pełni podziela argumentację zawartą w przywołanych przez stronę w skardze wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2131/10 i III SA/Wa 2133/10, z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1796/10 oraz z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2626/10 dotyczącą uznania za koszty pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem kosztów podatku od nieruchomości oraz opłat za wieczyste użytkowanie gruntu oraz momentu, w którym wydatki te będą zmniejszały przychody.

Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska WSA w Warszawie (zawartego w ww. wyrokach) odnośnie uznania za koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanym przychodem kosztów zarządzania inwestycją.

W ocenie Sądu, na tle przedstawionego przez stronę w niniejszej sprawie stanu faktycznego, rację należy przyznać organowi podatkowemu i uznać zarówno koszty zarządzania inwestycją (pkt a) stanu faktycznego), jak i wydatki na opłaty eksploatacyjne (pkt c) stanu faktycznego), za koszty pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem. Wskazać bowiem należy, że ww. koszty odnoszą się do całokształtu działalności skarżącej spółki i związane są z jej funkcjonowaniem. Zdaniem Sądu, słuszna jest argumentacja organu, że przy tego rodzaju kosztach - jako że nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami - nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów. Ponadto, w związku ze wstrzymaniem inwestycji, wydatki obejmujące koszty zarządzania inwestycją nie przyczynią się do wzrostu wartości inwestycji jako takiej. Stąd też ich poniesienie nie przekłada się na wysokość przychodów, jakie mogą powstać w związku ze zbyciem w przyszłości tej inwestycji.

Zgodzić należy się również ze stanowiskiem organu podatkowego, zgodnie z którym odsetki od pożyczek zaciągniętych na sfinansowanie inwestycji (pkt d) stanu faktycznego) stanowią jedynie koszt finansowania działalności spółki i nie są bezpośrednio związane z przychodami z tej działalności (bowiem tylko w sposób ogólny wpływają na przychody). Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby wymienione wydatki (koszty) można było powiązać bezpośrednio z przychodem ze sprzedaży nieruchomości. Wobec tego, zasadnym jest uznanie, że przedmiotowe wydatki stanowić będą tzw. pośredni koszt uzyskania przychodów. Przy czym, w odniesieniu do odsetek od pożyczki kierować należy się również dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p., w myśl której nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Oznacza to, że odsetki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dopiero z chwilą ich zapłaty.

W związku z powyższym, za nieuzasadnione należy uznać stanowisko skarżącej - posiłkującej się argumentacją zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 333/08 - zgodnie z którym odsetki od pożyczek zaciągniętych na zakup nieruchomości powinny być rozliczone (potrącone) z chwilą uzyskania przychodu przy odpłatnym zbyciu takiej nieruchomości.

Końcowo, odnosząc się do powołanych przez skarżącą, wydanych na rzecz spółki w dniu 20 września 2007 r. przez Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W. interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one odmiennego niż przedstawiony w przedmiotowym wniosku stanu faktycznego (sytuacji jaka miała miejsce do momentu wstrzymania prac inwestycyjnych) i zostały wydane na podstawie odmiennego (nieobowiązującego w chwili obecnej) stanu prawnego.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje również kwestia ewentualnej zmiany (w przyszłości) formy prawnej skarżącej spółki.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: P.p.s.a.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.