Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 381/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 września 2021 r. [...] S.A. [...] (dalej jako skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego K. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] stycznia 1998 r. wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], w zakresie w jakim decyzją tą umorzono postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego przez członków zarządu Spółki z 16 lutego 1949 r. w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej w [...] u zbiegu ulic [...] oraz [...].

W skardze zarzuciła organowi rażące naruszenie art. 35 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. przez przekroczenie ustawowych terminów do załatwienia sprawy oraz niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy.

Mając powyższe na uwadze wniosła o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie w terminie określonym przez Sąd, o stwierdzenie, że Minister dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że wnioskiem datowanym na dzień 15 czerwca 2021 r. spółka [...] S.A. [...], reprezentowana przez radcę prawnego K. W., wystąpiła w trybie art. 156 k.p.a. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji umarzającej - z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.

Do wniosku zostały załączone wszelkie dokumenty, na podstawie których możliwe jest wydanie decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie. Mając na uwadze, że sprawa wszczęta ze wskazanego powyżej wniosku nie została rozpatrzona od ponad 2 miesięcy, pełnomocnik skarżącej pismem z 14 września 2021 r. wystosował do organu administracji publicznej ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponaglenie wpłynęło do organu administracji publicznej w tej samej dacie.

Pomimo powyższego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji umarzającej nie został rozpatrzony do dnia sporządzenia niniejszej skargi na bezczynność. Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie, z uwagi na okoliczności w jakich doszło do owej bezczynności i mając na uwadze, że sprawa nie została zakończona pomimo, iż do wniosku ją wszczynającego załączono wszelkie dowody, na podstawie których możliwe jest wydanie decyzji merytorycznej w sprawie należy stwierdzić, że bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 24 czerwca 2021 r. do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii, organu oczywiście niewłaściwego, wpłynął wniosek spółki [...] S.A. [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 1998 r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosków złożonych w dniu 16 lutego 1949 r. - w trybie dekretu z 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - przez członków Zarządu Spółki Akcyjnej [...] oraz przez zarząd państwowy Fabryki [...] dla nieruchomości położonej w [...] przy rogu ul. [...] i [...].

W dniu 14 września 2021 r. pełnomocnik spółki [...] z siedzibą [...] złożył ponaglenie.

Zaś w dniu 15 września 2021 r. złożył skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 1998 r. nr [...] - nie dając tym samym organowi czasu na podjęcie jakichkolwiek działań zmierzających do zakończenia postępowania pomiędzy złożeniem ponaglenia a złożeniem skargi na bezczynność.

Następnie Minister stwierdził, że w dniu [...] lipca 2021 r. zwrócił się o sporządzenie opinii geodezyjnej w zakresie określenia działek ewidencyjnych obejmujących nieruchomość położoną przy rogu ul. [...] i [...]. Dzięki dysponowaniu materiałami geodezyjnymi przekazanymi przez [...] do spraw przedmiotowo i podmiotowo zbliżonych do niniejszego postępowania - opinia geodezyjna została sporządzona w dniu 26 sierpnia 2021r.

W dalszej części uzasadnienia Minister podniósł, że zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Stosownie zaś do art. 157 § 1 k.p.a. - organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a., jest organ wyższego stopnia. Zatem w sytuacji zniesienia organu administracji publicznej niezbędne jest ustalenie organu, do którego właściwości sprawy te zostały przekazane i określenie organu wyższego stopnia według nowych przepisów.

W niniejszej sprawie Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] był organem administracji w stosunku do którego organem wyższego stopnia jest obecnie Wojewoda.

W związku z tym w dniu 11 października 2021 r. - działając na podstawie art. 65 § 1 w związku z art. 157 § 1 k.p.a. - przekazał on Wojewodzie [...] do rozpatrzenia według właściwości ww. wniosek spółki o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] stycznia 1998 r.

Minister dodał, że stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 lub z art. 36 k.p.a.

Natomiast w przedmiotowym stanie faktycznym pismem z 11 października 2021r. przekazał on złożony do niego wniosek do organu właściwego w celu merytorycznego rozpoznania - zatem nie można uznać, że pozostaje w bezczynności.

Zaś ustosunkowując się do zarzutów skargi podkreślił, że wbrew twierdzeniu profesjonalnego pełnomocnika, wniosek spółki [...] S.A. [...], reprezentowanej przez r. pr. K. W., o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] stycznia 1998 r., nie mógł zostać rozpatrzony przez organ, do którego wniosek wpłynął - ponieważ wniosek ten został złożony do organu niewłaściwego rzeczowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Poza tym skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi do Sądu, pismem z 14 września 2021 r. złożyła ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca,

a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw.

Podnieść również należy, iż zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności

w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

W niniejszej sprawie spółka [...] S.A. [...], reprezentowana przez radcę prawnego K. W., wystąpiła do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 1998 r. nr [...], a następnie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu dotyczącą postępowania w tej sprawie - wnosząc o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie oraz o stwierdzenie, że dopuścił się on bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd oddalił powyższą skargę - bowiem nie mógł zobowiązać Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania tego wniosku.

Jak wynika bowiem z treści odpowiedzi na skargę, jest on organem niewłaściwym rzeczowo do merytorycznego rozpoznania tego wniosku - o czym skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, powinna wiedzieć. Dlatego też przekazał on sprawę do rozpatrzenia przez organ właściwy rzeczowo - Wojewodę [...].

Skoro zaś Minister nie mógł merytorycznie rozpoznać tego wniosku - to nie mógł też pozostawać w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu go w terminie ustawowym i co za tym idzie - braku wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] stycznia 1998 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko Ministra Rozwoju i Technologii, że jego działalność w załatwieniu tej sprawy nie nosiła znamion bezczynności.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.