Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 529/99
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 2000-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Teza: Termin "poprzedzających" nie można identyfikować jak uczyniły to organy administracji, z pojęciami "bezpośrednio", "bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia", czy "następnego dnia". Przy ocenie pojęcia "w okresie 18 miesięcy poprzedzających" muszą być uwzględnione okoliczności konkretnej sprawy, zwłaszcza, jak w tej sprawie fakt, że "przeszkodą" w spełnieniu przesłanki przepisu stanowiły dni ustawowo wolne od pracy.

TEZY

Termin "poprzedzających" nie można identyfikować jak uczyniły to organy administracji, z pojęciami "bezpośrednio", "bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia", czy "następnego dnia". Przy ocenie pojęcia "w okresie 18 miesięcy poprzedzających" muszą być uwzględnione okoliczności konkretnej sprawy, zwłaszcza, jak w tej sprawie fakt, że "przeszkodą" w spełnieniu przesłanki przepisu stanowiły dni ustawowo wolne od pracy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marii G. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz. z dnia 8 marca 1999 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych  - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy (...); (...).


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 8 marca 1999 r. (...), rozpatrując odwołanie Marii G. od decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. Filia w N. z dnia 11 stycznia 1999 r. (...) odmawiającej bezrobotnej przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu rejestracji tj. 4 stycznia 1999 r. jako bezrobotna, Maria G. przedłożyła świadectwa pracy potwierdzające okres zatrudnienia w Urzędzie Gminy i Miasta D. w okresie od 1 lipca 1997r. do 31 października 1997 r., od 19 stycznia do 18 lipca 1998 r. i od 1 listopada 1998 r. do 31 grudnia 1998 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ I instancji odmówił przyznanie prawa do zasiłku na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu, albowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, bezrobotna nie przepracowała łącznie 365 dni. Na dzień zarejestrowania Maria G. udokumentowała 361 dni zatrudnienia co na gruncie obowiązującej ustawy o zatrudnieniu, uzasadnia odmowę przyznania prawa do zasiłku.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podobnie jak w odwołaniu Maria G. podniosła, że następnym dniem po ustaniu zatrudnienia 31 grudnia 1998 r. był dzień wolny od pracy, podobnie jak i następne dwa, tj. 2 i 3 stycznia 1999 r. i dlatego dopiero w dniu 4 stycznia 1999 r. tj. w pierwszym dniu pracy po ustaniu zatrudnienia dokonała zgłoszenia w Urzędzie Pracy.

Skoro przeszkodą w dokonaniu zgłoszenia zarejestrowanego były dni wolne od pracy, to nie powinny one pomniejszać okresów o których mowa w art. 23 ust. 1 i tym samym zasiłek winien być przyznany.

Takie postępowanie Urzędu Pracy jest krzywdzące i świadczy o formalnym podejściu do problemów bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy powołując się na wykładnię gramatyczną przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy, wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

W przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne nie są przez strony kwestionowane i sporną jest wykładnia przepisu art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 23 ust. 1 wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia (...) oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie (...).

W stanie faktycznym sprawy, ostatni dzień pracy bezrobotnej i dzień rejestracji w urzędzie pracy oddzielony jest trzema dniami, z których dwa są dniami ustawowo wolnymi od pracy, Nowy Rok i niedziela, a trzecim była sobota, a więc dniem, w którym urząd też nie funkcjonował.

To oznacza, że pierwszym dniem po ustaniu zatrudnienia, w którym skarżąca mogła dokonać rejestracji jako bezrobotna był poniedziałek 4 stycznia 1999 r. Ponieważ skarżąca przepracowała 365 dni w okresie od 1 lipca 1997r. do 31 grudnia 1998r., to rejestrując się jako bezrobotna w dniu 4 stycznia 1999 r. nie spełnia zdaniem Urzędu Pracy wymogu zatrudnienia przez co najmniej 365 dni w okresie poprzedzających dzień rejestracji 18 miesięcy zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Taki pogląd jest błędny.

Przepis art. 1 ustawy o zatrudnieniu określając przedmiot regulacji stwierdza, że ustawa określa zadanie państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia oraz aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych osób poszukujących pracę. W rozdziale trzecim, zatytułowanym zasady i formy przeciwdziałania bezrobociu oraz łagodzenia jego skutków, w przepisie art. 23 określił warunki, kiedy bezrobotnemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnych. Jednym z warunków przyznania zasiłku jest wymóg wykazania przez bezrobotnego, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony.

W stanie faktycznym sprawy, skarżąca, po ustaniu zatrudnienia w pierwszym dniu, kiedy urząd pracy funkcjonował dokonała rejestracji jako bezrobotna, ale z uwagi na to, że w okresie 18-tu miesięcy poprzedzających ten dzień /4.01.1999 r./, nie przepracowała 365 dni, urząd pracy odmówił jej przyznania prawa do zasiłku.

Aczkolwiek ustawodawca precyzyjnie określił, z jakiego przedziału czasowego należy liczyć okres pracy stanowiący przesłankę, wypłaty zasiłku, to sformułowanie "w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania" nie może oznaczać, że organ administracji nie uwzględnia okoliczności konkretnej sprawy, w tym zwłaszcza faktu, że następnymi dniami po dniu zakończenia zatrudnienia były dni wolne od pracy /Nowy Rok, sobota i niedziela/, a po ich upływie nastąpiła rejestracja bezrobotnej. W cytowanym przepisie ustawodawcy chodzi o szybkie następstwo czasowe zdarzeń "ustanie zatrudnienia", "zarejestrowanie bezrobotnego", a nie o rygorystyczne regulowanie problematyki bezrobotnych. W regulacji "w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni i był (...), chodzi o określenie przedziału czasowego, w czasie którego winny mieć miejsce fakty określone w tym przepisie dalej, a będące przesłanką przyznania świadczenia. Wystąpienie tych faktów w przedziale czasowym 18-tu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania bezrobotnego oznacza, że między tymi zdarzeniami prawnymi /ustaniem zatrudnienia - rejestracja/, sytuacja zainteresowanego w zakresie określonym tym przepisem /art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy/ nie powinna ulec zmianie. Między ustaniem zatrudnienia Marii G. a zarejestrowaniem się jako bezrobotnej nie miało miejsca żadne zdarzenie, które zmieniałoby jej sytuację w zakresie podstaw do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

Termin "poprzedzających" nie można identyfikować jak uczyniły to organy administracji, z pojęciami "bezpośrednio", "bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia", czy "następnego dnia". Przy ocenie pojęcia "w okresie 18 miesięcy poprzedzających" muszą być uwzględnione okoliczności konkretnej sprawy, zwłaszcza, jak w tej sprawie fakt, że "przeszkodą" w spełnieniu przesłanki przepisu stanowiły dni ustawowo wolne od pracy.

Z drugiej strony termin "poprzedzających" nie jest tak kategoryczny jak rozumieją to organy administracji a czemu ustawodawca gdyby chciał dać wyraz użył by w przepisie pojęcia bezpośrednio poprzedzających".

Dlatego, mając powyższe na uwadze, uznając że zaskarżone decyzje naruszają prawo, Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zaskarżone decyzje uchylił i orzekł o kosztach postępowania.