Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 530/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 23 maja 2022 r. nr SKO.4100.66.22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta Sieradza (dalej jako: "organ I instancji") ustalił W. B. (dalej jako: "skarżący") wymiar podatku od nieruchomości przy al. [...] 2 w S. za 2017 r. w kwocie 12 808 zł, w ten sposób, że opodatkowane zostały: budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 567 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 1 458 m2. Decyzja stała się ostateczna.

W dniu 5 marca 2020 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie opodatkowania nieruchomości, polegającą na zmianie powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na 77 m2, klasyfikując pozostałe 490 m2 jako budynek mieszkalny o kondygnacjach powyżej 2,20 m oraz polegającej na zaklasyfikowaniu gruntów o powierzchni 1458 m2 jako grunty pozostałe. Skarżący złożył wniosek o weryfikację wysokości podatku od nieruchomości za okres od 1 września 2015 r. do dnia 31 grudnia 2019 r., załączając jednocześnie kserokopię wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt [...]. Działając na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 17 marca 2020 r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 19 stycznia 2017 r. Następnie decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r. organ odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Następnie decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r. SKO uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 14 września 2021 r. organ I instancji uchylił w całości decyzję z dnia 19 stycznia 2017 r. i ustalił wymiar podatku za 2017 r. w kwocie 5 620 zł. Następnie SKO decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało ją do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. organ I instancji uchylił w całości własną decyzję z dnia 19 stycznia 2017 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. oraz ustalił wymiar tego podatku w kwocie 5 620 zł, a zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2022 r. SKO utrzymało w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna – umowa najmu zawarta w 2005 r. pomiędzy skarżącym a Pocztą Polską, której następstwem było opodatkowanie gruntów o powierzchni 1 458 m2 oraz części budynku o powierzchni 490 m2 jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej zawarta na czas nieokreślony, jednak nie krótszy niż 10 lat, nie wiązała stron od 1 września 2015 r. O tym fakcie przesądził Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn., akt [...]. W ocenie organu zatem zasadne było uchylenie pierwotnej wymiarowej decyzji i ustalenie podatku od nieruchomości za 2017 r. w ten sposób, że opodatkowano grunty pozostałe 1458 m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 77 m2, budynki pozostałe o powierzchni 490 m2.

W skardze na ww. decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, dalej jako: "O.p."); art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy z dnia 2 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej jako: "u.p.o.l.") oraz uchwały nr XXXII/242/2013 Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 17 października 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z 2013 r., poz. 4850) wskutek obciążenia podatkiem od nieruchomości za 2017 r. w kwocie wynoszącej 3209 zł w następstwie nieprawidłowego zakwalifikowania powierzchni 490 m2 budynku mieszkalnego do kategorii "budynków pozostałych". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej części oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję SKO z dnia 23 maja 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 lutego 2022 r., uchylającą w całości własną decyzję z dnia 19 stycznia 2017 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości przy al. [...] 2 w S. za 2017 r. oraz ustalającej wymiar tego podatku. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania na wniosek skarżącego, z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organ zasadnie dokonał opodatkowania części budynku na nieruchomości o powierzchni 490 m2 według klasyfikacji "budynki pozostałe", zamiast według kategorii budynki mieszkalne, o co wnosi skarżący.

Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, skarżący widnieje w Ewidencji gruntów i budynków jako wyłączny właściciel działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...] oraz działek leżących w tym samym obrębie, oznaczonych numerami [...] i [...], których uprzednio był użytkownikiem wieczystym. Wskazane działki, zgodnie z ewidencją gruntów, sklasyfikowane są jako inne tereny zabudowane "Bi", z wyjątkiem działek [...] i [...], które widnieją w ewidencji jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp. Zgodnie z ewidencją budynków na działce [...] znajduje się budynek o trzech kondygnacjach nadziemnych oraz jednej podziemnej o powierzchni zabudowy 238 m2, który stanowi własność skarżącego oraz jego żony. Budynek ten, zgodnie z zawiadomieniem o zmianie ze Starostwa Powiatowego w S. z dnia 17 stycznia 2020 r., sklasyfikowany jest obecnie jako inny budynek mieszkalny jednorodzinny. Do momentu zmiany dokonanej na wniosek właściciela budynek figurował w ewidencji jako budynek biurowy - siedziba firmy – funkcja ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, na podstawie opracowania geodezyjnego z 2008 r.

W dniu 5 marca 2020 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie opodatkowania nieruchomości, polegającą na zmianie powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na 77 m2, klasyfikując pozostałe 490 m2 jako budynek mieszkalny oraz polegającej na zaklasyfikowaniu gruntów o powierzchni 1458 m2 jako grunty pozostałe. Skarżący powołał się jednocześnie na wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 lipca 2019 r., [...], z którego wynika, że od 1 września 2015 r. skarżącego nie wiąże już zawarta z Pocztą Polską umowa najmu zawarta w 2005 r., która przesądzała o opodatkowaniu gruntów o powierzchni 1458 m2 oraz części budynku o powierzchni 490 m2 jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ zatem po wznowieniu postępowania w sprawie przyjął do opodatkowania: grunty pozostałe 1458 m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 77 m2, budynki pozostałe o powierzchni 490 m2.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwestionuje zaliczenie 490 m2 powierzchni budynku jako "budynki pozostałe", ponieważ, jak podnosi w 2008 r. bez jego wiedzy obiekt, który został wybudowany jako mieszkalny niewłaściwie został zakwalifikowany jako budynek biurowy. Skarżący złożył wniosek o dokonanie zmiany w Ewidencji gruntów i budynków jak tylko powziął informację o błędnej kwalifikacji, co nastąpiło w 2020 r. Organ natomiast stoi na stanowisku, że znaczenie dla celów podatkowych ma zapis w ww. ewidencji, zgodnie z którym budynek pełnił funkcję biurową, nie zaś mieszkalną.

W tym sporze rację należy przyznać organowi administracji, który nie naruszył żadnych przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Zgodne z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2021 r. poz. 1990 dalej jako: "u.p.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., II FSK 1014/10). Wykluczona jest również możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p. przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, opubl. LEX nr 242985) i podzielane w literaturze (glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, opubl. baza LEX, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2013 r., II FSK 1150/11). Stosownie do art. 22 ust.1 u.p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia m.in. organy podatkowe - w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany oraz datę wprowadzenia zmiany. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego sposobu procedowania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Podzielić należy więc wniosek, że z regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz przepisów wymienionego rozporządzenia wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest, co do zasady, data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2012 r., II FSK 986/11). W przepisach powołanego rozporządzenia wskazuje się wprost, że zawiadomienie starosty zawiera w szczególności datę wprowadzenia zmiany do ewidencji. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji – określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2020 r., II FSK 645/20). Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Jeżeli zatem zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2013 r., II OSK 2631/11). Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może bowiem, co do zasady, powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2015 r., I OSK 2078/13, wyrok z 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że organ podatkowy zasadnie opodatkował sporną część budynku według stawek dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych. Do momentu zmiany w Ewidencji gruntów i budynków dokonanej w styczniu 2020 r. sporny budynek figurował jako budynek biurowy - siedziba firmy, zgodnie z pierwotną funkcją ujawnioną w ewidencji, na podstawie opracowania geodezyjnego z 2008 r. O tym, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wcześniejszy zapis ewidencyjny nie był wadliwy świadczy pismo Starosty Powiatowego w S. z dnia 19 maja 2020 r., w którym wskazuje, że skarżący wcześniej nie kwestionował zapisów w ewidencji. Jak również fakt, że w dacie zakładania ewidencji budynek nie pełnił funkcji mieszkalnej, ponieważ był wynajmowany Poczcie Polskiej.

Ponadto, w świetle powołanych przepisów i orzecznictwa, że zapisy w Ewidencji gruntów i budynków są wiążące bez wyjątku, należy odstąpić od weryfikowania funkcji przedmiotowego budynku w spornym okresie, tym samym argumentacja skarżącego odnośnie niedokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego jest bezzasadna.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.

Ake.