Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2237/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124k ust. 1i3, art. 124n
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K.T. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w O., działając na podstawie § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków (Dz. U. Nr 52, poz. 243), orzeczeniem z dnia [...] września 1994 r., orzekł, że K.T. jest winna dokonania w dniu [...] czerwca 1994 r. w dowodzie księgowym, jakim jest lista płacy, samowolnych poprawek na swoją korzyść i pobrania z kasy nienależnie kwoty 256 800 (przed denominacją) złotych, tytułem równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz wymierzył ww. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania K.T. od ww. orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] września 1994 r., orzeczeniem z dnia [...] października 1994 r. nr [...], wydanym na podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 lit. b oraz § 26 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 52, poz. 243), postanowił utrzymać w mocy orzeczenie organu I instancji.

K.T., reprezentowana przez pełnomocnika L.C., pismem z dnia [...] listopada 2010 r. złożyła do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w W. wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 1994 r. nr [...].

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] oddaliła wniosek K.T. o wznowienie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego.

Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.T. na ww. postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wyrokiem z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 349/11 uchylił zaskarżone postanowienie oraz orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd zgodził się z organem, że podniesione we wniosku zarzuty, kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego w 1994 r. postępowania dyscyplinarnego, nie są przyczynami wznowieniowymi [...]. Sąd wskazał, że przedmiotem sprawy o wznowienie jest kwestia podstaw do wznowienia postępowania, a nie odpowiedzialności dyscyplinarnej. W postępowaniu tym nie jest dopuszczalne badanie prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanego przez organ dyscyplinarny. Postępowanie to nie służy też weryfikacji prawidłowości przebiegu postępowania dyscyplinarnego, charakterystycznej dla zwykłego postępowania instancyjnego. Rzeczą organu jest ustalenie i rozstrzygnięcie, czy wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej. Zdaniem Sądu, pełnych ustaleń w tym przedmiocie organ w istocie nie poczynił. W uzasadnieniu postanowienia oddalającego wniosek o wznowienie postępowania wskazano na postawiony skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym zarzut dokonania samowolnej zmiany przyznanych decyzją Komendanta [...] norm zatrudnienia w związku z równoważnikiem za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, na nienależnych [...] takich norm i pobranie nienależnej kwoty 256 800 (przed denominacją) złotych. Ponadto, podano, iż w orzeczeniu z postępowania dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej dodatkowo zarzucił obwinionej popełnienie przestępstwa określonego w ustawie z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 13, poz. 94 ze zm.). W związku z tym Sąd zauważył, iż w orzeczeniu dyscyplinarnym z dnia [...] września 1994 r. został przypisany obwinionej czyn polegający na dokonaniu samowolnych poprawek na liście płac i pobrania z kasy nienależnej jej kwoty 256 800 ówczesnych złotych (uznano, że jest winną tego właśnie czynu). W uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego podniesiono m.in., że czyn ten także nosi znamiona przestępstwa określonego w przepisach Kodeksu karnego. WSA podniósł, iż bezspornym jest, że badając sprawę w tym aspekcie, Prokurator Wojewódzki w O. postanowieniem z dnia [...] stycznia 1997 r. zmienił postanowienie Prokuratora Rejonowego w O. z dnia [...] października 1996 r. i umorzył prowadzone przeciwko K.T. dochodzenie dotyczące zagarnięcia mienia i sfałszowania dokumentu na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 13, poz. 96 ze zm.). W ocenie WSA w W., organ zasadnie stwierdził, iż fakt ten nie miał znaczenia dla dyscyplinarnej odpowiedzialności obwinionej, jednakże nie ocenił, czy te nowe okoliczności, które wyszły na jaw po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, mogły mieć wpływ na wymiar orzeczonej w postępowaniu dyscyplinarnym kary. Sąd uznał, że postanowienie organu jest zatem przedwczesne i podlega uchyleniu i zobowiązał organ do uwzględnienia poczynionych przez Sąd uwag.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w W., po rozpoznaniu wniosku K.T. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 1994 r. nr [...] oraz po uwzględnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 349/11, postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] oddaliła wniosek K.T. o wznowienie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego.

W uzasadnieniu Odwoławcza Komisja wyjaśniła, że podniesione we wniosku o wznowienie postępowania zarzuty, kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego w 1994 r. postępowania dyscyplinarnego, nie są przyczynami wznowieniowymi w rozumieniu art. 124k ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Odwoławcza Komisja wskazała, że przez pojęcie "nowe okoliczność lub dowody" użyte w tym przepisie należy rozumieć tylko takie, które nie były znane komisji pierwszej instancji ani drugiej instancji przed wydaniem prawomocnego orzeczenia. Z tego przepisu wynika, że rozpoznawanie wniosku o wznowienie postępowania na tej podstawie ogranicza się wyłącznie do badania, czy po uprawomocnieniu się orzeczenia ujawniły się nowe okoliczności i dowody, które wskazują na oczywistą lub wysoce prawdopodobną błędność orzeczenia zaskarżonego wnioskiem o wznowienie, czyli zachodzi co najmniej wysokie prawdopodobieństwo, że obwiniona pomimo przypisania jej popełnienia przewinienia dyscyplinarnego nie popełniła tego przewinienia albo czyn ten nie stanowił naruszenia dyscypliny służbowej albo nie podlegał karze. To prawdopodobieństwo powinno wynikać z nowych okoliczności lub dowodów ujawnionych po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, które nie były znane organom dyscyplinarnym pierwszej i drugiej instancji w chwili orzekania, ale istniały w tej właśnie chwili. Zdaniem Odwoławczej Komisji, fakty wskazane we wniosku o wznowienie postępowania w pkt 1-6 nie są przyczynami wznowieniowymi, o których mowa w art. 124k ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, gdyż dotyczą one albo faktów i okoliczności, które były znane i były przedmiotem rozważań zarówno organu dyscyplinarnego pierwszej, jak i drugiej instancji albo faktów i okoliczności, które zaistniały po uprawomocnieniu się orzeczenia, w stosunku do którego wniesiono wniosek o wznowienie postępowania.

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. K.T., reprezentowana przez pełnomocnika L.C., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem uczyniła wskazane postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 124 k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. bezpodstawne uznanie, iż nie wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej w niniejszej sprawie; bezpodstawne uznanie, iż orzeczenia prokuratorskie, wskazane we wniosku o wznowienie postępowania, nie miały żadnego wpływu na ocenę orzeczeń dyscyplinarnych oraz tok postępowania dyscyplinarnego (jego prawidłowe przeprowadzenie) i nie stanowiły nowych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wymiar orzeczonej kary w postępowaniu dyscyplinarnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 2805/11 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że istota rozstrzyganej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy organ, wydając kwestionowane postanowienie, wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 349/11, uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na tym tle zaznaczył, że organ nie wykonał zaleceń zawartych w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. W ocenie Sądu, organ nie ustalił bowiem w ogóle tego, jakie nowe okoliczności wyszły na jaw po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego. Samo zaś zawarcie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia stwierdzenia, iż "fakty wskazane we wniosku o wznowienie postępowania w pkt 1-6 nie są przyczynami wznowieniowymi", nie uznał za równoznaczne z wykonaniem zaleceń Sądu, gdyż, w jego ocenie, jest to stwierdzenie zbyt ogólnikowe. Ponadto Sąd w uzasadnieniu podkreślił, że we wcześniejszym wyroku nakazał organowi odnieść się do wszystkich nowych okoliczności, a nie jedynie tych, które strona wskazała we wniosku o wznowienie postępowania. Organ nie wskazał zaś, aby powyższy zakres przedmiotowy był tożsamy. Sąd zobowiązał także organ do spojrzenia na nowe fakty w sprawie przez pryzmat ich wpływu na wymiar kary, czego również zabrakło w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

Na skutek powyższego wyroku, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wydała postanowienie z dnia [...] października 2012 r. nr [...], którym oddaliła wniosek K.T. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że umorzenie postępowania karnego nie miało żadnego znaczenia dla dyscyplinarnej odpowiedzialności K.T. Ponadto, w ocenie organu, nowe okoliczności, które wyszły na jaw po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, nie miały wpływu na wymiar orzeczonej w postępowaniu dyscyplinarnym kary, gdyż jego zdaniem:

1) postanowienie Prokuratury Wojewódzkiej w O. z dnia [...] kwietnia 1996 r. nr [...] nie ma żadnego znaczenia co do przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej, gdyż nie podważa faktu dokonania przez nią samodzielnej poprawki na liście płac;

2) postanowienie Prokuratury Wojewódzkiej w O. z dnia [...] stycznia 1997 r. nr [...] nie ma żadnego znaczenia dla postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko wnioskodawczyni, gdyż umarzając prowadzone dochodzenie, Prokuratura stwierdziła, że K.T. naruszyła przepisy dotyczące postępowania z dowodami księgowymi, gdyż jej poprawki merytoryczne na liście wypłat naruszyły postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 1991 roku w sprawie praw i obowiązków głównych księgowych budżetu (Dz. U. Nr 40, poz. 174 ze zm.), a także § 7 instrukcji nr 1/92 Dyrektora Departamentu Finansów MSW z dnia 23 marca 1992 roku. Jednocześnie Prokuratura stwierdziła, że postępowanie wnioskodawczyni rażąco naruszało obowiązujący tok postępowania z dowodami księgowymi i było niczym nieusprawiedliwione. Stwierdzenie to potwierdza, w ocenie organu, zasadność nałożonej kary dyscyplinarnej;

3) wskazanie przez wnioskodawczynię nieuwzględnienie w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego pisemnych oświadczeń E.Z., D.B. i Z.K. nie są nowymi okolicznościami w rozumieniu art. 124k ust. 3 ww. ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, gdyż zostały przeanalizowane i ocenione w toku postępowania dyscyplinarnego;

4) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 1995 r. o sygn. akt SAB 49/95 zobowiązuje tylko Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. do wydania decyzji w sprawie równoważnika za remont zajmowanego lokalu i nie pozostaje w żadnym związku przyczynowym z popełnionym przez wnioskodawczynię czynem będącym podstawą do wydania orzeczenia dyscyplinarnego;

5) decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] przyznająca wnioskodawczyni 5 norm nie pozostaje w żadnym związku przyczynowym z popełnionym przez nią czynem będącym podstawą do wydania orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż jest jedynie przykładem prawidłowego sprostowania wadliwej decyzji administracyjnej, w odróżnieniu od czynu wnioskodawczyni polegającego na samowolnym dokonaniu zmian w dokumencie finansowym Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w O. Organ zaznaczył przy tym, że obwiniona dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na samowolnej korekcie dokumentu księgowego mimo tego, że jako główna księgowa była świadoma trybu dokonywania korekt wadliwie utworzonych dokumentów związanych z przepływem budżetowych środków finansowych. W świetle powyższego, należy, zdaniem Komisji, stwierdzić, że wydanie wyżej wymienionej decyzji nie ma wpływu na rodzaj orzeczonej kary dyscyplinarnej, gdyż kara ta została orzeczona za "samowolne dokonywanie zmian na swoją korzyść na liście płacy, która jest dowodem księgowym, jest działaniem wynikającym z niskich pobudek i złej woli, lekceważenia przełożonego, naruszeniem dyscypliny służbowej, naruszeniem przepisów ogólnych i MSW dotyczących postępowania z dowodami księgowymi. Ponadto czyn taki dokonany przez naczelnika wydziału finansowego i głównego księgowego podważa wiarygodność tego stanowiska, stanowi niebezpieczny precedens i bardzo ujemne następstwa dla służby.

Oran zaznaczył, że wyżej wymienione nowe okoliczności są wszystkimi znanymi jemu okolicznościami w sprawie i ich zakres jest tożsamy z zakresem nowych okoliczności wymienionych we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

Powyższe postanowienie, działając przez swojego pełnomocnika – L.C., K.T. uczyniła przedmiotem swojej skargi z dnia [...] listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła w niej organowi naruszenie art. 124k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, jak również bezpodstawne przyjęcie, że zapadłe w jej sprawie orzeczenia prokuratorskie nie miały żadnego wpływu na ocenę orzeczeń dyscyplinarnych oraz tok postępowania dyscyplinarnego i nie stanowiły nowych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wymiar orzeczonej kary w postępowaniu dyscyplinarnym. W uzasadnieniu skargi wskazała ponadto, że ocena organu ma charakter pobieżny i jedynie częściowy.

W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzyła stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 124k ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), o wznowienie postępowania dyscyplinarnego może wystąpić ukarany lub jego obrońca, przełożony dyscyplinarny albo minister właściwy do spraw wewnętrznych. Ustęp 3 wskazanego artykułu statuuje, że wznowienie postępowania na korzyść ukaranego może nastąpić, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej.

Stosownie do art. 124n cytowanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w niej, w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Zgodnie z art. 540 § 1 pkt 2 kpk, postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze; skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary; sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne błędnie przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.

Z powyższego wynika, że warunkiem formalnym wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, na podstawie art. 124k ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, jest wyjście na jaw nowych okoliczności lub dowodów, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej. Zaznaczenia jednak wymaga, że ocenę tego, czy nowe okoliczności lub dowody mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej – dokonuje organ dyscyplinarny. Należy w tym kontekście zwrócić uwagę, że stosownie do art. 7 Kodeksu postępowania karnego, odpowiednio stosowanego na mocy art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Wskazany przepis statuuje zatem tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów i okoliczności sprawy (omawiana jest ona w literaturze kompleksowo przez A. Gaberle, w: Dowody w sądowym procesie karnym. Teoria i praktyka, Warszawa 2010, rozdział IV, część I). Oczywiście, nie oznacza to oceny dowolnej, wszelkie dokonywane przez organ analizy muszą mieścić się bowiem w granicach prawa (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2012 r. o sygn. akt SNO 34/12, publ. LEX nr 1231626). Dokonując oceny dowodów i czyniąc ustalenia faktyczne, sąd powinien m.in. respektować zasady poprawnego myślenia, w tym także zasadę niesprzeczności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1995 r. o sygn. akt II KRN 100/95, publ. "Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izby Karnej i Wojskowej" 1995, nr 11-12, poz. 78). Jak zauważa się w orzecznictwie sądów powszechnych, co ma odpowiednie zastosowanie do niniejszej sprawy, przekonanie organu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 Kodeksu postępowania karnego, jeśli tylko: jest poprzedzone ujawnieniem całokształtu okoliczności sprawy; stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego; jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2010 r. o sygn. akt IV KK 78/10, publ. "Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych" 2010, nr 1, s. 1653; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 r. o sygn. akt IV KK 130/10, publ. "Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych" 2010, nr 1, s. 1124; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. o sygn. akt WRN 149/90, publ. "Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izby Karnej i Wojskowej" 1991, nr 7-9, poz. 41).

Godzi się zauważyć, że nowe okoliczności lub dowody, o których stanowi art. 124k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, to tzw. noviter producta, "nowości" dotyczące okoliczności faktycznych lub prawnych, nieznane w poprzednim postępowaniu i dlatego niezgłaszane poprzednio, których uwzględnienie prowadziłoby do uniewinnienia ukaranego lub wymierzenia mu łagodniejszej kary dyscyplinarnej. Takie nowe okoliczności nie mogą być ustalane w oparciu o dowody poprzednio znane i oceniane, bowiem w tym "wznowieniowym" postępowaniu nie jest dopuszczalne badanie prawidłowości dokonanej poprzednio przez organ dyscyplinarny oceny przeprowadzonych dowodów ani badanie procesowej prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych, rozpoznawanie zaś wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie określonej w powołanym wyżej przepisie, ogranicza się wyłącznie do badania, czy po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego ujawniły się istotnie nowe okoliczności lub dowody (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2010 r. o sygn. akt SNO 2/10, "Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izby Karnej i Wojskowej" 2010, nr 7, poz. 63). Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na korzyść obwinionego wchodzi zatem w grę, gdy nowe okoliczności lub dowody nie były przedtem znane organom dyscyplinarnym pierwszej i drugiej instancji i gdy w ich świetle, oczywiście na tle całokształtu dowodów przeprowadzonych uprzednio w danej sprawie, zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że skazany jest niewinny, to jest nie popełnił zarzucanego mu czynu albo czyn jego nie stanowił deliktu dyscyplinarnego lub też należało mu wymierzyć nie tak surową karę dyscyplinarną (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2009 r. o sygn. akt SNO 13/07, publ. LEX nr 737396).

Przenosząc poczynione ustalenia na grunt niniejszej sprawy, zgodzić się należy z organem, że samo umorzenie postępowania karnego w sprawie K.T. nie może być samoistną podstawą do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Ocena popełnienia przewinienia dyscyplinarnego musi być samoistna, niezależna od ocen dokonywanych w postępowaniu karnym, w związku z czym dany czyn – nawet prawnie obojętny z punktu widzenia prawa karnego – może być kwalifikowany i "samodzielnie" osądzony jako przewinienie dyscyplinarne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2009 r. o sygn. akt SNO 8/09, publ. LEX nr 725091).

Nie można ponadto uznać, że analiza organu – jakkolwiek zwięzła – ma charakter "pobieżny" czy "pozorny". W istocie, jak była mowa, organowi przysługuje prawo do swobodnej oceny dowodów, o ile ocenie tej podda wszystkie dowody w sprawie, kierując się zasadami logiki i niesprzeczności, a także mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy oraz zachowując pozycję obiektywną. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w podobnej do niniejszej sprawie, rzeczą organu jest ustalenie i rozstrzygnięcie, czy wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009 r. o sygn. akt I OSK 449/08, publ. LEX nr 520746). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Sąd ma przy tym na uwadze, że organ dyscyplinarny, rozstrzygając o samej zasadności wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, nie jest zobowiązany do badania kwestii merytorycznych w sprawie, które powinny być przedmiotem dopiero ewentualnie wznowionego postępowania dyscyplinarnego. Należy zatem stwierdzić, że na gruncie rozpoznawanej sprawy, organ właściwie przeanalizował i przyjął, że wnioskodawczyni nie wykazała faktu ujawnienia nowych w istocie okoliczności lub dowodów, mogących rzeczywiście uzasadniać uniewinnienie K.T. lub wymierzenie jej kary łagodniejszej. Nie może być zatem uznany za skuteczny zarzut niewypełnienia przez organ wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 2805/11.

Należy wreszcie spostrzec, że podjęcie przez organ Prokuratury rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania karnego pozostaje bez wpływu na przeprowadzone wówczas w sprawie postępowanie dyscyplinarne i wymierzoną w jego wyniku karę dyscyplinarną, gdyż w żaden sposób nie podważa faktu dokonania przez skarżącą samodzielnej poprawki na liście płac. Tego rodzaju zachowanie, jakkolwiek mogące być różnie ocenianym na płaszczyźnie prawnokarnej i służbowej (dyscyplinarnej), z pewnością wskazuje na przekroczenie przyznanych skarżącej uprawnień, co jest kwestią zaistniałego wtedy stanu faktycznego; ten zaś pozostaje niezmienny, choćby uległa zmianie jego ocena prawnokarna.

Na gruncie powyższego należy skonstatować, że w sytuacji, gdy organ przeprowadził prawidłowe postępowanie i nie naruszył przepisów prawa, w tym co do oceny materiału dowodowego, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę , stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.