Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 849/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.29 ust.1, art.30 ust.6, art. 49 b ust.2 i 4
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005 r. sprawy ze skargi B. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 207, poz. 2016 z 2003 r.) po rozpatrzeniu odwołania B. i A. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie zrealizowanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewidencyjny [...] w W.C. tj. dobudowy do balkonu na parterze, - dobudowy do ściany szczytowej budynku – zgłoszonej jako budynek gospodarczy, a będącej rozbudową budynku mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, iż B. i A. M. w 2003 r. rozpoczęli prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w miejscowości W.C. poszerzając istniejący w poziomie wysokiego parteru balkon (2,0 x 4,4 m) o 2,03 m z jednoczesnym obmurowaniem całości ścianą z bloczków betonowych na fundamencie betonowym do poziomu płaszczyzny płyty balkonowej. Jak podniesiono rozbudowy tej dokonano bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto, w toku toczącego się postępowania ustalono, że inwestorzy dokonali rozbudowy, o wymiarach w obrysie zewnętrznym 5,65 x 2, 33 m o wysokości ścian 1,20 m z przygotowanym szalunkiem i zbrojeniem pod strop żelbetowy, do ściany szczytowej budynku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż obydwie dobudowy realizowane były w narożu dwóch ścian istniejącego budynku mieszkalnego łącząc się ze sobą i tworząc integralna całość. Jak wskazano, według inwestorów, druga część dobudowy realizowana była na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 17 listopada 2003 r. w Starostwie Powiatowym. Jak wskazano, organ I instancji ustalił, iż inwestorzy w dniu 17 listopada 2003 r. zgłosili w Starostwie Powiatowym zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni 10 m² (5,0 x 2,0 m) w dobudowie do budynku mieszkalnego. Wykonane roboty budowlane (rozpoczęta dobudowa o wymiarach w rzucie 2,33 x 5,65 m) wykraczają jednak poza zakres robót objętych zgłoszeniem i wymagają pozwolenia na budowę.

Wobec tego, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] wydanym na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał inwestorom roboty budowlane przy realizowanej rozbudowie budynku mieszkalnego zobowiązując ich do przedłożenia w terminie do 30 lipca 2004 r.: zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 4 egzemplarzy projektu budowlanego realizowanej inwestycji oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak podniesiono, inwestorzy nie wywiązali się w wyznaczonym terminie z nałożonych obowiązków, w związku, z czym decyzją wydaną na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorom rozbiórkę samowolnie realizowanej dobudowy istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego.

Od decyzji tej inwestorzy B. i A. M. odwołali się podnosząc, iż są w trudnej i ciężkiej sytuacji rodzinnej, jak również wskazując na swoja nieznajomość przepisów prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do argumentów skarżących formułowanych w odwołaniu, wskazano, iż stosownie do przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem przepisów art. 29-31 ustawy. Jak podkreślono, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane rozbudowa budynku mieszkalnego (wykonanie tarasu poprzez poszerzenie balkonu oraz dobudowa o wymiarach w rzucie 2,33 x 5,65 m) nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można, bowiem uznać, że dobudowa o wymiarach 2,33 x 5,65 m realizowana była na podstawie dokonanego przez B. i A. M. zgłoszenia. Zgłoszeniem z dnia 17 listopada 2003 r. (zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) objęta była budowa budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 10 m². Nawet, bowiem gdyby uznać, iż inwestorzy rzeczywiście realizowali budynek gospodarczy, to budowa budynku gospodarczego o wymiarach 2,33 x 5,65 m (powierzchnia zabudowy powyżej 10 m²) nie jest zwolniona w świetle przepisu art. 29 ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, więc, iż zasadnie organ I instancji przyjął, że inwestorzy realizują dobudowy do budynku mieszkalnego bez wymaganego pozwolenia na budowę i zastosował tryb przewidziany w przepisie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Uznając możliwość legalizacji samowoli budowlanej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. wydanym na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestorów obowiązek wstrzymania robót budowlanych i przedłożenia w terminie do dnia 30 lipca 2004 r. określonych dokumentów. W związku z tym zaś, iż inwestorzy we wskazanym terminie nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, jak również przed jego upływem nie wystąpili o jego przedłużenie, organ I instancji zobligowany był na podstawie przepisu art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 ustawy. Zgodnie z nim w przypadku niespełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, stosownie, do którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż argumenty skarżących – trudna sytuacja rodzinna, nieznajomość przepisów prawa – pozostają bez wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Od tej decyzji inwestorzy B. i A. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W swoje skardze, jak należy sądzić z jej treści, zawarli oni żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Jak wynika z treści uzasadnienia wniesionej skargi, skarżący zarzucali zaskarżonej decyzji wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, zwłaszcza zaś przepisów art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 49 b ust. 2 i 4, a także przepisu art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od tego, skarżący formułowali również zarzut naruszenia przepisu art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, co polegać miało na uniemożliwieniu im udziału w toczącym się postępowaniu i uniemożliwieniu złożenia wniosków dowodowych i zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego. Przedstawiając chronologicznie ciąg zdarzeń faktycznych i prawnych, skarżący wywodzili, iż według nich, prowadzone roboty budowlane były zgodne z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i nie wymagały pozwolenia na budowę. W tym kontekście, podnosili oni, iż według nich, okoliczność tę potwierdza fakt, iż organ administracji przyjmując zgłoszenie robót budowlanych nie zgłosił żadnego sprzeciwu, co zdaniem skarżących potwierdza zasadność stanowiska, że prowadzone przez nich roboty budowlane były zgodne z prawem i nie wymagały pozwolenia na budowę. Wywodzili oni przy tym, iż brak sprzeciwu przesądza o zalegalizowaniu realizowanej przez nich inwestycji. Ponadto, zdaniem skarżących, skoro realizowana przez nich inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów technicznych, to brak było, w ich przekonaniu, jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, gdyż według nich, prowadzone roboty podlegały zgodnie z przepisem art. 49 b ust. 2 ustawy legalizacji. Ponadto, skarżący wywodzili, iż realizowane przez nich roboty budowlane były typowymi pracami remontowymi i w związku z tym, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy nie wymagały pozwolenia na budowę. Podnosili, iż obudowa balkony jest jego modernizacją, czyli remontem. W kontekście zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. skarżący podnosili, iż przed wydaniem decyzji skarżący nie zostali powiadomieni o terminie zapoznania się z aktami sprawy, jak również o prawie do złożenia wniosków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, jak również ponownie szeroko ją przywołując, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie naruszają przepisów obowiązującego prawa i wydane zostały zgodnie z przepisami prawa materialnego, jak również przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.

W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawa nie naruszają i brak jest podstaw ku temu, iżby zasadnie można było je zakwestionować.

Po pierwsze, podkreślić należy, iż uwzględniając dokonane w toku toczącego się postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne, w przekonaniu Sądu, nie może budzić żadnych wątpliwości, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również poprzedzająca je decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy Prawo budowlane. Według Sądu, zasadnie organy I i II instancji uznały, iż w świetle dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych inwestycja budowlana realizowana przez B. i A.M., w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane musi być kwalifikowana, jako samowola budowlana, podlegająca normie sankcjonującej przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wbrew wywodom i stanowisku skarżących prezentowanym w skardze do Sądu, zasadność tego wniosku znajduje swoje pełne odzwierciedlenie w ustaleniach faktycznych poczynionych w toku toczącego się postępowania administracyjnego. Odwołując się do nich wskazać należy chociażby na następujące, niesporne w sprawie okoliczności, a mianowicie na: 1) rozpoczęcie przez inwestorów prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w miejscowości W.C., co polegało na poszerzeniu istniejącego w poziomie wysokiego parteru balkonu (2,0 x 4,4 m) o 2,03 m z jednoczesnym obmurowaniem całości ścianą z bloczków betonowych na fundamencie betonowym do poziomu płaszczyzny płyty balkonowej; 2) realizowanie tej rozbudowy bez wymaganego pozwolenia na budowę; 3) następnego dokonania rozbudowy, o wymiarach w obrysie zewnętrznym 5,65 x 2, 33 m o wysokości ścian 1,20 m z przygotowanym szalunkiem i zbrojeniem pod strop żelbetowy, do ściany szczytowej budynku; 4) realizowanie obydwu dobudów w narożu dwóch ścian istniejącego budynku mieszkalnego, zwłaszcza zaś połączenie ich ze sobą i utworzenie w ten sposób integralnej całości. Są to okoliczności niesporne, podobnie, jak i to, że: 5) druga część dobudowy realizowana była na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 17 listopada 2003 r. w Starostwie Powiatowym, z tym, że inwestorzy zgłosili zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni 10 m² (5,0 x 2,0 m) w dobudowie do budynku mieszkalnego, a mimo to wykonali roboty budowlane (rozpoczęta dobudowa o wymiarach w rzucie 2,33 x 5,65 m) wykraczając jednak zdecydowanie i w pełni świadomie, poza zakres robót objętych ich zgłoszeniem. W przekonaniu Sądu, w świetle tychże niespornych faktów i okoliczności, zwłaszcza, gdy równocześnie skonfrontować ze sobą to, iż doszło do realizacji "pierwszego etapu" inwestycji (rozbudowa balkonu – poszerzenie jego płyty i obudowanie bloczkami betonowymi) bez jednoczesnego wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, przy równoczesnym, następnym rozpoczęciu "drugiego etapu" inwestycji, co polegało na dobudowaniu do ściany budynku i połączeniu w integralną całość z realizacją z "pierwszego etapu", dobudowy o wymiarach w rzucie 2,33 x 5.65 m, co w żadnym razie, gdy odnieść to do treści zgłoszenia z 17 listopada 2003 r. nie korespondowało z jego treścią i ujawnionym tam zamiarem inwestorów, zasadnie należało uznać, iż mamy do czynienia z inwestycją realizowaną bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ocen i wniosków formułowanych w tym względzie, nie sposób, według Sądu, zasadnie podważyć argumentem, iż realizacja zamierzenia budowlanego małżonków M., w jego "drugim etapie" dokonywana była na podstawie zgłoszenia budowlanego. W tym kontekście, z całą stanowczością podkreślić przecież należy, iż w żadnym razie treść zgłoszenia (k. 11 akt administracyjnych organu I instancji) i ujawniony w nim zamiar inwestorów, nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy ujawnionym na budowie, co w konsekwencji skutkowało wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2004 r. (k.17 akt administracyjnych organu I instancji). Niezależnie od tego wskazać również należy na to, iż nie dość, że opisany wyżej "pierwszy etap" inwestycji, w ogóle realizowany był bez pozwolenia na budowę, to również, że doszło do połączenia w integralną całość obydwu realizacji z "pierwszego" i "drugiego" etapu, co w rezultacie utworzyło konkretny obiekt budowlany, który w żadnym razie nie może być uznany za obiekt, którego zamiar budowy objęty był zgłoszeniem budowlanym.

Konfrontując ze sobą te niesporne fakty, w przekonaniu Sądu, zasadnie, więc należy odrzucić zarzut skarżących, iż w toku toczącego się postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nie sposób, bowiem zasadnie w tym kontekście wywodzić, zwłaszcza, gdy zważyć na wyżej przywołane fakty, iż zrealizowana przez małżonków M. inwestycja budowlana mogła być kwalifikowana, jako parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Jakkolwiek, bowiem, tego rodzaju obiekt budowlany poddany jest procedurze zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę, to jednak, gdy uwzględnić okoliczność w postaci "dwuetapowego" realizowania obiektu przez inwestorów, objęcia przez nich zgłoszeniem z dnia 17 listopada 2004 r. budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 10 m², połączenia następnie ze sobą w integralną całość obydwu obiektów z "pierwszego i drugiego etapu", bynajmniej nie w celu użytkowania go jako pomieszczenie gospodarcze, uznać należy, iż w pełni zasadnie w toku toczącego się postępowania administracyjnego, organu nadzoru budowlanego I i II instancji, kwalifikowały faktycznie realizowaną przez małżonków M. inwestycję budowlaną, jako podlegająca procedurze pozwolenia na budowę. W przekonaniu Sądu, zasadność tego rodzaju ocen i wniosków nie może budzić żadnych wątpliwości, co do ich trafności, zwłaszcza, gdy zważyć i na to, iż inwestorzy swoim zachowaniem, np. zgłoszeniem z dnia 17 listopada 2004 r. dokonanym po zrealizowaniu "pierwszego etapu inwestycji" zmierzali li tylko do stworzenia pozorów legalności działania. Tym samym nie może być żadnej mowy o tym, iżby uznać, ze organy administracji w toku toczącego się postępowania błędnie kwalifikowały realizowane przez inwestorów roboty budowlane, jako podlegające obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś, jak powinny to czynić zdaniem skarżących, jako podlegające obowiązkowi zgłoszenia. Skoro, bowiem małżonkowie M. nie objęli swoim zgłoszeniem do Starostwa Powiatowego rzeczywistego zamiaru realizowania inwestycji faktycznie przez nich realizowanej, a jedynie jej część z "drugiego etapu", tworząc tym samym pozór legalności działania i wprowadzając organ administracji w błąd, co do rzeczywistego ich zamiaru, nie sposób, zdaniem Sądu, zasadnie wywodzić, iżby w tego rodzaju sytuacji mogli oni oczekiwać wydania sprzeciwu w trybie przepisu art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Realizowali ono, bowiem obiekt budowlany zupełnie inny niż ten, który wskazali w zgłoszeniu z 17 listopada 2004 r., a obiekt wskazany przez nich, z formalnego punktu widzenia mieścił się w zakresie normatywnym obiektów podlegających procedurze zgłoszeniowej i organ administracji architektoniczno budowlanej nie miał żadnych podstaw ku temu, iżby w trybie sprzeciwu kwestionować zamiar inwestorów ujawniony w zgłoszeniu. Tym samym, w przekonaniu Sądu, w świetle wyżej formułowanych ocen i wniosków z nich wypływających, w pełni zasadnie odrzucić należy zarzut naruszenia przepisów art. art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1, jak również przepisu art. 30 ust. 6 oraz w konsekwencji art. 49 b ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane

W tym kontekście, odrzucając zasadność wyżej przywołanych zarzutów skarżących, konsekwentnie również należało uznać, iż nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wbrew wywodom skarżących nie sposób zasadnie wywodzić, iżby zważywszy na wyżej wskazane ustalenia faktyczne rozbudowę balkonu i wybudowanie w istocie rzeczy tarasu (poszerzenie istniejącego w poziomie wysokiego parteru balkonu (2,0 x 4,4 m) o 2,03 m z jednoczesnym obmurowaniem całości ścianą z bloczków betonowych na fundamencie betonowym do poziomu płaszczyzny płyty balkonowej) mogło być kwalifikowane, jak oczekują i żądają tego skarżący, jako remont. W tym kontekście podnieść należy, iż brak jest jakichkolwiek podstaw ku temu, iżby tezy takiej zasadnie bronić. Pojęcie "remontu" ma, bowiem swoją konkretna normatywną treść. Jego definicje legalną zawiera przepis art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane stanowiąc, iż remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robot budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się przy jego prowadzeniu stosowanie wyrobów budowlanych innych użyto w stanie pierwotnym (zob. w tym zakresie szeroko Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, s.14-15 i przywoływane tam również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, potwierdzające wąskie, restrykcyjne rozumienie pojęcia "remontu"). Gdy skonfrontować normatywną treść przywołanego przepisu z rzeczywistym stanem rzeczy ujawnionym na nieruchomości skarżących, a odnoszącym się do rzeczywiście realizowanej przez nich inwestycji budowlanej, zasadnie należy podnieść, iż analizowany jej "pierwszy etap" musi być traktowany zdecydowanie inaczej niż remont. W przekonaniu Sądu, zasadnie należałoby ją traktować w kategoriach "przebudowy" i "rozbudowy" oznaczających zdecydowanie szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, czy pewnej zmianie granic budowli, ale także na zmianie układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego mogącej dotyczyć zarówno elementów konstrukcyjnych, jak uzupełniających związanych ze zmianą sposobu jego użytkowania (Ibidem. s. 15 i przywołane tam orzecznictwo NSA). Gdy ponadto, podkreślić niesporny fakt połączenia w jedną integralną całość realizacji z "pierwszego" i "drugiego" etapu, w przekonaniu Sądu, nie może budzić, żadnych wątpliwości brak jakichkolwiek podstaw przekonujących o zasadności zarzutów skargi. Przeciwnie, według Sądu, wyżej wskazane okoliczności przekonują o trafności rozstrzygnięć wydanych tak w I, jak i w Ii instancji w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

Niezależnie od powyższego, stanowisku prezentowanemu przez skarżących zarzucić należy brak konsekwencji, albowiem nawet gdyby uznać, iż w analizowanym zakresie mamy do czynienia z remontem, a przecież tak nie jest, to prace remontowe, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane podlegają procedurze zgłoszenia. Zaniechanie zgłoszenia przez inwestorów, połączenie w integralną całość realizacji z "pierwszego" i "drugiego" etapu, tym samym wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia – za legalne nie sposób, bowiem uznać działania podejmowanego na podstawie zgłoszenia z 17 listopada 2004 r., a o zasadności tego stanowiska przekonują wyżej formułowane oceny i wnioski – zasadnie musiało być kwalifikowane w toku toczącego się postępowania administracyjnego, jako podlegające dyspozycji przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Podkreślenia wymaga przy tym, iż nakaz rozbiórki poprzedzony był nałożeniem na inwestora w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2004 r. obowiązkiem przedłożenia określonej dokumentacji (art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane), którego to obowiązku inwestorzy nie wykonali.

Po drugie, w przekonaniu Sądu, brak jest też jakichkolwiek uzasadnionych podstaw, w świetle, których można byłoby podzielić zasadność zarzutu skargi o naruszeniu w toku toczącego się postępowania przepisu art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Według Sądu, lektura akt administracyjnych sprawy nie daje żadnych podstaw ku temu, iżby zasadnie bronić tezy, że B. i A. małżonkowie M., jako strony toczącego się postępowania pozbawione były prawa aktywnego uczestniczenia w nim i to na jakimkolwiek spośród jego etapów. O zasadności tego stanowiska przekonują konkretne czynności podejmowane przez organy administracji w toku toczącego się postępowania i powiadamianie o nich, łącznie z doręczaniem zapadających w nim rozstrzygnięć wraz ze stosownymi pouczeniami, stron tego postępowania, tj. małżonków M., jak również udział skarżących w tychże czynnościach (k. 2, 6, 7, 9, 13, 15, 17 akt administracyjnych I instancji, a także stosowne dowody wynikające z akt administracyjnych II instancji, gdy zważyć chociażby na pismo z dnia 8 września 2004 r. adresowane do WINB , czy też pouczenia zawarte w zaskarżonej decyzji). W ich świetle nie sposób uznać, aby skarżący pozbawieni byli prawa do aktywnego udziału w toczącym się postępowaniu, a o tym, iż tak wcale nie było przekonuje również korespondencja skarżących z organami administracji, co świadczy o tym, iż również w tej formie prezentowali oni swoje racje w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, nie znajdując żadnych podstaw, które mogłyby uzasadniać uczynienia zadość żądaniu skarżących i skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.