Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 52/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

dnia 11 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku w sprawie ze skargi na decyzję nr z dnia w przedmiocie 11 czerwca 2008 r. o wstrzymanie wykonania decyzji T. K. Dyrektora Izby Celnej w P. [...] [...] [...] podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji /-/W. Zygmont


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. określającą T. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

W skardze Podatnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Podał, iż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej spowodowanej pobytem w areszcie. Wykonanie decyzji spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego rodziny. Wskazał, iż jego żona jest osobą bezrobotną i zajmuje się wychowaniem dzieci. Wykonanie decyzji spowoduje daleko idące ujemne konsekwencje i pozbawi go środków do życia.

Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§3).

Z powyższego wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest więc wystarczające samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne.

Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego jego i rodziny. Skarżący nie uwiarygodnił, iż wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Celnej spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Dodatkowo należy mieć również na uwadze, że ze złożonego przez Skarżącego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego wynika, iż nie posiada on jakiegokolwiek majątku, w szczególności rachunków bankowych, lokat oraz kont bankowych, a prowadzona przez niego działalności gospodarcza jest jedynie zarejestrowana, jednakże nie zawierał on w jej ramach w okresie ostatnich 6 miesięcy jakichkolwiek umów cywilnoprawnych. Powyższe prowadzi do wniosku, że brak wstrzymania wykonania decyzji nie może wywołać niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a.

Także fakt częściowego zwolnienia Skarżącego, w niniejszej sprawie, od kosztów sądowych nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku. Stwierdzić bowiem należy, iż przesłanki uzasadniające udzielenie prawa pomocy osobie fizycznej zostały sformułowane w odmienny sposób w odniesieniu do przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji. Wykazanie więc przez stronę, iż nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, nie stanowi automatycznie uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe, należało orzec, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.

/-/ W. Zygmont