Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2397/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013r. sprawy ze B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2012r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Dnia [...]marca 2011r. do Wojewody [...]wpłynął wniosek Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nr [...] o podjęcie działań w trybie nadzwyczajnym w odniesieniu do decyzji Starosty [...]nr [...] z dnia [...].06.2008r. W piśmie tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na następujące naruszenia przy wydaniu decyzji:

1/ wynikające z zatwierdzonego projektu budowlanego podwyższenie komina na działce sąsiedniej nr [...]wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiedniej,

2/ podwyższenie w bezpośrednim sąsiedztwie ściany na granicy działek nr [...]i nr [...]narusza warunki techniczne i polskie normy dotyczące przewodów kominowych, dymowych i spalinowych,

3/ podwyższenie kalenicy w stosunku do budynku istniejącego budynku na sąsiedniej działce narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 07.04.2004r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 12 ust. pkt. 2 ( Dz.U. nr 109, poz. 1156 z 2004r.).

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a., stwierdził z urzędu nieważność ostatecznej decyzji Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Pani B. S. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz budowę budynku garażowego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...]. Inwestor we wniosku z dnia [...].04.2008r. wystąpił jedynie o wydanie pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego lokalizowanego na własnej działce nr [...]w [...], załączając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki [...]w [...].

W uzasadnieniu decyzji, Wojewoda wskazał, że rozwiązanie zaproponowane przez projektanta polegające na nadbudowaniu kalenicy wymaga podwyższenia komina na działce sąsiedniej nr [...], celem uzyskania prawidłowego ciągu w kominie i spełnienia normy kominiarskiej [...], jak to zostało zaproponowane przez projektanta na rys. elewacji.

We wniosku tym nie została ujęta działka nr [...], na której planowano nadbudować komin.

W związku z nie uzyskaniem zgody właścicieli działki nr 218 na podwyższenie komina, zlokalizowanego przy ścianie wybudowanej na granicy z działką nr [...], do wysokości przedstawionej w projekcie budowlanym, spowoduje naruszenie normy kominiarskiej [...], co należy uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa.

Wojewoda stwierdził ponadto, że budynek garażu, objęty tym samym pozwoleniem na budowę, zlokalizowany na działce inwestora nr [...]w [...], pokryty jest dachem dwuspadowym symetrycznym o spadku 35stopni. Jak wynika z załączonego rysunku elewacji budynku, odprowadzenie wody następuje rynnami i rurami spustowymi na teren działki inwestora oraz na teren działki sąsiedniej nr [...]. Na rysunku elewacji bocznej przedstawiono odprowadzenie wody za pomocą rur spustowych na teren działki sąsiedniej nr [...], co narusza w sposób rażący przywołany powyżej § 28 i 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 07.04.2004r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektant powinien zapewnić takie rozwiązanie techniczne, by móc prawidłowo odprowadzić wodę z dachu projektowanego garażu do istniejącej kanalizacji deszczowej, a w przypadku braku takiej możliwości na własny teren

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie inwestora B. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...], znak: [...]; wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. § 12 ust. 4 pkt 2, § 28 ust. 2, § 126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a także art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w swoim uzasadnieniu, że Zgodnie z ww. rozporządzeniem sytuowanie budynków w ostrej granicy było dopuszczalne jeżeli: wynikało to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie było możliwe zachowanie odległości 3m ze względu na rozmiary działki. Ponadto, jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

W myśl § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie można przyjąć, że dopuszczalne jest, aby ściana obiektu budowlanego istniejącego w granicy nie stykała się ze ścianą obiektu projektowanego na całej swojej powierzchni. Nie ulega wątpliwości, że z językowego punktu widzenia dopuszczalne jest tylko i wyłącznie sytuowanie ściany projektowanego obiektu, i to bez otworów okiennych lub drzwiowych, bezpośrednio przy tej granicy w sytuacji, gdy ściana obiektu projektowanego ma przylegać do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu istniejącego na działce sąsiedniej.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponieważ objęta spornym zamierzeniem inwestycyjnym rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowo gospodarczego przewiduje usytuowanie nowych obiektów budowlanych (pozbawionych otworów okiennych i drzwiowych) w ostrej granicy z działkami nr ew. [...]i [...] stanowi to rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych.

Organ wskazał, że zaprojektowany został dach dwuspadowy garażu, powodujący odprowadzanie wód opadowych m.in. na teren działki nr ew. [...], jako że system rynien oraz fragment połaci dachowej (50cm) zaprojektowany został na działce nr ew. [...] (rys. nr [...]- przekrój [...]; rys. nr [...]- elewacja frontowa), Powyższe, w oczywisty sposób narusza wynikający z przepisów § 126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.,obowiązek odprowadzania wód opadowych na teren działki inwestora. Jak wynika z akt organu stopnia podstawowego inwestor w dniu [...]kwietnia 2008r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym wskazał wyłącznie działkę nr ew. [...], zaś analiza dokumentacji projektowej wykazała, iż sporna inwestycja zaprojektowana została na działce nr ew. [...] (dach garażu), co do której inwestor nie złożył wymaganego prawem oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę wniosła B. S. wskazując, że rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowo gospodarczego nie przewiduje usytuowania nowych obiektów budowlanych w ostrej granicy z działkami nr ew. [...]i [...]- zachowany odstęp wynosi 0,5 metra, właściciel działki [...] przy ścianie budynku garażowo gospodarczego ma posadzone krzewy owocowe - postawienie płotu wiązało by się z wycięciem tych krzewów i działaniem na niekorzyść sąsiada, czego nie mam zamiaru czynić.

Podniosła również, że działka budowlana na której usytuowane są budynki jest wyposażona w sieć kanalizacji deszczowej ogólnospławnej - woda z rynien odprowadzana jest na mój trawnik - nieutwardzony grunt (jak widać na załączonej fotografii - załącznik nr [...]).

Zdaniem Skarżącej złożyła Ona kompletny projekt budowlany przygotowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się na dzień opracowania dokumentacji zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego spełniając wszystkie warunki, a decyzją Starosty [...]z dnia [...].06.2008 roku, Nr [...], znak: [...]; zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz przebudowę garażu jednostanowiskowego wolnostojącego.

W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04).

W związku z powyższym, ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do przyjęcia, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru naruszonego przepisu - jako kryterium rażącego naruszenia prawa -winny być również brane pod uwagę społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Organy winny mieć więc na uwadze, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III A.R.N 22/95, wyrok NSA z 17 lipca 2008r, sygn. akt II OSK 888/07 oraz z dnia 21 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233).

W konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organy zobligowane są do dokonania szczegółowej oceny naruszenia, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych.

Powyższe zasady niewątpliwie znane są Głownemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego skoro wskazał w uzasadnieniu na te trzy przesłanki stwierdzenia nieważności tj : oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne, wywołane decyzją lecz nie rozważył i nie ocenił tych przesłanek w kontekście istniejących okoliczności sprawy i tym samym nie odniósł się w wymaganym stopniu do zgromadzonego materiału dowodowego jak i ciężaru gatunkowego ewentualnego naruszenia przepisów oraz skutków społeczno-gospodarcze i ekonomiczne wywołanych ewentulnym naruszeniem przepisów prawa materialnego , co narusza dyspozycję art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 K.p.a., może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek.

W takim zatem kontekście organy winny dokonać oceny, czy decyzja pozwolenia na rozbudowę obiektu mieszkalnego i budowę garażu jest dotknięta w całości kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, organ administracji publicznej zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Udowodnienie każdego faktu mającego znaczenie prawne może nastąpić za pomocą wszystkich legalnych środków, a jakiekolwiek ograniczenie w tym przedmiocie może wynikać tylko z przepisów ustawowych. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie (zob. np. teza pierwsza wyroku NSA OZ w Lublinie z 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93; wyrok NSA z 8 stycznia 1999 r., IV SAB 198/98). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. (wyrok SN z 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94 - OSNAP 1995, nr 7, poz. 83; zob. także wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99).

Biorąc więc pod uwagę powyższe rozważania zdaniem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję Starosty [...]rozważyć przesłanki rażącego naruszenia prawa oddzielnie w odniesieniu każdego z obiektów objętych pozwoleniem na budowę przeprowadzając analizę nie tylko charakteru naruszonego przepisu w odniesieniu do każdego z tych obiektów ale również skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując zatwierdzony projekt budowlany rozbudowy budynku mieszkalnego, stwierdził, że zaprojektowana rozbudowa nie przylega do budynku istniejącego na działce sąsiedniej.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dopuszczalne jest, aby ściana obiektu budowlanego istniejącego w granicy nie stykała się ze ścianą obiektu projektowanego na całej swojej powierzchni. Nie ulega wątpliwości, że z językowego punktu widzenia dopuszczalne jest tylko i wyłącznie sytuowanie ściany projektowanego obiektu, i to bez otworów okiennych lub drzwiowych, bezpośrednio przy tej granicy w sytuacji, gdy ściana obiektu projektowanego ma przylegać do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu istniejącego na działce sąsiedniej. Przylegać, znaczy bowiem tyle, co: "być ściśle dopasowanym do czegoś, dotykać bezpośrednio", ale i "stykać się, graniczyć z czymś" (M. Szymczak (red.), Słownik Języka polskiego PWN, Warszawa 2002r.) — por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 201 lr., sygn. akt II OSK 456/10.

Powyższe, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia, jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zdaniem Sądu brzmienie tego przepisu wymaga określonej niekoniecznie zasadnej interpretacji by można z jego brzmienia wywieść tak jak to uczynił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że niedopuszczalne jest, aby ściana obiektu budowlanego istniejącego w granicy nie stykała się ze ścianą obiektu projektowanego na całej swojej powierzchni, że nie może ściana obiektu projektowanego przewyższać istniejący w granicy obiekt.

Rażące naruszenie prawa z tego przepisu zachodzi wówczas gdy nie tylko występuje oczywista sprzeczność treści decyzji z treści, przepisów prawa, ale dopiero wówczas gdy charakter tego naruszenia powoduje skutki społeczno-prawne nie do zaakceptowania przez organ praworządnego państwa.

Powyższe naruszenie nie spełnia takiego kryterium.

Potwierdzeniem stanowiska Sądu jest dokonana w roku 2009 zmiana brzmienia tego przepisu określająca jednoznacznie warunki sytuowania obiektów bezpośrednio przy granicy (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r.zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. 2009.56.461), które zezwala na sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej,

Zgodnie z ww. rozporządzeniem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na rozbudowę sytuowanie budynków w ostrej granicy było dopuszczalne jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany,

Celem zmiany tego przepisu jest taka reglamentacja usytuowania budynku na działce budowlanej oraz jej zagospodarowanie, aby spełnione zostały wymogi wynikające między innymi z art. 5 Prawa budowlanego, związane nie tylko z odpowiednim usytuowaniem obiektu na działce budowlanej, ale i z zapewnieniem poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich i zapewnieniem wymogów przeciwpożarowych lecz czy w kontekście wymienionych trzech zasad można zarzucić decyzji Starosty rażące naruszenie §12 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Dopiero wyjaśnienie powyższej wątpliwości, umożliwia organowi analizowanie innych przypadków rażącego tj kwalifikowanego charakteru naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1188, ze zm.), przez zatwierdzenie projektu budowlanego dotyczącego także działki nr 14/4, czy też art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.).

Ponadto Sąd stwierdza, że słusznie podniesiono w skardze, iż organy administracji orzekające o stwierdzeniu nieważności decyzji nie oceniły zarówno nie oceniły powyższych okoliczności sprawy i tym samym nie odniosły się w wymaganym stopniu do zgromadzonego materiału dowodowego jak i ciężaru gatunkowego ewentualnego naruszenia przepisów oraz skutków społeczno-gospodarcze i ekonomiczne wywołanych ewentualnym naruszeniem przepisów prawa materialnego , co narusza dyspozycję art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Organy nie wzięły również pod uwagę usytuowania planowanych obiektów oraz ewentualnej możliwości oddzielnej oceny zgodności nadbudowy budynku mieszkalnego i zatwierdzonego projektu budowy garażu. W obu rozstrzygnięciach nie wykazano, że wskazane uchybienia mają znacznie większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę biorąc pod uwagę konieczność spełnienia drugiej i trzeciej z przesłanek rażącego naruszenia prawa tj charakteru naruszonego przepisu, a w szczególności skutków - w tym społecznych - jakie powoduje taka wadliwość decyzji.

Wobec poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / uchylił zaskarżone decyzje.

Na podstawie art. 152 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy .