Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 619/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33,  art. 34 par. 1a
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 619/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r., sprawy ze skargi E.F., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 31 stycznia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W. uznał za niedopuszczalny zarzut skarżącej E. F. podniesiony w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia 17 października 2012 r. celem wyegzekwowania należności z tytułu podatku rolnego.

Powyższe postanowienie zostało wydane w toku postępowania wywołanego wniesionymi w dniu 11 listopada 2012 r. do organu egzekucyjnego zarzutami przeciwegzekucyjnymi, w których skarżąca podniosła, że zaległość podatkowa została źle wyliczona oraz, że została "wpisana omyłkowo, bez podstaw prawnych – tylko na podstawie postanowienia o nabyciu spadku" jako współwłaścicielka działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w miejscowości S..

Burmistrz Miasta i Gminy W., działając w oparciu o przepis art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), odnosząc się do podniesionych zarzutów wyjaśnił, że kwota zobowiązania z tytułu podatku rolnego za rok 2009 została ustalona decyzją z dnia 2 lutego 2009 r., nr [...] w wysokości 89 zł, płatną w czterech ratach. Za zobowiązanie to odpowiedzialne solidarnie były dwie osoby - skarżąca i R. K., w udziale 1/2 każda. R.K. zapłaciła sumę w wysokości 45 zł, a pozostałą kwotę w wysokości 44 zł powinna opłacić skarżąca.

Organ podał, że skarżąca dzieląc raty na 1/2 zapomniała o I i II racie zobowiązania podatkowego, dzieląc na 1/2 jedynie raty III i IV.

Odnosząc się do drugiego zarzutu organ podatkowy wskazał, że wymienione działki stanowiły współwłasność M.F. i R.K. Postanowieniem z dnia 14 września 2005 r., [...] Sąd Rejonowy w W. stwierdził, że spadek po M.F. nabyła wprost na podstawie testamentu, w całości jej córka – skarżąca. Postanowienie to stało się postawą wpisu skarżącej w Księdze Wieczystej numer [...]. W oparciu o nowy wpis w księdze wieczystej dokonano zmian danych w Ewidencji Gruntów i Budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w W.

Burmistrz zaznaczył przy tym, że skarżąca wniosła, jednakże z uchybieniem terminu, odwołanie od ww. decyzji z dnia 2 lutego 2009 r. nr [...] podnosząc te same argumenty co w zarzutach. Skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu została

oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 25 maja 2012 r., I SA/Kr 1864/11.

W zażaleniu na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. skarżąca podała, że współwłaścicielką działek o nr 222 i 268 w Strumianach jest nadal M.F. Zanegowała również wysokość należnego podatku rolnego wskazując, że winna zapłacić 1/2 tej kwoty.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ zaznaczył, że kwestie związane z ustaleniem wysokości podatku rolnego mogą być badane jedynie na etapie postępowania podatkowego w przedmiocie wymiaru zobowiązania.

Skarżąca złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła, że decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej - z rażącym naruszeniem prawa. Podniosła, że nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr 222 i 268 położone w Strumianach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniej zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie

Przedmiotem sporu była możliwość zakwestionowania w trybie zarzutów egzekucyjnych z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji decyzji wymiarowych, które stanowiły podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Z akt wynikało bowiem, że egzekucja została skierowana do skarżącej w związku z brakiem zapłaty części należności wynikających z decyzji wymiarowych dotyczących podatku rolnego za lata 2009-2010. Decyzje te stały się ostateczne, a skarżąca w związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, nie zdołała doprowadzić do ich uchylenia lub w inny sposób wyeliminowania z obrotu prawnego.

W praktyce skarżąca kwestionowała uznanie, że jest osobą zobowiązaną do ponoszenia ciężaru podatku rolnego dotyczącego działek 222 i 268.

Z akt wynika, że zobowiązanie skarżącej do zapłaty egzekwowanego podatku wynikało z decyzji wymiarowej. Sąd uznał za prawidłową interpretację organów obu instancji, że w toku postępowania egzekucyjnego nie można badać prawidłowości decyzji, która jest podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawierają w art. 33 wyliczenie enumeratywne, co może być podstawą zarzutów. Zgodnie z ww. art. 33 podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Teoretycznie (skarżąca nie wskazała wyraźnej podstawy prawnej) można było rozpatrywać zarzuty w świetle art. 33 pkt 3 lub 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj., że określenie egzekwowanego obowiązku nastąpiło niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy (czyli decyzji wymiarowej) lub nastąpił błąd co do osoby zobowiązanego.

W rozpatrywanej sprawie żadna z ww. okoliczności jednak nie zachodziła. Wobec skarżącej wydano decyzje wymiarowe traktując ją jako współwłaścicielkę działek 222 i 268 na podstawie postanowienia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku – obowiązek został więc określony zgodnie z decyzją. Skarżąca jako strona decyzji wymiarowej była też zobowiązana do zapłaty tej części należności, która w terminie nie została zapłacona.

Skarżąca nie przedstawiała jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że przed wyegzekwowaniem zaległości zostały dokonane wpłaty w wysokości należnej na poczet podatku rolnego za lata 2009-2010.

W istocie skarżąca kwestionuje, że organy podatkowe samodzielnie ustaliły kto jest właścicielem działek nr [...] i [...], a w innych sprawach dotyczących współfinansowania z funduszy zagranicznych systemów energii odnawialnej żądały od skarżącej tytułu prawnego do ww. działek.

Sąd zaznacza jednak, że tego typu zarzuty nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym egzekucji. Na marginesie tylko można zauważyć, że Burmistrz jako organ podatkowy w oparciu o dokumenty dotyczące nabycia spadku po M. F. (których to dokumentów skarżąca nie kwestionowała) mógł samodzielnie aktualizować prowadzone ewidencje podatkowe w oparciu o posiadane dokumenty dotyczące nabycia spadku tj. postanowienie sądowe potwierdzające nabycie spadku przez skarżącą.

Zgodnie z art. 7a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 95 poz. 613 ze zm.) dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym (7a ust.1). Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności:

1) przed dniem wejścia w życie ustawy;

2) aktów notarialnych;

3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę;

4) planu zagospodarowania przestrzennego;

5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe;

6) Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników.

Użycie w art. 7a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określenia "w szczególności" oznacza, że ewidencje podatkowe dla potrzeb podatku od nieruchomości mogą być uzupełniane samodzielnie przez organy podatkowe również w oparciu o inne dokumenty niż wymienione w tym przepisie np. postanowienia sądowe o stwierdzeniu nabycia spadku lub też notarialne potwierdzenia dziedziczenia - i to niezależnie od faktu, czy spadkobiercy dokonali stosownych zmian w księgach wieczystych w zakresie wpisów dotyczących prawa własności nieruchomości.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.