Postanowienie NSA, sygn. akt GZ 125/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Agencji Reklamowej "[...]" Spółki z o.o. w Koninie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 109/04 w sprawie z wniosku Agencji Reklamowej "[...]" Spółki z o.o. w Koninie o wstrzymanie wykonania decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego p o s t a n a w i a: – oddalić wniosek– U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 6 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Agencji Reklamowej "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Koninie o wstrzymanie wykonania decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 grudnia 2003 r. Nr [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 29 sierpnia 2003 r. Nr [...]. Sąd podał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony wraz ze skargą na tę decyzję. W uzasadnieniu wniosku podniesiono argumenty za niemożnością dalszego prowadzenia przez skarżącą dotychczasowej działalności w przypadku wykonania tejże decyzji. Pociągnęłoby to za sobą utratę dwudziestu miejsc pracy w okręgu objętym dużym bezrobociem, a ponadto doprowadziłoby do braku możliwości regulowania zobowiązań przez spółkę. W efekcie późniejsze uruchomienie stacji nadawczej byłoby niemożliwe z uwagi na brak środków finansowych. Powołując się na art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana dalej p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji – ani niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa udzielenia uprawnień nie zmieniała bowiem stanu faktycznego ani prawnego wnioskującego o ich przyznanie, jako że jego sytuacja sprzed wydania decyzji i po jej wydaniu pozostała taka sama. W zażaleniu z dnia 22 października 2004 r. od powyższego postanowienia Spółka wniosła między innymi o zmianę przedmiotowego postanowienia, o uchylenie powyższego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona nie zgodziła się z wykładnią art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonaną przez Sąd, według której sytuacja sprzed i po wydaniu decyzji pozostaje taka sama. Zespół ludzi i środków po zaprzestaniu prowadzenia działalności byłby niemożliwy do odtworzenia. Po wydaniu decyzji skarżący zmuszony był do rozwiązania umów o pracę ze wszystkimi pracownikami i poniósł związane z tym koszty oraz inne koszty związane z unieruchomieniem rozgłośni, nie osiągając żadnych dochodów. Przesłanki ze wskazanego przepisu mają zastosowanie w sprawie bez względu na to, czy – jak twierdzi Sąd – zmienił się stan faktyczny czy prawny strony i czy nałożono jakiś obowiązek czy nie. Rozszerzająca interpretacja przepisu w przypadku jasności zapisu ustawy jest, zdaniem skarżącej, niedopuszczalna. Sprawy dotyczące stosunków pomiędzy skarżącą a ZAiKS są ponadto niezależne od wydania koncesji i warunków do jej wydania i nawet sam organ w swoim oficjalnym stanowisku stan ten uprzednio potwierdził. Z tego względu zmianę rozstrzygnięcia w kwestii przyznania koncesji po powzięciu wiadomości o wydanych wyrokach sądów powszechnych należało uznać za niewłaściwe. W odpowiedzi za zażalenie z dnia 2 grudnia strona przeciwna wniosła o oddalenie zażalenia w całości, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji słusznie WSA stwierdził brak przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Podkreśliła, że na żadnym etapie postępowania nie wydała Spółce decyzji w sprawie udzielenia koncesji, a zatem zaskarżona decyzja w żaden sposób nie tworzy dla skarżącej sytuacji odmiennej od tej, jaka miała miejsce przed wydaniem tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie powołał się na przesłanki art. . 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. /dalej p.p.s.a./ (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Podkreślić należy - w ślad za motywami zaskarżonego postanowienia - ze decyzja Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 grudnia 2003 r. Nr DK-287/2003 o odmowie udzielenia koncesji skarżącej Spółce nie nadaje jej prawnomaterialnych uprawnień, ani też nie nakłada tego rodzaju obowiązku. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej dla skarżącej spółki, przewidzianej tym przepisem, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, tj do doprowadzenia w trybie egzekucji do pożądanego przez nią takiego stanu rzeczy, który byłby zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Takiej cechy wykonalności (co do zasady) nie mają decyzje odmowne. Skarżący nie zauważa, że – teoretycznie rzecz ujmując –nawet ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odmownej nie powoduje, ani nie prowadzi do podjęcia pożądanej działalności koncesyjnej, wbrew rozstrzygnięciu omawianej na wstępie decyzji. W tym stanie sprawy, fakty podane w zażaleniu (utrata miejsc pracy, bezrobocie, zobowiązania spółki) są dla rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem prawnie obojętne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zważył, iż w tym stanie prawnym i faktycznym, skarżący nie mógł wykazać spełnienia wymogów określonych art. 61 par. 3 p.p.s.a, Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 8 grudnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Sędzia NSA Jerzy Sulimierski

po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia Agencji Reklamowej "[...]" Spółki z o.o. w Koninie

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 109/04

w sprawie z wniosku Agencji Reklamowej "[...]" Spółki z o.o. w Koninie o wstrzymanie wykonania

decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

z dnia 2 grudnia 2003 r. [...]

w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego

p o s t a n a w i a:

– oddalić wniosek–

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia 6 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Agencji Reklamowej "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Koninie o wstrzymanie wykonania decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 grudnia 2003 r. Nr DK-287/2003, utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 29 sierpnia 2003 r. Nr DK-212/2003.

Sąd podał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony wraz ze skargą na tę decyzję. W uzasadnieniu wniosku podniesiono argumenty za niemożnością dalszego prowadzenia przez skarżącą dotychczasowej działalności w przypadku wykonania tejże decyzji. Pociągnęłoby to za sobą utratę dwudziestu miejsc pracy w okręgu objętym dużym bezrobociem, a ponadto doprowadziłoby do braku możliwości regulowania zobowiązań przez spółkę. W efekcie późniejsze uruchomienie stacji nadawczej byłoby niemożliwe z uwagi na brak środków finansowych.

Powołując się na art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana dalej p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji – ani niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa udzielenia uprawnień nie zmieniała bowiem stanu faktycznego ani prawnego wnioskującego o ich przyznanie, jako że jego sytuacja sprzed wydania decyzji i po jej wydaniu pozostała taka sama.

W zażaleniu z dnia 22 października 2004 r. od powyższego postanowienia Spółka wniosła między innymi o zmianę przedmiotowego postanowienia, o uchylenie powyższego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Strona nie zgodziła się z wykładnią art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonaną przez Sąd, według której sytuacja sprzed i po wydaniu decyzji pozostaje taka sama. Zespół ludzi i środków po zaprzestaniu prowadzenia działalności byłby niemożliwy do odtworzenia. Po wydaniu decyzji skarżący zmuszony był do rozwiązania umów o pracę ze wszystkimi pracownikami i poniósł związane z tym koszty oraz inne koszty związane z unieruchomieniem rozgłośni, nie osiągając żadnych dochodów. Przesłanki ze wskazanego przepisu mają zastosowanie w sprawie bez względu na to, czy – jak twierdzi Sąd – zmienił się stan faktyczny czy prawny strony i czy nałożono jakiś obowiązek czy nie. Rozszerzająca interpretacja przepisu w przypadku jasności zapisu ustawy jest, zdaniem skarżącej, niedopuszczalna.

Sprawy dotyczące stosunków pomiędzy skarżącą a ZAiKS są ponadto niezależne od wydania koncesji i warunków do jej wydania i nawet sam organ w swoim oficjalnym stanowisku stan ten uprzednio potwierdził. Z tego względu zmianę rozstrzygnięcia w kwestii przyznania koncesji po powzięciu wiadomości o wydanych wyrokach sądów powszechnych należało uznać za niewłaściwe.

W odpowiedzi za zażalenie z dnia 2 grudnia strona przeciwna wniosła o oddalenie zażalenia w całości, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji słusznie WSA stwierdził brak przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Podkreśliła, że na żadnym etapie postępowania nie wydała Spółce decyzji w sprawie udzielenia koncesji, a zatem zaskarżona decyzja w żaden sposób nie tworzy dla skarżącej sytuacji odmiennej od tej, jaka miała miejsce przed wydaniem tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie powołał się na przesłanki art. . 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. /dalej p.p.s.a./ (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Podkreślić należy - w ślad za motywami zaskarżonego postanowienia - ze decyzja Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 grudnia 2003 r. Nr DK-287/2003 o odmowie udzielenia koncesji skarżącej Spółce nie nadaje jej prawnomaterialnych uprawnień, ani też nie nakłada tego rodzaju obowiązku. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej dla skarżącej spółki, przewidzianej tym przepisem, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, tj do doprowadzenia w trybie egzekucji do pożądanego przez nią takiego stanu rzeczy, który byłby zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Takiej cechy wykonalności (co do zasady) nie mają decyzje odmowne. Skarżący nie zauważa, że – teoretycznie rzecz ujmując –nawet ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odmownej nie powoduje, ani nie prowadzi do podjęcia pożądanej działalności koncesyjnej, wbrew rozstrzygnięciu omawianej na wstępie decyzji. W tym stanie sprawy, fakty podane w zażaleniu (utrata miejsc pracy, bezrobocie, zobowiązania spółki) są dla rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem prawnie obojętne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zważył, iż w tym stanie prawnym i faktycznym, skarżący nie mógł wykazać spełnienia wymogów określonych art. 61 par. 3 p.p.s.a,

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.