Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1524/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 3 i ust. 5, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 18 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Dnia 5 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu w dniu 5 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały dotyczącej regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] sierpnia 2021 r. [...]) Wojewoda (dalej: Wojewoda, organ) orzekł nieważność § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp. z o.o. (dalej w skrócie: Uchwała) w zakresie zwrotu "przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...]", a także § 3 ust. 3, § 4 ust. 2 i 3 oraz § 9 ust. 4 załącznika do Uchwały – ze względu na istotne naruszenie prawa.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał następujące ustalenia.

W dniu [...] lipca 2021 r. Rada Miejska w [...] (dalej jako Rada lub skarżąca), na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej w skrócie "u.s.g.) oraz art. 19 ust. 3-5 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm., dalej w skrócie "u.z.z.w.") podjęła Uchwałę, doręczoną Wojewodzie [...] sierpnia 2021 r.

Wojewoda przywołał w rozstrzygnięciu art. 19 ust. 3 i 5 u.z.z.w. wskazując, że przepisy te wyczerpująco ustalają zakres przedmiotowy regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków – muszą się w nim znaleźć elementy wyszczególnione ustawowo, bez postanowień wykraczających poza treść przepisu ustawowego. W ocenie organu ww. przepisy nie dają podstaw do konkretyzowania w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków ani odbiorców, ani przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Regulamin dostarczania wody i ścieków jako akt prawa miejscowego winien zawierać normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, co wyklucza wskazywanie imiennie podmiotów, dlatego należało stwierdzić nieważność § 1 Uchwały.

W załączniku do Uchwały (zwanym dalej Regulaminem) Rada przyjęła w §3 ust. 3, że "Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne uprawnione jest do wprowadzenia ograniczeń w sposobie korzystania z wody przez odbiorców usług w sytuacji niedoboru spowodowanego wystąpieniem katastrofy naturalnej lub awarii technicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1897). Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne informuje odbiorców usług o wprowadzonym ograniczeniu w sposób zwyczajowo przyjęty". Zdaniem Wojewody regulacja ta nie mieści się w granicach upoważnienia z art. 19 ust. 5 u.z.z.w. i wkracza w materię uregulowaną ustawowo. W tym zakresie organ przywołał art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 18 pkt 6 u.z.z.w., wraz z odpowiadającymi tym przepisom wyrokami sądów administracyjnych. Istotne naruszenie art. 19 ust. 3 i 5 uzasadnia stwierdzenie nieważności § 3 ust. 3 Regulaminu.

Odnośnie § 4 ust. 2 (precyzującego na czym w szczególności polega "właściwe korzystanie przez odbiorcę usług z usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne") i 3 (o treści: "W przypadku braku zapewnienia minimalnego poziomu usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne spowodowanego naruszeniem przez odbiorcę usług wymogów zawartych w ust. 2, odbiorca usług jest zobowiązany, w odpowiedzi na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, niezwłocznie usunąć przyczynę zagrożenia, jednak nie później niż w terminie wyznaczonym przez przedsiębiorstwo") Regulaminu organ zaznaczył, że wykraczają one poza zakres spraw, które mogą być unormowane w drodze regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na podstawie art. 19 ust. 5 u.z.z.w. W tym zakresie odwołał się do art. 6 ust. 3 u.z.z.w. i odpowiadającego mu orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Analogiczne zastrzeżenia przedstawił w zakresie § 9 ust. 4 Regulaminu (o treści "Umowa zawierana jest na czas nieokreślony, za wyjątkiem sytuacji, gdy z wyraźnym wnioskiem o zawarcie umowy na czas określony wystąpi odbiorca usług").

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie stwierdzającym nieważność § 3 ust. 3, § 4 ust. 2 i 3 Regulaminu oraz zasądzenie kosztów, zarzuciła naruszenie:

1) art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że Regulamin jest sprzeczny z prawem, co miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na stwierdzenie przez Organ nieważności §3 ust. 3, §4 ust. 2 i 3 załącznika Regulaminu;

2) naruszenie art. 19 ust. 3 i 5 u.z.z.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że:

a) regulacje zawarte w § 3 ust. 3 Regulaminu:

- nie mieszczą się w granicach normy kompetencyjnej wynikającej z art. 19 ust. 5 u.z.z.w., podczas gdy ustawodawca jednoznacznie wskazał, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków winien określać m.in. obszar praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług w przypadku zaistnienia zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków,

- rozszerzają katalog podstaw odcięcia wody lub odprowadzania ścieków, podczas gdy wprowadzają one katalog przypadków ograniczenia dostaw wody lub odprowadzania ścieków w sytuacjach niezależnych tak od przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jak i odbiorców usług, a zatem zupełnie odmiennych od tych określonych w art. 8 ust. 1 u.z.z.w. (określającego przypadki odcięcia dostaw wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego zawinione przez odbiorcę usług),

b) regulacje zawarte w § 4 ust. 2 i 3 Regulaminu nie mieszczą się w granicach normy kompetencyjnej wynikającej z art. 19 ust. 5 u.z.z.w., podczas gdy w zakresie minimalnego poziomu świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków mieszczą się obowiązki wynikającego z zakwestionowanych przez Organ postanowień.

W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów, cytując przepisy i obszerne fragmenty wybranych orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 roku, poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tym miejscu należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożonym wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wnioski o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym zostały wniesione zarówno przez skarżącą jak i organ.

Zgodnie z art. 87 u.s.g. organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. Organy nadzoru mają prawo żądania informacji i danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania gminy, niezbędnych do wykonywania przysługujących im uprawnień nadzorczych (art. 88 u.s.g.). Uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 91 ust. 3 u.s.g.). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z [...].12.2003 r., sygn. [...] wskazał, że za istotne naruszenie prawa uznać należy uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu. (...) przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może zostać pozostawiony w obrocie prawnym. Zasada ta obowiązuje również organ nadzoru (zob. A. Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, red. B. Dolnicki, Warszawa 2021, LEX/el i powołane tam orzecznictwo).

Orzecznictwo sądowoadministracyjne jednolicie przyjmuje, że istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały organu gminy, to naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Warunkiem zgodności z prawem aktu prawa miejscowego jest stanowienie aktu w granicach delegacji ustawowej.

W ramach przysługujących kompetencji nadzorczych organ ma prawo, dokonywania wykładni przepisów prawnych stanowiących podstawę wydania uchwały lub zarządzenia (aktu prawa miejscowego) przez organy gminy i wskazywać zastosowania tych przepisów do danego rozwiązania przyjętego w uchwale lub zarządzeniu organu gminy (por. wyrok NSA z dnia [...] kwietnia 2007 roku, sygn. akt I OSK 191/07).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. stwierdzającego m.in. nieważność § 3 ust 3 i § 4 ust 2 i 3 Załącznika do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] sp. z o.o.

Przedmiotowa Uchwała jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 19 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Ustanowienie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Wynika z powyższego, że organy samorządu terytorialnego mogą ustanawiać akty prawa miejscowego wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Materia prawa miejscowego nie może wykraczać poza zakres upoważnienia, które nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani celowościowej (D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007,s. 72).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu.

W ocenie Sądu Wojewoda zasadnie, w wydanym rozstrzygnięciu nadzorczym ocenił, że wskazane w skardze zapisy Regulaminu zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej.

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda wskazał, że przepisem stanowiącym podstawę podjęcia przez radę gminy uchwały w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków był art. 19 ust. 3 i 5 u.z.z.w . Pierwszy ze wskazanych przepisów przewiduje, że rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków (art. 19 ust 3). Natomiast drugi wskazuje, że Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków" (art. 19 ust 5 pkt 1 u.z.z.w.).

Zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

2) warunki i tryb zawierania umów odbiorcami usług;

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;

4) warunki przyłączania do sieci;

5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;

6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza;

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;

8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Zdaniem Sądu wskazując zakres zagadnień mogących być objętych regulaminem ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się sformułowaniem może określić, ale sformułowaniem regulamin powinien określać, co prowadzi do wniosku, że treść regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej, a odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości, bądź w części. Tą samą wadą dotknięte są te przepisy prawa miejscowego, które wprawdzie odnoszą się do materii wskazanej w art. 19 u.z.z.w., ale w zakresie uregulowanym już wyczerpująco w ustawie, bądź rozporządzeniu wykonawczym i powtarzają rozwiązania ustawowe lub regulują te same kwestie w sposób odmienny.

Zasadnie zatem Wojewoda ocenił, że zapis uchwały w § 3 ust. 3 Regulaminu pozwalający na wprowadzenie przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu ograniczenia w sprawie korzystania z wody przez odbiorców usług w sytuacji niedoboru spowodowanego wystąpieniem katastrofy naturalnej lub awarii technicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 kwietnia 2002r. o stanie klęski żywiołowej nie są objęte delegacją ustawową zawartą w cytowanym wyżej przepisie art. 19 ust. 5 ustawy i dotyczą kwestii uregulowanych ustawowo.

Przesłanki odcięcia wody lub zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne zostały wskazane w art. 8 ust. 1 ustawy. Ma to miejsce w sytuacjach gdy przyłącze wodociągowe lub przyłącze kanalizacyjne wykonano niezgodnie z przepisami prawa, odbiorca usług nie uiścił należności za dwa pełne okresy obrachunkowe, następujące po dniu otrzymania upomnienia w sprawie uregulowania zaległej opłaty oraz gdy jakość wprowadzanych ścieków nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa lub stwierdzono celowe uszkodzenie albo pominięcie urządzenia pomiarowego, został stwierdzony nielegalny pobór wody lub nielegalne odprowadzanie ścieków tj. bez umowy.

W odniesieniu do niedoboru wody możliwość wprowadzenia ograniczeń w dostawach wody określana jest w zezwoleniu, udzielonym odpowiednio przez Burmistrza, Prezydenta [...], w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków (art. 18 pkt 6 ustawy). Zezwolenie określa przypadki ograniczeń w dostarczaniu wody w przypadku jej niedoboru.

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Tym samym regulacja wprowadzona przez lokalnego prawodawcę, nie realizuje delegacji ustawowej. Zakwestionowany przepis regulaminu określa przesłanki wstrzymania lub ograniczenia przez Przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne świadczenia usług. Tymczasem z delegacji ustawowej wynika konieczność określenia nie przesłanek (przyczyn) wstrzymania świadczenia usług, lecz sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług, a więc działań stanowiących konsekwencję wstrzymania świadczenia usług w zakresie dostarczania wody. Sygnalizowana wyżej rozbieżność miedzy treścią postanowień Regulaminu, a upoważnienia ustawowego jest oczywista. Ustanowione przez nią przepisy wykroczyły poza zakres delegacji ustawowej.

Wskazać należy w tym miejscu na pogląd wyrażony przez WSA w Kielcach (Wyrok z [...] lutego 2020 r., II SA/Ke 1039/19 CBOSA), który skład orzekający w sprawie w pełni podziela , że przepis art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. nie pozwala na uregulowanie w regulaminie przesłanek wstrzymania zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Z upoważnienia ustawowego zawartego w tym przepisie wynika bowiem, że przedmiotem regulaminu ma być regulacja dotycząca zachowania przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy dojdzie już do niedotrzymania ciągłości usług lub obniżenia jakości świadczonych usług - nie zaś wskazanie, jakie okoliczności uprawniają przedsiębiorstwo do wprowadzenia takiego ograniczenia lub zaprzestania świadczenia usług (por. także wyrok NSA z dnia [...] lutego 2018 r., II OSK 994/16 CBOSA). Tym samym § 3 ust. 3 Załącznika do Uchwały w sposób oczywisty narusza zakres delegacji ustawowej.

Sąd podzielił także stanowisko organu, że treść § 4 ust.. 2 i 3 Regulaminu stanowiącego Załącznik do Uchwały wykracza poza zakres spraw, które mogą być uregulowane w drodze regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Tym samym w ocenie Sądu jest niezgodna z art. 19 ust. 5 u.z.z.w., z uwagi na przekroczenie granic upoważnienia ustawowego. Rada Miejska w [...] nałożyła na odbiorców szereg obowiązków w zakresie gospodarowania wodą, użytkowania instalacji wodociągowej, powiadamiania o stwierdzonych uszkodzeniach, zobowiązania do usuwania przyczyn zagrożenia. W analogicznej kwestii wypowiadał się już WSA w Olsztynie (Wyroki z [...] lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 91/22 i [...] maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 220/19 CBOSA) wskazując, że przepis art. 19 u.z.z.w. nie upoważnia organu gminy do nakładania w regulaminie obowiązków na odbiorców usług, a kwestie te, winny być objęte umową zawartą pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym a odbiorcą. Pogląd ten akceptuje i podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Bowiem intencją ustawodawcy było pozostawienie stronom umowy o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej swobody w ustalaniu treści tej umowy, z uwzględnieniem pozostałych zasad ustawy. Słusznie zatem stwierdził Wojewoda, że kwestie dotyczące m.in. określenia szczegółowych praw i obowiązków stron umowy, winny być uregulowane w umowie o świadczenie usług, a nie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, będącym aktem prawa miejscowego.

Podsumowując, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza przepisów wskazanych przez skarżącego (tj. art. 19 ust. 3 i ust. 5 u.z.z.w., art. 91 ).

Wojewoda prawidłowo zastosował przepis art. 91 ust. 1 u.s.g., stwierdzając w zaskarżonej części nieważność Załącznika do Uchwały.

W sprawie spełnione zostały wymogi formalne. Wojewoda zachował 30 dniowy termin do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego liczony zgodnie z art. 91 ust.1 zd. 2 u.s.g. od dnia doręczenia mu uchwały. Wydane rozstrzygnięcie nadzorcze zawiera też wszystkie wymagane w art. 91 ust. 3 u.s.g. elementy, w tym szczegółowe uzasadnienie prawne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 10 k.p.a. wskazać należy, za skarżącą iż postępowanie nadzorcze pomimo, ze nie jest stricte postępowaniem administracyjnym a przepisy k.p.a stosuje się jedynie odpowiednio, to strona ma prawo do czynnego udziału w postępowaniu wynikające z art. 10 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, że skarżącej skutecznie zostało doręczone w dniu [...] sierpnia 2021r. przez Wojewodę zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego. Zawiadomienie to ma na celu umożliwienie jednostce samorządu terytorialnego rozważenie zastrzeżeń organu i złożenie wyjaśnień bądź uchylenie aktu we własnym zakresie. Doręczenie zawiadomienia we wskazanym terminie, w ocenie Sądu, umożliwiało skarżącej dokonanie konkretnej czynności w postaci wypowiedzenia się w sprawie.

Mając powyższe rozważania na względzie Sąd na podstawie art.151 oddalił skargę.