Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 675/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: załącznik nr 2 do rozporządzenia
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant : Aleksandra Markiewicz Po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu [...]r., Wojskowa Komenda Uzupełnień w S. wystąpiła do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. o ustalenie zdolności M. J. do służby wojskowej.

Na podstawie badań specjalistycznych, przeprowadzonych w dniu [...] r., Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł., orzeczeniem z dnia [...]r., nr [...], opartym na przepisach ogólnie powołanych ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., nr 151, poz. 1595) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej (Dz. U. nr 151, poz. 1595), uznała stronę za niezdolną do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju (grupa I, kategoria D). W uzasadnieniu powołano się na rozpoznany w czasie badań w gabinetach specjalistycznych TWKL zespół WPW z napadowym migotaniem przedsionków - § 38 pkt 1 załącznika do rozporządzenia.

W odwołaniu M. J. zarzucił, że od [...]r., kiedy to został uznany za niezdolnego do służby wojskowej, pozostawał pod kontrolą lekarzy specjalistów i nie stwierdzają oni obecnie u niego żadnych schorzeń o podłożu kardiologicznym. Mimo zlecenia przeprowadzenia na własny koszt dodatkowych badań stymulacji przezprzełykowej lewego przedsionka i Holter ECG Komisja nie wzięła ich wyników pod uwagę.

Orzeczeniem z dnia [...]r., nr [...], opartym na przepisach art. 127 § 1 i 138 KPA oraz § 3 ust.7, § 4 ust.8 oraz § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. nr 151, poz. 1594) i § 22 ust. 1 i 2 oraz § 23 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 151, poz. 1595), utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołano się na zgromadzoną w aktach dokumentację lekarską oraz badania przeprowadzone w Poradni Kardiologicznej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] w Ł., które potwierdziły prawidłowość rozpoznania TWKL w Ł..

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący M. J. domagał się uchylenia orzeczeń organów obu instancji i wydania orzeczenia nakazującego ponowne rozpatrzenie jego przydatności do służby wojskowej. Zarzucił, że organy obu instancji oparły orzeczenie na stwierdzeniu, iż aktualne badania przeprowadzone przez Szpital Uniwersytecki nr [...]w Ł. potwierdziły występowanie u niego schorzenia serca, podczas gdy badań takich w ogóle nie wykonano.

Organ wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe wywody zawarte w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać dodatkowo należy, że wojskowe organy orzecznicze zobligowane są w toku postępowania do stosowania przepisów procedury administracyjnej, wynikającej z przepisów KPA, jako że wydawane przez te organy rozstrzygnięcia - orzeczenia w istocie stanowią decyzje administracyjne, które poddane być muszą wszelkim wymogom wynikającym z art. 107 KPA. W szczególności dotyczy to orzeczeń organów odwoławczych, które zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 KPA), winny w sposób przekonywający wyjaśnić nie tylko podstawę prawną rozstrzygnięcia, ale także przeprowadzić dokładny wywód obejmujący stan faktyczny sprawy w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego i zarzutów zawartych w odwołaniu.

Innymi słowy organ, jako podmiot kierujący postępowaniem, obowiązany jest, stosownie do art. 7 KPA pojąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a nadto zgodnie z art. 77 §1 KPA, w sposób wyczerpujący zebrać i następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 KPA decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty przyjęto za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, przy czym uzasadnienie prawne decyzji nie może ograniczać się do wskazania przepisu prawa i przytoczenia jego treści, ale powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego i rozważania tych ustaleń w kontekście przesłanek zastosowanej normy prawa materialnego.

Z tego punktu widzenia zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca zawierają wady dyskwalifikujące i to pomimo tego, iż nie budzi wątpliwości przyjęta przez organy obu instancji podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia (rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - Dz. U. nr 151, poz. 1595), zwane dalej rozporządzeniem.

Obie decyzje powołują się na rozpoznanie u skarżącego schorzenia wymienionego w § 38 pkt 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia, chociaż przyjęta nazwa tego schorzenia "zespół WZW z napadowym migotaniem przedsionków" nie odpowiada dosłownej treści wspomnianego przepisu. Warto przy tym zwrócić uwagę na to, że przepis § 38 pkt 1 wymienia trzy różne postacie choroby układu krążenia (choroby mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu nawracające, zaburzenia rytmu trwałe nie upośledzające sprawności ustroju), a zatem stwierdzone schorzenie winno zostać jednoznacznie zakwalifikowane do jednej z tych postaci, a ponadto kwalifikacja ta winna zostać wnikliwie uzasadniona.

Z objaśnień szczegółowych do tego rozpoznania, mających charakter normatywny wynika, że według tego punktu należy kwalifikować zaburzenia rytmu serca pochodzenia organicznego, potwierdzone dokumentacją leczenia w poradni specjalistycznej. Z akt sprawy wynika, iż takiej aktualnej dokumentacji nie brano pod uwagę, a zarówno badający skarżącego kardiolog L. G. oraz Komisja II instancji powołały się wyłącznie na badania lekarskie przeprowadzone w Klinice Kardiologii Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej w Ł., datowane na [...] r.

Organy nie ustosunkowały się przy tym do wyników aktualnych badań przedłożonych przez skarżącego, ani nie przeprowadziły takich badań we własnym zakresie.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego wynikające z powołanych przepisów proceduralnych, w tym zasadę prawdy obiektywnej i prowadzi do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdzone uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny decyzji dotkniętej takimi wadami

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 tejże ustawy uchylono decyzję organu pierwszej instancji.

Ze względu na to, iż zaskarżone orzeczenie odwoławcze nie należy do rzędu decyzji nadających się do przymusowego wykonania, odstąpiono od obowiązku wynikającego z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.