Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1125/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 201 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 23 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. zs. we W na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 8 września 2021 r. znak 0201-ICK.500.3.2021.18 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. sp. z o.o. we W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ zażaleniowy) z 8 września 2021 r. znak 0201-ICK.500.3.2021.18 stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na pismo Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS) z 1 marca 2021 r. znak 458000-CKK-12.4103.21.2020.60 DUCS dotyczące podjęcia działań z urzędu mających na celu zawieszenie postępowania kontrolnego.

Postępowanie przed organami.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 12 stycznia 2021 r. spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o podjęcie działań z urzędu mających na celu zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu wskazano na art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2020 r., poz. 1325, ze zm.; dalej: o.p.) i podniesiono, że zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania w oparciu o ww. przepis czyli do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd, tj. Sąd Okręgowy we W., w kwestii podmiotu legitymowanego do reprezentowania spółki albowiem dwie osoby uznają się za jedynie uprawniony organ do jej reprezentowania (prezes zarządu 1 – G. Ś. i prezes zarządu 2 – J. F.).

Pismem z 1 marca 2021 r. NDUCS poinformował spółkę, że w jego ocenie nie zaistniała ustawowa przesłanka do zawieszenia postępowania.

Pismem z 12 marca 2021 r. spółka wniosła zażalenie na pismo NDUCS podnosząc, że stanowi w swej istocie postanowienie.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z 8 września 2021 r., w powołaniu w szczególności na art. 216 i art. 228 § 1 pkt. 1 o.p., DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Jak wyjaśnił pismo, na które żali się spółka, nie może zostać potraktowane jako postanowienie, dlatego zażalenie na takie pismo jej nie przysługuje.

Postępowanie przed Sądem.

Od powyższego postanowienia spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:

– art. 217 w zw. z art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. przez stwierdzenie o niedopuszczalności zażalenia w sytuacji, gdy pismo z 1 marca 2021 r. posiadało wszystkie cechy postanowienia, w tym uzasadnienie, w związku z czym zasadne jest uznanie, iż podlegało ono zaskarżeniu;

– art. 121 w zw. z art. 124 OP przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, polegające na nie odniesieniu się przez organ do postawionych przez stronę w zażaleniu zarzutów, a tym samym pominięcie istotnych okoliczności sprawy;

– art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z 236 § 1 o.p. przez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia;

– art. 121 § 1 w zw, z art. 123 § 1 o.p. przez wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia, w sytuacji jednoczesnego wydania w tym samym dniu, tj. również 8 września 2021 r. postanowienia znak 0201- ICK.500.14.2021.4 uchylającego postanowienie dotyczące uzupełnienia braków formalnych.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

Przedmiotem skargi spółki reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika jest postanowienie organu zażaleniowego z 8 września 2021 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na NDUCS z 1 marca 2021 r. dotyczące podjęcia działań z urzędu mających na celu zawieszenie postępowania kontrolnego.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do tego, czy organ zażaleniowy słusznie uznał, że pismo NDUCS z 1 marca 2021 r., którym ten odniósł się do pisma strony z 12 stycznia 2021 r. dotyczącego zawieszenia postępowania, nie jest postanowieniem (nie można przypisać cech postanowienia), na które przysługuje zażalenie.

Podstawę dla skarżonego aktu DIAS stanowił art. 228 § 1 pkt 1 o.p. stosownie do którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Na mocy art. 239 o.p. przepis ten ma zastosowanie do zażaleń.

W piśmie z 12 stycznia 2021 r. strona powoływała się na art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Stosownie do jego brzmienia organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W literaturze wskazuje się, że przepis art. 201 o.p. reguluje zawieszenie postępowania z urzędu. Zawieszenie na wniosek przewiduje natomiast art. 204 o.p. (P. Pietrasz [w:] L. Etel (red.), R. Dowgier, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe, Lex). Niemniej jednak w orzecznictwie sądowym akceptuje się możliwość złożenia wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego przez stronę w powołaniu na ww. przepis, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego przez organ podatkowy w sytuacji niezasadności takiego wniosku (wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., II FSK 1104/22; wyrok NSA z 6 kwietnia 2020 r., II FSK 115/20; wyrok NSA z 25 października 2019 r., II FSK 1044/19; wyrok WSA we Wrocławiu z 5 maja 2022 r., I SA/Wr 1142/21, CBOSA).

Należy podkreślić, że wniosek z 12 stycznia 2021 r. złożony przez profesjonalnego pełnomocnika w imieniu spółki dotyczył podjęcia działań z urzędu [przez NDUCS] mających na celu zawieszenie postępowania. Zatem nie był wnioskiem o zawieszenie postępowania lecz wnioskiem sugerującym organowi potrzebę zawieszenia takiego postępowania z urzędu. Takiej formuły działania strony przepisy Ordynacji podatkowej na gruncie przepisu art. 201 o.p. nie przewidują. Z uwagi na treść ww. wniosku nie było podstaw prawnych do wydania przez NDUCS rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 216 o.p. Stąd pismo NDUCS z 1 marca 2021 r. należy w ocenie Sądu traktować jako wyraz realizacji przez organ zasad postępowania, w szczególności zasady udzielania informacji (art. 121 § 2 o.p.). Z tych względów słusznie DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego na takie pismo

Konkludując, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonego postanowienia wskazanych w zarzutach skargi przepisów prawa procesowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.