Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 83/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3,  art. 149, art. 54 § 3, art. 3 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA Ireneusz Fornalik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R.M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2009r. R.M., po wcześniejszym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] lipca 2009 r. od decyzji Wójta Gminy nr [...] w sprawie [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o ustalenie warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo - garażowego wraz

z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej, obręb [...], związanej z uprawą wierzby energetycznej.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu II instancji do wydania w zakreślonym przez Sąd terminie, decyzji w sprawie - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia [...] lipca 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący zarzucił SKO, że nie rozpoznało w terminie - z naruszeniem art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 kwietnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), ww. odwołania skarżącego i nadal pozostaje w bezczynności. Ponadto skarżący wskazał, iż nie otrzymał, przysługującej mu jako stronie, informacji o przyczynach zwłoki w rozpatrzeniu odwołania od oznaczonej wyżej decyzji, czym organ II instancji naruszył art. 36 k.p.a. Ponadto strona wskazała, iż "próba pokrywania bezczynności utrzymaną w czasie teraźniejszym retoryką zawiadomienia świadczy o lekceważeniu prawa i strony odwołującej się – skarżącego".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz przedstawił stan faktyczny przedmiotowej sprawy.

W dniu [...] grudnia 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję ([...]), którą uchyliło decyzję Wójta Gminy nr [...] w sprawie [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Rozstrzygnięcie to zostało przesłane do Sądu w dniu 30 grudnia 2009r. (k. 32-35).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny

w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej w skrócie "k.p.a.", jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji.

Bezczynność organu administracji publicznej będzie miała zatem miejsce wówczas,

gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem

w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Przy czym podkreślić należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność,

z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2004 r., sygn. akt I SAB 287/03, Legalis oraz T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-

Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, str. 84).

Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie także

w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Należy wskazać, że stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2000r., sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania

w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ administracji w dniu [...] grudnia 2009r. przekazał Sądowi decyzję wydaną w dniu [...] grudnia 2009r. ([...]), czym uczynił zadość żądaniom

skarżącego zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. Przedmiotową decyzją Kolegium rozpatrzyło bowiem odwołanie R.M. od decyzji Wójta Gminy nr [...] w sprawie [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo - garażowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej i uchyliło to rozstrzygnięcie oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Sąd nie miał podstaw do uwzględniania skargi, bowiem w dacie jej rozpoznawania organ przestał być

w bezczynności z uwagi na wydaną decyzję. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi