Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 191/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. i T. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 stycznia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postepowania w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących D. Z. i T. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

D. Z. i T. Z. (dalej także jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 stycznia 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 grudnia 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) pismem z 11 września 2020 r. powiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych, służącego jako tymczasowy ciąg pieszo – rowerowy, usytuowany na działkach nr [..] i nr [..], obręb ewid. nr [..] w K. Organ ustalił, że inwestor – Gmina, wykonała opisane wyżej roboty budowlane w oparciu o zgłoszenie z 1 kwietnia 2020 r. Wymiary tymczasowego obiektu budowlanego wynosiły 54,5 m x 2,0 m, a prace zostały wykonane w celu tymczasowego połączenia ciągu pieszo – rowerowego usytuowanego na działce nr [..] w K. z utwardzeniem wykonanym z kostki brakowej na działce nr [..] w K. Roboty budowlane zostały w całości zakończone. W dniu 27 listopada 2020 r. do PINB wpłynęło pismo Gminy, informujące o wykonaniu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, co organ nadzoru budowlanego potwierdził podczas oględzin.

Decyzją z 2 grudnia 2020 r. PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ww. tymczasowego obiektu budowlanego stwierdzając, że wobec rozebrania obiektu w całości postępowanie - jako bezprzedmiotowe - należało umorzyć.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB), rozpoznając odwołanie skarżących z 18 grudnia 2020 r., uzupełnione pismem z 14 stycznia 2021 r., które wpłynęło do organu 19 stycznia 2021 r., decyzją z 19 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. Organ odwoławczy uznał, że skoro przedmiot postępowania, tj. tymczasowy obiekt budowlany w formie przerostowych mat gumowych, został w całości rozebrany, to uzasadnione było umorzenie postępowania prowadzonego w tym zakresie. Odnosząc się do argumentów odwołania wskazano, że zarzut dotyczący braku działań organu pierwszej instancji przeciwko Gminie w związku ze zdemontowaniem obiektu po terminie wskazanym w zgłoszeniu do Starosty jest niezasadny, ponieważ wyegzekwowanie obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego zgłoszonego na 180 dni nie należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego, lecz organu, który przyjął zgłoszenie.

D. Z. i T. Z. w skardze na powyższą decyzję WINB wnieśli o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji oraz zarzucili organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nieustalenie, czy celem realizacji tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych faktycznie było dążenie do zalegalizowania obiektu tymczasowego i czy tymczasowy obiekt został wybudowany zgodnie z przepisami, w tym z przepisami dotyczącymi szerokości pasa z uwzględnieniem tego, że jest to ścieżka dwukierunkowa, na której odbywa się ruch pieszych i rowerów. Skutkiem naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. było też, zdaniem skarżących, niepodejmowanie żadnych działań przeciwko Gminie, która zobowiązana była zdemontować tymczasowy obiekt budowlany do 22 września 2020 r. podczas gdy faktycznie nastąpiło to 27 listopada 2020 r. oraz niewzięcie pod uwagę kolejnych działań Gminy, tj. zgłoszenia kolejnego obiektu tymczasowego, skutkiem czego jest połączenie tego obiektu z drogą utwardzoną kostką betonową, której legalność jest przedmiotem innego postępowania. Zarzucono ponadto naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego przez organy obu instancji pomimo niewyjaśnienia istoty sprawy, tj. dla jakich celów powstał tymczasowy obiekt budowlany mimo przyłączenia do działki [..] - łącznik został zastawiony donicami, co stwarza uzasadnione niebezpieczeństwo dla osób korzystających z przejścia pieszo-rowerowego, co świadczy o pozorności funkcji i celu tymczasowego obiektu. Co więcej, pozwolono na posadowienie inwestycji tymczasowej mimo, że Wojewoda komunikował, iż należy wstrzymać się z urządzaniem działek [..] i [..] do czasu wyjaśnienia legalności wybudowania na części tych działek drogi z kostki betonowej.

Wskazano również, że ścieżka pieszo-rowerowa nie może zostać połączona z samowolą budowlaną, jaką jest wybudowana droga z kostki brukowej. Gmina do czasu wyjaśnienia kwestii drogi, a w konsekwencji do uprawomocnienia się decyzji zezwalającej na budowę ciągu pieszo-rowerowego, powinna wstrzymać się ze wszystkimi pracami zamiast realizować obiekty tymczasowe. Przedmiotowa budowla została rozebrana, natomiast z akt sprawy wynika, że zaraz po usunięciu obiektu tymczasowego został wybudowana w tym samym miejscu ponownie obiekt tymczasowy złożony z mat przyrostowych gumowych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i stwierdzono, że badanie faktycznych zamiarów inwestora dotyczących ewentualnej legalizacji obiektu oraz przepisów dotyczących szerokości ścieżki pieszo - rowerowej w świetle dokonania jej rozbiórki jest bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż podniesione przez skarżących.

Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., przyczyną uchylenia decyzji lub postanowienia może być: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Naruszenie prawa materialnego ma wpływ na wynik sprawy, jeżeli między wskazanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji istnieje związek przyczynowy powodujący, że gdyby tego związku nie było, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Natomiast, przez inne naruszenia przepisów postępowania należy rozumieć te przepisy prawa formalnego mające zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, które nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Jednakże sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musi to być wpływ istotny, czyli podstawowy (ważny). Gdyby nie to naruszenie, treść rozstrzygnięcia mogłaby być zupełnie inna (zob. szerzej: B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis 2009, dostęp przez LEX). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, wówczas sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części.

Dokonując analizy zaskarżonych aktów sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada kwestie mające podstawowe znaczenie dla danego postępowania, takie jak właściwość organów prowadzących kontrolowane postępowanie oraz prawidłowość ustalenia przez te organy kręgu stron postępowania. Jeżeli bowiem w toku kontroli okazałoby się, że postępowanie prowadził niewłaściwy organ, wówczas zaistniałaby przesłanka do stwierdzenia nieważności takiego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Podobnie, gdyby decyzja została skierowana do podmiotu, który nie ma przymiotu strony w danej sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) sąd stwierdziłby nieważność takiego aktu. Jeżeli zaś strona nie brałaby udziału w postępowaniu bez swojej winy, wówczas zaistniałaby przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, więc sąd uchyliłby taki akt (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja WINB z 19 stycznia 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję PINB z 2 grudnia 2020 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego w formie przerostowych mat gumowych – jako tymczasowego ciągu pieszo - rowerowego, usytuowanego na terenie działek nr [..] i nr [..] w K. Jak wynika z uzasadnień decyzji obu organów powodem umorzenia był fakt rozebrania w całości (tj. usunięcia z ww. działek) przedmiotowego obiektu tymczasowego, co uczyniło toczące się postępowanie bezprzedmiotowym.

Zarzuty skargi koncentrują się wokół kwestii merytorycznych, jednakże sąd nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi, lecz dokonuje kontroli danego aktu w jego całokształcie. W konsekwencji, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja WINB z 19 stycznia 2021 r. winna zostać usunięta z obrotu prawnego z uwagi na dostrzeżone z urzędu przez sąd istotne uchybienia natury procesowej i materialnej.

W pierwszej kolejności w ocenie sądu wątpliwości budzi ustalony przez organy administracji krąg stron postępowania w niniejszej sprawie, tj. status D. Z. i T. Z. w niniejszym postępowaniu, bowiem ich legitymacja procesowa nie została w żaden sposób umotywowana interesem prawnym.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Strona jest jednym z obligatoryjnych uczestników postępowania administracyjnego, tj. podmiotów, bez których udziału nie można mówić o istnieniu postępowania administracyjnego. Aczkolwiek sam fakt uczestniczenia w postępowaniu nie czyni z danego podmiotu strony, bowiem osoba taka musi wykazać, że ma w danej sprawie interes oparty na konkretnym przepisie (przepisach) prawa materialnego (zob. szerzej A. Skóra [w:] M. Karpiuk (red.), P. Krzykowski (red.), A. Skóra (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 1 – 60, tom I, Wyd. UW-M, dostęp przez LEX). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on osobisty, własny, indywidualny, musi on mieć podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, w ramach którego podmiot, choć pozostaje bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, to jednak nie można wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności od organu administracji (zob. wyrok z 24 listopada 2020 r., sygn. II OSK 1382/18, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z akt kontrolowanego postępowania jego stroną niewątpliwie jest Gmina, która wykonała tymczasowy obiekt budowlany w oparciu o zgłoszenie dokonane Staroście, co czyni ją inwestorem. Zatem słusznie organ ten, reprezentowany przez Burmistrza, stał się stroną postępowania wszczętego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. W aktach sprawy znajduje się m.in. wydane na wniosek inwestora, tj. Gminy, zaświadczenie Starosty z 1 kwietnia 2020 r., stwierdzające, że zakres zgłoszonego zamierzenia jest zgodny z art. 29 ust. 1 pkt 12 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a organ nie sprzeciwia się prowadzeniu robót. Zaświadczenie to zostało skierowane wyłącznie do Gminy. Następnie, w aktach znajduje się zawiadomienie z 8 czerwca 2020 r. o zaplanowanej na dzień 8 lipca 2020 r. kontroli na działkach nr [..] i nr [..], które PINB wystosował wyłącznie do Burmistrza. Jednocześnie z akt nie wynika, dlaczego pismem z 11 września 2020 r. organ ten zawiadomił o wszczęciu postępowania Burmistrza, D. Z., T. Z. i Wydział Budownictwa Starostwa Powiatowego. Na marginesie należy zwrócić również uwagę na znajdujące się w aktach pismo Starosty do D.Z. z 29 grudnia 2020 r., gdzie organ ten przekazuje skarżącej informacje dotyczące kontrolowanego postępowania, jednakże nie wynika z niego, czy organ uznał skarżącą za stronę, czy też udziela odpowiedzi w trybie dostępu do informacji publicznej. W tej sytuacji procesowej, zdaniem sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych, by uznać, że organy administracji w sposób prawidłowy ustaliły krąg stron postępowania, a w szczególności, czy status ten przysługuje skarżącym. Ma to tymczasem kluczowe znaczenie w kontekście prawidłowości rozpoznania odwołania zgłoszonego przez skarżących przez organ odwoławczy, a także prawidłowości skierowania decyzji organu pierwszej instancji do skarżących.

W kwestii rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżących przez organ odwoławczy wskazać należy, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przy czym, jak wynika z orzecznictwa i doktryny, dopuszczalność odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy k.p.a. i/lub przez przepisy szczególne. Zatem dopuszczalność odwołania oznacza m.in. sytuację, gdy wniesiony przez legitymowaną do tego osobę (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/El 2021). A contrario – wniesienie odwołania przez podmiot niebędący stroną postępowania prowadzi do braku możliwości rozpoznania takiego środka zaskarżenia przez organ odwoławczy.

Wobec wskazanych wątpliwości sądu odnośnie do statusu skarżących w kontrolowanym postępowaniu WINB powinien był w pierwszej kolejności ustalić, czy D. Z. i T. Z. w ogóle należy uznać za strony postępowania. W aktach organu pierwszej instancji, jak wskazano powyżej, brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających ten status, tzn. wskazujących np. na jego umocowanie w tytule prawnym do nieruchomości, będącej przedmiotem postępowania. Bezrefleksyjnie i automatycznie organ odwoławczy potraktował odwołanie skarżących, nie weryfikując ich legitymacji do udziału w niniejszym postępowaniu. Tymczasem negatywny wynik ustaleń w tym zakresie powinien prowadzić do wydania przez WINB postanowienia o niedopuszczalności odwołania, które to rozstrzygnięcie ma charakter obligatoryjny w sytuacji, gdy odwołanie wniósł podmiot, któremu nie przysługuje status strony postępowania. W takiej zaś sytuacji uznać należy, że wydana przez WINB w dniu 19 stycznia 2021 r. decyzja jest przedwczesna. Tymczasem, na podstawie akt administracyjnych sąd stwierdza, że organ odwoławczy przyjął a priori ustalenia organu pierwszej instancji, w żaden sposób nie odnosząc się do kwestii statusu prawnego skarżących w postępowaniu. Co istotne zaś, to właśnie skarżący – których interes prawny jest niejasny – wnieśli odwołanie, które uruchomiło postępowanie przed organem odwoławczym zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Oczywiście, na obecnym etapie postępowania sąd nie neguje ostatecznie statusu skarżących jako stron postępowania, wskazuje zaś, że brak jest jakiejkolwiek dokumentacji w aktach sprawy, która potwierdzałaby interes prawny skarżących. Bez wątpienia zatem, w tym zakresie organ odwoławczy obowiązany jest uzupełnić materiał dowodowy w taki sposób, by ten interes prawny ustalić lub wykluczyć.

Reasumując powyższe, w oparciu o akta administracyjne sąd nie jest w stanie stwierdzić, w ramach kontroli sądowej, czy skarżący są stronami niniejszego postępowania administracyjnego, a więc z czego wynika ich interes prawny w tym postępowaniu. Okoliczność ta zaś, jak wskazano powyżej, ma kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy. Wobec braku ustaleń w tym zakresie wydaną decyzję uznać należy za przedwczesną.

Niezależnie od wskazanego powyżej istotnego uchybienia sąd zauważa również, że zarówno w aktach organu pierwszej instancji, jak i w aktach organu odwoławczego brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez D. Z. i T. Z. S. S. (pełnomocnikowi). Oznacza to, że organy obu instancji nie tylko bezrefleksyjnie uznały, że skarżący są stronami postępowania administracyjnego, ale co więcej - że S. S. jest przez nich umocowany do działania w ich imieniu.

Tymczasem zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do art. 33 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (§ 2a). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3). Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 3, dokonuje się, opatrując odpisy kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (§ 3a zdanie pierwsze). W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (§ 4).

Z powyższego jasno wynika, że istnieje możliwość ustanowienia przez stronę pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, jednak muszą przy tym zostać spełnione dwie przesłanki: podmiotowa, tj. można umocować do działania wyłącznie osobę fizyczną posiadająca zdolność do czynności prawnych, oraz należy przedłożyć organowi oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszonego do protokołu.

Jak wynika z akt, pismem z 11 września 2020 r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania m.in. D. Z. i T. Z., a zawiadomienie dla każdego ze skarżących zostało wysłane na adres: "Kancelaria Prawna [..] – r.pr. S. S.". Następnie, w aktach znajduje się odręcznie napisany wniosek o wyrażenie zgody na wykonanie fotokopii akt niniejszej sprawy podpisany przez S.S., gdzie stwierdził: "Działając w imieniu T. i D. Z.". W dalszej kolejności, radca prawny S. S. wystosował 22 września 2020 r., w imieniu swoich mocodawców, pismo do PINB odnoszące się merytorycznie do kwestii przedmiotowego obiektu tymczasowego. Dodatkowo, odwołanie z 18 grudnia 2020 r. oraz jego uzupełnienie z 14 stycznia 2021 r. w imieniu D. Z. i T. Z. wniósł adwokat S. S.

Jak wykazano więc powyżej w aktach obu organów nadzoru budowlanego brak jest dokumentu umocowującego radcę prawnego/adwokata S. S. do reprezentowania D. Z. i T.Z. Tymczasem, organy kierowały korespondencję urzędową do D.Z. i T. Z. na adres kancelarii prawnej radcy prawnego/adwokata S. S., bez uprzedniego wezwania do wykazania umocowania do działania w ich imieniu. Prowadzi to do kolejnego uchybienia przepisom postępowania, polegającego na naruszeniu przez organy art. 32 k.p.a. w zw. z 33 § 2 i 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a., przy czym brak przedłożenia pełnomocnictwa – przy założeniu, że skarżący są stronami niniejszego postępowania – powinien skutkować kierowaniem korespondencji do nich osobiście, z pominięciem pełnomocnika.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 stycznia 2021 r. została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Jak bowiem wskazano powyżej, brak ustaleń w przedmiocie statusu skarżących jako stron postępowania (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 28 k.p.a.) skutkował orzeczeniem merytorycznym (decyzją), którą w takich okolicznościach procesowych uznać należy za przedwczesną. Co więcej, organy obu instancji nie zweryfikowały umocowania S. S. do działania w imieniu skarżących, naruszając w sposób istotny kolejne przepisy postępowania.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym orzeczeniu sądu, chyba że przepisy prawa ulegną zmianie. W szczególności, WINB zbada kwestię interesu prawnego skarżących oraz to, czy ustanowili oni pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym.

Stosownie do art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. sąd zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących kwotę 997 zł, na co składa się 500 zł wpisu od skargi, 480 zł wynagrodzenia adwokata oraz 17 zł od pełnomocnictwa.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a., tj. w związku z wnioskiem strony o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz brakiem sprzeciwu przez żadną z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku przeprowadzenia rozprawy.