Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 758/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 27 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 349
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 70
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)

SENTENCJA

Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Szymon Widłak (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2016 oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") w P. decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. R. (dalej: "strona") od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] lutego 2017 r., nr [...], wydanej w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatności ONW) na rok 2016, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] czerwca 2016 r. strona złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, deklarując działki ewidencyjne nr [...] i [...], położone w województwie wielkopolskim, powiat [...], gmina K., obręb [...], działki ewidencyjne nr [...], położone w województwie wielkopolskim, powiat [...], gmina K., obręb [...], a także działkę ewidencyjną nr [...], położoną w województwie wielkopolskim, powiat [...], gmina [...]., obręb [...]. Łączna powierzchnia zadeklarowanych działek rolnych, w ramach płatności ONW, wyniosła 2,63 ha.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z [...] lutego 2017 r. przyznał stronie płatność ONW na rok 2016 w łącznej wysokości [...] zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.

W odwołaniu strona wskazała, że organ nieprawidłowo ustalił powierzchnię działki nr [...], oznaczonej we wniosku literą C. Pomyłka ta wynika ze złego nałożenia siatki działek na powierzchnię gruntu w załączniku graficznym.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P., utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wskazał, że w ramach kontroli administracyjnej ustalono, że powierzchnia działek uprawniona do płatności (w przypadku ONW) wyniosła 2,37 ha. Powierzchnia ta ustalona została w oparciu o system informacji geograficznej, o którym stanowi art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów, a także inne dane kartograficzne. Korzysta się przy tym z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. System LIPS (Land Parcel Identification System – system identyfikacji działek rolnych) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego, a także kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów. Obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły IACS (Integrated and Control System – zintegrowany system zarządzania i kontroli), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli, a także opiera się na bazie danych działek referencyjnych – działek odniesienia, którymi w przypadku polskiego systemu są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG), określoną w systemie LIPS dla danej działki, stanowią grunty rolne spełniające kryteria kwalifikowalności do płatności. Kontrole administracyjne prowadzone są wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LIPS, wyznaczone na podstawie ortofotomapy, oraz materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Ortofotomapa jest w konsekwencji jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności obszarowych wynikająca z przepisów unijnych nie jest przy tym tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które zdefiniowane zostały w ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnie użytków rolnych określone w tej ostatniej ewidencji nie mogą zatem stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności. Dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być jedynie traktowane jako materiał pomocniczy, jednak możliwe jest, że dane w niej zawarte nie oddają rzeczywistych obszarów powierzchni użytkowanej rolniczo działki rolnej.

Organ II instancji wskazał, że deklaracja odwołującego wskazywała, że na działce rolnej C (działka ewidencyjna nr [...]) użytkuje on powierzchnię 1,47 ha. Biorąc jednakże pod uwagę nowe dane oraz obraz ortofotomapy zarejestrowanej w referencyjnej bazie systemu informatycznego IACS, a marginalnie wskazując na naturalne granice wyznaczone przez uprawy, organ ARiMR ustalił powierzchnię uprawnioną do płatności. To odwołujący był przy tym odpowiedzialny za złożenie prawidłowego wniosku o przyznanie płatności. Brak zgodności danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym może skutkować zmniejszeniem kwoty płatności lub odmową jej przyznania.

Organ odwoławczy zauważył także, że odwołujący zgłaszał podniesione w odwołaniu wątpliwości w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, nie składając jednakże w tej sprawie żadnego dokumentu. Zlecał on prace geodezyjne związane ze wznowieniem/ wyznaczeniem granic nieruchomości, jednak prace te zostały wstrzymane, gdyż geodeci nie odnaleźli kamieni granicznych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucono: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w przypadku działki rolnej oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności jako działka rolna C, która stanowi działkę nr [...], skarżący użytkuje rolniczo powierzchnię 1,21 ha, podczas gdy w rzeczywistości użytkuje 1,47 ha; 2) niedostrzeżenie błędu z obrazu ortofotomapy i jej niezgodności ze stanem rzeczywistym, a także różnicy w obrazie ortofotomapy z tą opracowaną przez Wojewódzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. podczas, gdy obraz ortofotomapy opracowanej przez ARiMR przedstawia przesunięcie naniesienia linii działek, co prowadzi do umniejszenia obszaru użytkowanego rolniczo; 3) naruszenie art. 9 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez brak obowiązku należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, a także przez brak udzielenia niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 4) art. 10 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu; 5) naruszenie art. 11 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; 6) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu i dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów w szczególności, przez przyjęcie przez organ wartości obszaru użytkowanego przez skarżącego rolniczo w ramach działki ewidencyjnej [...] bez uwzględnienia uwag i zastrzeżeń co do przesunięcia działek na ortofotomapie, a wskutek tego umniejszenie obszaru użytkowanego rolniczo, bez uwzględnienia zeznań świadków załączonych do sprawy.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na niezgodność ortofotomapy ze stanem rzeczywistym, który ma miejsce na użytkowanych przez skarżącego i jego sąsiadów terenach. Obraz ortofotomapy ARiMR przedstawia przesunięcie linii działek, co prowadzi do zmniejszenia obszaru użytkowanego rolniczo. Obszar, który skarżący użytkuje w rzeczywistości to obszar zaznaczony na ortofotomapie jako działka ewidencyjna nr [...] Działka oznaczona na ortofotomapie jako działka ewidencyjna nr [...] w rzeczywistości jest w miejscu oznaczonym na ortofotomapie jako działka ewidencyjna [...]. Natomiast działka oznaczona tam jako działka ewidencyjna [...] w rzeczywistości jest w miejscu oznaczonym na ortofotomapie jako działka ewidencyjna [...]. Na działce oznaczonej na ortofotomapie jako działka ewidencyjna nr [...] w rzeczywistości jest działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...], a na niej usadowiony jest las. Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach przywołanych świadków.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z [...] sierpnia 2017 r. nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Istota sporu do jakiego doszło w kontrolowanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy zadeklarowana przez skarżącego do płatności działka rolna oznaczona literą C, zlokalizowana na działce ewidencyjnej nr [...], kwalifikuje się do płatności w powierzchni 1,47 ha, jak deklarował skarżący, czy 1,21 ha, jak wykazał organ ARiMR.

Materialnoprawną podstawę poddanego kontroli rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 349 ze zm., dalej: "u.w.r.o.w."). Przepisy te regulują także postępowanie dotyczące przyznania rzeczonych płatności. Zgodnie bowiem z art. 4 u.w.r.o.w. z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "K.p.a."), chyba że ustawa ta stanowi inaczej. Organ ARiMR obowiązany jest więc respektować – co do zasady – obowiązki i zasady właściwe dla postępowania administracyjnego określone w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego. Istotne odrębności od tej zasady ustanowiono jednak w art. 27 ust. 1 u.w.r.o.w., zgodnie z których w analizowanych postępowaniach organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się.

Z kolei, w myśl art. 27 ust. 2 u.w.r.o.w. strony oraz inne osoby uczestniczące w rozpatrywanych postępowaniach są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Odnośnie płatności ONW, o którą skarżący ubiegał się w ramach kontrolowanej sprawy, wskazać także trzeba na rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm., dalej: "rozporządzenie krajowe"). Stosownie do § 2 ust. 1 tego rozporządzenia płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 608 ze zm., dalej: "rozporządzeniem 1307/2013"), którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 487 ze zm., dalej: "rozporządzenie 1305/2013");

2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Płatność ONW, o czym stanowi już § 2 ust. 2 rozporządzenia krajowego, jest przyznawana do użytków rolnych:

1) na których jest:

a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 549 ze zm., dalej: "rozporządzenie 1306/2013"), o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną";

b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013;

2) położonych na obszarach ONW.

Jednym z warunków uzyskania płatności jest oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności.

Weryfikacja powierzchni zadeklarowanej przez rolnika jako użytkowana rolniczo następuje przy pomocy systemu identyfikacji działek rolnych, który określony został w art. 70 rozporządzenia 1306/2013. Stosownie do art. 70 ust. 1 akapitu 1 rozporządzenia 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 roku w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE Seria L z 2014 r. Nr 181, poz. 48 ze zm., dalej: "rozporządzenie 640/2014") system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013, stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Jak stanowi już natomiast art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia 640/2014 państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28-31 rozporządzenia 1305/2013. W myśl art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia 1307/2013 "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe.

Powyżej wskazany system identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia. W oparciu o ten system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat. System ten obejmuje wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat, a jej ustalenie następuje w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o bezpośrednio przeprowadzony pomiar na aktualnym obrazie ortofotomapy, tj. zdjęciu lotniczym bądź satelitarnym wykonanym w skali określonej przepisami prawa. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy uznać trzeba, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z ustalonego przez organ ARiMR stanu faktycznego wynika, że skarżący wnosząc o przyznanie płatności na rok 2016 zadeklarował we wniosku działki rolne o łącznej powierzchni 2,63 ha, w tym działkę rolną C o powierzchni 1,47 ha. Natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej, dokonanej w oparciu o zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych (LIPS) ortofotomapy stwierdzono, że powierzchnia działek skarżącego, kwalifikująca się do dopłat wynosi 2,37 ha. Ustalono bowiem m.in., że maksymalna powierzchnia referencyjna (PEG) zadeklarowanej działki rolnej C, o nr ewidencyjnym [...], wynosi 1,21 ha. Skarżący ustaleń tych skutecznie nie zakwestionował. Skarżący niedostatecznie zwłaszcza wykazał, aby organ ARiMR przy ustalaniu powierzchni PEG posługiwał się ortofotomapami niewłaściwie przedstawiającymi przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...]. Wprawdzie na okoliczność tę wskazywali przesłuchani w charakterze świadków użytkownicy kolejno sąsiadujących działek ewidencyjnych, jednakże świadkowie ci przyznali jednocześnie, że rzeczona rozbieżność nie była przez nich zgłaszana do właściwego organu. Również skarżący nie podjął żadnych kroków, które skutecznie doprowadziłyby do aktualizacji ortofotomap, ograniczając się w konsekwencji jedynie do słownego zakwestionowania ich wartości dowodowej przed organem ARiMR. Tymczasem organ ARiMR, o ile jest właściwy do rozstrzygania w przedmiocie przyznania płatności, w tym w oparciu o dane ewidencyjne pochodzące od Starosty, nie jest już organem kompetentnym do wyznaczania przebiegu granic działki ewidencyjnej, w oparciu o którą skarżący zmierza do wykazania deklarowanej powierzchni działki rolnej. Oczekiwanie przez skarżącego, aby organ ARiMR w jego interesie zrewidował w tym względzie znajdujące się w dyspozycji tego organu ortofotomapy, prowadzi do przerzucenia na organ ciężaru dowodu wbrew dyspozycji art. 27 ust. 2 in fine u.w.r.o.w. Niezależnie od powyższego skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] kwalifikująca się do płatności jest taka, jak podana przez niego we wniosku.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, na co wskazywano już powyżej, że postępowanie przed organami ARiMR zostało w istotny sposób zmodyfikowane, zyskując charakter szczególny względem zwykłego postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. art. 27 u.w.r.o.w.). Z uwagi na funkcjonujące w tym względzie odrębności organ ARiMR został zobowiązany wyłącznie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce obowiązku nie tylko takiego jego rozpatrzenia ale i zebrania (por. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Przyjęto ponadto zasadę, że ciężar dowodu spoczywa nie na organie administracji, a na osobie, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle wykazanych odrębności nie ma podstaw do poddania w wątpliwość poczynionych przez organ ARiMR w kontrolowanej sprawie ustaleń faktycznych, co do powierzchni działek rolnych objętych przedmiotowym wnioskiem. Ustalenia te, oparte na zgromadzonym w sprawie w toku kontroli administracyjnej materiale dowodowym, nie zostały podważone przez skarżącego żadnym przekonywającym dowodem, uzasadniającym postawienie tym ustaleniom zarzutu dowolności.

Po analizie całości materiałów sprawy tut. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu ARiMR. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zebrano niezbędne dowody do rozstrzygnięcia sprawy. W treści decyzji organ wnikliwe przedstawił argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Dlatego też tut. Sąd uznał, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło zwłaszcza do zarzucanych przez skarżącego naruszeń art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący podnosząc te zarzuty pomija zresztą odrębności proceduralne w postępowaniu przed organem ARiMR.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.