Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 94/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1491
law: Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 listopada 2021 r. nr KOC/394/Go/20 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku A. M. i M. F. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1964r., nr [...] odmawiającego S. M. przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", rej. hip. [...] orzekło, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem [...] września 2021 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że przedmiotowa nieruchomość podlegała przepisom dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279).

Zgodnie z zaświadczeniem z [...] sierpnia 1947 r., nr [...] Sądu Okręgowego w [...] - Wydział Hipoteczny S. M. nabył, na podstawie umowy kupna z [...] sierpnia 1936 r., wschodnią połowę części działki nr [...] o pow. całkowitej [...] m2, stanowiącą część nieruchomości "[...]", rej. hip. [...].

Pismem z 21 stycznia 1949 r. S. M. złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości przy ul. [...].

Orzeczeniem administracyjnym z [...] marca 1964 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło przyznania prawa własności czasowej. Wskazało, że teren na którym położona jest nieruchomość został przeznaczony pod budowę osiedla mieszkaniowego oraz Trasy Mostowej. Orzeczenie Prezydium zostało odebrane przez S. M. 21 marca 1964 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy.

Kolegium, powołując postanowienia spadkowe, przedstawiło następstwo prawne po S. M..

Ustaliło, że w skład dawnej nieruchomości hipotecznej wchodzą obecne: dz. ew. nr [...] z obr. [...] oraz dz. ew. nr [...].

Organ nadzoru wskazał, że [...] stycznia 2020 r. wpłynął wniosek A. M. i M. F. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1964 r.

Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 158 § 1 kpa rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Z powyższego przepisu wynika, że postępowanie nadzorcze prowadzone w trybie art. 156 kpa powinno zostać zakończone wydaniem decyzji administracyjnej.

Organ wyjaśnił, że 16 września 2021 r. weszły w życie przepisy ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy, do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Na mocy art. 2 ust. 2 ustawy, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa.

Kolegium wskazało, że kwestionowane w postępowaniu nadzorczym orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] zapadło [...] marca 1964 r. W aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, z którego wynika, że orzeczenie zostało odebrane przez S. M. 21 marca 1964 r. Natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium został złożony [...] stycznia 2020 r.

Z powyższych przyczyn Kolegium stwierdziło, że z mocy art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2021 r. złożyli M. F. i A. M..

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. art. 158 § 3 kpa w zw. z art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy zmieniającej, poprzez wydanie wyłącznie decyzji o umorzeniu z mocy prawa postępowania w sprawie wniosku z 24 stycznia 2020 r. o wydanie decyzji w przedmiocie nieważności decyzji Prezydium z 1964 r., a więc z pominięciem normy art. 158 § 2 kpa, który obligował organ do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z 1964 r. z naruszeniem prawa, a zatem rozstrzygnięcie sprawy w sposób ukierunkowany na uzyskanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydium (o której mowa w art. 158 § 1 kpa), co w konsekwencji powodowało umorzenie postępowania z wniosku z [...] stycznia 2020 r.,

podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów powinna doprowadzić organ do wniosku, że w przypadku postępowań administracyjnych, w których nie można na podstawie art. 156 § 1 kpa wydać decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności, zgodnie z normą prawną wynikającą z art. 158 § 2 kpa, organ powinien stwierdzić wydanie decyzji z 1964 r. z naruszeniem prawa;

2. art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. art. 156 § 3 kpa w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w zakresie, w jakim stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenie decyzji, której mowa w art. 156 § 2 kpa upłynęło trzydzieści lat,

przez naruszenie zasad wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP, tj. demokratycznego państwa prawa, sprawiedliwości społecznej, trójpodziału władzy/podziału i równowagi władz, społecznej gospodarki rynkowej, wolności gospodarczej, praw i wolności człowieka, zaufania obywateli do państwa, ochrony praw nabytych, prawa do sądu, ochrony własności prywatnej, dobra wspólnego oraz dialogu społecznego;

ewentualnie, gdyby Sąd doszedł do przekonania, że przepis art. 158 § 2 kpa nie może stanowić samodzielnej podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej stwierdzenia wydania kontrolowanej decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa, skarżący zarzucili naruszenie:

3. art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 158 § 3 kpa oraz

a) w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że odmawia się wszczęcia postępowania na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy zmieniającej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia tych decyzji oraz nie jest również możliwe prowadzenie po tej dacie tych postępowań w kierunku stwierdzenia wydania tych decyzji z naruszeniem prawa (o czym mowa w art. 158 § 2 kpa),

podczas gdy norma wywodzona z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej w sposób jak powyżej, w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa, jest oczywiście sprzeczna z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, albowiem sprzeczność normy z nią tożsamej została już stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt SK 21/17; tym samym do czasu zmiany przepisu art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej zarówno organy administracji publicznej jak i sądy mają obowiązek zastosować wykładnię zgodną z Konstytucją, a zatem dokonać takiej interpretacji przywołanych powyżej przepisów, której rezultatem jest otwarcie możliwości stwierdzenia, że ostateczne decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem prawa; co w niniejszej sprawie powinno skutkować tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było dojść do przekonania, że przedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie żądania skarżących nie zostało umorzone z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia wydana z naruszeniem prawa decyzji z 1964 r., wobec czego postępowanie może się dalej toczyć w kierunku wydania decyzji, o której mowa w art. 158 § 2 kpa,

b) art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji w wyniku naruszenia zasad demokratycznego państwa prawa, sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa, ochrony własności prywatnej oraz proporcjonalności.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli:

1. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie

2. na podstawie art. 146 § 1 ppsa o uchylenie decyzji z [...] listopada 2021 r., polegającej na naruszeniu uprawnień skarżących, poprzez zamkniecie, na skutek jednostronnej i władczej czynności organu, drogi do merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 1964 r. (o której mowa w art. 158 § 1 kpa) oraz merytoryczne rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2020 r. poprzez stwierdzenie wydania decyzji z 1964 r. z naruszaniem prawa (o której mowa w art. 158 § 2 kpa), względnie orzeczenie o jej bezskuteczności.

3. w każdym przypadku skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinęli w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 11 marca 2022 r. Sąd odrzucił skargę M. F..

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 1 września 2022 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, o czym pełnomocnik skarżącego, organ oraz uczestnicy zostali powiadomieni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W dacie orzekania przez Kolegium obowiązywał art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa zmieniająca weszła w życie 16 września 2021 r. Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa.

Organ prawidłowo uznał, że S. M. 21 marca 1964 r. zostało doręczone orzeczenie Prezydium, co wynika z zachowanego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru tego orzeczenia.

Wniosek skarżącego i M. F. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium z [...] marca 1964 r. wpłynął do Kolegium [...] stycznia 2020 r. (art 61 § 3 kpa), a więc niewątpliwie po upływie 30 lat od doręczenia orzeczenia.

W kontrolowanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, a zmiana stanu prawnego nastąpiła w toku postępowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy kpa w brzmieniu nadanym ustawą. Natomiast, jak wyżej wskazano, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (art. 2 ust. 2 ustawy). Z powyższej regulacji wynika zatem, że z dniem wejścia w życie przepisów ustawy, do pozostających w toku postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny stosuje przepisy kpa z uwzględnieniem zmian wprowadzonych tą ustawą, natomiast postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z mocy prawa podlegają umorzeniu. Konstrukcja ww. regulacji oznacza zmianę prawa w toku postępowania, co nie jest niczym nadzwyczajnym i jest stosowane przez ustawodawcę w wielu aktach prawnych. W tej sytuacji zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie jedynie przesłanki 30-letniego upływu czasu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (orzeczenia), co w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości.

Kolegium prawidłowo więc uznało, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, że postępowanie nieważnościowe umorzone zostało z mocy prawa.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 zasygnalizował potrzebę stabilizacji stanu prawnego ukształtowanego decyzjami ostatecznymi i utrwalenia praw nabytych z takich decyzji, podnosząc, że pozostaje to w interesie porządku publicznego.

Trybunał wskazał, że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie podniósł, że brak wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny (wady) określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa po znacznym upływie czasu, skutkuje destabilizacją porządku prawnego. W tym kontekście Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że ustawodawca, określając przesłanki stwierdzania nieważności decyzji oraz zakres ich zastosowania, powinien brać pod uwagę wszystkie zasady mieszczące się w klauzuli państwa prawnego, przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP, a odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej (do których trzeba zaliczyć możliwość stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Trybunał zaakcentował także, że żadna z zasad, które w analizowanym przypadku są konkurencyjne, nie ma charakteru absolutnego. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego ustawodawca ma wręcz obowiązek kształtowania regulacji prawnych, które będą sprzyjały wygaszaniu - wraz z upływem czasu - stanu niepewności. Niezbędne jest zatem ustanowienie odpowiednich granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. Trwałość decyzji organów nie może być pozorna. Taka pozorność występowałaby nie tylko, jeżeli ustawodawca nie przewidywałby ograniczeń wzruszalności ostatecznych decyzji, ale również jeżeli ograniczenia te nie byłyby wystarczające dla zachowania zasady zaufania obywatela do państwa i zasady pewności prawa. Ustawodawca nie może z jednej strony deklarować trwałości decyzji z uwagi na jej ostateczność, a z drugiej strony przewidywać, nieograniczoną terminem, możliwość wzruszania decyzji.

Art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej jest odpowiedzią na wskazane wyżej orzeczenie Trybunału. Sens tego przepisu opiera się na założeniu, że dochodzenie praw przez obywatela nie ma charakteru absolutnego. W porządku prawnym niekwestionowana jest konieczność ograniczenia czasowego dochodzenia praw. Od dawna obowiązują przepisy przewidujące takie instytucje, jak: zasiedzenie, przemilczenie, przedawnienie. Jeżeli bowiem obywatel przez wiele lat nie korzysta z przysługujących mu praw, to w pewnym momencie takiej możliwości zostaje pozbawiony. Trzydziestoletni okres przedawnienia, co do orzekania o wadach nieważności decyzji, gwarantował obywatelom odpowiednią ilość czasu na zakwestionowanie decyzji (orzeczenia). Jest to termin zbieżny z maksymalnym terminem nabycia prawa własności nieruchomości przez jej posiadacza uzyskującego posiadanie w złej wierze (art. 172 § 2 Kodeksu cywilnego).

Potrzeba zakończenia postępowań nieważnościowych ma swe uzasadnienie także w tym, że po kilkudziesięciu latach znacznie utrudniona jest weryfikacja decyzji administracyjnych. Występują braki dowodowe (zwłaszcza brak oryginalnych akt sprawy) znacznie utrudniające ocenę legalności działań organu. Ustalenie w takich sprawach, tzw. prawdy obiektywnej, która jest podstawą do oceny legalności kwestionowanej decyzji, jest obarczone znacznym ryzykiem błędu.

Nie można pominąć i tego, że po upływie kilkudziesięciu lat od wydania decyzji administracyjnej dochodzi do sytuacji, gdzie weryfikacja decyzji administracyjnej dokonywana jest często z inicjatywy osób, które nie były adresatami tych decyzji i nie dotknęły ich w sposób bezpośredni skutki decyzji (np. osoby te nie poniosły uszczerbku ekonomicznego w postaci odebrania im własności nieruchomości).

Z powyższych przyczyn Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji.

Podnieść należy, że regulacja z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej nie jest czymś nowym w porządku prawnym obowiązującym po 1990 r. Podobną regulację zawiera obowiązujący od 1 stycznia 1992 r. art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107 poz. 464 ze zm.). Zgodnie z art. 63 ust. 2 i ust. 3 tej ustawy do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91) nie stosuje się przepisów kpa dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Postępowania toczące się w tych sprawach podlegają umorzeniu.

Nie jest zasadą konstytucyjną nieograniczona w czasie wzruszalność ostatecznych decyzji administracyjnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy obowiązujące prawo wyznaczało odpowiednio długi okres dla dochodzenia naruszonych praw.

Należało więc dać prymat zasadzie stabilizacji porządku prawnego wynikającego z indywidualnych aktów administracyjnych, które wywołały skutki wiele lat temu. Trwałość decyzji ostatecznych uzasadnia zasada bezpieczeństwa prawnego wywodzona z ogólniejszej zasady demokratycznego państwa prawnego, przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP. Trwałość decyzji wynika też z domniemania jej zgodności z prawem, a więc z - przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP - zasady praworządności.

Stanowisko skarżącego, że prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej prowadzi do wniosku, że postępowanie nadzorcze wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia orzeczenia nie podlega umorzeniu w zakresie dotyczącym stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa nie zasługuje na aprobatę. Zdaniem skarżącego taka wykładnia koresponduje z art. 158 § 3 kpa, który wyklucza wszczynanie postępowań w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji starszych niż trzydzieści lat, ale nie wynika z niego brak możliwości prowadzenia postępowań dotyczących stwierdzenia wydania takich decyzji z naruszeniem prawa.

Sąd nie podziela koncepcji rozdzielenia sprawy administracyjnej na sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji i sprawę o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Zważyć należy, że celem nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie, czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać albo na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia jej nieważności albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. Powyższe rozstrzygnięcia zapadają w jednym i tym samym postępowaniu. Jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Potwierdza to art. 158 kpa, gdzie ujęto formy rozstrzygnięć w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zatem brak wystąpienia negatywnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji nie uruchamia, odrębnego postępowania w celu wydania decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wydanie decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa następuje w ramach tego samego postępowania nadzorczego. Natomiast z zaprezentowanego przez skarżącego stanowiska wynika, jakoby obok trybu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej miał istnieć alternatywny tryb stwierdzenia wydania takiej decyzji z naruszeniem prawa, co jak wyżej zaznaczono nie wynika z przepisów prawa. W konsekwencji brak jest podstaw do różnicowania zastosowania przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. w zależności od tego, czy mamy do czynienia ze sprawą dotyczącą stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, czy też sprawą o stwierdzenie nieważności takiej decyzji. W istocie bowiem chodzi tu o jedną i tę samą kategorię spraw, tj. sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, do których nawiązuje art. 2 ust. 2 ustawy.

Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt SK 21/17 wskazać należy, że istotnie w wyroku tym, Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 33 ust. 2 ustawy z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia z naruszeniem prawa jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji R.P. Trybunał wskazał, że stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa jest niezbędne do dochodzenia odpowiedzialności organów władzy publicznej za szkody wyrządzone ostateczną decyzją administracyjną, a takie rozstrzygnięcie nie usuwa z obrotu prawa decyzji (tak jak to ma miejsce w przypadku stwierdzenia nieważności) ale daje podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym na drodze sądowej na podstawie art. 417(1) k.c.

Zważyć jednak należy, że przedmiotem kontroli Trybunału była norma, która stanowiła, że "nie stwierdza się nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów, jeżeli od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, upłynęło 5 lat". Natomiast w ustawie z 11 sierpnia 2021 r. mamy do czynienia z normą która stanowi, w jej art. 2 ust. 2, że w przypadku postępowań wszczętych po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (16 września 2021 r.), następuje skutek w postaci umorzenia postępowania administracyjnego z mocy prawa. Jest to więc inna norma niż ta, która była przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 21/17. Nie można zatem automatycznie, przekładać rozstrzygnięcia tego wyroku na stan prawny wykreowany normą ustawy z 11 sierpnia 2021 r.

Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy zmieniającej w zw. z art. 158 § 3 kpa w zw. z art. 158 § 2 kpa oraz powołanych w skardze przepisów Konstytucji.

Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że przed Trybunałem Konstytucyjnym z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zawisła sprawa o sygn. akt K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Jeżeli zatem Trybunał Konstytucyjny uzna, że regulacja z art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej jest niezgodna ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, to w takim przypadku strona będzie mogła żądać wznowienia postępowania.

Mając na uwadze wszystkie wyżej podane okoliczności Sąd, z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.