Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2150/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2a ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1405
law: Usatwa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego - tekst jedn.
article: art. 105; art. 107 § 1; art. 110.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie: sędzia WSA Anita Wielopolska asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. F., [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z [...] stycznia 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi solidarnie na rzecz skarżących R. F., [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...]po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. i Spółki [...] Sp. z o. o., od decyzji Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: Dyrektor) z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 21 stycznia 2019 r. [...] Spółka Sp. z o.o., Spółka [...] Sp. z o.o., Spółka [...] Sp. z o.o., Spółka [...] Sp. z o.o. zwrócili się do Dyrektora z wnioskiem o wyrażenie zgody na zbycie na rzecz M. S. nieruchomości rolnych oznaczonych jako działki nr: [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 51,8265 ha, położonych w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] Dyrektor umorzył postępowanie administracyjne, powołując się na art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1405 z późn.zm., dalej "ustawa") twierdząc, że niespełniona jest przesłanka dawania przez nabywcę rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej.

Odwołanie od decyzji Dyrektora z dnia [...] maja 2019 r. wnieśli: [...], Spółka [...] Sp. z o.o. i Spółka [...] Sp. z o.o.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję Dyrektora w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Minister wyjaśnił, że skutkiem ewentualnego niespełnienia ww. przesłanki rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej, powinno być wydanie decyzji merytorycznej (odmowa zgody albo zgoda), a nie rozstrzygnięcie proceduralne (umorzenie postępowania).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Dyrektor (decyzja organu I instancji) po raz kolejny umorzył postępowanie. Tym razem organ wskazał, że przyczyną odmowy uznania sprawy za administracyjną, jest wystąpienie z żądaniem wydania - nieznanej Ustawie - decyzji o odmowie zgody na nabycie nieruchomości. Organ wyjaśnił, że w związku z faktem, że ww. nieruchomość, zgodnie z art. 2 ustawy jest nieruchomością rolną, natomiast nabywca nie jest podmiotem wymienionym w art. 2a ust. 1 i 3 ustawy wymagane jest uzyskanie zgody Dyrektora wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej. Organ powołując się na treść art. 2a ust. 4 pkt 1 ustawy uznał, że postępowanie prowadzone przed Dyrektorem należy w całości umorzyć, ponieważ sprawa ta nie miała od samego jej początku charakteru sprawy administracyjnej.

Dyrektor wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że intencją wnioskodawcy nie było uzyskanie zgody Dyrektora na zbycie wspomnianej nieruchomości rolnej, tylko decyzji odmawiającej udzielenia zgody w tym zakresie. Świadczy o tym treść złożonego przez niego wniosku, w którym wskazuje, że nabywca "jest obywatelem polskim, mieszkającym obecnie w [...], nie będzie prowadził na tym terenie gospodarstwa rolnego, a zakupione działki traktuje jako przyszłościową inwestycję /lokatę kapitału/". W oświadczeniu z dnia 11 stycznia 2019 r., M. S. oświadczył, iż nie jest rolnikiem, nie prowadzi i nie prowadził w przeszłości gospodarstwa rolnego. Ewentualnie zakupioną ziemię traktuje jako lokatę kapitału i nie będzie prowadził osobiście na niej gospodarstwa rolnego. Pismem z dnia 19 marca 2019 r., ponownie oświadczył, iż nie udziela rękojmi dotyczącej prowadzenia gospodarstwa rolnego zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie będzie prowadził gospodarstwa rolnego. Zakup traktuje jako inwestycje przyszłościową, z możliwością lokaty nadwyżki finansowej. Ponadto, po ponownym wezwaniu do złożenia wyjaśnień z dnia 18 października 2019 r., R. F., działając w imieniu własnym oraz jako prezes Zarządu [...] Sp. z o.o. z/s w [...] i [...] Sp. z o.o. z/s w [...], a także jako pełnomocnik A. K. oraz firm [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. z/s w [...], poinformował, iż M. S. przedmiotowe nieruchomości zamierza nabyć w celach inwestycyjnych i nie zamierza prowadzić działalności rolniczej. W ocenie organu zamiar nabycia nieruchomości przez M. S. jest fikcyjny.

Wobec powyższych ustaleń Dyrektor uznał, że sprawa od samego jej początku nie miała charakteru sprawy administracyjnej. Postępowanie, o którym mowa w art 2a ust. 4 pkt 1 ustawy jest postępowaniem o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnej, a nie o wydanie decyzji negatywnej, tj. odmawiającej zgody na takie nabycie. Ustawodawca nie przewidział w przepisach tej ustawy regulacji, w oparciu o którą wnioskodawca mógłby domagać się niejako "z góry" wydania przez Dyrektora wyłącznie decyzji niewyrażającej zgody na nabycie nieruchomości rolnej. Tym samym, Dyrektor nie był uprawniony do orzekania w tej sprawie na podstawie art. 2a ust. 4 pkt 1 ustawy.

Minister zaskarżoną decyzję Dyrektora decyzją wskazaną na wstępie utrzymał w mocy. Minister w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w dniu 26 czerwca 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1080). Zgodnie z art. 5 pkt 1 tej ustawy do spraw dotyczących wyrażenia zgody przez Dyrektora na nabycie nieruchomości rolnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1405, 1496 i 1637), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r., z wyjątkiem tych postępowań, które zostały wszczęte na wniosek zbywcy nieruchomości rolnej, do których stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek zbywcy nieruchomości z dnia [...] stycznia 2019 r. i nie zostało zakończone ostateczną decyzją do dnia [...] czerwca 2019 r., to w sprawie należy stosować przepisy ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, w wersji obowiązującej przed wejściem w życie ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r.

Minister po analizie oświadczeń strony przyjął, że Dyrektor prawidłowo ustalił, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości rolnej jest bezprzedmiotowe, ponieważ rzeczywistą wolą wnioskodawców było otrzymanie decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości rolnej.

Organ zwrócił uwagę, że postępowania administracyjne prowadzone w trybie art. 2 a ust. 4 ustawy dotyczą sprzedaży nieruchomości rolnych w celu prowadzenia na niej działalności wytwórczej w rolnictwie. Natomiast zbycie nieruchomości rolnych w celach inwestycyjnych, nie mieści się w ogóle w zakresie przedmiotowym art. 2a ust. 4 ustawy. Tego rodzaju postępowanie, które de facto jest postępowaniem "o wyrażenie braku zgody na zbycie nieruchomości" - należy uznać więc za bezprzedmiotowe.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowani przez adwokata wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 2020 r.

Powyższej decyzji Strona zarzuciła:

1/ naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób prawidłowy materiału dowodowego w niniejszej sprawie, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie i dokonanie wybiórczej i dowolnej, a nie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności przyjęciu, że wszczęte postępowanie w niniejszej sprawie zmierzało z góry do uzyskania decyzji negatywnej, a planowana transakcja ma charakter fikcyjny, co przejawiło się w wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż opisanych szczegółowo w sentencji zaskarżonej decyzji nieruchomości, pomimo iż w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, a organ a quo winien wydać decyzję merytoryczną, jak też nie uwzględnienie wskazywanej przez strony okoliczności o zamiarze rozwiązania wiążących ich umów dzierżawy z datą sprzedaży objętych przedmiotem postępowania nieruchomości;

2/ naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: art. 1 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 w zw. z art. 2a ust. 4 ustawy, poprzez bezzasadne uznanie, że wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie w przedmiocie uzyskania zgody na sprzedaż opisanych nieruchomości nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a to z uwagi na fakt, iż potencjalny nabywca nie spełnia jednej z przesłanek merytorycznych do wydania decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, jak i wniesiono o zasądzenie od Ministra na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przypisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca dodała, że niezależnie od powyższego, z ostrożności procesowej wskazać również należy że nadinterpretacją ze strony organu a quo jest twierdzenie, iż planowana pomiędzy stronami transakcja ma charakter fikcyjny. Z wyraźnych oświadczeń stron niniejszego postępowania wynika, że zamierzają dokonać sprzedaży opisanych nieruchomości. Poza tym strona wskazała, że właściciele spornych nieruchomości zamierzają je zbyć celem pozyskania środków na spłatę zaciągniętego kredytu w walucie obcej (franku szwajcarskim). Z uwagi na przedłużające się postępowanie w niniejszej sprawie, właściciele doznają szkody, która wynika ze zmiany kursu franka szwajcarskiego i konieczności przewalutowania dokonanej przez nich spłaty.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2a ust. 4 ustawy nabycie nieruchomości rolnej przez inne podmioty lub w innych przypadkach niż wymienione w ust. 1 i 3, może nastąpić za zgodą Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka, wyrażoną w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na wniosek.

Jak wynika z akt sprawy M. S. pismem z 11 stycznia 2019 r. zwrócił się do organu "o zgodę na nabycie ziemi rolnej", a pismem z 21 stycznia 2019 r. R. F., A. K., Spółka [...] Sp. z o.o., Spółka [...] Sp. z o.o., Spółka [...] Sp. z o.o., Spółka [...] Sp. z o.o. zwrócili się do Dyrektora "o wydanie zgody na sprzedaż ziemi rolnej". Powyższe stanowiska zostały podtrzymane w kolejnych pismach z 19 marca 2019 r. i 8 kwietnia 2019 r., 11 kwietnia 2019 r. z których podniesiono m.in., że M. S. "zamierza nabyć nieruchomość", "jest żywo zainteresowany nabyciem nieruchomości rolnej".

Powyższe sprawia, że niniejsza sprawa ma charakter sprawy administracyjnej.

Rację wobec tego ma strona skarżąca, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu obu instancji, jakoby niniejsza sprawa nie miała charakteru sprawy administracyjnej. Art. 1 pkt 1 k.p.a. normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. O tym, czy dana sprawa kwalifikuje się do załatwienia w drodze decyzji, przesądzają właśnie przepisy prawa materialnego.

W ocenie Sądu nie można mówić, że niniejsza sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, jeśli wprost art. 2a ust. 4 pkt 1 ustawy wskazuje na możliwość wydania decyzji administracyjnej wyrażającej zgodę na zbycie nieruchomości rolnej, a art. 2a ust. 6 ustawy przewiduje procedurę w przypadku niewyrażenia zgody, o której mowa w ust. 4. Niewątpliwie więc w przepisach prawa jest podstawa materialnoprawna do rozpatrzenia przedmiotowego żądania w trybie administracyjnym, a oceny i ustalenia organów co do ewentualnej jego fikcyjności nie mieszczą się w przesłance skutkującej umorzeniem postępowania.

Poza tym z wniosków wszczynających postępowanie jednoznacznie wynika, że wszystkie Strony są zainteresowane wydaniem pozytywnej decyzji. Co potwierdzili w powołanych wcześniej pismach, jak i w odwołaniu i skardze.

Nie można zgodzić się zatem z Ministrem, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, z uwagi – jak to wskazały organy - na rzeczywistą wolę wnioskodawców, zgodnie z którą "domagali się otrzymania decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości rolnej".

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 105 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio: w całości albo w części.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezzasadność żądania strony, w przeciwieństwie do bezprzedmiotowości, nie może jednak prowadzić do umorzenia postępowania.

Przedmiot postępowania istnieje m.in. wtedy, gdy nie zostało jeszcze w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie, a organ administracji jest uprawniony do władczego działania w tym zakresie. O bezprzedmiotowości postępowania, a także braku podstaw do wydania merytorycznej decyzji należy mówić z pewnością wówczas, gdy zachodzi przeszkoda do określenia praw i obowiązków konkretnego podmiotu a więc, gdy tak naprawdę nie istnieje cel, dla którego postępowanie administracyjne toczy się.

W niniejszej sprawie taka przeszkoda nie zachodziła.

Zasadnym tym samym jest twierdzenie strony skarżącej, że przedmiot postępowania istnieje i jest nim sprawa, w której organ powinien rozstrzygnąć o uprawnieniu wnioskodawcy. Przedmiotem rozstrzygnięcia powinna być zatem kwestia czy spełnia on przesłanki do nabycia określonej we wniosku nieruchomości rolnej, o ile nie zostaną stwierdzone przez organ inne przeszkody uniemożliwiające wydanie merytorycznej decyzji.

Ponadto w niniejszej sprawie trzeba też mieć na uwadze, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] września 2019 r., [...] uchylił poprzednią decyzję Dyrektora o umorzeniu postępowania administracyjnego wskazując, że Dyrektor "nieprawidłowo zinterpretował przesłankę z art. 2a ust. 4 lit. b ustawy wskazując, że deklaracje przyszłego nabywcy, że nie dają on rękojmi należytego prowadzenia dzielności rolniczej, można uznać za okoliczność wpływającą na bezprzedmiotowość postępowania. Niespełnienie przesłanki z art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy obliguje organ administracji publicznej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, jednakże wpływ na ostateczny kształt rozstrzygnięcia, tj. wydanie zgody bądź odmowę wydania zgody na nabycie nieruchomości rolnej.".

Należy zauważyć przy tym, że zgodnie z treścią art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z zawartej w ww. przepisie gwarancji trwałości decyzji administracyjnej wynika, że organ który wydał decyzję jest nią zawiązany od chwili jej doręczenia i jednocześnie niemożliwa jest już zmiana stanowiska wyrażonego przez organ w decyzji.

Powyższe ma istotne znaczenie w związku z kontrolą przez organ odwoławczy kolejnej decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w związku z uprzednim uchyleniem jego decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy ponownie orzekając w takiej sprawie jest związany swoim stanowiskiem zawartym w swojej wcześniejszej decyzji wówczas, gdy nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 k.p.a. Do zmiany stanowiska mogłoby dojść w przypadku zmiany stanu faktycznego, czy zmiany podstawy prawnej decyzji, przy czym organ winien taką zmianę uzasadnić. W rozpatrywanej sprawie wskazana wyżej sytuacja nie miała miejsca, bowiem stan faktyczny sprawy i podstawa prawna decyzji nie uległy zmianie. Organ także do nowych okoliczności się nie odwołał.

Sąd podkreśla, iż decyzja kasacyjna z dnia [...] września 2019 r. jest ostateczna i w sytuacji kiedy nie została wzruszona w ramach nadzwyczajnych trybów, to Minister przy ponownym orzekaniu w niniejszej sprawie - zgodnie z art. 110 k.p.a. - jest nią związany co do treści (a zatem i oceny prawnej w niej wyrażonej) i formy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1230/12). Należy uznać, że w sytuacji, gdy organ I instancji nie wykona wskazanych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej zaleceń wyjaśnienia określonych okoliczności sprawy, organ odwoławczy ma podstawę do wydania kolejnej decyzji kasacyjnej. Jeżeli takiej decyzji nie wyda, to powinien w pierwszej kolejności w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazać, dlaczego nie zaistniały przesłanki do wydania kolejnej decyzji kasacyjnej. W sytuacji kiedy zaś organ odwoławczy decyduje się na zmianę dotychczas prezentowanego, obowiązany jest szczegółowo wyjaśnić Skarżącemu, dlaczego możliwa jest zmiana stanowiska organu odwoławczego w sprawie.

Nie do zaakceptowania jest taka, jak w niniejszej sprawie sytuacja, kiedy Dyrektor bez żadnych konsekwencji nie wykonuje wytycznych wynikających z decyzji kasacyjnej. Natomiast Minister ponownie rozpoznając odwołanie potwierdza rozstrzygnięcie organu I instancji, powołując się na te same przesłanki, które – jak wskazano wyżej także w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie.

Dodać należy, że Sąd podziela stanowisko Ministra wyrażone w decyzji z [...] września 2019 r. w zakresie dokonanej wykładni art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego odnoszącej się do zaistniałego stanu faktycznego. W ocenie Sądu Minister wówczas określił prawidłowe wytyczne dla organu I instancji, do których Dyrektor się nie zastosował.

W ocenie Sądu Organ jest zobligowany uwzględniając treść art. 2a. ustawy rozpoznać merytorycznie sprawę, czy spełnione zostały wszystkie warunki nabycia nieruchomości rolnych przez rolników indywidualnych i inne podmioty, tj. udzielić zgody bądź odmówić wydania zgody na nabycie nieruchomości rolnej.

Z uwagi na konieczność zapewnienia realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania Sąd uznał za zasadne uchylenie także decyzji organu I instancji.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższą ocenę prawną i rozpoznać merytorycznie sprawę, o ile nie stwierdzi przeszkody uniemożliwiającej jej rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) - zasądzając od organu na rzecz Skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania, na które złożyły się wynagrodzenie adwokata (480 zł), opłata skarbowa (17 zł) oraz wpis od skargi (200 zł).