Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 921/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c , art. 92 a ust.1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant ref. staż. Przemysław Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi J.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 921/12

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania J. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" J. T. T. 1A, [...] S., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 4 pkt 22 lit y), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit c), art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz 1p3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art.1 i art.2 Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r wprowadzonej na mocy oświadczenia rządowego z dnia 24 września 1984 r. w sprawie przystąpienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. ( Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254).

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 7 marca 2012 r. na drodze krajowej nr 7 w miejscowości P. przeprowadzona została przez inspektorów transportu drogowego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] kontrola samochodu ciężarowego marki Volvo o nr rej [...] wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej [...]. Stwierdzono, że pojazdem tym wykonywany był przewóz drogowy w kontrolowanej temperaturze artykułów szybko psujących się z miejscowości M. do miejscowości T. w Szwecji. Kierowca kontrolowanego pojazdu działał w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy J. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" J. T. Kontrola wykazała, że naczepa nie posiada ważnego świadectwa ATP. Na podstawie daty umieszczonej na kontrolowanej naczepie oraz na podstawie daty zamieszczonej na tabliczce zgodności z umową ATP (zamieszczonej na kontrolowanej naczepie ) stwierdzono, iż świadectwo ATP kontrolowanej naczepy utraciło ważność w maju 2011 r. Kierowca nie okazał świadectwa ATP kontrolowanej naczepy. Powyższe potwierdza sporządzony protokół kontroli i dokumentacja fotograficzna. Fakt wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego został ustalony w oparciu o dokument CMR z dnia 7 marca 2012. oraz dokument przewozowy nr [...] (Sales-Shipment) z dnia 7 marca 2012 r.

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] na J. T., jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, nałożona została na podstawie art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip3.3. załącznika nr 3 do ustawy kara pieniężna w kwocie 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

W odwołaniu pełnomocnik J. T. zarzucał, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77,80, 107 § 3 k.p.a oraz z naruszeniem art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Podkreślał, że od początku firma była świadoma braku świadectwa ATP dla przyczepy. Jednak przed przekroczeniem granicy towar został przeładowany na inną naczepę posiadającą ważne świadectwo, a przeładunek towaru był z góry zaplanowany. Chybiony zatem jest zarzut wykonywania w chwili kontroli międzynarodowego przewozu drogowego, gdyż w chwili kontroli pojazd znajdował się w ruchu krajowym i tym samym nie podlegał przepisom umowy ATP.

Organ odwoławczy uznał, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Tłumaczenie, iż przed przekroczeniem granicy ładunek został przeładowany na inną naczepę zmierza jedynie do obejścia obowiązujących przepisów prawa w zakresie wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych towarów szybko psujących się zgodnie z umową ATP. Dokumenty w postaci zlecenia rezerwacji promu do Szwecji nie świadczą o czynnościach przeładunkowych, a ponadto pozostaje to bez znaczenia dla wyniku sprawy z punktu widzenia ustaleń faktycznych poczynionych w toku kontroli drogowej. Dokumenty te dotyczą zupełnie innych zespołów pojazdów niż zatrzymany do kontroli pojazd marki Volvo nr rej. [...] wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej. [...]. Organ podkreślił, że z okazanych przez kierowcę do kontroli dokumentów przewozowych jednoznacznie wynika, że ładunek przewożony w dniu kontroli zmierzał do szwedzkiego przedsiębiorcy "B" z siedzibą w T. 4, T. Szwecja. Zgodnie zaś z definicją "przewozu międzynarodowego" wyrażoną w art. 2 pkt lit. a) zd. 1 rozporządzenia 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, przewóz międzynarodowy to przejazd pojazdu z ładunkiem, gdy miejsce wjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich. Organ nie zgodził się ze skarżącym, że decydującym elementem pozwalającym zakwalifikować przewóz jako międzynarodowy jest pojazd, a nie ładunek. Wskazał, że fakt przekroczenia granicy "na pusto" nie oznacza, iż pojazd nie znajduje się w zadaniu przewozowym, gdyż również i wobec takiego pojazdu konieczne pozostaną do spełnienia rygory i wymogi ( np. w zakresie obowiązku posiadania licencji międzynarodowej czy też zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy) uprawniające do przedsiębiorcę do poruszania po terytorium RP. Organ powołał się też na treść art. 4 ust. 2 ustawy definiującego międzynarodowy transport drogowy i stwierdził, że interpretacja pojęcia "przewóz międzynarodowy" przedstawiona przez skarżącego uniemożliwiałaby dokonywanie kontroli drogowych przewozów drogowych, w których miejscem początkowym zadania przewozowego byłaby miejscowość położona na terytorium Polski. Każdy przewóz rzeczy rozpoczynający się na terytorium Polski należałoby uznać za "krajowy transport drogowy". Dopiero po przekroczeniu granicy RP można by było stwierdzić wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Takie rozwiązanie jest niedopuszczalne, gdyż sparaliżowałoby funkcjonowanie Inspekcji Transportu Drogowego w zakresie możliwości kontrolowania międzynarodowych przewozów drogowych. Dlatego najistotniejsze są ustalenia poczynione w czasie kontroli drogowej, w tym weryfikacja dokumentów przewozowych okazywanych przez kierowcę. Jak wskazał organ, w rozpatrywanej sprawie okazany w dniu kontroli dokument CMR został wydany zgodnie z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej Genewie 19 maja 1956 r. ( Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 sprost. Dz. U. z 1995 r. nr 69, poz. 352), zgodnie z którą Konwencję stosuje się do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsce przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucił:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ naruszenie prawa materialnego poprzez nałożenie sankcji nie za fakt dopuszczenia się przez stronę naruszenia warunków przewozu lecz za jego zamiar.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, tak jak dotychczas wskazywała, że od samego początku była świadoma braku świadectwa ATP dla naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], ale przed przekroczeniem granicy towar został przeładowany na inną naczepę, która ważne świadectwo posiadała, a przeładunek towaru był z góry zaplanowany.

W ocenie strony skarżącej przede wszystkim należało ustalić, czy w trakcie kontroli wykonywany był krajowy czy międzynarodowy przewóz drogowy. W tym zakresie wskazała ona na art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zgodnie z którym "przewóz międzynarodowy" oznacza:

a/ przejazd pojazdu z ładunkiem, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich albo bez takiego tranzytu;

b/ przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu;

c/ przejazd pojazdu z ładunkiem między państwami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich; lub

d/ przejazd bez ładunku w związku z przewozem, o którym mowa w lit. a),b), c).

Zdaniem skarżącego cytowany przepis w żaden sposób nie wskazuje, że o charakterze przewozu przesądza zapis w dokumencie przewozowym, który wskazuje miejsce rozpoczęcia i zakończenia przewozu. O charakterze przewozu decyduje fakt przekroczenia granicy, o czym informuje art. 4 lit 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Przyjęcie natomiast, że to wpis w dokumencie przewozowym determinuje charakter przewozu, prowadzi do wymierzania przewoźnikom sankcji za zamiar łamania prawa.

Decydującym elementem pozwalającym zakwalifikować przewóz jako międzynarodowy jest pojazd a nie ładunek, ponieważ przekraczając granicę "na pusto" również mamy do czynienia z przewozem międzynarodowym.

W ocenie skarżącego w chwili kontroli pojazd znajdował się w ruchu krajowym, tym samym nie podlegał przepisom umowy ATP.

Strona skarżąca wskazała też na treść art. 3 ust. 1 zd. 2 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), podnosząc, że ponieważ przedmiotowy przewóz obejmował przewóz morski, to każdy z przewozów lądowych powinien być rozpatrywany oddzielnie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy).

Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd administracyjny ocenia czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.. 156 k.p.a. lub innych przepisach ;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne prawidłowo uznane zostały za wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie doszło do naruszenia art. 7, 77,80, 107 § 3 k.p.a.

Ponieważ równocześnie w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie jest kwestionowany przez stronę i także w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, rozważania mogą zostać ograniczone do oceny, czy nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( j.t. Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz Umowa o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzona w Genewie dnia 1 września 1970 r., do której Polska Rzeczypospolita Ludowa przystąpiła 5 maja 1983 r., i która w stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej weszła w życie 15 maja 1984 r. (oświadczenie rządowe z dnia 24 września 1984 r. opublikowane w Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254).

Ustawa o transporcie drogowym określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego i międzynarodowego transportu drogowego ( art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ).

Jak wynika z art. 4 pkt 22 ustawy określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" (przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04. 2006 r str. 1) – art. 4 pkt 6a ustawy) oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz szeregu innych aktów wymienionych w punktach a-y tego przepisu, w tym: k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych ( Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009 r., str. 72-87), y) wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego.

Pojęcie przewozu drogowego wynika z pojęcia transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. II GSK 756/10 ( LEX nr 1083393) z definicji legalnej międzynarodowego transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wywieść należy, że przed dojazdem do miejsca docelowego nie można mówić o zakończeniu przewozu.

Z definicji tej wywieść również należy, że rozpoczęcie międzynarodowego przewozu drogowego następuje w miejscu początkowym tj. miejscu nadania rzeczy.

Ma oczywiście rację skarżący, że o charakterze przewozu, tj czy jest to przewóz międzynarodowy czy przewóz krajowy, decyduje fakt przekroczenia granicy RP przy przemieszczaniu rzeczy z punktu początkowego do punktu docelowego, ale nie oznacza to w żadnym razie, że miejscem rozpoczęcia przewozu międzynarodowego jest granica RP, a przewóz wykonywany od miejsca nadania rzeczy na terytorium RP do granicy RP jest przewozem krajowym, a do tego zmierzają argumenty przedstawione w skardze. Takiego wniosku nie można wyprowadzić analizując treść tego przepisu.

Jak stanowi art. 774 kodeksu cywilnego, przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Istotą umowy przewozu rzeczy jest zatem przemieszczenie rzeczy to jest zmiana miejsca położenia rzeczy od chwili nadania w punkcie początkowym do osiągnięcia miejsca przeznaczenia – punktu końcowego.

Z cytowanego wyżej art.. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, w ocenie Sądu, że międzynarodowy przewóz drogowy rozpoczyna się w miejscu nadania przesyłki (miejscu początkowym ), a kończy po osiągnięciu miejsca przeznaczenia, oczywiście z zastrzeżeniem, warunkującym międzynarodowy charakter przewozu, że jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Gdy chodzi o definicję "przewozu międzynarodowego" zawartą w cytowanym wyżej art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych ( Dz. Urz. UE L 2009.300.72 ze zm.) powoływaną przez skarżącego zauważyć należy, że definicja ta sformułowana została na użytek tego rozporządzenia, jak stanowi jego art. 2 i będzie miała zastosowanie w sytuacjach regulowanych tym rozporządzeniem. W rozpatrywanej zaś sprawie rozporządzenie to nie ma zastosowania.

Ponadto, Sąd nie dostrzega także sprzeczności art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. .z przepisami ustawy o transporcie drogowym. W rozpoznawanej sprawie przejazd pojazdu skarżącego z ładunkiem z miejscowości Morliny w Polsce do miejscowości T. w Szwecji wyczerpywał także definicję przewozu międzynarodowego zawartą w art. 2 pkt 2 ppkt a), tego rozporządzenia, gdyż miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdowały się w dwóch różnych państwach członkowskich.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego argumentu, że przepis art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych nie wskazuje, że o charakterze przewozu przesądza wpis w dokumencie przewozowym, który podaje miejsce rozpoczęcia i zakończenia przewozu stwierdzić należy, że o potraktowaniu przewozu osób lub rzeczy jako przewozu międzynarodowego decyduje w tej sprawie spełnienie wszystkich przesłanek z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Dowodem, na podstawie którego organy kontroli mogą ustać miejsce rozpoczęcia przewozu, czy to krajowego czy międzynarodowego i miejsce docelowe - zakończenia przewozu, będą na pewno zapisy w dokumencie przewozowym, który zawiera przecież istotne postanowienia umowy zawartej między nadawcą a przewoźnikiem, w tym miejsce nadania przesyłki i miejsce przeznaczenia.

Nie można w związku z tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że na trasie z M. do granicy RP wykonywany był krajowy przewóz drogowy zamrożonego mięsa mielonego i dlatego kontrolowana naczepa nie musiała posiadać ważnego świadectwa ATP. Takie stanowisko jest nie do przyjęcia i prowadzi, jak słusznie zauważył organ, do obejścia obowiązujących przepisów prawa w zakresie wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych. Jak wynika z preambuły do Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), umowa została zawarta w celu polepszenia warunków zachowania jakości szybko psujących się artykułów żywnościowych w czasie ich przewozu, w szczególności w ramach handlu międzynarodowego. Umawiające się państwa postanowiły, że przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych izotermicznymi środkami transportu, lodowniami, chłodniami i ogrzewanymi środkami transportu mogą być nazwane tylko takie środki transportu, które odpowiadają określeniom i normom podanym w załączniku 1 do umowy (art.1 umowy).

Umawiające się Strony zobowiązały się do podjęcia niezbędnych środków, aby zgodność z normami środków transportu była kontrolowana i sprawdzana zgodnie z postanowieniami zawartymi w dodatkach 1,2,3,4 załącznika nr 1 do umowy ( art. 2 zd. 1).

Dodatek 1 Załącznika 1 do umowy zawiera postanowienia dotyczące kontroli i zgodności izotermicznych środków transportu, lodowni, chłodni lub ogrzewanych środków transportu z normami i przewiduje on, że świadectwo zgodności z normami lub jego fotokopia powinno znajdować się na pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących. Na środkach transportu powinny być umieszczone rozpoznawcze oznaczenia literowe i napisy zgodnie postanowieniami dodatku 4 do załącznika nr 1 . Powinny być one usunięte z chwilą, gdy środek transportu nie odpowiada normom określonym w załączniku ( pkt. 4 ,5 załącznika )

Postanowienia Umowy nie pozostawiają wątpliwości, że chodzi o zapewnienie do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, a do takich należy mięso, środków transportu spełniających odpowiednie normy na całej trasie przewozu od miejsca nadania do miejsca przeznaczenia, Dlatego nie można podzielić stanowiska, że wymogi te musiały być spełnione dopiero od granic Polski, jak tego chce skarżący. Bez znaczenia jest zatem to czy zamiarem przewoźnika było wykonanie przewozu etapami ze zmianą pojazdu, co wydaje się wątpliwe skoro samochód był plombowany, czy też nie, gdyż z mocy art. 87 ust. 1 pkt 3 c) ustawy, w związku z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych /../ art. 1 i 2, międzynarodowy przewóz drogowy ładunku, o którym mowa w niniejszej sprawie powinien od punktu początkowego odbywać pojazdem posiadającym ważne świadectwo ATP.

Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy o transporcie drogowym , podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, zaświadczenie, którym mowa w art.. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także m.in. świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP).

Obowiązek i odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty spoczywa na przedsiębiorcy ( art. 87 ust. 3 ustawy).

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kierowca zatrudniony u skarżącego wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy mrożonego mięsa mielonego z miejscowości M. k. O. do miejscowości T. w Szwecji. W handlowym dokumencie identyfikacyjnym dla mięsa mielonego wymagana temperatura produktu podczas wysyłki, określona była na ≤ -18 ºC. , a więc był to produkt wymieniony w załączniku nr 2 do Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych /.../. Przeprowadzona kontrola wykazała, że przewóz drogowy artykułów żywnościowych szybko psujących się wymagających przewozu w kontrolowanej temperaturze, wykonywany był pojazdem nie posiadającym ważnego świadectwa ATP, co uzasadniało uznanie, że podmiot wykonujący przewóz drogowy naruszył art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy oraz wiążące Rzeczypospolitą Polską postanowienia Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP).

Zgodnie z art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 , oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy ( ust 6). Załącznik nr 3 w pkt. 3.3 przewiduje karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zatem uznały, że nałożenie kary na takiej podstawie i w takiej wysokości jest uzasadnione.

Kara nałożona została za opisane wyżej naruszenie obowiązujących przepisów, a nie za zamiar ich naruszenia, jak wywodził skarżący.

Wskazany w skardze art. 3 ust. 1 zdanie 2 Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) nie miał w ocenie Sądu zastosowania w sprawie. Okoliczność, że rozpatrywanej sprawie przewóz obejmował też przeprawę promem, nie zmienia oceny, że przewóz lądowy z M. do bazy promowej w [...] wykonywany był jako przewóz międzynarodowy. Sformułowanie, że każdy przewóz lądowy powinien być rozpatrywany oddzielnie, nie odnosi się do uznania przewozu za przewóz krajowy lecz dotyczy stosowania postanowień art. 4 umowy.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

b.a.