Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 319/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 1, 2 ust. 1, art. 4 usr. 1, art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – straszy asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o udostępnianie informacji publicznej – zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w [...] do rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, – zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100,- (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w P. skarżący J. S. stwierdził, że w dniu [...] lutego 2010 r. przed Sądem Rejonowym w P. w sprawie o sygn. akt [...], występująca w charakterze świadka jedna z osób zeznała, że w dniu [...] września 2009 r. telefonicznie zgłosiła na policję, iż ma podejrzenia odnośnie stanu nietrzeźwości i odurzenia narkotykami kierowcy autobusu Komunikacji Miejskiej – P. Sp. z o. o. nr linii [...]. Stąd też działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o informację w następującym zakresie:

1. dokładną godzinę opisanego zgłoszenia;

2. czy powyższe zgłoszenie było imienne, czy też anonimowe;

3. jakie działania wynikające z ustawy o Policji zostały podjęte na skutek powyższego zgłoszenia;

4. imię i nazwisko oraz stopień policjanta przyjmującego powyższe zdarzenie;

5. imiona i nazwiska oraz stopnie policjantów podejmujących interwencję na skutek powyższego zgłoszenia;

6. czy interwencję w powyższej sprawie odnotowano w notatniku służbowym lub też sporządzono notatkę.

W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 6 wniósł o przekazanie zanonimizowanej kopii wszystkich notatek, w tym zamieszczonych w notatniku. Ponadto wniósł o przesłanie kopii wyjaśnień Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji [...] dotyczących wniosku Związku Zawodowego Kierowców i Pracowników Komunikacji Miejskiej w P. z dnia [...] maja 2011 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. odpowiedziano skarżącemu, że wniosek nie może być zrealizowany na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bowiem charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, a taka bezwzględnie została przez skarżącego podniesiona. Ponadto korzystanie z informacji publicznej nie może zmierzać do dokonania czynności przewidzianych w procedurach, gdzie legitymacją procesową dysponuje określony podmiot, zaś w niniejszej sprawie podmiotem tym jest Sąd Rejonowy w P., przed którym toczy się sprawa o sygnaturze wskazanej przez skarżącego i w tej kwestii powołano się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SAB 105/02 (LEX – 137863). Reasumując, podmiotem uprawnionym do otrzymania powyższej informacji jest – zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o Policji – Sąd rozpatrujący sprawę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. S. wniósł o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w P. do rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. w terminie [...] dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powołał się na opisany powyżej stan faktyczny i stwierdził, że żądana przez niego informacja mieści się w zakresie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, pkt 3 lit. d oraz pkt 4 lit. a, b i c, jak również w art. 61 Konstytucji RP. Nie można się również zgodzić z tezą, iż żądane informacje mają charakter indywidualny. Z tego mianowicie powodu, że godzina zgłoszenia telefonicznego, kwestia identyfikacji podmiotu zgłaszającego, charakter czy też rodzaj działań podjętych przez Policję, imiona i nazwiska oraz stopnie funkcjonariuszy związanych ze sprawą, a także treść notatek nie mają charakteru indywidualnego, ani w ogóle nie są wnioskiem. Odnosząc się choćby do treści notatek to zważyć należy, że jest to dokument urzędowy w rozumieniu k.k., a w związku z tym bezpośrednią podstawą do udostępnienia jest art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a ustawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 200/09 – LEX 600238). Ponadto nie można mówić o indywidualnym charakterze sprawy, bowiem organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych, nie wykonują innych czynności, jak sprawy publiczne, a ich wykonywanie nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej. Niezależnie od powyższego podał, że treść art. 14 ust. 2 ustawy o Policji nie stoi na przeszkodzie realizacji wniosku, bowiem dotyczy tylko i wyłącznie prokuratora, sądu, organów administracji państwowej oraz samorządu terytorialnego i w tej sytuacji przychylenie się do stanowiska organu oznaczałoby wyłączenie Policji spod mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezależnie od powyższego organowi należy zarzucić obrazę art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Reasumując, organ pozostaje bezczynny w realizacji jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w P. wniósł o jej odrzucenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że potraktowano ów wniosek jako wniosek w sprawie indywidualnej, a nie publicznej, a taki zaś wniosek nie ma charakteru informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2011 r. skarżący podtrzymał swoją skargę dodając, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Przechodząc natomiast do dostępu informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

organy władzy publicznej,

organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).

Skoro zaś zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest m.in. organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1), to bezspornym jest, że Miejski Komendant Policji w P. jest owym organem, a zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Nie budzi ponadto wątpliwości – w ocenie Sądu – fakt, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy są wnioskowane w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. odpowiedzi na zadane tam pytania i wyjaśnienia Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji. Z tego mianowicie powodu, że jest nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

W tym miejscu jednakże wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy i udzielenie informacji publicznej powinno być udzielone zgodnie z treścią wniosku.

Natomiast organ nie udzielił żądanej informacji, a mianowicie odpowiedzi na pytanie zawarte we wskazanym już wyżej wniosku, zasłaniając się faktem, że wniosek ów dotyczy sprawy indywidualnej, co w konsekwencji pozbawia tę informację waloru informacji publicznej.

Rzecz jednak w tym, że taka pasywna postawa organu świadczy o jego bezczynności, bowiem w żaden sposób nie podał on i nie uzasadnił, z jakiego powodu uważa, iż żądane informacje mają charakter indywidualny. Wszak nawet przy uwzględnieniu prowadzonej przed Sądem Rejonowym w P. sprawy o sygn. akt [...] nie sposób wyciągnąć wniosku, aby taki był charakter informacji, bowiem skarżący nie jest w tym postępowaniu stroną i z tego tytułu nie przysługują mu inne zasady dostępu do żądanej informacji. Niezależnie od powyższego, z zebranego w sprawie przez organ materiału dowodowego również nie można wysnuć takiego wniosku. Innymi słowy mówiąc, bardzo ogólnikowe powołanie na powyższy argument przy uwzględnieniu materiału zebranego w sprawie, uniemożliwia weryfikację tezy przedstawionej przez organ o indywidualnym charakterze informacji. Ponadto sam fakt prowadzenia postępowanie przed sądem nie oznacza, że z tego powodu może on być ograniczony w dostępie do żądanej informacji. Jeśli zaś tak, to organ winien w tym względzie dostosować się do treści art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy i wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Kończąc dodać należy, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.