Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 978/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4, art 97 par. 2,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie z wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w D. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

Wskazane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

A Sp. z o.o. 31 maja 2017 r. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. - dalej "ARiMR" wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

15 marca 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego w Ł. wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w celu ustalenia, czy nie nastąpiło sztuczne podzielenie gospodarstwa rolnego w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemów wsparcia. W odpowiedzi strona 10 kwietnia 2018 r. złożyła dokumenty dotyczące prowadzonego przez nią gospodarstwa.

W dniu 11 kwietnia 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. informujące, że Wydział do Walki z Korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w Ł. prowadzi śledztwo o sygn. akt [...] w sprawie uzyskiwania m.in. przez A Sp. z o.o. od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nienależnych dotacji w postaci dopłat przez przedłożenie potwierdzających nieprawdę lub nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego, tj. o czyn z art. 297 § 1 k.k. i inne.

Postanowieniem z 21 maja 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok do czasu zakończenia powyższego śledztwa sygn. akt [...].

Pismem z 25 marca 2020 r. strona wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, podnosząc, że śledztwo w sprawie, na którą powołał się organ, zostało zamknięte, a do sądu skierowano akt oskarżenia.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wystąpił do Prokuratury Okręgowej w Ł. z zapytaniem, czy postępowanie karne jest nadal w toku.

Pismem z 26 maja 2020 r. Prokuratura Okręgowa w Ł. poinformowała, że [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji kontynuuje śledztwo pod sygn. [...], zaś zebrany materiał dowodowy dotyczący podmiotów wskazanych w piśmie organu (m.in. spółki A) został wyłączony do odrębnego postępowania, które zakończyło się skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Okręgowego w Ł. (sygn. akt [...]).

Postanowieniem z [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w drodze błędnego zastosowania skutkującego wydaniem wadliwego postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przyznania płatności na rok 2017 poprzez uznanie, że przedmiot sprawy karnej może być traktowany jako zagadnienie wstępne w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli;

3) obrazę art. 80 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej;

4) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 9 i art. 10 k.p.a. przez brak opisania w uzasadnieniu postanowienia podstaw faktycznych i prawnych jego wydania, w szczególności przez pominięcie uzasadnienia podstawy wydania postanowienia z uwagi na zawarcie w jego treści niepełnej, fragmentarycznej oceny prawnej bez wskazania sposobu rozumowania stosownych przepisów na tle stanu faktycznego ustalonego w sprawie;

5) art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. przez rażące naruszenie zasad pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz szybkości postępowania.

Strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu II instancji trafnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. uznał, że postępowanie karne nie zakończyło się, lecz przeszło w inną fazę wobec złożenia aktu oskarżenia do sądu, a rozstrzygnięcie, od którego organ I instancji uzależniał wydanie decyzji w postępowaniu o przyznanie płatności, jeszcze nie zapadło. Momentem, który może wyznaczać zasadność podjęcia zawieszonego postępowania, jest zakończenie postępowania karnego, nie zaś samego śledztwa, pomimo użycia w postanowieniu o zawieszeniu postępowania sformułowania "zakończenie śledztwa". Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, podjęcie w rozpatrywanej sprawie zawieszonego postępowania nie znajduje uzasadnienia.

Jednocześnie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że w sprawie dotyczącej wniosku strony o przyznanie płatności na rok 2017 zagadnieniem wstępnym jest rozstrzygnięcie tego czy wnioskodawczyni posłużyła się fałszywymi dokumentami ubiegając się o przyznanie płatności na rok 2017. Organ I instancji słusznie uznał, że rozstrzygnięcie przez sąd karny kwestii autentyczności dokumentów, a także przypisania winy i sprawstwa za zarzucany czyn z art. 297 § 1 k.k., stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 jest bowiem zależne od rozstrzygnięcia postępowania karnego, które zapadnie przed sądem karnym. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. nie może ocenić tej kwestii we własnym zakresie.

A Sp. z o.o. z siedzibą w D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie:

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące wydaniem wadliwego postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przyznania płatności na 2017 rok, w drodze uznania, że przedmiot sprawy karnej może być traktowany jako zagadnienie wstępne w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w postaci zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli;

- art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że prowadzone postępowanie karne może być uznane zagadnieniem wstępnym w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;

- art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a. poprzez brak opisania w uzasadnieniu postanowienia podstaw faktycznych i prawnych jego wydania, w szczególności poprzez pominięcie uzasadnienia podstawy wydania postanowienia z uwagi na zawarcie w jego treści niepełnej, fragmentarycznej oceny prawnej bez wskazania sposobu rozumowania stosownych przepisów na tle stanu faktycznego ustalonego w sprawie;

- naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez rażące naruszenie zasad pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz szybkości postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w zaskarżonym postanowieniu nie zostało wykazane istnienie bezpośredniego związku przyczynowego między postępowaniem karnym, a postępowaniem z wniosku o przyznanie płatności. Organ nie wyjaśnił, jaki wpływ będzie miało rozstrzygnięcie sądu karnego na ocenę sprawy przyznania płatności, w jakim zakresie determinuje ono bezpośrednio ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych będących podstawą rozpoznawania wniosku o przyznanie płatności. Tymczasem wykazanie bezpośredniości tego związku i jego materialnoprawnej podstawy w odniesieniu do danego wniosku o płatność ma kluczowe znaczenie dla kontroli zasadności zawieszenia postępowania w sprawie. Zdaniem strony skarżącej w postępowaniu karnym nie zostanie przesądzona żadna kwestia, której rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie niniejszej sprawy. Organ pomimo toczącego się postępowania jest w stanie dokonać samodzielnej oceny wszystkich przesłanek, które mają wpływ na przyznanie dopłat, co zależy tylko od podjętych działań w zakresie gromadzenia dowodów oraz ich oceny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z [...] o odmowie podjęcia postępowanie zawieszonego z urzędu w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, a zatem sprawa mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na wstępie należy zaznaczyć, że postanowieniem z 21 maja 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2017 rok do czasu zakończenia śledztwa sygn. akt [...]w sprawie uzyskiwania m.in. przez P.P.H.U. B K.W., W.W. s.c. od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nienależnych dotacji w postaci dopłat przez przedłożenie potwierdzających nieprawdę lub nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego, tj. o czyn z art. 297 § 1 k.k. i inne. Wnioskiem z 16 marca 2020 r. skarżąca wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania wskazując, że śledztwo w sprawie na która powołał się organ zostało zakończone i do sądu został skierowany akt oskarżenia. Okoliczności te potwierdziło także wystosowane w odpowiedzi na zapytanie organu pismo Prokuratury Okręgowej w Ł. z 26 maja 2020 roku.

Zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a. gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. W sytuacji zawieszenia postępowania z urzędu aktywność w kontrolowaniu stanu zawieszenia i potrzeby podjęcia postępowania ciąży głownie na organie. Zatem organ z urzędu obowiązany jest sprawdzać, czy nie ustały przyczyny uzasadniające zawieszenia postępowania, a z chwilą ich ustania wydać postanowienie o jego podjęciu. Co istotne w przypadku stwierdzenia ustąpienia przyczyny wykluczone jest uznanie organu prowadzącego postępowanie (por. komentarz do art. 97§ 2 Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod red. R Hauser, M. Wierzbowski, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2018 r.). Z cytowanego przepisu wynika zatem, że podjęcie postępowania jest obligatoryjne, gdy właściwy organ zna okoliczność powodującą ustanie przyczyny zawieszenia postępowania czy to z urzędu, czy z wniosku bądź informacji strony. Skoro w rozstrzyganej sprawie organ zawiesił postępowanie do czasu zakończenia śledztwa prowadzonego w stosunku do strony skarżącej, a śledztwo to zostało zakończone to podstawa zawieszenia postępowania odpadła i postępowanie winno być kontynuowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 11 grudnia 1998 r. SA/Bk 29/98 Lex nr 1689904).

Jednym z podstawowych elementów w konstrukcji instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego jest wymóg jej stosowania tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyny zawieszenia postępowania oznacza odpadnięcie celu stosowania instytucji zawieszenia postępowania, a tym samym wymaga jego podjęcia (komentarz do art. 97§ 2 Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Zakamycze, 2005). W niniejszej sprawie organ, po złożeniu przez stronę wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, oraz uzyskaniu informacji z prokuratury o skierowaniu aktu oskarżenia przeciwko skarżącej winien wystąpić do organów ścigania o udostępnienie tego aktu oskarżenia i na tej podstawie ocenić czy podstawa zawieszenia postępowania odpadła.

Sąd zwraca uwagę, że skoro z treści powołanego wyżej art. 97 § 2 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniającego jego zawieszenie to organ przed podjęciem rozstrzygnięcia odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania powinien wystąpić do organów ścigania o uzyskanie materiału dowodowego zgromadzonego w zakończonym przez nie śledztwie dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego. Następnie w jego kontekście winien ocenić czy istnieje nadal podstawa zawieszenia postępowania, czy też może podstawa ta odpadła lub w ogóle nie istniała. Istotą zawieszenia postępowania jest bowiem zaistnienie przeszkody uniemożliwiającej jego kontynuowanie i gdy przeszkoda przestaje istnieć, to organ ma obowiązek podjąć postępowanie.

Podkreślić także należy, że w ramach postępowania dotyczącego podjęcia zawieszonego postępowania organ winien ocenić czy istnieją nadal przyczyny uzasadniające trwanie "stanu zawieszenia". Prowadzi to do wniosku, że w tym postępowaniu, pośrednio, weryfikuje się również przesłanki zawieszenia postępowania. Jeżeli więc w dniu zawieszenia postępowania administracyjnego nie zachodzą żadne z przewidzianych prawem przesłanek zawieszenia, to nie ma podstaw do utrzymywania tego stanu rzeczy. Nie jest to kwestia wzruszenia prawomocnego postanowienia o zawieszeniu postępowania, lecz jedynie wyciągnięcie wniosku z tego, że sytuacja, która uzasadniała zawieszenie nie istnieje (por. wyrok NSA z 19 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1375/08 Lex nr 529884, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 404/18, Lex nr 2523795, wyrok WSA w Warszawie z 15 kwietna 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 874/18 Lex nr 3074025).

W rozstrzyganej sprawie postępowanie zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa w przywołanym przepisie, wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Zagadnienie wstępne, to zagadnienie, na które składają się następujące elementy konstrukcyjne, a mianowicie: 1) wyłania się ono w toku postępowania administracyjnego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 2699/14 LEX nr 1774978). Zarówno w doktrynie prawa, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu powołanego przepisu, mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. W. Jakimowicz, o kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, "Samorząd Terytorialny", 2003, nr 10, s. 29 i n.). Zagadnienie wstępne powinno mieć charakter materialnoprawny. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania nie mogą więc mieć wpływu względy natury celowościowej i ekonomika postępowania. W konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2508/15 publ. w ONSAiWSA 2017/6/109).

Uwzględniając powyższe i oceniając w tym kontekście wskazaną w postanowieniu z dnia 21 maja 2018 r. podstawę zawieszenia – śledztwo przeciwko skarżącej w sprawie sygn. akt [...], które to śledztwo zostało zamknięte - art. 321 k.p.k., oraz został sporządzony i wniesiony do sądu akt oskarżenia - art. 331 k.p.k., należy stwierdzić, że wynik postępowania karnego, które toczy się obecnie przed Sądem Okręgowym w Ł. pod sygn. akt [...], nie stanowi, w ocenie sądu prejudykatu dla prowadzonego przez organy postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Dowody zebrane w toku zakończonego śledztwa winny oczywiście zostać wykorzystane dla potrzeb postępowania administracyjnego, nie oznacza to jednak, że spełnienia przesłanek do przyznania lub odmowy przyznania skarżącej płatności organy nie mogą i nie powinny ustalić we własnym zakresie. W zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, organ administracji w oparciu o zgromadzony w postępowaniu karnym materiał dowodowy winien sformułować własne oceny i wnioski w kontekście wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego przesłanek przyznania wnioskowanej przez stronę płatności. Zdaniem sądu, organy w kontrolowanej sprawie nie wykazały, że rozstrzygnięcie sądu karnego determinuje możliwość zakończenia postępowania administracyjnego.

Reasumując skoro z art. 97 § 2 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniającego zawieszenie postępowania lub gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia i błędnie je zawieszono uznając, iż konieczne jest rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, to organ odmawiając podjęcia zawieszonego postepowania powinien dokonać analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, także po dacie zawieszenia postępowania, aby ocenić czy istnieje nadal podstawa zawieszenia postępowania, czy też może podstawa odpadła lub nie istniała w ogóle. Skoro istotą zawieszenia postępowania jest zaistnienie przeszkody uniemożliwiającej jego kontynuowanie to gdy przeszkoda przestaje istnieć, organ ma obowiązek podjąć postępowanie. W niniejszej sprawie organ, po złożeniu przez stronę wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania nie przeprowadził właściwej analizy pisma prokuratury z 26 maja 2020 roku w celu ustalenia czy informacje udzielone przez organy administracji państwowej uzasadniają dalsze utrzymywanie stanu zawieszenia postępowania. Organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącej, na skutek niniejszego orzeczenia, zgromadzi materiał dowodowy dotyczący zakończonego śledztwa prowadzonego w stosunku do skarżącej, następnie dokonana szczegółowej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i rozważy, czy istnieje podstawa do podjęcia postępowania. Jak również rozważy czy istniała podstawa do jego zawieszenia, a zatem czy w sprawie w ogóle występowała kwestia prejudycjalna, mając na uwadze, że istota kwestii prejudycjalnej wyraża się w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11). W kontrolowanej sprawie odmowa podjęcia postępowania przez organ taką prawidłową analizą nie została poprzedzona.

Z powyższych względów wobec naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 3 i art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

k.ż.