Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2551/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151 , art 119 ust 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 217 § 2 pkt 1 i 2, art 28
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "KGSG", "organ II instancji") z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej: "K[...]OSG", "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia KGSG przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r. [...] A. J. ("wnioskodawca", "skarżący") zwrócił się do K[...]OSG o wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. poz. 734 ze zm.), dalej: "rozporządzenie RM z dnia 4 maja 2005 r.", za okres od dnia [...] kwietnia 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] K[...]OSG, powołując w podstawie prawnej art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił A. J. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby od dnia [...] kwietnia 2008 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 2% za każdy rok służby na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskodawca pozostaje w służbie, nie złożył wniosku o zwolnienie ze służby, nie jest również stroną postępowania w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Ponadto wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia żądanej treści. Powyższe okoliczności wykluczają wydanie wnioskowanego zaświadczenia.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. A. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do KGSG zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie:

- art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę wydania określonego we wniosku z dnia 8 sierpnia 2020 r. zaświadczenia pomimo, że przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. 2018 poz. 2373), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r.", daje wnioskodawcy podstawę do żądania urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego,

- art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia ze względu na prawny i faktyczny interes wnioskodawcy w urzędowym potwierdzeniu, w myśl art. 218 § 1 k.p.a., faktów wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, które są niezbędne do ustalenia okresów służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r.,

- art. 28 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., art. 218 § 1 k.p.a. w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, albowiem nie ma interesu prawnego ani faktycznego w żądaniu wydania zaświadczenia, o jakim mowa w cytowanych przepisach,

- konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, albowiem wnioskodawcy znane są przypadki, że organy SG w tożsamym stanie prawnym i faktycznym wydały innym funkcjonariuszom, na ich żądanie, zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, co świadczy o nierównym traktowaniu.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu wydania zaświadczenia żądanej treści.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] KGSG, działając na podstawie art. 144 w związku z art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji powołał art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. wskazując, że ustawodawca różnicuje przesłanki wydawania zaświadczeń. W sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Musi natomiast istnieć przepis prawa, z którego wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. Natomiast w sytuacji określonej w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ powinien zbadać kwestię interesu prawnego w postępowaniu wyjaśniającym.

Następnie organ wskazał, że tryb prowadzenia postępowania w zakresie ustalania prawa do emerytury policyjnej, określony został w rozporządzeniu MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 38 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 poz. 723), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa".

Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ww. rozporządzenia, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w takich warunkach, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów, wystawione przez właściwe organy. Przedmiotowe zaświadczenie wydaje się na żądanie strony.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, jest środkiem dowodowym w postępowaniu w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu, które to postępowanie jest wszczynane w trybie art. 32 ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej.

W związku z powyższym interes prawny w żądaniu wydania przedmiotowego zaświadczenia jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub jej wysokości. Z kolei kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej.

KGSG podkreślił, że żaden przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Straży Granicznej, będącego w czynnej służbie i wobec którego nie toczy się postępowanie o zwolnienie ze służby, obowiązku posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie jest wymagane dopiero w sytuacji, gdy rozpocznie się procedura przyznania i ustalenia wysokości zaopatrzenia emerytalnego. W tym momencie powstaje interes prawny funkcjonariusza uprawniający go żądania wydania przez właściwy organ zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury będąc funkcjonariuszem w czynnej służbie. Nie złożył on wniosku o zwolnienie ze służby w Straży Granicznej, nie jest też stroną postępowania w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Wnioskodawca nie posiada zatem interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia, co oznacza, że przesłanka określona w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie została spełniona.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia KGSG uznał je za nieuzasadnione. Stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści jest prawidłowe. W świetle przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018r. oraz ustawy zaopatrzeniowej, przy uwzględnieniu wykładni systemowej, uzasadnione jest stanowisko, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, mają jedynie funkcjonariusze, którzy przechodzą na zaopatrzenie emerytalne, po uprzednim ustaniu stosunku służby.

Zdaniem organu II instancji nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 218 § 1 k.p.a. w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. Organ I instancji prawidłowo bowiem ustalił, że skarżący nie złożył wniosku o zwolnienie ze służby, nie jest również stroną postępowania w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Nie stwierdził natomiast, że wnioskodawca nie jest stroną w postępowaniu o wydanie zaświadczenia żądanej treści.

Końcowo KGSG stwierdził, iż nie zna przypadków rzekomego odmiennego stosowania prawa w stosunku do innych funkcjonariuszy Straży Granicznej, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej jak wnioskodawca, a on sam również takich konkretnych sytuacji nie wskazał. Organ stwierdził nadto, że przedstawiony powyżej sposób stosowania prawa w sprawach o wydanie zaświadczenia o okresach służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia stanowiska wnioskodawcy.

Pismem z dnia 20 listopada 2020 r. A. J., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego SG zarzucając naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., poprzez odmowę wydania określonego we wniosku z dnia 8 sierpnia 2020r. zaświadczenia, pomimo, że przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. daje skarżącemu podstawę do żądania urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego.

Zdaniem pełnomocnika, wystarczającym do wydania takiego zaświadczenia jest ww. przepis rozporządzenia nakładający na organ obowiązek wydania funkcjonariuszowi zaświadczenia, o którego wydanie się zwrócił na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Skarżący, jako funkcjonariusz SG, uprawniony jest do żądania wydania dla celów emerytalnych zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w określonych warunkach i zaświadczenie takie bez zbędnej zwłoki powinien otrzymać. Uzyskanie zaświadczenia przed odejściem na emeryturę leży w interesie skarżącego, albowiem dokumenty mogące stanowić podstawę jego wydania są - zgodnie z ustawą archiwizacyjną – przechowywane przez okres dziesięciu lat, po czym są niszczone. Dokumenty mogące stanowić podstawę wydania zaświadczenia nie są załączane do akt i dlatego brak jest bezpośrednich dowodów potwierdzających pełnienie służby w warunkach wpływających na podwyższenie emerytury.

Pełnomocnik zarzucił również naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia ze względu na interes prawny i faktyczny w urzędowym potwierdzeniu, w myśl art. 218 § 1 k.p.a., faktów wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, które są niezbędne do ustalenia okresów służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. Wskazał przy tym, iż jakkolwiek przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., daje organowi możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem mogą być nie tylko okoliczności potwierdzone zaświadczeniem, lecz również fakty istnienia interesu prawnego osoby występującej o zaświadczenie, to w przypadku potwierdzenia interesu prawnego zaświadczenie musi być jedynie pozytywne.

Pełnomocnik podniósł również zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., art. 218 § 1 k.p.a. w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. poprzez nieuzasadnione, zawężone i ograniczone przyjęcie, że interes prawny i faktyczny skarżącego w żądaniu wydania zaświadczenia jest związany jedynie z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub jej wysokości, a kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej, co faktycznie, zdaniem organu, nie ma miejsca. Prezentując takie stanowisko organ de facto pozbawia funkcjonariusza przymiotu strony i narusza jego interes, bowiem w sytuacji, gdy żaden z ww. przepisów nie ogranicza funkcjonariuszowi SG prawa do żądania zaświadczenia w celu urzędowego potwierdzenia określonych faktów wynikających z przepisów prawa, organ jest zobowiązany wydać takie zaświadczenie. Wystarczy zatem, że funkcjonariusz dla celów emerytalnych zwrócił się do organu o potwierdzenie określonych przepisami prawa faktów.

Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wskazując, że skarżącemu znane są przypadki, w których innym funkcjonariuszom, w podobnym stanie faktycznym i prawnym, na ich żądanie, zostały wydane zaświadczenia, co świadczy o nierównym traktowaniu. Zaświadczenia takie otrzymali funkcjonariusze, którzy przeszli do innych służb mundurowych, tj.: A. K., S. S., L. K., a także B. B., który pełnił służbę w Zarządzie Zabezpieczenia KGSG w [...].

Pełnomocnik podniósł również zarzut naruszenia art. 6 - 13 k.p.a. Wskazał, iż organ od 2005 r. nie zadbał, aby stosowana dokumentacja była przechowywana w aktach personalnych funkcjonariusza, przez co pozbawił skarżącego uzyskania informacji o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji; rozpatrzenie sprawy na rozprawie; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozwinął powyższe zarzuty przedstawiając dodatkową argumentację na ich poparcie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego SG z dnia [...] października 2020r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 października 2020 r. Zatem, w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi upływał z dniem 21 listopada 2020 r. Jednakże, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Dzień 21 listopada 2020 r. przypadał na sobotę, a zatem skarga, która została nadana w placówce pocztowej w dniu 23 listopada 2020 r., została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest zatem dopuszczalna, lecz merytorycznie nieuzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego SG z dnia [...] października 2020 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...]OSG z dnia [...] sierpnia 2020 r. o odmowie wydania skarżącemu – A. J. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Straży Granicznej od dnia [...] kwietnia 2008 r. w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury o 2% za każdy rok pełnienia służby na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) - odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.). Ustawodawca wskazał jednocześnie w art. 218 § 1 k.p.a., że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11, publ. LEX nr 1311429). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, publ. LEX nr 1452122).

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków oraz w zwalczaniu fizycznym terroryzmu.

Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: (1) nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" lub samodzielny pododdział kontrterrorystyczny Policji, jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną; (2) nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika i brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Stosownie natomiast do treści § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwy organ (...). Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza.

Uwzględniając powyższe regulacje, zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, iż po stronie skarżącego - funkcjonariusza SG pozostającego w służbie - brak jest interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia.

Interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury związany jest z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Interes prawny musi być aktualny w chwili złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Przedmiotowe zaświadczenie jest wymagane dopiero w sytuacji, gdy wdrożony zostanie tryb związany ze zwolnieniem ze służby i przejściem funkcjonariusza na emeryturę. Z akt sprawy nie wynika, aby przed organem emerytalnym toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego skarżącego lub wysokości tego świadczenia.

O istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie określone uprawnienie lub nakładające obowiązek. Istnienie interesu prawnego oznacza wykazanie i ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności lub zaniechania organu. Chodzi zatem o ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 868/11; z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 705/16; z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 428/16; publ. CBOSA). Pozostawanie funkcjonariusza w służbie wyklucza istnienie interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia wskazanej wyżej treści.

Warto w tym miejscu powołać pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 3166/15 (publ. CBOSA), gdzie wskazano, że "(...) na istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści w żaden sposób nie wskazuje przepis § 14 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. Powyższe rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 38 tej ustawy. Przepis § 3 ww. rozporządzenia określa podmioty uprawnione do złożenia wniosku o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego. W § 3 ust. 2 zawarto obowiązek dołączenia do wniosku określonych dowodów. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, wnioskodawca ubiegający się o emeryturę lub rentę inwalidzką załącza do wniosku dokumenty stwierdzające okresy służby. W myśl § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia okresy służby należy wykazać zaświadczeniem wystawionym przez właściwy organ (...). Powyższa regulacja prawa ma charakter kompletny i jest zgodna z aktem wyższego rzędu - ustawą emerytalną, w związku z czym, mając na względzie wykładnię systemową oraz wykładnię dokonaną na bazie ustawy emerytalnej należy uznać, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia mają jedynie funkcjonariusze, którzy przechodzą na zaopatrzenie emerytalne, po uprzednim ustaniu stosunku służby. Przepis art. 12 ustawy emerytalnej w sposób jednoznaczny określa komu przysługuje prawo do emerytury policyjnej - funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby. Nie sposób zatem wywodzić, że treść przepisów wykonawczych może wychodzić poza ramy przedmiotowe aktu prawnego wyższego rzędu. Podobne wnioski płyną również z treści art. 15 cyt. ustawy, w którym mowa o ustalaniu prawa do emerytury, czyli fazy następującej po złożeniu wniosku w trybie § 3 ust. 1 rozporządzenia".

Powyższy pogląd, wydany w oparciu o przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia, lecz zachowujący aktualność na gruncie niniejszej sprawy, podziela Sąd w składzie orzekającym podkreślając, że związek pomiędzy żądaniem wydania przedmiotowego zaświadczenia a przepisem prawa, z którego wynika interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, powstaje dopiero w dacie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub zweryfikowania jego wysokości. Pozostawanie funkcjonariusza w służbie wyklucza natomiast wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających jej podwyższenie. Analogiczny pogląd wyrażony został przez NSA w wyrokach z dnia: 26 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 3140/15 oraz z dnia z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3865/18 (publ. j.w.).

Sąd nie podziela natomiast powołanego w treści skargi poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartego w wyroku z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Wa SAB/Sz 24/20.

Zauważyć należy, że argumenty skarżącego dotyczące określonego czasu archiwizacji dokumentów z zakresu przebiegu służby funkcjonariusza Policji także nie stanowią o istnieniu interesu prawnego (lecz ewentualnie o istnieniu interesu faktycznego) i z tego względu pozostają bez wpływu na dokonaną powyżej ocenę.

Również podniesiona w zażaleniu na postanowienie organu I instancji okoliczność dotycząca wydania innym funkcjonariuszom zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, nie stanowi podstawy do wywodzenia przez skarżącego interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Ponadto, kwestia prawidłowości wydania innej osobie zaświadczenia o określonej treści nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 14 § 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. oraz art. 28 k.p.a. Nie można również stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady zaufania uczestników postępowania do organu władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Końcowo zaznaczyć należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie wyklucza możliwości domagania się przez skarżącego udokumentowania przez przełożonych zdarzeń czy czynności podejmowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą np. poprzez sporządzanie rocznych kart służby potwierdzających podejmowanie w każdym roku służby konkretnych interwencji w warunkach zagrożenia życia i zdrowia, i włączenia takiej dokumentacji do akt osobowych celem ewentualnego wykorzystania po zwolnieniu ze służby.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.