Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 767/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 193
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1183/19 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1183/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] września 2019 r., w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

P. O. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Następnie pismem z dnia 29 maja 2020 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek, skarżący wskazał na swój słuszny interes. Ponadto zwrócił uwagę na obecną sytuację związaną z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV. Wnioskodawca stwierdził, że jako przedsiębiorca trudniący się przewozem rzeczy, obecnie znajduje się w dramatycznej sytuacji. Z uwagi na wprowadzone obostrzenia oraz ogłoszony na obszarze Polski stan epidemii, odnotował drastyczny spadek zamówień na świadczone usługi przewozowe, który szacuje na ok. 70%. Podniósł, iż w chwili obecnej jego głównym priorytetem jest zachowanie funkcjonowania firmy w sytuacji obecnego kryzysu, dotykającego w szczególności małe rodzinne przedsiębiorstwa zajmujące się przewozem. Wnioskodawca podniósł również, iż wielu przewoźników zawiesiło działalność lub zredukowało liczbę zatrudnienia, aby przetrwać ten ciężki czas. W świetle przedstawionych okoliczności, wynikających ze zwalczania epidemii, prowadzenie postępowania egzekucyjnego stanowić będzie dla skarżącego drastyczny cios, skierowany przez organy administracji publicznej przeciwko jego osobie oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Wnioskodawca stwierdził, że nieprzychylnie się do jego wniosku spowoduje, iż nie będzie w stanie odbudować swojego przedsiębiorstwa po obecnym kryzysie związanym z rozprzestrzenianiem się wirusa. Znaczne straty finansowe, które ponosi z powodu epidemii powodują, że zagrożona jest jego egzystencja jako przedsiębiorcy i obywatela. Prowadzenie egzekucji w zaistniałej sytuacji spowoduje, że skarżący nie będzie miał środków do niezbędnego utrzymania swojej rodziny i prowadzonego gospodarstwa domowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na etapie kasacyjnym mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) należnej z decyzji kwoty 10.000 zł doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Informacje w tym zakresie nie wynikają również z akt sprawy.

To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych dłużnika, jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącemu szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty 10.000 zł do całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W sprawie niniejszej możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową wnioskodawcy. Brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o pozostaniu bez jakichkolwiek środków na utrzymanie.

W ocenie NSA, brak jest również podstaw do przyjęcia, że egzekucja nałożonej na skarżącego kary pieniężnej wywoła trudne do odwrócenia skutki. Bez przedstawienia przez wnioskodawcę stosownych okoliczności w omawianym zakresie, argumenty o braku możliwości przywrócenia funkcjonowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej muszą być uznane za gołosłowne.

Wnioskodawca wskazał również na okoliczność wprowadzenia z powodu epidemii wirusa SARS-CoV-2 obostrzeń, uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej, w konsekwencji których to działań strona została pozbawiona 70% swoich dotychczasowych dochodów. Skarżący ograniczył się jednak jedynie do stwierdzenia, że jego zła sytuacja finansowa jest konsekwencją czynników zewnętrznych, tj. zaistniałej pandemii Covid-19. Należy podkreślić, że wskazywana okoliczność, bez należytego jej uwiarygodnienia, nie może sama w sobie być uznana za podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby nagłe pogorszenie sytuacji ekonomicznej w okresie wnoszenia analizowanego żądania, uniemożliwił Sądowi zbadanie wpływu stanu epidemii na jego aktualną zdolność finansową i możliwości płatnicze skarżącego. Co więcej, stwierdzić należy, że epidemia spowodowała powszechne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, które objęły swym zasięgiem cały kraj i znaczną część przedsiębiorców. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo powoływanie się na tę okoliczność jako sytuację uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest daleko niewystarczające, w szczególności wówczas, gdy wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych, ani też dokumentów, pozwalających zobrazować jego płynność finansową w okresie przed pandemią, jak i aktualnie w czasie wprowadzonych obostrzeń.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.