Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 503/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4, par. 3 ust. 1,  2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 54 pkt 1-3, art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 6 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2008r. sprawy ze skarg J. J., R. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz ustalił, na wniosek D. i K. T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku chlewni w zabudowie zagrodowej (o obsadzie do: 10 sztuk macior, 100 sztuk prosiąt, 100 sztuk warchlaków oraz 100 szt. tuczników) wraz z płytą gnojową, zbiornikiem na gnojowicę o pojemności do 70m3 oraz niezbędną infrastrukturą techniczną: elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości R. – w granicach określonych przez wnioskodawców na załączonej do wniosku mapie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż już uprzednio były ustalane warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – decyzją z dnia [...], jednak w wyniku odwołań S. B. oraz J. J. i R. J. decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...] – po rozpatrzeniu odwołania J. J. oraz R. J.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ke 604/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]

Rozpoznając po raz kolejny wniosek inwestorów Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] określił warunki dotyczące zabudowy oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w pkt 1 – 1.6 decyzji, jak również wyznaczył linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej część graficzną decyzji. W podstawie prawnej powołano art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Wskazano także, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy było możliwe, gdyż spełnione zostały warunki określone art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy. Z kolei przeprowadzona stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.) analiza urbanistyczno – architektoniczna w zakresie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania wykazała, że znajdująca się w granicach obszaru analizowanego zabudowa pozwala na określenie dla projektowanego do realizacji budynku wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytu, formy architektonicznej, wskaźników zabudowy oraz linii zabudowy. Organ I instancji wskazał, iż w trakcie ponownego rozpatrywania wniosku inwestora dokonano również oceny zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej z dnia 07.10.1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877) – w szczególności § 6 ust. 4 pkt 1 ostatniej z powołanych regulacji.

Odwołania od w/w decyzji wnieśli R. J., J. J. i J. J., zarzucając, iż planowana inwestycja narusza ich interesy z powodu nieprzyjemnych zapachów, jakie wiążą się z jej funkcjonowaniem. Zakłóca także ład przestrzenny. Ponadto J. J. wskazał, iż planuje budowę budynku mieszkalnego, który będzie usytuowany w odległości mniejszej niż 30 m od projektowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył art. 52 ust. 1 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, iż wniosek inwestorów spełnia ustanowione w tych przepisach warunki. Z jego treści wynika także, iż projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej zabudowy gospodarczo – inwentarskiej na działce wnioskodawców. Stwierdzono jednocześnie, iż planowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997r. – w tym § 6 ust. 4 pkt 1. Ponadto zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 54 pkt 1 – 3 cyt. ustawy. Natomiast w oparciu o wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej w zakresie funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania określono dla w/w inwestycji wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, obowiązującej linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu (pkt 1.1). Uwzględniono przy tym zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ke 604/07.

Odnosząc się do zarzutów skarżących organ odwoławczy podniósł, iż konkretne usytuowanie projektowanych obiektów będzie przedmiotem analizy i oceny właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym, mającym na celu udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazano także, iż funkcjonowanie budynków gospodarczo - inwentarskich (z których rozbudową mamy do czynienia w niniejszej sprawie) w sąsiedztwie budynków mieszkalnych – drugiej linii zabudowy – zostało wpisane w funkcjonowanie tego terenu i jego ład przestrzenny.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu II instancji wnieśli J. J., R. J. oraz J. J., domagając się uchylenia wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, gdyż ich zdaniem gabaryty i forma architektoniczna planowanej inwestycji nie jest zharmonizowana z krajobrazem i otaczającą najbliższą zabudową oraz nie nawiązuje do cech regionalnych. Ponadto organy nie uwzględniły interesów sąsiadów. Wynika to z faktu, iż płyta gnojowa będzie znajdować się naprzeciwko okien kuchennych budynku mieszkalnego skarżących i w niewielkiej od nich odległości. Będzie to miało niewątpliwie negatywny wpływ na ich warunki mieszkaniowe. Zarzucono ponadto, iż wymagana w niniejszej sprawie analiza została sporządzona w sposób nierzetelny i lakoniczny. To samo dotyczy odniesienia się przez organy do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 grudnia 2007r., (sygn. akt II SA/Ke 604/07). Ponadto J. J. wskazał na naruszenie § 6 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej z dnia 07.10.1997r., jako że przedmiotowa inwestycja znajdzie się w odległości 20 m od domu, który zamierza postawić.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją zawartą w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 30 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zarządził połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Ke 503/08 ze skarg J. J. i R. J. ze sprawą o sygn. akt II SA/Ke 504/08 ze skargi J. J. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 503/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też

przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu I bądź II instancji.

Zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ke 604/07. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tym samym orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało wydane tak ono jak i zaskarżone rozstrzygnięcie, obejmując zarazem przyszłe – ewentualne – postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z 22.03.1999r., sygn. akt IV SA 527/97). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie fundamentalne znaczenie ma uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, w wyniku którego następuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym. Są tam bowiem zawarte wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych, jak również stosowna ocena prawna dotychczasowych działań.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż zarówno organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd związani są wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ke 604/07.

Z uzasadnienia powołanego orzeczenia wynika, iż wydając decyzje z dnia [...] oraz decyzję z dnia [...] organy dopuściły się naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), jak również przepisu art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.)., zwanej dalej ustawą – które miało wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, w pkt 1.1 decyzji organu I instancji zawarto warunek dopuszczający możliwość wprowadzenia innych rozwiązań od przyjętych w tym rozstrzygnięciu, pod warunkiem uzyskania opinii osoby uprawnionej do opracowywania projektów decyzji o warunkach zabudowy. Po drugie, w części opisowej decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji na załączniku graficznym "literami A......F", nie wskazując tym samym w sposób dokładny poszczególnych punktów w/w linii, zgodnie z oznaczeniem na mapie stanowiącej załącznik graficzny. Po trzecie, wadliwie wyznaczono linię zabudowy ustalając "nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej". Tym samym, wbrew dyspozycji § 4 cyt. rozporządzenia z dnia 26.08.2003r., nie wiadomo jaka jest konkretnie obowiązująca linia zabudowy.

Przenosząc przywołane powyżej wskazania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zawarte w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Ke 604/07 zostały w całości wykonane przez Burmistrza.

Decyzja organu I instancji z dnia 2.05.2008r. nie zawiera już zakwestionowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny warunku dopuszczającego możliwość przyjęcia innych rozwiązań od ustalonych w tym rozstrzygnięciu. Z kolei w pkt 1.1 części opisowej w/w decyzji szczegółowo określono linie rozgraniczające teren inwestycji, poprzez wymienienie poszczególnych punktów przez jakie przebiegają – A, B, C, D, E, F, A – zgodnie z oznaczeniem na mapie, stanowiącej załącznik graficzny nr 1 (k. 235). Ponadto prawidłowo – zgodnie z § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia – ustalono "obowiązującą linię zabudowy" w odległości 11 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej o nr ewid. [...]. Wynika to jednoznacznie zarówno z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2, k. 234), jak i z załącznika graficznego, na którym zaznaczono linię zabudowy. Jednocześnie podnieść należy, iż niemożliwe było wyznaczenie linii nowej zabudowy w oparciu o linie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich na podstawie § 4 ust. 1 – 3, gdyż zabudowa taka – w rzucie przedmiotowej linii – na działkach sąsiednich po prostu nie występuje.

Dokonując natomiast kontroli legalności decyzji w pozostałym zakresie wskazać trzeba, iż stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie:

1) rodzaju inwestycji;

2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Kierując się dyspozycją przytoczonych powyżej przepisów, nie budzi wątpliwości Sądu, iż rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada sformułowanym w nich wymogom. Decyzja ta wymienia bowiem rodzaj inwestycji, a mianowicie budowę budynku chlewni w zabudowie zagrodowej (o obsadzie do: 10 sztuk macior, 100 sztuk prosiąt, 100 sztuk warchlaków oraz 100 szt. tuczników) wraz z płytą gnojową, zbiornikiem na gnojowicę o pojemności do 70m3 oraz niezbędną infrastrukturą techniczną: elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną, jak również określa warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 1.1). Z kolei w pkt 1.2 decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków, w pkt 1.3 określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazano także, iż planowana inwestycja nie znajduje się na terenie górniczym (pkt 1.5). Natomiast w pkt 1.4 ustalono wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a w pkt 1.6 warunki wynikające z przepisów odrębnych. Uwzględniono przy tym wymogi ustanowione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877 ze zm.) – w szczególności § 6 ust. 4 pkt 1. Zgodnie z tym przepisem odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojowych od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić co najmniej 30 m. Warunek ten na gruncie niniejszej sprawy został spełniony, jako że w takiej odległości od przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie znajduje się jakikolwiek budynek mieszkalny – w tym dom J. J. i R. J. Natomiast okoliczność, iż J. J. dopiero planuje zbudować w wyszczególnionej powyżej odległości od inwestycji dom, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Jak wynika bowiem z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż tak właśnie było w dacie wydania zakwestionowanej decyzji. Jednocześnie zgodnie z art.

6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W niniejszej sprawie przepisem zabezpieczającym interesy sąsiadów jest m.in. cyt. § 6 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia, którego naruszenia nie wykazało wnikliwe postępowanie prowadzone przez organy obu instancji. Ratio legis tej regulacji jest ochrona mieszkańców sąsiednich posesji przed nieprzyjemnym zapachem unoszącym się ze zbiorników na odchody zwierzęce oraz płyt gnojowych. Skoro jednak ustawodawca uznał, iż odległość 30 m (zapewniona w niniejszej sprawie) jest w tym celu wystarczająca, organy nie miały podstawy prawnej do przyjęcia, iż z tego względu naruszono interesy skarżących.

Jednocześnie godzi się podnieść, iż ochrona uzasadnionych interesów właścicieli działek sąsiadujących z terenem inwestycji znajdzie pełną konkretyzację na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.). Dopiero na jego podstawie będzie można rozpocząć roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją. Natomiast ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych na etapie udzielania pozwolenia na budowę. W tej fazie określane są bowiem jedynie warunki wynikające z analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu – przeprowadzonej zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Stosownie do tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Należy zgodzić się z dokonaną przez organ I instancji oceną, iż warunki konieczne do wydania decyzji zostały spełnione. Znajdująca się w granicach obszaru analizowanego zabudowa gospodarczo – inwentarska, położona na nieruchomości wnioskodawców, pozwala bowiem na określenie dla projektowanego do realizacji budynku wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytu, formy architektonicznej, wskaźników zabudowy oraz linii zabudowy. W tym zakresie za niezasadne należy uznać zarzuty skarżących o przeciwnej treści. Ponadto, przedmiotowa działka budowlana o nr ewid. [...] ma dostęp do drogi publicznej, a istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie planowanego obiektu.

Odnosząc się do przeprowadzonej przez Burmistrza analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazać należy na cyt. powyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunki zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy. Z kolei przepis § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy (przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Stosownie do tego wymogu prawidłowo wyznaczono obszar analizowany na mapie, stanowiącej część graficzną decyzji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organ I instancji dokonał właściwej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu, ustalając stosowne kryteria w wynikach analizy (załącznik nr 2) oraz orzekając na jej podstawie o zgodności wnioskowanej inwestycji z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy. Tym samym Burmistrz ustalił we właściwy sposób, że planowana inwestycja spełnia przewidziane w ustawie wymagania, a wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z prawem. W toku postępowania zabezpieczono także realizację zasady czynnego udziału stron (art. 10 k.p.a.), w tym także w stosunku do właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz położonych na wprost przedmiotowej inwestycji, po przeciwnej stronie drogi.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.