Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1060/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. O. prowadzącą działalność pn. "[...]"od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w kwestionowanej części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) oraz lp. 4.1. załącznika do ww. ustawy, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Okoliczność powyższa została stwierdzona w dniu [...] października 2006 r. podczas kontroli pojazdu samochodowego marki Star o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez K. B. w I., na drodze krajowej nr [...]. Kierujący pojazdem nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie otrzymał karty opłaty przed wyjazdem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uiszczenia opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu. Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód jej uiszczenia. Kwestię trybu i sposobu uiszczania opłat reguluje szczegółowo rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczanie przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.

Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób kontrolujących dowód uiszczenia opłaty. Wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 3.000,00 zł. Wysokość kary została określona w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 4.1 załącznika do ustawy.

Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli karty opłaty, zeznał iż nie otrzymał karty przed wyjazdem. Przedłożona w trakcie postępowania dobowa karta opłaty niewypełniona w żadnej rubryce, nie mogła stanowić dowodu uiszczenia opłaty drogowej, ponieważ nie identyfikuje ani przejazdu ani pojazdu, na który przedmiotowa opłata została wniesiona i uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty za przejazd objęty kontrolą.

Odnosząc się do wniosku zawartego w odwołaniu o przeprowadzenie dodatkowego postępowania poprzez dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność ustalenia uiszczenia opłaty, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, powołując się na przepis art. 86 k.p.a., że można przesłuchać stronę, jeżeli wyczerpano środki dowodowe i pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Uznał, że wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego, przesłuchanie strony jest zbędne bowiem dotyczyłoby wyjaśnionych już faktów i okoliczności stwierdzonych innymi dowodami.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. O. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. Zarzuciła błędne przyjęcie, iż brak wypełnienia karty przed rozpoczęciem wykonywania przewozu świadczy o braku uiszczenia przez nią opłaty, pominięcie dowodów zgłoszonych w toku postępowania odwoławczego oraz brak rozstrzygnięcia, w formie postanowienia, o wnioskach dowodowych zgłoszonych w odwołaniu. Podnosiła, iż karta opłaty została zakupiona w dniu [...] października 2006r. w Urzędzie Pocztowym w S., przed rozpoczęciem wykonywania przewozu. Brak jej wypełnienia nie świadczy o braku uiszczenia opłaty. Wymieniła naruszenie następujących przepisów: § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczanie przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, art. 77 § 1 w zw. z art. 7, 8 k.p.a. oraz art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 136 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawartą w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. O. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. odpowiada prawu.

Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], kierowca skarżącej nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli karty opłaty, zeznał pod odpowiedzialnością karną, iż nie otrzymał karty opłaty przed wyjazdem. Nadesłana przez skarżącą, niewypełniona dobowa karta opłaty za przejazd po drogach krajowych, pomimo nabycia jej w dniu kontroli, nie mogła stanowić dowodu potwierdzającego wniesienie opłaty.

Zasady uiszczania opłaty określone zostały rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) i zgodnie § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustalone zostały rodzaje opłat: dobowa, siedmiodniowa, miesięczna, półroczna i roczna, a w § 2 ust. 2 stawki tych opłat. Z § 4 tego rozporządzenia wynika, że uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego rozporządzenia.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia - kartę opłaty drogowej wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego.

Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w § 5 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

Art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stwierdza natomiast, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.

W rozpatrywanej sprawie dobowa karta opłaty przedłożona przez skarżącą w toku postępowania nie została wypełniona ani w polu dotyczącym wskazania numeru rejestracyjnego ani w rubryce wskazania jej ważności od dnia do dnia, a zatem karta ta nie została wypełniona zgodnie z wymaganiami § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia, i tym samym nie stanowiła w rozumieniu § 4 ust. 2 i § 5 ust. 6 rozporządzenia, dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Nie można podzielić poglądu skarżącej, że wywiązała się z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bowiem nabyła kartę opłaty drogowej.

Nie wystarczy nabycie odpowiedniej karty, ale jej wypełnienie i to w sposób wskazany w powyższym rozporządzeniu. Dopiero wypełnienie karty nadaje moc dowodową posiadanemu dokumentowi tak, co do pojazdu za przejazd, którym uiszczona jest opłata jak i czasu, w którym ten przejazd się odbywa. Dyspozycja § 5 ust. 6 rozporządzenia nie pozostawia żadnych wątpliwości, jak traktować niewypełnioną kartę opłaty drogowej, nie stanowi ona dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

Skoro okazana w toku postępowania karta opłaty drogowej nie mogła stanowić dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, organ prawidłowo uznał, iż skarżąca wykonywała przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i nałożył karę pieniężną przewidzianą za to naruszenie w lp. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów procesowych poprzez zaniechanie przesłuchanie jej w charakterze świadka na okoliczność, iż uiściła kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Przepis art. 86 k.p.a. zezwala organowi prowadzącemu postępowanie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron. Dowód z przesłuchania stron jest dowodem posiłkowym, bowiem może być przeprowadzony wówczas, gdy po "wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku" pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ ocenia, czy przeprowadzić dowód z przesłuchania świadka.

Taka sytuacja nie występowała w przedmiotowej sprawie, organ ustalił wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, łącznie z przesłuchaniem kierowcy, który potwierdził brak wyposażenia go przed wyjazdem w kartę opłaty.

W ocenie Sądu, brak wydania postanowienia o odmowie dopuszczenia przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, złożony na jej wniosek w sprawie, nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadka nie przysługuje zażalenie.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.