Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 548/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a i b , art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 104 Kpa, art. 58 par. 1 Kpa, art. 107 par. 1 i 3 Kpa, art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 , art. 80 Kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a., art. 250 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz zasiłku dla bezrobotnych I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego S. N. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – orzekł o uznaniu R. O. za osobę bezrobotną z dniem [...] i o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji R. O. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dni rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Od tej decyzji odwołał się R. O. wnosząc o jej uchylenie

i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu odwołujący się zaznaczył, że od [...] nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim, w dniu [...] Komisja Lekarska ZUS orzekła, że nie jest niezdolny do pracy i na podstawie ww. dokumentów ZUS odmówił mu prawa do renty. Po otrzymaniu orzeczenia nie zarejestrował się w PUP, ponieważ postanowił odwołać się od decyzji ZUS do Sądu. Odwołanie złożył [...] jednak dopiero na dzień [...] został wezwany na badanie lekarskie, na którym biegli orzekli, że jest zdolny do pracy. Pomimo tego nie zarejestrował się jako osoba bezrobotna, ponieważ lekarz nie chciał wystawić mu zaświadczenia, że jest zdolny do pracy, gdyż sprawa toczy się w sądzie. Rejestrując się dnia [...] został poinformowany, że brakują mu dni do przyznania prawa do zasiłku. W przekonaniu R. O., to nie z jego winy okres uprawniający do zasiłku jest krótszy niż dni. Gdyby Sąd szybciej rozpatrzył jego odwołanie, to zapewne miałby te dni, pracował nieprzerwanie od [...] do [...].

Wojewoda decyzją z dnia. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z-2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda ustalił, że w dniu [...] strona dokonała w urzędzie pracy rejestracji jako osoba bezrobotna, a ponieważ spełniała warunki definicji osoby bezrobotnej, określone w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, uzyskała status osoby bezrobotnej z dniem rejestracji.

W dniu rejestracji strona przedłożyła świadectwo pracy z dnia

[...], potwierdzające okres zatrudnienia od dnia [...] w firmie "" [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Wojewoda ustalił ponadto, że w przedmiotowej sprawie, okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, dotyczy okresu od dnia [...] do dnia [...]. W okresie tym strona była zatrudniona przez dni.

Organ stwierdził zatem, że strona nie posiada więc okresu warunkującego nabycie prawa do zasiłku, wynoszącego co najmniej 365, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Stosownie bowiem do treści wyżej przytoczonego przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy, aby nabyć prawo do zasiłku, osoba bezrobotna musi wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni okresu zatrudnienia - w okresie ostatnich 18 miesięcy, poprzedzających dzień rejestracji

w urzędzie pracy.

Osoba bezrobotna, aby nabyć prawo do zasiłku, powinna zatem zarejestrować się w urzędzie pracy, maksymalnie w ciągu 6 miesięcy od utraty zatrudnienia. Wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego, odmawiającej przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy - nie było przeszkodą dla dokonania rejestracji

w PUP. Strona winna byłaby wówczas udokumentować w urzędzie pracy fakt wniesienia ww. odwołania. W sytuacji, gdy sąd przyznałby stronie wstecznie prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, zostałaby wówczas pozbawiona statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zasiłek, wypłacony za okres, za który przyznano by rentę, podlegałby zwrotowi (o ile organ rentowy nie dokonałby pomniejszenia przyznanego świadczenia, o kwotę pobranego zasiłku).

Strona jednakże nie zgłosiła się do urzędu pracy w celu uzyskania informacji

o możliwości zarejestrowania się w urzędzie pracy. Rejestracji dokonała w dniu

[...], nie spełniając już wówczas określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a", przesłanek do uzyskania zasiłku. Treść przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" jest zaś jednoznaczna i nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która nie spełniła wymogów w nim określonych. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, regulujące kwestie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, są bowiem przepisami bezwzględnie obowiązującymi. Oznacza to, że organy zatrudnienia nie mają w tym zakresie samodzielności. Przepisy te nie dają organom możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym. Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów ustawy. Organ prowadzący postępowanie administracyjne jest obowiązany tylko do ustalenia, czy osoba bezrobotna spełnia określone w przepisach prawa warunki do uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia.

Wyjaśniając, że okoliczności podnoszone w odwołaniu nie mogą zatem zostać uwzględnione, orzekł jak w rozstrzygnięciu.

R. O. wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną, której zarzucił naruszenie :

1. przepisu art.71 ust. 1 pkt1 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, że skarżącemu nie służy prawo do zasiłku dla bezrobotnych mimo, że uchybił on rejestracji w Urzędzie Pracy z przyczyn przez niego niezawinionych tj. braku pouczenia go o jego uprawnieniu przez pracownika Urzędu Pracy w wymaganym ustawowo okresie tj. dokonania rejestracji w ciągu 6 miesięcy od utraty zatrudnienia.

2. przepisu art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej

i usankcjonowanie wadliwego działania Urzędu Pracy polegającego na niepouczeniu skarżącego o jego uprawnieniu do złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych poprzez dokonanie rejestracji

w wymaganym terminie;

3. dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że nie zgłosił się do pracownika Urzędu Pracy celem uzyskania informacji o możliwości zarejestrowania się w urzędzie pracy i uzyskania zasiłku, mimo że podczas rozmowy z pracownikiem PUP bezpośrednio po rozwiązaniu umowy o pracę w dniu [...] nie został powiadomiony o konieczności dokonania rejestracji w ciągu 6 miesięcy od utraty zatrudnienia.

Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, albowiem mimo niedochowania - bez swojej winy - terminu rejestracji w charakterze bezrobotnego organ II instancji nie uwzględnił odwołania.

W oparciu o powyższe zarzuty R. O. wniósł o :

1. Uchylenie na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji;

2. Przywrócenie skarżącemu terminu do złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych;

W uzasadnieniu skargi skarżący oświadczył, że niedługo po rozwiązaniu umowy o pracę tj. po [...] zgłosił się do Urzędu Pracy gdzie przedstawił swoją sytuacją, zamiar złożenia wniosku o przyznanie renty z uwagi na niezdolność do pracy. Nie przyjęto jego wniosku z powodu braku zaświadczenia od lekarza o zdolności do pracy. Nie został jednak poinformowany o tym, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych zachowa jedynie w sytuacji dokonania rejestracji w ciągu 6 miesięcy od utraty zatrudnienia.

Wskazując, że obowiązkiem pracowników Urzędu Pracy

jest pouczanie o prawach przysługujących osobom bezrobotnym

i realizacja zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej R. O. stwierdził, że urzędnicy nie uczynili zadość ww. obowiązkowi i nie poinformowali go o zasadach nabywania prawa do zasiłku i dlatego też wnosi

o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda podniósł, że skarżący w toku postępowania odwoławczego nie wskazywał, iż został w jakikolwiek sposób wprowadzony w błąd przez pracownika urzędu pracy. Treść odwołania świadczy o tym, że o terminie dokonania rejestracji w urzędzie pracy tj. po zakończeniu postępowania odwoławczego od rozstrzygnięcia organu rentowego - samodzielnie zadecydował skarżący. Z treści odwołania nie wynika ponadto, że skarżący po ustaniu z dniem [...] zatrudnienia, zgłaszał się do urzędu pracy z zamiarem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Z akt sprawy także nie wynika, aby skarżący podnosił zarzut nieudzielenia mu prawidłowej informacji odnośnie zasad dokonywania rejestracji w PUP, w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Skarżący zarówno w toku postępowania w I instancji, jak i w toku postępowania odwoławczego, nie przedstawił ponadto żadnego dowodu, potwierdzającego zgłoszenie się do urzędu pracy bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia. Bezzasadny jest tym samym zarzut, iż organ odwoławczy dokonał ustaleń sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym.

Zarzut nieudzielenia przez organ I instancji prawidłowej informacji o zasadach rejestracji w urzędzie pracy i możliwości nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, skarżący zawarł dopiero w skardze na decyzję organu odwoławczego.

Wojewoda uznał za niewiarygodne twierdzenie, że skarżącemu odmówiono rejestracji w urzędzie pracy z powodu braku zaświadczenia lekarskiego, potwierdzającego zdolność do podjęcia pracy i wyjaśnił, że nawet w sytuacji, gdy osoba bezrobotna ma orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy (np. przez lekarza orzecznika ZUS lub zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności) nie oznacza to, że nie może być zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to tylko, że jest całkowicie niezdolna do pracy w warunkach, w jakich pracują osoby pełnosprawne. Osoby takie mogą natomiast pracować w warunkach pracy chronionej albo na otwartym rynku pracy, na stanowiskach przystosowanych do ich niepełnosprawności (określa się wówczas, czy osoba bezrobotna jest zdolna do wykonywania pracy co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy).

Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, potwierdzającego odmowę jego zarejestrowania w urzędzie pracy. Zweryfikowanie spełnienia przez osobę bezrobotną warunków, od których ustawodawca uzależnia przyznanie statusu osoby bezrobotnej, następuje tylko w drodze rejestracji. W przypadku, gdy osoba rejestrująca się nie spełnia przesłanek do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, organ zatrudnienia podejmuje wówczas rozstrzygnięcie o odmowie przyznania takiego statusu. Bezspornym zaś jest, że decyzję w przedmiocie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, organ I instancji podjął w dniu [...] tj. w dniu jego zgłoszenia się do urzędu pracy w celu dokonania rejestracji.

Pełnomocnik R. O., ustanowiony przez Sąd na zasadzie prawa pomocy, w obszernym piśmie procesowym z dnia [...] poparł skargę i sprecyzował zawarty w niej zarzut naruszenia prawa materialnego wskazując, że zarzut ten dotyczy naruszenia przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy również poprzez niewłaściwe uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pomimo że jest on osobą bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, podczas gdy skarżący posiada odpowiednio udokumentowany staż pracy, warunkujący prawo do zasiłku.

W piśmie tym pełnomocnik zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenie art. 7, art. 9 w związku z art. 138 § 1

pkt 1 K.p.a., art. 77 w związku z art. 75 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 80

w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 Kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego ustanowionego z urzędu.

Z uwagi na wielowarstwową treść tego pisma i zawarte w nim wnioski Sąd zobowiązał Wojewodę do pisemnego ustosunkowania się do pisma procesowego pełnomocnika, zaś swoje stanowisko co do zgłoszonych przez pełnomocnika wniosków dowodowych Sąd zawarł w postanowieniu wydanym na rozprawie w dniu [...] na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Wojewoda odnosząc się pismem z dnia [...] do twierdzeń zawartych w piśmie pełnomocnika podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, do którego pełnomocnik złożył pisemną replikę w dniu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego wykazała że akt ten prawa nie narusza. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnieniowych i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy z zastrzeżeniem art. 104a i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Nabycie zatem przez bezrobotnego prawa do zasiłku wymaga nie tylko rejestracji we właściwym Urzędzie Pracy, ale wymaga jednoczesnego spełnienia wszystkich wymienionych w wyżej cytowanym przepisie przesłanek warunkujących prawo do zasiłku.

Tak więc aby nabyć prawo do zasiłku po upływie 7 dni od dnia rejestracji osoba bezrobotna musi wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni okresu zatrudnienia w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy.

Powyższe warunki wynikają z przepisu prawa materialnego, a zatem nie mogą być " ", niezależnie od przyczyn niespełnienia przesłanki posiadania

"co najmniej 365 dni okresu zatrudnienia w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy" o co wnosi R. O.

w skardze. Instytucja prawna przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 § 1 K.p.a. dotyczy terminów do dokonania czynności procesowych, a nie terminów prawa materialnego.

Nie spełnienie materialno-prawnych przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest zatem równoznaczne z brakiem podstaw prawnych do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Analiza materiału dowodowego zebranego w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych w zestawieniu z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleniami na okoliczności istotne dla oceny spełnienia warunków zastosowanie powyższego przepisu prawa materialnego dowodzi, że Wojewoda nie naruszył prawa procesowego w sposób zarzucany skargą oraz podnoszony w pismach procesowych pełnomocnika skarżącego, ani w żaden inny sposób mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W szczególności Wojewoda nie popełnił błędu przyjmując, że w niniejszej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP,

tj. [...], zawierał się w przedziale od dnia [...] i że w tym okresie skarżący był zatrudniony przez [...] dni, skoro zatrudnienie trwało do [...].

Prezentowana skargą i rozwinięta w pismach procesowym pełnomocnika skarżącego koncepcja sugerująca inną datę zgłoszenia się skarżącego w Urzędzie Pracy celem rejestracji nie znajduje oparcia w dowodach.

Należy zauważyć, że wersja ta nie była i być nie mogła przedmiotem dociekań organów orzekających w sprawie, skoro z jednej strony z materiałów posiadanych przez właściwe organy zatrudnienia nie wynikała inna data zgłoszenia się skarżącego do rejestracji niż dzień [...] a z drugiej strony sam zainteresowany w toku postępowania, a zwłaszcza w odwołaniu nie naprowadził żadnych okoliczności uzasadniających powzięcie wątpliwości co do daty jego zgłoszenia się do rejestracji. Okoliczności podnoszone w odwołaniu wskazywały całkowicie inne przyczyny zbyt późnego dla nabycie uprawnień zgłoszenia się R. O. w PUP celem rejestracji, które trafnie ocenił organ odwoławczy w swojej decyzji i co zasadnie podniósł Wojewoda w odpowiedzi na skargę i w piśmie procesowym z dnia [...] (k. 117-118 akt sąd.).

Wbrew wywodom pełnomocnika skarżącego, w świetle twierdzeń odwołania, wskazujących na długotrwałość postępowania przed sądem powszechnym w sprawie ustalenia prawa do renty, nie sposób jest doszukać się jakiejkolwiek wady, a zwłaszcza naruszenia art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu organów orzekających w niniejszej sprawie oraz ponadto naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez organ drugiej instancji. Nie było bowiem na tym etapie sprawy powodów gromadzenia dalszych dowodów, zaś ocena zebranego materiału dowodowego stanowi jego logiczną konsekwencję i nie jest obarczona wadą dowolności. Organy obu instancji ustaliły po prostu to, co wynikało z materiału dowodowego.

Podkreślenia wymaga, że sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu prowadzona jest nie tylko według stanu prawnego obowiązującego w dacie tego aktu, ale także odnosi się do stanu faktycznego istniejącego w dniu decyzji ostatecznej. Sąd zatem nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie kontroluje prawidłowość jego ustalenia w zaskarżonej decyzji.

Dlatego przede wszystkim oraz przy jednoczesnym stwierdzeniu przez Sąd braku podstaw do uznania, że stan faktyczny ustalony w zaskarżonej decyzji jest błędny, lub że istnieje wątpliwość co do prawidłowości i zupełności ustalonego stanu faktycznego, nie zachodziła określona w art. 106 § 3 P.p.s.a. podstawa prawna do prowadzenia przez Sąd postępowania dowodowego na okoliczności wskazane przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] (k. 59-63).

Jeszcze raz zatem trzeba podkreślić, że chybione są zarzuty pełnomocnika skarżącego zawarte zarówno w piśmie procesowym z dnia [...] jaki w piśmie z dnia [...] (k. 125-126 akt sąd.), ponieważ opierają się nie na tym co wynika z akt sprawy , lecz forsują koncepcję zdarzeń według wersji skarżącego po raz pierwszy sformułowanej w skardze i nie znajdującej oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach

W ocenie Sądu, sformułowane w skardze zarzuty co do braku właściwego pouczenia skarżącego przez pracownika Urzędu Pracy poza tym, że są gołosłowne, to pozostają bez wpływu na wynik sprawy, gdyż nawet teoretycznie rozpatrując sugerowany stan faktyczny, na jego podstawie nie byłoby możliwe uznanie, że skarżący nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych, skoro niewątpliwie fakt jego rejestracji nastąpił w dniu [...], a nie wcześniej.

W realiach niniejszej sprawy, wobec stwierdzenia, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo brak jest zatem podstaw, z przyczyn wskazanych wyżej (odnoszących się do materialno-prawnej podstawy zaskarżonej decyzji), do uwzględnienia podniesionego w skardze oraz sprecyzowanego w piśmie pełnomocnika z dnia[...] zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego orzekł na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o jej oddalenie.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego wyznaczonego na zasadzie prawa pomocy zostało oparte o art. 250 tej samej ustawy.