Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1841/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1841/13 w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2011 r. postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 sierpnia 2017 r. umorzył postępowanie zażaleniowe w przedmiocie zażalenia O. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2017 r. odrzucającego wniosek o wyłączenie sędziów.

Na ww. postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie z dnia 21 sierpnia 2017 r., w związku z czym zarządzeniem z 29 sierpnia 2017 r. wezwano ją do uiszczenia należnego wpisu sądowego w kwocie 100 zł.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na takie okoliczności jak nieprowadzenie działalności gospodarczej, brak jakiegokolwiek majątku, brak środków oraz brak możliwości pozyskania dalszych dofinansowań ze strony wspólników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek m. in. zażalenia, od którego nie zostanie uiszczony należny wpis. W razie nieopłacenia zażalenia wzywa się wnoszącego, aby wpis ten uiścił, a niewykonanie tego wezwania w terminie skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie takie właśnie wezwanie do Skarżącej skierowano. Zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 1 września 2017 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sprawy, k. 704 akt sądowych). Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 8 września 2017 r. (piątek). Skarżąca wpisu jednak nie uiściła. W piśmie z 6 września 2017 r. zwróciła się natomiast z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

W tym miejscu należy zauważyć, że wnikliwa analiza działań Skarżącej jednoznacznie dowodzi, iż celem Spółki nie jest faktyczna obrona swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz inicjowanie postępowań wpadkowych, które w istocie zmierzają do wydłużenia postępowania.

Należy również zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż możliwości płatnicze Skarżącej były już przedmiotem rozważań (i to dwukrotnie) zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ich wyniku odmówiono jej zwolnienia od kosztów sądowych, co skutkowało tym, iż Skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 100.000 zł oraz wpis od zażalenia w kwocie 100 zł.

Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych z dnia 6 września 2017 r. stanowi już siódmy wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy oparty na tych samych okolicznościach.

W tej sytuacji złożenie wniosku o udzielenie prawa pomocy uznać należy za nadużycie prawa (por. postanowienie WSA w Warszawie z 10 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 457/05), co w konsekwencji oznacza, że nie wywołał on skutku przerwania biegu terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia, tym samym zażalenie Skarżącej z dnia 21 sierpnia 2017 r. należało odrzucić z uwagi na brak uiszczenia należnej opłaty.

Na koniec nie można pominąć i tej okoliczności, iż ocena prawidłowości odrzucenia zażalenia w analogicznym stanie faktycznym i w rozpoznawanej sprawie była już przedmiotem rozważań NSA, który w postanowieniu z dnia 26 maja 2017 r., I FZ 122/17 zaaprobował przyjętą przez Sąd wykładnię i potwierdził, że działanie Skarżącej nakierunkowane jest na przedłużanie postępowania, co stanowi nadużycie prawa. NSA wyjaśnił również, że przyznanie uprawnienia procesowego, które wiąże się z przejęciem przez Skarb Państwa kosztów udziału strony w postępowaniu musi być każdorazowo racjonalnie uzasadnione, w przeciwnym bądź razie wszczynanie kolejnych postępowań mogłoby prowadzić do wydłużenia postępowania sądowoadministracyjnego i mogłoby godzić w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.