Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 264/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...]grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) orzekł o utracie przez K. P. z dniem [...] września 2012 r. statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z posiadanych dokumentów wynika, że K. P. nie stawiła się w Powiatowym Urzędu Pracy w P. ( dalej – "PUP") w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W zakreślonym terminie odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniosła m. in., iż do tej pory nie zostało zakończone postępowanie odnośnie wcześniejszej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. i dlatego nie można wydać kolejnej pozbawiającej ją statusu osoby bezrobotnej. Ponadto wezwanie do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy otrzymała w dniu [...] września 2012 r. wieczorem, tj. zaledwie jeden dzień przed wyznaczonym terminem. Miała więc mało czasu i nie mogła zorganizować bilety MPK na dojazd. Na przejazd w obydwie strony potrzebuje bilety na kwotę co najmniej 12 zł. Bezrobotna zwróciła również uwagę, iż w terminie 7 dni, pismem z dnia [...] września 2012 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] września i doręczonym organowi w dniu [...] października 2012 r., powiadomiła PUP o usprawiedliwionych przyczynach jej niestawiennictwa. Wskazując na powyższe skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 50 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "Kpa"). oraz art. 77 § 1, art. 81 i art. 79 § 1 w zw. z art. 86 Kpa. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca wskazała, iż organ nie wziął od uwagę jej trudnej sytuacji ekonomicznej i rodzinnej ponadto organ posiada dokumenty, z których wynikają powyższe okoliczności. Powiatowy Urząd Pracy wezwanie jak zwykle tak "zorganizował", aby zadośćuczynienie wezwaniu było jak zwykle uciążliwe.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., iż jak wynika z dokumentacji, K. P. na druku wezwania z dnia [...] sierpnia 2012r. z PUP w P. została pouczona, iż "niestawienie się i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa powoduje utratę statusu bezrobotnego na okres 120 dni przypadku w pierwszego niestawiennictwa". Zainteresowana wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wobec niewyjaśnienia przez Wojewodę W. jej statusu i poprzedniej decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2009r. Wojewoda W. wyjaśnił, iż decyzją Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2011r. (znak[...]) uchylono decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2009r. i umorzono postępowanie pierwszej instancji. Wskazane rozstrzygnięcie było dla K. P. korzystne, tym samym odwołująca nadal posiadała status osoby bezrobotnej. Organ podniósł także, że z dokumentacji wynika, iż wezwanie z dnia [...] sierpnia 2012r. zostało wysłane do K. P. już w dniu [...] sierpnia 2012r. Z powodu nieobecności zainteresowanej pod jej adresem wskazane wezwanie zostało awizowane w dniu [...] września 2012r. po raz pierwszy, a informacje o tym fakcie przedstawiciel poczty pozostawił w skrzynce pocztowej K. P.. Ponowne awizo nastąpiło w dniu [...]września 2012r. K. P. odebrała wezwanie w dniu [...] września 2012r., tj. na dwa dni przed planowanym stawiennictwem w PUP w P.. Wobec takiego rodzaju okoliczności organ stwierdził, że wezwanie do stawiennictwa K. P. wysłane było z odpowiednim wyprzedzeniem i nie było uciążliwe dla strony, a wyjaśnienia zainteresowanej w tym zakresie nie mogą być uwzględnione. Zainteresowana podkreśliła, iż miała ona zbyt mało czasu aby zorganizować bilety MPK, których koszt stanowi kwotę co najmniej 12 zł. Organ odwoławczy stwierdził, iż odwołująca posiada dojazd środkami komunikacji zbiorowej z miejsca zamieszkania do siedziby organu zatrudnienia, a podstawowym obowiązkiem osoby bezrobotnej jest stawiennictwo w organie zatrudnienia celem aktywizacji zawodowej. Dyrektor PUP w P. w piśmie z dnia [...]listopada 2012r. trafnie podkreślił, iż twierdzenia K. P. nie znajdują potwierdzenia, ponieważ zainteresowana powoływała się na trudną sytuację materialną, ale nie korzysta ze wsparcia opieki społecznej oraz nie pobiera zaświadczeń z Urzędu Pracy w celu uzyskania dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy wskazał także, iż posiadanie statusu osoby bezrobotnej jest dobrowolne, jednakże w przypadku zgłoszenia gotowości do podjęcia zatrudnienia osoba bezrobotna powinna stawić się w wyznaczonym terminie bądź właściwie uwiarygodnić przyczyny swojego niestawiennictwa. Organ II instancji nie kwestionował, iż K. P. powiadomiła PUP w P. o przyczynie niestawiennictwa w dniu [...] września 2012r, jednakże takiego rodzaju okoliczności uzasadniające niestawiennictwo podawane przez zainteresowaną nie mogą zostać uwzględnione. Uzasadnione niestawiennictwo osoby bezrobotnej występuje z powodu nieprzewidzianych i nagłych okoliczności, bez wpływu osoby bezrobotnej. Zainteresowana nie powiadomiła o nagłych i zewnętrznych okolicznościach, z powodu których nie mogła się stawić się w PUP w P. w dniu [...]września 2012r. K. P.jako osoba długotrwale bezrobotna była świadoma, że PUP w P. w bliższej lub dalszej perspektywie czasowej będzie ją wzywał celem stawiennictwa w wyznaczonych terminach, dlatego też mogła ona przewidzieć, że będzie potrzebowała w każdym czasie środki finansowe na przejazd do siedziby organu zatrudnienia. Z dokumentacji nie wynika, aby K. P. przed wyznaczeniem terminu stawiennictwa informowała PUP w P., iż z powodu braku środków finansowych na bilety komunikacji zbiorowej nie będzie mogła się stawiać podczas wyznaczonych wizyt w PUP w P..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła K. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności obu decyzji ewentualnie uchylenie decyzji obu organów. W uzasadnieniu skargi podniosła m. in., iż nie wykazano, aby osoby podpisujące się pod decyzjami były do takich czynności umocowane. Ponadto organy dokonują manipulacji wykładnią przepisów prawa i do tego posługują się wyrwanymi z kontekstu (wybiórczo) fragmentami uzasadnień wyroków wydanych w innych nie jej sprawach, w innych stanach faktycznych i do tego z pominięciem faktu, że tamtymi innymi wyrokami uchylono decyzje o utracie statusu osoby bezrobotnej. Urząd pracy, pomimo takiego jego obowiązku, w okresie 12 lat jej rejestracji w tym urzędzie, nie potrafił albo nie chciał znaleźć dla niej zatrudnienia (z dwóch propozycji jedna okazała się nieaktualna już w chwili informowania mnie o niej, zaś druga propozycja była całkiem chybiona skoro "oferent" nie chciał podejmować ze mną jakiegokolwiek kontaktu). Wskazała, że urząd nie może represjonować jej z przyczyn stojących po jego stronie, i to tym bardziej, że z racji swojej pozycji cały czas ma możliwość wpływania na gminę tak, aby ta w uchwałach dotyczących przejazdów miejskimi środkami komunikacji uwzględniała sytuację osób zarejestrowanych jako bezrobotne i nie posiadających tak jak ona dochodów. Organy obu instancji co roku nie składają w jej imieniu deklaracji podatkowej do urzędu skarbowego, albowiem deklaracji "zerowej" nie składa się, a więc organy z własnych dokumentów posiadają wiedzę, że nie ma środków na koszty dojazdu do urzędu. Skoro nie ma środków do życia - to tym bardziej nie mam ich na koszty dojazdu. Żaden organ nie może wymagać tego, aby osoby trzecie (jej prawie 90-cio letnia matka) w terminie odwrotnym obciążały swoją emeryturę niezaplanowanymi wydatkami nie dotyczącymi ich w żaden sposób, i to w takich okolicznościach, że powołane instytucje i urzędy nie spełniają swoich ustawowych obowiązków. Odsyłanie jej przez Wojewodę do pomocy społecznej jest wyrazem niedopuszczalnego cynizmu bowiem w aktach własnych urzędu są dokumenty i jej wyjaśnienia w tej kwestii, z których jednoznacznie wynika, że uzyskanie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie Filia N. M. w P. w terminie 2 dni zasiłku na zakup biletów MPK jest niemożliwe. Na poparcie swojego stanowiska strona przywołała szereg wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Odesłanie przez Wojewodę do dodatku mieszkaniowego jest bez związku z niniejszą sprawą bowiem dodatkiem mieszkaniowym nie zapłaci za dojazd do urzędu pracy. Zdaniem skarżącej organy wydały decyzję z naruszeniem zasad procesowych określonych w art. 7 i art. 8 Kpa, a także przepisów postępowania określonych w art. 77 i 107 § 3 Kpa. W ocenie skarżącej żaden organ nie dokonał wszechstronnej oceny sytuacji i w związku z tym poczynione ustalenia faktyczne okazały się niepełne. Ponadto zdaniem skarżącej organy nie przeprowadziły postępowania w sposób prawidłowy, a w uzasadnieniu decyzji nie przedstawiły motywów jakimi się kierowały przy wydawaniu niekorzystnych rozstrzygnięć. Ponadto organ II instancji nie odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu.

W skardze skarżąca wniosła również o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, iż pracownik urzędu ma upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu Wojewody W. oraz że w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyjaśniono na podstawie jakich ustaleń organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a jakich argumentów nie uznano.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W dniu 8 października 2013 r. organ II instancji przedłożył upoważnienie dla M. K. do m. in. wydawania w imieniu Starosty P. decyzji o utracie statusu bezrobotnego oraz dla M. D.-C. do podpisywania w imieniu Wojewody W. m.in. decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 93 i art. 95 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w tym w przedmiocie nadawania licencji zawodowych doradcy zawodowego określonego stopnia.

Na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. skarżąca podtrzymała skargę wskazując, że przekazane do sądu akta są niekompletne, a w związku z tym sąd nie ma możliwości oceny stanu faktycznego sprawy. Ponadto, że przez 6 lat jeździła do Powiatowego Urzędu Pracy w P.. Każdorazowo pożyczała pieniądze i zgłaszała swoje potrzeby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U . z 2012 r., poz 270 ze zm. - dalej Ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 Ppsa w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, stwierdzić należy, iż naruszają one przepisy prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co z kolei uzasadnia ich uchylenie.

Na wstępie należy wskazać, że ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ jest obowiązany przestrzegać przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz.267 – dalej Kpa ), w tym wynikających z tej regulacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dążenia do prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kpa, obligująca do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nadto nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Obowiązek ten został skonkretyzowany w art. 77 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 Kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Powyższe ustalenia organu winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 8 Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Lu 694/92 Wspólnota 1993/44, str. 18). Wskazać także należy, że zgodnie z art. 11 Kpa organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. W wyroku z dnia 20 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (I SA/Wa 1164/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że "To, że organ wydaje decyzję bez odniesienia się do zarzutów strony, powoduje, że decyzja taka wymyka się kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego. W konsekwencji nie jest również możliwe zbadanie, czy dokonana przez organy obu instancji ocena tego materiału była prawidłowa ze względu na kryteria wskazane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa" Obowiązkiem organu jest przedstawienie w uzasadnieniu decyzji ustalonego stanu faktycznego i wskazanie przepisów prawa, na których oparto rozstrzygnięcie. W szczególności organ powinien odnieść się do tych faktów i okoliczności, które strona uważa za decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy. W wyroku z dnia 11 lipca 2001r. ( IV SA 703/99, LEX nr 51234) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 Kpa. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2007r. ( VI SA/Wa 1132/07 LEX nr 501315), w którym wskazano, że "w sytuacji, w której strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 Kpa takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Działanie takie naruszać będzie również przepisy art. 7 i art. 107 § 3 Kpa". Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione we wskazanych wyżej wyrokach.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (jednolity tekst Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy". Natomiast w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Zatem, aby zaistniały podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, należy ustalić, że: osoba nie stawiła się w wyznaczonym terminie oraz że - w terminie 7 liczonym od dnia, w którym bezrobotny miał stawić się w organie administracji, nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis nie nakazuje usprawiedliwić przyczyny nieobecności w dniu wyznaczonym, ale strona ma podać uzasadnioną przyczynę swojej nieobecności w wyznaczonym terminie. Inaczej mówiąc bezrobotny ma obowiązek powiadomić organ administracji publicznej, do którego miał się zgłosić w określonym dniu, o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy. Kwestią, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest fakt czy okoliczność, na która wskazała skarżąca usprawiedliwiając swoja nieobecność w PUP w dniu [...] września 2012 r., można uznać za uzasadnioną przyczynę nieobecności w wyznaczonym terminie.

Organ I Instancji w lakonicznym uzasadnieniu w ogóle nie odniósł się do twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] września 2012 r. Ponadto, wbrew dokumentom znajdującym się w aktach sprawy stwierdził, że skarżąca nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W ocenie zaś organu II instancji przyczyna wskazana przez skarżącą nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ uzasadnione niestawiennictwo osoby bezrobotnej występuje z powodu nieprzewidzianych i nagłych okoliczności, bez wpływu osoby bezrobotnej. Zainteresowana nie powiadomiła o nagłych i zewnętrznych okolicznościach, z powodu których nie mogła się stawić się w PUP w P. w dniu [...] września 2012r. K. P. jako osoba długotrwale bezrobotna była świadoma, że PUP w P. w bliższej lub dalszej perspektywie czasowej będzie ją wzywał celem stawiennictwa w wyznaczonych terminach, dlatego też mogła ona przewidzieć, że będzie potrzebowała w każdym czasie środki finansowe na przejazd do siedziby organu zatrudnienia. Tymczasem skarżąca nie korzysta z pomocy opieki społecznej i nie pobiera zaświadczeń z PUP celem uzyskania dodatku mieszkaniowego.

Nie ulega wątpliwości, że organ orzekający w sprawie ma prawo z mocy art. 80 Kpa do swobodnej oceny dowodów jednakże aby ocena ta nie została uznana za dowolną , materiał dowodowy winien być zebrany w sposób wyczerpujący , ocena musi opierać się na materiale dowodowym, a poczynione ustalenia muszą znaleźć pokrycie w dowodach. Nadto zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie Sądu także uzasadnienie decyzji organu II instancji nie spełnia powyższych wymogów. Jak wskazano wyżej organ w uzasadnieniu decyzji winien dokładnie wskazać dlaczego w jego ocenie podana przez skarżącą przyczyna nie może usprawiedliwić jej nieobecności w organie. Po pierwsze organ wskazał, że skarżąca winna przewidzieć, że PUP w P. w bliższej lub dalszej perspektywie czasowej będzie ją wzywał celem stawiennictwa w wyznaczonych terminach, dlatego też mogła ona przewidzieć, że będzie potrzebowała w każdym czasie środki finansowe na przejazd do siedziby organu zatrudnienia. Tymczasem jak wynika z pisma z dnia [...] października 2012 r. ostatni raz skarżąca była w PUP w dniu [...] czerwca 2008 r. W aktach sprawy brak dokumentów, z których by wynikało, że skarżąca była wzywana w późniejszym terminie do organu, by nie stawiała się w wyznaczonych terminach i jakie były przyczyny niestawiennictwa. Ponadto skarżąca o obowiązku stawiennictwa w PUP w dniu [...] września 2013 r. dowiedziała się dopiero w dniu [...]września 2013 r. Organ nie przedstawił także żadnych dowodów, na podstawie których uznał, że skarżąca dysponuje środkami na dojazd do PUP, że nie korzysta ona z pomocy opieki społecznej i że o taką pomoc nie występowała. Tymczasem skarżąca konsekwentnie powyższym okolicznościom w toku całego postępowania przeczyła. Podobnie nie może uzasadniać stanowiska organu fakt nie pobiera zaświadczeń z PUP celem uzyskania dodatku mieszkaniowego. Organ nie wyjaśnił bowiem czy skarżąca posiada własne mieszkanie, czy opłaca czynsz regularnie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w niniejszej sprawie nie wykazano, że decyzje zostały wydane przez osoby do tego umocowane, wskazać należy, iż jest on bezzasadny. W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ II instancji przesłał upoważnienie dla M. D.-C. do podpisywania w imieniu Wojewody W. m.in. decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz upoważnienie dla M. K. do m. in. wydawania w imieniu Starost P. decyzji o utracie statusu bezrobotnego. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną lub utracie statusu bezrobotnego. W świetle art. 10 ust. 7 tejże ustawy organem właściwym w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, jest starosta, a organem wyższego stopnia jest wojewoda. W niniejszej sprawie decyzję I instancji wydała M.K. Kierownik Centrum Aktywizacji Zawodowej Powiatowego Urzędu Pracy w P., a w myśli art. 9 ust. 7 cytowanej ustawy starosta może w formie pisemnej upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej organem wyższego stopnia jest wojewoda. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Wojewoda rozpoznając odwołanie działał jako organ wyższego stopnia. Proste zestawienie powyższego przepisu z treścią upoważnienia udzielonego dla pracownika urzędu wynika, iż M. D.-C. upoważniona było do podpisywania decyzji we wszystkich sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, w których Wojewoda działa jako organ wyższego stopnia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy, mając na względzie uwagi zawarte w niniejszym wyroku podejmie czynności zmierzające do wyeliminowania wskazanych uchybień oraz jeszcze raz wnikliwie przeanalizuje przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach Kpa, czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 135 Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty P.. O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 Ppsa.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, mając na względzie uwagi zawarte w niniejszym wyroku, podejmie czynności zmierzające do wyeliminowania wskazanych uchybień oraz jeszcze raz wnikliwie przeanalizuje przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach Kpa, czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego.