Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1337/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 434, art. 435 ust. 1, art. 444 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Dnia 6 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 6 września 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu wniosku A. S., dalej "skarżącego", o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...] października 2016 r. nr [...] dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o usunięcie jego danych osobowych umieszczonych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany. Dane te zostały umieszczone także w Systemie Informacyjnym Schengen, dalej "SIS" do celów odmowy wjazdu na terytorium Schengen z terminem obowiązywania wpisu do [...] lipca 2021 r.

Postanowieniem Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...] października 2016 r. nr [...] odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. W podstawie prawnej powołano przepisy art. 444 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 455, 466 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach /D.U. 2013, poz. 1650 ze zm./, dalej "ustawa".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że organ udziela informacji o wpisaniu danych osobowych do wykazu lub SIS, terminie obowiązywania wpisu i podstawie wpisu. Nie udziela natomiast informacji o podstawie faktycznej wpisu, gdyż udzielenie takich informacji stanowiłoby przekroczenie postanowień ustawy i naruszenie prawa.

Skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8, 11,77 K.p.a. i art. 7 Konstytucji R.P. poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niepełny, nie zgromadzenie całego potrzebnego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócił uwagę, że uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy do [...] marca 2018 r. W trakcie tamtego postępowania nie stwierdzono aby stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa Państwa. Organ powinien w związku z tym przeprowadzić dowody ze wszystkich akt postępowań administracyjnych dotyczących skarżącego co pozwoliłoby na rzetelne rozstrzygnięcie sprawy. Jego zdaniem, w świetle powołanych przez organ przepisów sama możliwość stanowienia zagrożenia dla bezpieczeństwa Państwa nie stanowi przesłanki do dokonania wpisu w SIS. W świetle art. 31 Konstytucji dla ochrony bezpieczeństwa Państwa nie jest wystarczające uznanie istnienia zagrożenia (potencjalne) dla zastosowania sankcji w postaci wpisu do SIS. Skarżący został w tym postępowaniu pozbawiony prawa do obrony gdyż nie wie jakie przesłanki legły u podstaw wpisu jego danych do wykazu SIS.

Rozpoznając sprawę ponownie organ nie znalazł podstaw do zmiany swego wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Wskazał, że wpis danych do SIS, w przypadkach określonych w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach następuje z urzędu na wniosek właściwych organów , zgodnie z art. 440 ust. 1 tej ustawy. Procedura w tym wypadku toczy się bez udziału cudzoziemca. Z uwagi na pozaprocesową regulację dotyczącą wpisu i usunięcia danych cudzoziemca z wykazu norma przyjęta w art. 444 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach zapewnia mu dostęp do informacji przechowywanych w wykazie i weryfikację danych na wniosek osoby której te dane dotyczą. Organ dokonuje w tym postępowaniu merytorycznej oceny czy istnieją przesłanki materialnoprawne do dokonania wpisu.

Podstawę prawną do umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców których pobyt na terytorium R.P. jest niepożądany stanowi art. 435 ustawy o cudzoziemcach. W wykazie umieszcza się dane cudzoziemca jeżeli zostanie spełniona co najmniej jedna z przesłanek tj:

1. cudzoziemcowi została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z orzeczonym zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen;

2. cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem w:

a) Rzeczypospolitej Polskiej - za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności lub

b) innym państwie niż państwo obszaru Schengen - za przestępstwo stanowiące zbrodnię w rozumieniu prawa polskiego, lub

c) Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie obszaru Schengen - za przestępstwo na karę pozbawienia wolności powyżej jednego roku;

3) wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany ze względu na zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską;

4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

5) cudzoziemiec po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa został przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób.

2. Umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie może nastąpić bez jego wiedzy i zgody.

Natomiast zgodnie z art. 438 ust. 1 tej ustawy określa się okresy na jakie dane cudzoziemca są umieszczane w wykazie.

Dane skarżącego zostały w wykazie umieszczone zgodnie z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, która to okoliczność określona jest w formie klauzuli generalnej i nie jest wynikiem wydania decyzji administracyjnej czy wyroku. Zgodne z art. 444 ust. 2 ustawy Szef Urzędu ds. Cudzoziemców odmawia cudzoziemcowi udostępnienia informacji na temat podstawy faktycznej wpisu jeżeli dane są umieszone w wykazie lub SIS na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4. Tak jak to ma miejsce w tym przypadku. W związku z tym organ nie ma możliwości prawnej udzielenia informacji o podstawie faktycznej wpisu i nie mógł w uzasadnieniu zaprezentować szerszej argumentacji na ten temat. Zezwolenie na pobyt czasowy, na którą to okoliczność powołuje się skarżący nie uniemożliwia dokonania odmiennych ocen. Organ dokonuje zebrania materiału dowodowego na datę obecną i ustalenia te mogą być odmienne niż te poczynione w tamtym postępowaniu administracyjnym.

Organ rozważył w związku z tym, w świetle art. 436 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowiącym o tym, że w wykazie nie umieszcza się danych cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego (...) chyba że wymagają tego względy obronności lub ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, czy nie zachodzą przesłanki do wykreślenia wpisu. Organ ustalił, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską jednakże uznał, mając na uwadze podstawę wpisu (art. 436 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach), że nie ma podstaw do usunięcia tych danych z wykazu. W związku z tym, w ocenie organu, brak było podstaw do wydania zaświadczenia w żądanej treści.

Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

Art. 6,7, 11, 80 K.p.a. i art. 7 Konstytucji R.P. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania w sposób niepełny bez wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia;

-art. 444 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię rozszerzającą a w konsekwencji naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia;

-art. 435 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, zastosowanie wykładni prowadzącej do konstatacji że w przypadku przestępstw skierowanych przeciwko R:P: lub jej obronności organ nie jest zobowiązany do czekania na prawomocne orzeczenie sądu a tym samym organ może działać z pominięciem konstytucyjnej zasady domniemania niewinności;

Art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950 r. (D.U. 1993, poz. 284), dalej "konwencja" poprzez nieuwzględnienie okoliczności braku celowości dokonania wpisu do wykazu i SiS.

Skarżący wniósł o uchylenie obu postanowień i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Skarżący domagał się we wniosku wykreślenia danych osobowych z wykazu cudzoziemców których pobyt na terenie Polski jest niepożądany oraz wykreślenia informacji na Jego temat z systemu SIS. Skarżący wywodził, że wpisy te zostały dokonane z naruszeniem przepisów ustawy o cudzoziemcach i naruszeniem zasady proporcjonalności.

Zgodnie z art. 434 ustawy o cudzoziemcach Szef Urzędu ds. Cudzoziemców prowadzi wykaz cudzoziemców których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany.

W wykazie umieszcza się dane cudzoziemca jeżeli zostanie spełniona co najmniej jedna z przesłanek tj:

1. cudzoziemcowi została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z orzeczonym zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen;

2. cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem w:

a) Rzeczypospolitej Polskiej - za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności lub

b) innym państwie niż państwo obszaru Schengen - za przestępstwo stanowiące zbrodnię w rozumieniu prawa polskiego, lub

c) Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie obszaru Schengen - za przestępstwo na karę pozbawienia wolności powyżej jednego roku;

3) wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany ze względu na zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską;

4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

5) cudzoziemiec po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa został przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób.

2. Umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie może nastąpić bez jego wiedzy i zgody. – o czym stanowi art. 435 ust. 1 tej ustawy. Zwrócić należy uwagę, że w ust. 2 tego przepisu wynika, że umieszczenie tych danych w wykazie może nastąpić bez jego zgody i wiedzy. Oznacza to, że ustawodawca, co do zasady, dopuścił możliwość prowadzenia postępowania bez udziału strony której dotyczyły informacje.

Z kolei w art. 436 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6 ustawy o cudzoziemcach przewidziano obligatoryjne wyjątki od dokonania wpisu na podstawie art. 435 ustawy. Jeżeli organ stwierdzi istnienie którejś z przesłanek wymienionych w art. 436 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6 ustawy ma obowiązek usunięcia umieszczonych danych – co z kolei wynika z art. 436 ust. 2 ustawy.

Dane cudzoziemca które zostały umieszczone w wykazie lub SIS przysługuje prawo do żądania od Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców udostępnienia mu informacji o umieszczeniu jego danych w wykazie lub SIS, ich sprostowania gdy są niekompletne, nieaktualne lub nieprawdziwe, ich usunięcia gdy zostały umieszczone lub są przechowywane z naruszeniem przepisów ustawy – co wynika z art. 444 ust. 1 ustawy. Wyjątek stanowi sytuacja w której podstawą faktyczną wpisu była przesłanka z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy. Wtedy-zgodnie z art. 444 ust. 2 ustawy Szef Urzędu ma obowiązek odmowy udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu.

Podstawą materialnoprawną do wydania decyzji stanowił art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy: umieszczenia w wykazie wymagają względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z uwagi na treść art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ odmówił udostępnienia informacji o podstawie wpisu i jego usunięcia. Informacje które legły u podstaw umieszczenia danych w wykazie i SIS noszą klauzulę tajności.

Sąd zapoznał się z tymi dokumentami i na ich podstawie stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że wpis został dokonany bez podstawy prawnej lub z naruszeniem prawa.

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi Sąd uznał je za niezasadne.

Po pierwsze organ nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania administracyjnego. Organ w sposób dostateczny zebrał i ocenił materiał dowodowy a uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Zawiera bowiem ustalenie faktów na których organ się oparł ich ocenę, podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia z argumentacją prawniczą. Organ dokonał oceny dowodów na datę rozstrzygania, wziął pod uwagę wydaną wcześniej decyzji dt udzielenia zgody na pobyt czasowy. Słusznie wskazał, że wcześniejsze wydanie takiej decyzji nie uniemożliwia odmiennych ustaleń organu w zakresie zagrożenia porządkowi publicznego przez skarżącego. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że od tamtej decyzji upłynęło 7 miesięcy, co oznacza że stan faktyczny uległ zmianie. Ponadto podstawą prawną rozstrzygnięcia nie stanowił art. 435 ust 1 pkt 2 ustawy (istnienie prawomocnego wyroku karnego) ale art. 435 ust. 4 (przesłanka: względy konieczności ochrony bezpieczeństwa państwa ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego). W związku z tym fakt, że w stosunku do skarżącego uległy zatarciu skazania nie ma żadnego wpływu na zasadność umieszczenia danych w wykazie i SiS. Konsekwencją tej podstawy prawnej jest brak po stronie organu możliwości udostępnienia skarżącemu danych o jego wpisie i dokumentów które stanowiły faktyczną podstawę tego wpisu. Organ bowiem związany jest treścią art. 444 ust. 2 ustawy.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego o naruszeniu przez organ art. 444 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 126 K.p.a. Sporządzone uzasadnienie spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. a fakt, że Szef Urzędu ds. Cudzoziemców nie mógł ujawnić danych na temat podstawy wpisu uniemożliwiał mu wskazanie tej podstawy w uzasadnieniu. Nie można zatem skutecznie czynić organowi zarzutu naruszenia zasad sporządzania uzasadnienia skoro sama ustawa nałożyła w art. 444 ust. 2 ustawy obowiązek odmowy podania informacji na temat wpisu w sytuacji gdy podstawę tę stanowiła przesłanka o jakiej mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Podkreślić należy konsekwencję ustawodawcy który w powołanych regulacjach a także w art. 447 ust. 2 ustawy jednoznacznie stwierdza, że w przypadku gdy podstawą wpisu są okoliczności związane z zagrożeniem interesów Państwa osoba której wpis dotyczy nie ma wglądu w te informacje, które częstokroć są dopiero gromadzone czy wymagają uzupełnienia i dla prawidłowości i skuteczności działań organów Państwa należy te informacje chronić.

W ocenie Sądu ani regulacje prawne zawarte w ustawie o cudzoziemcach ani zaskarżone postanowienia nie naruszają zasady proporcjonalności ani zasady domniemania niewinności. Służą ochronie szeroko pojętego interesu Państwa (jego bezpieczeństwa) i są proporcjonalne do pożądanego celu jakim jest ochrona Państwa. Uciążliwości związane z umieszczeniem wpisu nie stanowią w ocenie Sądu nadmiernej ingerencji w sferę praw i obowiązków podmiotu ze względu na to, że wpisy te mają charakter czasowy. Zastosowane obciążenia pozostają zatem w rozsądnej proporcji do zamierzonego celu. Jak wskazuje się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (np. wyrok z 5 lutego 2008 r., sygn.. akt K 34/06) przy ocenie granic ingerencji w konstytucyjne prawa i wolności należy rozważyć czy wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonego przez nią skutku, czy jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego z którym jest połączona i czy efekty wprowadzonej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela. Ten test proporcjonalności w aspekcie tej sprawy prowadzi do wniosku, że zasada ta nie została naruszona. Regulacja odmawiająca stronie, co do której zachodzi niebezpieczeństwo, że może naruszyć szeroko pojęty interes Państwa ma na celu zapobieżenie negatywnym skutkom takiego działania poprzez z jednej strony uniemożliwienie stronie np. swobodne podróżowanie ale i ostrzeżenie przed ewentualnymi negatywnymi skutkami działania, które może zmierzać do naruszenia bezpieczeństwa ogółu (Państwa). Regulacja ta jest niezbędna aby te cele osiągnąć i nie nadmierna w skutkach dla strony gdyż ograniczona w czasie.

Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji R.P. (zasada domniemania niewinności). Jak trafnie wskazuje organ, z powołaniem się na wyrok NSA z 24 listopada 2008 r., sygn.. akt II OSK 1344/07, zasada domniemania niewinności ma zastosowanie w postępowaniu karnym. Zgodnie z nią, w dużym uproszczeniu, nie można uznać za winną osobę do czasu jej prawomocnego skazania przez sąd. Zresztą zgodnie z art. 435 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym podstawą wpisu jest prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe czy zbrodnię.

Zasada ta nie pozostaje więc w bezpośrednim w związku z normami prawa administracyjnego. Gdyby podstawę faktyczną wpisu stanowić miał nieprawomocny wyrok a podstawę materialnoprawną art. 435 ust. 1 pkt 2 ustawy to skarżący miałby rację. Jednakże taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi gdyż podstawa faktyczna i materialnoprawna nie jest wywodzona z tego przepisu.

Należy w pełni zgodzić się z organem, że Państwo ma prawo do sprawowania kontroli nad cudzoziemcami, których pobyt na terenie kraju jest ze względu na zagrożenie interesu Państwa niepożądany. Interes publiczny ma w tym wypadku wyższą rangę niż interes jednostki. Wpis w tym wypadku ma charakter prewencyjny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. (D.U. 1993, poz. 284). należy w pierwszej kolejności wskazać, że wyrażona w nim zasada poszanowania życia rodzinnego i prywatnego nie oznacza, że w każdy wypadku istnienia więzi rodzinnych Państwa ma bezwzględny obowiązek poszanowania tych relacji tj bez uwzględniania innych chronionych wartości. Jedną z takich wartości jest bezpieczeństwo Państwa. W ust. 2 tego artykułu przyjęto, za niedopuszczalną ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Oznacza to, że sygnatariusze Konwencji ważąc dobra jednostki i dobra ogółu przyjęli, że te drugie mają prymat nad pierwszymi. Z orzecznictwa Trybunału praw człowieka można wyprowadzić nie budzący wątpliwości wniosek, że nie dochodzi do naruszenia prawa do życia rodzinnego gdy cudzoziemiec może w sposób niezakłócony zamieszkać w innym kraju jak i to że Konwencja nie nakłada na Państwo w którym cudzoziemiec przebywa obowiązku zalegalizowania jego pobytu tylko i wyłącznie z tego powodu, że pozostaje w relacjach rodzinnych z obywatelem tego państwa. Prowadziłoby to bowiem do pozbawienia tego Państwa możliwości sprawowania kontroli nad przybywającymi do Polski cudzoziemcami i uzależniałoby legalizację ich pobytu tylko od pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim. W ocenie Sądu taka wykładnia art. 8 Konwencji stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 5 Konstytucji zasadą ochrony obywateli i obowiązkiem dbania przez Państwo nad ich bezpieczeństwem.

Poza tym w niniejszej sprawie jej przedmiotem nie jest wydalenie cudzoziemca z kraju a jedynie wydanie zaświadczenia, w tym żądanie usunięcia danych z wykazu i SIS.

Oznacza to, że skutkiem odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści nie jest obowiązek opuszczenia kraju. W związku z tym postępowanie to nie narusza prawa skarżącego do życia rodzinnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu stwierdzić należy, że ograniczenie to wynika z ustawy o cudzoziemcach która przewiduje możliwość prowadzenia postępowania nawet bez udziału zainteresowanej strony (art. 435 ust.2), zakaz udostępniania danych o podstawie faktycznej wpisu (art. 444 ust. 2 ), obowiązek odmowy wglądu do akt gdy dane zostały umieszczone w wykazie na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4). Organ tymi regulacjami prawnymi jest związany. Jak to wyżej wskazano ograniczenia te wynikają z konieczności ochrony wartości nadrzędnych, na co pozwala art., 31 ust. 3 Konstytucji R.P. (por. wyroki NSA z 29 czerwca 2012 r., sygn.. akt II OSK 1312/11, czy z 17 października 2014 r, sygn.. akt II OSK 829/13 – powołane w odpowiedzi na skargę).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.