Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 349/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. SA w L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz P. SA w L. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda P.decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr[...], uchylił w całości decyzję Starosty Ł. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] lutego 2015 r., znak:[...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie G., gmina Z., oznaczonej jako działka nr geodezyjny [...] o pow. 7,5679 ha, objętej księgą wieczystą nr[...].

Decyzja Wojewody P. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] grudnia 2013 r. P. Dystrybucja S.A. w L. wystąpiła do Starosty Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na wejście w teren dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN-15kV na działce oznaczonej nr geod. [...] o pow. 7,5679 ha, położonej w obrębie G., gmina Z.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak:[...], Starosta Ł., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.) orzekł następująco:

1. Ogranicza sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym G., jednostce ewidencyjnej Z., powiecie ł., woj. P., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]o pow. 7,5679 ha, ujawnionej w księdze wieczystej nr[...], stanowiącej własność B. i K. małż. B., poprzez udzielenie P.D. S.A. z siedzibą w L.reprezentowanej przez J. D. zezwolenia na budowę linii napowietrznej średniego napięcia SN-15kV w sposób przedstawiony w projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym w skali 1:1000 stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej decyzji;

2. Ograniczenie obejmuje także możliwość zajęcia części działki nr [...] o pow. 0,5546 ha (powierzchnia niezbędna do przeprowadzenia inwestycji oznaczona na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji), położonej w obrębie ewidencyjnym G. -na okres nieprzekraczający 10 dni od dnia zajęcia nieruchomości - w celu wykonania prac budowlano - montażowych;

3. Zobowiązuje P. D.S.A. z siedzibą w L. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji wymienionej w ust. 1 i 2.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Celem publicznym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W ocenie organu, planowane przez P. D. S.A. w L.zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie linii napowietrznej średniego napięcia SN-15kV, jest niewątpliwie realizacją celu publicznego oraz zgodne jest z decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...] sierpnia 2011 roku, nr[...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymaną w mocy przez decyzję SKO w Ł. z dnia [...] października 2011 r., nr [...]. Tym samym wnioskodawca był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Dalej organ wyjaśnił, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości lub użytkownikiem wieczystym. Brak osiągnięcia zgody pomiędzy właścicielem bądź z użytkownikiem wieczystym nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W ocenie organu, z dokumentów dołączonych przez wnioskodawcę do wniosku wynika, że z właścicielami działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym G. prowadzone były negocjacje, które nie odniosły pozytywnego rezultatu. Z właścicielami przedmiotowej nieruchomości prowadzona była liczna korespondencja w zakresie uregulowania stanu prawnego części nieruchomości pod budowę infrastruktury elektroenergetycznej. P. D. S.A. z siedzibą w L. pismami z dnia: [...] stycznia 2011 roku ([...]), [...] października 2012 roku ([...]), [...] maja 2013 roku ([...]i[...]) oraz [...] lipca 2013 roku ([...]) zaproponowała właścicielom przedmiotowej działki ustanowienie odpłatnej jednorazowo służebności przesyłu oraz przedstawiła propozycję kwotową wypłaty wynagrodzenia z tego tytułu. Współwłaściciele nieruchomości w żadnym z pism wysłanych do wnioskodawcy nie ustosunkowali się do proponowanych warunków na przeprowadzenia prac związanych z budową napowietrznej linii SN-15kV.

Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że nie doszło do ugodowego zakończenia rokowań oraz, że spełnione zostały materialnoprawne przesłanki decyzyjnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n.

Po rozpatrzeniu odwołania B. B., Wojewoda P. decyzją z dnia[...] marca 2015 r., nr[...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że art. 124 ust. 3 u.g.n. wskazuje, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostkę organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Zdaniem organu, przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

Ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie wynika, iż inwestor zwracał się do właścicieli nieruchomości pismem z dnia [...] października 2012 r., znak[...], pismem z dnia [...] maja 2013 r., znak [...]oraz pismem z dnia [...] lipca 2013 r., znak[...]. Zauważyć jednak należy, iż powyższe pisma dotyczyły ustanowienia na przedmiotowej nieruchomości nieograniczonej w czasie służebności przesyłu. Pomimo, że w aktach sprawy znajduje się też, inicjujące kontakt inwestora z właścicielami nieruchomości, pismo z dnia [...] stycznia 2011 r., znak[...], które dotyczyło wyrażenia zgody na czasowe wejście na teren ww. działki (bez propozycji odszkodowania), lecz dalsza korespondencja - kolejne pismo inwestor wystosował do właścicieli po ponad 20 miesiącach - oraz propozycje cenowe wnioskodawcy odnosiły się do kwestii służebności przesyłu. Co prawda przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań, jednak art. 124 ust. 3 u.g.n. precyzyjnie wskazuje, aby udzielenie zezwolenia poprzedzone było rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, które mają na celu uzyskanie zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na wykonanie prac. Ustanowienie zaś służebności przesyłu jest alternatywnym i całkowicie samodzielnym cywilistycznym trybem pozyskania przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości obciążonej w oznaczonym zakresie, zgodnie z przeznaczeniem urządzeń przesyłowych (art. 3051 k.c).

W ocenie organu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, że nie została spełniona podstawowa przesłanka określona w art. 124 u.g.n. dotycząca rokowań pomiędzy stronami postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ I instancji nie rozpatrzył w należyty sposób wszystkich zgromadzonych materiałów w sprawie oraz nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję Wojewody P.z dnia [...] marca 2015 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożyła P. D. S.A. z siedzibą w L., w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 124 ust. 1 i 3 w związku z art.112 ust. 1 i 3 i art.114 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą wszelkie przesłanki do jego zastosowania;

2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

- naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania obywateli do organów administracji, poprzez wskazanie błędnego prawnie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podczas gdy od organu administracji w szczególności wymaga się znajomości obowiązujących przepisów prawa i ich właściwego stosowania;

- rażące naruszenie art. 7 k.p.a. oraz wynikającej z niego zasady prawdy obiektywnej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie i zebranie całego materiału w sprawie, a przez to nieuwzględnienie wniosku odwołującej, pomimo tego, iż jest on w pełni uzasadniony i konieczny;

- rażące naruszenia art. 6 k.p.a., tj. zasady legalności działania poprzez wydanie decyzji sprzecznej z prawem.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania i rozwinął szczegółowo podniesione powyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, chociaż z innych względów niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] marca 2015 r., która uchyliła w całości decyzję Starosty Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] lutego 2015 r.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, organ II instancji naruszył przepisy postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak już bowiem wyżej wskazano, przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja kasacyjna Wojewody P. Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 906/13). Decyzja kasacyjna nie rozstrzyga zatem sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2569/12). Zauważenia jednak wymaga, że o ile organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego się, o tyle o treści rozstrzygnięcia może jednak w przypadku tego rodzaju decyzji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1396/11). Powyższe oznacza więc, że organ ponownie rozpatrujący sprawę nie jest związany wykładnią prawa materialnego przeprowadzoną w decyzji kasacyjnej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 796/12). Jak słusznie bowiem zauważono, decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania ma charakter procesowy, gdyż podstawą jej podjęcia jest wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Tak więc organ odwoławczy podejmując taką decyzję nie może wyrażać poglądów co do prawa materialnego, albowiem to nie mieści się w zakresie zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. O treści rozstrzygnięcia podjętego w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z przyczyn wyłącznie procesowych, decyduje tylko i wyłącznie organ pierwszej instancji, zaś organ drugiej instancji nie może dokonywać ocen merytorycznych przesądzających o treści tej decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 766/13).

W oparciu o kwestie przedstawione powyżej stwierdzić należy, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. również sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1332/13 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 18/13).

W tym miejscu wyjaśnienia ponadto wymaga, że organ odwoławczy dostrzegając braki w zebranym materiale dowodowym uprawniony jest na mocy art. 136 k.p.a. do uzupełnienia tego postępowania we własnym zakresie, względnie zlecenia niektórych czynności organowi I instancji. Organ ten może natomiast na mocy art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. O tym, czy organ odwoławczy winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, czy przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, decyduje zatem głównie zakres postępowania wyjaśniającego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy. Jeżeli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest na tyle szeroki, że ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, należy przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. II SA/Bk 134/12).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji przedstawił przebieg rokowań pomiędzy stronami z dokładnym wyliczeniem i analizą pism przesłanych do siebie przez strony i doszedł do przekonania, że rokowania się odbyły. Natomiast organ II instancji analizując te same pisma doszedł do przekonania, że rokowania nie zostały prawidłowo przeprowadzone, przez co nie została spełniona podstawowa przesłanka określona w art. 124 u.g.n. dotycząca rokowań.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że oceniając powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż organ I instancji nie rozpatrzył w należyty sposób wszystkich zgromadzonych materiałów w sprawie oraz nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W jego ocenie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko Wojewody P. jest nieprawidłowe. Po pierwsze, nie wyjaśnia on, których to materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie nie rozpoznał organ I instancji. Po drugie nie określa, które to istotne dla sprawy okoliczności nie zostały wyjaśnione. A przecież podstawą do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest to, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie analizuje przy tym w ogóle kwestii, czy przy dokonanej przez siebie ocenie zebranego materiału dowodowego w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czy też ewentualnie art. 136 k.p.a. Powyższe jest o tyle istotne, gdy się zważy, że obowiązek wykazania w niniejszym postępowaniu, że zostały przeprowadzone stosowne rokowania, spoczywa na inwestorze (wnioskodawcy). P. D. S.A. w L.do wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dołączył stosowne dokumenty na tę okoliczność. Kwestia, czy są one wystarczające, pozostaje do oceny organów orzekających. Organ I instancji uznał je za wystarczające, zaś organ II instancji odmówił im tego przymiotu.

Zdaniem Sądu, nie oceniając, który z organów ma rację, wskazać należy, że okoliczność powyższa nie dawała organowi II instancji podstawy do uchylania decyzji na mocy art. 138 § 2 k.p.a. Przywołany bowiem przepis, co już wyżej wskazano, ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy organ I instancji naruszył przepisy postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W sprawie niniejszej obie przesłanki w ogóle nie występują. Organ odwoławczy ma jedynie odmienne zdanie odnośnie oceny zebranego materiału dowodowego, ale w żaden sposób nie próbuje nawet wykazać, w jaki sposób i w jakim zakresie należy w dalszym ciągu wyjaśniać sprawę. A przecież w art. 138 § 2 k.p.a. jest nakaz kierowany do organu odwoławczego, że przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Użyte w tym przypadku ogólne sformułowanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, nie czyni zadość obowiązkowi przewidzianemu w omawianym przepisie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda P. weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pk1 lit. c) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).