Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 208/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant: sekretarz sądowy Dorota Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. na rzecz skarżącego Uniwersytetu [...] kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w O. nakazał Uniwersytetowi [...] wydzielić pod względem przeciwpożarowym szyby dźwigów osobowych od korytarzy, drzwiami o odporności ogniowej co najmniej El 60. Jako termin wykonania nałożonego obowiązku organ wyznaczył dzień 1 października 2005 r. Wskazał jednocześnie, iż nakaz wydany został zgodnie z § 227 ust. 1 oraz § 232 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 960 ze zm.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przyjął przepisy art. 26 ust 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 88, poz. 400 ze zm.) oraz § 11 ust. 1 i 2 i § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 121, poz. 1138). Komendant Miejski wskazał w decyzji, iż wydana ona została w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe opisanymi w protokole czynności kontrolno- rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 25 lutego 2005 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż w trakcie czynności kontrolno - rozpoznawczych przeprowadzonych w Domu Studenckim [...], usytuowanym w O. przy ul. [...] ustalono, że zgodnie z § 227 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszczalna wielkość strefy pożarowej dla tego budynku, będącego wysokim obiektem zamieszkania zbiorowego, wynosi 2500 m2. Stwierdzono również, iż przedmiotowy obiekt, zgodnie z dokumentacją projektową, podzielony został w poziomie stropami o odporności ogniowej REI 60, na strefy o powierzchni nie przekraczającej wartości dopuszczalnej (2500 m2). Podział ten dokonany został nad piwnicami i nad kondygnacjami: II, V, VIII, XI, XII. Ustalono, iż poprzez stropy stanowiące granice stref pożarowych j.w. przechodzą szyby dwóch dźwigów osobowych oraz szyb dźwigu dla ekip ratowniczych. Ponieważ, drzwi dźwigu dla ekip ratowniczych usytuowane są w przedsionku przeciwpożarowym, wydzielającym klatkę schodową, zgodnie z § 254 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. drzwi te nie muszą posiadać cech odporności ogniowej. Drzwi dźwigów osobowych prowadzą jednak bezpośrednio z kabin wind na korytarze poszczególnych kondygnacji, w związku z czym obiekt stanowi obecnie jedną strefę pożarową o powierzchni wielokrotnie przekraczającej powierzchnię dopuszczalną. W celu zachowania określonego w projekcie budowlanym podziału obiektu na strefy pożarowe, za niezbędne uznano zatem zapewnienie, zgodnie z § 232 ust. 4 w/w rozporządzenia, odporności ogniowej przedmiotowych drzwi co najmniej EI 60. Organ wskazał, iż stwierdzona w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych nieprawidłowość, istniała już w trakcie kontroli związanej z odbiorem budynku, co potwierdzone zostało w piśmie odbiorowym. Zaznaczył przy tym, iż w trakcie czynności odbiorowych, jako dokument określający odporność ogniową drzwi dźwigów osobowych, przedłożona została jedynie "Klasyfikacja ogniową drzwi dźwigowych typu VARIDOR 30 C i VARIDOR 30 T2 oraz tablicy sterowej drzwi dźwigowych", wydana przez A dla B Sp. z o.o., potwierdzająca cechy odporności ogniowej E 90. Nie przedstawiono natomiast, podobnie jak w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych dokumentów potwierdzających właściwość co najmniej El 60 przedmiotowych drzwi.

W odwołaniu od decyzji Uniwersytet [...] wskazał, iż w związku z tym, że Dom Studenta [...] zrealizowany został zgodnie z dokumentacją projektową (zatwierdzoną przez rzeczoznawcę do spraw. przeciwpożarowych) oraz pozwoleniem na budowę, powinien być on kontrolowany pod kątem zgodności z przepisami obowiązującymi w trakcie jego realizacji. Podniósł przy tym, iż w przypadku przedmiotowych wind organ winien wziąć pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Odwołujący stwierdził również, iż z uwagi na to, że wszystkie zespoły mieszkalne wyposażone zostały w drzwi przeciw pożarowe EI 30, a winda pożarowa i klatka schodowa są wydzielone przegrodami EI 60, przestrzeń korytarzy piętrowych z zespołem wind łącznie z powierzchnią pralni i przedsionka nie wydzielonych pożarowo, może być zgodnie z § 231.1 wskazanego rozporządzenia, traktowana jako odrębna strefa pożarowa. Wskazał ponadto, iż kwestionowane drzwi windowe posiadają od 1998 r. atesty krajów stosowania tj: niemiecki, francuski, brytyjski oraz polski. Zaznaczył także, iż według jego wiedzy przygotowywana jest zmiana przepisów prawa, przewidująca zmniejszenie wymogów dla drzwi windowych.

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, iż z ustaleń dokonanych w trakcie czynności kontrolno - rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 12 kwietnia 2005 r., wynika że Dom Studenta [...] nie spełnia wymagań przeciwpożarowych. Jak wyjaśnił, w trakcie przeprowadzonych czynności stwierdzono, że drzwi dźwigu osobowego posiadają odporność ogniową E 90 potwierdzoną aprobatą techniczną wydaną w dniu 17 czerwca 2002 r. przez A w W. Ustalono również, iż szyby dźwigów przechodzą przez stropy stanowiące granice stref pożarowych określone w dokumentacji nad piwnicą i nad kondygnacjami II, V, VIII, XI, XII, prowadząc bezpośrednio z kabin na korytarze poszczególnych kondygnacji. Nie przedstawiono jednak do wglądu dokumentów potwierdzających odporność ogniową przedmiotowych drzwi co najmniej EI 60. Mając na uwadze dokonane ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z § 227 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w przedmiotowym budynku wynosi 2500 m2 Ponieważ jednak, zgodnie z § 232 ust. 4 rozporządzenia, brak odporności ogniowej EI 60 powoduje, iż brak jest wydzielenia pożarowego poszczególnych kondygnacji, organ odwoławczy uznał, iż tym samym przedmiotowy obiekt stanowi jedną strefę pożarową, znacznie przekraczającą dopuszczalną powierzchnię. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, iż twierdzenie, że obiekt powinien być kontrolowany pod kątem przepisów obowiązujących w trakcie realizacji, w tym pod kątem rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., nie zmienia faktu wydzielenia stref pożarowych drzwiami o odporności ogniowej EI 60. Pomimo bowiem, iż ówczesne rozporządzenie nie określało odporności ogniowej elementów w rozbiciu na wymagane parametry, to jednak parametry te określała Polska Norma PN-90-B-02851 "ochrona przeciwpożarowa budynków". Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie strona nie skorzystała, na podstawie art. 9 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), z prawa uzyskania na etapie projektowania i wykonawstwa odstępstw od przepisów. Co do zaproponowanego przez stronę sposobu podziału obiektu na strefy pożarowe stwierdził natomiast, iż nie odpowiada on wymaganiom dotyczącym zasad podziału obiektu na strefy pożarowe z uwagi na zbyt niską odporność ogniową drzwi prowadzących do zespołów mieszkalnych (EI 30 przy wymaganej EI 60) oraz z uwagi na brak zabezpieczenia przeciwpożarowego przejść instalacyjnych przez wszystkie ściany i stropy zespołów mieszkalnych, które zgodnie z propozycją miałyby stanowić odrębne strefy pożarowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, Uniwersytet [...] wskazał, iż projekt Domu Studenta [...] uzyskał pozytywne opinie rzeczoznawców, w tym do spraw przeciwpożarowych, a następnie zatwierdzony został decyzją. Skarżący wyjaśnił, iż uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę obiektu, a każda zmiana projektowa związana z bezpieczeństwem użytkowników uzyskiwała aprobatę rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych. Wskazał również, iż przez okres realizacji obiektu obowiązywały przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1989 nr 95 poz. 414), w których wymagana odporność ogniowa określona była w minutach i które to określały wymogi wyłącznie co do wind ratunkowych. Dodatkowo wyjaśnił, iż nowe "warunki techniczne" (Dz. U. z 2002 nr 75, poz. 690) z obowiązkiem stosowania przegród budowlanych i wyrobów oznakowanych R, E, I, S z okresem czasu, obowiązują od dnia 16 grudnia 2002 r., kiedy to rozmowy handlowe z dostawcą spornych drzwi były już zakończone. Zaznaczając, iż wymiana drzwi wiązać się będzie ze znacznymi kosztami stwierdził także, iż żadne z obecnie dostępnych drzwi windowych, spełniające wymagane parametry, nie posiadają polskiego atestu, a jedynie atesty krajów UE. Drzwi zamontowane w przedmiotowym budynku posiadają natomiast zagraniczne atesty w pełnym zakresie, a polski bez parametru I, czyli izolacyjności ogniowej. Skarżący podniósł również, iż wymogi nowych przepisów, wskazane w § 207 ust. 2, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotowy obiekt posiada inne elementy ochrony życia i bezpieczeństwa pożarowego.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazując na ustalenia dokonane w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach 25 lutego 2005 r. i 12 kwietnia 2005 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazał, iż z dokonanych ustaleń wynika, że sporne drzwi dźwigu osobowego posiadają odporność ogniową E 90. Tym samym nie spełniają one warunków § 232 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowiącego, iż klasa odporności ogniowej zamknięć otworów znajdujących się w elementach oddzielenia przeciwpożarowego dla tego obiektu powinna stanowić EI 60. Drzwi te nie mogą być zatem traktowane jako normatywne zamknięcia otworów w ścianach oddzielenia pożarowego poszczególnych stref pożarowych w obiekcie. Organ odwoławczy stwierdził, iż taka właśnie koncepcja podziału na strefy pożarowe została przyjęta w projekcie technicznym. Szyb dźwigu łączy wszystkie kondygnacje i brak właściwego wydzielenia pożarowego, z powodu zastosowania drzwi bez wymaganych parametrów, powoduje kilkukrotne przekroczenie dopuszczalnej wielkości strefy pożarowej. Organ zaznaczył ponadto, iż twierdzenie skarżącego mówiące o tym, że polecono mu wymianę drzwi dwóch wind na 13 kondygnacjach o odporności ogniowej E 90 na identyczne o odporności ogniowej EI 60 zawiera nieścisłość, ponieważ drzwi o odporności ogniowej E 90 nie są identyczne jak EI 60. Przywołując definicję parametrów E i I organ wyjaśnił, iż są to dwa różne parametry, które winny być spełnione w elementach oddzielenia przeciwpożarowego w zakresach określonych przez przepisy techniczno - budowlane. Wskazał także, iż zaskarżoną decyzją nie nakazano wymiany drzwi do dwóch wind na 13 kondygnacjach, a jedynie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, w której również nie zamieszczono zapisu o wymianie drzwi. Organ wyjaśnił, iż wymiana drzwi jest jednym z rozwiązań możliwych do wykonania, aby spełnić warunek podziału obiektu na strefy pożarowe o dopuszczalnych powierzchniach. Wybór rozwiązania leży jednak po stronie inwestora, który decydując o sposobie spełnienia wymagań, według swoich preferencji, winien stosowne rozwiązanie uzgodnić z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż obiekt został zaprojektowany i wykonany w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., nr 10 poz. 46 ze zm.), w którym nie było mowy o parametrach EL, organ wskazał, iż parametry te pochodzą z Polskiej Normy PN-90-B-02851 "Ochrona przeciwpożarowa budynków. Metoda badania odporności ogniowej elementów budynków", wprowadzonej do obowiązkowego stosowania, na mocy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 czerwca 1994 r. w sprawie wprowadzania obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm z zakresu budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej oraz geodezji i kartografii (Dz. U. nr 84, poz. 387), w której podano (pkt 2.7), że dla drzwi i innych zamknięć otworów odporność ogniową należy określać przyjmując jako kryteria stany graniczne szczelności i izolacyjności ogniowej. Na tej też podstawie w procesie projektowym należało uwzględnić wskazane parametry. Organ odwoławczy wskazał, iż nie jest kompetentny do zaakceptowania popełnionych błędów. W myśl art. 9 Prawa budowlanego, istnieje bowiem możliwość uzyskania zgody na odstąpienie od przepisów techniczno - budowlanych jedynie od właściwego ministra, z której to jednak możliwości w niniejszej sprawie nie skorzystano. Wyjaśnił również, iż posiadane przez skarżącego atesty mają jak najbardziej wiarygodny charakter i nie były kwestionowane. Nie dotyczą one jednak parametru izolacyjności ogniowej, który w tym przypadku jest wymagany. Jednocześnie organ zaznaczył, iż zgodnie z polskim prawem wyroby powinny posiadać również certyfikat zgodności lub świadectwo dopuszczenia do stosowania w ochronie przeciwpożarowej. Odnosząc się do uzasadnienia faktycznego decyzji, organ wyjaśnił, iż jako uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów udowodnionych w trakcie postępowania, należy uznać brak wymaganej odporności ogniowej drzwi dźwigu osobowego, zgodnie z przedstawioną aprobatą techniczną, która znajduje się w aktach sprawy. Co do uzasadnienia prawnego organ wskazał, iż stanowią je przytoczone przepisy prawa, które ewidentnie wskazują na konieczność podziału obiektu na strefy pożarowe z zachowaniem parametrów dla drzwi określonych jako EI 60.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy odnotować, że na zasadzie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sprawując taką kontrolę legalności, zgodnie z art. 3 § 1 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania lub bezczynności organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze (brak związania podstawami skargi) i wobec tego może wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (brak związania wnioskami skargi). Legalność decyzji bada się pod względem formalnym, jak i też materialno - prawnym.

Przy rozpatrywaniu niniejszej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - nie będąc związany granicami skargi – stwierdził naruszenie przepisów procedury administracyjnej mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też uwzględnił skargę.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 KPA organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach sprawy dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 KPA zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością.

Ponadto decyzja administracyjna powinna stosownie do art. 107 § 3 KPA - zawierać uzasadnienie faktyczne, wskazujące fakty uznane przez organ administracyjne za udowodnione, z przytoczeniem dowodów, na których ustalenia te oparto, a także podawać przyczyny, dla których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom zebranym w sprawie. Jeżeli wymaga to wiadomości specjalnych dla dokonania właściwych ustaleń w sprawie, stosownie do treści art. 84 § 1 KPA niezbędnym jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Ocenie Sądu podlegała decyzja organu odwoławczego stwierdzająca, iż drzwi dźwigu osobowego zamontowane w obiekcie Dom Studencki [...] w O. posiadają odporność ogniową E90, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wynoszącą 2.500m². Organ stwierdził jednocześnie, że brak odporności ogniowej EI60 wymaganej przepisami § 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) spowodował brak wydzielenia przeciwpożarowego poszczególnych kondygnacji, a tym samym przedmiotowy obiekt stanowi jedna strefę pożarową znacznie przekraczającą dopuszczalną normę. W ocenie organu odwoławczego obiekt nie spełnia wymagań przeciwpożarowych w tym zakresie ustalonych Polską Normą PN-90-B-02851 "ochrona przeciwpożarowa budynku". Norma ta podaje, że dla drzwi i innych zamknięć otworów odporność ogniową należy określać przyjmując jaki stany krytyczne szczelności i izolacyjności ogniowej.

W tym miejscu należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż przedmiotowy obiekt powinien być kontrolowany pod kątem przepisów obowiązujących w trakcie realizacji inwestycji, zatem Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 15 poz. 140), zaś stosownie do § 3 pkt 10 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92 poz. 460 ze zm) strefa pożarowa to przestrzeń wydzielona w taki sposób, aby w określonym czasie pożar nie przeniósł się na zewnątrz lub do wewnątrz powierzchni wydzielonej. Stosownie do § 226 pkt 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych strefę pożarową może stanowić budynek lub jego część oddzielona od innych budynków lub ich części budynku elementami oddzieleń przeciwpożarowych.

Podkreślić także należy, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający bezpieczeństwo pożarowe, w tym przypadku Polską Norma powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Jednakże rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił oraz nie wykazał w sposób wyczerpujący, że zamontowane w obiekcie drzwi dźwigowe nie stanowią właściwego oddzielenia przeciwpożarowego poprzez niespełnienie parametrów Polskiej Normy. Nie wyjaśnił na czym polega, że zamontowane drzwi prowadzące w istocie do wydzielenia stref pożarowych nie posiadają wymaganą Polską Normą odporność ogniową określoną jako stany izolacyjności i szczelności, i czy rzeczywiście nie spełniają tych kryteriów w rozumieniu wymagań zawartych w punkcie 3.6.1.2. i 3.6.1.3. oraz 3.6.2 powołanej wyżej Polskiej Normy.

Godzi się tym miejscu zauważyć, że jeżeli wymaga to wiadomości specjalnych, dla dokonania właściwych ustaleń w sprawie stosownie do treści art. 84 § 1 KPA jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Oznacza to, że organ odwoławczy powinien był rozważyć powołanie odpowiedniego Instytutu ds. Pożarnictwa celem stwierdzenia, czy zamontowane w obiekcie drzwi dźwigów osobowych spełniają wymogi Polskiej Normy i tym samym powodują właściwe wydzielenie stref pożarowych w przedmiotowym budynku. Zaniechanie przeprowadzenie tego dowodu powoduje, iż rozstrzygnięcie w części dotyczącej ustalenia, że przedmiotowe drzwi o odporności ogniowej E90 są niezgodne z wymaganiami Polskiej Normy PN-90/B-02851, gdyż nie spełniają parametru izolacyjności ogniowej, zapadło bez prawidłowego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 KPA.

Ewentualna zbędność powołania biegłego przy sporze pomiędzy stroną a organem winna znaleźć oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy, a następnie znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Brak bowiem podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia w pełnym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji. Podjęta w sprawie próba bardziej szczegółowego uzasadnienia wydanej decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowoadministracyjnego, a nie administracyjnego.

Reasumując, nie oceniając zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym, należy stwierdzić, że zaniechanie przez organ administracji czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwość decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 powołanej wyżej ustawy.