Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2667/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 2667/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Grażyna Firek ( spr. ) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2007 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2667/03

UZASADNIENIE

Decyzją [...] z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 28 i art. 31.ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 4 w zw. z art. 38 ustawy z dnia 5 czerwca. 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91 póz. 5 78 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Ł.L., K.L., A.L. i P.S. na zamierzenie budowlane: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, podziemnymi garażami wraz z infrastrukturą techniczną: przyłącza wody, kanalizacji, kabla nn, gazu wraz z instalacjami wewnętrznymi, przebudową odcinka sieci co i rozbiórką istniejącego budynku mieszkalnego w K. przy ul. B. - zlokalizowane na działce Nr "1", "2" obr [...] K., którego autorem projektu budowlanego jest mgr inż. arch. K.N., uprawniony do projektowania w specjalności: architektonicznej do sporządzania projektów architektonicznych bez ograniczeń Nr uprawnień: [...], zastrzegając, iż inwestorzy winni zachować warunki określone w art. 36 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane, a szczególnie, że w związku z art. 75 ust.4 Ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 62 poz.627 z późn. zm.), zobowiązał inwestorów do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzonych prac, a w szczególności ochrony gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych, dopuszczając wykorzystanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w zakresie określonym w dokonanych uzgodnieniach i określonych warunkach przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał także, iż roboty budowlane przyłączeniowe w obrębie sieci uzbrojenia terenu winny być prowadzone zgodnie z warunkami przyłączenia podanymi w oświadczeniach jednostek organizacyjnych dysponujących poszczególnymi mediami MPWiK dla połączeń wod-kan Ldz. [...] z dnia [...] 01.2001 ZG- nr [...], z dnia [...] 04.02r. ZE- nr [...], z dnia [...] 10. 2002 r. MPEG nr [...] , z dnia [...] 05.2000 r. oraz z dnia [...] 01.2003 r. (notatka służbowa) oraz, że inwestorzy są zobowiązani uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu.

W jej uzasadnieniu organ l instancji stwierdził, że inwestorzy wniosek o wydanie

pozwolenia na budowę złożyli w terminie ważności decyzji o

warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...]09.2001 znak: [...], że wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedkładając stosowny dokument tj. odpis z księgi wieczystej z dnia [...]03.2002 r. Dz. [...] oraz, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazał także, iż przedłożony projekt

budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie oraz wykonany

został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Organ l instancji wskazał

również, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje Miejscowy Plan

Zagospodarowania Przestrzennego.

Następnie organ szeroko odniósł się do zastrzeżeń zgłoszonych w toku postępowania przez T.B., uznając je za bezzasadne. Organ wyjaśnił, że inwestorzy w dniu [...]września 2001 r. uzyskali ostateczną decyzję o Warunkach Zabudowy i Zagospodarowania Terenu dla inwestycji pn. budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami /sklep, filia banku/ z infrastrukturą techniczną, na działkach Nr "1" i "2" obr [...] przy ul. B., że koncepcja architektoniczna uzyskała akceptację Miejskiej Komisji Architektonicznej, która stanowiła materiał do opracowania przedłożonego projektu budowlanego oraz , że istniejąca w obrębie terenu inwestycji zieleń była przedmiotem opiniowania przez Oddział Ochrony Środowiska WGKiOS [...], a ustalenia w tej kwestii zostały zawarte w pkt 9 załącznika opisowego Nr 2 do decyzji WZiZT oraz w pkt 3 warunków niniejszej decyzji; inwestorzy w opisie do projektu zagospodarowania działki odnieśli się do istniejącej i projektowanej zieleni. Zgodnie z w/w decyzją WZiZT przedmiotowy teren przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe i inwestycje. Odnośnie uwagi dotyczącej ogólności projektu organ wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a nadto projekt ten spełnia warunki wynikające z decyzji WZiZT oraz jest zgodny z zaopiniowaną pozytywnie przez Miejską Komisję Architektoniczną koncepcją architektoniczną budynku i w związku z tym nie wpłynie negatywnie na urbanistykę terenu. Organ stwierdził także, iż podziemne garaże, których obrys zaznaczony jest na planie zagospodarowania działki linią przerywaną usytuowane są w odległości min. 2 m. od granic działek. Poza tym inwestorzy są zobowiązani do maksymalnej ochrony istniejącej zieleni i drzewostanu, a w przypadku kolizji z projektowaną inwestycją muszą uzyskać zgodę Oddziału Ochrony Środowiska na wycięcie drzew.; z projektu zagospodarowania działki wynika iż wzajemne usytuowanie budynku projektowanego i istniejących nie stwarza efektu "studni" . Organ podkreślił również, że wbrew twierdzeniom uczestnika w przedmiotowym projekcie zaznaczono wyraźnie granice inwestycji, linię zabudowy oraz planowane podziemne garaże oraz, że wszystkie przyłącza mediów znajdują się na działce inwestorów w granicach zainwestowania działki i takie jest uzgodnienie przedmiotowej inwestycji w ZUDP z dnia [...].11.02 znak: [...], stąd też zbędna była zgoda właścicieli sąsiednich działek.

W odwołaniu od powyższej decyzji T.B. domagał się jej uchylenia i orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie wydania pozwolenia na budowę względnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się zarzucił, że zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i budowle (Dz.U nr 75 z 2002 r. poz. 690) odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych budynków powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, w ust. 3 tego § wskazuje się przy tym, że taka minimalna odległość nie może być mniejsza niż 20 m., a tymczasem projektowany budynek oddalony jest od budynku położonego na działce "3", "4" o 7,5 m. Z kolei oddalenie od budynku położonego na działce nr "5" wynosi 11 m. Oba powołane budynki są budynkami mieszkalnymi, w których stale przebywają ludzie. Tym samym wnioskowany projekt budynku, zd. odwołującego się narusza postanowienia powołanego powyżej rozporządzenia, jest zatem niezgodny z obowiązującym prawem, co winno go dyskwalifikować. Odwołujący się zarzucił również, że zgodnie z § 14 ust. 3 cyt. rozporządzenia do budynku wymagającego dojazdu funkcję dojazdu może spełniać dojście pod warunkiem, że szerokość dojścia nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Tymczasem, zd. odwołującego się w dokumentacji projektowej przewidziano dojazd do podziemnych garaży o szerokości 2,7 m.

Odwołujący się zarzucił nadto, że w dokumentacji projektowej, jaką udostępniono wnioskodawcy nie wskazali podstawowych odległości do działki "6", "7",a stan taki uniemożliwia ocenę zgodności projektu z prawem w powołanym zakresie tym samym nie doszło do wyjaśnienia w toku postępowania istotnych elementów stanu faktycznego koniecznych dla orzekania, co stanowi naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego tj. wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. Zd. -odwołującego się w przedstawionej sytuacji nie jest wiadomym czy i tutaj wnioskowany projekt jest zgodny z prawem, nie wiadomo bowiem w jakiej odległości od granicy i od budynków położonych na działkach "6", "7" ma zostać wybudowany nowy budynek, a powołany stan może też doprowadzić do nadużycia prawa, polegającego na dowolnym przesuwaniu linii zabudowy względem działek "6" i "7". Przy braku bowiem wskazania odległości można przyjmować, że wnioskodawcy mogą budować dom w dowolnej odległości od powołanych działek. Stan zaś taki narusza też wprost postanowienia § 12 cyt. rozporządzenia Odwołujący się podniósł także, iż kwestionowany projekt budowlany zakłada wybudowanie budynku o wysokości blisko 18 m., z drugiej strony sąsiednie budynki mają wysokość 12 m., w szczególności sąsiednie budynki mają trzy kondygnacje, zaś projektowany budynek ma ich mieć pięć i w tym stanie występuje niedopuszczalna niezgodność wysokości zabudowy, co stanowi naruszenie prawa. Odwołujący podniósł również, że projektowany budynek nie uwzględnia dopuszczalnej w tym miejscu intensywności zabudowy, przekraczając ją , skoro przedmiotowy budynek ma mieć łączną powierzchnię aż 1012 m2. Zd. odwołującego się część opisowa projektu nie jest zbieżna z jego częścią graficzną, a w szczególności z części opisowej ma wynikać, że projekt zmierza do zachowania ogrodowego charakteru zabudowy, podczas gdy z części graficznej widać, że zabetonowaniu lub zaasfaltowaniu ulega więcej niż 50% działki.

Decyzją z dnia [...] września 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz.U. Nr 98 poz. 1071) oraz art. 81, ust. l pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ l instancji prawidłowo. Poprzedzała ją decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia [...] 09.2001r. znak: [...] wraz z akceptacją koncepcji architektonicznej czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częściową zabudową piątej kondygnacji, przez Miejską Komisję Architektoniczną, a wniosek o pozwolenie na budowę został złożony 13 grudnia 2002 r., tj. w terminie jej ważności; inwestor zgodnie z dyspozycją art. 33 Prawa budowlanego (Dz.U. Nr 89, poz. 414) dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany, wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami, wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, projekt budowlany został zaopiniowany bez zastrzeżeń pod względem wymagań sanitarnohigienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy z uwzględnieniem wymagań ochrony przeciwpożarowej.

Organ odwoławczy po analizie zgodności zapisu decyzji o WZiZT stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami w niej zawartymi. Określony w decyzji WZiZT warunek ,,uzyskania intensywności minimalnej (wskaźnik intensywności zabudowy) 1=1.1", został spełniony i wynosi 1.13 wyliczony dla powierzchni działek objętej projektem zagospodarowania terenu (czyli suma powierzchni kondygnacji nadziemnych 784,44m podzielona przez powierzchnię terenu objętego projektem zagospodarowania 692m). Projektowany budynek nie stanowi dominanty wysokościowej w stosunku do przeważającego w tym terenie gabarytu zabudowy. Istniejące w sąsiedztwie budynki, mają cztery kondygnacje nadziemne a zaprojektowany budynek mieszkalno-usługowy w części wyższej pięć kondygnacji (parter usługowy i 4 piętra mieszkalne). Jednym z warunków decyzji WZiZT było dopuszczenie ograniczenia terenów zieleni do 30%. Ten warunek również został spełniony bowiem powierzchnia zabudowy budynkiem oraz powierzchnia dróg i komunikacji pieszej, wynosi w projekcie 315,6 m2 co przy powierzchni działki 692m2 daje 376,4m2 terenów urządzonej zieleni (czyli ponad 50%). Teren zieleni został zaprojektowany. Opracowanie konstrukcyjne uwzględnia wymagania ekspertyzy geotechnicznej (określona została trzecia kategoria geotechniczna), dla posadowienia budynku a zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania konstrukcyjne, między innymi przez zastosowanie posadowienia na głębokości 4,0m w postaci płyty dennej, zabezpieczenia mikropalami z możliwością wykonania ściany szczelinowej, mają na celu zapewnienie nienaruszalności przestrzeni gruntowej poza wykopem tj. od strony istniejącej zabudowy. Poziom wód gruntowych znajduje się na głębokości 7,30-7,50m. Spełniony też został przepis dotyczący usytuowania budynku na działce w stosunku do granic działki, o którym mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego przepisy miały zastosowanie w nin. sprawie. Zgodnie bowiem z przepisami rozporządzenia z dnia 13 lutego 2003 r (Dz. U. Nr 33, poz. 270) w przedmiotowej sprawie nie stosuje się przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 330 "Przepisów rozporządzenia nie stosuje się z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: pkt.1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego"). Organ odwoławczy wskazał także, iż projektowany budynek został usytuowany na terenie działki bez otworów okiennych i drzwiowych w ścianach przy granicy działki "8" i w zbliżeniu 3,48m do granicy działki "3". Odnosząc się do usytuowania podziemnych ścian budynku i projektowanego pod terenem garażu, w stosunku do granicy z sąsiednimi działkami, przepisy o odległościach określonych w § 12 ust. 4-6 cyt. rozporządzenia nie mają zastosowania. Zd. organu chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia § 13 cyt. rozporządzenia, gdyż projektowany budynek w całości wysunięty w stronę drogi przed wyznaczoną przez istniejące budynki linię zabudowy, nie przesłania okien istniejących budynków mieszkalnych spełniając warunek § 13 ust. 1 i 2. Zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem określona w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) wymagana minimalna odległość 20m od "przesłanianych okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych" nie ma w tym przypadku zastosowania. Spełniony jest również warunek § 60 dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, ponieważ usytuowanie projektowanego budynku w jego przybliżeniu do północnej części działki, nie powoduje zacieniania budynków sąsiednich. Jak wynika z rysunku wykresu cienia, zasięg cienia w godzinach od 7°° do 17°° w dniach równonocy (21 marca i 21 września) jest poza istniejącymi budynkami. Dojście wraz z dojazdem od strony drogi publicznej ma szerokość 4,50 m, natomiast sama pochylnia wjazdu do garażu 2,70 m. Wjazd został uzgodniony w Zarządzie Dróg i Komunikacji a plan zagospodarowania terenu posiada uzgodnienie z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W projekcie zagospodarowania terenu i w projekcie budowlanym określone zostały wszystkie odległości dotyczące usytuowania budynku w stosunku do granic działki jak również, w stosunku do istniejących obiektów (11,73m do krawędzi bud. przy ul. S. i 10,81 m do krawędzi bud. przy ul B.). Zatwierdzony projekt budowlany zawiera rozwiązanie przebudowy sieci cieplnej, przebiegającej przez działkę uzgodnione pozytywnie przez [...]Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej [...] i ZUP , nie narusza też uzasadnionych interesów osób trzecich. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze od powyższej decyzji złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie T.B. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty zgłoszone w odwołaniu, a nadto zarzucił , że z przedłożonej przez wnioskodawców dokumentacji wydaje się wynikać, że sąsiadujące budynki nie będą zacienione przez projektowany budynek. W tym zakresie została wykonana analiza zacienienia budynków położonych na działkach "3", "4" i "5". tymczasem zd. skarżącego przy sporządzaniu tej analizy, wnioskodawca (czy raczej jego projektant) przyjął błędne azymuty (kąt pomiędzy północą geograficzną a kierunkiem z którego wschodzi, zachodzi słońce) wschodu i zachodu słońca w dniach 21 września i 21 marca. Z zaproponowanych przez projektanta azymutów wschodu i zachodu słońca, zdaje się wynikać, że słońce zatacza nad horyzontem łuk o kącie około 90-120 stopni. Podczas gdy taki łuk liczy koło 180 stopni. Przy uwzględnieniu prawidłowych azymutów wschodu i zachodu słońca okaże się zaś, że dochodzi do niedopuszczalnego zacienienia budynków na sąsiednich działkach "3", "4" i "5". Stan taki stanowi zaś naruszenie postanowień par. 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i budowle /Dz. U .nr 75 poz. 690/, co winno dyskwalifikować dokumentację projektową. Skarżący wskazał też, że projektowany budynek ma być budowany w granicy działki nr "5", w takiej sytuacji wnioskodawca sporządził szkic koncepcyjny dotyczący możliwości dobudowy budynku do ściany projektowanego budynku w granicy działki i szkic ten zakłada dobudowanie takiego potencjalnego budynku do już istniejącego budynku z jednoczesnym zamurowaniem istniejących 8 okien służących doświetleniu lokali mieszkalnych w istniejącym budynku, gdy tymczasem budowa budynku w granicy jest tylko wtedy możliwa, gdy istnieje możliwość postanowienia budynku przylegającego bezpośrednio do projektowanego budynku. Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności taki stan jest niemożliwy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik P.S. w odpowiedzi na skargę również wniósł o jej oddalenie wskazując i wykazując niezasadność wszystkich zarzutów skarżącego. Uczestnik zarzucił także brak legitymacji T.B. do wniesienia skargi z uwagi na brak po jego stronie interesu prawnego.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U .Nr 153 poz.1270 ze zm./.

Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.

Skarga jest nieuzasadniona.

W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że stanowisko uczestnika P.S. co do braku interesu prawnego po stronie skarżącego jest chybione. Skarżący jest współwłaścicielem działki nr "7", która położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie działek obejmujących przedmiotowa inwestycję, a zatem jego interes prawny wywodzący się z prawa własności nie może budzić wątpliwości.

Następnie należy wskazać, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywały przepisy ustawy Prawo budowlane o treści wynikającej z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw /Dz. U .Nr 80 póz. 718/. Stosownie do treści art.7 ust.1 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Zatem organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącego prawidłowo zastosował reguły przepisów ustawy - Prawo budowlane w treści obowiązującej przed datą wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Treść art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane /t.j. z 2000 r. nr 106 poz.1126 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji była następująca :

" Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,

2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane."

Z kolei przepis art. art. 35 tej ustawy stanowił, że "1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5.

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę."

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić czy spełnione zostały wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisach i dopiero w sytuacji spełnienia łącznie wszystkich wskazanych wymagań organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę.

Organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że wskazane w cyt. wyżej przepisach warunki zostały w nin. sprawie spełnione .

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego należy stwierdzić, że są one nieuzasadnione. Wskazać należy, że skarżący podnosi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i budowle (Dz. U. Nr 75 z 2002 r. poz. 690), podczas gdy zgodnie z § 332 tego rozporządzenia, weszło ono w życie 16 grudnia 2002 roku, zaś wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w nin. sprawie został złożony w dniu 14 grudnia 2002 r. Zgodnie zaś z § 330 pkt 1 przepisów przejściowych powołanego rozporządzenia, nie ma ono zastosowania do oceny poprawności projektu, jeżeli wniosek o pozwolenie na budowę został złożony i opracowany przed datą wejścia w życie rozporządzenia, na podstawie dotychczasowych przepisów, czyli rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, póz. 140 i Nr 44, poz. 434, z 2000 r. Nr 16, poz. 214 oraz z 2001 r. Nr 17, poz. 207). Zatem w nin. sprawie to przepisy rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. miały zastosowanie, a nie cyt. przez skarżącego rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Właściwe dla oceny poprawności projektu przepisy nie wymagały minimalnej odległości 20 m pomiędzy budynkami mającymi pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Wskazywane przez skarżącego budynki nie są budynkami przesłaniającymi, które winny być w odległości, co najmniej równej ich wysokości, gdyż znajdują się poza płaszczyznami wyznaczonymi przez ściany boczne zaprojektowanego budynku, a więc są położone poza osią widokową jego okien elewacji południowej (elewacja wschodnia i zachodnia nie posiadają okien). Z kolei ciąg zabudowy znajdujący się w osi widokowej poprowadzonej z okien elewacji południowej, w tym budynek należący do skarżącego znajduje się w odległości od 45 m do 55 m (różnica wynika z nierównoległego usytuowania elewacji budynków względem siebie), ponieważ zaś są to budynki 5 kondygnacyjne z dwuspadowym dachem (ok. 18 m wysokości) tym samym zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 1994r. warunek umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń należało uznać się za spełniony.

Zarzut popełnienia błędów w analizie zacienienia ("linijka słońca") jest chybiony i nie oparty na obowiązujących przy sporządzaniu takiego opracowania wymogach. Celem sporządzania analizy było wykazanie, iż budynek nie przesłania sąsiadującej zabudowy uniemożliwiając zapewnienie minimalnego czasu nasłonecznienia. Wymagany przez § 60 rozporządzenia z 1994 r. minimalny czas nasłonecznienia wynosi dowolne 3 godziny pomiędzy 8 a 16 w dniach równonocy (21 marca i 21 września). Analiza wykazała, że takie zacienienie sąsiednich budynków nie występuje przez okres znacznie dłuższy niż wymagane 3 godziny. Również zaprojektowany budynek ma zapewniony minimalny czas nasłonecznienia, gdyż budynek położony na działce "3" już od godziny 12 przestaje zacieniać okna południowej elewacji budynku zaprojektowanego, zaś budynek położony na działce "5" znajduje się od nich w większej odległości niż jego wysokość. Stwierdzić trzeba także, iż przepisy rozporządzenia z 1994 r. zawierają wprawdzie regulację dojść i dojazdów do posesji, jednakże w niniejszej sprawie przepisy te nie znajdują zastosowania, gdyż przedmiotowa nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje z drogą publiczną i tym samym nie występuje konieczność zapewnienia jej dojścia i dojazdu w rozumieniu wskazanych przepisów. Postępowanie odnośnie włączenia nieruchomości do układu komunikacyjnego podlega regulacjom ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W oparciu o te przepisy oraz warunki określone przez zarządcę drogi został w nin. sprawie przygotowany projekt drogowy, który następnie uzyskał przez zarządcę drogi jako zgodny z przepisami prawa.

Także zarzut skarżącego jakoby z dokumentacji nie można odczytać odległości projektowanego budynku od działek "6" i "7" nie jest uzasadniony. Po pierwsze dokumentacja projektowa jest sporządzona w skali, co umożliwia w sposób jednoznaczny ustalenie każdego wymiaru, a po drugie rysunek nr 3 - Plan zagospodarowania działki, zawiera wymiar łączony tzn. po dodaniu uwidocznionych na nim wymiarów cząstkowych, można ustalić, że odległość pomiędzy zaprojektowanym budynkiem, a działką nr "7" to: 454 cm + 600 cm + 494 cm + 383 cm = 1931 cm czyli19,31 m., odległość od działki nr "6" to: 454 cm + 600 cm + 494 cm = 1548 cm, czyli 15,48 m. Skarżący zestawił wysokość zaprojektowanego budynku z wysokością budynków sąsiednich i na tej podstawie stwierdził, iż "występuje niedopuszczalna niezgodność zabudowy, co stanowi naruszenie prawa". Twierdzenie to jest nietrafne, gdyż nie ma przepisów, które by nakładały obowiązek zrównania wysokości tych budynków, a już na etapie uzyskiwania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożona koncepcja architektoniczna uzyskała akceptację Miejskiej Komisji Architektonicznej. Również zarzut nie uwzględnienia przez projektantów "dopuszczalnej w tym miejscu intensywności zabudowy" nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzedzająca pozwolenie na budowę, określiła ten współczynnik na min. 1,10, zaś intensywność projektowanej zabudowy wynosi 1,13 (strona 3: "Projekt zagospodarowania terenu - opis projektu zagospodarowania terenu").

Wskazać także należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego zaprojektowana zieleń stanowi 61,1 % powierzchni działki nr "1" (strona 3: "Projekt zagospodarowania terenu - opis projektu zagospodarowania terenu"), a jeśliby pominąć powierzchnię zajętą bezpośrednio pod zabudowę to zieleń stanowić ma ponad 89 % terenu.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność jakoby szkic potencjalnej zabudowy na działce nr "8" zakładał "zamurowanie istniejących 8 okien służących doświetleniu lokali mieszkalnych w istniejącym budynku" także nie mogła zostać uwzględniona. Na przedmiotowym szkicu wskazano jedynie orientacyjny, możliwy zakres inwestycji na działce nr "8" i szkic ten służył jedynie wykazaniu, że warunki, od których zależna jest dopuszczalność budowy w granicy między działkami "1" i "8" są spełnione, nie przesądzał zaś przyszłych działań inwestycyjnych na działce nr "8".

Mając na uwadze przytoczone okoliczności na zasadzie art. 151 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.