Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1781/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92, l.p. 6.1.5.  zał. nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 20 lipca 2021 r., nr BP.501.874.2021.0993.KA12.60831, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszej instancji, WITD) z 26 kwietnia 2020 r., nr [...], nakładającą na D. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą D w G. (dalej: strona, skarżący), karę pieniężną w łącznej wysokości 7.000 zł z tytułu:

-wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 dalej: utd) (2000 zł);

-wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie zgodnie z lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd (1000 zł);

-wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd, zgodnie z lp. 9.2 załącznika nr 3 do utd. (4000 zł).

Jako podstawę prawną jej wydania organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 art. 93 oraz lp. 6.15 i 9.1 i 9.2 załącznika nr 3 do utd., art. 23, rozdziału VI ust. 3 Sprawdzenia i Przeglądy załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, art.66 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 5, art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110)

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 29 stycznia 2021 r. w N. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli ciągnik siodłowy marki Scania wraz z naczepą marki Bodex, kierowany przez V.S., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd nie ma ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Ważność badań technicznych upłynęła w dniu 11 grudnia 2020r. Powyższe potwierdzają dane w bazie CEP. Ustalono także, że w pojeździe jest zainstalowany tachograf marki Siemens VDO Automotive AG. Jednocześnie funkcjonariusze Policji nie stwierdzili obecności tabliczki pomiarowej potwierdzającej wykonanie ostatniej legalizacji tego tachografu. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany wymaganemu przeglądowi okresowemu. Jako dowód w sprawie sporządzono dokumentację fotograficzną. Ponadto w trakcie kontroli stanu technicznego ciągnika ujawniono usterki techniczne zagrażające bezpieczeństwu a to: pęknięcia, w kilku miejscach tarczy hamulcowej na całej jej szerokości (oś pierwsza lewa strona); opony na osi napędowej o różnej rzeźbie bieżnika z uszkodzeniami odsłaniającymi kord opony (prawa strona osi napędowej - opona wewnętrzna); wyciek płynów eksploatacyjnych w postaci spadających kropli - stałe powstawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska; ostre, odstające krawędzie nadwozia (wyrwane fragmenty nadkola - tył pojazdu strona prawa). Z kolei w trakcie kontroli stanu technicznego naczepy ciężarowej ujawniono usterkę techniczną zagrażającą bezpieczeństwu, tj. opona na osi pierwszej (strona lewa), nadmiernie zużyta z widocznym kordem. Kierujący pojazdem - obecny podczas przedmiotowej kontroli stanu technicznego - podpisał protokół z kontroli, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń.

W tym stanie rzeczy WITD po otrzymaniu na podstawie art. 93 ust. 4 utd. akt przedmiotowej sprawy od funkcjonariuszy Policji, pismem z dnia 26 lutego 2021 zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszeń wskazanych w protokole kontroli nr [...]. Organ poinformował stronę, iż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz o możliwości przesłania dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92c utd. w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia. W odpowiedzi, pełnomocnik strony, pismem z dnia 12 marca 2021r. wniósł o wydłużenie okresu na złożenie wyjaśnień oraz przedstawienie ewentualnych wniosków dowodowych o kolejne 7 dni. Organ I instancji przychylił się do złożonej prośby i przedłużył prowadzone postępowanie do dnia 26 kwietnia 2021 r. Jednak do dnia wydania decyzji, do siedziby tut. organu nie wpłynęło żadne pismo od pełnomocnika strony w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego organ podjął decyzję w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony podczas kontroli drogowej oraz w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji wspomnianą powyżej decyzją z 26 kwietnia 2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 7.000 zł za następujące naruszenia

-odnośnie naruszenia z Ip. 9.1 załącznika nr 3 do utd., tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, w wysokości 2000 zł,

-odnośnie naruszenia z Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, w wysokości 1000 zł

-odnośnie naruszenia z Ip. 9.2 załącznika nr 3 do utd., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, za każdy pojazd w wysokości 2.000 zł tj. razem w wysokości 4000 zł,

Organ I instancji wyjaśnił, że skarżący jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa w danym zakresie działalności i do stosowania się do wynikających z niego obowiązków. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. Sprawą przedsiębiorcy jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać i stosować obowiązujące przepisy prawa, rolą organów inspekcji jest kontrola ich przestrzegania. Oznacza to, że organ kontrolny w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa transportowego zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, w wysokości ustanowionej w załączniku nr 3 do utd. Organ I instancji podniósł także, że wykonywanie transportu drogowego pojazdami niesprawnymi technicznie, bez ważnych badań technicznych oraz wyposażonym w tachograf bez ważnej legalizacji jest potwierdzeniem braku właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie oraz bieżącego nadzoru nad posiadanym taborem. Dbanie o sprawność techniczną pojazdów jest jednym z podstawowych obowiązków osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Przedsiębiorca dopuszczając kontrolowane pojazdy do jazdy po drogach publicznych swoim zachowaniem przyczynił się do powstania naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ I instancji nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 92c utd. Zaznaczył, że norma prawna, wyrażona w powołanym przepisie odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że przewóz był wykonywany pojazdem wyposażonym w tachograf bez ważnego badania technicznego,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie materiału w sposób zupełny,

- naruszenie art. 92c utd poprzez jego nie zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Autor odwołania wyjaśnił, że kontrolowany pojazd miał w dniu kontroli ważne badanie techniczne tachografu, które zostało przeprowadzone 3 września 2020 r., na dowód czego dołączył kserokopię faktury z przeprowadzonego badania technicznego. Stwierdził, że ponieważ po zakończonej kontroli zostały usunięte usterki, na co wskazuje dowód w postaci zaświadczeń o przeprowadzonych badań technicznych ciągnika i naczepy w dniu 29 stycznia 2021 r. z wynikiem pozytywnym, tym samym zaistniała podstawa do zastosowania art. 92c utd w przedmiotowej sprawie.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przywołał stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie przepisy utd pozycje załącznika nr 3 do ustawy, które określają wysokość kary za stwierdzone naruszenia. Przypomniał ustalenia faktyczne sprawy opisane w protokole kontroli.

Odnosząc się do odwołania przyjął, że po każdorazowym przeprowadzonym przeglądzie tachografu w kabinie pojazdu musi być umieszczona wklejka tabliczka dokumentująca fakt przeprowadzenia wymaganego okresowego przeglądu technicznego. Brak takiej wklejki w kabinie podczas przeglądu oznacza, że strona nie wypełniła obowiązku o którym mowa w pkt 3 rozdziału VI załącznika I do rozporządzenia 165/2014. Organ odwoławczy wskazał, że na wklejce umieszcza się nie tylko informacje o ostatniej dacie przeprowadzonego przeglądu, ale również informacje odnośnie opon zainstalowanych w pojeździe podczas przeglądu. Informacje te są wymagane w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli ponieważ pozwalają ustalić czy po przeprowadzonym przeglądzie nie zostały wymienione opony na opony o innym rozmiarze niż te, które był zamontowane w dniu przeglądu tachografu. W trakcie kontroli pojazdu marki Scania o nr rej. [...] w dniu 29 stycznia 2021 r. policjanci nie znaleźli w kabinie pojazdu wklejki potwierdzającej przeprowadzenie badania technicznego tachografu zamontowanego w ww. pojeździe.

Organ odwoławczy wskazał, że w protokole kontroli nie ma informacji o wklejce w kabinie kontrolowanego pojazdu. Strona twierdzi, że ostatnie badanie tachografu zainstalowanego w pojeździe było przeprowadzone w dniu 3 września 2020 r. Tymczasem wklejki potwierdzającej przeprowadzenie badania kontrolnego tachografu nie znaleźli policjanci przeprowadzający kontrolę pomimo dokonanych oględzin pojazdu, jak również kontrolowany kierowca nie wskazał kontrolującym miejsca umieszczenia wklejki potwierdzającej przegląd tachografu. Kontrolowany kierowca pomimo, że był obcokrajowcem, był kierowcą zawodowym wykonującym w imieniu strony przewóz pojazdem marki Scania o nr rej. [...]. Dlatego gdyby w pojeździe była umieszczona wklejka potwierdzająca przeprowadzone badanie techniczne w dniu 3 września 2020 r., kierowca pokazałby te wklejkę i nie podpisał protokołu świadczącego o braku wklejki w kabinie pojazdu w trakcie kontroli.

Dalej organ zauważył, że po każdorazowym przeprowadzonym przeglądzie tachografu w kabinie pojazdu musi być umieszczona wklejka tabliczka dokumentująca fakt przeprowadzenia wymaganego okresowego przeglądu technicznego. Brak takiej wklejki w kabinie podczas przeglądu oznacza, że strona nie wypełniła obowiązku o którym mowa w pkt 3 rozdziału VI załącznika I do rozporządzenia 165/2014. Organ odwoławczy wskazał, że na wklejce umieszcza się nie tylko informacje o ostatniej dacie przeprowadzonego przeglądu, ale również informacje odnośnie opon zainstalowanych w pojeździe podczas przeglądu. Informacje te są wymagane w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli ponieważ pozwalają ustalić czy po przeprowadzonym przeglądzie nie zostały wymienione opony na opony o innym rozmiarze niż te, które był zamontowane w dniu przeglądu tachografu. W trakcie kontroli pojazdu marki Scania policjanci nie znaleźli w kabinie pojazdu wklejki potwierdzającej przeprowadzenie badania technicznego tachografu zamontowanego w ww. pojeździe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie decyzji ostatecznej w części, tj. w pkt 2 decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego. W treści skargi powtórzyła zarzuty z odwołania, a nadto zarzuciła organowi odwoławczemu wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia, z jakich powodów organ odmówił uwzględnienia dowodów przedłożonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko:

Skarga jest częściowo zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Zgodnie z art.92 a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

W oparciu o ten przepis na skarżącego nałożono karę pieniężną w wysokości 7.000 zł za następujące przewinienia:

-wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd (2000 zł);

-wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie zgodnie z lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd (1000 zł);

-wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia łub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd, zgodnie z lp. 9.2 załącznika nr 3 do utd.

Strona skarżąca zakwestionowała karę w części naruszenia określonego w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do utd podnosząc, że w dniu kontroli (29 stycznia 2021 r.) kontrolowany pojazd miał w dniu kontroli ważne badanie techniczne tachografu, które zostało przeprowadzone 3 września 2020 r., na dowód czego dołączyła kserokopię stosownego zaświadczenia i faktury (k. 43-44).

Organ odwoławczy jednakże w ogóle nie odniósł się do tych dokumentów. Podkreślił natomiast, że pojazd nie miał stosownej wklejki z informacją o dokonanej kontroli.

Ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić z następujących powodów.

Naruszenie określone w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do utd polega w istocie na niedokonaniu przeglądu lub sprawdzenia tachografu, a nie na braku dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. Sposób rozumowania organu polega na tym, że brak stosownej wklejki (który nie był przedmiotem rozważań organu pierwszej instancji) jest równoznaczny z brakiem przeglądu tachografu, podczas gdy są to różne kwestie. Należy zauważyć, że protokół kontroli niewątpliwie wypełnia znamiona dokumentu urzędowego określonego w art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organny państwowego w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jednakże art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza możliwość obalenia danych zawartych w dokumencie urzędowym za pomocą dowodu przeciwnego i w sprawie takie dowody zostały przedstawione. Należy podkreślić, że organ odwoławczy w istocie nie przedstawił w uzasadnieniu powodów, dla których odmówił przedstawionym przez skarżącego wraz z odwołaniem dokumentów wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast podkreślił wagę i moc protokołu kontroli. Należy zauważyć, że fakt podpisania przez kierowcę, niebędącego stroną w sprawie a jedynie pracownikiem skarżącego, protokołu kontroli bez zastrzeżeń nie może oznaczać zrzeczenia się prawa do przedstawienia przeciwdowodu względem protokołu kontroli. Również fakt, że zaświadczenie dotyczące przeglądu pojazdu i faktura zostały przedstawione dopiero na etapie postępowania odwoławczego nie pozbawia tych dokumentów mocy dowodowej. Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne nie przewiduje instytucji prekluzji dowodowej, co więcej zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują czynności niezbędne do rozpoznania sprawy. Należy podkreślić, że celem postępowania administracyjnego jest ustalenie rzeczywistego stanu sprawy, czego w analizowanym postępowaniu nie uczyniono. Tym samym organ odwoławczy naruszył normy art. 7 k.p.a.

Utrzymując w mocy karę orzeczoną za naruszenie określone w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do utd naruszył także ten przepis, gdyż czym innym jest brak ważnego przeglądu tachografu, a czym innym brak dokumentu potwierdzającego ten fakt. Protokół kontroli nie podniósł kwestii braku wklejki potwierdzającej dokonanie przeglądu tachografu. O fakcie tym organ odwoławczy wspomniał dopiero w uzasadnieniu swojej decyzji przyjmując opisany wyżej sposób rozumowania w sprawie. Otóż z faktu, że kierowca nie pokazał kontrolującym funkcjonariuszom Policji stosownej wklejki wyciągnięto wniosek o jej braku, a na podstawie domniemanego braku wklejki przyjęto brak ważnego przeglądu tachografu pomimo przedstawienia przez skarżącego nowych dokumentów. W istocie jest to rozumowanie wadliwie związane z niemającym ustawowego oparcia przekonaniem o absolutnym i niepodważalnym charakterze protokołu z kontroli drogowej.

Dlatego też organ odwoławczy winien ponownie rozpoznając sprawę ocenić przedstawione przez skarżącego dokumenty i zweryfikować tezę o braku ważnego przeglądu tachografu zwłaszcza, iż podstawy prawnej do nałożenia kary upatruje w treści Zał. nr 3 lp. 6.1.5 utd.

Jednocześnie Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 92c utd. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W wypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, gdyż zarówno brak aktualnego badania technicznego pojazdu jak i usterki w jego konstrukcji obciążają przedsiębiorcę; na skarżącego nie nałożono innej kary; od chwili kontroli minęło mniej niż dwa lata. Co więcej nie jest przesłanką zastosowania art. 92 c utd usunięcie stwierdzonych usterek, na co powołuje się skarżący.

Ponieważ kara wynikająca z decyzji była sumą trzech kar cząstkowych, z których jedna została orzeczona w wyniku błędnej oceny materiału dowodowego przez organ i przy niewłaściwie zastosowanym w sprawie przepisie załącznika nr 3 lp. 6.1.5. do utd dlatego też zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Z kolei na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania.