Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1120/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1392/15 w sprawie ze skargi A. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz A. S. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 1392/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi A. S., uchylił interpretację Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 5 października 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia Sądu I instancji wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uzupełnionym pismem z dnia 24 września 2015 r. wnioskodawca wskazał w szczególności, że realizuje na rzecz osób fizycznych świadczenia kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu i dopasowaniu oraz montażu elementów meblowych w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego) trwałą zabudowę meblową kuchni. Takie usługi wykonuje w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Jednocześnie wnioskodawca poinformował, że demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy. Trwała zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. O walorach użytkowych zabudowy meblowej kuchennej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu) nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebli kuchennych. Demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym podatnik zadał pytanie, czy może przy sprzedaży usługi polegającej na montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej stosować stawkę 8%. Jego zdaniem jest możliwe zastosowanie powyższej stawki w oparciu o art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług, bowiem prowadzona przez wnioskodawcę działalność spełnia przesłanki zawarte w cytowanym przepisie.

W interpretacji indywidulanej z dnia 5 października 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L., upoważniony do wydawania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Organ przytoczył art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 5a i art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 12, ust. 12a, ust. 12b i ust. 12c ustawy o podatku od towarów i usług, a także sporny art. 41 ust. 12 tej ustawy, stanowiący, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zdaniem organu podatkowego, modernizacja - podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy czynności - powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Twierdzenie to potwierdza zdaniem organu uchwała NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FPS 2/13, w której stwierdzono, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu), a montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, obniżona stawka podatku nie może znaleźć zastosowania dla wykonania zabudowy wnękowej, jeśli polega ona przykładowo wyłącznie na zaprojektowaniu, przygotowaniu i montażu polegającym na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu). Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego zdaniem organu wynika, że opisana trwała zabudowa meblowa - będąca przedmiotem wniosku - nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku. W związku z tym organ zauważył, że przedstawiony sposób montażu zabudowy meblowej sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych, np. ze ścianami, schodami, sufitami bądź nadprożami. Nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny.

Podsumowując organ podatkowy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie do montażu zabudowy meblowej kuchennej nie zostają w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku (lokalu) w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji tego budynku (lokalu). Co prawda zabudowa meblowa, o której mowa we wniosku, wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku (lokalu), to zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego.

Organ ocenił, że opisanych we wniosku czynności nie będzie można uznać za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy, nie będzie to bowiem w szczególności remont, termomodernizacja lub przebudowa. Wykonywane przez wnioskodawcę ww. czynności w istocie będą jedynie zaopatrywaniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych. Trwała zabudowy kuchni może podnieść jedynie funkcjonalność i wartość obiektów mieszkalnych, przy czym podobną funkcjonalność i wartość będzie można zapewnić umieszczając w obiekcie zwykłe meble nie przymocowane do ściany czy podłogi. Wobec powyższego, wykonując czynności polegające na montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej, wnioskodawca nie może zastosować preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie:

- art. 14b § 2 i 3 w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, albowiem rozpoznając wniosek o interpretację organ pominął stan faktyczny w sprawie, a mianowicie że: "jednocześnie wnioskodawca informuje, że demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy (...)", a przecież jak podkreślono we wniosku demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu oraz że montaż w istotny sposób nastąpi z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu);

- art. 2 pkt 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 5a, art. 41 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 12, 12a, 12b, 12c oraz w zw. z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 2004 r. o podatku towarów i usług oraz w zw. z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, polegającą na przyjęciu, że transakcji montażu trwałej zabudowy kuchennej w obiektach budownictwa mieszkaniowego nie należy oceniać jako usługi modernizacji, albowiem przy demontażu nie powoduje ona trwałego naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektu oraz zabudowa meblowa jest przytwierdzona (np. do ściany, czy podłogi) jedynie w sposób, który może być również stosowany przy montażu mebli "wolnostojących" i w konsekwencji nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8%, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu oraz że montaż w istotny sposób nastąpi z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego; poprzez uznanie, iż dla zastosowania uprzywilejowanej stawki wymagane jest, aby demontaż zabudowy powodował uszkodzenie konstrukcji budynku, gdy tymczasem z utrwalonego orzecznictwa wnika, iż z usługą modernizacji i zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację stwierdzając, że powołana przez organ uchwała NSA wskazuje, że za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która jest zamontowana w ten sposób, że ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia, czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Nie precyzuje natomiast, w jakim stopniu przymocowanie komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może zostać uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia, czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku.

W niniejszej sprawie, opisując stan faktyczny wnioskodawca stwierdził, że "demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy. Trwała zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. O walorach użytkowych zabudowy meblowej kuchennej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu) nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebli kuchennych". Tym samym wnioskodawca sprecyzował, że zabudowa kuchenna jaką wykonuje następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Oznacza to, że czynności opisane we wniosku interpretacyjnym mogą zostać uznane za modernizację budynku, gdyż ta trwała zabudowa ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia jej komponentów – jak sam wskazał skarżący, lub elementów konstrukcyjnych budynku.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w L. nie był uprawniony do stwierdzenia, że "zabudowa meblowa, o której mowa we wniosku, wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku (lokalu), jednak należy podkreślić, że zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego". Z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika bowiem, że to składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Zatem podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Dyrektor Izby Skarbowej w L. niewątpliwie naruszył art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że "z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu sprawy wynika, że opisana trwała zabudowa meblowa - będąca przedmiotem wniosku - nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku (...), przedstawiony sposób montażu zabudowy meblowej sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych, np. ze ścianami, schodami, sufitami bądź nadprożami. Nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny". Te stwierdzenia spowodowały zmianę stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji.

Od powyższego wyroku organ interpretacyjny złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług przez jego błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wnioskodawca miał prawo zastosować 8% stawkę podatku VAT do usług montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej. Organ wniósł w konsekwencji o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu organ zakwestionował stwierdzenie Sądu I instancji, że w interpretacji dokonał zmiany stanu faktycznego sprawy, gdyż dokonał tylko oceny przedstawionych okoliczności, które nie dają podstaw do stwierdzenia, że świadczone przez wnioskodawcę usługi stanowią usługi kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową. Zdaniem organu obniżona stawka podatkowa ma zastosowanie tylko w takiej sytuacji, gdy usługa polega na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu elementów meblowych z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku w taki sposób, że demontaż zabudowy prowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawca wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), zaś jej granice wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Mając powyższe na względzie zaznaczyć należy, że zaskarżony wyrok wydany został w sprawie dotyczącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej kwestionuje wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji w zakresie możliwości opodatkowania usług świadczonych przez skarżącego (tj. kompleksowej usługi projektowania, wykonania i montażu zabudowy meblowej) preferencyjną - 8% stawką podatku od towarów i usług wskazując, że jest ono wynikiem błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania do stanu faktycznego sprawy normy z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), z którego to przepisu wynika, iż obniżoną stawkę podatkową stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Mając zatem na względzie tak zakreślone granice sporu podkreślenia wymaga (na co zwracał uwagę zarówno Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, jak też organ w wydanej interpretacji indywidualnej oraz w skardze kasacyjnej), że kwestia właściwej wykładni art. 41 ust. 12 cyt. ustawy była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, w tezie której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonane w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym, w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza treści uzasadnienia tej uchwały wskazuje, że została ona podjęta w stanie faktycznym co do zasady zbieżnym z okolicznościami faktycznymi rozpoznawanej aktualnie sprawy. Stanowisko wyrażone w uchwale ma zatem zastosowanie do sprawy niniejszej.

Prawidłowo Sąd I instancji podkreślił, że w przywołanej uchwale nie precyzuje się w jakim stopniu przymocowanie komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może zostać uznane za "trwałą zabudowę meblową" i doszedł do zasadnej, znajdującej oparcie w orzecznictwie NSA konkluzji, że chodzi tu o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję tego budynku (lokalu) w sposób uniemożliwiający demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Za takim rozumieniem "trwałości zabudowy" przemawia stanowisko wyrażone w uchwale, wskazujące, że tylko "istotne" wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego będzie uprawniało do zastosowania stawki obniżonej. Nie można więc zasadnie twierdzić, jak czyni to organ kasacyjny, że dla zastosowania uprzywilejowanej stawki podatkowej wymagane jest, aby demontaż zabudowy powodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Z usługą modernizacji i zabudową meblową o charakterze trwałym mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu) wynikające z usunięcia mocowań elementów meblowych, co zasadnie podkreślił wnioskodawca w skardze do Sądu I instancji oraz w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Dodatkowo wskazać należy, że w wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1623/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "trwałość", na tle wykładni art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przyjętej w powołanej wyżej uchwale, polega na wykorzystaniu tego rodzaju sposobów łączeń, które umożliwią powstanie z poszczególnych i różnych fizycznie elementów (tj. komponentów meblowych i elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego) zabudowy meblowej, którą cechować będzie trwałość w znaczeniu zapewnienia możliwej w danym miejscu - przez zespolenie z nim części meblowych - właściwej dla tej zabudowy funkcji użytkowej. Odnotować także trzeba stanowisko, które zajął NSA w wyroku z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 1983/14, w którym wyjaśniono, że: "Jeżeli o użytkowych walorach wykonywanej zabudowy meblowej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce (trwała zabudowa spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową), a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu), nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebla - nie ma podstaw do twierdzenia, że przedmiotem powyższych czynności jest dostawa wyposażenia (mebla)".

Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy wnioskodawca wyraźnie wskazywał, że demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy. Trwała zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. O walorach użytkowych zabudowy meblowej kuchennej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu) nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebli kuchennych. Demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu. Stwierdzić zatem należy, że rację miał wnioskodawca, że w stanie faktycznym przez siebie opisanym dostarczenie usługi w postaci dostawy i montażu mebli kuchennych w sytuacji, gdy mamy do czynienia z trwałą zabudową meblową stanowi modernizację obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług. Chodzi tu bowiem o czynności, które polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących.

W konsekwencji za nieuzasadnione należało uznać stanowisko organu o braku możliwości zastosowania przez wnioskodawcę obniżonej stawki podatkowej, co czyni także niezasadnym sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 42 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług.

Rację miał też WSA w Łodzi stwierdzając, że organ wbrew treści art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej dokonał modyfikacji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Okoliczność ta nie została zresztą skutecznie podważona przez autora skargi kasacyjnej, który kwestionując powyższe stanowisko Sądu I instancji, nie sformułował jednak formalnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209 oraz art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 cytowanej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.).