Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 458/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 2, art. 63 ust. 1, art. 84
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie punktu zbierania złomu na części działki nr 719/1, obręb B., gmina Ł., – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w dniu 24 października 2011 r. P. Ż. zwrócił się do Burmistrza Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wskazanego wyżej przedsięwzięcia.

W dniu 25 października 2011 r. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (zwanego dalej "RDOŚ") oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. (zwanego dalej "PPIS"), z zapytaniem o konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na powyższe PPIS w Ł. w dniu 9 listopada 2011 r. stwierdził, iż wymagane jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko, natomiast RDOŚ w Ł. w dniu 14 listopada 2011 r. wezwał stronę do uzupełnienia informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Po uzupełnieniu informacji przez inwestora, RDOŚ w Ł. postanowieniem z dnia [...] 2011 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] 2011 r., znak: [...], Burmistrz Ł. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Następnie zaś, decyzją z dnia [...] r. organ I instancji orzekł o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzając brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie punktu zbierania złomu na części działki nr 719/1, obręb B., gmina Ł..

W odwołaniu od tej decyzji, uzupełnionym pismami z dnia: 31 stycznia 2012 r., 21 lutego 2012 r. i 28 lutego 2012 r. H. S. wskazała, że jest właścicielką nieruchomości nr 722/1, bezpośrednio graniczącej z działką nr 719/1, na której planowana jest inwestycja. Podkreśliła, że jej nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową, a z uwagi na sąsiedztwo złomowiska straci na swojej atrakcyjności i wartości. Z tego też powodu odwołująca żąda wypłaty odszkodowania, aby mogła kupić działkę w innym miejscu. Jednocześnie zaznaczyła, że nie wyobraża sobie utraty posiadanej nieruchomości.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 71 ust. 2, art. 84, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie, organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 84 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 2 ustawy wywodząc, że decyzja środowiskowa jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy. Jeżeli organ administracji nie przeprowadza postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to z istoty rzeczy nie zachodzi konieczność określania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, szczegółowych uwarunkowań realizacji zamierzonego przedsięwzięcia w odniesieniu do otoczenia, ponieważ nie stwierdza się takiego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które uzasadniałoby określenie jakichkolwiek uwarunkowań. Szczegółowe informacje dotyczące realizacji zamierzonej inwestycji zawiera załącznik do decyzji w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Innymi słowy, uzasadnienie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko winno zawierać argumenty przemawiające za odstąpieniem od przeprowadzenia takiej oceny odnoszące się do rodzaju przedsięwzięcia, jego usytuowania, z uwzględnieniem możliwego oddziaływania na środowisko, a w szczególności rodzaju i skali tego oddziaływania.

Jak zauważyło Kolegium, Burmistrz Ł. w dniu [...] r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie punktu zbierania złomu na części działki nr 719/1, obręb B., gm. Ł.. Przed wydaniem rzeczonego rozstrzygnięcia organ uzyskał wymagane ustawą opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., po uzupełnieniu przez inwestora niezbędnych informacji, wydał w dniu [...] 2011 r. postanowienie, w którym orzekł o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko konkludując, że z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia oddziaływania będą miały zasięg lokalny, mało znaczący, krótkotrwały i odwracalny. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w piśmie z dnia 9 listopada 2011 r. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż istnieje konieczność sporządzenia raportu, nie wyjaśniając jednak przesłanek, którymi się kierował.

Zdaniem Kolegium, Burmistrz Ł. w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał wydał decyzję, która odpowiada prawu. Organ odwoławczy podkreślił, że opinie organów współdziałających nie mają waloru wiążącego, jednak organ I instancji należycie rozważył wydane opinie i uznał, że brak jest potrzeby sporządzania raportu. Za powyższym przemawiała w szczególności wyczerpująca opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., który przekonująco uzasadnił brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w aspekcie wszystkich uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy.

Jak podkreśliło SKO, planowana inwestycja polega na budowie punktu zbierania złomu na części działki nr 719/1, która zostanie utwardzona na powierzchni ok. 1120m2, ogrodzona płotem z płyt betonowych, o wysokości dwóch metrów, wokół terenu zostaną dokonane nasadzenia zielenią niską i średnią. W ramach prowadzonej przez inwestora działalności zbierane będą między innymi: odpady metalowe, metale żelazne, aluminium, odpady metali nieżelaznych. Będą one gromadzone luzem oraz w pojemnikach, bądź kontenerach i składowane do czasu uzbierania partii wysyłkowej uzasadniającej transport, tj. przez okres około miesiąca, a następnie zostaną przekazane specjalistycznym podmiotom do dalszego zagospodarowania. Rocznie do punktu będzie trafiać około 100 ton surowców wtórnych, a większość prac będzie wykonywana ręcznie. Przedsięwzięcie nie jest powiązane z innymi przedsięwzięciami. Na etapie realizacji inwestycji zostaną wykorzystane surowce i materiały niezbędne do utwardzenia terenu, na etapie eksploatacji będzie natomiast wykorzystywana woda i energia elektryczna. Oddziaływanie na środowisko na etapie realizacji przedsięwzięcia będzie krótkotrwałe, odwracalne i ograniczone jedynie do placu budowy. Emisja hałasu będzie związana z ruchem pojazdów osobowych i dostawczych przywożących odpady do skupu (nie więcej niż dziesięć dziennie) oraz w związku z pracami związanymi z cięciem odpadów (dwie godziny na dobę, raz na dwa tygodnie). Z karty przedsięwzięcia jak i z załączonej do niej mapy ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka, na której planowana jest inwestycja położona jest z dala od zwartej zabudowy wsi, bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr 473 (działka nr 292). Działka sąsiaduje od strony zachodniej, południowej i wschodniej z terenami rolnymi, a od strony północnej z drogą wojewódzką, za którą znajduje się zabudowa zagrodowa. Najbliższym terenem chronionym akustycznie jest więc jedynie zabudowa zagrodowa zlokalizowana za drogą wojewódzką nr 473, w odległości 50 m od planowanego wjazdu do punktu skupu oraz 80 m - 100 m od projektowanego utwardzonego placu. Emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego będzie natomiast związana ze spalaniem paliw płynnych w silnikach pojazdów przyjeżdżających do skupu, a z uwagi na nieznaczny ruch pojazdów, normy emisyjne nie powinny zostać przekroczone. Na terenie punktu nie będą składowane, ani skupowane substancje oraz materiały niebezpieczne. Ze względu na charakter przedsięwzięcia nie ma ryzyka wystąpienia poważnej awarii. Przedsięwzięcie nie leży: na obszarach wodno - błotnych oraz innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszarach wybrzeży, obszarach górskich lub leśnych, obszarach objętych ochroną, obszarach, na których standardy jakości powietrza zostały przekroczone, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach przylegających do jezior oraz w rejonach uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. W przekonaniu organu odwoławczego przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na tereny przyległe, jak również nie będzie powodować transgranicznego oddziaływania na środowisko. W trakcie eksploatacji i na etapie realizacji przy zachowaniu odpowiednich środków i technik nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko, a część rozwiązań chroniących środowisko została wskazana w punkcie dotyczącym emisji i występowania innych uciążliwości (pkt 1 uzasadnienia decyzji). Ponadto inwestor wskazał dodatkowe rozwiązania chroniące środowisko. Zgodnie z wymogiem ustawy do decyzji została załączona charakterystyka przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że z wypisu z ewidencji gruntów wynika, iż działka H. S. oznaczona nr 722/1, sąsiadująca z działką inwestora, stanowi użytek rolny, a dokładnie pastwisko trwałe (Ps), na co wskazuje § 68 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. nr 38, poz. 454 ze zm.). Z dyspozycji art. 113 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), a także z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826 ze zm.) wydanego na podstawie art. 113 ust. 1 ww. ustawy nie wynika, aby wskazane tereny były objęte w jakimkolwiek stopniu ochroną akustyczną. W powyższej kwestii nie może być zatem mowy o negatywnym oddziaływaniu przedsięwzięcia na nieruchomość odwołującej się. Podobnie sytuacja przedstawia się w kwestii zanieczyszczeń, których emisja do środowiska będzie występowała w ograniczonym zakresie z uwagi na nieznaczny ruch pojazdów.

Kończąc wywody Kolegium wyjaśniło, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu wyłącznie dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy. W trakcie tego postępowania właściwy organ nie rozważa możliwości konkretnej lokalizacji przedsięwzięcia w kontekście istniejącej zabudowy. Powyższy aspekt jest przedmiotem postępowania lokalizacyjnego zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, które to postępowanie jest całkowicie odrębnym od niniejszego. Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana w trybie i na zasadach wskazanych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm.) i rozstrzyga o tym, czy w określonej przestrzeni planistycznej dopuszczalna jest lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja środowiskowa nie przesądza zatem w żadnej mierze kwestii lokalizacji przedsięwzięcia, natomiast przesądza, czy z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska planowane przedsięwzięcie może być realizowane. W tym więc aspekcie zarzuty odwołującej Kolegium uznało za nietrafne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., H. S. powtórzyła w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej wydane w sprawie decyzje organów obu instancji przesądzają o możliwości zbudowania złomowiska. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie chemikalia używane przy cięciu blach oraz opary, jakie będą ulatniać się przy wykonywaniu tych czynności będą zagrażać jej działce, w rezultacie zaś skażona ziemia nie będzie się nadawała ani pod budowę domu, ani pod jakiekolwiek uprawy. W tych okolicznościach powinna ona otrzymać odszkodowanie za utraconą ziemię.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w tym zakresie Sąd może kontrolować działania organów administracji publicznej, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm).

Zgodnie z podstawowymi celami procedury ocen oddziaływania na środowisko, regulacji wspólnotowej, orzecznictwa ETS oraz zaleceń Komisji Europejskiej, ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko powinna zostać przeprowadzona na jak najwcześniejszym etapie procesu inwestycyjnego, na którym znane są pewne założenia przedsięwzięcia, tak lokalizacyjne, jak i technologiczne (Jerzy Stelmasiak, Prawo ochrony środowiska, LexisNexis, W-wa 2009 r.).

Postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się więc przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję, w szczególności przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej ustawą). Ponieważ wynik postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oddziałuje na treść decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie to dotyczy więc planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 696/09; z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 988/09, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści art. 71 ust. 2 ustawy wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zważywszy na ustalony prawidłowo opis i zakres inwestycji, organ administracji słusznie uznał, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397), jako punkt do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu.

Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie, a Burmistrz Ł. odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny w zakresie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wydając w dniu [...] 2011 r. postanowienie, w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i ocenił w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy.

Właściwą więc pozostaje w tym zakresie ocena Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., iż Burmistrz Ł., zachowując tryb określony w art. 84 ustawy, prawidłowo wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia integralną jej częścią. Słusznie też, organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza, iż uzasadniając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, należy w uzasadnieniu tym zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odpowiada to wymaganiom zawartym w przepisach art. 84 i 85 ustawy.

Przepis art. 84 ustawy stanowi bowiem, iż w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust.2). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy).

Uzasadnienie decyzji zawiera rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. Organ szczegółowo opisał etap realizacji i eksploatacji inwestycji i przewidywane oddziaływanie na środowisko na każdym z tych etapów, w zakresie emisji zanieczyszczeń i hałasu. Wskazał na konkretne działania będące źródłem tych emisji, a związane z ruchem samochodów osobowych i dostawczych, przywożących odpady do skupu oraz z pracami związanymi z cięciem tych odpadów, ale także zwrócił uwagę na rozwiązania i środki, przewidziane przez inwestora jako chroniące środowisko. Podkreślił, iż przedsięwzięcie nie obejmuje obszarów objętych ochroną, a jego prowadzenie nie będzie oddziaływać na tereny przyległe. W sąsiedztwie znajdują się tereny rolne, w tym nieruchomość skarżącej, które nie są zagrożone realizacją planowanego przedsięwzięcia, gdyż w ramach prowadzonej działalności nie będą skupowane, ani składowane substancje oraz materiały niebezpieczne, a wody roztopowe i opadowe odprowadzane będą na tereny zielone, należące do inwestora, co wynika z załączonej do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. Uzasadnienie to w pełni odpowiada również wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi, należy je uznać za niezasadne. Skarżąca błędnie uważa, że zaskarżona decyzja daję podstawę do lokalizacji i realizacji przedsięwzięcia przez inwestora, nie zważając, że rozstrzyga ona wyłącznie o kwestiach środowiskowych. Podkreślić należy, iż decyzja ta nie przesądza, iż planowane przez inwestora przedsięwzięcie rzeczywiście na tym terenie powstanie. Twierdzenia Skarżącej, iż nieruchomość jej, jako znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzenia, straci na wartości, a tym bardziej zgłoszone żądania wypłaty odszkodowania z tego tytułu, nie mogą być przedmiotem rozważań i oceny w tym postępowaniu. Także oświadczenia o planach inwestycyjnych Skarżącej, związanych z zamiarem zabudowy jej działki domem mieszkalnym, nie mogą odnieść żadnego skutku, zwłaszcza że zapewnienia o budowlanym charakterze jej działki nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Z mapy ewidencji gruntów bezspornie wynika, że działka skarżącej nr ewid. 722/1 to teren rolny. Tak więc obawy i niezadowolenie Strony skarżącej związane z planowaną inwestycją nie mogą same w sobie stanowić podstawy do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji gdy Sąd nie stwierdził by naruszała ona prawo, w tym stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czy też przepisy o postępowaniu administracyjnym, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270).

B.C.