Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 606/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8; art. 9; art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 16 ust. 2, 3, 5 i 7; art. 6 ust. 2 pkt c)
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2012 w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan A. D. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") w dniu [...].05.2013 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarował pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchni 13,02 ha, wariant 2.4 - Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na powierzchni 2,00 ha, wariant 2.10 - Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) na powierzchni 0,15 ha.

W dniu 08.07.2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu

w gospodarstwie wnioskodawcy w zakresie kwalifikowalności powierzchni

(nr raportu [...]) i w zakresie Programu rolnośrodowiskowego

(nr raportu [...]), podczas której stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na pomniejszenie płatności rolnośrodowiskowej. W szczególności kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości na działkach rolnych C i D, stwierdzając zaniżenie powierzchni działek oraz niezgodność uprawy w plonie głównym

– Skarżący zadeklarował mieszankę wieloletnich trwa z motylkowymi drobnonasiennymi podczas gdy w wyniku stwierdzono żyto.

Po rozpatrzeniu posiadanego materiału dowodowego, decyzją z dnia [...].12.2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w S. orzekł o przyznaniu Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej

w pomniejszonej wysokości na rok 2013 z sankcjami wieloletnimi. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...]04.2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było uznanie, że pomimo stwierdzenia zmniejszenia powierzchni trwałych użytków zielonych, w wariancie 2.4 - działka rolna A - powierzchnia deklarowana 2,00 ha, powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu 1,13 ha, organ I instancji nie przeprowadził postępowania pod kątem przyczyn zmniejszenia występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych (dokumentacja fotograficzna) i nie rozważył zastosowania w przedmiotowej sprawie § 38 ust. 6 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.).

Po ponownym rozpatrzeniu materiału dowodowego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzją z dnia [...].06.2014 r. nr [...] orzekł o przyznaniu Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013 z sankcjami wieloletnimi. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...].09.2014 r. nr [...] utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując i przytaczając przepisy regulujące przyznawanie płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego, organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie, organ I instancji, opierając się na protokole

z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2013 r., prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Podkreślił, że z akt przedmiotowej sprawy wynika,

że Skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej

w pakiecie 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.2 - uprawy rolnicze (w okresie przestawiania), między innymi działkę rolną C o powierzchni 1,20 ha oraz działkę rolną D o powierzchni 3,55 ha deklarując grupę upraw JPO, RS z rośliną uprawną

w plonie głównym - mieszanka wieloletnich traw z motylkowymi drobnonasiennymi. Jak wynika z raportu z czynności kontrolnych w zakresie Programu rolnośrodowiskowego, inspektorzy terenowi na wskazanej działce rolnej C stwierdzili powierzchnię 1,10 ha, z rośliną uprawną w plonie głównym - żyto, zaś na działce rolnej D stwierdzili powierzchnię 3,67 ha z rośliną uprawną w plonie głównym – żyto. Dlatego też względem obu działek wpisali kod nieprawidłowości DR6

(nie stwierdzono deklarowanej uprawy, stwierdzona uprawa należy do tej samej

lub wyższej grupy płatności).

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, poza elementami podania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem adresu zawiera oświadczenie o: powierzchni działek ewidencyjnych, sposobie wykorzystania działek rolnych, w szczególności z podaniem rośliny uprawnej oraz liczbie zwierząt ras lokalnych. Powyższy wymóg dotyczący wskazania rośliny uprawnej na działce rolnej wynika z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., w którym określona została definicja działki rolnej, mianowicie jest to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Jednak w przypadku,

gdy wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupa upraw, granice działki rolnej są wyznaczone na podstawie tego konkretnego użytkowania.

W świetle powyższego stwierdzić należało, że dla potrzeb przyznania płatności rolnośrodowiskowej, grupę upraw stanowią działki rolne, na których prowadzona jest jedna uprawa zgodna z deklaracją rolnika we wniosku

co do gatunku rośliny uprawnej. Owszem, jeżeli zaistnieje konieczność zmiany rośliny zadeklarowanej przez rolnika we wniosku, to na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. można dokonać do dnia 31 maja danego roku zmiany do wniosku, jednakże rolnik powinien to uczynić z własnej inicjatywny. W niniejszej sprawie Skarżący takiej zmiany

do wniosku nie złożył, a zatem słusznie organ wykluczył z przyznania płatności rolnośrodowiskowej powierzchnię działek na których nie była uprawnienia zadeklarowana uprawa.

Zdaniem organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w S. przeprowadził postępowanie pod kątem przyczyn zmniejszenia występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych, w wyniku którego ustalił,

że: zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej powierzchnia trwałych użytków zielonych w gospodarstwie Skarżącego powinna wynosić 2,00 ha. Podczas kontroli na miejscu inspektorzy terenowi stwierdzili powierzchnię 1,13 ha, czyli

o 0,87 ha mniejszą od powierzchni wskazanej w planie działalności rolnośrodowiskowej. Stwierdzone nieprawidłowości zostały utrwalone

na dokumentacji fotograficznej wykonanej w dniu kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy, będące integralną częścią raportu z czynności kontrolnych (zdjęcia nr 3-17), z których bezsprzecznie wynika, iż znaczna część działki ewidencyjnej

nr 3 (na której zadeklarowano działkę rolną A) nie jest użytkowana rolniczo. Występują skupiska drzew, teren porośnięty jest wysoką trawą oraz występują obszary samosiewów. Wobec powyższego twierdzenie Skarżącego, że organ

I instancji nie zastosował się do zaleceń organu II instancji i niesłusznie zastosował sankcję 20% za zmniejszenie powierzchni trwałych użytków zielonych

jest niezasadne.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżonej decyzji zarzucono:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię art. 16 ust. 2, 3, 5, 7 akapit drugi oraz art. 6 ust. 2 pkt c) rozporządzenia Komisji (UE) NR 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich

(Dz. U. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011 r.) polegające na przyjęciu, że do obszaru zatwierdzonego w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt c) nie mogą być wliczane działki rolne, na których rośnie roślina inna niż zadeklarowana pomimo, iż należy ona do tej samej grupy upraw oraz polegające na przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy istnieją podstawy do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, określonej jak w rozstrzygnięciu decyzji;

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą wykładnię art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r.) polegające na błędnym przyjęciu,

że z ww. zapisu rozporządzenia WE wynika wymóg wskazany w § 23 ust. 1 pkt 5 ppkt a), tj. wymóg wskazania konkretnej rośliny uprawnej z danej grupy upraw oraz polegające na błędnym przyjęciu, że dla potrzeb przyznania płatności rolnośrodowiskowej, grupę upraw stanowią działki rolne, na których prowadzona

jest jedna uprawa zgodna z deklaracją rolnika we wniosku co do gatunku rośliny uprawnej;

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

(Dz. U. 2013, poz. 173) polegające na nieoczekiwanej i nie zakomunikowanej Skarżącemu zmianie interpretacji przepisów przez organ, polegającej na tym,

iż organ odmawia przyznania płatności do obszarów, gdzie stwierdzono inną roślinę niż deklarowana (pomimo, iż jest z tej samej grupy upraw), podczas gdy uprzednio organ, pomimo stwierdzenia istnienia innej rośliny niż deklarowana

(ale pochodzących z tej samej grupy upraw) nie odmawiał przyznania płatności, czym utwierdził w przekonaniu rolnika, że w takich przypadkach płatności

i tak zostaną przyznane. Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w Ł. oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S.

Należy przede wszystkim podkreślić, że spór w niniejszej sprawie dotyczy

w istocie nie jednej a szeregu stwierdzonych przez organ nieprawidłowości dotyczących działki rolnej, opisywanych m.inn. następującymi kodami: (-) DR6

nie stwierdzono deklarowanej uprawy, stwierdzona uprawa należy do tej samej

lub wyższej grupy płatności; DR13- zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości; (-) DR13+ zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej; (-) DR52 stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania; (-)DR51 stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności; DR22 działka rolna

jest niespójna; DR34 stwierdzono rozbieżność pomiędzy danymi deklarowanymi dotyczącymi zmianowania pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa, a stanem stwierdzonym w terenie. Skarga dotyczy w istocie pierwszego z naruszeń odnoszącego się do kodu DR6, a zatem należy uznać, iż z pozostałymi naruszeniami wynikającymi z protokołu kontroli Skarżący się zgadza.

Pomoc finansowa w postaci płatności rolnośrodowiskowej z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przewidziana jest w ramach realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich określonego w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia

20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich

przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE z 2005 r., Nr L 277, s. 1). Warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania tej pomocy określa ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173). Zgodnie z art. 5 ust. 1

pkt 14 ustawy, realizacja Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie "Program rolnośrodowiskowy". Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1

ww. ustawy, pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Wnioskodawca zatem sam określa treść swojego żądania, a decyzję w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej organ ARiMR wydaje w oparciu o dane podmiotowe

i przedmiotowe podane we wniosku. Realizacja zobowiązania środowiskowego podlega kontroli (art. 30 i art. 31 ustawy). We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 Skarżący ubiegał się między innymi o przyznanie płatności do działek rolnych objętych pakietem 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchni 13,02 ha, wariant 2.4 - Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na powierzchni 2,0 ha, wariant 2.10 – uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawienia) na powierzchni 0,15 ha. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania wypłaty oraz zwracania pomocy w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" określone zostały przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361). Płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, który obok innych warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej (określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r.), realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia nr 1698/2005, obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania

w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych, a ponadto jeżeli rolnik spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone

w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r.). Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia, rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe:

1) zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady

dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej

i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE z 2009 r.

Nr L 316, s. 1), (...) oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody;

2) prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, przy czym rejestr ten w zakresie zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego;

3) przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu.

Zasadą wynikającą z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia rolnośrodowiskowego jest to,

że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany. Jedną z nich jest opisana w § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia zmiana polegająca na zmianie:

a) miejsca uprawy roślin w ramach wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2,

lub miejsca uprawy truskawki lub poziomki, lub maliny w ramach wariantu dziewiątego lub dziesiątego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2, bez względu

na zmianę miejsca realizacji wariantu, z tym że taka zmiana w przypadku rośliny dwuletniej określonej w ust. 1a załącznika nr 4 do rozporządzenia jest dopuszczalna po upływie dwóch lat uprawy tej rośliny, lub

b) rośliny uprawianej w ramach wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 lub truskawki,

lub poziomki, lub maliny uprawianych w ramach wariantu dziewiątego lub dziesiątego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 na inną roślinę, która może być uprawiana

w ramach wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2, lub truskawkę, lub poziomkę, lub malinę, które mogą być uprawiane w ramach wariantu dziewiątego lub dziesiątego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2, bez względu na zmianę realizowanego wariantu

na inny z wymienionych wariantów, z tym że taka zmiana w przypadku rośliny dwuletniej określonej w ust. 1a załącznika nr 4 do rozporządzenia jest dopuszczalna po upływie dwóch lat uprawy tej rośliny, lub

c) wielkości obszaru, na którym jest uprawiana dana roślina w ramach wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 lub truskawka, lub poziomka, lub malina

w ramach wariantu dziewiątego lub dziesiątego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 - jeżeli rośliny te będą uprawiane na gruntach rolnych zadeklarowanych

we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, a całkowity obszar, na którym są realizowane wymienione warianty, nie ulegnie zmianie.

Ustawodawca przewidział, że zmianę zobowiązania rolnośrodowiskowego wprowadza się w planie działalności rolnośrodowiskowej, którą należy zgłosić kierownikowi biura powiatowego Agencji we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok, w którym rolnik realizuje zmienione zobowiązanie rolnośrodowiskowe, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej (§ 6 ust. 2

i 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Jednocześnie stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, poza elementami podania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem adresu zawiera oświadczenie o:

a) powierzchni działek ewidencyjnych,

b) sposobie wykorzystania działek rolnych, w szczególności z podaniem rośliny uprawnej,

c) liczbie zwierząt ras lokalnych.

W szczegółowej instrukcji wypełniania wniosku na rok 2013, w części 1 instrukcji,

na stronie 3 w pkt A2. Ważniejsze pojęcia, wyjaśniona została definicja działki rolnej, tj. zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej

niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha. Jednak w przypadku, gdy wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, działka rolna jest ograniczona na podstawie tego konkretnego użytkowania. Natomiast w sekcji VIII instrukcji - Oświadczenie

o sposobie wykorzystywania działek rolnych na stronie 10, znajduje się informacja dotycząca wypełnienia kolumny 7 - należy wpisać gatunek rośliny uprawnej w plonie głównym w roku składania wniosku, tylko w przypadku ubiegania się o płatności

w ramach programu rolnośrodowiskowego.

W świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że w zakresie spełnienia warunków dla przyznania płatności rolnośrodowiskowej niezbędnym jest zadeklarowanie powierzchni działek rolnych, zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym ze wskazaniem konkretnej rośliny uprawnej, wynikającej z zobowiązania rolnośrodowiskowego. Owszem dopuszczalna jest zmiana takiej rośliny na inną, jednakże wiąże się to z koniecznością zmiany całego zobowiązania rolnośrodowiskowego, która to zmiana powinna zostać zgłoszona kierownikowi Agencji w odpowiednim trybie. Wymóg wskazania rośliny uprawnej we wniosku

o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wynika również z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 65 ze zm.), w którym określona została definicja działki rolnej. Zgodnie z nią, w przypadku, gdy wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczone na podstawie tego konkretnego użytkowania. Przyjąć zatem należy za organami, że grupą upraw w rozumieniu art. 2 pkt 1 tegoż rozporządzenia będą działki rolne zadeklarowane przez rolnika, na których prowadzona jest uprawa jednego gatunku rośliny uprawnej. Przez "konkretne użytkowanie", zawarte w definicji działki rolnej należy między innymi rozumieć konkretną uprawę, określonej gatunkowo rośliny. Nie może być tak, jak twierdzi Skarżący w skardze, że nie ma żadnego uzasadnienia z punktu widzenia celowości dla sankcjonowania zastępowania jednej rośliny z danej grupy na inną roślinę

z tej samej grupy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Skarżący zadeklarował

we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w pakiecie 2 – Rolnictwo ekologiczne wariant 2.2 uprawy rolnicze (w okresie przestawienia) m.in.:

- działkę rolną C o pow. 1,20 ha, deklarując grupę upraw JPO, RS z rośliną uprawną w plonie głównym – mieszanka wieloletnich traw z motylkowymi drobnonasiennymi, oraz działkę D o powierzchni 3,55 ha z tą samą deklaracją w plonie głównym. Tymczasem jak wynika z raportu z czynności kontrolnych, inspektorzy terenowi

na spornej działce stwierdzili powierzchnię 1,10 ha działki C i 3,67 ha działki D

z rośliną uprawną w plonie głównym na obu działkach – żyto (kod nieprawidłowości DR6 – nie stwierdzono deklarowanej uprawy). Powyższe nieprawidłowości niezbicie potwierdza dołączona do akt dokumentacja fotograficzna. W ocenie Sądu nie można utożsamiać mieszanki wieloletnich traw z roślinami motylkowymi drobnonasiennymi z żytem. Słusznie zatem organy przyjęły, że do powyższych działek, z uwagi

na niezgłoszoną przez Skarżącego zmianę rośliny uprawnej we właściwym trybie,

nie przysługuje płatność rolnośrodowiskowa. Mając powyższe na uwadze przyjąć należało, że w powyższym zakresie organy dokonały prawidłowej wykładni art. 6

ust. 2 lit. c rozporządzenia 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005

w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz zasady wzajemności zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz UE L 35/8 z 28.01.2011 r.). Obszarem zatwierdzonym jest obszar działek lub parceli (...) odnośnie do którego zostały spełnione wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania danej pomocy. Zadeklarowane działki rolne C i D nie spełniały wszystkich warunków do przyznania płatności rolnośrodowiskowej, gdyż na tych działkach była uprawiana inna roślina niż wynika z zobowiązania rolnośrodowiskowego oraz złożonego przez Skarżącego wniosku. Z zebranego materiału dowodowego przez organy niezbicie też wynika, że czynności kontrolne wykazały także zaniżenie i zawyżenie powierzchni wnioskowanych działek,

co również musiało mieć konsekwencje w zakresie dopłat. Artykuł 16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. odnosi się do art. 16 ust. 3 akapit drugi, zgodnie z którym jeżeli obszar zadeklarowany

we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego

do tej grupy upraw. Nie można przy tym zarzucić organom niezastosowania

w sprawie art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., zgodnie z którym do celów stosowania niniejszego artykułu obszary zadeklarowane przez beneficjenta, które otrzymują tę samą stawkę pomocy

w ramach określonego środka obszarowego, uznaje się za tworzące jedną grupę upraw. W przypadku stosowania dygresywnych kwot pomocy uwzględnia się jednak średnią tych kwot w stosunku do odpowiednich obszarów zadeklarowanych. Powyższy przepis odnosi się bowiem do scalenia kilku obszarów zadeklarowanych przez beneficjenta otrzymujących tę samą stawkę pomocy w ramach określonego środka obszarowego, które uznaje się jako tworzące jedną grupę upraw. Natomiast art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. mówi o jednym, konkretnym obszarze, zadeklarowanym we wniosku o płatność, która to deklaracja jest wiążąca

dla wnioskodawcy, który to obszar z tej deklaracji pozostaje

w rozbieżności z zatwierdzonym obszarem przypisanym do tej konkretnej grupy upraw. Sąd tym samym podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, wskazujące na uprawnienie organów do nałożenia przedmiotowych sankcji, które to stanowisko zaprezentowane zostało w prawomocnych wyrokach: z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt. I SA/Bk 327/14, z dnia 28 października 2014 r., o sygn. akt I SA/Bk 385/14, z dnia 12 listopada 2014 r. o sygn. akt I SA/Bk 443/14, oraz w wyroku z dnia

21 października 2014 r. o sygn. akt I SA/Bk 327/14 (wyroki dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też dodać, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, zawartym w skardze, że przepis art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. miał zastosowanie w sprawie z uwagi

na odesłanie zawarte w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r.: "Do celów niniejszego tytułu stosuje się odpowiednio art. 2 akapit drugi pkt 1, 10 i 20, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 12, 14, 16 i 20, art. 25 ust. 1 akapit drugi, art. 73, 74 i 82 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009. (...)." Zatem zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za nieuzasadniony.

W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał i skutecznie nie podważył wyników kontroli przeprowadzonej w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą FOTO. Kontrola ta została przeprowadzona w sposób właściwy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i prawidłowo została udokumentowana w formie raportu z czynności kontrolnych. Wskazując na powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, zarówno krajowego

jak i unijnego, regulujących zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych. Podobnie należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania,

w szczególności art. 8, 9, 11 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

(Dz.U. z 2013 r., poz. 173). Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie przyznania płatności finansowej z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych wszczynane jest wyłącznie na wniosek rolnika i to na nim spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Rolą organu rozpatrującego wniosek

nie jest aktywne poszukiwanie dowodów, co nie oznacza jednak jego bierności, skoro zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 powyższej ustawy na organie ciąży obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz w innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Nie ulega wątpliwości, że organ

w niniejszym postępowaniu przeanalizował cały dostępny materiał dowodowy

i na tej podstawie, w oparciu o obowiązujące przepisy wyprowadził słuszne i logiczne wnioski. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, na czym miałoby polegać naruszenie zasady budzenia przez organ zaufania wśród uczestników postępowania administracyjnego oraz informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy. Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności złożył oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności

oraz udzielanej pomocy finansowej, dlatego też powinien wiedzieć, że o każdej zmianie w sposobie użytkowania gruntów, w szczególności zmianie gatunku uprawy powinien poinformować we właściwym trybie kierownika ARiMR. Wskazać przy tym należy, że Skarżący zobowiązał się do niezwłocznego informowania ARiMR

o każdym fakcie, który może mieć wpływ na należne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności

w tym zmian dotyczących wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw czy przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Z akt sprawy wynika,

że Skarżący nie poinformował organów o zmianie prowadzonych upraw, tym samym organy słusznie przyjęły, że do wskazanych działek nie przysługują wnioskowane płatności. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organy ARiMR w zakresie przyznawania płatności rolnośrodowiskowej dokonały zmiany interpretacji obowiązujących przepisów, w zakresie pojęcia obszaru zatwierdzonego

w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia

27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli

oraz zasady wzajemności zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz UE L 35/8 z 28.01.2011 r.).

Mając powyższe na względzie, Sąd nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.