Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 554/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 92a, lp. 3.1. załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] uchylił w całości decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. i nałożył na A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 12.000 zł w związku z popełnionym naruszeniem z lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d." tj. wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

W dniu 30 grudnia 2019 r. funkcjonariusz Placówki Straży Granicznej w [...], w drogowym przejściu granicznym w [...] na kierunku wjazdowym do RP, dokonał kontroli autobusu marki Van Hool o nr rej. [...]. Do kontroli kierowcy okazali m.in. książkę formularzy jazdy INTERBUS nr [...] oraz wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób (licencja ważna od 13 lutego 2018 r. do 12 lutego 2023 r.), należące do A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Z wymienionej książki wynikało, że na formularzu jazdy nr 04 zaznaczono krzyżykiem pozycję 4A "Przewozy przy drzwiach zamkniętych" oraz w pozycji 4C "Przewozy bez pasażerów "tam" i wszyscy pasażerowie są zabierani w tym samym miejscu i przewożeni do Państwa, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę" wpisano państwo, w którym pasażerowie są zabierani, tj. Ukrainę, bez podania miejscowości. W pozycji 4C1 ww. formularza widniał jedynie wpis, iż grupę pasażerów utworzono z mocy umowy przewozu zawartej w dniu 30 grudnia 2019 r., a w pozycji 4C3 wskazano Czechy, dokąd pasażerowie zostali zaproszeni do podróży, jednakże bez podania nazwy miejsca. Przewoźnik nie załączył do ww. formularza jazdy listu zapraszającego do podróży lub jego fotokopii. Kolejno w pozycji 5 dotyczącej trasy i dziennych etapów widniała m.in. data 30 grudnia 2019 r., ze wskazaną trasą przejazdu z miejscowości Lwów na Ukrainie do miejscowości Kraków w Polsce. Ponadto w pozycji 6 ujęto listę pasażerów. Przesłuchani w charakterze świadków kierowcy zeznali, że w dniu 26 grudnia 2019 r. wykonywany był międzynarodowy regularny przewóz drogowy osób w relacji "Pilzno" (Czechy) - "Chersoń" (Ukraina). Protokoły ich przesłuchania zostały opatrzone adnotacją poczynioną przez kontrolerów, że kierowca odmówił podpisania protokołu z powodu "szef zabronił mi podpisywać". Jednocześnie obaj kierowcy nie zgłosili żadnych uwag ani zastrzeżeń do tych protokołów. Ponadto, na okoliczność wykonywanego w dniu kontroli międzynarodowego przewozu okazjonalnego osób przesłuchano losowo wybranych trzech podróżnych w charakterze świadków. Z zeznań podróżnych wynikło m.in., że jadą do Krakowa (Polska), a następnie do Pragi (Czechy). W planie wycieczki turystycznej było zwiedzanie oraz zatrzymanie się w hotelu.

W oparciu o powyższe organ I instancji stwierdził, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał warunków określonych w art. 6 Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r. (Dz.U.UE.L.2002.321.13, zm. Dz.U.UE.L.2012.8.38), zwanej dalej "Umową INTERBUS". Przewóz powinien się bowiem rozpocząć z państwa siedziby przewoźnika lub innego kraju członkowskiego Wspólnot Europejskich. W związku z powyższym organ nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie określone w lp. 3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami umowy międzynarodowej lub warunkami określonymi w zezwoleniu.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności Spółka podniosła, że dopiero z kwestionowanej przez nią decyzji dowiedziała się, jakie konkretnie zarzuty są jej stawiane. Jej zdaniem, przewóz świadczony przez nią w dniu 30 grudnia 2019 r. zwolniony był z obowiązku posiadania zezwolenia w oparciu o art. 6 pkt 3 lit. c Umowy INTERBUS. Spółka podniosła, że wskazanego dnia rozpoczęła realizację przewozu grupy osób na trasie Lwów - Kraków - Praga. Pasażerowie jechali do Pragi na zaproszenie czeskiej firmy [...] z Pilzna. Odbywał się on na koszt tego podmiotu.

Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...], decyzją z dnia [...] marca 2020 r., uchylił zakwestionowaną decyzję w całości i nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie z lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ podkreślił, że co do zasady międzynarodowe okazjonalne przewozy osób na podstawie Umowy INTERBUS zwolnione są z obowiązku zezwolenia, o ile wykonywane przewozy spełniają warunki określone w art. 6 tej umowy. Kontrolowany w dniu 30 grudnia 2019 r. przewóz nie spełniał tych warunków, w związku z czym podlegał obowiązkowi zezwolenia na podstawie art. 7 ust. 1 Umowy INTERBUS. Organ odwoławczy podkreślił, że przewóz z dnia kontroli nie spełniał m.in. wymogów zwalniających z obowiązku zezwolenia, o których mowa w art. 6 pkt 3 lit. c Umowy INTERBUS, gdyż poprzedzający go przewóz bez pasażerów na Ukrainę w ogóle nie został zrealizowany w ramach tej umowy. W dniu 26 grudnia 2019 r. ww. autobusem wykonywany był międzynarodowy regularny przewóz drogowy osób w relacji "Pilzno" (Czechy) – "Chersoń" (Ukraina) przez terytorium RP. Na marginesie organ II instancji zauważył, że ww. formularz jazdy nr 04 został błędnie wypełniony przez przewoźnika. Z jednej strony przewoźnik wypełnił ten formularz w pozycji 4A wskazując na przewozy przy drzwiach zamkniętych, z drugiej strony zawarł również niepełne informacje m.in. w pozycji 4C3, w której poza wskazaniem państwa docelowego Czechy brakowało nazwy miejsca. Przewoźnik także nie załączył do ww. formularza jazdy listu zapraszającego do podróży lub jego fotokopii dla pozycji 4C3. Reasumując, wpisanie wymaganych informacji uzupełniających w odpowiednich pozycjach ww. formularza jazdy oraz wskazanie właściwego charakteru wykonywanego przewozu pozwalałoby na zaklasyfikowanie przewozu jako spełniającego odpowiednie warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia. Obowiązkiem przedsiębiorcy było takie zorganizowanie pracy kierowców, aby międzynarodowy okazjonalny przewóz osób wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w oparciu o właściwie wypełniony formularz jazdy - co w sprawie nie zaistniało.

Konkludując, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. protokołu kontroli, protokołów przesłuchania w charakterze świadka kierowców, okazanych do kontroli wymaganych dokumentów, iż przewoźnik polski posiadający licencję dotyczącą międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy (autobusem zarejestrowanym w Polsce) bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. Miejscem rozpoczęcia przewozu była Ukraina, skąd zabrał grupę osób celem przewozu do Polski, a następnie do Czech.

Następnie, organ II instancji podkreślił, że zmiana przez niego kwalifikacji prawnej powstałego naruszenia z dnia kontroli wynikała z konieczności załatwienia sprawy w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, który uzasadniał jednak stwierdzenie, że strona dopuściła się innego naruszenia z załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. Dlatego konieczne było wydanie decyzji reformatoryjnej. W sprawie nie zaszły natomiast okoliczności umożliwiające zwolnienie strony z odpowiedzialności za powstałe naruszenie.

A. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania z powodu naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 81a K.p.a. oraz art. 92a ust.1, ust. 7 u.t.d., jak też art. 6 pkt 3 lit. c umowy INTERBUS.

Zdaniem Spółki, w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem organ odwoławczy wskazał, że nastąpiło zupełnie nowe naruszenie prawa i wymierzył za to karę pieniężną. Ona nie miała zaś możliwości ustosunkowania się do zarzucanego jej nowego naruszenia. Spółka podkreśliła, że zaskarżona decyzja nie wskazuje nawet jakiego zezwolenia nie posiadał kierowca, mówiąc tylko o wymaganym. Nie wiadomo więc, o jaki dokument chodzi. Zdaniem Spółki, organ nie miał prawa wymierzać kary za naruszenie, którego nie stwierdzono w trakcie kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej wskazał, że przed wydaniem decyzji, postanowieniem z dnia 4 marca 2020 r., powiadomił stronę o nowym terminie załatwienia sprawy z uwagi na konieczność zmiany kwalifikacji naruszenia z lp. 3.2. na lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Strona nie skorzystała jednak wówczas z uprawnienia do wypowiedzenia się. Organ podniósł, że załączony do skargi dokument w postaci zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie jest tożsamy z zezwoleniem, o którym mowa jest m. in. w treści art. 6 i art. 7 Umowy INTERBUS. Ponadto, w załączniku nr 5 do Umowy INTERBUS został określony wzór zezwolenia dla niezliberalizowanych przewozów okazjonalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodność z prawem kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowi kryterium wedle którego jest ono kontrolowane przez Sąd, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Kontrolę tę Sąd sprawuje w granicach sprawy, nie będąc związany powołaną w skardze podstawą prawną, jak też zgłoszonymi w niej wnioskami czy zarzutami, na co wskazuje art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) P.p.s.a. Uchybienia wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligują Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części, a są to: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli natomiast Sąd nie zauważy tego rodzaju niezgodności z prawem, wówczas skargę oddala w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Poddając ocenie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy w kontekście istotnych dla jej rozstrzygnięcia regulacji prawnych Sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wydana w sprawie decyzja organu II instancji, zdaniem Sądu, odpowiada prawu.

Przeprowadzona, w dniu 30 grudnia 2019 r., przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...], w drogowym przejściu granicznym w [...] na kierunku wjazdowym do RP kontrola autobusu marki Van Hool o nr rej. [...] w ocenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] wykazała, że przewóz nie spełniał warunków uprawniających do zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia, bowiem nie spełniał warunków określonych w art. 6 Umowy INTERBUS, w związku z czym podlegał obowiązkowi uzyskania zezwolenia na podstawie art. 7 ust. 1 Umowy INTERBUS. Organ odwoławczy wskazał, że przewóz w dniu kontroli nie spełniał m.in. wymogów zwalniających z obowiązku uzyskania zezwolenia, o których mowa w art. 6 pkt 3 lit. c Umowy INTERBUS, gdyż poprzedzający go przewóz bez pasażerów na Ukrainę w ogóle nie został zrealizowany w ramach tej umowy.

W dniu 26 grudnia 2019 r. ww. autobusem wykonywany był międzynarodowy regularny przewóz drogowy osób w relacji "Pilzno" (Czechy) - "Chersoń" (Ukraina) przez terytorium RP.

Skarżąca Spółka w swojej skardze kwestionuje zasadność nałożenia kary podnosząc, że kierowcy posiadali w samochodzie wszelkie wymagane przez przepisy dokumenty.

Poza sporem pozostaje, że skarżąca A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 30 grudnia 2019 r. wykonywała międzynarodowy okazjonalny przewóz autobusem pasażerów z miasta Lwów na Ukrainie przez miasto Kraków w Polsce do miasta Praga w Czechach. Do wykonywania przedmiotowego przewozu pasażerów ma zastosowanie Umowa w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, sporządzona 11 grudnia 2000 r. (Dz.U.UE.L.2002.321.13, zm. Dz.U.UE.L.2012.8.38). Umowa ta przewiduje dwa rodzaje przewozów : przewozy zliberalizowane i przewozy niezliberalizowane. Przewozy zliberalizowane są zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia, a przewozy niezliberalizowane nie są z takiego obowiązku zwolnione.

W świetle art. 6 umowy INTERBUS z obowiązku zezwolenia zwolnione są :

1) przewozy przy drzwiach zamkniętych (przewozy, w trakcie których ten sam autobus lub autokar jest wykorzystywany do przewozu tej samej grupy pasażerów na całej trasie podróży oraz do przywiezienia ich z powrotem do miejsca początkowego. Miejsce początkowe znajduje się na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę);

2) przewozy z pasażerami "tam" i bez pasażerów – "z powrotem". Miejsce początkowe znajduje się na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;

3) przewozy, w czasie których podróż "tam" odbywa się bez pasażerów i wszyscy pasażerowie są zabierani z tego samego miejsca, o ile spełniony jest jeden z poniższych warunków :

a) pasażerowie tworzą grupy - na terytorium strony innej niż Umawiająca się Strona lub Strony Umawiającej się innej niż ta, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, lub strony, skąd pasażerowie są zabierani; grupy pasażerów powstają na mocy umów przewozu zawartych przed ich przybyciem na terytorium tej Umawiającej się Strony. Pasażerowie są przewożeni na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;

b) pasażerowie zostali wcześniej przywiezieni przez tego samego przewoźnika w okolicznościach określonych w ustępie 2 na terytorium Umawiającej się Strony, skąd są ponownie zabierani i przewożeni na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;

c) pasażerowie zostali zaproszeni do podróży na terytorium innej Umawiającej się Strony, przy czym koszt transportu jest ponoszony przez osobę wystawiającą zaproszenie. Tacy pasażerowie muszą stanowić jednolitą grupę, która nie została utworzona wyłącznie w celu podjęcia tej właśnie podróży i która jest wwożona na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę.

Z obowiązku zezwolenia są także zwolnione:

4) przewozy tranzytowe przez terytorium Umawiających się Stron, wykonywane w związku z przewozami okazjonalnymi zwolnionymi z zezwolenia;

5) puste autobusy i autokary przeznaczone do wykorzystania wyłącznie w celu wymiany autobusu lub autokaru uszkodzonego lub zniszczonego podczas wykonywania przewozu międzynarodowego objętego umową.

W świetle art. 7 Umowy niezliberalizowane przewozy okazjonalne, czyli przewozy inne niż te, o których była mowa w art. 6, podlegają obowiązkowi zezwolenia, zgodnie z art. 15.

Na etapie postępowania odwoławczego strona skarżąca starała się wykazać, że obejmuje ją wyłączenie określone w art. 6 pkt 3 litera c Umowy (przewozy, w czasie których podróż "tam" odbywa się bez pasażerów i wszyscy pasażerowie są zabierani z tego samego miejsca, a ponadto pasażerowie ci zostali zaproszeni do podróży na terytorium innej Umawiającej się Strony, przy czym koszt transportu jest ponoszony przez osobę wystawiającą zaproszenie. Tacy pasażerowie muszą stanowić jednolitą grupę, która nie została utworzona wyłącznie w celu podjęcia tej właśnie podróży i która jest wwożona na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę). Argumentując dodatkowo ten zarzut na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca załączyła umowę o świadczenie usług przewozowych z dnia 16 grudnia 2019 r. pomiędzy [...] z siedzibą w Pilzen, a A. Sp. z o.o. w [....], której przedmiotem było przewiezienie 50 osób na trasie Lwów - Praga - Lwów i wynikało z niej, że zleceniodawca płaci za każdy wykonany kurs.

Organ II instancji uznał ten zarzut za nieuzasadniony, wskazując na to, że przewóz w dniu kontroli nie spełniał wymogów zwalniających z obowiązku zezwolenia, o których mowa w art. 6 pkt 3 lit. c Umowy INTERBUS, gdyż poprzedzający go przewóz bez pasażerów na Ukrainę w ogóle nie został zrealizowany w ramach tej umowy. W dniu 26 grudnia 2019 r. ww. autobusem wykonywany był międzynarodowy regularny przewóz drogowy osób w relacji "Pilzno" (Czechy) - "Chersoń" (Ukraina) przez terytorium RP. Ponadto przewoźnik także nie załączył do wypełnionego formularza jazdy listu zapraszającego do podróży lub jego fotokopii dla pozycji 4C3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie aprobuje wskazane wyżej stanowisko organu II instancji, a odnosząc się do dołączonej do skarg umowy o świadczenie usług przewozowych z dnia 16 grudnia 2019 r., wskazanej w poprzednim akapicie, stwierdza, że nie może ona skutkować uwzględnieniem skargi. Po pierwsze z przepisu art. 6 pkt 3 lit. c Umowy wynika zwolnienie z uzyskania zezwolenia w przypadku przewożenia pasażerów zaproszonych do podróży, więc właściwym dowodem mogłyby być zaproszenia dla przewożonych pasażerów. Po drugie z zeznań przesłuchanych w sprawie 3 świadków (spośród przewożonych pasażerów) wynika, że osoby te jechały do Czech w celach turystycznych, wykupując wycieczkę w biurze podróży, płacąc za wyjazd w granicach 100 - 200 euro.

Reasumując, stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że strona skarżąca nie wykazała, by korzystała ze zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia, zgodnie z art. 15 Umowy INTERBUS, albowiem nie zachodzą wobec niej żadne z przesłanek określonych w art. 6 Umowy.

W takiej sytuacji stwierdzić należy, po stronie skarżącego, brak zezwolenia na wykonywanie niezliberalizowanego przewozu okazjonalnego, którego wzór określa załącznik nr 5 do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami, sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r.

Brak w pojeździe zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego skutkować musi wymierzeniem, w oparciu o lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d., kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Stanowisko organu II instancji w tej materii jest prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy, że są one nieuzasadnione. W sprawie organy zebrały materiał dowodowy pozwalający na jej prawidłowe rozstrzygnięcie. W szczególności ustalono, że strona skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienia z uzyskania zezwolenia. W tej materii organy przedstawiły stosowne rozważania, które zostały zaaprobowane i w pewnym zakresie uzupełnione przez Sąd. Nie można mówić o naruszeniu art. 6 K.p.a. (zasada praworządności), bowiem organy działały na podstawie wskazywanych przez siebie przepisów prawa. Nie został naruszony art. 7 K.p.a. (zasada prawdy obiektywnej; zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli) - prawidłowo ustalono stan faktyczny, uwzględniono interes społeczny polegający na egzekwowaniu norm prawa. Nie naruszono art. 7a K.p.a. (rozstrzyganie wątpliwości prawnych na korzyść strony) albowiem w sprawie nie ma żadnych wątpliwości prawnych, które można byłoby rozstrzygnąć na korzyść skarżącej. Nie naruszono art. 8 K.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej; utrwalone praktyki rozstrzygania spraw), art. 9 K.p.a. (zasada informowania stron) i art. 11 K.p.a. (zasada przekonywania).

Nie naruszono również zasady dwuinstancyjności. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15) wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. W świetle przepisów Kodeksu i orzecznictwa sądowego omawiana zasada wyraża dopuszczalność weryfikacji decyzji nieostatecznych w administracyjnym toku instancji w drodze zastosowania przez uprawnione podmioty zwyczajnych środków prawnych (odwołanie), inaczej - dopuszczalność powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia sprawy załatwionej w formie decyzji nieostatecznej.

W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok NSA z 12.11.1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3–4, poz. 95). Podjęcie decyzji przez organ pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W takim przypadku organ drugiej instancji ma tylko kompetencje kasacyjne. W analizowanej sprawie organ I instancji przeprowadził w zasadzie pełne postępowanie dowodowe. Kierując się swoimi ustaleniami stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że naruszenie polegało na wykonywaniu przewozu niezgodnie z przepisami Umowy INTERBUS wskazując, że naruszenie to polegało na tym, że nie mogło być zastosowane w stosunku do niego zwolnienie z uzyskania zezwolenia w oparciu o art. 6 pkt 1 Umowy. Tak więc mimo, że organ I instancji wskazał na naruszenie z załącznika do u.t.d. Lp. 3.2, w rzeczywistości chodziło mu o wykonywanie międzynarodowego przewozu bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia, bo do takiej konkluzji prowadzić musi odwołanie się do braku warunków określonych w art. 6 Umowy. Warunki te określają przecież podstawy do zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia określonego w art. 15 Umowy INTERBUS. Tę wadliwość, w oparciu o ten sam materiał dowodowy skorygował organ II instancji. Zaznaczyć należy, że podstawą prawną tak decyzji organu I instancji, jaki i decyzji organu II instancji jest art. 15 Umowy INTERBUS w zw. z art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Przepisy załącznika 3 l.p. 3.1 i l.p. 3.2 określają jedynie wysokości kar przypisanych poszczególnym naruszeniom określanym w oparciu o inne przepisy, a na marginesie stwierdzić trzeba, że wysokości te są tożsame.

Nie doszło także do naruszenia art. 75, art. 77, art. 80 i art. 81a K.p.a. Organ zebrał w sprawie materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy i dokonał jego prawidłowej oceny. W sprawie nie było wątpliwości faktycznych, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony skarżącej.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz art. 6 pkt. 3 lit. c Umowy INTERBUS, a argumentacja Sądu w tym zakresie została przedstawiona wyżej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.