Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1512/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi S. R. R. R. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie [...] (dalej: "Wnioskodawca", "Stowarzyszenie", "Skarżąca") jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także: "organ", "Agencja", "ARiMR") z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu 13 stycznia 2017 r. Skarżąca działając jako lider partnerstwa wraz z "S." Spółka jawna złożyli wniosek o dofinansowanie na operację w zakresie działania 5.3. "Środki dotyczące obrotu" w ramach Priorytetu 5 "Wspieranie obrotu i przetwarzania" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" na lata 2014-2020 w zakresie określonym w art. 68 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. UE.L. 2014, poz. 149 str. 1) – dalej rozporządzenie nr 508/2014.

W związku ze stwierdzonymi brakami formalno-merytorycznymi oraz błędami we wniosku o dofinansowanie, pismem z dnia 2 marca 2017 r., na podstawie § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 5. "Wspieranie obrotu i przetwarzania", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. z 2016 r., poz. 1965) – dalej: "rozporządzenie krajowe" wezwano Wnioskodawców do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień. Poza wskazaniem błędów znajdujących się we wniosku o dofinansowanie wezwano m.in. do nadesłania kopii umowy spółki lub aktu założycielskiego "S. Spółka Jawna, opisu projektu kampanii promocyjnej, targów, wystaw, badań, wdrażanych systemów lub szkoleń, na które Agencja miała przyznać pomoc wraz z podaniem specyfikacji kosztów ich realizacji oraz źródeł ich finansowania. Ponadto w wezwaniu wskazano, że w dostarczonym opisie powinna znajdować się informacja w jaki sposób kampania promocyjna ma zasięg krajowy oraz międzynarodowy (m.in. kanały promocyjne), jest realizowana w interesie zbiorowym oraz ma innowacyjne właściwości.

Skarżąca otrzymała powyższe wezwanie w dniu 21 marca 2017 r., a "S." Spółka jawna w dniu 15 marca 2017 r. Termin na złożenie uzupełnień upływał zatem (w przypadku Skarżącej) w dniu 4 kwietnia 2017 r.

Po upływie wskazanego terminu – w dniu 7 kwietnia 2017 r. Strona złożyła poprawiony wniosek o dofinansowanie, kopie umowy spółki jawnej "S. Spółka Jawna, opis kampanii promocyjnej oraz oświadczenie Skarżącej o kwalifikowalności podatku VAT.

Organ stwierdził, że Wnioskodawcy nie dokonali wyjaśnień i uzupełnień do wszystkich punktów zawartych w wyżej wskazanym wezwaniu, w związku z czym w dalszym ciągu wniosek zawierał braki formalne oraz kwestie wymagające dodatkowych wyjaśnień.

W związku z powyższym na podstawie § 34 ust. 3 rozporządzenia krajowego pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. ponownie wezwano Skarżącą oraz "S. Spółka jawna do usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. Analogicznie jak w pierwszym wezwaniu poproszono Skarżącą m.in. o nadesłanie dokumentów potwierdzających planowane koszty operacji m.in. ofert dla zadań ujętych w zestawieniu rzeczowo-finansowych operacji lub/i wydruki z cennika ze strony internetowej potencjalnych wykonawców. Ponadto wezwano o uszczegółowienie i doprecyzowanie opisu projektu kampanii promocyjnej, targów, wystaw, badań, wdrażanych systemów lub szkoleń, na które Wnioskodawcy ubiegają się o pomoc.

Wzywając Wnioskodawców do złożenia wyjaśnień ARiMR poprosił między innymi, aby szczegółowy opis planowanej operacji zawierał opis zadania w aspekcie organizacyjnym, technicznym i technologicznym, zawierający podstawowe parametry/cechy, takie jak np.: czas i miejsce realizacji operacji, powierzchnia zakupionych powierzchni reklamowych oraz czas na jaki została zakupiona, dane o kampanii promocyjnej, dane o druku materiałów reklamowych (ilość, format), itp. i finansowym (cena).

W zakreślonym terminie Wnioskodawcy przedłożyli poprawiony wniosek o dofinansowanie, załączniki nr 1 - ośrodki wsparcia edukacyjnego dla Niewidomych i Słabowidzących, opis kampanii promocyjnej, biznes plan uproszczony ("S. Spółka jawna), sprawozdanie finansowe "S. Spółka jawna, porozumienie o współpracy z dnia 9 stycznia 2017 r., kopie umowy spółki jawnej "S. Spółka jawna, kopie ofert cenowych, oświadczenie o kwalifikowalności podatku VAT "S. Spółka jawna, oświadczenie podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy o wielkości przedsiębiorstwa.

W dniu [...] czerwca 2017 r. organ orzekł o odmowie przyznania Skarżącej i "S. Spółka jawna wnioskowanej pomocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie o takiej treści Agencja wskazała, że pomimo dwukrotnego wezwania do złożenia uzupełnień Wnioskodawcy nie określili precyzyjnie dla wszystkich pozycji wskazanych parametrów. Wątpliwości Agencji dotyczyły: Targów w B., Targów [...] w B., reklam w "E." i "Ś.", logo kampanii, kosztów zarządzania, katalogu ryb oraz ulotek promocyjnych w języku Braille'a, strony www adresowanej do osób niedowidzących oraz lokowania produktu w tematycznej audycji R..

Agencja odniosła się następnie do ww. pozycji wskazując w szczególności, że zarówno dla targów w B., jak i w B. brakuje szczegółowego opisania co składa się na koszty tej pozycji z uwzględnieniem poszczególnych cen w oparciu o cenniki bądź oferty do każdego punktu (hotel, transport, opłaty związane z uczestnictwem w targach i inne). W kwestii reklam w magazynach ARiMR uznał, iż nie wyjaśniono jaka będzie obszerność informacji w nich zamieszczona, ani na której stronie magazynu się ukaże. Dane te mają wpływ na koszt związany z umieszczeniem reklamy, zatem ich brak uniemożliwia organowi precyzyjne określenie racjonalności podanej kwoty kosztów. Podobnie jest w przypadku audycji radiowej w R.. Wnioskodawca nie wskazał czasu ani terminu audycji, chociaż informacje te mają istotny wpływ na cenę. Poza tym Agencja podkreśliła, że audycja powinna być zaplanowana w taki sposób aby dotrzeć co najmniej do odbiorców w ramach kraju. Przez operację o zasięgu krajowym należy zaś rozumieć operację obejmującą swym obszarem co najmniej siedziby wojewody każdego z województw, natomiast przez operację o zasięgu międzynarodowym należy rozumieć operację, która swym obszarem wykracza poza granice Polski. Koszt audycji radiowej w radiu lokalnym nie spełnia tego kryterium, jest tym samym kosztem nieracjonalnym.

Organ wskazał ponadto, że złożono jedynie dwie oferty cenowe firm zewnętrznych, którym Wnioskodawcy, zgodnie z treścią uzupełnień po drugim wezwaniu, zamierzają zlecić zarządzanie projektem. W ofertach tych tabelarycznie wymienione zostały pozycje zestawienia rzeczowo-finansowego z podaniem cen do każdej pozycji, które nie zawierają szczegółowo specyfikacji poszczególnych kosztów. W ocenie Agencji przedstawione oferty są zbyt ogólne i uniemożliwiają zweryfikowanie, czy podane ceny są cenami rynkowymi.

Dalej ARiMR wskazała, że z opisu kampanii promocyjnej oraz z opisu szczegółowego operacji można wywnioskować, że B. nie jest głównym celem uczestnictwa w targach, a jedynie kwestią drugorzędną. Wnioskodawcy nie opisali w jaki konkretnie sposób zamierzają promować na targach B. Jedyne na co wskazują są ulotki, które mają być wydrukowane w nakładzie 1000 sztuk, ilość ta ma wystarczyć do promowania kampanii na targach w B., B. oraz do rozesłania ich do "wybranych Ośrodków Wsparcia Edukacyjnego dla Niewidomych i Słabowidzących, których przykładowy wykaz zawarto w załączniku nr 1 do opisu kampanii. W wykazie tym wymieniono przykładowe 47 ośrodki. W tej sytuacji do każdego z ośrodków trafiłoby zaledwie po 21 ulotek, co w ocenie organu jest ilością niewystarczającą.

Wobec powyższego zdaniem ARiMR ilość samych ulotek jest znacznie za mała, a koszt zarówno jednych jak i drugich targów są nieproporcjonalnie duże w stosunku do sposobu w jaki B. ma być promowane w ramach tej pozycji. Organ powołał się w tym zakresie na fragmenty zawarte w biznesplanie uproszczonym.

Odnosząc się do ulotek Agencja wskazała w szczególności, że treść w nich zawarta ma być adresowana głównie do sektora biznesowego w sferze edukowania przedsiębiorców w zakresie potrzeb promocyjnych konsumentów, te same ulotki mają być rozesłane także do Ośrodków Wsparcia Edukacyjnego dla Niewidomych i Słabowidzących. W ocenie ARiMR treści na ulotce prezentujące kwestie biznesowe nie będą interesujące dla osób niewidomych lub niedowidzących.

Podsumowując Agencja stwierdziła, że działania wskazane przez Wnioskodawców, znajdujące się w zestawieniu rzeczowo-finansowym nie dążą w sposób jednoznaczny do realizacji celu operacji. Działania te są źle skalkulowane i niewystarczające aby wypromować B..

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła o jego uchylenie podnosząc zarzuty:

a) naruszenia przepisów prawa materialnego:

- art. 16 ust. 1 ustawy z 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U., poz. 1358. z późn. zm.) – dalej "ustawa o wspieraniu" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- § 2 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia krajowego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

- art. 44 ust. 3 pkt 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm.) – dalej jako: "u.f.p." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

b) naruszenia prawa procesowego:

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a.".

W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca powołując się na treść przepisów ustawy o wspieraniu (art. 16 ust. 1), rozporządzenia krajowego (§ 1 ust. 1 i 2) oraz rozporządzenia nr 508/2014 (art. 68 pkt 1 lit. g) podkreśliła, że przepisy te wskazują zakres, w jakim powinien "poruszać się" organ oceniający wniosek pod kątem jego poprawności merytorycznej i formalnej. W ocenie Skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie wskakuje jednoznacznie, że organ znacząco wykroczył poza ten zakres. Ocena całokształtu tego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że jego negatywna ocena została oparta na subiektywnych rozważaniach dotyczących m.in. ilości ulotek promocyjnych, czy audycji radiowej w R..

W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swą argumentację z zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 tej ustawy przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 9 ust. 1, 2 lub 3, podmiot właściwy do przyznania danej pomocy informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. W ust. 2 wskazano natomiast, że w przypadku odmowy przyznania pomocy, o której mowa w ust. 1, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił ww. art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu, § 2 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia krajowego, zgodnie z którym pomoc finansową, o której mowa w § 1, przyznaje się na realizację operacji dla której wykazano racjonalność kosztów – w przypadku operacji realizowanych w ramach działań, o których mowa w art. 66, art. 68 i art, 69 rozporządzenia nr 508/2014. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wnosiła o przyznanie dofinansowania na operację w zakresie działania 5.3. "Środki dotyczące obrotu" w ramach Priorytetu 5. "Wspieranie obrotu i przetwarzania", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" na lata 2014 - 2020 w zakresie określonym w art. 68 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 508/2014. W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano również art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. a u.f.p., zgodnie z którym wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów.

W ocenie Sądu z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że do rangi zasad obowiązujących przy wydatkowaniu środków publicznych podniesiono zasadę efektywności wykorzystania tych środków publicznych. Efektywny oznacza tyle, co skuteczny, wydajny, dający pozytywne wyniki. Podobnie należy rozumieć zasadę racjonalności kosztów, o której mowa w ust. 2 pkt 6 rozporządzenia krajowego. Postępowanie zgodnie z tą zasadą oznacza dokonywanie wydatków w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów i optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów.

Inaczej mówiąc dokonywanie wydatków, które w żaden sposób nie przyczynią się osiągnięcia celów projektu nie sposób uznać za dokonane z zachowaniem zasady efektywności/racjonalności, o której mowa w ww. przepisach.

Dodać też należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o wspieraniu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz składać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, że powołane przepisy zobowiązują organ do ustalenia, czy wydatki, które zamierza ponieść wnioskodawca są racjonalne i efektywne, zaś wnioskodawca zobowiązany jest do wykazania, że podczas realizacji projektu zasady te nie zostaną naruszone. W celu dokonania powyższych ustaleń Agencja musi mieć kompleksową wiedzę dotyczącą każdej pozycji (wydatku) wskazanej we wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Z tego właśnie względu Skarżąca była dwukrotnie wzywana do przedstawienia opisu zadania w aspekcie organizacyjnym, technicznym i technologicznym, zawierający podstawowe parametry/cechy, takie jak np.: czas i miejsce realizacji operacji, powierzchnia zakupionych powierzchni reklamowych oraz czas na jaki została zakupiona, dane o kampanii promocyjnej, dane o druku materiałów reklamowych (ilość, format), itp. i finansowym (cena). Wezwano ją również do zawarcia w przedmiotowym opisie sposobu wyliczenia (kalkulacji) ceny. Przedmiotowych wezwań nie można traktować jako "wyjście poza zakres oceny wniosku pod kątem poprawności merytorycznej i formalnej", jak wskazuje Skarżąca.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca takich kompletnych parametrów nie przedstawiła, co zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Weryfikacja dokumentacji w ramach wniosku o przyznanie pomocy musiała więc doprowadzić ARiMR do wniosku, że pomimo dwukrotnego wezwania, zgodnie z § 34 ust 2 i ust. 3 rozporządzenia krajowego, do usunięcia braków lub nieprawidłowości, istnieją uchybienia które uniemożliwiają stwierdzenie, iż wniosek złożony przez Skarżącą jest kompletny i poprawny.

W odniesieniu do ww. parametrów Sąd podziela w całości ocenę organu dotyczącą niewykazania przez Skarżącą racjonalności wydatków planowanych w zakresie targów w B. oraz w B. Agencja zasadnie uznała, że Skarżąca nie wskazała, co składa się na koszty tej pozycji z uwzględnieniem poszczególnych cen w oparciu o wydruki cenników bądź oferty dla każdego punktu (hotel, transport, opłaty związane z uczestnictwem w targach). Podkreślić należy, że Skarżąca ustaleń tych nie podważa, lecz wskazuje, że wydatki na transport osób na targi i na ich zakwaterowanie są uzasadnione dużą skutecznością akcji promocyjnej na targach. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała przy tym, w jaki sposób kwestia transportu, czy zakwaterowania wywrze wpływ na skuteczność akcji promocyjnej. Niezależnie od tego dodać należy, że kwestia skuteczności ww. akcji została przez ARiMR podważona. Skarżąca nie wyjaśniła bowiem w jaki sposób chce dotrzeć do docelowej grupy niszowej poprzez uczestnictwo w tych targach. Powołując się na obszerne fragmenty biznes planu uproszczonego oraz na opis kampanii promocyjnej i opis szczegółowy operacji ARiMR wykazał, że B. nie jest głównym celem uczestnictwa w targach, a jedynie kwestią drugorzędną. Zasadnie zwrócono też uwagę na czysto "biznesową" treść ulotek, które miały być używane w ramach promocji na targach. Z tego względu wydatki, które Skarżąca zamierzała ponieść na udział w ww. targach nie mogły być uznane za racjonalne.

Analogicznie należało ocenić wydatki na zaplanowane przez Skarżącą reklamy w czasopismach i lokowanie produktu w audycji w R.. Nawet przyznając rację Skarżącej co do niemożności określenia dokładnego terminu audycji, czy też podania strony czasopisma, na której znajdzie się reklama kampanii nie można tracić z pola widzenia tego, że wskazane przez Skarżącą koszty audycji/reklamy nie zostały poparte wydrukami cenników bądź ofertami, co uniemożliwiło weryfikację racjonalności wskazanych tych kosztów. Dodać należy, że Skarżąca nie powołała się na racjonalne przeszkody w uzyskaniu takich cenników i ofert. Podobnie było w przypadku ofert i cenników dotyczących transportu osób, które miały wziąć udział w targach. Również i w tym przypadku Skarżąca nie dostarczyła ofert lub wydruków cenników pozwalających zweryfikować, czy koszty dojazdu na targi w B. zostały określone racjonalnie. Uwzględniono jedynie przelot liniami lotniczymi KLM. Pominięto zaś sprawdzenie i wykazanie, czy bardziej racjonalny nie byłby przelot tanimi liniami lotniczymi, czy też przejazd busem.

Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom Skarżącej ocena przedmiotowego rozstrzygnięcia nie była oparta jedynie na subiektywnych rozważaniach organu dotyczących ilości ulotek promocyjnych, czy audycji radiowej w R.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskazać należy, że przepisy k.p.a. nie mają – z pewnymi wyjątkami – zastosowania w sprawach wniosków o przyznanie pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze". Stosownie bowiem do treści art. 15 ust. 3 ustawy o wspieraniu, do postępowań w sprawach przyznawania pomocy zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ograniczonym zakresie tj. dotyczące właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, w postępowaniu w sprawie przyznawania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania (pkt 4).

W ocenie Sądu z powołanych regulacji wynika, że wskazane przez Skarżącą przepisy k.p.a. albo w ogóle nie miały w niniejszej sprawie zastosowania (art. 77 § 1) albo ich zastosowanie było ograniczone (art. 7 i art. 80), lecz Skarżąca nie wykazała ich naruszenia w skardze, a Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia z urzędu działając na podstawie art. 134 p.p.s.a. Za bezzasadny należało tez uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 6 k.p.a. W ocenie Sądu działanie Agencji znajdowało bowiem oparcie w przepisach prawa (art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu, § 2 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia krajowego oraz art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. a u.f.p.

Z wyżej przedstawionych powodów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniły bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Prowadząc postępowanie Agencja nie uchybiła obowiązującym ją zasadom proceduralnym, w szczególności zasady praworządności oraz rozpatrzyła cały zgromadzony materiał dowodowy, gdyż prawidłowo przeprowadziła postępowanie w niniejszej sprawie, a negatywny dla Skarżącej wynik postępowania nie może być równoznaczny z naruszeniem powołanych zasad.

Uznając, że organ w toku postępowania w sprawie wniosku Skarżącej nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania i wydał prawidłowe rozstrzygniecie, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.