Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 709/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017r., sygn. akt [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania kwartalnego z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017r., sygn. akt SKO [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 lutego 2017r., Nr [..], nakładającą na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 7900 zł za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania kwartalnego z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych, na podstawie art. 9xb pkt 2 w związku z art. 9o ust. 2 i art. 9zb ust. 1b ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 250 ze zm.).

Jednocześnie w skardze wystąpiono z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wysokość nałożonej kary, która jest znaczna, ma wpływ na funkcjonowanie i prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę. Wskazano, że sformułowane przez skarżącą zarzuty pozwalają przypuszczać, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. W piśmie procesowym z dnia 4 października 2017r. skarżąca dodatkowo uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że istnieje duże prawdopodobieństwo jej uchylenia oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała przy tym na uchybienia zaskarżonej decyzji. Według skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza taką szkodę, której późniejsze wynagrodzenie przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia będzie utrudnione. Ma to miejsce w przypadku wyegzekwowania określonej kwoty pieniężnej, wskutek czego strona nie będzie mogła tą kwotą dysponować i przeznaczyć ją na własne zobowiązania oraz cele. Późniejsze "odzyskanie" tej kwoty niczego nie zmieni, gdyż po czasie pewne obowiązki nie zostały wypełnione wskutek braku pieniędzy a cele niezrealizowane. Sama więc niemożność dysponowania określoną kwotą pieniężną, jak w niniejszym przypadku, może powodować znaczne szkody i trudne do odwrócenia skutki po stronie Spółki. Późniejszy zwrot wyegzekwowanej kary nie uzasadnia odmowy wstrzymania wykonania decyzji, albowiem powszechnie wiadomo, że organy administracji publicznej niezwykle długo oddają kwoty wynikające z uchylonych decyzji. Uszczuplenie stanu finansowego tak znaczne, jak w niniejszym przypadku, jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, gdyż utożsamiane jest z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócono uwagę, że ocena, czy szkoda jest znaczna, możliwa jest na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się rozumieć przez skutki trudne do odwrócenia, skutki związane z prawnymi i faktycznymi następstwami rozstrzygnięcia o istocie sprawy, o prawach i obowiązkach stron, których rodzaj i zakres wystąpienia winien być oceniany w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znajdują się podmioty uprawione lub obciążone obowiązkami, a także kompetencji organu do ich egzekwowania w danym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2016r., I OZ 516/16, LEX nr 2108401). Z kolei, niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony.

Sąd rozpoznając wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej na Spółkę karę pieniężną w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W ocenie sądu przytoczone przez pełnomocnika skarżącej Spółki argumenty o charakterze ogólnym nie zostały poparte żadnymi dodatkowymi dowodami bądź okolicznościami odnoszącymi się konkretnie do indywidulanej sytuacji skarżącej jako przedsiębiorcy, a okoliczności te nie wynikają z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie scharakteryzowano bowiem kondycji finansowej Spółki w dacie wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez przedstawienie chociażby aktualnych wyciągów z rachunku bankowego Spółki, jej bilansu bądź rachunku zysku i strat za określony okres, sporządzonych zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2342).

Dopiero konfrontacja tych danych umożliwiłaby weryfikację wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle przedstawionej przez pełnomocnika skarżącej argumentacji nie sposób stwierdzić, czy wykonanie nakazanego obowiązku wiązać się będzie dla skarżącej z nadmiernymi kosztami, a tym samym, czy zachodzi w tej sytuacji niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata kary pieniężnej nakazanej w decyzji będzie się wiązać z uszczupleniem środków pieniężnych u skarżącej, jednakże nie można utożsamiać tego ze skutkami, których nie będzie można przywrócić, bądź ewentualnie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącej, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację finansową oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012r., II FSK 404/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem, co do zasady, do nieodwracalnych skutków, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone.

Zdaniem sądu stwierdzenie we wniosku, że wykonanie decyzji doprowadzi do pogorszenia finansowej sytuacji Spółki, w tym uniemożliwi bieżące pokrywanie zobowiązań, bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tą możliwość, nie uzasadnia wstrzymania jej wykonania. W orzecznictwie jednolity jest bowiem pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004r. GZ 120/04, LEX nr 1405438). W niniejszej sprawie skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową.

Nie ulega wątpliwości, że tylko zestawienie wysokości nałożonej kary pieniężnej z danymi obrazującymi kondycję finansową skarżącej Spółki pozwoliłoby na ocenę sądu, czy w istocie realizacja nałożonego na skarżącą obowiązku pociągnie za sobą skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji wniosku o wstrzymanie wyjaśnić należy, że okoliczności świadczące o wadliwości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie są oceniane na tym etapie postępowania, podobnie jak prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej w żaden sposób nie nawiązuje do takiej przesłanki, a jedynie do niebezpieczeństw wymienionych enumeratywnie w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.