Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 280/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 1842
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego . oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Rektora Uniwersytetu W. (dalej jako organ lub Rektor) z dnia [...], nr [...], który na podstawie art. 200 i art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm., dalej jako ustawa o szkolnictwie wyższym lub w skrócie u.p.s.w.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...], odmawiającą przyznania K. N. (dalej jako doktorantka, wnioskująca, odwołująca lub skarżąca) stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017, tj. w okresie od dnia 1 października 2016 r. do dnia 30 września 2017 r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 28 września 2016 r. skarżąca, będąca doktorantką trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego, złożyła wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego, który trafił do Wydziałowej Komisji Doktoranckiej (zwanej dalej Komisją) w celu zaopiniowania.

Następnie Prorektor ds. Nauczania, na podstawie negatywnej opinii Komisji, wskazaną wyżej decyzją z dnia 17 listopada 2016 r. odmówił przyznania wnioskującej stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017 powołując się na unormowania art. 200 ust. 3 u.p.s.w., § 1 ust. 2 i ust. 3 oraz § 2 ust. 2-3 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W. stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 62/2014 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 20 maja 2014 r. z późn. zm. (dalej zwanego Regulaminem) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in., że biorąc pod uwagę Uchwałę nr 174/2016 Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli ubiegać się uczestnicy studiów doktoranckich w roku akademickim 2016/2017 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego (dalej zwaną Uchwałą Rady Wydziału) ustalono dla III roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego 28 stypendiów doktoranckich, z następującym podziałem na dyscypliny: językoznawstwo 11 (w tym filologie obce 6), literaturoznawstwo 16 (w tym filologie obce 9) oraz bibliologia i informatologia – 1. Uzasadnieniem odmowy przyznania stypendium doktoranckiego była negatywna opinia Komisji, gdyż doktorantka uzyskała za swoje osiągnięcia 53 punkty, które zapewniły jej 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie, tj. pozycję poza limitem miejsc ze stypendium doktoranckim w dyscyplinie językoznawstwo filologia polska (5).

W dniu 12 grudnia 2016 r. do Rektora wpłynął wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania jej stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/2017. W uzasadnieniu wniosku skarżąca zarzuciła wyżej wymienionej decyzji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 200 ust. 1 u.p.s.w. w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2016 r. poz. 558, dalej jako rozporządzenie MNiSW z 2016 r.) w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1-2 Regulaminu w zw. z pkt 3 podpunkt 1-3 Zarządzeniu Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17 (zwanym dalej Zarządzeniem Dziekana z 2015 r.) polegające na ich niezastosowaniu i nieprzyznaniu odwołującej stypendium doktoranckiego, mimo że spełnione zostały kryteria ustawowe oraz przewidziane w powołanym rozporządzeniu i aktach normatywnych Uniwersytetu W. (dalej również w skrócie UWr), uzasadniające jego przyznanie;

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: pkt 2 i pkt 3 zdanie drugie i następne oraz pkt 4-6 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. w zw. z § 1 pkt 3 i § 2 ust. 2-4 Regulaminu w zw. z § 2 ust. 1 pkt i ust. 2 oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia MNiSW z 2016 r. w zw. z art. 200 ust. 3 u.p.s.w., polegającej na błędnej wykładni wymienionych przepisów i w konsekwencji zastosowania nieprawidłowego trybu przyznania stypendiów doktoranckich przez zastosowanie nieznajdującego podstawy w przepisach podziału doktorantów danego roku studiów doktoranckich na dyscypliny, a co więcej przyjęty na Wydziale Filologicznym UWr podział na pięć dyscyplin jest niezgodny z programem kształcenia na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Wydziału Filologicznego na UWr dla osób rozpoczynających studia w roku akademickim 2014/2015 i następnych przyjętym przez Radę Udziału Filologicznego na posiedzeniu w dniu 4 lutego 2014 r. zgodnie z uchwałą nr 123/2012 Senatu UWr z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wytycznych dla rad jednostek organizacyjnych dotyczących tworzenia planów i programów kształcenia na studiach doktoranckich oraz Zarządzeniem nr 38/2013 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie wprowadzenia szczegółowych zasad projektowania, uruchamiania i realizacji programów kształcenia w Uniwersytecie W., z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 lipca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich;

3) przepisów postepowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez niewskazanie w decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie obejmującym szczegółowe kryteria przyznawania stypendium doktoranckiego, tj. podziału na dyscypliny, a także przez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i nieprzytoczenia wszystkich przepisów, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, co zdaniem odwołującej stanowi naruszenie zasady przekonywania, a w konsekwencji zasady pogłębiania zaufania do organów administracyjnych jako organów państwowych.

Odwołująca, wnioskując o ponowne rozpatrzenie sprawy, podniosła niekonsekwentność i niejasność przesłanek, na których oparto podział na dyscypliny, wskazując na funkcjonujące w obiegu wewnętrznych aktów normatywnych UWr co najmniej trzech dokumentów, w których różnie się definiuje podział na dyscypliny, tj. "Informacji o liczbie stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie W. na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017", Zarządzenie Dziekana z 2015 r. oraz Zarządzenie Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok 2017/2018 (dalej jako Zarządzenie Dziekana z 2016 r.).

W ocenie odwołującej "...otrzymanie stypendium jest łatwiejsze, jeżeli przynależy się do danej dyscypliny/kierunku (w jednych wystarczy uzyskać np. 21 punktów, a w innych trzeba przekroczyć 55), a osiągnięcia merytoryczne doktoranta stają się drugorzędne, choć kryteria merytoryczne są jednolicie ustalone w ustawie i rozporządzeniu dla wszystkich doktorantów (poza doktorantami pierwszego roku)". Procedura przyznawania stypendium doktoranckiego z uwzględnieniem podziału na dyscypliny i zastosowania dodatkowego podziału w obrębie dwóch dyscyplin (literaturoznawstwa i językoznawstwa), zdaniem odwołującej nie daje równych szans poszczególnym doktorantom na jego uzyskanie i nie ma oparcia w cytowanych przez nią przepisach prawa.

Rektor utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 17 listopada 2016 r. wskazał, że w § 2 ust. 3 Regulaminu upoważniono dziekana wydziału do ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego po zasięgnięciu opinii rady wydziału (rady instytutu) i wydziałowego samorządu doktorantów, a jednocześnie w § 1 ust. 2 i ust. 3 tegoż Regulaminu wprowadzono zasadę, że na wniosek dziekana rada jednostki prowadzącej studia doktoranckie, kierując się możliwościami finansowymi wydziału, określa na każdy rok akademicki liczbę stypendiów doktoranckich z podziałem na poszczególne lata studiów doktoranckich i dyscyplin naukowych oraz proponowaną wysokość miesięcznego stypendium doktoranckiego. Wydane w oparciu o delegację zawartą w § 2 ust. 3 Regulaminu Zarządzenie Dziekana z 2015 r. rozdzieliło stypendia doktoranckie na poszczególnych latach studiów doktoranckich pomiędzy grupy doktorantów prowadzących badania naukowe w następujących trzech dyscyplinach:

- językoznawstwo (filologia polska, dziennikarstwo);

- językoznawstwo (filologie obce);

- literaturoznawstwo (filologia polska, dziennikarstwo);

- literaturoznawstwo (filologie obce);

- bibliologia i informatologia.

W ocenie organu odwoławczego, wprowadzenie dodatkowego podziału w obrębie dwóch dyscyplin: 1) literaturoznawstwa na: literaturoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo; literaturoznawstwo - filologie obce, oraz 2) językoznawstwa na: językoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo; językoznawstwo - filologie obce, pozwala uwzględnić specyfikę prowadzonych badań naukowych polonistycznych oraz badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów i daje z tego tytułu większe możliwości oraz wyrównuje szanse doktorantom ubiegającym się o przyznanie stypendium doktoranckiego.

Zdaniem Rektora nie zasługiwało na uwzględnienie także kwestionowanie przez odwołującą procedury przyznawania stypendium doktoranckiego z uwzględnieniem podziału na dyscypliny i zastosowania dodatkowego podziału w obrębie dwóch dyscyplin (literaturoznawstwa i językoznawstwa), co jej zdaniem nie daje równych szans poszczególnym doktorantom na jego uzyskanie i nie ma oparcia zarówno w przepisach ustawy, jak również rozporządzeniu. W ocenie organu odwoławczego norma prawna wyrażona w art. 200 ust. 3 u.p.s.w. i w § 12 rozporządzenia MNiSW z 2016 r., w funkcjonującym w obiegu prawnym w UWr Regulaminie i wydanym na jego podstawie Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., pozwala Rektorowi na podjęcie w sposób odpowiedzialny i właściwy decyzji przyznających stypendia doktoranckie doktorantom mogącym wykazać się najlepszymi osiągnięciami, w oparciu o liczbę doktorantów składających wnioski o przyznanie stypendium doktoranckiego i przeznaczonymi na ten cel środkami finansowymi z budżetu państwa. Służy temu także rozróżnienie doktorantów na poszczególnych latach studiów z uwzględnieniem różnych dyscyplin naukowych realizowanych przez doktorantów, jak i również specyfiki i stopnia trudności prowadzonych badań naukowych w obrębie jednej tylko dyscypliny. Wskazane w § 13 ust 2. rozporządzenia kryteria decydujące o przyznaniu stypendium doktoranckiego w opinii organu odwoławczego są nieostre i zbyt ogólne. Stosowanie takich kryteriów może prowadzić do dużej dowolności w ocenie osiągnięć poszczególnych doktorantów ubiegających się o przyznanie stypendium doktoranckiego i tym samym wykroczenia poza granice uznania administracyjnego.

Jednocześnie organ przyznał pewną niekonsekwencję w określeniu dodatkowego rozróżnienia w obrębie dyscyplin: literaturoznawstwo i językoznawstwo, zastosowanego w Informacji o liczbie stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie W. na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017, w której to powołano się na Uchwałę nr 174/2016 Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli ubiegać się uczestnicy studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego inaczej niż w Uchwale nr 154/2015 Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli się ubiegać uczestnicy studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2015/2016 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego. Nie zmienia to jednak faktu, że studia doktoranckie na Wydziale Filologicznym prowadzone są w trzech dyscyplinach przy uwzględnieniu specyfiki w obrębie dyscypliny: literaturoznawstwo i językoznawstwo.

Podnoszony przez odwołującą zarzut niekonsekwentnego rozdysponowanie stypendiów doktoranckich na dyscypliny (literaturoznawstwo i językoznawstwo) na IV roku studiów doktoranckich, zdaniem Rektora nie może być brany pod uwagę, gdyż wskazana przez odwołującą sytuacja przewidziana została w pkt 7 Zarządzenia Dziekana z 2015 r., gdzie w sposób czytelny przedstawiono procedurę rekomendowania przyznania stypendium doktoranckiego przez Komisję, w przypadku większej liczby miejsc stypendialnych niż złożonych wniosków w danej dyscyplinie.

Również za nietrafny uznano zarzut niejasności kryteriów zastosowanych w procedurze przyznawania stypendium doktoranckiego w kontekście otrzymania przez odwołującą stypendium Rektora dla 15% najlepszych doktorantów, ponieważ kryteria przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów, określone w art. 199 ust. 5 u.p.s.w. są wprawdzie podobne do kryteriów wynikających z rozporządzenia MNiSW z 2016 r., ale odrębne jest zarówno ich źródło finansowania jak i zastosowane procedury przyznawania.

Zdaniem Rektora, należy również odmówić zasadności podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia określonej w kodeksie postępowania administracyjnego zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez udział w procedurze oceny wniosków stypendialnych i tworzenia list osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego doktorantów, którzy sami ubiegają się o przyznanie stypendium doktoranckiego. W tym zakresie organ uwzględnił stanowisko wyrażone przez Wydziałową Komisję Doktorancką w piśmie z dnia 3 stycznia 2017 r., w którym podkreślono, "że każdy wniosek oceniany jest przez dwie osoby, a doktoranci biorący udział w pracach WKD są wyłączeni z oceny ich wniosków".

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącej co do nieodniesienia się do złożonych przez nią zastrzeżeń do list osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, w których zwracała uwagę na część problemów opisanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Rektor stwierdził, że z wiedzy posiadanej w tym zakresie przez organ odwoławczy należy wskazać, że do organu podejmującego decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, wraz z wnioskiem odwołującej nie zostały przekazane jej zastrzeżenia wyrażone w piśmie z dnia 14 października 2016 r.

Rektor wskazał także, iż organowi znany jest z urzędu fakt otrzymania przez odwołującą w roku akademickim 2015/2016 decyzji odmawiającej przyznania stypendium doktoranckiego, opartej na takich samych podstawach prawnych, procedurze i faktach. Mimo tego, skarżąca ani nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia w tamtym czasie, ani nie zgłaszała zastrzeżeń do procedury wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego (podanej do wiadomości publicznej z dużym wyprzedzeniem czasowym), przed terminem składania wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/2017.

W skardze do tut. Sądu skarżąca zarzuciła decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] w pierwszej kolejności naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 200 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 u.p.s.w. w zw. z § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia MNiSW z 2016 r. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej w skrócie u.s.n.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych i załączonego do niego wykazu (Dz.U. nr 179, poz. 1065; rozporządzenie MNiSW z 2011r.) w zw. z programem kształcenia na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Wydziału Filologicznego UWr dla osób rozpoczynających studia w roku akademickim 2014/2015 i następnych przyjętym przez Radę Wydziału Filologicznego na posiedzeniu w dniu 4 lutego 2014 r. zgodnie z uchwałą nr 123/2012 Senatu UWr z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wytycznych dla rad jednostek organizacyjnych dotyczących tworzenia planów i programów kształcenia na studiach doktoranckich oraz zarządzeniem nr 38/2013 Rektora UWr z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad projektowania, uruchamiania i realizacji programów kształcenia w UWr, z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 lipca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich przez ich błędną wykładnię, co poskutkowało przyjęciem nieprawidłowego podziału na dyscypliny polegającego na dokonaniu ich wewnętrznego zróżnicowania wbrew regulacjom ustawowym, wykonawczym i wewnętrznym UWr, a także na włączeniu do dyscypliny językoznawstwo doktorantów reprezentujących jednostkę prowadzącą badania w obszarze nauk społecznych w dyscyplinie nauk o mediach oraz nauk o poznaniu i komunikacji społecznej, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej;

2) art. 200 ust. 3 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 6 u.p.s.w. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia MNiSW z 2016 r. w zw. z § 1 ust. 3 i § 2 ust. 2-4 Regulaminu w zw. z pkt 2 i pkt 3 zdanie drugie i następne oraz Uchwały Rady Wydziału Zarządzenia Dziekana z 2015 r. oraz pkt 4-6 Zarządzenia Dziekana z 2015r. polegające na błędnej wykładni wymienionych przepisów i w konsekwencji zastosowaniu nieprawidłowego trybu przyznawania stypendiów doktoranckich przez zastosowanie podziału doktorantów danego roku studiów doktoranckich na poszczególne grupy, co doprowadziło do wydania decyzji na niekorzyść skarżącej, gdy tymczasem jedynym kryterium ustawowym przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wyróżnianie się przez doktoranta w pracy naukowej i dydaktycznej mierzone osiągnięciem przez słuchacza stosownej liczby punktów w obrębie jednej listy stypendialnej dla określonego (jednego) roku i typu studiów doktoranckich;

3) art. 200 ust. 3 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 u.p.s.w. w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia MNiSW z 2016 r. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1-2 Regulaminu w zw. z pkt 3 podpunkt 1-3 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. polegające na ich niezastosowaniu i nieprzyznaniu wnioskodawczyni zwiększenia stypendium doktoranckiego, mimo że spełniła ona kryteria ustawowe oraz przewidziane w powołanym rozporządzeniu i aktach normatywnych UWr, uzasadniające jego przyznanie.

Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązku w tym zakresie i w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy;

art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonych decyzji z uwagi na zawarcie w nich ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonych decyzji, w szczególności dlaczego przyjęto dodatkowe rozróżnienie w zakresie dwóch z trzech dyscyplin, w tym: jakimi kryteriami się kierowano, o jakim charakterze, a także na jakiej podstawie prawnej je zastosowano, a także jakimi kryteriami się kierowano przy ustalaniu liczby stypendiów dla poszczególnych grup, o jakim charakterze były to kryteria, a także na jakiej podstawie prawnej i w jaki sposób kryteria i liczby te ustalono;

art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 w zw. z art. 87 Konstytucji RP przez brak pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej i wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych i zastosowaniu dodatkowych kryteriów przyznawania stypendiów w zakresie dot. dokonania dodatkowego podziału w obrębie podstawowych dyscyplin, co doprowadziło do naruszenia zasady równości w przydzielaniu stypendiów dla słuchaczy jednego roku studiów doktoranckich przez nieuprawnione premiowanie wyników słuchaczy trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego UWr zaklasyfikowanych jako doktoranci dziennikarstwa oraz filologii obcych, względnie, jak wskazał organ, doktoranci przypisani do określonych jednostek administracyjnych UWr;

art. 107 § 2 i § 3 k.p.a. przez dowolność i brak wyjaśnienia, dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny stał się podstawą odmiennych decyzji wobec doktorantów tego samego roku studiów;

art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek wydania przez organ II instancji decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji, co uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji;

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, gdy prawidłowe było jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy polegające na przyznaniu skarżącej stypendium doktoranckiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności Rektor podkreślił, że zakład administracyjny (publiczny), jakim jest uczelnia, samodzielnie sprawuje funkcje administracji publicznej, korzystając z władztwa zakładowego, którego istotę stanowi upoważnienie dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu - w rozpatrywanym wypadku z doktorantem, natomiast przez wskazanie w art. 207 ust. 1 u.p.s.w. nakazu odpowiedniego stosowania kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasadach komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ocenie Rektora nie sposób zatem oczekiwać, aby szkoła wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 u.p.s.w.

Rektor ponadto wskazał i podkreślił, że studia doktoranckie realizowane na Wydziale Filologicznym UWr prowadzone są w dziedzinie nauk humanistycznych w zakresie trzech dyscyplin- literaturoznawstwa (142 doktorantów), językoznawstwa (102 doktorantów) oraz bibliologii i informatologii (12 doktorantów). Wbrew twierdzeniom skarżącej, doktoranci przypisani do Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej realizujący studia III stopnia na Wydziale Filologicznym uzyskują stopnień doktora z dziedziny nauk humanistycznych z dyscypliny językoznawstwo albo literaturoznawstwo, a nie jak przyjmuje skarżąca z dziedziny nauk społecznych z dyscypliny nauki o mediach czy nauki o poznaniu i komunikacji społecznej. Tym samym, nieprawdą jest stwierdzenie skarżącej jakoby w grupie doktorantów specjalizujących się w dyscyplinie językoznawstwo wszystkie miejsca stypendialne przypadły doktorantom prowadzącym badania w obrębie nauk społecznych, gdyż takich na tym wydziale nie ma.

W ocenie organu, przyjęty na uczelni system zrównuje szanse doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie w ramach rocznika i kierunku studiów oraz pozwala na wyłonienie najlepszych w obrębie wspólnej oceny. Oceniając bowiem osiągnięcia konkretnego doktoranta należy mieć na uwadze szczególne uwarunkowania obszaru nauki, w której się specjalizuje, oraz potrzeby wydziału w zakresie kształcenia młodej kadry naukowo- dydaktycznej. Zdaniem organu, możliwość doprecyzowania zasad przyznawania stypendiów doktoranckich znajduje uzasadnienie w ramach autonomii uczelni, tym bardziej, że obowiązujący na Uniwersytecie W. Regulamin nie wprowadza dodatkowych kryteriów oceny osiągnięć, ani nie pomija żadnego z warunków ustawowych. Wszyscy bowiem doktoranci ubiegający się o przyznanie stypendium doktoranckiego poddani są jednakowej ocenie, dokonywanej w oparciu o znane im wcześniej kryteria, które w pełni odpowiadają regulacji rozporządzenia MNiSW z 2016 r. Kwestionowana natomiast przez skarżącą możliwość rozdzielenia stypendiów w obrębie dyscyplin znajduje swoje uzasadnienie w świetle specyfiki prowadzonych badań (z rozróżnieniem na badania polonistyczne i w zakresie filologii obcych) oraz sytuacji Wydziału Filologicznego, w ramach którego funkcjonuje aż 10 jednostek, w tym 8 instytutów oraz 2 katedry, o zróżnicowanych potrzebach kadrowych i dydaktycznych.

Dodatkowo wskazano, iż wbrew stwierdzeniom skarżącej uprawnienie do określenia liczby stypendiów doktoranckich w danych roku akademickim zastrzeżone jest dla rady wydziału, która w tym zakresie działa na wniosek dziekana. W roku akademickim 2016/2017 szczegółowe regulacje określała uchwała Nr 174/2016 Rady Wydziału Filologicznego z dnia 30 czerwca 2016 r. (we wcześniejszej części uzasadnienia określona mianem Uchwały Rady Wydziału), przewidująca dla uczestników studiów doktoranckich III roku łącznie 28 stypendiów, w tym dla językoznawstwa 11 miejsc stypendialnych (w tym 6 dla osób prowadzących badania z zakresu filologii obcej), dla literaturoznawstwa 16 (w tym 9 dla osób prowadzących badania z zakresu filologii obcej) oraz 1 stypendium dla doktoranta specjalizującego się w bibliologii i informatologii. Rzekoma niekonsekwencja organu, na którą powołuje się skarżąca, odnosi się natomiast do opisu wydzielania w ramach dyscypliny doktorantów przypisanych do filologii polskiej i dziennikarstwa jako jednej grupy oraz filologii obcej jako drugiej. Niemniej jednak podniesiono, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny zasadności przyjętego sytemu podziału stypendiów, albowiem jego istota nie została w żaden sposób naruszona. Intencją organu było bowiem wyraźne wydzielenie z grupy uczestników studiów doktoranckich tych specjalizujących się w zakresie badań polonistycznych (do której zalicza się także doktorantów przypisanych do Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej) oraz filologii obcej.

Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Rektor zauważył, że w sprawach w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie są stosowane wprost, a jedynie odpowiednio. Z uwagi na specyfikę postępowania o przyznanie stypendium doktoranckiego, które jest postępowaniem konkursowym, oraz z powodu ograniczonej liczby stypendiów, może być ono przyznane tylko niektórym doktorantom, tzn. tym. którzy uzyskali najlepszą ocenę osiągnięć naukowych i dydaktycznych. Decyzja w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, na co wskazuje treść art. 200 ust. 1 u.p.s.w., co oznacza, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedur administracyjnej.

Organ w tym kontekście podniósł, iż przed wydaniem zaskarżonych decyzji w sposób dogłębny i wszechstronny przeanalizował akta sprawy, z których jednoznacznie wynika, że skarżąca uzyskała 53 pkt w ramach prowadzonego postępowania, co zapewniło skarżącej 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów klasyfikowanych w dziedzinie językoznawstwo (w części dotyczącej doktorantów prowadzących badania polonistyczne). Wynik ten skutkował odmową przyznania stypendium, albowiem w ramach wskazanej grupy zagwarantowano jedynie 5 miejsc stypendialnych.

Podkreślono ponadto, że skarżąca w istocie nie kwestionuje ustalonej przez Komisję oceny osiągnięć naukowo- dydaktycznych, dlatego też liczba uzyskanych przez nią punktów nie jest przedmiotem sporu, zaś zarzuty skargi podważają natomiast zasady podziału stypendiów pomiędzy określone grupy doktorantów oraz sposób procedowania w sprawie, w szczególności w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć.

W ocenie organu, podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione. Po pierwsze, zauważono, że zebrany w sprawie materiał jest niezwykle obszerny, tym bardziej, że sama skarżąca wykazywała się dużą aktywnością w toku postępowania. Wielokrotnie podnosiła ona zastrzeżenia co do sposobu podziału stypendiów przewidzianych do doktorantów Wydziału Filologicznego i przygotowanej na tej podstawie listy rankingowej osób rekomendowanych do przyznania stypendium. Powyższe skutkowało koniecznością ustosunkowania się do zgłaszanych uwag, w wyniku czego następowało wydłużenie postępowania. Niemniej jednak wnioski wyciągnięte na podstawie zgromadzonego materiału w pełni uwzględniają wskazane przez skarżącą okoliczności, będące podstawą oceny jej osiągnięć naukowo-dydaktycznych. Po drugie, uzasadnienie zaskarżonych decyzji zawiera wszystkie elementy niezbędne do uznania tychże za ważne i umożliwiające ich weryfikację w toku postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądowo-administracyjnego, co sprawia, iż brak było podstaw do stwierdzenia, że organ uchybił jakimkolwiek przepisom procedury administracyjnej.

Nadto Rektor stwierdził, iż nie sposób odnieść się do zarzutu skarżącej co do rzekomego naruszenia zasady pogłębiana zaufania do organów administracji publicznej z uwagi na wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, albowiem należy pamiętać, że przedmiotowa skarga dotyczy indywidualnej sprawy skarżącej wykazującej określone osiągnięcia naukowo-dydaktyczne, a zatem, w ocenie organu, nie sposób porównywać jej do innych spraw o podobnym stanie faktycznym.

W dalszym piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżąca w reakcji na odpowiedź organu na jej skargę zarzuciła zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 17 listopada 2016 r. nieważność w wyniku rażącego naruszenia przepisów art. 200 ust. 1 u.p.s.w. w sposób wskazany w pkt 1 lit. a-c skargi oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP przez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności i w konsekwencji wydania decyzji w oparciu o wewnętrzne akty normatywne organów uczelni naruszające przepisy rangi ustawowej w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendium doktoranckiego.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie na podstawie art. 145 § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. nieważności w całości obu zaskarżonych decyzji, a na wypadek uznania przez sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia ich nieważności, podtrzymała zawarte w skardze wnioski o ich uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji odmawiającej przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017, przy czym ogniskuje się on wyłącznie wokół kwestii prawidłowości przyjętego podziału stypendiów doktoranckich pomiędzy określone grupy doktorantów reprezentujące dyscypliny naukowe, a w konsekwencji również w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć.

Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań warto wspomnieć, że przepisy art. 207 ust. 1 i ust. 4 u.p.s.w. obligują organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach doktorantów, w tym także w przedmiocie przyznania stypendium uczestnikom studiów doktoranckich, stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 207 ust. 1 u.p.s.w.), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Powinny zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Źródeł normatywnych uprawnienia do skorzystania przez doktoranta uczelni z pomocy stypendialnej należy upatrywać w regulacji art. 200 ust. 1 u.p.s.w., który stanowi, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymać stypendium doktoranckie, które jest przyznawane, o czym mówi § 15 rozporządzenia MNiSW z 2016 r., niezależnie od otrzymywanych przez doktoranta innych świadczeń i środków z funduszu pomocy materialnej oraz rozmaitych stypendiów. W myśl art. 200 ust. 3 u.p.s.w. decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości podejmuje w uczelni rektor, a z kolei wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie MNiSW z 2016 r. w § 12 ust. 1 stanowi, że stypendium doktoranckie przyznaje rektor po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendium przez doktorancka komisje stypendialna jednostki organizacyjnej uczelni.

Wprowadzony na podstawie art. 66 ust. 2 i art. 200 u.p.s.w. oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r., poz. 1581, dalej jako rozporządzenie MNiSW z 2013 r.), poprzedzającego rozporządzenie MNiSW z 2016 r., Regulamin określił w § 1 ust. 2 i 3 sposób ustalania przez radę wydziału liczby stypendiów doktoranckich, o które mogą ubiegać się uczestnicy stacjonarnych studiów doktoranckich w każdym roku akademickim, przyjmując za zasadę podział na poszczególne lata studiów i dyscypliny naukowe. Rada Wydziału Filologicznego UWr na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2016r. uchwała nr 174/2016 ustaliła na rok akademicki 2016/2017 liczbę stypendiów doktoranckich na III roku jako 28, w tym z podziałem na dyscypliny: językoznawstwo 11 (w tym filologie obce- 6), literaturoznawstwo 16 ( w tym filologie obce- 9) oraz bibliologia i informatologia- 1.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu 28 września 2016 r. złożyła wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego, który został przekazany do Komisji w celu jego zaopiniowania pod kątem oceny punktowej trzech kryteriów: postępów w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, osiągnięć w pracy dydaktycznej i osiągnięć w pracy badawczej, a następnie umieszczenia na tworzonej liście rankingowej uwzględniającej podział na trzy dyscypliny: językoznawstwo, literaturoznawstwo, bibliologia i informatologia, z dodatkowym podziałem w obrębie językoznawstwa na filologię polską i dziennikarstwo oraz filologie obce, a także w obrębie literaturoznawstwa na filologię polską i dziennikarstwo oraz filologie obce. Skarżąca uzyskała 53 punkty, w tym 5 pkt za postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, 21 pkt za osiągnięcia w pracy dydaktycznej i 27 pkt za osiągnięcia w pracy badawczej, co dało jej 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie dla dyscypliny literaturoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo, gdy tymczasem przewidziana liczba stypendiów w tej grupie wynosiła 5 miejsc.

Jak wyżej była mowa skarżąca nie negowała ilości przyznanych jej punktów przez Komisję, ale swoje zastrzeżenia, a następnie zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jak też w przedmiotowej skardze, skoncentrowała na kwestionowaniu zgodności uczelnianych legislacji, tj. Regulaminu i Zarządzenia Dziekana z 2015 r., z przepisami wyższego rzędu w postaci Konstytucji RP, ustawy o szkolnictwie wyższym i rozporządzeń wykonawczych MNiSW.

Zdaniem Sądu tak wyartykułowane zarzuty okazały się bezzasadne, gdyż przyjęte zapisy Regulaminu umożliwiające rozdział stypendiów doktoranckich na poszczególne lata tych studiów i dodatkowym podziałem na dyscypliny naukowe miały swoje umocowanie w delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 2 i art. 200 u.p.s.w. oraz dalszej delegacji z rozporządzenia MNiSW z 2013 r. W konsekwencji także za legalne należy uznać przepisy zawarte w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., które dookreślały rozdział stypendiów doktoranckich pomiędzy grupy doktorantów prowadzących badania w dyscyplinach rozbitych na: językoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo), językoznawstwo (filologie obce), literaturoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo), literaturoznawstwo (filologie obce) oraz bibliologię i informatologię, a także wynikającą z wykonania zapisów Regulaminu przedmiotową Uchwałę Rady Wydziału, w której dokonano ostatecznego ustalenia liczby stypendiów na poszczególne dyscypliny naukowe. Powyższe akty legislacji uczelnianej są wyrazem omawianej wcześniej samodzielności organizacyjnej przyznanej uczelni, której jednym z przejawów jest m.in. samorządność normodawcza. Oznacza to prawo do skonkretyzowania warunków niezbędnych dla uzyskania uprawnienia do świadczenia w postaci stypendium doktoranckiego. To więc regulamin danej uczelni, a nie przepis rangi ustawowej określa w sposób szczegółowy postępowanie o przyznanie stypendium doktoranckiego, jakie dokumenty i dowody doktorant ubiegający się o przyznanie stypendium jest zobligowany przedłożyć, jak również jakie kryteria i zasady przyjęto przy wyborze beneficjentów tego w gruncie rzeczy konkursowego postępowania. To w Uchwale Rady Wydziału i Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., wydanym na podstawie delegacji z § 3 ust. 2 Regulaminu, uszczegółowiono podział liczby stypendium doktoranckiego pomiędzy trzy dyscypliny naukowe z obszaru nauk humanistycznych, a zarazem w dziedzinie nauk humanistycznych, w zakresie których wyłącznie prowadzone są Stacjonarne Studia Doktoranckie Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W., przy jednoczesnym dodatkowym rozdzieleniu językoznawstwa i literaturoznawstwa na filologie polską z dziennikarstwem i na filologie obce. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania dopuszczalności takiego dodatkowego podziału, gdyż w istocie nie zmieniał on przyjętego rozróżnienia trzech dyscyplin naukowych, a jedynie uwzględniał w większym stopniu specyfikę Wydziału Filologicznego i konieczność zróżnicowania wymogów odnoszących się do poszczególnych specjalizacji w ramach jednej dyscypliny naukowej. W przekonaniu składu orzekającego, to nie subiektywne odczucia doktoranta o skali trudności prowadzonych badań naukowych i związanej z tym niesprawiedliwości, lecz bardziej obiektywna, bo oparta na wyśrodkowanej ocenie przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych zasiadających w radzie wydziału i wydziałowego samorządu doktorantów, ocena wyrażona w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. jest miarodajna w określeniu racjonalności dokonania dodatkowego podziału pośród dwóch czołowych dyscyplin naukowych, tj. językoznawstwa i literaturoznawstwa. Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób uznać za zasadne zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia szeregu przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego.

Podobna ocenę co do trafności odnieść należy do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem wbrew stanowisku skarżącej, organ w uzasadnieniu swoje ostatecznej decyzji z dnia 24 marca 2017 r. w sposób bardzo wnikliwy i przekonywujący przedstawił argumentację prawną świadczącą o zasadności odmowy skarżącej stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017. Powyższe ustalenie dotyczy zwłaszcza wyjaśnienia przyjętych na Wydziale Filologicznym zasad rozdziału liczby zwiększeń stypendiów doktoranckich z uwzględnieniem dyscyplin naukowych: literaturoznawstwo, językoznawstwo, bibliologia i informatologia, z dodatkowym rozdzieleniem dwóch pierwszych na filologię polską i dziennikarstwo oraz na filologie obce, a także wyraźnego wyartykułowania, iż tak przyjęty podział nadal jest podziałem na trzy dyscypliny, gdyż wewnętrzny podział w obrębie literaturoznawstwa i językoznawstwa pozwala uwzględnić specyfikę badań naukowych polonistycznych oraz badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.