Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 28/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 258 § 2 pkt 7, art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 30 czerwca 2010 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A. K. i C. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. i C. K. na bezczynność Gminy w zakresie działalności uchwałodawczej postanawia: oddalić wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

A. K. i C. K. do swojej skargi na bezczynność Gminy w zakresie działalności uchwałodawczej dołączyli formularze urzędowe PPF, w których wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 28 czerwca 2010 r. wnioskodawcy uiścili 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi.

Ze złożonych formularzy wynika następujący stan faktyczny: C. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie ze swoją żoną M. K. i córką A. K. Wnioskodawca pobiera rentę w wysokości 797,82 zł, jego żona emeryturę w wysokości 1310,21 zł miesięcznie. Oboje skarżący prowadzą razem w ramach działalności gospodarczej zajazd na parkingu przy drodze krajowej nr [...]. Dochody z działalności gospodarczej nie są stałe i według załączonych zeznań podatkowych miesięcznie wynoszą średnio 79,59 zł dla wnioskodawczyni i 39,74 zł dla wnioskodawcy. W sumie trzyosobowa rodzina osiąga miesięczny dochód w wysokości 2227,36 zł. Skarżąca jest właścicielką mieszkania wielkości 56 m kw, które przepisali na nią rodzice. Ponadto wnioskodawcy mają po ¼ udziału w działce w S. o powierzchni 40 arów. Skarżący posiadają również budynek gastronomiczny wielkości 54,6 m kw na działce stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku, tj. w sytuacji ubóstwa. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego należy zaś rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić minimum warunków socjalnych sobie i osobom pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym.

W rozpatrywanej sprawie wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych podlegają oddaleniu. Nie można uznać, że wnioskodawcy, którzy wraz z osobą prowadzącą wspólne z nimi gospodarstwo domowe, osiągają stałe dochody z emerytury, renty i działalności gospodarczej są osobami żyjącymi w ubóstwie, pozbawionymi dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia potrzeb swoich własnych oraz rodziny, a w związku z tym wymagającymi pomocy państwa polegającej na zwolnieniu od kosztów sądowych. Okoliczność, że skarżący wpłacili 100 zł tytułem wpisu od skargi pozwala na stwierdzenie, że uiszczenie tej kwoty nie przekracza ich możliwości finansowych i będą oni stanie ponieść solidarnie inne ewentualne koszty sądowe na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, które nie przekroczą jednorazowo tej kwoty.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.