Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 104/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi E.B. na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie rozkwaterowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

E.B. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 9 sierpnia 1995r. o rozkwaterowanie lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o jej odrzucenie i o dołączenie do akt niniejszej sprawy akt administracyjnych sprawy o sygnaturze II SA/Wa 621/06.

W uzasadnieniu swego stanowiska procesowego organ podał, że brak jest podstaw prawnych do rozkwaterowania, natomiast skarga winna zostać odrzucona ze względu na niewyczerpanie przez E.B. środków zaskarżenia przed wniesieniem jej do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wobec wniosku Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o odrzucenie skargi, rozważenia wymaga kwestia jej dopuszczalności. Koniecznym zatem jest zbadanie, czy E.B. przed wniesieniem skargi do Sądu skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia.

Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Z akt administracyjnych sprawy o sygnaturze II SA/Wa 621/06 wynika, że pismem z dnia 3 lipca 2005r. skarżący zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z prośbą o interwencję w jego sprawie o rozkwaterowanie, wszczętej wnioskiem z dnia 9 sierpnia 1995r., której wojskowe organy mieszkaniowe nie załatwiły pomimo jego monitów. Choć pismo to formalnie nie zostało nazwane zażaleniem, to jednak w istocie nim jest, na co wskazuje treść i oznaczenie organu, do którego zostało skierowane. Nie można zatem zgodzić się z Prezesem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, że skarga winna zostać odrzucona z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. W dniu 18 lipca 2005r. Sekretariat Ministra Obrony Narodowej zwrócił się do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o rozpatrzenie wniosku zainteresowanego.

Datę 3 lipca 2005r. nosi wniosek skarżącego skierowany do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w którym E.B. domaga się rozkwaterowania lokalu przy ul. [...], nawiązując przy tym do złożonego w dniu 9 sierpnia 1995r. wniosku, w którym wnosił o to samo, a którego nie rozpatrzono.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 65 § 1 kpa, przekazał według właściwości wniosek E.B. o rozkwaterowanie oraz wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. celem rozpatrzenia.

Stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika – gdy chodzi o decyzję administracyjną – że nakazanie jej wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez właściwy organ decyzji administracyjnej w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ niewłaściwy postanowienia o przekazaniu wniosku skarżącego według właściwości wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy postanowienie wydane zostało z opóźnieniem (co w przypadku wniosku z dnia 9 sierpnia 1995r. bez wątpienia miało miejsce). Innymi słowy, skierowanie wniosku o rozkwaterowanie do Prezesa WAM musiało skutkować jego przekazaniem Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., jako właściwemu do jego załatwienia.

Gdyby skarżący, zamiast skargi na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, wniósł – po wyczerpaniu środków zaskarżenia – skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., Sąd miałby podstawy ją uwzględnić, gdyż z akt sprawy o sygnaturze II SA/Wa 621/06 wynika, że Dyrektor do chwili obecnej nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie rozkwaterowania. Natomiast zarzut bezczynności Prezesa WAM jest nieuzasadniony, gdyż organ ten, będąc niewłaściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego, przekazał go według właściwości, co wyklucza jakąkolwiek bezczynność tego organu. Skarga byłaby zasadna, gdyby Prezes WAM nie przekazał Dyrektorowi Oddziału wniosku z dnia 3 lipca 2005r., obejmującego także wniosek z dnia 9 sierpnia 1995r.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.