Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1021/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. O. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 13 czerwca 2014 r. (BA.OZ.6740.1.06.2014) Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego (kat. obiektu XII i XVII) wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjna, gazu i c.o. oraz przyłączem kanalizacyjnym do istniejącego zbiornika na nieczystości ciekłe i przyłączem wody na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości M. D..

Decyzją z dnia 24 września 2014 r. ([...]) Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 20 listopada 2014 r. ([...]) Starosta [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.

Decyzją z dnia 27 marca 2015 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził między innymi, że działki, na których przewidziano lokalizację projektowanej inwestycji położone są w terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta M. D. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta M. D. Nr XXV [...] z 28 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 16 lutego 2005 r., Nr [...], póz. 664 ze zmianami) oznaczono symbolem MS i przeznaczono na tereny zabudowy śródmiejskiej w jednostce strukturalnej "A" stanowiącej funkcjonalne centrum miasta o mieszanej funkcji usługowo-mieszkaniowej z dominacją usług komercyjnych. Według ustaleń planu (§ 21 ust. 1) przeznaczenie podstawowe tego terenu to: budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wraz z funkcjami użyteczności publicznej, natomiast przeznaczenie dopuszczalne (zgodnie z § 21 ust. 2) obejmuje: usługi nieuciążliwe w istniejących budynkach z możliwością ich rozbudowy, przebudowy i remontów, z dopuszczeniem budowy nowych budynków mieszkalno-usługowych, przy spełnieniu warunków zawartych w ust. 3. Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje również: zieleń izolacyjną, ogrody rekreacyjne i ozdobne, urządzenia sportowo-rekreacyjne i place zabaw dla dzieci, parkingi wewnętrzne oraz zespoły garażowe dla obsługi funkcji podstawowych i dopuszczalnych. W planie przyjęto następujące ustalenia szczegółowe dla tego terenu (zgodnie z § 21 ust. 3): powierzchnia zabudowy na nowo wydzielanych działkach nie może stanowić więcej niż 60%, a powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 15% ich powierzchni; dopuszcza się stosowanie jednej kondygnacji podziemnej; dopuszcza się maksymalną wysokość budynków 12,0 m od poziomu terenu przyległego do kalenicy, to jest nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne z możliwością wykorzystania poddasza użytkowego na trzeciej kondygnacji; należy stosować przekrycia budynków dachami wielospadkowymi, symetrycznymi o kącie nachylenia połaci dachowych 30° - 45°; dopuszcza się możliwość sytuowania budynków w granicach własności przy spełnieniu przepisów odrębnych. W terenie przewidzianym pod lokalizację projektowanej inwestycji, czyli w terenie zabudowy śródmiejskiej oznaczonej symbolem: MS (§ 21), nie ustalono obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych lub garażowych w granicach działki budowlanej w odniesieniu do projektowanej powierzchni usługowej lub mieszkalnej, choć obowiązek taki przewidziano dla innych terenów (np. § 22 ust. 2 pkt. 4 dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolem MW lub § 26 ust. 3 pkt. 4 dla terenów zabudowy usługowej - administracja, oznaczonych symbolem UA).

Wobec takich zapisów planu decyzja Starosty [...] z 20 listopada 2014 r. nie narusza § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zmianami).

Parametry, cechy i usytuowanie planowanej zabudowy odpowiadają warunkom określonym w wyżej wymienionym planie.

Projektowany budynek zlokalizowano w granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz z działką nr [...] stanowiącą własność A. O. przy spełnieniu wymogów przepisów § 12 ust. 2, § 13 ust. 4, § 272 ust. 3 w/w rozporządzenia.

Wyrokiem z dnia 16 września 2015 r. (II SA/Kr [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi A. O., uchylił ww. decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Sąd stwierdził, co następuje:

Organ odwoławczy dokonał niewłaściwej wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta w M. D. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. D.. W rozdziale IV Planu określono warunki dla poszczególnych terenów, rozstrzygnięto również, dla których terenów istnieje obowiązek zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych. Obowiązek ten nałożono np. w § 22 ust. 2 pkt. 4 dla terenów MW, ale nie uregulowano tej kwestii w ogóle w § określającym przeznaczenie terenu MS. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji, w sprawie ma zastosowanie § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) .Dorozumiane zezwolenie organu planistycznego na realizację inwestycji w omawianym terenie bez powinności zapewnienia miejsc postojowych, które wyinterpretowały organy z treści miejscowego planu, w żadnym wypadku nie uwalniało organów administracyjnych od zastosowania w sprawie § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nadto organy administracyjne, z naruszeniem art. 7, 77 kpa, nie wyjaśniły jednoznacznie stanu faktycznego w następujących kwestiach:

-warunków technicznych, jakie ma spełniać ściana oddzielenia przeciwpożarowego projektowanego budynku od strony granicy z działką skarżącej nr [...], a także ściana budynku istniejącego, która ma stanowić ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki [...], a co do których zachodzą wątpliwości;

-uzgodnienia rzeczoznawcy ds. pożarowych, który swoje uzgodnienie złożył z zastrzeżeniem "uwag", do których organy nie nawiązały i ich nie wyjaśniły;

-ujawnionego na fotografiach, a nieujawnionego na mapie (w projekcie zagospodarowania) istniejącego w licu ściany budynku na działce nr [...] występu;

-charakteru lokalu znajdującego się w poddaszu budynku na działce nr [...], którego okna usytuowane są w ścianie szczytowej od strony działki [...] – czy jest on przeznaczony na pobyt ludzi czy nie;

-rzeczywistej wartości współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej w terenie inwestycji, skoro zwłaszcza części budynku znajdującego się na działce nr [...] przekracza granicę działki [...].

Wskazał Sąd na brak spójności i jednoznaczności w części opisowej projektu, bark staranności projektu i jego korekt.

Decyzją z dnia 29 czerwca 2016 r. ([...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz.290) oraz art. 104 kpa Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (kat. obiektu budowlanego XIII i XVII) wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, gazu i c.o. oraz przyłączem kanalizacyjnym do istniejącego zbiornika na nieczystości ciekle i przyłączem wody na działkach ew. nr [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] obręb G. w miejscowości M. D..

Organ I instancji stwierdził ustalił, że dla terenu inwestycji nadal obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta M. D. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta M. D. Nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. woj. małopolskiego Nr [...], póz. 664 z dnia 16 luty 2005 roku z późn. zm.). Budynek znajduje się w terenach zabudowy śródmiejskiej (SM), gdzie dopuszcza się budowę nowych budynków mieszkalno-usługowych. Plan dopuszcza możliwość sytuowania budynków w granicach własności przy spełnieniu przepisów odrębnych

Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. D. i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Budynek mieszkano-usługowy zaprojektowano na działce ew. nr [...] bezpośrednio w granicy z działką budowlaną nr ew. [...]. Ścianę budynku w granicy z działką budowlaną nr ew. [...] zaprojektowano, jako ścianę oddzielenia pożarowego REI 120, bez otworów okiennych i drzwiowych (ściany pełne) wymurowaną 30 cm nad połać dachu i wysuniętą 30 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku, co spełnia wymagania § 12 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Budynek na dz. nr [...] ma wysokość 6 m i znajduje się w odległości min 7,15 od budynku projektowanego. Obiekt mogący przesłaniać projektowane pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi znajduje się w odległości większej niż wysokość przesłaniania, wobec czego usytuowanie projektowanego budynku umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (k 38 a projektu budowlanego). Z kolei w istniejącym budynku usługowym na dz. [...] otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi są usytuowane na jego północnej elewacji. Dolna krawędź istniejących otworów okiennych znajduje się na wysokości 1,05 m od istniejącego poziomu terenu, natomiast maksymalna wysokość projektowanej ściany, która mogłaby je przesłaniać wynosi 10,60 m. Wysokość przesłaniania wynosi zatem 10,60 m -1,05 m = 9,55 m. W zabudowie śródmiejskiej odległość ta może być zmniejszona o połowę, czyli wynosi 4,775 m. Projektowany budynek znajduje się w odległości min 7,15m od istniejącego budynku usługowego i jest to odległość większa niż wysokość przesłaniania. Z powyższego wynika, że usytuowanie projektowanego budynku nie będzie uniemożliwiać naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącego budynku (karta 38a projektu budowlanego). Z projektu budowlanego wynika nadto, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi mają zapewnione oświetlenie światłem dziennym zgodnie z § 57 oraz § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U.02.75.690 z późn. zm.). W pomieszczeniach tych stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi wynosi 1:8. Otwory okienne w istniejącym budynku mieszkalnym na dz. [...] i [...], od strony dz. nr [...] są w pomieszczeniach nieprzeznaczonych na pobyt ludzi. Są to otwory okienne strychu gdzie nie ma pomieszczeń przeznaczonych na czasowy bądź stały pobyt ludzi. Zostały więc zachowane wymagania, o których mowa w § 57 warunków technicznych.

Od strony istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce ew. nr [...] w odległości od 4m do 4,10m od projektowanego budynku również zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego [...] W ścianie zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe EI60, które stanowią 9% powierzchni ściany. Ściana budynku istniejącego na dz. [...] od strony dz. [...] jest ścianą oddzielenia pożarowego REI 120. Okna w niej stanowią ok. 9% powierzchni ściany i są to okna [...] Pokrycie dachowe obu budynków jest niepalne (karta 26 i 27 projektu budowlanego). Od pozostałych stron zachowano wymagane odległości. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (karta nr [...] projektu budowlanego).

Zaprojektowano odprowadzanie wód opadowych na teren nieutwardzony inwestycji. Wody opadowe z terenów utwardzonych i dachów budynków projektowanych i istniejących w terenie inwestycji zostaną w całości odprowadzone na teren nieutwardzony na terenie inwestycji (karta 24b projektu budowlanego). Zapewniono również miejsca gromadzenia odpadów stałych w wydzielonym pomieszczeniu istniejącego budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] i [...].

Na terenie objętym opracowaniem zaprojektowano jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. Do dyspozycji mieszkańców projektowanego budynku będzie także jedno miejsce postojowe w istniejącym na terenie inwestycji garażu. W sąsiedztwie projektowanego budynku są zlokalizowane także istniejące miejsca postojowe w granicach pasa drogowego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta M. D. dla terenów zabudowy śródmiejskiej, nie ustalono wskaźników określających ilość projektowanych miejsc postojowych realizowanych w granicach działki budowlanej. Nie nałożono obowiązku zapewnienia dla nowoprojektowanych budynków lokalizowanych w tych terenach określonej ilości miejsc postojowych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. O., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 153 ppsa przez brak zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do sposobu prowadzenia postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2015 roku, sygnatura akt II SA/ Kr [...];

- § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla nowoprojektowanego budynku, w szczególności w świetle wcześniejszego stwierdzenia przez projektanta, iż dla nowoprojektowanego budynku konieczne będzie wykorzystanie dwóch miejsc postojowych w budynku usługowym (działki o numerach ewid. [...], [...], [...]), a zatwierdzony projekt budowlany zawiera l miejsce postojowe dla wszystkich użytkowników projektowanego budynku mieszkalno - usługowego, gdy zatwierdzony projekt budowlany przewiduje wyłącznie jedno miejsce parkingowe dla wszystkich użytkowników projektowanego budynku mieszkalno - usługowego, przy czym przewidziane w projekcie budowlanym miejsce parkingowe jest miejscem przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych, co oznacza, że projekt budowlany nie przewiduje miejsca parkingowego dla pozostałych użytkowników budynku;

- §13 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak zachowania wymaganej odległości projektowanego budynku od budynku istniejącego na działce o numerze ewid. [...], co spowoduje zacienianie istniejącego budynku (odległość 4 m pomiędzy ścianą z otworami okiennymi, a ścianą istniejącego budynku, przy czym przy uwzględnieniu występu w ścianie istniejącego budynku, stanowiącego komin, odległość ta jest mniejsza niż 4 m); poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, wg. którego budynek na działce [...] spowoduje zacienianie istniejącego budynku usługowego na działce o numerze ewidencyjnym [...];

- § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym ściana oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki [...] w miejscowości M. D. nie spełnia wymagań stawianych oddzieleniu przeciwpożarowemu

- 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób nieodpowiadający rzeczywistości, w szczególności poprzez przyjęcie, iż w najwyższej kondygnacji budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] otwory okienne zwrócone w stronę projektowanej zabudowy są oknami pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi;

- 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób nieodpowiadający rzeczywistości, w szczególności w zakresie obliczenia współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej;

- art. 66a § 1 kpa poprzez brak zapewnienia możliwości zapoznania się z metryką akt sprawy pomimo zawiadomienia odwołującej się o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy;

- art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, wobec którego projektant oraz sprawdzający projekt złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej w dniu 30 października 2013 roku, a projekt był wielokrotnie modyfikowany po tej dacie, między innymi poprzez wprowadzenie korekt w dniu 9 maja 2016 roku;

- art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z treścią art. 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo, iż przedłożone przez inwestora warunki przyłączenia do sieci gazowej wydane przez [...] Spółkę [...] sp. z o. o. Oddział w T. z 8 maja 2013 r., warunki przyłączeni do sieci elektrycznej wydane przez [...] S. A. z 23 maja 2013r., warunki techniczne przyłącza wodociągowego wydane przez Zakład Gospodarki Komunalnej w M. D. 13 maja 2013 r. utraciły ważność przed wydaniem kwestionowanej decyzji.

Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W piśmie z 17 i piśmie z 20 stycznia 2017 r. uzupełniła odwołanie informując, że w budynku mieszkalno-handlowym istniejącym na działce nr [...] powstał nowy lokal usługowy; osoby korzystające z istniejących lokali parkują na działce nr [...] przeznaczonej pod lokalizację projektowanej inwestycji; projekt budowlany jest niezgodny z § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w zakresie wzajemnego przesłaniania się budynku istniejącego na działce nr [...] i budynku projektowanego; projektowana inwestycja uniemożliwi odprowadzanie wód opadowych zarówno z istniejących budynków jak i z projektowanego budynku, a projektowane miejsce postojowe nie może być wykorzystywane, ponieważ zostało tak zlokalizowane, że zaparkowanie pojazdu uniemożliwi otwarcie drzwi do pomieszczenia gospodarczego w budynku na działce nr [...]; w projektowanym budynku w poziomie najwyższej kondygnacji otwory okienne i drzwiowe w odniesieniu do granic jej działki zaprojektowano w odległości niezgodnej z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Ze względu na powyższe odwołująca wniosła o wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 81 ust. 1 o art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:

Organ I instancji stosując się do wskazań zawartych w wyroku z 16 września 2015 r. syn. akt II SA/Kr [...], przeprowadził postępowanie wyjaśniające i postanowieniem z 7 marca 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości wymienionych w tym postanowieniu. Na inwestora nałożono obowiązek dostosowania projektu budowlanego do zgodności z § 18 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.; uzupełnienia części opisowej projektu budowlanego o dokładne wyjaśnienie wątpliwości co do stanu faktycznego w odniesieniu do ściany budynku istniejącego na działce nr [...] zlokalizowanej przy granicy działki nr [...]; ponownego uzgodnienia projektu budowlanego z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; uzupełnienia projektu budowlanego przez jednoznaczne określenie czy otwory okienne w budynku istniejącym na działce nr [...] w ścianie zlokalizowanej przy granicy działki nr [...] są oknami do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; sprawdzenia obliczeń dotyczących współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej; precyzyjnego określenia wysokości budynku istniejącego na działce nr [...] oraz wykonania ponownej analizy przesłaniania i zacieniania tego budynku przez budynek projektowany oraz zacieniania zabudowy projektowanej przez ten budynek; uzupełnienia i ujednolicenia części popisowej projektu zagospodarowania o dane dotyczące funkcji budynków istniejących na terenie objętym inwestycją; dostosowania projektu budowlanego do zgodności z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Z rysunku przedstawiającego zagospodarowanie terenu wynika, że bezpośrednio przy istniejącym budynku gospodarczo-garażowym zaprojektowano miejsce postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych o wymiarach: 2,30 m x 6,00 m z możliwością korzystania z przyległego dojścia - a więc zgodnie z § 20 i § 21 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nie jest więc prawdą twierdzenie, że zaprojektowane miejsce parkingowe koliduje z wejściem do istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [...] i [...] i aby móc skorzystać z wejścia do tego budynku i projektowanego budynku mieszkalnego konieczna jest przebudowa nie objęta zakresem projektu budowlanego. Projektowane miejsce postojowe w nie koliduje z wejściem do projektowanego budynku mieszklano-usługowego. Natomiast istniejący budynek gospodarczo-garażowy posiada dwa wejścia i bramę garażową. Zgodnie z informacją projektanta zamieszczoną w piśmie z 8 maja 2017 r., istnieje możliwość przebudowy pomieszczenia gospodarczego wewnątrz tego budynku w taki sposób, aby dostęp do niego odbywał się wewnątrz budynku i nie kolidował z projektowanym miejscem postojowym dla niepełnosprawnych, a przebudowa zostanie zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w terminie dogodnym dla Inwestora. Tego rodzaju przebudowa może stanowić przedmiot odrębnego postępowania (zgłoszenia), ponieważ fakt, że korzystanie z tego miejsca może powodować pewne utrudnienia w dostępie do jednego z pomieszczeń w budynku gospodarczo-garażowym nie stanowi naruszenia przepisów warunków technicznych. Lokalizacja projektowanego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych jest zgodna z przepisami warunków technicznych - lokalizacja w odległości 5,95 m od najbliższego okna w projektowanym budynku, czyli zgodnie z § 20 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Budynki istniejące na działkach nr [...], [...], [...] i [...] nie są budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi ani budynkami zamieszkania zbiorowego, w związku z czym miejsce postojowe dla niepełnosprawnych może być zbliżone do ich okien bez ograniczeń. Takie rozwiązania projektowe dotyczące urządzenia miejsc postojowych dla samochodów osobowych są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spełniają wymagania § 18 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

W projektowanym budynku przewidziano 3 lokale mieszkalne i 3 lokale usługowe. Wystarczające jest zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych (w tym jedno dla osób niepełnosprawnych) w ramach działek stanowiących teren inwestycji oraz uwzględnienie możliwości korzystania z miejsc ogólnie dostępnych zlokalizowanych przy drodze publicznej, do której przylega teren inwestycji.

Projektowana inwestycja lokalizowana jest w centrum miasta, w zwartej zabudowie pierzejowej, gdzie ruch kołowy w pewnym sensie jest ograniczony i nie należy zakładać, że dla każdego obiektu mieszkalnego czy usługowego projektowanego na tym terenie będzie zapewniona odpowiednia ilość miejsc postojowych, tak jak to ma miejsce w przypadku obiektów wolnostojących, lokalizowanych w zabudowie rozproszonej. Nie można również zakładać, co robi Odwołująca, że w ramach projektowanej inwestycji należy przewidzieć miejsca postojowe zapewniające obsługę lokali usługowych funkcjonujących w sąsiednich budynkach. Bez wpływu na przyjęte rozwiązania projektowe pozostaje również fakt, na który zwraca uwagę Odwołująca, że teren przewidziany pod zabudowę projektowanym budynkiem mieszkalno-usługowym aktualnie jest wykorzystywany jako parking.

Z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek będzie zlokalizowany w granicy własności z działką nr [...]. Od tej strony projektuje się ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120. Z części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że jest to ściana murowana, pełna, wzniesiona na własnym fundamencie, wymurowana 30 cm ponad połać dachu i wysunięta 30 cm poza lico ściany zewnętrznej - tzn. ściany elewacji frontowej-północnej i ściany elewacji tylnej-południowej (rysunki przedstawiające rzuty, elewacje frontową i tylną oraz przekrój A-A). Z powyższego wynika, że ściana projektowana bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] (stanowiącą własność A. O.) została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego i spełnia wymagania określone w § 235 ust. 1-2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Spełnia również wymogi § 272 ust. 3 tego rozporządzenia. Ściana projektowana w granicy z działką nr [...] (od strony zachodniej) również jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120, przy czym ze względu na fakt, że działka nr [...] pełni funkcję drogi dojazdowej (współwłasność inwestora), dopuszczalnym jest wykonanie otworów w tej ścianie. Otwory okienne i drzwiowe o klasie odporności ogniowej El 60 stanowią 9% powierzchni tej ściany co jest zgodne z wymogami § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym powierzchnia wypełnionych otworów nie może przekraczać 10% powierzchni ściany.

Zgodnie z dyspozycją wynikającą z wyroku z 16 września 2015 r., projekt budowlany został ponownie sprawdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - pieczęć rzeczoznawcy z 9 maja 2016 r., zamieszczona na str. 28 i str. 40 projektu budowlanego, potwierdza zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag.

Część opisowa projektu zagospodarowania terenu została uzupełniona o dokładny opis stanu faktycznego w odniesieniu do ściany budynku istniejącego na działce nr [...], zlokalizowanej przy granicy działki nr [...]. Z oznaczeń i opisu na rysunku przedstawiającym projekt zagospodarowania terenu wynika, że odległość między występem w tej ścianie a projektowanym budynkiem wynosi 4 m. Ściana posiadająca występ nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, natomiast jak wyjaśniono powyżej, ściana projektowanego budynku lokalizowana w granicy z działką nr [...] (od strony zachodniej, tj. zwrócona w stronę budynku istniejącego na działce nr [...]) została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120.

Część opisowa do projektu architektoniczno-budowlanego również została uzupełniona na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji (korektę wprowadzono: 9 maja 2016 r.) - stosując się do wskazań zawartych w wyroku z 16 września 2015 r., w projekcie zamieszczono informację dotyczącą otworów okiennych w budynku istniejącym na działce nr [...] w ścianie zlokalizowanej przy granicy działki [...].

W ramach postępowania odwoławczego, projekt budowlany został uzupełniony również o rysunki przedstawiające analizę wzajemnego przesłaniania budynku projektowanego i budynków z nim sąsiadujących, w której określono wysokość budynku istniejącego na działce nr [...]. Z przedłożonej analizy wynika, że lokalizacja projektowanego budynku umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku usługowym istniejącym na działce nr [...] (oznaczonym na rysunkach analizy jako "budynek C"). Zgodnie z przekrojem X-X, maksymalna wysokość przesłaniania okien budynku "C" przez budynek projektowany wynosi: 10,95 m. Minimalna odległość między tymi budynkami wynosi: 7,15 m i jest większa niż połowa wysokości przesłaniania, tj. 5,475 m (połowa wysokości: 10,95 m). Przyjęta w niniejszym przypadku wysokość przesłaniania zostaje zmniejszona o połowę na podstawie przepisu § 13 ust. 4 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., ponieważ zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren inwestycji jest zlokalizowany w zabudowie śródmiejskiej. Z analizy przesłaniania wynika również, że nie nastąpi przesłanianie okien w projektowanym budynku przez budynek "C". Zgodnie z przekrojem X-X maksymalna wysokość przesłaniania okien budynku projektowanego przez budynek "C" wnosi: 5,08 m, zatem połowa tej wysokości to: 2,54 m. Z kolei z przekroju Y-Y wynika, że w projektowanym budynku od strony budynku istniejącego na działce nr [...] (budynek oznaczony jako "A") nie ma okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Również w budynku "A" od strony projektowanego budynku nie ma pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie zachodzi także przesłanianie okien strychu nieużytkowego w budynku "A" przez projektowany budynek ponieważ odległość miedzy tymi budynkami wynosi 4 m i jest większa niż wysokość przesłaniania, która wynosi 1,31 m.

Zgodnie z § 21 ust. 3 mpzp powierzchnia zabudowy na nowo wydzielanych działkach nie może stanowić więcej niż 60%, a powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 15% ich powierzchni. Mimo że działki objęte projektowaną inwestycją nie są działkami nowo wydzielonymi, projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją spełnia cytowane wyżej wymogi planu w zakresie dopuszczalnej powierzchni zabudowy dla tego rodzaju działek. Powierzchnia terenu inwestycji wynosi: 610 m2, powierzchnia projektowanej zabudowy: 129,03 m2 i istniejącej zabudowy: 188 m2 wynosi łącznie: 317,03 m2, co stanowi: 52% terenu inwestycji. Projektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi: 92 m2, co stanowi 15% terenu inwestycji.

Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym wody opadowe z projektowanego budynku będą odprowadzane na teren nieutwardzony od strony północnej oraz południowej elewacji projektowanego budynku. Rury spustowe usytuowane są w taki sposób, aby nie powodować zalewania działek będących poza terenem inwestycji.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującej, iż w projektowanym budynku w poziomie najwyższej kondygnacji otwory okienne i drzwiowe w odniesieniu do granic jej działki zaprojektowano w odległości niezgodnej z § 12 ust. 1 pkt. 1 warunków technicznych wyjaśnić należy, że są to otwory okienne dla okien połaciowych i drzwi balkonowych w ścianach usytuowanych prostopadle do granicy z działką nr [...] stanowiącą jej własność. Przepisy § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. nie regulują odległości otworów okiennych i drzwiowych usytuowanych w ten sposób względem granic działki budowlanej.

Na powyższe rozstrzygnięcie A. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu a nadto zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 76 § 3 kpa, art. 78 § 1 poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji, co doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego, którego część inwentaryzacyjna nie odpowiada rzeczywistości

- art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez odwołującą się stronę oraz nie wskazał czemu nie uznał dowodów przedstawionych przez skarżącego za wiarygodne.

Wedle skarżącej Starosta [...] wbrew treści art. 153 ppsa nie zastosował się do oceny prawnej i zaleceń co do sposobu prowadzenia postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2015 r. ( II SA/Kr [...]). Starosta nie zweryfikował bowiem:

- spełnienia przez zatwierdzony projekt budowlany warunku zapewnienia ilości miejsc parkingowych stosownie do rodzaju projektowanej zabudowy zgodnie z treścią § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- spełnienia przez ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowanej w granicy z działką ewidencyjną numer [...] wymagań określonych w § 235 ust. 1-2. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- spełnienia przez ścianę budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...], wymogów określonych w § 235 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- wątpliwości dotyczących charakteru pomieszczeń z oknami w ścianie budynku usytuowanego na działce nr [...] zwróconej w stronę projektowanej zabudowy i zacieniania tych pomieszczeń;

- wątpliwości związanych z zacienianiem istniejącego budynku usługowego, gdzie mieści się obecnie agencja [...] S.A. oraz lokal, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży okien i drzwi, usytuowanego na działce o nr ewid. [...];

- poprawności obliczeń dotyczących współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej w terenie inwestycji; – przy czym przedstawione w projekcie obliczenia pomimo zmian wprowadzonych w projekcie nie zostały zmodyfikowane;

- poprawności i zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym inwentaryzacji istniejących budynków w terenie objętym inwestycja.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. [...]) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. [...]). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji jest negatywny. Wynik ten zdeterminowany został przede wszystkim ustalonym już wcześniej przez Sąd kierunkiem badania sprawy i wyrażonym przez Sąd stanowiskiem. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności ma obowiązek ocenić, czy organy administracji do owych ustaleń się dostosowały; w przeciwnym bowiem razie decyzje organów należałoby ocenić jako naruszające przepis art. 153 ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa ule

gły zmianie.

W wyroku z dnia 16 września 2015 r. ( II SA/Kr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny sformułował jeden kategoryczny pogląd prawny, którym zarówno organy, jak i Sąd obecnie rozpoznający sprawę pozostają związani. Wedle tego poglądu, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy dla oceny zgodności z prawem projektu budowlanego pod względem potrzeby zaplanowania i liczby miejsc postojowych prawnym wzorcem pozostaje § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U.02.75.690 z późn. zm.). W kontekście zaś tej normy sprawa nie była należycie przez organy wyjaśniona.

Sąd wskazał i szczegółowo opisał także szereg innych obszarów, które uznał za nienależycie wyjaśnione. Obowiązkiem zatem organów w ponownie prowadzonym postępowaniu było uwzględnienie zaprezentowanego poglądu prawnego i wyjaśnienie sprawy we wszystkich, wskazanych przez Sąd jako wątpliwe, aspektach.

Zadanie to zostało wykonane jedynie w części.

Wyjaśniona została ostatecznie, (choć dopiero w II instancji) kwestia oddzieleń przeciwpożarowych i ochrony przeciwpożarowej. Niewątpliwie ustalono, że zarówno ściana zachodnia projektowanego obiektu (od strony działki skarżącej) jak i ściana wschodnia zostały zaprojektowane jako ściany oddzielenia pożarowego, nie ma natomiast cech ściany oddzielenia pożarowego wschodnia ściana budynku istniejącego na działce nr [...]. Wyjaśniono też ostatecznie kwestie odległości ścian budynku istniejącego i projektowanego i oznaczono je w projekcie zagospodarowania terenu z uwzględnieniem występu ściany w ścianie wschodniej budynku istniejącego. Odległości te prawidłowo uznano za zgodne z przepisami technicznymi. Jako wynik nieporozumienia odczytywać należy uwagi skarżącej zaprezentowane w toku postępowania sądowego (por. pismo z dnia 19 października 2017 r.), a zmierzające do wykazania, że skoro w owym występie (opisywanym w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2015 r. i następnie przedstawionym w uzupełnionym projekcie) ma być ukryty komin, to całą ścianę należy traktować jak ścianę rozprzestrzeniającą ogień, a w konsekwencji odległość projektowanego obiektu należy zwiększyć do 12m. Z żadnych danych nie wynika, aby w sprawie miał mieć zastosowanie przepis § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który dotyczy odległości pomiędzy ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (a przecież ściana budynku projektowanego jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego), ani tym bardziej z żadnych danych nie wynika, aby ściana istniejącego budynku miała być ścianą rozprzestrzeniającą ogień. Do takiej oceny uprawnieni są autorzy projektu i podmioty uzgadniające ten projekt, a wymogi w tym zakresie zostały spełnione; projekt został aktualnie i bez uwag uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych A. P.. Przypomnieć przy tym należy, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego zakres badania projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany ogranicza się do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Ta ostatnia uwaga dotyczy również kwestii technicznych cech ściany oddzielenia pożarowego, a także podnoszonej w toku postępowania sądowego ( w tym samym piśmie) kwestii odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji. W rozpoznawanej sprawie, wobec treści pisma GDDKiA z 10 kwietnia 2014 r. (k.19a projektu) zaproponowano w projekcie odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony. Rozwiązanie to odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Odpowiedzialność za wybór rozwiązania technicznego ponosi jego autor projektu.

Wyjaśniona została należycie kwestia przeznaczenia lokalu w poddaszu budynku istniejącego na działce nr [...]. W projekcie budowlanym jednoznacznie określono, że jest to lokal nieprzeznaczony na pobyt ludzi. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do kwestionowania tego stwierdzenia, a w szczególności podstawą taką nie jest sam fakt, że w oknach poddasza zawieszono firanki. Podkreślić przy tym trzeba, że to nie prawa skarżącej, lecz co najwyżej prawa właścicieli budynku na działce nr [...] (którymi są inwestor M. K. i J. W.) mogłyby zostać naruszone przez wadliwe zakwalifikowanie lokalu na poddaszu tego budynku. Ci zaś uczestnicy postępowania zarzutów w tej mierze nie podnoszą, a wręcz przeciwnie – potwierdzają ustalone przez organ fakty.

Konsekwencją tak (prawidłowo) przyjętego założenia co do przeznaczenia poddasza budynku na działce nr [...] jest poprawność poczynionych ustaleń i ocen co do zgodności projektu z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na tym bowiem założeniu oparto dołączoną do projektu analizę przesłaniania.

Przedłożony w ponownym postępowaniu projekt jest należycie uporządkowany i opisany.

Nie zostały należycie wykonane dwa zalecenia Sądu.

Pierwsze z nich związane było z wyrażonym przez Sąd poglądem o konieczności zastosowania w sprawie § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (o czym mowa była we wstępnej części rozważań). Zgodnie z tym przepisem zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepis ten nakazuje określanie liczby miejsc postojowych w nawiązaniu do realiów istniejących i mających powstać na działce budowlanej, a nie w jej otoczeniu. Liczba ta ma być dostosowana do sposobu zagospodarowania tej działki, a więc np. do rodzaju i liczby mających powstać na niej lokali, a nie do przeznaczenia większego terenu, w którym działka ta jest położona. Stąd też, wobec nakazu stosowania w/w przepisu, za niewystarczające uznać należy argumenty organu (mające uzasadniać prawidłowość zaproponowanego rozwiązania – 2 miejsc postojowych) nawiązujące tylko do położenia terenu inwestycji w ścisłym centrum miasta. Nie można w tej ocenie pomijać, że w nowym budynku mają znaleźć się 3 lokale mieszkalne i 3 lokale usługowe i to do tego sposobu zabudowy liczba miejsc postojowych winna być dostosowana.

Organ zaś za zadowalające wypełnienie w/w normy uznał wskazanie przez inwestora dwóch miejsc postojowych, w tym jednego dla osób niepełnosprawnych w podwórzu, usytuowanego przy wejściu do budynku gospodarczego, drugie w istniejącym budynku garażowym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób nie podzielić zaprezentowanych przez skarżącą w tej kwestii zarzutów i to nie tylko co do samej liczby miejsc.

Skarżąca przedstawiła wiarygodny materiał, z którego wynika, że miejsce postojowe dla niepełnosprawnych umieszczone zostało przy wejściu do pomieszczenia budynku, które to pomieszczenie nie jest skomunikowane z pomieszczeniami pozostałymi. Tak więc przewidziano parkowanie pojazdu przy czynnych drzwiach wejściowych do budynku. Inwestor tej okoliczności nie przeczy, a jedynie deklaruje, że w każdej chwili możliwe jest dokonanie stosownych przeróbek. Rzecz w tym, że takie rozwiązanie akceptowane być nie może. Miejsca postojowe to urządzenia zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i jako takie stanowią element projektowanej inwestycji, mającej z założenia stanowić funkcjonalną i zupełną całość. Oznaczenie miejsca postojowego bez gwarancji rzeczywistego z niego korzystania nie jest równoznaczne z zaprojektowaniem takiego miejsca. W przedłożonym projekcie nie przewidziano wykonania żadnych prac umożliwiających rzeczywiste "uruchomienie" w oznaczonym miejscu możliwości parkowania (doprowadzających np. do zgodnego z prawem wyłączenia z użytkowania drzwi wejściowe do pomieszczenia w budynku gospodarczym).

Także i usytuowanie drugiego miejsca postojowego musi wzbudzać takie wątpliwości, które podnosi skarżąca. Budynek, w którym to miejsce ma się znajdować, został wybudowany wcześniej, na posesji składającej się z kilku działek (należących do grupy tych samych osób), na której znajduje się już dom mieszkalno – usługowy i budynek usługowy. Deklaracja, że jedno z dwóch miejsc garażowych w tym, wykorzystywanym już zapewne budynku garażowym, będzie od pewnego momentu służyło obsłudze nowego, a już nie starego budynku, jest tylko iluzorycznym, a nie rzeczywistym zapewnieniem miejsca postojowego.

Stwierdzić więc należy, że w kontekście podnoszonych przez skarżącą istotnych okoliczności organ tej części projektu, wbrew zaleceniom Sądu, nie poddał należytej analizie.

Drugie niewykonane zalecenie dotyczy kwestii, jak się wydaje, drobniejszej, choć nie można wykluczyć zupełnie braku jej znaczenia. Otóż Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2015 r. wyraźnie wskazał, że z mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania tereny wynika, że budynek posadowiony na działce nr [...] zajmuje także część działki [...] wchodzącej w skład terenu inwestycji. W związku z tym Sąd wskazał na konieczność odpowiedniego przeliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. W przedłożonym w ponownym postępowaniu po poprawkach projekcie znajduje się proste wyliczenie, w którym nie podano w ogóle co składa na powierzchnię terenu inwestycji 610 m2 . Powierzchnia ta odpowiada sumie powierzchni wszystkich działek wchodzących w skład terenu inwestycji, jak się wydaje nie uwzględniono w niej więc części zabudowanej działki [...]. Nie wiadomo, czy uwzględniono tę zabudowę w "powierzchni zabudowy istniejącej" (188 m2), bo tu także nie podano co na tę zabudowę się składa.

Z powyżej opisanych powodów decyzje organów obu instancji, jako wydane z naruszeniem art. 7, 77 kpa w zw. art. 153 ppsa należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b w zw. z art. 135 ppsa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.