Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 13/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 52 par. 3 i 4, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G.-S., M. S., P. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. S. ubiegał się o przyznanie tytułu prawnego do lokalu komunalnego, położonego w G. przy ul. [...].

Prezydent Miasta poinformował go w 2008 r., że zasady wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta G. nie pozwalają na pozytywne rozpatrzenie wniosku. Stanowisko swoje podtrzymał w 2009 r.

J. S. w dniu 24 stycznia 2010 r. skierował do Prezydenta Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa , polegające na odmownym rozpatrzeniu wniosku o zawarcie umowy najmu w/w lokalu. Następnie J. S., reprezentowany przez pełnomocnika- radcę prawnego- wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta, polegającą na braku odpowiedzi w przepisanym terminie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że wezwanie wniesione zostało w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym, a od dnia wezwania skarżący nie otrzymał rozstrzygnięcia ani odpowiedzi. Tymczasem jak wynika z art. 53 § 2 p.p.s.a. organ powinien w wyniku rozpatrzenia takiego wezwania usunąć naruszenie albo odmówić jego usunięcia w terminie 30 dni.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie , bowiem zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nie jest dokonywane w trybie postępowania administracyjnego jak również z uwagi na to, że treść skargi przemawia za jej odrzuceniem z innych przyczyn - skarga dotyczy bezczynności polegającej na braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa .

J. S. zmarł po wniesieniu skargi do sądu – w dniu 16 czerwca 2010 r. ( odpis skrócony aktu zgonu).

Jego pełnomocnik w dniu 8 września 2010 r. ( data stempla pocztowego) dodatkowo wskazał, odnosząc się do stanowiska organu, że choć zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego ma charakter cywilny, to kwestia wyboru osób , z którymi umowa taka ma być zawarta, ma charakter administracyjny, bowiem jest to kwestia gospodarowania mieniem publicznym. Rozstrzyganie w kwestii kwalifikacji do zawarcia umowy najmu odbywa się w procedurze administracyjnej i stanowi przykład tzw. innej czynności, o której mowa w art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym. Powołał się m.in. na treść uchwały NSAw składzie 7 sędziów z dnia 21 lipca 2008 r. (publ. ONSAiWSA 2008/6/90) . Podał, że J. S. złożył wniosek , który nie został rozstrzygnięty, wobec czego organ pozostaje w bezczynności.

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie –z uwagi na śmierć J. S. – na mocy art. 124§ 1 pkt 1 p.p.s.a.

Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r. z uwagi na dokonanie ustalenia, że spadkobiercami J. S. są K. G. –S., małoletni M. S. i P. S.( art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarżąca K. G.-S. w imieniu własnym i małoletnich skarżących pismem z dnia 3 czerwca 2011r. poparła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd, do którego została skierowana skarga zobowiązany jest do dokonania oceny, czy możliwe jest jej merytoryczne rozpoznanie.

W niniejszej sprawie , niezależnie od stanu faktycznego, który poprzedził jej wniesienie, skarga została wniesiona na bezczynność Prezydenta Miasta, polegającą na braku odpowiedzi w przepisanym terminie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione w dniu 24 lutego 2010 r. przez stronę w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wskazano, że w terminie 30 dni, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., organ powinien usunąć naruszenie, albo odmówić jego usunięcia, a do chwili sporządzenia skargi organ nie wydał rozstrzygnięcia.

Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowi ( w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r.) , że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z wyżej wymienionych przepisów wynika , że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie tylko w sprawach ściśle przez ustawę określonych.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest, w przypadkach wymienionych w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. – warunkiem skutecznego wniesienia skargi , gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia.

Doręczenie organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie pociąga za sobą , wbrew twierdzeniom skargi, obowiązku jakiegokolwiek działania organu. Organ może, ale nie musi, udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Tak więc doręczenie organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa istotne jest jedynie dla skutecznego wniesienia skargi do sądu i dla dochowania terminu do jej wniesienia ( art. 52 § 3 i 4 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a.).

Nie można skutecznie domagać się udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a braku takiej odpowiedzi uznawać za bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tego rodzaju brak działania nie jest "bezczynnością (...) w przypadkach określonych w pkt 1-4a" p.p.s.a. , o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że skarga z dnia 24 kwietnia 2010 r. została wniesiona przez stronę, która w dniu jej wniesienia reprezentowana była przez prawnika- radcę prawnego. Podkreślenia wymaga też , że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości modyfikacji treści skargi poprzez zastąpienie jednego żądania innym żądaniem. Nie istnieje wobec tego, w ocenie Sądu, możliwość uznania, że przedmiotem niniejszej skargi była bezczynność organu polegająca na braku innego działania, niż to określono w skardze.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że przedmiotowa skarga nie mieści się w katalogu skarg poddanych kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W tej sytuacji Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , który stanowi, że sąd odrzuca skargę , jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, odrzucił skargę.