Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 316/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 316/07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta S. po rozpatrzeniu wniosku M. W. orzekł o anulowaniu czynności materialno - technicznej zameldowania S. Ś. na pobyt stały w S. przy ul. A.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że zameldowania S. Ś. na pobyt stały przy ul. A w S. dokonano na podstawie formularza meldunkowego złożonego w Urzędzie Miasta w S. dnia [...] Obowiązująca w tym czasie - ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 32, poz. 174 z uwzględnieniem zmian z dnia 26 kwietnia 1984 r. Dz. U. Nr 26, poz. 132) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności (Dz. U. Nr 32, poz. 176) nakładały na osobę zgłaszającą pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące obowiązek przedstawienia uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie potwierdzone na składanym formularzu meldunkowym. Fakt przebywania osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące winien potwierdzić właściciel lub najemca lokalu. Ponadto właściciel (zarządca) budynku był obowiązany wskazać, czy osobie tej przysługują uprawnienia do przebywania w nim.

Organ I instancji wskazał, że formularz był wypełniony przez S. Ś., na którym własnoręcznie potwierdził swoje przebywanie pod wskazanym adresem tj. w S. przy ul. A. Wiarygodność danych zamieszczonych na druku potwierdził własnoręcznym podpisem. Na dowód, iż posiada prawo do ww. nieruchomości przedstawił akt notarialny Nr [...] z dnia [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że w czasie zameldowania S. Ś. właścicielem działki i domu przy ul. A. była J. W. - akt notarialny [...] sporządzony dnia 8 marca 2000 r. J. Ś. - matka S. Ś. - oświadczyła, że nie mogła synowi w 1984 r. przepisać działki z domem mieszkalnym, ponieważ nie była właścicielem tejże działki, a jedynie ją użytkowała, a syn wiedział o tym. S. Ś., ani jego matka J. Ś. nigdy nie byli właścicielami działki przy ul. A. W związku z powyższym S. Ś. w 2001 r. nie miał uprawnień do podpisania zgłoszenia zameldowania na pobyt stały przy ul. A. Prawo takie w tym czasie posiadała J. W. w świetle obowiązujących przepisów w dniu dokonania czynności zameldowania S. Ś. dane przedstawione na formularzu nie budziły wątpliwości, w związku z tym dokonany został wpis o zameldowaniu na pobyt stały. Wpis taki w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1991 r., III AZP 6/91 - OSNC 1992 nr 4, poz. 51 oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2002 r. wyrok SN III RN 139/01 nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz potwierdzenie dokonania czynności o charakterze materialno - technicznym. Wobec tego obecnie prowadzone postępowanie w oparciu o zgłoszone wątpliwości ma na celu wydanie decyzji w trybie art. 47 ust. 2 i jest to pierwsza decyzja w sprawie.

Organ stwierdził, że ze zgromadzonego materiału wynika, iż S. Ś. okazał się nieaktualnym dokumentem, w związku z czym wprowadził organ meldunkowy w błąd i dokonano zameldowania czynnością materialno - techniczną, a nie decyzją administracyjną.

Od powyższej decyzji odwołał się S. Ś. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Podniósł, iż organ meldunkowy błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. W związku z powyższym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem odwołującego skarżoną decyzję oparto w głównej mierze na tytule prawnym do przedmiotowej działki, zapisanej w ewidencji gruntów pod nr 177 , jakim jest akt notarialny rep. A. [...] z dnia [...]. Wokół tego tytułu skupia się cały materiał dowodowy sprawy oraz informacje urzędów. Wnikliwa analiza sprawy i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego pozwoliłoby ustalić prawdę obiektywną i wstrzymać się z wydaniem przedmiotowej decyzji. Działka nr 177, na której posadowiony jest budynek mieszkalny oznaczony jako posesja przy ul. A nr 39 jest przedmiotem sporu. Przedmiotowa nieruchomości była najpierw we władaniu mamy – J. Ś., a następnie od 10 września 1984 r. w jego i żony wyłącznym władaniu. Płacił za tą nieruchomość podatki, uprawiał ją i władał nią jak właściciel, czego nie może powiedzieć J. W., gdyż działkę otrzymała od właściciela, który nie mieszkał w Polsce, za pośrednictwem pełnomocnika, ani właściciel, ani ona nie objęli faktycznie działki w posiadanie od 1934 roku . W związku z powyższym do Sądu Rejonowego w Sieradzu, Wydział Cywilny złożył wniosek o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. Ponadto odwołujący podniósł, iż pominięto w ogóle okoliczność, kto i kiedy wybudował na przedmiotowej nieruchomości znajdujące się tam budynki. Oświadczył, że jest on właścicielem naniesień na przedmiotowej działce i ma prawo być zameldowany we własnym domu. Zdaniem odwołującego do czasu, gdy zapadnie postanowienie Sądu w sprawie o zasiedzenie, postępowanie administracyjne w tej sprawie winno być zawieszone.

W piśmie z dnia 22 stycznia 2007 r., będącym uzupełnieniem odwołania, S. Ś. podniósł, że nie ma żadnej innej nieruchomości, w której mógłby się zameldować, a Urząd działa wyłącznie w interesie M. W., który ma stały meldunek w S. Podniósł, że jest rolnikiem, więc ma prawo do korzystania z dotacji unijnych i musi mieć stały adres zameldowania.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił uchylenia czynności materialno-technicznej w postaci wpisu o zameldowaniu na pobyt stały S. Ś. w nieruchomości położonej w S. przy ulicy A.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w dniu 20 września 2006 r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron oraz w dniu 27 września 2006 r. przesłuchał świadka J. Ś. Z dokumentów tych wynika, że w dacie dokonywania czynności zameldowania S. Ś. przebywał z zamiarem stałego pobytu w nieruchomości mieszczącej się przy ulicy A w S.

Organ II instancji wyjaśnił, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej organ administracji bada, czy w dniu jej dokonania osoba, której dotyczy obowiązek meldunkowy spełniła warunki określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. czy przy zameldowaniu na pobyt stały przedstawiono potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, oraz czy osoba dopełniająca obowiązku meldunkowego w dacie zameldowania zamieszkiwała w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że w dacie zameldowania tj. (w dniu 21 marca 2001 r.) S. Ś. zamieszkiwał w nieruchomości położonej w S. przy ulicy A. Potwierdzają tę okoliczność zeznania stron i świadka. Kwestią podlegającą wyjaśnieniu jest natomiast fakt potwierdzenia przez S. Ś. na druku "zgłoszenie pobytu stałego" uprawnienia do przebywania w ww. nieruchomości.

Organ odwoławczy stwierdził, iż na okoliczność potwierdzającą tytuł prawny do nieruchomości S. Ś. okazał akt notarialny z dnia [...] Repertorium A Nr [...] z którego wynikało w sposób nie budzący wątpliwości prawo do lokalu, do którego o zameldowanie złożył wniosek. Bezspornym jest, że dokonana czynność meldunkowa S. Ś. w omawianej nieruchomości potwierdzała zamieszkiwanie i jak wykazało postępowanie dowodowe zamieszkiwał w niej także w dacie orzekania przez organ I instancji i nadal tam mieszka. Z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby J. W. uzyskawszy tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości podejmowała czynności zmierzające do usunięcia S. Ś. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił uchylenia czynności materialo-technicznej polegającej na zameldowaniu S. Ś. w nieruchomości położonej w S. przy ul. A , uznając, iż nie jest zasadne uchylenie wcześniejszego zameldowania, skoro na dzień orzekania spełniona jest ustawowa przesłanka konieczna do zameldowania.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe stanowisko jest zgodne z utrwaloną linią orzecznictwa, zgodnie z którą nie należy uchylać wadliwej czynności materialno-technicznej, jeżeli w dacie wydawania decyzji osoba, której sprawa dotyczy, spełnia wymogi do zameldowania jej na pobyt stały. Chodzi tu przecież o rejestrację pobytu, w związku z czym wykreślenie wpisu o zameldowaniu po to tylko, żeby dokonać ponownie wpisu o tej samej treści byłoby czynnością pozbawioną racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA sygn. akt III S/A 1097/89).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący M. W. zarzucił powyższej decyzji 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść wydanej decyzji tj. art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego błędne zastosowanie; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji - przez przyjęcie, że: a) okazany przez S. Ś. tytuł prawny do nieruchomości, w której nastąpiło jego zameldowanie, tj. akt notarialny z dnia [...] rep. A nr [...] - był dokumentem potwierdzającym ponad wszelką wątpliwość prawo wspomnianego do przebywania w lokalu, b) J. W. uzyskawszy tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości nie podejmowała żadnych czynności zmierzających do usunięcia S. Ś.; 3. naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 9 k.p.a. – przez niepoinformowanie uczestnika postępowania M. W. o fakcie złożenia do akt sprawy przez S. Ś. pisma z dnia 22 stycznia 2007 r. - co uniemożliwiło M. W. ustosunkowanie się do jego treści oraz do dokumentów do niego załączonych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. w przedmiocie anulowania czynności materialno - technicznej zameldowania S. Ś. na pobyt stały w S. przy ul. A ; zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania. W uzasadnieniu skarżący podał, że zameldowanie S. Ś. zostało dokonane w dniu 21 marca 2001 r. na podstawie formularza meldunkowego złożonego przez wspomnianego w dniu 6 marca 2001 r. W formularzu tym brak podpisu właściciela lokalu, w owym czasie J. W. Zgodnie z treścią wyroku NSA z 20 listopada 2001 r. V SA 1160/01 - "stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Potwierdzenie uprawnienia dokonuje właściciel budynku". Taka sytuacja w ogóle nie miała miejsca w przypadku wniosku S. Ś. W ramach procedury meldunkowej S. Ś. okazał się aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] tj. umową przeniesienia na rzecz jego i żony gospodarstwa rolnego położonego przy ul. A nr 37, a nie 39. Nieruchomość wymieniona w tym akcie i faktycznie stanowiąca własność S. Ś. składa się z dziatek o nr: 253, 265, 274, 359, 454, 526. Tymczasem nieruchomość, pod adresem której do zameldowania S. Ś. wówczas dążył, a która wtedy stanowiła wyłączna własność J. W. składa się z działek oznaczonych nr: 252,264,273,358,453,525/3. Akt notarialny, którym okazał się S. Ś. dotyczył zupełnie innej nieruchomości, aniżeli ta, na której chciał się zameldować i ostatecznie zameldował się. Dowodem na to są zeznania złożone w niniejszej sprawie przez J. Ś. Właściciel T. G. grzecznościowo, w ramach stosunków rodzinnych, pozwalał Panu Ś. przebywać na swojej działce, ale nigdy nie wyrażał zgody na meldunek. Żona S. Ś. posiada nieruchomość przy ul. B nr 2 w S., na której znajduje się budynek mieszkalny i tam wcześniej był on zameldowany na pobyt stały. Nie jest również prawdą, że ówczesna właścicielka posesji przy A nr 39 – J. W. - nie podejmowała czynności zmierzających do usunięcia S. Ś. Po pierwsze odkąd stała się właścicielką posesji położonej przy ul. A nr 39 nie godziła się na przebywanie S. Ś. na jej nieruchomości. Poza tym w roku 2002 J. W. złożyła w Urzędzie Miasta w Wydziale Spraw Obywatelskich wniosek dotyczący nieprawidłowego zameldowania S. Ś. i otrzymała w tej kwestii pismo z Urzędu Miasta datowane na dzień 10 grudnia 2002 r. Zdaniem skarżącego kwestia dokonania czynności zameldowania S. Ś. w nieruchomości skarżącego jest wynikiem niedopatrzenia organów administracyjnych i braku chęci do zapoznania się z aktami notarialnymi przedkładamy przez interesantów. W związku z powyższym w sposób rażący został naruszony art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. S. Ś. nie złożył potwierdzenia pobytu w lokalu przez J. W., a dokument, jaki okazał organom administracji nie był dokumentem stwierdzającym jego prawo do tejże nieruchomości. Pobyt S. Ś. na posesji przy ul. A nr 39 był jedynie grzecznościowy i nie mógł być traktowany jako stałe zamieszkiwanie. Skarżący powołał się na orzecznictwo NSA i podał, że w świetle art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - zameldowaniu na pobyt stały podlega osoba, która faktycznie przebywa w lokalu, w którym ma być zameldowana i posiada uprawnienie do przebywania w lokalu - wyrok NSA z 2001-07-12 VSA 3736/00. Obydwie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, o czym świadczy użycie spójnika "i". S. Ś. nigdy nie posiadał uprawnienia do przebywania w lokalu przy ul. A nr 39, a jego pobyt miał jedynie charakter grzecznościowy.

Skarżący podał, że wystąpił do Sądu Rejonowego w S. z pozwem o wydanie przez S. Ś. nieruchomości położonej przy ul. A nr 39. Podniósł, iż nie zgadza się z sytuacją w której osoba trzecia może dokonać meldunku na nieruchomości innych osób - bez zgody, a nawet wiedzy właścicieli posesji, a następnie rościć sobie prawa do przebywania w niej w sposób nieograniczony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa procesowego przez organ odwoławczy, że przy wydaniu decyzji oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, nie uwzględniał dokumentów dołączonych w postępowaniu odwoławczym, gdyż dokumenty te dotyczyły roszczeń cywilnoprawnych powstałych na tle zajmowania lokalu. Ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego, nie jest formą legalności sytuacji prawnych, nie rozstrzyga o statusie prawnym lokali mieszkalnych, ani o ewentualnych roszczeniach cywilnoprawnych powstałych na tle zajmowania bądź opuszczenia zajmowanego lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Problem prawny w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania S. Ś. w budynku przy ul. A 39 w S. Organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie uchylenia czynności materialno – technicznej w postaci zameldowania S. Ś. w nieruchomości położonej w S. przy ul. A 39.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.).

W stanie prawnym obowiązującym w dacie dokonywania czynności materialno – technicznej zameldowania S. Ś. w budynku przy ul. A 39 w S., zameldowanie osoby na pobyt stały uzależnione było od łącznego spełnienia obydwu przesłanek określonych w ustawie o ewidencji ludności, a mianowicie od przedstawienia organowi ewidencji przez osobę zainteresowaną potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie (art. 9 ust. 2), oraz potwierdzenie przebywania pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby (art. 10 ust. 1).

W niniejszej sprawie S. Ś. składając w dniu 6 marca 2001 r. druk zgłoszenia pobytu stałego przedstawił organowi ewidencji umowę przeniesienia gospodarstwa rolnego – akt notarialny z dnia [...] rep. A Nr[...]. Z aktu notarialnego wynika, że J. i J. małżonkowie Ś. przenieśli własność nieruchomości rolnej położonej we wsi M. gmina S. na swoich następców S. i E. małżonków Ś. Zauważyć należy, że z treści tego aktu wynika, iż J. i J. małżonkowie Ś. oświadczyli, że na nieruchomości tej znajduje się budynek mieszkalny czteroizbowy, budynek inwentarsko – składowy i obora murowana. Z powyższego aktu S. Ś. wywodzi swoje prawo do budynku przy ul. A 39 w S. i na jego podstawie potwierdził na druku zgłoszenia pobytu stałego swoje uprawnienie do przebywania w tym budynku.

Zauważyć także należy, iż do akt administracyjnych niniejszej sprawy załączony został akt notarialny z dnia [...] Rep. A Nr [...], z treści którego wynika, że J. P. działająca w imieniu T. G. darowała zabudowaną nieruchomość położoną w S. w obrębie M. składającą się z działek oznaczonych nr 252, 264, 273, 358, 453 i 525/3 J. W. Stawający oświadczyli, że po odnowie ewidencji gruntów nieruchomość składa się z działek oznaczonych nr 12, 49. 63, 162 i z działek nr 177 i 275, częścią składową działki nr 177 znajdującej się przy ul. A nr 39 są zabudowania : drewniany dom o czterech izbach mieszkalnych, murowany budynek gospodarczy oraz murowany budynek inwentarsko – składowy posadowiony w części na sąsiedniej działce należącej do S. Ś.

Z treści powyższego aktu skarżący – M. W. wywodzi, iż akt notarialny, którym okazał się S. Ś. dotyczył zupełnie innej nieruchomości, aniżeli ta, na której chciał się zameldować, oraz że zameldowania dokonano nieprawidłowo, ponieważ na druku zgłoszenia pobytu stałego z dnia 6 marca 2001 r. brak jest podpisu właściciela lokalu, którym w tym czasie była J. W.

W ocenie Sądu wskazane powyżej rozbieżności w stanowiskach stron prowadzą do wniosku, iż kwestia sporna dotycząca stanu prawego nieruchomości, położenia i własności budynku mieszkalnego, w którym zameldowany został w 2001 r. S. Ś. powinna być ustalona w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym, organy gminy prowadząc ewidencję ludności stwierdzają jedynie okoliczności faktyczne związane z pobytem poszczególnych osób w określonych miejscowościach pod oznaczonymi adresami, nie potwierdzają ich uprawnień do przebywania w danym lokalu.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie, w okresie między dokonaniem czynności materialno - technicznej zameldowania S. Ś. w budynku przy ul. A 39 w S. a wydaniem zaskarżonej decyzji, wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K. 20/01, stwierdzający niezgodność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wejście w życie przedmiotowego wyroku Trybunału stworzyło nową sytuację prawną, oznaczało bowiem, że przepis art. 9 ust. 2 ustawy jako regulacja niekonstytucyjna, nie powinien mieć zastosowania w sprawach meldunkowych. Konsekwencją powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest wprowadzenie nowych uregulowań do ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od dnia 1 maja 2004 r. (w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. Nr 93, poz. 887), którą dodano w art. 9 ustępy 2a i 2b przy zameldowaniu na pobyt stały nie jest wymagane przedstawienie potwierdzenia prawa do przebywania danej osoby w lokalu, dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku, a jedynie przedstawienie potwierdzenia okoliczności faktycznej tj. pobytu danej osoby w tym lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do tego lokalu. Potwierdzenie to nie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu na przebywanie w nim innych osób. W przypadku, gdy takiego potwierdzenia osoba zainteresowana nie może uzyskać, gdyż właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu, organ, stosownie do treści art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu lub jego odmowie w drodze decyzji. Oznacza to, że zgoda właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do danej nieruchomości na pobyt osoby, jak również potwierdzenie przez niego faktu pobytu tej osoby w tym lokalu nie stanowi przesłanki do jej zameldowania na pobyt stały. Przesłanki te określone zostały bowiem wyraźnie w przepisach art. 6 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy. Są to zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby oraz zamiar stałego przebywania w tym miejscu.

Zauważyć należy, że zamieszkanie S. Ś. wraz z żoną i dziećmi w przedmiotowej nieruchomości, jak wynika z protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 20 września 2006 r. , nastąpiło w 1995 r., na prośbę mamy i rodzeństwa, ze względu na konieczność sprawowania opieki nad chorym ojcem. Bezsporne jest, że S. Ś. w dacie zameldowania tj. 6 marca 2001 r. zamieszkiwał w budynku przy ul. A 39 w S., oraz że zamieszkuje w nim nadal, co wskazuje na zamiar stałego w nim przebywania.

Dodać należy, iż wobec stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który nakładał na osoby, które chciały się zameldować na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące obowiązek przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku, przepis ten nie powinien być uznany za prawidłową podstawę prawną do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie powinien mieć zastosowania w tej sprawie.

W konsekwencji za prawidłowe uznać należy stanowisko organu II instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, iż nie jest zasadne uchylenie czynności materialno – technicznej w postaci wpisu o zameldowaniu, skoro spełnione są ustawowe przesłanki konieczne do zameldowania, zameldowanie było więc zgodną z prawem rejestracją zamieszkania w przedmiotowym budynku.

Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę nie stwierdził więc takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Za nieskuteczny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego tj. art. 9 k.p.a. przez niepoiformowanie skarżącego – M. W. o fakcie złożenia do akt sprawy przez S. Ś. pisma z dnia 22 stycznia 2007 r., będącego uzupełnieniem odwołania, co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do jego treści oraz do dokumentów do niego załączonych, bowiem naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, pismo z dnia 22 stycznia 2007 r. nie zawierało żadnych informacji, które miały znaczenie dla załatwienia sprawy.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.