Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 849/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art.220 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 204 poz 1
law: Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i  ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien  szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skarg "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. oraz "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2014 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 marca 2014 r. (nr [...]), którą organ orzekł o pochodzeniu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 3 października 2011 r. oraz określił należności celne dotyczące tego towaru.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 28 marca 2014 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) - dalej: "o.p.", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) art. 20 ust. 3 lit. c, art. 27, art. 29 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1 lit. e, art. 78, art. 201 ust. 3, art. 213, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) - dalej: "WKC", art. 97f ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. WE L 204 poz. 1 z 2011 r.):

1. dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 3 października 2011 r. nr [...] ustalił:

- kraj pochodzenia Chiny,

- stawkę celną erga omnes w wysokości 7 % dla poboru cła typu A00,

- stawkę ostatecznego cła antydumpingowego typu A30 w wysokości 62,9 %,

2. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu A00 w wysokości 20.540 PLN oraz kwotę cła antydumpingowego typu A30 w wysokości 369.136 PLN podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu;

3. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne.

Rozstrzygnięcie zostało skierowane do A Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. oraz B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 3 października 2011 r. A Spółka Akcyjna z siedzibą w P., za pośrednictwem przedstawiciela pośredniego B Sp. z o. o. w W., zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatkę budowlaną z włókna szklanego.

Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. Do zgłoszenia załączono fakturę z dnia 15 sierpnia 2011 r. nr [...]. Kwotę długu celnego wyliczono w oparciu o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej 3,5 % na podstawie świadectwa pochodzenia z Malezji - FORM A nr [...].

W dniu 26 lipca 2013 r. do organu wpłynął raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: "OLAF") z przeprowadzonego przy współpracy malezyjskich władz administracyjnych dochodzenia, które dotyczyło eksportu siatki z włókna szklanego do UE. Dochodzenie przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany w kraju importu jako pochodzący z Malezji, faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. Wyniki oraz wnioski z przeprowadzonej w Malezji przez OLAF misji zawarte zostały w raporcie z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr OF/2011/0969 i przekazane wraz z załącznikami zainteresowanym krajom Unii Europejskiej. Zarząd Portu Klang i Malezyjski Urząd Celny udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając jednocześnie procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Strefy Handlowej (dalej również zwana: "FCZ") w Porcie Klang jak i z Głównego Obszaru Celnego Malezji, tzn. z malezyjskiego obszaru celnego.

Z udostępnionych za pośrednictwem Ministerstwa Handlu Zagranicznego Malezji ("MITI") przez Zarząd Portu Klang informacji wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port Klang - zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej. W związku z powyższym w obszarze tym nie mogła mieć miejsca jakakolwiek produkcja lub proces nadający towarom pochodzenie. Towary przeładowywane w Wolnej Strefie Handlowej zachowują swoje pochodzenie. W FCZ Porcie Klang obowiązują następujące procedury: ZB1 - wejście towarów do strefy FCZ z zagranicy, ZB2 - wyjście towarów ze strefy FCZ na zagranicę, ZB3 - przeładunek towarów w FCZ (bez przeładowywania towarów z kontenera do kontenera), ZB4 - wnioski o czynności komercyjne, takie jak: dzielenie, pakowanie, przepakowywanie, sortowanie, klasyfikowanie, etykietowanie, ponowne etykietowanie oraz naprawa towarów znajdujących się w przechowywaniu i tranzycie. Deklaracje ZB1 i ZB2 zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia/przeznaczenia, nadawca, odbiorcy, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy, itp. Towary eksportowane bezpośrednio z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez Wolną Strefę Handlową - zgodnie z deklaracją K2 nie są rejestrowane w rejestrach ZB1, ZB2. Zatem zidentyfikowanie towaru zarejestrowanego w jednym z rejestrów ZB1 (wejście) bądź ZB2 (wyjście) wskazuje, że towar nie pochodził z Głównego Obszaru Celnego Malezji.

Organ podkreślił, że OLAF zestawił dane rejestru ZB1 (import), tj. tkaniny siatkowe z włókien szklanych wysłane z Chin do FCZ w Port Klang, z danymi ZB2 (eksport), tj. tkaniny siatkowe z włókien szklanych wysłane z FCZ w Port Klang do Unii Europejskiej. Zestawienia dokonano przy użyciu nr referencyjnego ZB1. W trakcie prowadzonej misji przeprowadzona została wizytacja firmy C., w wyniku której stwierdzono, że nie posiadała ona urządzeń do wytwarzania siatki z włókna szklanego (brak maszyn tkackich) jedynie urządzenia służące do kilku końcowych etapów produkcji (maszyny powlekające). Nawet ewentualna obróbka wykonana takimi maszynami nie była wystarczająca dla przyznania towarom preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia. Z protokołu przesłuchania prezesa zarządu spółki A wynika, że dokonując wizytacji fabryki z szyldem [...] widział jedynie siatkę fizycznie schodzącą z maszyny produkcyjnej. Nie potwierdził natomiast jakiego rodzaju była to maszyna choć jako inżynier włókiennik powinien odróżnić maszynę tkacką od maszyny powlekającej.

Z danych zawartych w raporcie OLAF wynika, że w dniu 14 stycznia 2013 r przedstawiciel firmy C został poproszony do siedziby MITI w celu przedstawienia członkom misji informacji o działalności firmy w Malezji. Wyjaśniono, że produkcja ogranicza się do cięcia i powlekania kwasem akrylowym niepowleczonych tkanin siatkowych z włókien szklanych. Firma wnioskowała o świadectwa GSP potwierdzające preferencyjne pochodzenie malezyjskie za poradą kancelarii prawnej, zgodnie z którą warunkiem uzyskania preferencyjnego pochodzenia miała być wartość dodana w wysokości 35 %, co w świetle przepisów nie nadaje jednak preferencyjnego pochodzenia. Z wizytacji siedzib firmy wynika, że nie posiada ona żadnych urządzeń tkackich.

Na wniosek funkcjonariuszy biura OLAF – MITI potwierdziła, iż przy ubieganiu się o świadectwa FORM A firma C przedstawiała jej fałszywe informacje, które były potwierdzane jako autentyczne w przypadku wniosku o weryfikację FORM A z kraju gdzie dokonywano odprawy w imporcie siatki z włókna szklanego.

Analizując dane z rejestrów ZB1/ZB2 i porównując opis towaru, ilość opakowań i masę brutto, a także numery kontenerów, stwierdzono, że towary które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji, są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a przeładunek miał na celu ukrycie ich faktycznego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Wg deklaracji importowej [...] do Wolnej Strefy Handlowej w Port Klang zgłoszono siedem kontenerów z chińską siatką z włókna szklanego, które następnie po przeładunku do kontenerów o innych numerach wywieziono do Unii wg deklaracji eksportowej [...]. Krajem pochodzenia towaru, wskazanym w deklaracjach ZB1/ZB2 - są Chiny. Siatka z włókna szklanego umieszczona w sześciu kontenerach została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszenia celnego z dnia 3 października 2011. Jak wynika z powyższego zestawienia towar objęty ww. zgłoszeniem celnym był poddany na terenie FCZ w Port Klang jedynie czynnościom przeładunkowym. W związku z tym towar ten zachowuje swoje chińskie pochodzenie i podlega środkom taryfowym obowiązującym jak dla towarów przywożonych z Chin.

Mając na względzie treść art. 20, art. 67 i art. 214 ust. 1 WKC dla towaru winna być zastosowana obowiązująca w dniu zgłoszenia stawka celna erga omnes w wysokości 7 %. Nadto, na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych podchodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożono cło antydumpingowe w wysokości 62,9 %.

W niniejszej sprawie zadeklarowanie malezyjskiego preferencyjnego pochodzenia dla towarów faktycznie pochodzących z Chin, spowodowało ominięcie obowiązujących w stosunku do towaru środków taryfowych, a tym samym zaniżenie należności celnych. W związku z tym organ musiał określić stawki celne oraz należności celne i podatkowe związane ze sprowadzonym towarem.

Jednocześnie organ uznał, za uzasadnione odstąpienie od poboru odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne.

Od tej decyzji odwołała się zarówno A S.A. jak i B Sp. z o.o.

Spółka A zarzuciła decyzji naruszenie art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego oraz art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o nieprzetłumaczone dokumenty sporządzone w języku obcym. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 200 § 1 w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez udostępnienie pełnomocnikowi skarżącej niekompletnych i nieponumerowanych akt sprawy czym skutecznie uniemożliwiono rzetelną analizę podstaw, na których organ oparł decyzję.

Z kolei B Sp. z o.o. zarzuciła ww. rozstrzygnięciu naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i poprzestanie na analizie rejestrów ZB1/ZB2 przy jednoczesnym zaniechaniu analizy rejestrów K1/K2 dotyczących wejścia i wyjścia towarów na Główny Obszar Celny Malezji. Ponadto B Sp. z o.o. zarzuciła wydanej decyzji naruszenie art. 178 § 1 i § 3, art. 187 § 1, art. 191 i art. 220 § 4 o.p. (w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r.

Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 29 sierpnia 2014 r. (nr [...]) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy podał, że strony nie kwestionują tego, iż przedmiotem importu jest siatka z włókna szklanego, która została prawidłowo zaklasyfikowana do kodu TARIC. Spór dotyczy kraju pochodzenia przywiezionego z Malezji towaru i nałożenia na niego cła antydumpingowego z uwagi na wyniki postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego przez OLAF.

Wprawdzie władze Malezji potwierdziły autentyczność świadectwa pochodzenia Form A oraz prawidłowość danych w nim zawartych, niemniej jednak w wyniku przeprowadzonego przez OLAF dochodzenia, którego wyniki zawarto w raporcie z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr OF/2011/0969 ustalono, że towary w rzeczywistości mają niepreferencyjne pochodzenie chińskie oraz doszło do ominięcia uiszczenia płacenia środków antydumpingowych nakładanych na produkty chińskie.

Z materiałów zebranych przez OLAF wynika, że towar został wysłany z Chin do Wolnej Strefy Handlu w Port Klang oraz po przeładunku wysłany do Unii Europejskiej. Nie został on poddany żadnemu przetworzeniu lub procesowi produkcyjnemu w Malezji. Odnośnie dokumentów związanych z ww. zgłoszeniem celnym należy przyjąć, że towar został przywieziony z Malezji w siedmiu kontenerach o wskazanych numerach. Przy porównaniu danych zawartych w rejestrach ZB1/ZB2, w tym numerów kontenerów oraz masy, wartości towaru i kraju pochodzenia wynika, że zostały zarejestrowane w FCZ jako towar przywieziony z Chin ([...]) a następnie po przeładunku do kontenerów o określonych numerach wywieziony do Polski ([...]). Jako kraj pochodzenia towaru w obu rejestrach wskazano Chiny.

W tej sytuacji znalazło zastosowanie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r., zgodnie z którym na wymienione towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka cła antydumpingowego na poziomie 62,9 %.

W sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego, bowiem błąd nie wynikał z aktywnego działania organu celnego. Błędy powstałe poza sferą działania organów obciążają importera, który się nimi posłużył. To zgłaszający powinien podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia się przed wszelkimi negatywnymi konsekwencjami, niezależnie od własnego przeświadczenia, że towar spełnia warunki dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej.

Powołując się na regulacje wspólnotowe organ odwoławczy stwierdził, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. i jako taki, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W konsekwencji jego treść nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie; za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z tego dokumentu. Strony nie przedstawiły dowodu przeciwko danym zawartym w raporcie. Niezasadny zaś jest zarzut nieprzetłumaczenia dokumentów - zestawień wykonanych w formie tabel. Brak tłumaczenia nagłówków poszczególnych rubryk tabeli nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza, że organ odwoławczy uzyskał tłumaczenie tych dokumentów, które następnie zostało udostępnione uczestnikom postępowania.

Nie zasługiwał na uwzględnienia także zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez brak ustalenia rzeczywistego pochodzenia towaru - jego producenta, a tym samym błędne przyjęcie w sposób uproszczony pochodzenia towaru jako chińskiego, w sytuacji gdy ostateczne cło antydumpingowe uzależnione jest od jakiego podmiotu dany towar pochodzi. Towary zostały zadeklarowane przez zgłaszającego jako pochodzące z Malezji, co zostało podważone na podstawie raportu OLAF, natomiast przy imporcie towarów spółka nie przedstawiła faktury handlowej z deklaracją producenta, która mogłaby stanowić podstawę do zastosowania innej niż stawka cła antydumpingowego "pozostała" w wysokości 62,9 %. Zupełnie nieuprawnione były też twierdzenia spółki, że deklaracja ZB1 dotycząca towaru została wystawiona później niż deklaracja ZB2.

Pozostałe zarzuty stron organ odwoławczy uznał za niezasadne. Materiał zebrany w sprawie był w ocenie organu wystarczający i został prawidłowo oceniony przez organ pierwszej instancji.

W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Spółka Akcyjna wniosła o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Gd 849/14).

Skarżąca zarzuciła decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla skarżącej niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że sprowadzany towar miał pochodzenie malezyjskie;

art. 180 o.p. polegającego na wydaniu decyzji w oparciu o dokumenty, które nie stanowią dowodów w rozumieniu tego przepisu lecz są jedynie opisem widzianych przez kontrolujących - funkcjonariuszy OLAF, dokumentów źródłowych, przy czym dokumenty te nie zostały włączone do postępowania w sprawie;

art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji działań zmierzających do ustalenia rzeczywistych procedur celnych zastosowanych w odniesieniu do kontenerów dostarczonych skarżącej, a tym samym rzeczywistego ich pochodzenia, w sytuacji gdy w materiale dowodowym znajdowały się dokumenty potwierdzające przeprowadzenie dwóch różnych procedur celnych w odniesieniu do tego towaru, tj. eksportu (formularz K2) oraz reeksportu (formularz ZB2);

d. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. poprzez całkowite pominięcie w toku postępowania oraz w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnienia procedur celnych stosowanych w Porcie Klang, w szczególności zaś powiązań między rejestrami ZB1 i ZB2, metodologii według której przyporządkowano towar pochodzenia chińskiego wpisany do rejestru ZB1 do kontenerów obejmujących towary zakupione przez skarżącą, możliwości wyprowadzenia towaru poza FCZ Port Klang wyłącznie w oparciu o procedurę ZB2;

e. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez zaniechanie zbadania przez organy czy w stosunku do spornych towarów była wystawiana deklaracja ZB4 lub inny adekwatny dokument w każdym przypadku przepakowywania kontenerów w FCZ, pozwalająca na powiązanie numerów kontenerów, w których sporny towar wpłynął do Portu Klang z numerami kontenerów, w których został odprawiony do Polski, co miało fundamentalne znaczenie dla zweryfikowania rzetelności zestawień, w oparciu o które wydano decyzje;

f. art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 180 § 1 i art. 188 o.p. polegające na:

- bezzasadnym oddaleniu przez organ odwoławczy wniosków dowodowych skarżącej zmierzających do wykazania, że okoliczności wskazane w raporcie OLAF nie są prawdziwe a sam raport został napisany nieobiektywnie pod z góry określoną tezę i tym samym na skutecznym uniemożliwieniu podatnikowi zakwestionowania danych zawartych w raporcie;

- przyjęciu, że dokumenty urzędowe jakimi są certyfikaty pochodzenia wydane przez MITI, nie stanowią dowodu na malezyjskie pochodzenie wskazanego w nich towaru, bez wskazania jakiekolwiek dowodu, który zgodnie z treścią art. 194 § 3 o.p. tym faktom by zaprzeczał;

II. naruszenie prawa materialnego, to jest:

art. 220 ust. 1 WKC w zw. z art. 1 i art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której zgłoszone przez podatnika do odprawy celnej towary zostały zgłoszone, zgodnie z certyfikatami pochodzenia wydanymi przez MITI, jako pochodzące z Malezji, a tym samym nie można wobec nich stosować przepisów nakładających cła antydumpingowe na towary chińskie;

art. 220 ust 2 WKC polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności certyfikaty MITI i towarzysząca im korespondencja mailowa tajskiego ministerstwa, wyraźnie wskazują na potwierdzanie przez te urzędy malezyjskiego pochodzenia importowanego towaru i wobec czego kwota należności celnych została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Osobną skargę złożyła B Sp. z o. o. w W. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji (sprawa o sygnaturze III SA/Gd 850/14) Ta spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego:

I. naruszenie prawa materialnego, to jest:

a. art. 220 ust. 2 lit. b WKC poprzez jego niezastosowanie w całości i przez to błędną subsumpcję oraz naruszenia prawa procesowego, tj. art.191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przez nieprzyjęcie, że organy malezyjskie wydające świadectwo pochodzenia wiedziały lub powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym nie włączenie do materiału dowodowego pisma Wydziału Promocji i Inwestycji Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Kuala Lumpur z dnia 5 maja 2012 r., przez co nie rozpatrzono przesłanki dobrej wiary strony zgłaszającej towary do odprawy celnej oraz pozostałych przesłanek przewidzianych w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, co uniemożliwiło zastosowanie przewidzianych w tym artykule przesłanek do odstąpienia od retrospektywnego księgowania długu celnego;

b. błędne zastosowanie art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy cło antydumpingowe na ww. produkty wysłane z Malezji zostało nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającym ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, które weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie.

II. naruszenie prawa procesowego, to jest:

a. art. 178 § 1 i § 3, art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę udostępnienia spółce załączników do raportu OLAF i nie włączenia części załączników do materiału dowodowego, z których organ wywodzi skutki prawne, co w istotny sposób narusza prawo do obrony swoich praw i zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

b. art. 187 § 1 o.p. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego polegający na braku dokumentów źródłowych tzn. deklaracji ZB1/ZB2, i K1/K2, dokumentujących towary wpływające i wypływające z Portu Klang i poprzestaniu na analizie rejestrów ZB1/ZB2 dotyczących wejścia i wyjścia towarów w Wolnej Strefie Handlowej Portu Klang, stanowiących załącznik do raportu OLAF i zaniechanie analizy rejestrów K1/K2 dotyczących wejścia i wyjścia towarów na Główny Obszar Celny Malezji, co w świetle informacji zawartej w raporcie OLAF w części dotyczącej importera D, że część przesyłek znajdowała się w zarówno w rejestrze ZB1/ZB2 jak i K1/K2 mogło prowadzić do błędnego ustalenia, że towary zgłoszone do oclenia przez spółkę nie pochodzą z obszaru celnego Malezji i mają chińskie pochodzenie;

c. art. 191 o.p. poprzez dokonanie takiej oceny dowodów, która wykracza poza standardy oceny swobodnej co prowadziło do oparcia argumentacji organu o nałożeniu cła wyłącznie na tezach zawartych w raporcie OLAF z pominięciem mocy dowodowej świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], którego prawdziwość została potwierdzona przez MITI, licencji na produkcję siatki z włókna szklanego uzyskanej przez D, raportu z wizyty weryfikacyjnej w D potwierdzającego malezyjskie pochodzenie produktów tej firmy oraz nie uwzględnienie sprzeczności jaka zachodzi pomiędzy treścią raportu OLAF a treścią załączników do tego raportu;

d. art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art.5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o nieprzetłumaczone dokumenty sporządzone w języku obcym.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił połączyć ww. sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W uzupełnieniu skargi, w piśmie z dnia 18 lutego 2015 r. A S.A. w P. podniosła, że dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym otrzymała pełny załącznik nr 2 do raportu OLAF zawierający wszystkie dostawy spornej siatki wraz przyporządkowaniem każdej partii towaru (nr SAD) do poszczególnych rejestrów ZB1 i ZB2. Niejasności i błędy w tym zestawieniu wskazują, że nie może ono być wyłącznym dowodem na chińskie pochodzenie towaru. Wskazała na różnice w masie, ilości i objętości towaru wynikające z ww. zestawienia i dokumentów przewozowych dotyczących przedmiotowego zgłoszenia celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka budowlana z włókna szklanego, dla której w zgłoszeniu celnym wskazano kod TARIC 7019 59 00 10.

Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. w dniu 3 października 2011 r., pochodzących z Malezji, zaklasyfikowanych do kodu TARIC 7019 59 00 10, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %.

W dniu 10 sierpnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011r. z dnia 3 sierpnia 2011 r. (Dz. U. UE z 2011 r., Nr L 204.1) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego – 62,9%.

Z uwagi na otrzymane w 2011r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził wspólne dochodzenie w Malezji z udziałem urzędników Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii i kompetentnych władz malezyjskich.

Z dochodzenia sporządzono raport końcowy datowany 2 maja 2013r. nr OF/2011/0969. Do Urzędu Celnego w G. raport ten wpłynął w dniu 25 lipca 2013r. Na jego treści oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach nie były wyprodukowane w Malezji.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. U. UE z 1999 r., Nr L 136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. UE z 1999 r., Nr L 136.1).

Art. 9 tego rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Obecnie Rozporządzenie nr 1073/1999 zastąpione zostało rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1).

Także to rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust.2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi.

Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (porównaj : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Nie można zgodzić się w tej sytuacji z zarzutami skarg, że raport nie jest dowodem, a jedynie opisem widzianych przez funkcjonariuszy dokumentów źródłowych, które nie zostały włączone do przedmiotowego postępowania. Jest to, jak wyżej wskazano, dowód zrównany z protokołami kontroli.

Raport OLAF opisuje w szczegółowy, jasny i przejrzysty sposób mechanizm przywozu z Chin i przeładowania towaru w postaci tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu w Port Klang, w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim. W raporcie czytelnie opisano obowiązujące w porcie procedury, powiązano konkretne partie materiałów wysłane w kontenerach o konkretnych numerach z ich przeładunkiem do innych kontenerów, których numery także wskazano. Dokonano przypisania konkretnych towarów numerom w rejestrze ZB1 i następnie w rejestrze ZB2. W wydanych decyzjach organy wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego, numer przypisanej im deklaracji importowej ZB1, numery kontenerów, do których towar przeładowano oraz numer deklaracji importowej ZB2, w której kontenery te zostały ujęte. W decyzjach przypisano też towary, przywiezione z Chin w kontenerach o konkretnych numerach, do konkretnych zgłoszeń celnych dotyczących towarów wysłanych z Portu Klang jako towary o pochodzeniu malezyjskim. Dane zawarte w raporcie i w załącznikach do niego pozwalają na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji a następnie opuściły port w Malezji są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w Porcie Klang miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że Zarząd Portu Klang sprawdzał fizyczny przepływ towarów i potwierdził, że towary rejestrowane w rejestrze ZB1, a następnie ZB2 nigdy nie trafiły do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Natomiast towary, będące przedmiotem niniejszego postępowania, poddane na terenie Wolnej Strefy Handlowej w Port Klang jedynie czynnościom przeładunkowym zachowały chińskie pochodzenie i podlegać winny środkom taryfowym obowiązującym jak dla towarów przywożonych z Chin.

Należy również wskazać, że informacje ujęte w Raporcie i załącznikach do niego zostały sporządzone przez OLAF w oparciu o informacje uzyskane od Zarządu Portu Klang oraz od Urzędu Celnego Malezji, wobec czego ustalenia dokonane w oparciu o treść Raportu i załączników są ustaleniami wiarygodnymi, nie wymagającymi weryfikacji przez złożenie do akt sprawy dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę sporządzenia Raportu i załączników.

Z raportu OLAF wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że D nie posiadała urządzeń do wytwarzania siatki z włókna szklanego lecz urządzenia służące do końcowych etapów produkcji (maszyny powlekające). Natomiast proces cięcia lub malowania tkaniny siatkowej jest niewystarczający dla uzyskania preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia. Warunkiem jego uzyskania, zgodnie z obowiązującymi przepisami jest wytwarzanie (produkcja) wyrobów z przędzy zaś ta wymaga urządzeń tkackich, których nie stwierdzono w badanych fabrykach.

W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej – A S.A. dotyczącego udostępnienia duplikatu płyty CD zawierającej raport OLAF nie stanowiła naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym skarżąca miała niekwestionowaną możliwość zapoznania się z treścią raportu w formie wydruków znajdujących się w aktach sprawy.

Mając powyższe na uwadze należy podnieść, że wskazane w złożonym przez A S.A. piśmie z dnia 18 lutego 2015 r. uzupełniającym skargę rozbieżności pomiędzy treścią wpisów dotyczących zgłoszenia celnego, wynikającą z załącznika nr 2 do raportu OLAF a treścią dokumentów przywozowych w zakresie takich pozycji, jak: masa brutto towaru, jego ilość oraz objętość (a także data importu), nie mogły mieć – w ocenie Sądu – wpływu na ocenę rzetelności i wiarygodności dowodu, jaki w niniejszym postępowaniu stanowi raport OLAF, a w konsekwencji na wynik sprawy. Należy podkreślić – na co też zwracał uwagę organ odwoławczy – że dane w zgłoszeniu celnym zostały wypełnione w oparciu o dokumenty pochodzące od malezyjskiej firmy D (m.in. list przewozowy), która – jak wynika z ustaleń przeprowadzonego przez OLAF dochodzenia - nie była w rzeczywistości eksporterem towaru. Towar ten faktycznie został przywieziony z Chin i nigdy nie trafił na Główny Obszar Celny Malezji, dlatego jakiekolwiek rozbieżności pomiędzy ustaleniami wynikającymi z raportu OLAF a zgłoszeniem celnym wypełnionym na podstawie dokumentów wystawionych przez malezyjski podmiot, który nie był w rzeczywistości eksporterem towaru, nie mogą podważać wartości dowodowej tego raportu. Zaznaczyć przy tym należy, że towar był zgłaszany w ramach procedury uproszczonej, w której organ nie dokonywał jego kontroli. Ponadto, kwestionowane przez skarżącą dane odnoszące się do importowanego towaru (tj. masa brutto, ilość oraz objętość) nie stanowią wartości, od których uzależniona jest wysokość należności celnych, a zatem jakiekolwiek rozbieżności (niejasności) w tym zakresie nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy w kontekście prawidłowości samego wyliczenia wysokości należnego cła, a w związku ze stwierdzonymi w raporcie nadużyciami eksporterów, nie mogą stanowić dowodu wykazującego nieprawidłowość ustaleń inspektorów OLAF.

Z powyżej podanych przyczyn nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121, art.122, art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podjęły konieczne działania zmierzające do ustalenia pochodzenia towaru i w ich wyniku doszły do zasadnego wniosku, że w stanie faktycznym sprawy należy zastosować obowiązującą w dniu dokonywania zgłoszenia stawkę erga omnes w wysokości 7% oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9 %.

Sąd nie znalazł nadto podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy innych przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawach zarzucano nadto naruszenie art. 220 ust. 2 WKC przez jego niezastosowanie. W ocenie skarżących spółek stanowisko organów malezyjskich co do świadectwa pochodzenia wskazuje na błąd samych organów celnych, który nie mógł zostać w sposób racjonalny wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie dokonywania zgłoszeń celnych.

Warto w związku z tym wskazać, że art. 220 ust. 2 lit. b WKC stanowi, że "z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu.

Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji".

Osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający".

Z powyższego przepisu wynika, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu samych organów celnych, jeżeli zostało ono wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera z wyjątkiem przypadku, gdy organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji.

Z materiału dowodowego spraw wynika, że organy celne Malezji wystawiając ww. świadectwo zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, który wnioskując o wydanie świadectw przedstawił Ministerstwu Handlu Zagranicznego Malezji nie ujawnił chińskiego pochodzenia przedmiotowego towaru.

W tych okolicznościach nie można mówić o błędzie organu w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC.

Działanie w dobrej wierze, łączy się ściśle z istnieniem błędu organu celnego i możliwością jego wykrycia przez importera (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. Wojciecha Morawskiego, Warszawa 2007, s. 941). W rozpatrywanych sprawach ustalono, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowiło błędu organów celnych z uwagi na niewłaściwe działanie eksportera, wobec czego wykazanie okoliczności przywołanych przez skarżące spółki a dotyczących przeświadczenia o malezyjskim pochodzeniu towaru nie mogłoby ich zwolnić z retrospektywnego księgowania należności.

W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do uwzględnienia skarg.

Organy celne słusznie uznały bowiem, że importowany towar pochodzi z Chin i w związku z tym należy wobec tego towaru zastosować stawkę celną erga omnes jak i stawkę ostatecznego cła antydumpingowego.

Prawidłowo wyliczono również kwoty należności wynikające z długu celnego. Wyliczenia te nie były zresztą kwestionowane przez skarżących.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesione skargi, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.