Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 352/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz decyzję Starosty z dnia [...] nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ... Wojewoda Lubelski po rozpoznaniu odwołania J. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia ... zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze wraz z przebudową przyłącza gazowego na działce nr ... położonej w B. przy ul. .... - przy granicy z działką nr ..., należącą do J.K.

Badając sprawę organy obu instancji stwierdziły, że przedłożony projekt spełnia warunki niezbędne do udzielenia pozwolenia na budowę, określone w art. 35 ustawy – Prawo budowlane: został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia ... o warunkach zabudowy i obowiązującymi przepisami techniczno - budowlanymi, a inwestorka złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów J. K., iż projekt narusza postanowienia § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 75, poz. 690 ze zm.), zezwalającego na sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej tylko wówczas, gdy wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, organy uznały ten zarzut za nieuzasadniony.

Wskazały, że w punkcie pierwszym decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia ... określono, że rozbudowa ma przebiegać w kierunku podwórza oraz działki nr ... oraz ustalono szerokość elewacji frontowej części rozbudowywanej do 3,50 m z tolerancją do 20 %. Pozwala to zatem, zdaniem organów administracyjnych, na lokalizację rozbudowy przy granicy działki, ponieważ odległość istniejącego budynku mieszkalnego od granicy działki nr ... wynosi 4,0.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł J. K., domagając się uchylenia decyzji obu organów administracyjnych, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa budowlanego tj. art.5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. § 12 ust.3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez dopuszczenie rozbudowy w granicy z jego działką.

Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku organów, z treści decyzji Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy nie wynika zgoda na lokalizację rozbudowy obiektu przy granicy działki, lecz jedynie maksymalna szerokość elewacji frontowej, a więc organ przy badaniu wymaganych odległości powinien uwzględniać przepisy techniczno – budowlane zawarte w rozporządzeniu o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które jednak - w ocenie skarżącego – nie zostały zachowane w niniejszej sprawie, bowiem działka inwestora jest duża – przekracza 16 m.

Ponadto skarżący podniósł, że projektowany obiekt stwarza zagrożenie dla jego budynku gospodarczego, ze względu na to, że na dachu przyległym do ściany jego budynku będzie gromadził się śnieg, co spowoduje zawilgocenie ściany.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia oraz prawa materialnego ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.), zwanej dalej ustawą i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.)

Przede wszystkim stwierdzić należy, że wydając decyzję o warunkach zabudowy uprawniony organ (Burmistrz Miasta B.) orzekał na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i związanych z tą ustawą przepisów wykonawczych, określając jakie wymagania musi spełnić projektowana zmiana zagospodarowania terenu (rozbudowa budynku mieszkalnego).

Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga natomiast o usytuowaniu obiektu na działce, a tym bardziej w jej granicy, ponieważ organ przy jej wydawaniu nie jest upoważniony do rozważania przepisów Prawa budowlanego ani wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Wskazane przepisy stosuje organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Jednym z podstawowych obowiązków organu architektonicznego w niniejszym postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było – zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy w zw. z art. 7, 77 i 80 kpa - należyte sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z wymaganiami przepisów techniczno – budowlanych. Obowiązek ten wymagał szczególnej wnikliwości w zakresie dotyczącym realizacji przedmiotowej rozbudowy w granicy z działką skarżącego J. K., bowiem skarżący od początku kwestionował takie jej usytuowanie.

Realizowanie obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy jest możliwe na zasadach określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), a więc tylko w odniesieniu do budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, w następujących przypadkach:

1) niezależnie od rodzaju zabudowy - jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

2) w zabudowie jednorodzinnej - a) na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, b) gdy budynek będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej oraz c) gdy projektowany budynek gospodarczy lub garaż ma długość mniejszą niż 5,5 m i wysokość mniejszą niż 3 m.

Badając wniosek w niniejszej sprawie organy architektoniczne obu instancji, dopuszczając realizację przedmiotowej inwestycji w granicy z działką skarżącego oparły się wyłącznie na decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia ..o warunkach zabudowy, uznając, że decyzja ta nakazuje takie usytuowanie inwestycji.

Stanowisko to nie jest słuszne.

Decyzja powyższa tylko ogólnie ustaliła jako "warunki zabudowy dla części rozbudowanej o pomieszczenie gospodarcze, rozbudowę w kierunku podwórza oraz działki nr 6/4: a) linia zabudowy – min. 23 m od krawędzi jezdni ... – droga powiatowa nr .. b) szerokość elewacji frontowej części rozbudowywanej do 3, 50 m z tolerancją do 20 %".

Z zapisu o dopuszczalnej 3, 5 - metrowej (z tolerancją do 4, 2 m) "szerokości elewacji frontowej części rozbudowywanej" nie wynika jednoznacznie dopuszczalność jej usytuowania bezpośrednio przy granicy z działką nr 6/4, należącą do skarżącego, co dawałoby organom architektonicznym podstawę do zatwierdzenia takiej inwestycji. Przede wszystkim należy stwierdzić, że sformułowanie to dotyczy szerokości elewacji frontu, a nie odległości od granicy, poza tym ma charakter ogólny i ramowy, pozwalający na przyjęcie zarówno budowy w granicy, jak i budowy w każdej innej odległości, co jest niedopuszczalne w świetle rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki te przewidują bowiem budowę z zachowaniem ściśle określonych minimalnych odległości (zasadniczo - 4, 3 albo 1, 5 m) lub bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Gdyby uznać, że "szerokość elewacji frontowej" (która przecież nie musi oznaczać ściany, ale też gzymsy i inne), o której mowa w decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia ..., to jednocześnie określenie odległości od granicy z działką sąsiednią, oznaczałoby to, że organ ten, sprzecznie z warunkami technicznymi, zezwala na realizację inwestycji również w innych niż wskazane w rozporządzeniu odległościach. W związku z tym, należy uznać, że wskazaną decyzją organ określił wyłącznie maksymalną szerokość elewacji frontowej, natomiast kwestię odległości projektowanego budynku organ pozostawił organowi architektonicznemu, orzekającemu w sprawie pozwolenia na budowę.

W konsekwencji organ I instancji powinien jeszcze raz rozpoznać sprawę i ocenić – w ramach przysługujących wyłącznie jemu kompetencji - usytuowanie przedmiotowej inwestycji w stosunku do granicy z działką skarżącego w świetle obowiązujących przepisów, w szczególności powołanego § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a decyzję swoją należycie uzasadnić.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm), Sąd uchylił decyzje organów obu instancji - uznając zasadność skargi.