Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 466/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Koszty postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1  oraz art. 232 par. 1 pkt 1 i art. 232 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Rady Miejskiej w N. [...] z dnia [...] marca 2022r. nr [...] w przedmiocie skargi na Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A. M. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2022r. A. M. (dalej: skarżąca, strona) złożyła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...].w sprawie skargi na Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w N. [...]. Autor skargi zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

1) art. 70 pkt 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie w uzasadnieniu uchwały, że Dyrektor podjął decyzję zgodną z prawem powołując się na rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki całkowicie pomijając zapisy Konstytucji w tej materii;

2) art. 31 pkt 2 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie w uzasadnieniu uchwały, że Dyrektor podjął decyzję zgodną z prawem i na jej podstawie można zmuszać skarżącą do czynienia tego czego prawo jej nie nakazuje na co wskazuje fakt, że została zmuszona do zorganizowania w domu nauki zdalnej dla syna D. i musiała zrezygnować z aktywności zawodowej na rzecz kontrolowania jego uczestnictwa w tychże zajęciach;

3) art. 92 pkt 1 ustawy z dn. 7 września 1991r. o systemie oświaty poprzez przyjęcie w uzasadnieniu uchwały, że Dyrektor podjął decyzję zgodną z prawem opierając się na błędnej interpretacji gdzie Ustawodawca zapisał, że treść rozporządzenia nie może przekraczać zakresu określonego w ustawie;

4) art. 36 pkt 8 ustawy z dn. 7 września 1991r. o systemie oświaty poprzez nieodwołanie się w uzasadnieniu do zapisów w ustawie gdzie wyraźnie zaznaczono, że obowiązek szkolny spełnia się przez uczęszczanie do szkoły podstawowej publicznej albo niepublicznej, a edukacja zdalna może się odbywać jedynie na wniosek rodzica;

5) art. 103 pkt 1 ustawy z dn. 7 września 1991r. o systemie oświaty poprzez niedopatrzenie się w zachowaniu Dyrektora uchybieniu zapisom o realizacji zadań statutowych przez szkołę.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie wydania uchwały z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei z mocy art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie zaś do art. 4 sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Z analizy przywołanych wyżej przepisów wynika, że zaskarżona uchwała nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem nie mieści się w żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 i art. 4 p.p.s.a.

Zważyć należy, że z treści zaskarżonej uchwały wynika, że została ona podjęta m.in. na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 735 ze zm.).

A zatem przedmiot dotyczy postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wymaga zaakcentowania, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Sprawy skargowe, a zatem i uchwały organów stanowiących samorządu terytorialnego podejmowane w tym trybie nie należą do właściwości sądu administracyjnego. Postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Z taką sytuacją mamy również do czynienia nawet wtedy gdy zawiadomienie o załatwieniu sprawy ma formę uchwały organu gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I OZ 1497/16).

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2091/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07).

Reasumując, skarga w sprawie niniejszej jako wniesiona na akt, którego przedmiot pozostaje poza zakresem właściwości sądów administracyjnych – podlegała odrzuceniu.

Odnosząc się do wniosku organu o obciążenie skarżącej kosztami postępowania, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W przypadku uwzględnienia skargi, zwrot kosztów postępowania sądowego przysługuje od organu. W przepisach p.p.s.a. brak jest natomiast podstaw do zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu od strony skarżącej, co oznacza, że złożony wniosek w powyższym zakresie jest nieuzasadniony.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie [...] zł, a skarga podlega odrzuceniu, o zwrocie wpisu w punkcie 2 sentencji postanowienia, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i art. 232 § 2 p.p.s.a.