Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1500/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję działającego w imieniu Prezydenta m. [...] zastępcy dyrektora ds. zarządzania Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] marca 2011 r. zezwalającą S., skarżącemu w niniejszej sprawie, na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie ul. [...] o powierzchni 2022 m2 na okres od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. w celu umieszczenia w nim targowiska (z punktem gier na automatach o niskich wygranych) i ustalającą z tego tytułu opłatę w wysokości 2 022 000 zł.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Prezydent m. [...], działając na podstawie art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 8 i 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. nr 140, poz. 1481 ze zm.), a także uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz.W.M. nr 148, poz. 3717 ze zm.), zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej o powierzchni 1.950 m2 na okres od [...] stycznia 2009 r. do [...] grudnia 2010 r. na funkcjonowanie targowiska oraz ustalił opłatę w wysokości 284.700 zł.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. S., wystąpiło o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...] z przeznaczeniem na dalsze funkcjonowanie targowiska o powierzchni 2022 m2 w okresie od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2013 r. Do wniosku załączono plan sytuacyjny i rozliczenie powierzchni bazaru, a także wypis z KRS zawierający informację o zmianie w dniu [...] kwietnia 1997 r. statutu przez dopisanie w rozdziale II pkt 9 ppkt 5 "niezarobkowe prowadzenie targowiska [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w [...] ", co zostało także wskazane w wypisie jako piąty cel działania stowarzyszenia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Zarząd Dróg Miejskich zwrócił się do S. o wskazanie jaka będzie prowadzona działalność gospodarcza i o uzupełnienie wniosku o stwierdzone braki.

W oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2011 r. pełnomocnik S. poinformował, że "na terenie targowiska usytuowanym w pasie drogowym ul. [...] rej. ul. [...] nie będzie prowadzona działalność handlowa, w tym promocyjna i informacyjna, produktami powodującymi lub mogącymi powodować działania podobne do substancji psychotropowych lub odurzających, w szczególności tzw. "dopalaczami", nawet jeżeli produkty te nie są przeznaczone do spożycia". Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. ponownie wezwano S. do skonkretyzowania jaka działalność będzie prowadzona na terenie targowiska i czy będą tam funkcjonowały obiekty, w których zlokalizowane są ośrodki gier, punkty przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salony gier na automatach lub punkty gry na automatach o niskich wygranych.

W oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezes S. poinformował, że na terenie targowiska prowadzona jest działalność handlowa w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych, przemysłowych, tekstylnych i papierniczych jak również działalność usługowa nastawiona na obsługę klientów w zakresie gastronomi, naprawy przedmiotów użytku codziennego, krawiectwa, biura podróży. Jednocześnie poinformował, że nie będzie prowadzona działalność handlowa, w tym promocyjna i informacyjna, produktami powodującymi lub mogącymi powodować działania podobne do substancji psychotropowych lub odurzających, w szczególności tzw. "dopalaczami", nawet jeżeli produkty te nie są przeznaczone do spożycia.

W kolejnym oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezes S. poinformował, że na przedmiotowym terenie nie będą funkcjonowały obiekty, w których zlokalizowane są ośrodki gier, punkty przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salony gier na automatach lub punkty gry na automatach o niskich wygranych. Oświadczenie zostało cofnięte pismem z dnia [...] lutego 2011 r.

W dniu [...] lutego 2011 r. przeprowadzono oględziny targowiska, które ujawniły, że w jednym z obiektów istnieje punkt gry na automatach.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. poinformowano S., że zgodnie z załącznikiem nr 4 poz. 9 uchwały nr LXXXIII/2438/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 czerwca 2010 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r., stawka opłaty pod zorganizowane targowisko, na którym znajduje się punkt gier na automatach o niskich wygranych wynosi 10 zł za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dziennie.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący zmodyfikował wniosek wnosząc o wydanie na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zezwolenia na zajęcie wskazanego pasa drogowego w celu dalszego funkcjonowania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy tj. 82 pawilonów handlowo-usługowych, w tym 81 pawilonów zajmuje powierzchnię 2019m2 i planowany okres zajęcia pasa drogowego tej powierzchni nastąpi od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2013 r., a powierzchnia 3m2 zajmowana jest przez pawilon usługowy, w którym zlokalizowany jest salon gry na automatach i planowany okres zajęcia pasa drogowego o tej powierzchni to [...] stycznia 2011 r. – [...] grudnia 2012 r.

W ww. piśmie podkreślono, że wniosek nie jest wnioskiem o zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy i w sprawie nie ma zastosowania § 1 pkt 4 Uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady Warszawy z 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na terenie miasta. Wskazano, że S. nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a tylko organizacją zrzeszającą osoby fizyczne prowadzące taką działalność i wniosek należy traktować jako łączny wniosek członków S.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. S. zmodyfikowało wniosek wnosząc o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla 81 pawilonów usługowo - handlowych na terenie o powierzchni 2019 m2 w terminie od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2012 r. oraz oddzielnie dla powierzchni 3 m2 zajmowanej przez salon gry na automatach w terminie od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2012 r.

W dniu [...] marca 2011 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli Zarządu Dróg Miejskich z przedstawicielem pełnomocnika S. i wskazano, że w odpisie KRS jako cel S. zapisano "nie zarobkowe prowadzenie targowiska [...] przy zbiegu ulic [...] /[...] w [...] " oraz omówiono treść art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 8 prawa o drogach publicznych, a także przepisy lokalne określające stawki opłat.

Pismem z dnia [...] marca 2011 r., S. zmodyfikowało wniosek wnosząc o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla 81 pawilonów handlowo-usługowych na terenie o powierzchni 2019 m2 oraz powierzchni 3 m2 zajmowanej przez jeden pawilon - salon gry na automatach w terminie od [...] stycznia 2011 r. do [...] kwietnia 2011 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. działający w imieniu Prezydenta m. [...] zastępca dyrektora ds. zarządzania Zarządu Dróg Miejskich na podstawie art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 4, ust. 3, 8 i 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. nr 140, poz. 1481 ze zm.), a także uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. W. M. nr 148, poz. 3717 ze zm.), zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...] o powierzchni 2022 m2 na okres od [...] stycznia do [...] kwietnia 2011 r. w celu umieszczenia w nim targowiska (z punktem gier na automatach o niskich wygranych) oraz ustalił opłatę w wysokości 2022000 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyło S. zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1, 10 § 1, 67 § 1, 77 § 1 i 2, art. 61 § 11 w zw. z art. 104 § 1, 107 § 1 i 3 kpa. oraz art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych.

Strona wskazała, że jej wniosek nie był wnioskiem o zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych i tym samym nie miał zastosowania § 1 pkt 4 Uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy. Przedmiotowy wniosek należało traktować jako łączny wniosek wszystkich członków stowarzyszenia o zajęcie pasa drogowego pod poszczególne pawilony. Fakt, iż wniosek złożony był za pośrednictwem S. miał tylko ułatwić pracę urzędu, by nie wydawał 82 decyzji, lecz jedną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, że podniesiona przez stronę w toku postępowania argumentacja o niewłaściwości podjętego postępowania z udziałem jako strony S. nie znajduje żadnego uzasadnienia w dokumentacji. Zarówno wniosek z [...] listopada 2010 r., jak i udzielone pełnomocnictwo, pochodzą od S. i nie odwołują się do zbiorowego działania wielu osób fizycznych. Pełnomocnik strony modyfikując wniosek działał w imieniu S. i w jego imieniu formułował oświadczenie o rodzaju prowadzonej działalności handlowej; podobnie oświadczenie Prezesa S. z [...] i [...] stycznia 2011 r. oraz [...] lutego 2011 r., są dokonywane w imieniu S. Próba zmiany podmiotowej postępowania administracyjnego pojawia się dopiero przy modyfikacji wniosku z [...] marca 2011 r. - miała jednak ona charakter nieformalny, gdyż działający w imieniu S. pełnomocnik nie przedstawił żadnej legitymacji do zgłoszenia takiego przekształcenia i nie załączył pełnomocnictwa nawet jednej osoby fizycznej, ani oświadczenia S. o wycofaniu się z podjętego na jego żądanie postępowania. Ponieważ procedura administracyjna dopuszcza działanie negotiorum gestora tylko w szczególnych przypadkach, w takim stanie faktycznym i prawnym wydana decyzja nie mogła dotyczyć innego podmiotu, niż S.

Nie ma również podstaw do zarzucenia nieprawidłowego ustalenia obszaru przedmiotowego targowiska. Jego obszar został określony przez stronę postępowania w załączniku do złożonego żądania z dnia [...] listopada 2010 r. i powierzchnia ta nie uległa zmianie do ostatniej modyfikacji. Wprawdzie żądanie zawiera próbę dokonania rozdzielenia tej powierzchni na część zajętą przez 81 pawilonów, chodniki, śmietnik i powierzchnię znajdującą się pomiędzy pawilonami oraz wyodrębniony jeden pawilon, jednak i w tym przypadku pełnomocnik nie przedstawił żadnego uzasadnienia do dokonania takiego wydzielenia i nie wskazuje celu tego wyodrębnienia - wydzielenia jednej z osób ze wspólnego działania S. Nie przedstawiono także żadnego uprawnienia do działania w imieniu dysponenta tego jednego pawilonu. Organ wskazał, iż mógł jedynie przypuszczać, że celem takiego działania było zastosowanie do powierzchni 3 m2 stawki 10 zł./dziennie, a do pozostałej powierzchni stawki 0,20 zł./dziennie - sformułowanie takie jednak nie padło w modyfikacji wniosku, ani w odwołaniu, gdyż strona jako podstawową linię działania przyjęła zanegowanie zastosowania przepisu art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 61 §1 w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., art. 67 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 i 2 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 40 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędne zastosowanie art. 138 §1 pkt. 1) k.p.a. w sytuacji, gdy Decyzja Zarządu Dróg Miejskich w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydana została z rażącym naruszeniem:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o zebraniu kompletnego materiału dowodowego w sprawie i wydanie decyzji bez wcześniejszego umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 67 § 1 k.p.a. poprzez niesporządzenie protokołu ze spotkania pełnomocnika wnioskodawcy z zastępcą dyrektora ZDM odbytego przy udziale pracownika bezpośrednio prowadzącego postępowanie w sprawie oraz radcy prawnego reprezentującego interesy ZDM na okoliczność powziętych ustaleń oraz wniosków dowodowych pełnomocnika wnioskodawcy,

- art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenie w dniu 1 lutego 2011 r. oględzin pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] bez powiadomienia strony jak również bez jej udziału,

- art. 61 §1 w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej odnośnie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w innym zakresie niż wskazywany przez wnioskodawcę tj. wydanie decyzji o zajęciu pasa drogowego na prawach wyłączności w sytuacji gdy Wnioskodawca wielokrotnie wyraźnie wskazywał, iż wnosi o zajęcie pasa drogowego bez prawa wyłączności.

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie wymogu co do zakresu uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji administracyjnej.

W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. skarżące S. podniosło, iż w toku postępowania nie zostały ustalone fakty mające istotne znaczenie tj. czy i kiedy zostały wytyczone granice pasa drogowego ul. [...], czy targowisko prowadzone przez stronę znajduje się w pasie drogowym ul. [...], a w przypadku odpowiedzi twierdzącej ustalenia wymaga, kiedy i w jakich okolicznościach targowisko znalazło się w pasie drogowym ulicy [...]. Zarzucono również dokonanie niedopuszczalnej zmiany przedmiotu postępowania i błędnie zastosowano art. 40 ust. 9 powołanej ustawy przez odmowę zróżnicowania stawki opłaty.

Strona wniosła jednocześnie o dopuszczenie dowodu z pisma Zarządu Mienia Skarbu Państwa z [...] listopada 2008 r., umowy dzierżawy z [...] października 2005 r. na okoliczność niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz pisma Zarządu Dróg Miejskich z [...] kwietnia 2009 r. na okoliczność niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy uzasadniającego przyjęty tryb postępowania administracyjnego.

Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. Sąd dopuścił dowód z w/w dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na w/w rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wniosek o ogłoszenie upadłości S. (o którego wniesieniu strona informowała w piśmie z [...] września 2011 r.) został prawomocnym orzeczeniem Sądu oddalony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 p. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Z wnioskiem o wydanie zezwolenia wystąpiło S. i w jego też imieniu w postępowaniu administracyjnym występował profesjonalny pełnomocnik. W jednym z pism modyfikujących wniosek w zakresie przedmiotowym pełnomocnik, jak podał, dodatkowo zaznaczył, iż S. jest organizacją zrzeszającą osoby fizyczne i wniosek należy traktować jako wniosek wszystkich członków S. niemniej jednak dokumentacja składana przez pełnomocnika, jak i treść udzielonego mu pełnomocnictwa i oświadczeń składanych przez Prezesa S. nie pozwala na przyjęcie, iż w istocie zmiana podmiotowa została w sposób formalny dokonana, zaś w sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące uwzględnieniem z urzędu przez organ zmian w tym zakresie. Podnieść przy tym należy, iż S. występowało z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie wskazanego pasa drogowego już w okresie wcześniejszym (decyzja z dnia [...] września 2009 r.). Zasadnie zatem organ zgodnie ze złożonym w sposób formalny wnioskiem uznał, iż stroną postępowania jest S. i wydał decyzję, którego S. jest adresatem.

Stosownie do art. 40 ust. 1 powołanej ustawy zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej.

Złożenie wniosku w tym przedmiocie skutkuje zatem wszczęciem postępowania administracyjnego. Strona nie przedstawiła dowodu na to, iż jest stroną umowy dzierżawy terenu targowiska.

Załączona do akt umowa opiewa na okres [...] listopada 2005 r. do [...] października 2008 r. Nie ma zatem podstaw do wdawania się w ocenę skutków prawnych tego rodzaju umowy i jej wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie objętego decyzją wniosku.

Podkreślić jednak należy, iż postępowanie w sprawie wydania zezwolenia jest wszczynane na wniosek zainteresowanej strony, co oznacza, iż organ jest tym wnioskiem związany. Wniosek ten wyznacza nie tylko zakres podmiotowy postępowania ale również wyznacza granice przedmiotu postępowania.

Skarżąca, co jednoznacznie wynika z treści jej wniosku wnosiła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu funkcjonowania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy a nie na zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 4 tej ustawy.

Organ rozpoznał wniosek z pominięciem wskazanego we wniosku jego zakresu i wydał decyzję na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy uznając, iż spełnione są przesłanki do zastosowania powołanego przepisu. Tym samym organ I instancji rozpoznał sprawę z naruszeniem powołanych przepisów pomijając okoliczność, iż treścią żądania strony był związany. Taki stan rzeczy oznacza, iż wniosek strony w istocie nie został rozpoznany. Organ II instancji bezkrytycznie stanowisko powyższe podzielił.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy noszą znamiona wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i w konsekwencji skargę uwzględnił.

Rzeczą organu będzie zatem ponowne rozpoznanie wniosku w sposób zgodny z powołanymi przepisami ustawy o drogach publicznych i wiążącą organ procedurą administracyjną.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 ppsa zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa z tym, że kwota zasądzona od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej wynosi 27437 zł (jak w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2012 r.).