Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1400/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 42 ust. 1, 15, 18 ust. 2 i art. 23, 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.
article: art. 30 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art. 8, 77 , 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 980/12 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 8 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 980/12 oddalił skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania B. M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] o uznaniu za nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej na dzieci – M. M. i K. M. za okres od dnia [...] lutego 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2006 r. w kwocie po 300 zł miesięcznie na każdą z córek oraz o zwrocie nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej na dzieci w łącznej kwocie 4200 zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi do dnia wydania niniejszej decyzji w łącznej kwocie 3076,38 zł. W odwołaniu od tej decyzji B. M. wniosła o jej zmianę podnosząc zarzut naruszenia art. 2 pkt 7d ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez niewłaściwe zastosowanie. Podkreśliła, że w czasie otrzymywania zaliczek alimentacyjnych otrzymywała od dłużnika alimenty, ale informowała o tym organ I instancji. Strona podniosła, iż teraz zarzuca się jej błędne wyliczenia, ale również organ I instancji dokonywał tych samych błędnych wyliczeń. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz.U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezydent Miasta Łodzi przyznał B. M. prawo do zaliczki alimentacyjnej na dzieci na okres od [...] września 2005 r. do [...] sierpnia 2006 r. w wysokości po 300 zł miesięcznie na każde z dzieci, uznając, że zostały spełnione kryteria określone w ustawie o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1444/10 oraz poprzedzającym go wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1028/10 w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w uzasadnieniu którego wskazano, że organ wypłacający świadczenia winien uzupełnić postępowanie poprzez wyjaśnienie, w jaki sposób wnioskodawczyni zaliczyła otrzymane od dłużnika alimenty, w szczególności czy dublowały one w jakiejkolwiek części świadczenia wypłacane w trybie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w dniu [...] października 2011 r. Centrum Świadczeń Socjalnych w Łodzi wystąpiło do Sądu Okręgowego w Łodzi XI Wydział Wizytacyjny z prośbą o wskazanie stanu zadłużenia dłużnika alimentacyjnego W. M., które zostało określone przez odwołującą w chwili złożenia wniosku o pomoc w egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz o podanie kwot alimentów otrzymywanych od dłużnika zgłoszonych przez stronę w okresie od dnia [...] stycznia 2005 r. W dniu [...] listopada 2011 r. do SKO wpłynęło pismo z Sądu Okręgowego w Łodzi XI Wydział Wizytacyjny z wyliczeniem stanu zadłużenia dłużnika alimentacyjnego W. M., informujące, iż we wniosku o pomoc w egzekucji alimentów złożonym w styczniu 2005 r. B. M. określiła zadłużenie W. M. na kwotę 1800,00 zł. Jak wynika z akt sprawy Sąd Okręgowy w Łodzi postanowieniem z dnia 2 listopada 2004 r. sygn. akt XIIC 29/04 zobowiązał W. M. do przyczyniania się do ponoszenia kosztów utrzymania rodziny poprzez łożenie na rzecz dzieci kwoty po 300 zł miesięcznie na każde z dzieci na czas trwania procesu o rozwód począwszy od dnia [...] listopada 2004 r. Następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt XII C 29/04 zasądzone zostały alimenty od W. M. na rzecz M. M. oraz K. M.w wysokości po 350 zł miesięcznie na każde dziecko poczynając od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Biorąc pod uwagę powyższe tytuły wykonawcze, jak również kwoty przekazane B. M. przez dłużnika alimentacyjnego, Kolegium ustaliło, że stan zadłużenia W. M. na dzień [...] sierpnia 2005 r. wynosił 2.762,14 zł. Po uwzględnieniu kolejnych wpłat bezpośrednich dokonywanych przez dłużnika alimentacyjnego ustalono, iż od miesiąca lutego 2006 r. egzekucja w sprawie stała się całkowicie skuteczna, ponieważ dłużnik alimentacyjny uregulował w całości alimenty zaległe i przekazał B. M. bieżące alimenty w pełnej wysokości 700 zł. W związku z tym, że egzekucja od miesiąca lutego 2006 r. była całkowicie skuteczna zaliczka alimentacyjna nie przysługuje stronie od [...] lutego 2006 r. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent Miasta Łodzi zmienił własną decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. w części dotyczącej okresu przysługiwania świadczenia w ten sposób, że przyznał B. M. prawo do zaliczki alimentacyjnej na dzieci: M. i K. M. na okres od [...] września 2005 r. do [...] stycznia 2006 r. w wysokości po 300 zł miesięcznie na każde z dzieci. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji, argumentując że w sytuacji gdy upłynął już okres na jaki świadczenie zostało przyznane, brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany w trybie art. 10a ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, decyzji przyznającej świadczenie. Zdaniem Kolegium wysokość należnych świadczeń winna była być pomniejszona każdorazowo o kwoty wypłaconych stronie świadczeń z tytułu zaliczki alimentacyjnej. Słusznie zatem argumentował organ I instancji, że zaliczka alimentacyjna nie może być utożsamiana z dodatkowym świadczeniem należnym od państwa osobom uprawnionym do alimentów, bowiem stanowi formę pomocy wypłaconej w przypadku bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych w miejsce tych świadczeń. W takiej sytuacji państwo, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przejmuje niejako na siebie ciężar częściowego utrzymania osób uprawnionych do alimentów, wypłacając zamiast dłużnika należne środki, które następnie egzekwuje od osoby zobowiązanej do alimentacji. Każdorazowa zatem wypłata świadczeń w postaci zaliczki alimentacyjnej powinna być traktowana równoznacznie z wypłatą świadczenia alimentacyjnego bezpośrednio przez dłużnika. Otrzymane przez B. M. zaliczki alimentacyjne powinny pomniejszać stan zaległości w egzekucji oraz jej wierzytelność względem dłużnika. Dokonując wyliczeń stanu zadłużenia B. M. nie uwzględniła powyższej okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego oszacowania wielkości zadłużenia oraz wypłaty świadczeń w sytuacji faktycznej skuteczności postępowania egzekucyjnego. W sytuacji gdy upłynął już okres, na jaki świadczenie zostało przyznane, a decyzja w tej części ekspirowała, brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji przyznającej świadczenie w trybie art. 10a ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Wobec skuteczności egzekucji od lutego 2006 r. i uregulowania przez dłużnika alimentacyjnego w całości zaległych alimentów, zaliczka alimentacyjna nie przysługuje stronie i konieczny jest zwrot nienależnie pobranego świadczenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że art. 2 pkt 7d ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów został zmieniony przez art. 2 pkt 2 lit. b) tiret pierwsze ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r., natomiast w niniejszej sprawie, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. M. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego na dzieci M. i K. za okres od [...] września 2005 r. do [...] sierpnia 2006 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 2 pkt 7d ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że skarżąca jako osoba uprawniona do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie ich pobierania otrzymała alimenty, a tym samym uznanie, iż świadczenie jest nienależne bowiem egzekucja jest skuteczna, podczas gdy zebrany materiał dowodowy wskazuje na fakt, że wpłaty dokonywane przez dłużnika alimentacyjnego bez określenia okresu, za jaki są dokonywane zostały zaliczone przez wierzycielkę na poczet zaległych alimentów, co pozostaje w zgodzie z prawem, a tym samym podstawowa przesłanka stanowiąca o prawie do świadczenia alimentacyjnego, tj. bezskuteczności egzekucji w niniejszej sprawie, jest nadal aktualna, bowiem w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. W motywach skargi strona szczegółowo przedstawiła, w jaki sposób zaliczała otrzymane od dłużnika alimentacyjnego alimenty, dodając, że od miesiąca listopada 2007 r. dłużnik wpłacał tylko po 400 zł miesięcznie, co znacznie zwiększyło jego zadłużenie w stosunku do dzieci, którego do dnia dzisiejszego Sąd Okręgowy w Łodzi XI Wydział Wizytacyjny nie wyegzekwował. W tej sytuacji wyliczenia organów obu instancji są nieprawidłowe, ponieważ w żadnym okresie od [...] września 2005 do [...] sierpnia 2006 r. wpłaty od dłużnika alimentacyjnego oraz z UMŁ nie pokrywały się. Skarżąca podkreśliła, że dłużnik alimentacyjny nie określał, za jakie miesiące wpłaca alimenty i dlatego też wszelkie wpłaty dokonywane przez dłużnika były przez nią zaliczane na poczet najdawniej powstałego zadłużenia, o czym wielokrotnie informowała organy obu instancji. W tej sytuacji - w ocenie skarżącej - nie można mówić o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń. Do skargi załączyła tabele rozliczeń wpłat alimentów od dłużnika alimentacyjnego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga podlega oddaleniu. Istotą sporu zdaniem sądu jest odpowiedź na pytanie, czy organy administracyjne zasadnie stwierdziły, że B. M. w okresie od dnia [...] lutego 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2006 r. pobierała dwa konkurencyjne świadczenia na dzieci, a mianowicie zaliczkę alimentacyjną oraz alimenty, otrzymywane od byłego męża, wobec czego świadczenia z tytułu wypłaconej za ten okres zaliczki alimentacyjnej są nienależnie pobrane i podlegają zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami. W przekonaniu Sądu zaprezentowane wyżej stanowisko organów administracyjnych obu instancji w świetle obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego zasługuje w pełni na akceptację. Sąd wskazał, że skoro egzekucja alimentów od miesiąca lutego 2006 r. do miesiąca sierpnia 2006 r. była skuteczna, to pobierana w tym okresie zaliczka alimentacyjna prawidłowo została oceniona przez organy administracyjne obu instancji jako świadczenie pobrane nienależnie, które podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami. W rezultacie strona nieprawidłowo oszacowała wysokość zadłużenia i wypłaty świadczeń w sytuacji faktycznej skuteczności postępowania egzekucyjnego. Sąd zauważył, że organ nie mógł naruszyć prawa poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 7d ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.), ponieważ - jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań - w tej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej i odpowiednio przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Od tego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie:

- art. 23, 42 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, art. 15 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej i art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż skarżąca jako osoba uprawniona do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie ich pobierania otrzymała alimenty od dłużnika, a tym samym uznanie iż świadczenie jest nienależne bowiem egzekucja jest skuteczna, podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie wskazuje na fakt, iż wpłaty dokonywane przez dłużnika alimentacyjnego bez określenia okresu za jaki są dokonywane zostały zaliczone przez wierzycielkę na poczet zaległych alimentów co pozostaje w zgodzie z prawem, a tym samym podstawowa przesłanka stanowiąca o prawie do świadczenia alimentacyjnego, tj. bezskuteczność egzekucji w niniejszej sprawie, jest nadal aktualna, bowiem w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych;

- art. 2 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez przyjęcie iż w sytuacji skarżącej można mówić o braku bezskuteczności egzekucji, pomimo iż art. 2 ust. 2 in fine znajduje zastosowanie w przypadku dłużnika, który przebywa poza granicami kraju, tj. w Szwecji;

- art. 7, 8 i art. 77 k.p.a. poprzez brak należytej oceny materiału dowodowego i pominięcie przy orzekaniu oświadczenia oraz sporządzonej tabeli skarżącej w zakresie zaliczenia alimentów otrzymywanych od dłużnika oraz niewyjaśnienie okoliczności sprawy, tj. nieustalenie czy kwoty umieszczone w wykazie Sądu Okręgowego były kwotami wyegzekwowanymi tytułem zaległości, czy były to alimenty bieżące, niewyjaśnienie na podstawie jakiego tytułu egzekucyjnego ściągnięto wskazane kwoty i na którą z córek skarżącej.

Wniosła o uchylenie wyroku oraz decyzji w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że argumentacja w zakresie art. 2 pkt 7d ustawy alimentacyjnej ciągle ma zastosowanie. Istota postępowania jest ustalenie znaczenia nienależnie pobranego świadczenia. Zdaniem skarżącej mowa o świadczeniu pobieranym niezależnie z dwóch źródeł za ten sam okres. Sytuacja skarżącej nie wskazuje, aby pobierała ona świadczenie nienależnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że na przestrzeni kilku lat z wniosku skarżącej zostało wszczętych kilka postępowań administracyjnych w sprawach przyznania określonych świadczeń o charakterze alimentacyjnym na dzieci M. M. i K. M. Postępowania te toczyły się w oparciu o różne regulacje ustawowe, jak również elementy stanu faktycznego mogły ulegać zmianie.

Jak wynika z akt pierwszy wniosek o przyznanie zaliczki alimentacyjnej został złożony w dniu [...] sierpnia 2005r. i w jego wyniku została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2005r. na podstawie której zostało przyznane prawo do zaliczki alimentacyjnej na okres od [...] września 2005r. do [...] sierpnia 2006r. Podstawą prawną wydania decyzji była ustawa z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

Przedmiotem tego postępowania, które zostało wszczęte w 2012r., jest orzeczenie o uznaniu za nienależne pobrane świadczenie- zaliczki alimentacyjnej za okres od [...] lutego 2006r. do [...] sierpnia 2006r. i orzeczenie o zwrocie nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej. Stad też należało ustalić stan prawny w oparciu o który prowadzone było postępowanie, a także poczynić ustalenia faktyczne w sprawie na datę [...] luty 2006r., natomiast nie miały znaczenia dla tej sprawy zmiany stanu faktycznego występujące w późniejszym okresie czasu.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię należy stwierdzić, że zarzuty te są niezasadne, a Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do wskazanych przepisów i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, że ustawa z dnia 8 sierpnia 2005r. o postepowaniu wobec dłużników alimentacyjnych, na podstawie której została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2005r. przyznająca prawo do zaliczki alimentacyjnej na okres od [...] września 2005r. do [...] sierpnia 2006r., utraciła moc obowiązująca w związku z wejściem w życie z dniem 1 października 2008r. przepisów ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepisy przejściowe ustawy z dnia 7 września 2007r., a konkretnie art.42 ust.1 jednoznacznie stanowi, że osoba która nienależnie pobrała zaliczki alimentacyjne, jest obowiązana do ich zwrotu, zaś ust.2 tego przepisu stanowi, że sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach. Tym samym przepis art.42 ust.2 odsyła do stosowania w tym zakresie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postepowaniu wobec dłużników alimentacyjnych, która z kolei w art.15 nakłada na osobę, która pobrała nienależnie zaliczkę. alimentacyjną obowiązek jej zwrotu. Natomiast ustawa ta nie definiowała pojęcia nienależnie pobranego świadczenia oraz nie określała zasad i trybu jego zwrotu, natomiast w art.18 ust.2 odsyłała w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów o świadczeniach rodzinnych tj ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych. Tym samym w sprawie miał zastosowanie art.30 ust.2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z tym przepisem, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się, świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Prawidłowo zatem został ustalony stan prawny, który w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie. Jak również prawidłowo zastosowano ten stan prawny, do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że na datę [...] sierpnia 2005r. stan zadłużenia dłużnika alimentacyjnego wynosił 2.762,14, stąd też decyzją z dnia [...] listopada 2005r. została przyznana na okres od [...] września 2005r. do [...] sierpnia 2006r. zaliczka alimentacyjna. Należy zaznaczyć, że decyzja ta zawiera pouczenie o obowiązku informowania organu o zmianie okoliczności dotyczących dochodu. Jednak ten stan faktyczny uległ zmianie od [...] lutego 2006r. albowiem dłużnik alimentacyjny uregulował w całości zaległe alimenty i przekazywał skarżącej bieżące alimenty w pełnej wysokości, które wówczas wynosiły 700zł., a skarżąca o tym fakcie nie poinformowała organu.

Stąd też podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj 42 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, art.15 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej , a także art.30 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych , są bezprzedmiotowe. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art.23 i art.2 ust.2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a to dlatego, że powyższe przepisy nie miały zastosowania w sprawie.

Niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego orzeczenia tj art.7, art.8 i art.77 k.p.a.. Zarówno organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazali, że ustalając stan zadłużenia dłużnika alimentacyjnego wobec wierzyciela ( skarżącej) należało uwzględniać nie tylko wpłaty dokonywane bezpośrednio przez dłużnika, ale również uwzględniać otrzymywane przez skarżącą zaliczki alimentacyjne. Otrzymane przez skarżącą zaliczki alimentacyjne pomniejszały bowiem stan zadłużenia oraz jej wierzytelność względem dłużnika alimentacyjnego. Wypłata zaliczki alimentacyjnej jest zatem traktowana tak samo jak otrzymanie świadczenia alimentacyjnego od dłużnika. Stąd też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogą być uwzględnione, albowiem organ prawidłowo ustalił i wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy, a Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.