Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 161/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 61 ust. 1,  art. 52 ust. 2 pkt 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.  a i c w zw. z  art. 135,  art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku A.J. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na działce [...], obręb [...], gmina [...], z przeznaczeniem na obiekt produkcyjno-gospodarczy dla chowu drobiu do produkcji jaj konsumpcyjnych metodą ściółkową i/lub klatkową, odmówił ustalenia warunków zabudowy. Organ stwierdził, że przeprowadzona analiza złożonego wniosku, zgodnie z art.53 ust.3 oraz 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwala uznać, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie odpowiada wymaganiom, które muszą być spełnione aby można było ustalić warunki zabudowy.

Od decyzji tej A.J. odwołał się, zarzucając naruszenie art.7 i 77 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a.", a przede wszystkim naruszenie art.53 ust.3 i art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz.647), zwanej dalej "ustawą o planowaniu". Zdaniem odwołującego, organ w sposób niepełny dokonał analizy przesłanek określonych w ustawie o planowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Ustaliło, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, iż w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne oraz budynki usługowo - magazynowe z uzupełniającą funkcją biurową. Nie występują w obszarze analizy obiekty, w których prowadzony jest chów lub hodowla zwierząt. Dla planowanej inwestycji nie jest zatem możliwe przyjęcie funkcji produkcyjno - gospodarczej związanej z chowem drobiu, na zasadzie kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym.

Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu - zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588), dalej zwanego "rozporządzeniem", właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z powyżej przytoczonymi przepisami, organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zobowiązany jest do zbadania m.in., czy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie parametrów nowej zabudowy, a więc czy funkcja planowanej zabudowy stanowi kontynuację funkcji występującej na obszarze analizy oraz czy parametry planowanej zabudowy mieszczą się w parametrach wyznaczonych zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu mowa jest o funkcji zabudowy należy przez to rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych. Zgodnie także z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych.

Przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego nie definiują pojęcia "sposobu użytkowania", zatem dla potrzeb jego sprecyzowania sięgnąć należy pomocniczo po definicje wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) jako tej ustawy, która reguluje kolejny etap procesu inwestycyjnego jaką jest realizacja zabudowy. Stosownie do przepisu art. 71 ust 1 ustawy Prawo budowlane, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W związku z powyższym, jeśli zmianą sposobu użytkowania jest taka zmiana korzystania z obiektu budowlanego, która pociąga za sobą zmianę warunków w zakresie parametrów określonych w powyższym przepisie, to uznać należy, że sposób użytkowania obiektu budowlanego to takie jego wykorzystywanie, które wyraża się w określonych, zdefiniowanych parametrach warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno - sanitarnych bądź wielkości lub układu obciążeń. Aby ocenić sposób użytkowania obiektów budowlanych należy więc przeprowadzić analizę ich cech związanych z warunkami opisanymi powyżej. Porównanie warunków sposobu użytkowania zabudowy gospodarczo - magazynowej ze sposobem użytkowania zabudowy produkcyjnej doprowadzić musi do konkluzji tożsamości lub odmienności sposobu użytkowania budynków, a w konsekwencji tożsamości lub odmienności ich funkcji.

Przede wszystkim warunki korzystania z obiektów budowlanych wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Już zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 8 tego rozporządzenia, ilekroć jest mowa o budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego. wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Brak jest wprawdzie w przepisach rozporządzenia definicji budynków magazynowych i produkcyjnych, jednakże leksykalna wykładania tych pojęć prowadzi do konkluzji, że służą one do magazynowania czyli przechowywania rzeczy w pierwszym, oraz do produkcji w drugim przypadku.

Ponadto w dalszych przepisach rozporządzenia podział ten skutkuje wyraźnym wyodrębnieniem tych rodzajów obiektów budowlanych oraz odrębnymi regulacjami dotyczącymi warunków, jakie muszą one spełniać, aby mogły zostać uznane za wybudowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Szczególne regulacje dotyczące użytkowania budynków magazynowych i produkcyjnych dotyczą między innymi parametrów schodów, parametrów instalacji cieplnej oraz temperatur ogrzewanych pomieszczeń, systemów wentylacji czy niektórych warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Także odmienne są warunki użytkowania obiektów magazynowych oraz budynków produkcyjnych w zakresie uregulowań wynikających z przepisów o ochronie środowiska oraz wielkości i układu obciążeń.

Analiza wszystkich różnic w warunkach, jakim podlegają budynki magazynowe oraz produkcyjne według przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), według Kolegium, prowadzi do wniosku, iż szczegółowe wymagania określone przepisami dotyczące ich budowy i użytkowania są odmienne. Biorąc pod uwagę językową wykładnię oraz słownikową interpretację wskazanych pojęć oraz wskazane powyżej warunki ich użytkowania uznać należy, że gospodarczo - magazynowy sposób użytkowania zasadniczo różni się od produkcyjnego sposobu użytkowania, co z kolei prowadzi do wniosku, że odmienna jest funkcja tych obiektów budowlanych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt postępowania Kolegium stwierdziło, że wobec określenia we wniosku planowanej inwestycji jako produkcyjno - gospodarczej organ pierwszej instancji winien był poszukiwać kontynuacji funkcji dla funkcji określonej przez inwestora. Dokonując oceny ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że znajdujące się na działkach położonych w obszarze analizy zabudowania nie mogą zostać uznane za odpowiednie do ustalenia kontynuacji funkcji dla zabudowy produkcyjnej. Nie wyznaczają kontynuacji tej funkcji zabudowania magazynowe na działkach [...], zabudowania budynków jednorodzinnych na działkach [...]. W ocenie Kolegium, nie stanowi kontynuacji funkcji również budynek położony na działce nr [...] będący budynkiem produkcyjno- usługowym. W całym obszarze analizy stanowi on bowiem pojedynczy obiekt położony na granicy zlokalizowanych tam zabudowań o charakterze (funkcji) usługowym z jednej, a zabudowań o charakterze (funkcji) mieszkalnym - z drugiej strony. W rozumieniu ogólnych zasad rządzących planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym, w szczególności wynikającej z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, zasada ładu przestrzennego definiowana jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne, jednostkowa zabudowa na działce nr [...] nie dawała podstaw do uznania kontynuacji funkcji dla planowanej przez odwołującego inwestycji.

Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji ocenił, że nie ma podstaw do ustalenia kontynuacji funkcji planowanej inwestycji wobec braku co najmniej jednej działki w obszarze analizy, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów podnoszonych w odwołaniu dotyczących braku zebrania w sposób wyczerpujący, a następnie braku rozważenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim nie wzięcia pod uwagę, że działki sąsiednie do planowanej inwestycji nie są zabudowane tylko lokalami mieszkalnymi, ale są także działkami przeznaczonymi i powiązanymi z szeroko rozumianą produkcją rolno - hodowlaną bądź to do sprzedaży upraw rolnych i spożywczych, bądź to do uprawy roli. Podkreśliło odmienność funkcji magazynowych od funkcji produkcyjnych zabudowań znajdujących się w obszarze inwestycji. Wzięło pod uwagę fakt usytuowania w obszarze analizy zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej, a funkcja mieszkaniowa stoi w ewidentnej sprzeczności z produkcyjną, co zdecydowanie uniemożliwia uwzględnienie wniosku odwołującego. Nieuzasadnione są przy tym zarzuty odwołującego, zgodnie z którymi organ nie zawarł w uzasadnieniu decyzji analizy funkcji zabudowy sąsiedniej, a także nie wyjaśnił na czym ma polegać rzekomy brak kontynuacji przez planowaną inwestycję funkcji występującej w analizowanym obszarze. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z § 9 ust 1 i 2 rozporządzenia w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną, a wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie organ przygotował projekt decyzji, do którego załączył mapę oraz wynik analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z załącznikiem graficznym. W aktach sprawy w istocie brak jest tych załączników przy samej decyzji, co nie oznacza jednak, że wnioskodawca nie mógł się z dokumentami tymi zapoznać oraz ustosunkować do ich treści w toku postępowania. Gołosłownym jest więc twierdzenie, że nieznane były odwołującemu przesłanki odmowy.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez A.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił, tak jak w odwołaniu, naruszenie art.7 i 77 oraz 80 ustawy K.p.a., a przede wszystkim naruszenie art.53 ust.3 i art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem skarżącego, organ w sposób niepełny dokonał analizy przesłanek określonych w ustawie o planowaniu, gdyż zabudowa na działce [...] pełni funkcję produkcyjno-usługową, a więc zbieżną z funkcją inwestycji planowanej. Podkreślił, że funkcja jego inwestycji będzie kontynuacją funkcji działek sąsiednich poprzez ich uzupełnianie – "Z całą bowiem pewnością produkcja jaj jest działalnością, która uzupełnia odbywającą się na działkach sąsiednich sprzedaż płodów rolnych, artykułów spożywczych itd., a nawet prowadzoną produkcję płodów rolnych (uprawy)".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 ww. przepisu, tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. , jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W oparciu o § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust.2 ).

W toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji wyznaczył architekta, który z kolei wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ I instancji, wydając decyzję w przedmiocie warunków zabudowy winien zgodnie z § 9 rozporządzenia, sporządzić także załączniki do decyzji (niezależnie od tego, czy jest to decyzja ustalająca warunki zabudowy, czy też decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy z powodu niespełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa"), tj. wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, a przede wszystkim, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy, sporządzone na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Dodać należy, że załączniki te nie tylko powinny być wymienione w decyzji, ale także w sposób właściwy opisane i opieczętowane. W przypadku decyzji Wójta Gminy [...] załączników takich brak. Co prawda, jak stwierdziło Kolegium strona mogła z dokumentami tymi zapoznać się, gdyż znajdują się one w aktach sprawy, niemniej jednak brak załączników do decyzji, w ocenie sądu, stanowi naruszenie obowiązujących, ww. przepisów, choć samo naruszenie takie nie miało wpływu na wynik postępowania.

W stanie faktycznym sprawy, obszar analizowany został wyznaczony na mapie stanowiącej kartę 6 akt organu I instancji. W ocenie sądu, obszar ten nie został wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia. Obszar analizowany winien być wyznaczony wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a jego granica powinna być wyznaczona w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (zdaniem sądu, użycie sformułowania "wokół działki budowlanej" oznacza, że odległość trzykrotnej szerokości frontu działki winna być zachowana ze wszystkich stron działki budowlanej). Już na pierwszy rzut oka widać, że granica południowa, południowo-wschodnia oraz południowo-zachodnia wyznaczonego obszaru analizowanego przebiega w odległości znacznie mniejszej niż trzykrotność frontu działki. Dodać należy, że zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia przez front działki - należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę i chociaż w analizie nie wskazano konkretnie frontu działki, określono, że trzy szerokości frontu działki to 210 m. Można przypuszczać, że front działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przylega do działki nr [...] – według wyników analizy dostęp do drogi publicznej (drogi krajowej nr [...], działki drogowej nr [...]) przez działki nr [...].

Ponadto obszar analizowany ma kształt wielokąta w wielu przypadkach obejmującego jedynie część działki, a jego granice przecinają znajdującą się na niej zabudowę, przy czym taki ich przebieg nie został w żaden sposób omówiony i uzasadniony. Równocześnie brak jest możliwości dokonania jakiejkolwiek oceny tak wyznaczonego obszaru analizowanego, gdyż kopia mapy obejmuje w zasadzie tylko i wyłącznie obszar analizowany.

Tych nieprawidłowości w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ I instancji, nie pozostających bez istotnego wpływu na wynik sprawy, organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze – nie zauważył.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd uznał, że niekompletność decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, a przede wszystkim nieprawidłowo wyznaczony obszar analizowany podważający prawidłowość dokonanej analizy, skutkują niecelowością prowadzenia rozważań odnośnie do dalej idących zarzutów skarżącego, odnoszących się do naruszenia przez organ odwoławczy "zasady dobrego sąsiedztwa" oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu, uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152 ww. ustawy.