Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 836/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.178 w zw. z art.197 par.2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia 1. uchylić postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2015 r., z dnia 21 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 836/14, 2. odrzucić zażalenie z dnia 24 grudnia 2014 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie "A" s.c. w G. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 listopada 2014 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 października 2014 r., z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jego wniesienia.

Strona skarżąca, kwestionując ww. postanowienie w dniu 3 kwietnia 2015 r. wniosła zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. odrzucił zażalenie strony skarżącej stwierdzając, że jego wniesienie nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu.

W dniu 19 maja 2015 r. (data prezentaty na zażaleniu) strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. odrzucił zażalenie z dnia 19 maja 2015 r., stwierdzając, że strona skarżąca wniosła zażalenie z przekroczeniem ustawowego terminu.

Następnie w dniu 20 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz wniesienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku reklamacji wszystkich spornych przesyłek na podstawie art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529) i zobowiązanie poczty polskiej do zajęcia stanowiska w sprawie.

Na podstawie Zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 31 sierpnia 2015 r. zwrócono się z reklamacją do Biura Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością Centrali Poczty Polskiej S.A. Wydział Operacyjny z uwagi nieprawidłowo opisane przez doręczyciela zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej o nr [...], zawierającej odpis postanowienia z dnia 24 lipca 2015 r., kierowanej do "A", ul. A. [...]; [...]-[...] G. poprzez nadesłanie informacji, jaka była data drugiego awizowania na zasadzie art. 73 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej P.p.s.a. oraz czy i gdzie doręczyciel pozostawił zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej.

Pismem z dnia 14 września 2015 r. Poczta Polska S.A. podała, że reklamowana przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 6 sierpnia 2015 r. Ponadto poinformowano, że z załączonej kserokopii formularza potwierdzenia odbioru wynika, iż w pkt 2 listonosz prawidłowo oznaczył pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia w dniu 29 lipca 2015 r., tj. w dniu podjęcia próby jej doręczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

Wskazać należy, że przepis ten, eliminując mnożenie instancji sądowych, służy racjonalizacji postępowania i realizacji nakazu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co wynika z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Według przywołanego przepisu uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy nie wzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.

Dokonując analizy sprawy w ramach autokontroli, Sąd doszedł do przekonania, że wniesione zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Skarżąca w zażaleniu wskazała na nieprawidłowości w doręczaniu jej spornych przesyłek.

Wskazać należy, że w złożonej skardze skarżąca podała adres do doręczeń: [...]-[...] G. ul. A. [...]. Tymczasem odpisy postanowień Sądu z dnia 3 marca 2015 r., z dnia 21 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 24 lipca 2015 r., odrzucające zażalenia strony skarżącej, zostały mylnie wysłane na adres: [...]-[...] G., ul. A. [...].

Mając na względzie, że w niniejszej sprawie nie doręczono w sposób prawidłowy odpisów ww. orzeczeń, Sąd uznał za konieczne uchylenie wskazanych postanowień, odrzucających zażalenia strony skarżącej.

Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie zaś do art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2014 r., odrzucające sprzeciw skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 października 2014 r. po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia (art. 194 § 2 P.p.s.a.).

Podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 P.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi w sposób przewidziany w art. 65-72. W takiej sytuacji, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.- Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art.73 § 1 P.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art.73 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 tego artykułu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 P.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe.

Jak wynika z adnotacji zamieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie z dnia 20 listopada 2014 r. została wysłana na adres wskazany w skardze. Z powodu nieobecności adresata przesyłkę awizowano dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 28 listopada 2014 r. i po raz drugi w dniu 8 grudnia 2014 r. Uwzględniając więc, zasadę wynikającą z art. 73 § 4 P.p.s.a., doręczenie uznać należy za dokonane w dniu 12 grudnia 2014 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.

Wprawdzie strona skarżąca odebrała powyższą przesyłkę w dniu 17 grudnia 2014 r., jednakże fakt ten nie uchyla skutków doręczenia, wynikających z powołanych wyżej przepisów. Doręczenie pisma w toku postępowania sądowoadministracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez stronę.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13, jeżeli pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, to doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma. Nie ma przy tym znaczenia moment faktycznego odbioru pisma - i to nawet jeżeli odbiór ten nastąpił po upływie wskazanego wyżej okresu. Podobny pogląd wyrażony został przez NSA m.in. w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 70/09 i postanowieniu z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2916/11 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc więc pod uwagę, że zaskarżone postanowienie doręczone zostało w trybie art. 73 P.p.s.a. w dniu 12 grudnia 2014 r., to siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 19 grudnia 2014 r. Tymczasem zażalenie wniesiono w dniu 24 grudnia 2014 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Z tych względów zażalenie strony skarżącej z dnia 24 grudnia 2014 r. jako wniesione z uchybieniem ustawowego terminu należało odrzucić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.