Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 12/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w przedmiocie nienadania dalszego biegu odwołaniu od orzeczenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 września 2011r. sygn. akt [...] Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie ze skargi J. J. o niezgodne z Kodeksem Etyki Radcy Prawnego postępowanie radcy prawnego M. B.

Zażalenie na powyższe postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych pismem z dnia 14 października 2011r. wniósł J. J.

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2011r. sygn. akt [...] Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych utrzymał w mocy postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 29 września 2011r. sygn. akt [...].

Pismem z dnia 28 grudnia 2011r. J. J. wniósł odwołanie od powyższego postanowienia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

Pismem z dnia 18 stycznia 2012r. Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych poinformował J. J., iż jego odwołanie nie może otrzymać dalszego biegu i zostało złożone ad acta, gdyż zgodnie z art. 426 § 1 Kodeksu postępowania karnego od postanowienia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 12 grudnia 2011r. nie przysługuje środek odwoławczy.

Pismem z dnia 14 lutego 2012r. J. J. wniósł skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych polegającą na nieprzekazaniu jego odwołania z dnia 28 grudnia 2011r. do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych narusza art. 54 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 624, art. 704 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010r. nr 10, poz. 65), art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 58 § 2 i art. 4171 § 2 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych wniósł o odrzucenie skargi, gdyż ustawa o radcach prawnych nie przewiduje kontroli sądu administracyjnego w zakresie skarg na zarządzenia przewodniczącego okręgowego sądu dyscyplinarnego. Zdaniem organu, zarządzenie to ma charakter administracyjno-porządkowy, gdyż dotyczy załączenia pisma do akt sprawy i nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albowiem nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przystępując do rozpatrzenia skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada czy sprawa podlega jego kognicji.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Sąd zwraca uwagę, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność uzależniona jest przede wszystkim od ustalenia, czy sprawa, której bezczynność dotyczy ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego.

Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko w przypadku, gdy przepisy szczególne tak stanowią. W przypadku radców prawnych zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010r. nr 10, poz. 65 z późn. zm.). Analiza treści tych przepisów wskazuje, iż ustawodawca nie przewidział możliwości sprawowania kontroli nad orzeczeniami dyscyplinarnymi przez sądy administracyjne. Jedyną drogę zaskarżenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego po wyczerpaniu wewnątrzkorporacyjnego postępowania, które regulują przepisy rozdziału 6 cyt. ustawy o radcach prawnych została przewidziana w art. 622 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych kasacja do Sądu Najwyższego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu, którego orzeczenia nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.