Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 68/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 27 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 roku, sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie może być ono wykonywane


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na skutek odwołania skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. G. z dnia [...] roku, Nr [...], wydał postanowienie, mocą którego stwierdził na zasadzie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący otrzymał decyzję organu pierwszej instancji w dniu [...] roku, a odwołanie złożył w dniu [...] roku, czyli po upływie terminu do jego wniesienia. Powołano również, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został rozpatrzony negatywnie przez organ odwoławczy, albowiem odrębnym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 59 § 1 i 2 kpa odmówiono przywrócenia terminu. Motywem takiego rozstrzygnięcia było nie wskazanie przez skarżącego przyczyn uprawdopodobniających brak jego winy w uchybieniu terminu.

Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest to drugie z wymienionych postanowień, a mianowicie postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Postanowienie to było następstwem złożonego przez skarżącego wniosku z dnia [...] roku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. We wniosku tym nie zostały wskazane przyczyny uchybienia terminu, a jedynie skarżący nadmienił, że do uchybienia terminu doszło przez przeoczenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżący przyznając jednodniowe opóźnienie we wniesieniu odwołania wskazał, że doszło do niego z powodu wykonywania obowiązków zawodowych, które uniemożliwiły złożenie odwołania w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z dnia [...] roku pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz wskazał na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez naruszenie zasady określonej w art. 8 kpa. W ocenie pełnomocnika organ miał bowiem obowiązek dogłębnego zbadania wniosku o przywrócenie terminu bez względu na jego formalną zawartość, a w przypadku wątpliwości winien był wezwać skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień.

Na rozprawie w dniu 19 października 2005 roku pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie należy do grona osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.– zwanej dalej p.s.a.), wobec czego Sąd odmówił dopuszczenia go do udziału w charakterze pełnomocnika i jednocześnie wezwał do przedstawienia w terminie 3 dni zatwierdzenia przez skarżącego treści pisma procesowego z dnia [...] roku (art. 44 § 2 p.s.a.).

Pismem z dnia [...] roku skarżący zatwierdził czynności pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało w ocenie składu orzekającego z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W istocie bowiem wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, jakkolwiek sformułowany został w sposób nie budzący wątpliwości co do jego intencji, to nasuwał poważne wątpliwości co do jego zasadności. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa przywrócenie terminu następuje na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei art. 58 § 2 kpa stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu.

W świetle powołanych przepisów należy dojść do wniosku, że prośba zainteresowanego o przywrócenie terminu, która nie zawiera uzasadnienia tak w zakresie przyczyn uchybienia, jak i w zakresie terminu jej złożenia, zawiera braki uniemożliwiające jej prawidłowe rozpoznanie. Obowiązkiem organu było zatem przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu wezwanie skarżącego do usunięcia tych braków poprzez wskazanie przyczyn uchybienia terminu, jak i okoliczności potwierdzających złożenie wniosku w terminie przewidzianym w art. 58 § 2 kpa. Taki obowiązek wynika wprost z treści art. 64 § 2 kpa. Jednocześnie z tym wezwaniem organ winien był pouczyć skarżącego o skutkach nie uzupełnienia wniosku.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało bez przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa, co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To z kolei powoduje konieczność jego uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a., zaś o kosztach postępowania nie orzeczono, albowiem skarżący do czasu zamknięcia rozprawy nie złożyli stosownego wniosku (art. 210 § 1 p.s.a.).

Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych wywodów.

Sąd nie badał merytorycznych zarzutów skarżącego odnośnie decyzji organu pierwszej instancji, albowiem takie badanie wykraczałoby poza przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.