Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 643/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5,  art. 43 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Danuta Kania (spr.), Protokolant spec. Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie zwolnienia [...]E. G. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o zwolnienie [...] E. G. - referenta Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w D. Komendy Powiatowej Policji w S., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku organ stwierdził, że nieobecności policjanta w służbie od 2012 r. przedstawiają się następująco:

- od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] listopada 2013 r. - 358 dni absencji z tytułu zwolnień lekarskich;

- od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. - 77 dni pełnił służbę;

- od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. - 336 dni absencji z tytułu zwolnień lekarskich;

- od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. - 7 miesięcy, 1 dzień - urlop zdrowotny;

- od dnia [...] września 2015 r. - orzeczenie komisji lekarskiej o zdolności do służby z ograniczeniem;

- od dnia [...] października 2015 r. - wykonał badania kontrole i powrócił do służby;

- od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r. - 88 dni urlopu wypoczynkowego;

- od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. - 133 dni absencji z tytułu zwolnień lekarskich.

Organ stwierdził, że policjant, którego okres absencji wynosił łącznie ponad 900 dni w okresie od listopada 2012 r. do czerwca 2016 r., i który nie realizował w tym czasie żadnych zadań służbowych, nie może pozostać w służbie. Postawa funkcjonariusza pozwala uznać, że nie spełnia on podstawowego warunku jakim jest zdolność do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej w formacjach uzbrojonych, co zgodnie z art. 25 ustawy o Policji stanowi podstawowy warunek pełnienia służby w Policji. Opisany stan faktyczny uzasadnia wdrożenie procedury zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. poinformował E. G. o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Policjant został pouczony o prawach strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz ustanowienia pełnomocnika.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] września 2016 r. organ wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] E. G. ze względu na ważny interes służby. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] pismem l.dz. [...] poinformował, że po zasięgnięciu opinii Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów przy Komendzie Powiatowej Policji w S. Zarząd Wojewódzki wyraża zgodę na zwolnienie [...] E. G. ze służby.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. KWP w S. wystąpił do KPP w S. o nadesłanie informacji dotyczącej prowadzonego postępowania w sprawie wypadku [...] E. G., który miał miejsce w dniu [...] lutego 2016r. W dniu [...] września 2016 r. do organu wpłynęła notatka służbowa Przewodniczącego Komisji Powypadkowej KPP w S. z dnia [...] września 2016r., dotycząca zdarzenia z dnia [...] lutego 2016 r. z udziałem [...] E. G. w siłowni "[...]" przy ul. [...] w D., o braku możliwości nawiązania kontaktu z policjantem i dalszego procedowania w tej sprawie.

Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił [...] E. G. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2016 r. Wskazał, iż policjant uprawniony jest do świadczeń pieniężnych z tytułu zwolnienia ze służby, określonych w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji. W oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza zwolnień lekarskich policjanta w latach 2012-2016 wskazuje, iż w tym czasie nie pełnił on służby w związku z chorobą przez 1033 dni. Przywołał również kolejne profilaktyczne badania lekarskie policjanta oraz orzeczenia komisji lekarskich MSW. Stwierdził, że długotrwała absencja pracy Policji na obszarze działania Komisariatu Policji w D. oraz Komendy Powiatowej Policji w S. Nieobecność funkcjonariusza w służbie nie tylko powoduje ograniczenie liczebne policjantów, którymi dysponuje przełożony, ale również uniemożliwia zatrudnienie w to miejsce osoby dyspozycyjnej, a przez to zapewnienie efektywnej obsady etatowej. Organ zaznaczył, że ważny interes służby obejmuje m.in. konieczność zapewnienia sprawnej realizacji nałożonych na Policję zadań, sprecyzowanych w art. 1 ustawy o Policji. Z postulatem tym nie można pogodzić sytuacji, w której policjant systematycznie przebywa na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, dezorganizując funkcjonowanie macierzystej komórki i jednostki organizacyjnej oraz utrudniając wypełnianie społecznej misji Policji.

Organ stwierdził nadto, że rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji nadano ze względu na tożsamy z interesem służby ważny interes społeczny, polegający na konieczności niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także zwolnienia policjanta, który nie świadczył służby od 2012 r. (z drobnymi wyjątkami) do chwili wydania niniejszego rozkazu.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. sprostował w trybie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w ww. rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2016 r. w zakresie wysokości kwoty dodatku służbowego przysługującego policjantowi poprzez zastąpienie kwoty "256 zł" miesięcznie kwotą "128 zł" miesięcznie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. E. G. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. rozkazu personalnego zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 2, art. 7, art. 32 i art. 42 ust. 3, art. 45 ust. 1 i art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 35 § 1 i nast. k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a.,

- art. 7, art. 6, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 86 k.p.a.,

- art. 24 § 3 w związku z art. 25 § 1 k.p.a. oraz art. 108 k.p.a.

W motywach odwołania policjant rozwinął powyższe zarzuty, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności wypadków, którym - jak stwierdził - uległ w służbie i postępowań powypadkowych, a także podjął polemikę z poszczególnymi fragmentami uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego, odnosząc się m.in. do przebiegu swojej służby w Policji i poszczególnych zdarzeń, w tym prowadzonych przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych. Ponadto zawarł w odwołaniu wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. policjant przesłał do Komendy Głównej Policji wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji do czasu rozpoznania odwołania przez organ II instancji. Wskazał, że zwolnienie ze służby nastąpiło z naruszeniem okresu ochronnego (12 miesięcy), który przysługuje funkcjonariuszowi w związku z chorobą, on zaś od dnia [...] lutego 2016 r. nieprzerwanie dostarcza zwolnienia lekarskie, związane z wypadkiem w służbie, potwierdzające jego niezdolność do służby. Ponadto stwierdził, że od kwietnia 2014 r. zaczęto stosować wobec niego bezwzględny mobbing, a gdy się nie poddawał stał się "wrogiem". Podkreślił, iż nie godził się na łamanie prawa i nigdy się nie zgodzi, tym bardziej przez funkcjonariuszy Policji. Skoro wyżsi przełożeni tolerują takie zachowania to dalsza walka o powrót do zdrowia, a tym samym do służby w Policji traci sens, tym bardziej, że interes społeczny przemawia za tym, aby instytucja ta była transparentna i stała na straży przestrzegania prawa. Ponadto skarżący stwierdził, że naruszył powiązania establishmentu KP D. - KPP S. - KWP S. i za to płaci zdrowiem i służbą.

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 135 k.p.a., odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Główny Policji wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwolnienie w oparciu o ww. przepis ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.).

Organ odwoławczy zaznaczył, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Okoliczności faktyczne muszą natomiast odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, określającego cele i podstawowe zadania Policji oraz do art. 25 ust. 1 ww. ustawy, wskazującego cechy i przymioty funkcjonariuszy mogących pełnić służbę w tej formacji.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] E. G. tylko od 2012 r. przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby przez około 1000 dni, ponadto przebywał na sześciomiesięcznym urlopie zdrowotnym i wypoczynkowym. Policjant również po wystąpieniu z wnioskiem KPP w S. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby, nadal przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] listopada 2013 r., a więc niemalże przez 12 miesięcy, nieobecność policjanta w służbie z powodu choroby miała charakter ciągły i była usprawiedliwiana zaświadczeniami lekarskimi od tego samego lekarza pediatry. Kolejne zwolnienia lekarskie policjant przedłożył w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r. (od dnia [...] lutego 2015 r. przebywał na urlopie zdrowotnym), a także od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia zwolnienia ze służby.

Organ odwoławczy wskazał, iż nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich, co byłoby działaniem nieuprawnionym. Nie podważa również tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Organ bada jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. W tym zaś względzie niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja skarżącego wpływała negatywnie na organizację służby w Komisariacie Policji w D. KPP w S. Wymieniony policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem w okresie ostatnich kilku lat, tj. 2012 - 2016 przebywał na zwolnieniach lekarskich około 1000 dni, pomijając sześciomiesięczny okres przebywania na urlopie zdrowotnym oraz wypoczynkowym. Powyższa sytuacja rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Stan ten dezorganizował tok służby i w naturalny sposób zmuszał przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań po stronie obecnych w służbie policjantów wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości zleconych obowiązków. Taka sytuacja jest bezspornie sprzeczna z interesem organu i godzi w "ważny interes służby". Może bowiem rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce, na co wskazał przełożony policjanta we wniosku z dnia [...] lipca 2016 r.

Zdaniem organu odwoławczego, nawet gdyby uznać, że we wskazanym okresie E. G. przebywał na zwolnieniach lekarskich w związku z wypadkami w służbie (choć akta osobowe policjanta nie zawierają żadnej dokumentacji wskazującej, że którykolwiek z wypadków został uznany za wypadek w związku z pełnieniem służby w Policji), to okolicznością bezsporną jest, że skarżący z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby.

Organ odwoławczy zaznaczył również, iż w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, przy czym Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...], którego obiektywność nie może budzić żadnych wątpliwości, zaakceptował zwolnienie skarżącego ze służby.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji stwierdził, iż nie zasługują one uwzględnienie. Postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie podjęto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy uzasadniały jednak przedłożenie interesu służby nad interes strony. Błędne jest przy tym przeświadczenie strony jakoby zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie mogło nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

Organ odwoławczy zauważył również, że niezachowanie terminu wydania decyzji administracyjnej, określonego w art. 35 k.p.a., uzasadnia jedynie wniesienie skargi na bezczynność organu. Terminy określone w ww. przepisie mają charakter procesowy, a ich upływ nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie było celowym badanie okoliczności wypadków, które strona określa jako wypadki w służbie "zaistniałe w wyniku bezprawnych działań przełożonych" (w tym "wypadek" z dnia [...] lutego 2016 r., gdy wymieniony przebywając na urlopie wypoczynkowym - jak twierdzi - zasłabł na siłowni w wyniku czynności, które podjęli wobec niego policjanci, tj. usiłowania doręczenia dokumentu), okoliczności skierowania go na badania profilaktyczno-kontrolne, sposobu udzielenia urlopu zdrowotnego, sposobu usprawiedliwienia nieobecności w służbie po dniu [...] sierpnia 2015 r., sposobu finansowania kosztów przejazdu do komisji lekarskiej, czy też szczegółów przebiegu służby i prowadzonych wobec policjanta postępowań dyscyplinarnych. Pierwszoplanową kwestią w sprawie pozostaje, że policjant na przestrzeni ostatnich 4 lat pełnił służbę w zasadzie incydentalnie. Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której osoba, która zaprzestała pełnienia służby, a więc przestała spełniać podstawowy warunek stosunku służbowego, miałaby w tej służbie pozostać tylko z tego powodu, że w okresie gdy jeszcze służbę faktycznie pełniła, powierzone obowiązki wykonywała z zaangażowaniem, na co wskazuje w treści odwołania.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Miał bowiem na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Końcowo, na marginesie, organ odwoławczy zauważył, iż § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644, ze zm.) wymienia elementy, które powinien zawierać rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby. Nie ma wśród nich składników uposażenia policjanta, a zatem - jakkolwiek nie stanowi to wadliwości uzasadniającej uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego - przywołanie ich w rozkazie personalnym KWP w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. należy uznać za zbędne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. E. G. zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 42 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na nazbyt dowolnej interpretacji wskazanego przepisu oraz uznanie, iż dopuszczalne jest zwolnienie policjanta ze służby podczas 12-miesięcznego okresu ochronnego popartego zaświadczeniami lekarskimi o czasowej niezdolności do służby dla przywrócenia zdrowia z powodu zaistniałego wypadku w służbie, wynikającego z bezprawnego działania organu zasłaniającego się interesem służby,

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne dla jego zastosowania, tj. nie zostało ustalone czy rodzaj, charakter i okoliczności przebywania na zwolnieniu lekarskim oraz przebieg dotychczasowej służby są tego rodzaju, że powodują naruszenie interesu służby i uniemożliwiają skarżącemu pozostanie w służbie,

- art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez wydanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w oparciu o jednoosobową opinię Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów przy Komendzie Powiatowej Policji w S., wyrażoną przez byłego już Przewodniczącego Zarządu pomimo braku jego bezstronności,

- art. 7 w zw. z art. 87 Konstytucji RP poprzez stosowanie obowiązujących przepisów prawa w sposób całkowicie dowolny, sprzeczny z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego jako obywatela,

- art. 35 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad określonych w art. 36 § 1 k.p.a., a tym samym pozbawienie skarżącego uprawnień wynikających z art. 37 § 2 k.p.a.,

2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 35 § 1 i nast. w zw. z art 61 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ I instancji terminu załatwienia sprawy wszczętej w dniu [...] sierpnia 2016 r., a tym samym wydanie rozkazu personalnego po upływie terminu, tj. w dniu [...] listopada 2016 r.,

- art. 35 § 3 i art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania w dniu [...] grudnia 2016 r. (organ nadał do skarżącego przesyłkę zawierającą rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w dniu [...] lutego 2017 r.),

- art. 7 i art. 77 oraz art. 80 i art. 86 k.p.a., polegające na odstąpieniu od obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,

- art. 7 oraz art 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia istotnej w sprawie okoliczności co do możliwości dalszego pozostawania skarżącego w służbie, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem, że doszło do naruszenia interesu służby,

- art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w toku postępowania,

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie interesu służby,

- art. 10 § 1 k.p.a. polegające na prowadzeniu czynności zmierzających do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w czasie przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim,

- art. 24 § 3 w zw. z art. 25 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy ze względu na okoliczności sprawy, zachodzi uzasadnione podejrzenie co do braku bezstronności organu,

- art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z dokumentów przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia uprawnienia strony do udziału w przeprowadzeniu dowodu, a tym samym do oczywistego naruszenia art 81 k.p.a.,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 108 i art. 135 k.p.a. poprzez bezpodstawne i bezprawne zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz błędne uznanie, że interes służby jest tożsamy z interesem społecznym.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego KWP w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., ewentualnie w razie uznania, iż ww. rozkazy personalne zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa - stwierdzenie ich nieważności,

- dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ,

- zobowiązanie organu do przesłania wszelkich posiadanych w sprawie dokumentów wraz z odpowiedzą na skargę,

- rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego i/lub jego pełnomocnika.

W motywach skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty opisując obszernie "wypadki" zaistniałe w dniu [...] marca 2010 r., [...] listopada 2012 r., [...] stycznia 2014 r. i [...] lutego 2016 r., które - jak stwierdził - doprowadziły do problemów zdrowotnych skarżącego i były przyczyną pozostawania na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Skarżący zarzucił, iż właściwe organy nie wyjaśniły okoliczności związanych z tymi wypadkami. Wskazał na liczne - jego zdaniem - błędy i uchybienia w procedurze kierowania go przez organy Policji do komisji lekarskich. Zarzucił, że był nadmiernie obciążany zakresem przydzielanych mu spraw i obowiązków, nie posiadał sprzętu komputerowego odpowiedniego do wykonywania pracy, był szykanowany, znęcano się nad nim psychicznie.

Skarżący zarzucił, iż organ błędnie określił liczbę dni jego nieobecności w służbie, która faktycznie wynosi 969 dni, z czego: w 2012 r. - 42 dni zamiast 44 dni; w 2013 r. – 284 dni zamiast 316 dni; w 2014 r. – 307 dni, zamiast 337 dni; w 2015 r. – 54 dni, w 2016 r. - 282 dni (do dnia [...] listopada 2016 r.).

Skarżący odwołał się również do innych prowadzonych wobec jego osoby postępowań, w tym w przedmiocie pozbawienia go uposażenia za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie oraz postępowań dyscyplinarnych.

Do skargi skarżący załączył szereg dokumentów mających potwierdzać podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów: uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 16/14; zaświadczeń lekarskich; kopii pisma MSW [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] grudnia 2016 r. l.dz. [...]; kopii orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w P. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]; kopii wyroków: Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...], Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] lutego 2010 r. sygn. akt [...]; kopii wezwań do zapłaty: nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.; kopii decyzji KWP w S. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zwolnienia [...] E. G. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2016 r. nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną ww. rozkazów personalnych stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Decyzja wydana w oparciu w ww. przepis ma charakter fakultatywny -podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Jakkolwiek decyzja uznaniowa pozostaje pod kontrolą sądu administracyjnego, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA).

Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przy odczytywaniu treści powyższego zwrotu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę w tym zakresie może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, co wymaga by funkcjonariusz dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie kontynuował w niej służby. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389; z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3196/15; publ. CBOSA).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.

Z akt sprawy wynika, że od 2012 r. E. G. przedstawiał zaświadczenia lekarskie wystawione przez tego samego lekarza pediatrę stwierdzające jego niezdolność do służby z powodu choroby łącznie przez około [...] dni (szczegółowe wyliczenia skarżącego nie przeczą tej tezie), tj. od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] listopada 2013 r., od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. oraz od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Natomiast od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżącemu udzielony został urlop zdrowotny. We wskazanych okresach skarżący nie wykonywał więc żadnych czynności służbowych. Przy czym, jak zasadnie podkreślał organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie ocenie podległy skutki absencji skarżącego w służbie w kontekście "ważnego interesu służby" we wskazanym kilkuletnim okresie.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...).

Z akt sprawy wynika, że skarżący, w celu ustalenia, czy istnieją przeciwwskazania do pełnienia przez niego służby w Policji, poddany został badaniom profilaktycznym przez lekarza medycyny pracy. W wyniku tych badań, w dniu [...] listopada 2011 r. lekarz medycyny pracy wydał zaświadczenie, na mocy którego skarżący został uznany za zdolnego do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2012 r., lekarz ten ponownie wydał zaświadczenie stwierdzające, że skarżący jest zdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Analogicznie, w dniu [...] listopada 2013 r., lekarz medycyny pracy uznał skarżącego za zdolnego do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku, natomiast w dniu [...] października 2015 r. wydał zaświadczenie lekarskie o zdolności skarżącego do służby na stanowisku dzielnicowego, kierowcy samochodu służbowego.

Wskazać również należy, że skarżący w 2013 r. został skierowany do komisji lekarskiej w celu przeprowadzenia komisyjnych badań lekarskich i wydania orzeczenia o jego przydatności do dalszej służby w Policji w związku z długotrwałym zwolnieniem lekarskim. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] policjant został uznany za zdolnego do służby w Policji - zdolnego do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania prawidłowość ww. orzeczenia została zbadana przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w G., która orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uznała, iż skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem - niezdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku, czasowo, na 1 rok. Z tego powodu rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych detektywa Referatu Kryminalnego KP w D. Natomiast już w dniu [...] stycznia 2014 r. wymieniony ponownie zaprzestał służby z powodu choroby własnej.

W związku z powyższym, Komendant Powiatowy Policji w S. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (Nr [...]) - karta skierowania z dnia [...] maja 2014r. [...] oraz wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. (Nr [...]) - karta skierowania z dnia [...] listopada 2014 r., [...], ponownie skierował skarżącego do komisji lekarskiej. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Przewodniczący WKL MSW w [...] poinformował, iż skarżący nie zgłosił się na badania wyznaczone w związku z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (Nr [...]) i kartą skierowania z dnia [...] maja 2014 r., [...]. Natomiast co do wniosku z dnia [...] października 2014 r. (Nr [...]) i karty skierowania z dnia [...] listopada 2014 r., [...] poinformował, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. wydała orzeczenie nr [...] w sprawie udzielenia policjantowi urlopu zdrowotnego na okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] marca 2015 r. Natomiast w orzeczeniu Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] r. wskazano, iż "(...) Stan zdrowia funkcjonariusza rokuje poprawę w stopniu umożliwiającym dalsze pełnienie służby, istnieje więc potrzeba udzielenia temu funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego na okres 2 miesięcy. Ze względu na okres zwolnienia lekarskiego, które obowiązuje do dnia [...] lutego 2015 r. urlopu zdrowotnego udzielono w terminie [...] lutego 2015 r. - [...] kwietnia 2015 r. (...)".

Wobec powyższego, pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w S. ponownie skierowano skarżącego do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu orzeczenia o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego (karta skierowania z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...]). Orzeczeniem Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] stwierdzono, iż istnieje potrzeba udzielenia wymienionemu urlopu zdrowotnego na okres od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. Następnie, orzeczeniem Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] stwierdzono, iż skarżący jest "czasowo niezdolny do służby w Policji", a także, iż "(...) Stan zdrowia funkcjonariusza rokuje poprawę w stopniu umożliwiającym dalsze pełnienie służby, istnieje więc potrzeba udzielenia temu funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego na okres od [...] czerwca 2015r. do [...] sierpnia 2015 r. (...)". Natomiast orzeczeniem Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w S. z dnia [...] września 2015r. nr [...] skarżący został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem - zdolny na ostatnio zajmowanym stanowisku. Niezależnie od powyższego, po okresie korzystania z urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, od dnia [...] lutego 2016 r. skarżący ponownie zaprzestał służby z powodu choroby. Absencja skarżącego z powodu choroby trwała nieprzerwanie do dnia zwolnienia go ze służby w Policji, tj. do dnia [...] grudnia 2016 r.

Zaznaczyć również należy, że w aktach administracyjnych i osobowych skarżącego brak jest - na datę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego - dokumentów związanych z opisywanymi przez niego wypadkami w służbie (decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., notatka służbowa Przewodniczącego Komisji powypadkowej z dnia [...] września 2016 r.). Jednakże, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nawet gdyby uznać, że skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich w związku z wypadkami w służbie, to poza sporem jest, że wykazywał on zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest sprzeczny z interesem służby.

Mając powyższe na względzie zgodzić należy się z organem, iż liczba przedstawionych przez skarżącego zaświadczeń oraz okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie nie pozostawała bez wpływu na organizację pracy i efektywność działania Komisariatu Policji w D. Komendy Powiatowej Policji w S. W wymienionych okresach czynności skarżącego musieli bowiem wykonywać pozostali funkcjonariusze ww. jednostki organizacyjnej, co skutkowało obciążeniem ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej, trudnej sytuacji kadrowej oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację, przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W takiej sytuacji można uznać, że zachodziła potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1033/12, publ. LEX nr 1339573).

Zaznaczenia przy tym wymaga, że funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia jest tu kwestia konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich z pewnością dezorganizuje służbę), a także najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach naruszenia zasad procedury administracyjnej. W przypadku długotrwałej absencji w służbie oraz wynikających z tego skutków dla danej jednostki organizacyjnej, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.), gdyż znaczenie tego rodzaju okoliczności, zwłaszcza w odbiorze społecznym - co do zasady - negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja takich zadań wymaga określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania się i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Dostrzega jednak również potrzebę ochrony interesów formacji, wyposażając organy Policji w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych formacji. W ustawie o Policji dopuszczono zatem możliwość zwolnienia ze służby nawet w przypadkach niezawinionych przez funkcjonariusza, gdy takie są potrzeby formacji. W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Może być ona zatem wykorzystywana również w celu likwidowania dotychczasowych i zapobiegania dalszym negatywnym skutkom, jakie łączą się z licznymi nieobecnościami policjanta w służbie. Podzielić zatem należy stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że nie tyle sama długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie, lecz przede wszystkim negatywne skutki długotrwałych i powtarzających się absencji chorobowych funkcjonariusza mogły uzasadniać rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z uwagi na ważny interes służby (por. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 733/12; z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 1353/12 (publ. CBOSA). Zarzut naruszenia powyższego przepisu jest zatem nieuzasadniony.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] września 2016 r. organ I instancji zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] o opinię w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zarząd Terenowy NSZZ przy KPP S., a następnie Zarząd Wojewódzki, wyraził zgodę na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, przy czym fakt, że pismo stanowiące odpowiedź organizacji związkowej ([...]) podpisał Przewodniczący Zarządu, nie może podważać oceny, że obowiązek wystąpienia przez organ Policji do organizacji związkowej o opinię, wynikający z art. 43 ust. 3 ww. ustawy, został w niniejszej sprawie dopełniony.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz personalny, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego.

Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącego ze służby, a wydając zaskarżony rozkaz personalny nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zgromadził przy tym taki materiał dowodowy, którego analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Nadto precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w jego uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i przekonująca, co czyni zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 77 § 1, art. 80, art. 86 k.p.a. nieuzasadnionymi.

Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Nie można bowiem przyjąć, że postępowanie zakończone zaskarżonym rozkazem personalnym prowadzone było z naruszeniem zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady informowania (art. 9 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie można również przyjąć, że organy Policji dopuściły się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący bowiem, będąc zawiadomionym pismem KWP w S. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, został również poinformowany o uprawnieniach strony postępowania wynikających z k.p.a., w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do składania wniosków dowodowych oraz do ustanowienia pełnomocnika. Organ I instancji rozpatrzył wniosek skarżącego o wydanie odpisów dokumentów z akt postępowania wydając w tym przedmiocie postanowienie z dnia [...] września 2016r. (utrzymane następnie w mocy na skutek rozpatrzenia zażalenia przez organ II instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.). Pismami z dnia [...] września 2016 r. oraz z dnia [...] października 2016 r. skarżący został poinformowany przez organ I instancji o niemożności zakończenia postępowania w terminie ustawowym. W rozkazie personalnym KWP w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. zawarto pouczenie o prawie do złożenia odwołania do organu wyższego stopnia, z którego to uprawnienia skarżący skorzystał. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że art. 10 k.p.a. został naruszony przez organ poprzez sam fakt prowadzenia czynności zmierzających do zwolnienia go ze służby w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Przepisy ustawy o Policji nie uzależniają wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby z przyczyny określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji od tego, czy policjant wykonuje, czy też nie wykonuje czynności służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim, a ponadto w składanych przez skarżącego zaświadczeniach lekarskich w rubryce 15 "Wskazania lekarskie" widniało każdorazowo: "2" - "pacjent może chodzić".

Wskazać przy tym należy, iż nie ma racji skarżący twierdząc, że dopuszczalne było zwolnienie go ze służby podczas 12-miesięcznego okresu ochronnego popartego zaświadczeniami lekarskimi o czasowej niezdolności do służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Powołany art. 43 ust. 1 ustawy, w którym przewidziano 12-miesięczny okres "ochronny" uniemożliwiający zwolnienie policjanta przedkładającego zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do służby, nie wymienia wśród funkcjonariuszy chronionych tych, którzy podlegają zwolnieniu na podstawie ww. przesłanki fakultatywnej. Zatem w przypadku skarżącego nie ma zastosowania ww. okres "ochronny". Podkreślić należy, że przesłanką zwolnienia skarżącego ze służby była długotrwała (od 2012 r.) nieobecność w służbie, przerywana krótkimi okresami podejmowania zadań służbowych.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy jak wskazał organ, było to uzasadnione występowaniem interesu społecznego przejawiającego się w potrzebie zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony godności i dobrego imienia służby. Stanowisko organu jest prawidłowe. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który dopuścił się zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1892/11, publ. LEX nr 1219418; z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 792/14).

Bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. Przedmiotem skargi, co należy podkreślić, skarżący uczynił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, nie zaś bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania organu I lub II instancji poprzez niewydanie rozstrzygnięcia w ustawowym terminie. Niezależnie do powyższego wskazać należy, że nawet znaczne opóźnienie w załatwieniu sprawy przez organ administracji, co nie było przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, nie jest samodzielną podstawą do stwierdzenia wadliwości wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA OZ w S. z dnia 22 kwietnia 1998 r sygn. akt SA/Sz 44/98, publ. LEX nr 34149).

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 24 § 3 w zw. z art. 25 § 1 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w S. właściwy w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby (art. 45 ust. 1 ustawy o Policji) nie był bowiem bezpośrednim przełożonym skarżącego, który podlegał Komendantowi Powiatowemu Policji w S. - jako przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych. Nadto, przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło interesów majątkowych KWP w S. jako kierownika jednostki prowadzącej postępowanie lub związanych z nim osób. Zarzut skargi dotyczący niewyłączenia KWP w S. z powodu braku jego bezstronności nie znajduje uzasadnienia.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Biorąc pod uwagę przesłanki wymienione w ww. przepisie Sąd postanowił uwzględnić wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2018 r. Nie stwierdził jednak, aby treść tych dokumentów miała wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Skarżący bowiem, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r., złożył wniosek do KPP w S. o skierowanie go do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w S. celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. wniosek o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2017 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. organ poinformował skarżącego, że w dniu [...] grudnia 2016 r. wysłano do KWP w S. dokumenty o skierowanie skarżącego do Komisji Lekarskiej. Jednocześnie wskazał, że w dniu [...] listopada 2016 r. KWP w S. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2016 r., który następnie został utrzymany w mocy rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Natomiast w dniu [...] maja 2017 r. Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wydała ostateczne orzeczenie nr [...] stwierdzające, że E. G. jest trwale niezdolny do służby w Policji. Jako schorzenie powodujące niezdolność do służby rozpoznano - reakcję adaptacyjną przedłużoną - § 79 pkt 2 lit. C załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji (...) (Dz. U. poz. 1898 ze zm.). Powyższe orzeczenie zostało zatem podjęte po wydaniu ostatecznego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, przy czym rozkazowi personalnemu I instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W dacie wydania ww. rozkazów personalnych postępowanie przed Komisją Lekarską nie toczyło się, bowiem skierowanie do badania zostało wystawione przez KPP w S. dopiero w dniu [...] grudnia 2016 r. Nie zaistniała zatem w niniejszej sprawie sytuacja, w której wystąpiła zarówno podstawa do obligatoryjnego jak i do fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby (art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji). Gdyby taki przypadek miał miejsce, wówczas wybór sposobu i trybu rozwiązania stosunku służbowego nie leżałby już w gestii właściwego organu, bowiem zwrot zawarty w art. 41 ust. 1 ww. ustawy "policjanta zwalnia się ze służby" należy rozumieć jako bezwzględny i obligatoryjny nakaz rozwiązania stosunku służbowego w sytuacji, gdy zachodzi każdy z wymienionych w tym przepisie przypadków. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 976/16 (publ. CBOSA) "obligatoryjność przesłanki zwolnienia policjanta ze służby (art. 41 ust. 1 ustawy o Policji) oznacza, że z chwilą wystąpienia takiej przesłanki powstaje obowiązek rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego na takiej właśnie podstawie, bez względu na to, czy w tej dacie istnieje też przesłanka zwolnienia fakultatywnego (art. 41 ust. 2 ustawy), to jest zależnego od uznania organu". W niniejszej sprawie w dacie wydania rozkazów personalnych I i II instancji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, nie istniała przesłanka obligatoryjna wymieniona w art. 41 ust. 1 pkt 1, bowiem orzeczenie o trwałej niezdolności skarżącego do służby w Policji zostało wydane przez Komisję Lekarską I instancji w dniu [...] marca 2017 r., a orzeczenie odwoławczej Komisji Lekarskiej w dniu [...] maja 2017 r. Orzeczenia te pozostają zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w oparciu o ww. podstawę fakultatywną, mogą natomiast mieć znaczenie dla ustalenia wysokości pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajduje również zastosowania powołana przez skarżącego uchwała NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt OPS 16/13 (publ. CBOSA). Zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło, o czym była już mowa powyżej, z powodu jego długotrwałej (od 2012 r.) niezdolności do służby, przerywanej krótkimi okresami podejmowania zadań służbowych w oparciu o przesłankę fakultatywną z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Powyższa uchwała dotyczy natomiast interpretacji sformułowania "zaprzestania służby z powodu choroby" zawartego w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pod którym należy rozumieć zarówno okres potwierdzony zaświadczeniem lekarskim, jak i stan zaprzestania służby w powodu choroby po wydaniu orzeczenia o trwałej niezdolności do służby z powodu choroby, oraz momentu rozpoczęcia okresu ochronnego, o którym mowa w ww. przepisie, który jednak nie ma zastosowania do sytuacji skarżącego.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ I instancji zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji (art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.). Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stanowisko organu I instancji zasadnie podzielił organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2016 r.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.