Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 414/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3, par. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 58 poz 249
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska Ilków Protokolant st. inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty stypendium doktoranckiego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi T. N. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Skarżący A. B. wnioskiem z dnia 20 grudnia 2005 r. skierowanym do Rektora Uniwersytetu W. zwrócił się o wypłacenie zaległego stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2006 r. w kwocie 25.320,00 zł, podnosząc, że nigdy nie przestał być doktorantem Uniwersytetu W., albowiem decyzja o Jego skreśleniu nigdy się nie uprawomocniła.

Decyzją Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] z powołaniem się m. innymi na przepis art. 200 ust.3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2012 r., poz. 572 ze zm.) odmówiono skarżącemu wypłaty stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2006r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2014r., sygn.akt IV SAB/Wr 1/14 zobowiązano Rektora Uniwersytetu W. do rozpatrzenia opisanego wyżej wniosku skarżącego z dnia 20 grudnia 2005 r.

Organ stwierdził, że z dokumentacji uczelni wynika, iż decyzją Kierownika Studium Doktoranckiego z dnia 19 sierpnia 2003r. skarżący został skreślony z listy uczestników Studium Doktoranckiego Fizyki z dniem 1 października 2003r. Decyzję tę podtrzymał Prorektor do Spraw Badań Naukowych i Współpracy z Zagranicą. Jednakże WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 lipca 2005r., sygn.akt IV SA/Wr 613/04 stwierdził nieważność w/w decyzji Prorektora uznając, że Prorektor do Spraw Badań Naukowych i Współpracy z Zagranicą nie ma, w ocenie Sądu, wyraźnego upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach słuchaczy studiów doktoranckich.

W związku z tym Prorektor do Spraw Nauczania wydaną w dniu 19 grudnia 2005r. decyzją - utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia 19 sierpnia 2003 r. orzekającą o skreśleniu A. B. z dniem 1 października 2003r. z listy uczestników Studium Doktoranckiego Fizyki.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2007r. sygn. akt IV SA/Wr 107/06 - WSA we Wrocławiu oddalił skargę A. B. na w/w decyzję z dnia 19 grudnia 2005r, a nadto NSA wyrokiem z dnia 6 września 2007r., sygn. akt OSK 907/07 oddalił skargę kasacyjną skarżącego.

Zdaniem organu, konsekwencją obu orzeczeń jest, że A. B. utracił status doktoranta z dniem 1 października 2003r. - zgodnie z w/w decyzją Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki z dnia 19 sierpnia 2003 r.

Nadto organ podkreślił, że sprawy związane ze studiami doktoranckimi w tym przyznawania stypendium w okresie oznaczonym w skarżącego piśmie były uregulowane w ówcześnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych z dnia 10 czerwca 1991 r. (Dz. U. Nr 58, poz. 249), wydanym na podstawie art. 36 ust. 2 i art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386). W § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia ustalono, że studia doktoranckie mogą trwać do 4 lat. W ust. 2 powyższego paragrafu zapisano, że w uzasadnionych przypadkach uczestnik studiów doktoranckich może uzyskać zgodę kierownika jednostki prowadzącej studia doktoranckie na przedłużenie okresu odbywania studiów, nie dłużej jednak niż do 1 roku. Dopiero po uzyskaniu zgody na przedłużenie studiów istniała, zgodnie z przepisem § 3 ust 3 rozporządzenia, możliwość przedłużenia okresu pobierania stypendium.

Organ zauważył przy tym, że skarżący nie występował o przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich, toteż właściwy organ nie wydał decyzji o przedłużeniu w/w okresu trwania studiów doktoranckich. W związku z tym okres trwania studiów doktoranckich upłynął skarżącemu z końcem roku akademickiego 2002/2003. Zatem z dniem 1 października 2003r. z mocy prawa skarżący przestał być uczestnikiem studiów doktoranckich niezależnie od tego, że trwało jeszcze postępowanie administracyjne dotyczące decyzji o wcześniejszym skreśleniu go z listy uczestników studiów doktoranckich. Z tym też dniem utracił A. B. uprawnienie do stypendium doktoranckiego.

Zdaniem organu z powyższych przepisów i ustalonych faktów wynikało, że organ obowiązany był wydać decyzję jedynie w sprawie przyznania stypendium i jego zwrotu. Natomiast nie wymagało wydania decyzji wstrzymanie wypłaty stypendium i zaprzestania jego wypłaty z uwagi na upływ okresu studiów doktoranckich, jak też wykorzystania całego okresu, za który doktorant mógł otrzymać stypendium.

O stanowisku uczelni skarżący był na bieżąco informowany, o czym świadczą powództwa wytaczane uczelni o zasądzenie kwot stypendium za różne lata.

Ponadto z dokumentacji dotyczącej wypłaconego A. B. stypendium doktoranckiego wynika – podkreślił organ, że w/w otrzymał stypendium doktoranckie za okres przekraczający maksymalny, przewidziany na studia doktoranckie okres, pomimo, że nie wypełniał żadnych obowiązków doktoranta, w tym prowadzenia zajęć dydaktycznych.

Nadto organ wskazał, że pozwem z dnia 20 grudnia 2005 r. skarżący wystąpił o zasądzenie stypendium doktoranckiego za następne miesiące, tj. od lutego 2005 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla W.-Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., sygn. akt I C [...] powództwo zostało oddalone, a wyrok ten utrzymał w mocy Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca [...]. Na skargę A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 8 grudnia 2009r. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania uznając, że jest ona oczywiście bezzasadna. Zatem co do stypendium za okres od lutego 2005r. zachodzi także – zdaniem organu, res iudicata.

Wobec powyższego orzeczono jak wyżej.

W piśmie z dnia 5 stycznia 2015r. skierowanym do Rektora Uniwersytetu W. (wpływ do organu 15 stycznia 2015r.), skarżący wniósł o uzupełnienie opisanej wyżej decyzji z dnia 16 grudnia 2014r., poprzez:

1. umorzenie postępowania w przedmiocie kwoty 1.342 zł,

2. przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie pozostałej kwoty zaległego stypendium, oraz rozstrzygnięcie - wypłatę wraz z odsetkami zaległego stypendium za okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2005 r. w kwocie 11 960 złotych, ,

3. właściwe pouczenie,

Skarżący zarzucił, że decyzja z 16 grudnia 2014r. rażąco narusza art. 110 k.p.a. oraz art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Rektor jest związany z decyzją o przyznaniu stypendium doktoranckiego do końca studiów, oraz orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynika, że doktorantem - Uniwersytetu W. przestał być dopiero w styczniu 2006r., a zatem stypendium naukowe od stycznia 2004r. do stycznia 2006 r. jest należne.

Przyjmując powyższe pismo skarżącego za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia [...] maja 2015r., nr [...] Rektor Uniwersytetu W. powołując się na przepis art. 200 ust.3 w związku z art.207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także § 3 ust 1-3 rozporządzenie Ministra Edukacji w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych z dnia 10 czerwca 1991 r. (Dz.U. Nr 58, poz. 249) oraz § 1 ust. 2 oraz § 18 ust. 2 rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich oraz przyznawania i zwrotu stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 115, poz. 964) - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmawiającą przyznania A. B. wypłaty stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2006 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ stwierdził, że na wniosek Komisji Egzaminu Kwalifikacyjnego, Prorektor do Spraw Nauczania Uniwersytetu W. wyraził zgodę na przyjęcie skarżącego na Studia Doktoranckie Fizyki w roku akademickim 1999/2000 oraz na przyznanie w/w stypendium doktoranckiego.

W powyższym okresie obowiązywało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych, wydane na podstawie art. 20 ust. 2 i art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386). W § 3 ust.1 tegoż rozporządzenia - Minister ustalił, że studia doktoranckie mogą trwać do 4 lat. Zgodnie zaś z ust.2 tegoż paragrafu, w uzasadnionych przypadkach uczestnik studiów doktoranckich może uzyskać zgodę kierownika jednostki prowadzącej studia doktoranckie na przedłużenie okresu odbywania studiów, nie dłużej jednak niż do 1 roku. W razie wyrażenia zgody na przedłużenie studiów, jednostka wypłacająca świadczenia rozstrzyga również sprawę przedłużenia okresu jego pobierania.

Zdaniem organu, ustalony A. B. okres studiów doktoranckich upłynął z końcem roku akademickiego 2002/2003.

Skoro zaś w/w nie występował o zgodę na przedłużenie okresu studiów nie można także było podjąć decyzji o przedłużeniu okresu wypłacania A. B., stypendium doktoranckiego.

W świetle zgromadzonego i następnie ponownie wszechstronnie zbadanego materiału dowodowego, zasadne jest – zdaniem organu, utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu wypłaty stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004r. do stycznia 2006r.

Pismem z dnia 18 maja 2015r. skarżący A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane wyżej decyzje, żądając unieważnienia lub uchylenia decyzji Rektora z 6 maja 2015 r. oraz uchylenia decyzji z 16 grudnia 2014r. w przedmiocie wypłaty zaległego stypendium doktoranckiego.

Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucił:

1) brak postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia okresu, w którym był

doktorantem, brak ustalenia okresu za jaki wypłacono stypendium doktoranckie i

brak ustalenia okresu za jaki przysługuje wypłata zaległego stypendium, a w

konsekwencji błędne ustalenie okresu studiów doktoranckich i bezczynność w

wypłacie zaległego stypendium, zwłaszcza, że wnosił o uzupełnienie decyzji z 16

grudnia 2014 r.. co oznacza naruszenie art. 75 k.p.a. i art. 78 k.p.a., gdyż organ nie

dopuścił zgłoszonych w piśmie dowodów, a które mają istotne znaczenie dla

ustalenia stanu faktycznego i prawnego,

2) rażące naruszenie art. 110 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a., w sytuacji gdy Rektor jest

związany swoją decyzją o przyznaniu stypendium za żądany okres, oraz wiążą go

jego własne decyzje i orzeczenia NSA oraz WSA we Wrocławiu, z których wynika,

że doktorantem był w okresie:

- od października 1999r. do lutego 2000r.

- od 30 marca 2000 r. do 28 czerwca 2000 r.

- od 23 stycznia 2002 r. do grudnia 2005 r., gdy stypendium wypłacono jedynie za

okres 2 lat i 7 miesięcy, tj. od października 1999r. do lutego 2000r., od 30 marca

2000r. do 28 czerwca 2000 r. i od 23 stycznia 2002 r. do grudnia 2003r.. Oznacza to

w ocenie skarżącego, że Rektor ma obowiązek wypłacić mu zaległe stypendium za

okres od stycznia 2004r. do grudnia 2005r.,

3) naruszenie § 10 ust. 2 oraz art. § 12 ust.1 rozporządzenia Ministra Edukacji

Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r., w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów

naukowych poprzez brak wypłaty należnego stypendium za okres od stycznia

2004r. do stycznia 2005r.,

4) naruszenie art. 111 k.p.a. - brak rozpoznania wniosku z 16 stycznia 2015r. o

uzupełnienie decyzji z 16 grudnia 2014 r. o pouczenie o odwołaniu i rozstrzygnięcie

(w zakresie wypłaty zaległego stypendium za okres od stycznia 2004r. do stycznia

2005r. i umorzenia postępowania w przedmiocie wypłaty stypendium za okres od

lutego 2005r. do stycznia 2006r. w kwocie 1342 złote). W efekcie decyzja Rektora z 6

maja 2015 r. jest nieważna bo narusza zasadę dwuinstancyjności.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił zarzuty zawarte w piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o wypłacenie zaległego stypendium, umorzenie postępowania w przedmiocie kwoty 1342 złote, a w przypadku wątpliwości lub odmowy wypłaty - przeprowadzenie postępowania dowodowego ustalającego ścisły okres, w którym był doktorantem, ścisły okres za jaki po 1 października 1999 r. należne jest mu stypendium oraz kwotę zaległego stypendium do wypłaty, bowiem doktorantem został 1 października 1999 na mocy decyzji Rektora, który po zdanym egzaminie wstępnym przyznał mu stypendium do końca studiów.

W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący podniósł, że decyzjami z 28 czerwca 2000r. i 28 lipca 2000r. Rektor skreślił go z listy doktorantów, a Naczelny Sąd Administracyjny OZ we W. prawomocnym postanowieniem z 13 grudnia 2000 r. odmówił wstrzymania decyzji Rektora o skreśleniu go z listy doktorantów. W efekcie decyzja ta została wykonana. W dniu zaś 23 stycznia 2002r. NSA OZ we W. wyrokiem ozn.sygn. akt. II SA/Wr 1661/00 stwierdził nieważność obu decyzji Rektora, a postanowieniem z 1 marca 2002r. Prorektor ds. Badań Naukowych i Współpracy z Zagranicą przywrócił skarżącego na listę doktorantów, zaliczając I rok studiów do czteroletniego okresu przewidzianego przepisami.

Skarżący stwierdził przy tym, że od marca 2002r. do 19 sierpnia 2003r. uczestniczył w studiach doktoranckich z pozytywną opinią promotora, a kierownik studiów zaliczył mu semestr bez żadnych uwag.

Jednakże decyzją z 19 sierpnia 2003r. Kierownik Studiów skreślił skarżącego z listy doktorantów, a Rektor decyzją z dnia 22 lipca 2004r. utrzymał ją w mocy. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2005r., sygn. akt IV SA/Wr 613/04 - WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność decyzji Rektora z 22 lipca 2004 r., co oznacza – zdaniem skarżącego, że nie przestał być doktorantem, gdyż decyzja z 19 sierpnia 2003r. nie stała się ostateczna. Dopiero decyzją z dnia 19 grudnia 2005 r. Rektor utrzymał ją w mocy.

Zdaniem skarżącego, na podstawie sentencji wyroków i postanowień sądów administracyjnych można ustalić, że doktorantem był od 1 października 1999 r. do 28 czerwca 2000 r. oraz od marca 2002r. do 19 grudnia 2005 r. i za ten okres (4 lata 7 miesięcy) na mocy decyzji Rektora z 23 lipca 1999 r. przysługuje mu stypendium. Faktem bezspornym jest - podkreślił dalej skarżący, że za okres od października 1999r. do czerwca 2000r. oraz marca 2002r. do grudnia 2003r. (łącznie: 2 lata 7 miesięcy) Uniwersytet wypłacił mu stypendium w łącznej kwocie 23 503 złotych 36 groszy.

W konsekwencji powyższego, skarżący wniósł o wypłatę zaległego stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004r. do stycznia 2005r. w łącznej kwocie 11.960,00 zł z odsetkami oraz o umorzenie postępowania w przedmiocie dalszej części należnego stypendium za okres od lutego 2005r. do stycznia 2006r., wyjaśniając przy tym, że pismem z 30 sierpnia 2015r. wezwał Kierownika Studiów Doktoranckich do wypłaty stypendium, wskutek czego otrzymaną w dniu 6 września 2005r. od Uniwersytetu kwotę 13.924 zł skutecznie zaliczył na poczet stypendium za ten okres. Skarżący stwierdził przy tym, że rozpatrywane i zasądzone przez sądy cywilne odszkodowania i zadośćuczynienia za skutki bezprawnego wykonania decyzji Rektora o skreśleniu go z listy doktorantów w dniu 28 maja 2000 r. i 22 lipca 2004 r. nie podlegają zaliczeniu na poczet stypendium.

W odpowiedzi na skargę, Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Organ wyjaśnił przy tym, że do czasu podjęcia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22.10.2010r., sygn. akt III CZP 74/10, powszechną praktyką było rozpatrywanie spraw dotyczących wypłaty stypendium doktoranckiego przez sądy powszechne. Z tej możliwości korzystał skarżący. Skarżący pozwem z dnia 22.12.2003 r. wystąpił do Sądu Rejonowego zasądzenie stypendium doktoranckiego w kwocie 12.920,00 zł za okres od 1.07.2000r. do 31.08.2002r. Wyrokiem z dnia 21.12.2004 r., sygn. akt I C 1550/04 Sąd Rejonowy dla W. – Ś. zasądził na rzecz skarżącego żądaną kwotę. Zasądzoną kwotę przekazano skarżącemu.

Zdaniem organu, skarżący otrzymał - łącznie z zasądzonym wyrokiem, stypendium doktoranckie za okres od października 1999 r. do października 2003 r. w łącznej kwocie 36.423,36 zł.

W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ wskazał, że pozwem z dnia 30.03.2005r. skarżący wystąpił z żądaniem zasądzenia od Uniwersytetu W. kwoty 13.350,00 zł stypendium za okres od stycznia 2004 r. do lutego 2005 r. Sąd Rejonowy dla W. – Ś. wyrokiem z dnia 13.09.2006r.,sygn. akt I C 241/05 uwzględnił w większości żądanie skarżącego, jednakże Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 23.02.2007r., sygn.akt II Ca 1488/06 zmienił wyrok Sądu Rejonowego - oddalając powództwo.

Kolejnym pozwem z dnia 20 grudnia 2005 r. skarżący wystąpił o zasądzenie od organu stypendium za okres od lutego 2005r. do marca 2006r. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007r., sygn.akt IC 933/05 Sąd Rejonowy dla W. – Ś. Wydział I Cywilny - oddalił powództwo. Apelację wniesioną przez skarżącego Sąd Okręgowy we W. II Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 15 lutego 2008r. sygn. akt II Ca 1118/07 oddalił. Skarżący pismem z dnia 27 lutego 2009r. wniósł do Sądu Najwyższego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem w/w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 lutego 2008r., sygn.akt lI Ca 1118/07. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt V CNP 67/09 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Oznacza to zdaniem organu, że nadal obowiązuje wyrok Sądu Rejonowego dla W.-Ś. Wydział I Cywilny w sprawie o sygn. akt I C 933/05 oddalający powództwo skarżącego.

Dalej organ wskazał, że skargą z dnia 25.08.2008r. skarżący wystąpił o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23.02.2007r.,sygn.akt II Ca 1488/06. Sprawa zakończyła się odrzuceniem skargi postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 16.12.2008 r.

W dniu 8 marca 2010 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 23.02.2007r., sygn. akt II Ca 1488/06. Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 22.09.2011r., sygn. akt II Ca 329/10,. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w sprawie o sygn. akt II Ca 1488/06 oraz wyrok Sądu Rejonowego dla W. – Ś. o sygn. akt I C 241/05 i pozew odrzucił.

Nadto organ odnosząc stan faktyczny sprawy do zmieniających się na przestrzeni lat przepisów regulujących kwestie studiów doktoranckich i stypendium doktoranckich, począwszy od ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz.386) i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych z dnia 10 czerwca 1991r. (Dz.U. Nr58, poz. 249), a kończąc na rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego 5 października 2011r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. Nr 225, poz.1351), stwierdził, że wszystkie przywołane przepisy ustalały jako zasadę maksymalny - czteroletni okres studiów doktoranckich oraz czteroletni okres pobierania stypendium doktoranckiego.

Organ zaprzestał w związku z tym wypłacać stypendium po upływie czteroletniego okresu jego pobierania i po upływie czterech lat od rozpoczęcia przez skarżącego studiów doktoranckich. Skarżący nie występował o wyrażenie zgody na przedłużenie studiów, a zatem nie mógł zdaniem organu występować o ewentualne wypłacanie stypendium w przedłużonym okresie studiów, a ponadto wniosek obejmował okres objęty powództwem, a obecnie prawomocnym wyrokiem sądów powszechnych.

W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2015r. skarżący reprezentowany przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze oraz zawarte w niej wnioski. Podniesiono ponownie, że wprawdzie decyzją Rektora z dnia 19 grudnia 2005r. skarżący zostaje skreślony z listy studentów, jednakże dopiero z uprawomocnieniem się wyroku oddalającego skargę kasacyjną, decyzja o skreśleniu z listy doktorantów stała się ostateczna, co świadczy, że skarżący nie przestał być uczestnikiem studiów doktoranckich aż do grudnia 2005 r.

Skarżący przyznając, że dochodził swoich praw na drodze postępowania cywilnego, oświadczył, iż pozwem z dnia 22 grudnia 2003r. domagał się zapłaty na jego rzecz kwoty 12.920 zł tytułem odszkodowania za niezgodnie z prawem skreślenie go z listy doktorantów i wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004r., sygn. akt: IC 1550/04 Sąd Rejonowy dla W.- Ś. zasądził na jego rzecz ww. kwotę tytułem odszkodowania równowartości utraconego stypendium za okres od lipca 2000r. do grudnia 2001r.. Wskazuje na to - zdaniem skarżącego, treść pozwu oraz uzasadnienie w/w wyroku, gdy nadto podjęcie przez Niego pracy groziło utratą prawa do stypendium, albowiem § 18 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r. stanowił, iż w przypadku podjęcia umowy o pracę, pracownik traci prawo do stypendium naukowego. Na tej podstawie – w ocenie skarżącego, zasądzona kwota stanowiła odszkodowanie jako równowartość utraconego stypendium za objęty pozwem o odszkodowanie okres od lipca 2000 r. do grudnia 2001 r.

Skarżący przyznał także, że pozwem z dnia 30 maja 2005r. domagał się zapłaty na jego rzecz kwoty 13.350 zł - zaległego stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004 do stycznia 2005. Sąd Rejonowy dla W. – Ś. wyrokiem z dnia 13 września 2006r., sygn.akt IC 241/05 - uwzględnił w większości żądanie powoda, tym niemniej Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 23 lutego 2007 r. sygn.akt: II Ca 1488/06 zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo. Wskutek wznowienia postępowania wyrokiem z dnia 19 września 2011r. Sąd Okręgowy uchylił oba w/w wyroki i odrzucił pozew, twierdząc, że sprawa zaległego stypendium powinna zostać rozstrzygana przez Sąd Administracyjny. Niemniej jednak – zdaniem skarżącego, argumentacja podniesiona w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji uwzględniającego powództwo, pozostaje aktualna, albowiem Sąd ustalił, że w okresie, którego dotyczyło żądanie tj. od stycznia 2004 r. do stycznia 2005r. skarżący był uczestnikiem studiów doktoranckich i przysługiwało mu prawo do pobierania stypendium. Powołując się na przepisy obowiązującej wtedy ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych (...), Sąd stwierdził, że decyzja o skreśleniu podejmowana przez Kierownika Studiów nie jest decyzją ostateczną, a tylko taka decyzja mogłaby skutkować wstrzymaniem wypłaty powodowi stypendium.

Powyższe – zdaniem skarżącego oznacza, że doktorantem Uniwersytetu W. był w okresie od 1 października 1999r. do 28 czerwca 2000 r. i od marca 2002 r. do grudnia 2005 r. oraz otrzymał stypendium za okres od 10.1999 r. do 06.2000 r., tj. przez 9 miesięcy i od 23.01.2002r. do 12.2003 r., tj. przez 24 miesiące; czyli za 33 miesiące. Oznacza to, że do zapłaty pozostaje zaległe stypendium za okres od stycznia 2004r. do stycznia 2005r. w łącznej kwocie 11.960 złotych wraz z odsetkami.

Skarżący wyjaśnił przy tym, że ze skargi wyłączone jest zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego z 21 grudnia 2004r., sygn. akt: IC 1550/04 odszkodowanie w łącznej kwocie 13.942 zł (które do dziś nie zostało skarżącemu wypłacone; sprawa jest na etapie egzekucji). Wyłączona jest także wpłata kwoty 13.924 zł, którą Uniwersytet uregulował na rzecz skarżącego dnia 6 września 2005r., a którą skarżący zaliczył na poczet stypendium za okres od lutego 2005 r. do stycznia 2006 r i wyłączył ją ze skargi.

W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2016r., pełnomocnik organu ustosunkowując się do zarzutów i wniosków pełnomocnika skarżącego zawartych w w/w piśmie z dnia 17 grudnia 2015r., stwierdził, że całkowicie błędne jest ustalenie, iż skarżący pozostawał uczestnikiem studium doktoranckiego do grudnia 2005 r. Skarżący utożsamia ostateczność decyzji ze statusem doktoranta, pomijając fakt, że skarżący został skreślony z listy uczestników studium doktoranckich decyzją Kierownika Studium Doktoranckiego Fizyki Teoretycznej z dnia 19.08.2003 r. Decyzja Kierownika nie była uchylona bądź zmieniona. Decyzja stała się prawomocna na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.09.2007 r. Z tym dniem prawomocnie skarżący utracił status doktoranta z dniem 1.10.2003 r., a więc w dacie ustalonej w decyzji Kierownika Studium. Nastąpił zbieg dwóch dat, w której skarżący przestał być doktorantem - na mocy decyzji i na mocy ustawy, z uwagi na upływ czteroletniego okresu studiów wynikający z obowiązujących przepisów.

Błędne jest także - zdaniem organu, stanowisko skarżącego w sprawie interpretacji zapisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych z dnia 10 czerwca 1991r. , wyjaśniając, że skarżącemu nie przyznano stypendium naukowego zgodnie z § 15 rozporządzenia, który stanowił, że osobom, które przygotowują rozprawę doktorską poza studiami doktoranckimi lub rozprawę habilitacyjną, mogą być przyznane stypendia naukowe. Skarżący, otrzymał, bez decyzji, stypendium na podstawie § 10 rozporządzenia. Zatem, nie mógł utracić stypendium naukowego podejmując zatrudnienie, albowiem takiego stypendium nie otrzymał. Organ zauważył przy tym, że skarżący nawet obecnie nie pozostaje w zatrudnieniu.

W dalszej części przedmiotowego pisma, organ cyt. treść § 18 ust 2. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich oraz przyznawania i zwrotu stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 115, poz. 964), " Uczestnicy studiów doktoranckich, którzy otrzymali stypendium na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują prawo do stypendium do końca okresu, na jaki zostało przyznane", podkreślił, że takiego zapisu nie zawiera kolejne rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez placówki naukowe (Dz. U. 2007 Nr 1, poz. 3).

Nadto organ stwierdził, ustosunkowując się do oświadczenia skarżącego w kwestii zasądzonej kwoty wyrokiem sprawie o sygn. akt 1550/04, że przedmiotowa kwota została skarżącemu przekazana, a mimo tego skarżący na podstawie posiadanego wyroku wystąpił o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności i na podstawie otrzymanego tytułu wykonawczego wystąpił o egzekucję należności z niego wynikającą. Organ wystąpił o pozbawienie tytułu klauzuli wykonalności i uzyskał prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego dla W.- Ś. we W. IX Wydział Cywilny, sygn. IX C 558/08, z dnia 27 stycznia 2010 r. mocą którego, Sąd pozbawił tytuł wykonawczy wykonalności. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania, która wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r, Sądu Rejonowego dla W. – Ś. we W. IX Wydział Cywilny, sygn. IX C 2035/13, została oddalona.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2016r., będącym odpowiedzią na pismo organu z dnia 18 kwietnia 2016r. ponowił zarzuty oraz wnioski zawarte w skardze oraz piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 17 grudnia 2015r., wnosząc o dopuszczenie jako dowód akt sprawy:

- Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt. II SA/Wr 1661/00),

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn.akt IV SA/Wr 2842/03),

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt. IV SA/Wr 613/04),

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt. IV SA/Wr 107/06),

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt. IV SAB/Wr 1/14),

- wyroku Sądu Okręgowego we W. z 22.09.2011r.,sygn.akt. II ACa 329/10,

- potwierdzony przez mecenasa Koguta za zgodność z oryginałem wydruk wypłat stypendium za okres od X 1999r. do VI 2000r., od II 2002r. do XII 2003r. - na okoliczność, iż: ,

1) uczestnikiem studiów doktoranckich był w okresie od 1 października 1999r. do 28 czerwca 2000r., oraz od 31 marca 2002r. do 19 grudnia 2005r.

2) organy uczelni w okresie 2000-2014 działały z rażącym naruszeniem prawa,

3) wypłacono mu stypendium za okres od 1 października 1999 r. do 28 czerwca 2000 r., oraz od marca 2002r. do grudnia 2004r.

4) do wypłacenia pozostaje jeszcze stypendium od stycznia 2004 do stycznia 2005 r.

W kolejnym piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r., złożonym na rozprawie w dniu 28 września 2016 r., zatytułowanym "Wniosek dowodowy", skarżący stwierdził, cyt.:

"Ponieważ organ podejmuje decyzje w konsultacji ze swoimi prawnikami, załączam oficjalne stanowisko mec. Z. K. z 29.09.2004 r. stwierdzające, iż "decyzja o skreśleniu Pana B. nie jest prawomocna" i że "doktorant nie biorący żadnego czynnego udziału w studiach doktoranckich będzie miał prawo przez wiele lat do pobierania stypendium doktoranckiego " jako dowód na okoliczność jego treści ...". Ponadto skarżący do pisma tegoż załączył Protokół z egzaminu doktorskiego z dnia 20.09.2005r. na okoliczność, iż po wyroku WSA we Wrocławiu z 28.07.2005 r. (stwierdzającego nieważność decyzji Rektora o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów) władze Uniwersytetu W. dopuściły go do egzaminu doktorskiego, który zdał na ocenę bardzo dobrą w dniu 20 września 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t .j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...], albowiem decyzje te nie naruszają przepisów prawa w zakresie wskazanym w w/w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Niesporne jest w sprawie, że decyzją Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 lipca 1999r. skarżący A. B. został przyjęty na I rok Studiów Doktoranckich Fizyki od dnia 1 października 1999 r. z równoczesnym przyznaniem stypendium.

Niewątpliwe jest także w sprawie, że w w/w okresie, a to w roku 1999 obowiązywała ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), gdzie w art. 36 ustawodawca przyznał prawo do prowadzenia studiów doktoranckich jednostkom organizacyjnym uprawnionym do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego (ust.1) oraz upoważnił Ministra Edukacji Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia zasad organizowania studiów doktoranckich w państwowych jednostkach organizacyjnych, rekrutacji na te studia, prowadzenia i odbywania tych studiów oraz zakres uprawnień.

I tak Minister Edukacji Narodowej wykonując powyższą delegacje ustawową, wydał w dniu 10 czerwca 1991r. rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych (Dz. U. Nr 58, poz. 249), stanowiąc w § 3 ust.1, że studia doktoranckie mogą trwać do 4 (czterech) lat.

Zgodnie z kolei z § 10 ust.2 w/w rozporządzenia, uczestnicy dziennych studiów doktoranckich mogli otrzymać na czas trwania studiów stypendium w wysokości określonej przez organ tworzący studia doktoranckie (...).

Istotny jest przy tym przepis § 3 ust.2 tegoż rozporządzenia, w myśl, którego w uzasadnionych przypadkach uczestnik studiów doktoranckich mógł uzyskać zgodę kierownika jednostki prowadzącej studia doktoranckie na przedłużenie okresu odbywania studiów, nie dłużej jednak niż do 1 (jednego) roku.

W razie wyrażenia zgody, o której mowa w cyt. wyżej ust.2 § 3, jednostka wypłacająca świadczenia rozstrzygała również sprawę przedłużenia okresu pobierania świadczeń (§ 3 ust.3 rozporządzenia).

Zważyć należy, że z dniem 1 maja 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), czego konsekwencją była utrata mocy w/w ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (art.54 ustawy), tym niemniej stosownie do przepisu art.53 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., do czasu wydania przepisów wykonawczych, pozostawały w mocy dotychczasowe akty wykonawcze. Oznaczało to, że w w/w rozporządzenie z dnia 10 czerwca 1991r. utraciło moc dopiero z dniem 14 lipca 2005r., tj. z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 25 maja 2005r. w sprawie warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich oraz przyznawania i zwrotu stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 115, poz. 964).

Także w tym akcie prawnym ustalono, że czas odbywania studiów doktoranckich nie może być dłuższy niż cztery lata (§ 1 ust.2), przy czym – zgodnie z § 3 ust.5 i § 12 ust.2 rozporządzenia, rektor szkoły wyższej w uzasadnionych przypadkach, mógł wyrazić uczestnikowi studiów doktoranckich zgodę na przedłużenie okresu odbywania studiów, nie dłużej jednak niż o rok.

W rozporządzeniu tym ustalono natomiast, że stypendium jest przyznawane jedynie na rok akademicki (§ 10 ust.1) z równoczesnym ustaleniem warunków, jakie musiał spełnić doktorant, aby móc je otrzymać ((§ 10 ust.2 i ust.3).

W przypadku przedłużenia okresu odbywania studiów doktoranckich rektor szkoły wyższej mógł podjąć decyzję o odpowiednim przedłużeniu okresu pobierania stypendium (§ 12 ust.3 rozporządzenia).

Istotne jest przy tym, że zgodnie z § 18 ust.2 w/w rozporządzenia, uczestnicy studiów doktoranckich, którzy otrzymali stypendium na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowali prawo do stypendium do końca okresu, na jaki zostało przyznane.

Odnotować także należy, wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art.201 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym, rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz.U. z 2007 r., Nr 1, poz. 3 ze zm.), ustalające maksymalny okres studiów, który również nie mógł trwać dłużej niż 4 (cztery) lata (§ 2 ust.1).

Wprawdzie przewidziano również możliwość przedłużenia studiów doktoranckich, jednakże mogło to nastąpić w uzasadnionych przypadkach, w szczególności, czasowej niezdolności do odbywania tych studiów spowodowanej chorobą, sprawowania osobistej opieki nad chorym członkiem rodziny, sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem do 4 roku życia lub dzieckiem o orzeczonej niepełnosprawności - jednak łącznie nie więcej niż o rok (§ 2 ust.3 ).

Stypendium doktoranckie – zgodnie z kolei z § 12 tegoż rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 11 marca 2009r.) - mógł otrzymać doktorant, który prowadził zajęcia dydaktyczne w ramach praktyk zawodowych oraz badania naukowe ważne ze względu na rozwój uczelni lub realizację jej celów i zadań, a zgodnie z brzmieniem tegoż przepisu od 12 marca 2009r. – stypendium doktoranckie mógł otrzymać doktorant, który terminowo realizował program studiów doktoranckich i wykazywał się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych w ramach praktyk zawodowych .

Także kolejne rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351) - obowiązujące od dnia 4 listopada 2011r. do 17 grudnia 2013r., ustaliło, że studia doktoranckie trwają nie dłużej niż 4 (cztery) lata (§ 10).

Przy czym i to rozporządzenie upoważniło kierownika studiów doktoranckich do przedłużenia w uzasadnionych przypadkach okresu odbywania studiów doktoranckich, w szczególności w przypadku czasowej niezdolności do odbywania tych studiów spowodowanej chorobą, sprawowania osobistej opieki nad chorym członkiem rodziny, prawowania osobistej opieki nad dzieckiem do 4 roku życia lub dzieckiem o orzeczonej niepełnosprawności - łącznie nie dłużej niż o rok (§ 11 ust.2).

Kwestia przyznawania, a tym samym otrzymywania stypendium doktoranckiego uregulowana została w § 15 tegoż rozporządzenia. I tak owo stypendium na pierwszym roku studiów doktoranckich mogło być przyznane doktorantowi, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym (§ 15 ust.2), gdy zaś zgodnie z § 15 ust.3 tegoż rozporządzenia, stypendium doktoranckie na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich mogło być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego :

- uzyskał bardzo dobre albo dobre wyniki z egzaminów objętych programem studiów doktoranckich;

- wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej.

Zauważyć przy tym należy, że w § 29 tegoż rozporządzenia postanowiono, że w przypadku stypendium doktoranckiego przyznanego przed dniem 1 października 2011 r. wypłaca się je przez okres, na który zostało przyznane, chyba, że wystąpiły okoliczności uzasadniające zaprzestanie wypłaty tego stypendium.

W świetle przedstawionych wyżej regulacji, stwierdzić należy, że zasadą było w myśl przywołanych wyżej przepisów, iż maksymalny okres studiów doktoranckich to okres 4 (czterech) lat, jak i zasadą było, że maksymalny okres pobierania (otrzymywania) stypendium doktoranckiego to okres 4 (czterech lat).

Wprawdzie Minister dopuścił możliwość przedłużenia studiów doktoranckich maksymalnie o 1 (jeden) rok, lecz mogło to nastąpić w ściśle określonych w rozporządzeniu przypadkach, przy czym nawet, gdy zaistniały określone w rozporządzeniu sytuacje, to decyzję o ewentualnym przedłużeniu studiów pozostawiono uznaniu organu, co oznaczało, że organ w określonych sytuacjach był jedynie uprawniony do przedłużenia maksymalnie o 1 (jeden) rok studiów doktoranckich, a nie obowiązany do jego przedłużania.

Podobnie miała się sprawa z przyznawaniem (pobieraniem) stypendium doktoranckiego w przedłużonym okresie studiów doktoranckich.

Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, skarżący A. B. przyjęty został na I rok Studiów Doktoranckich Fizyki od dnia 1 października 1999 r. z równoczesnym przyznaniem stypendium doktoranckiego na okres trwania tychże studiów.

Do sytuacji skarżącego winny mieć zatem zastosowanie przepisy w/w rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych, zwanym dalej rozporządzeniem, a który to akt – jak to już wyżej Sąd zauważył, obowiązywał do 13 lipca 2005r. na mocy art.53 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) w związku z § 21 w/w rozporządzenia M.E.N. z dnia 25 maja 2005r. w sprawie warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich (...).

Oznacza to – mając na uwadze, cyt. wyżej przepis § 3 ust.1 rozporządzenia z dnia 10 czerwca 1991r., zgodnie, z którym studia doktoranckie mogły maksymalnie trwać 4 (cztery) lata, że okres studiów doktoranckich skarżącego, rozpoczętych z dniem 1 października 1999r. - trwał do 1 października 2003r.

Istotną przy tym okolicznością jest to, że skarżący nie występował o wyrażenie zgody na przedłużenie przedmiotowych studiów doktoranckich, gdy zaś przepisy w/w rozporządzenia nie przewidywały możliwości podjęcia przez organ takiej decyzji z urzędu, zwłaszcza, że przepis § 3 ust.2 rozporządzenia uzależniał wyrażenie ewentualnej zgody na przedłużenie okresu odbywania tych studiów od wykazania przez uczestnika studiów zaistnienia uzasadnionych przyczyn.

Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, a właściwie przesądzająca, jako, że w myśl § 3 ust.3 tegoż rozporządzenia, tylko w sytuacji, gdy wyrażona została zgoda na przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich, nie dłużej jednak niż do 1 roku, organ uprawniony był dopiero wówczas rozstrzygać sprawę przedłużenia okresu pobierania świadczeń, czyli stypendium doktoranckiego, a które to zgodnie z § 10 ust.2 rozporządzenia uczestnicy studiów doktoranckich mogli otrzymać jedynie na czas trwania studiów doktoranckich.

W świetle powyższych ustaleń nie ma istotnego znaczenia powoływane przez skarżącego postanowienie NSA O.Z. we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2000r, sygn.akt II S.A./Wr1661/00, oddalające wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu z dnia 25 lipca 2000r. o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów, jak i wyrok NSA O.Z. we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2000r., sygn.akt II S.A./Wr1661/00 stwierdzający nieważność w/w decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu z dnia 28 czerwca 2000r.

Sąd nie podziela wywodów skarżącego, które zmierzają do stwierdzenia, że powyższe orzeczenia Sądu spowodowały niejako automatycznie przedłużenie skarżącemu okresu trwania studiów doktoranckich, albowiem tak jak to już wyżej Sąd zauważył, ani ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, jak i wydane w oparciu o delegację ustawową omawiane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych, nie przewidywały takiej sytuacji, a wręcz odwrotnie, w/w rozporządzenie ściśle określiło sytuacje, które mogły stanowić dla organu podstawę do podjęcia decyzje o przedłużeniu trwania studiów doktoranckich i przedłużenia okresu pobierania stypendium doktoranckiego.

W okolicznościach tej sprawy, niezasadne jest zatem żądanie skarżącego ujęte w piśmie z dnia 20 grudnia 2005r. o wypłacenie, cyt.: "zaległego stypendium doktoranckiego za okres od stycznia 2004r. do stycznia 2006r.", zmodyfikowane w piśmie (odwołaniu) z dnia 5 stycznia 2015r. w ten sposób, że żądanie przedmiotowej wypłaty dotyczy okresu od stycznia 2004r. do stycznia 2005r..

Skoro niesporne jest w sprawie, że skarżący studia doktoranckie rozpoczął z dniem 1 października 1999r., to mając na uwadze z jednej strony cyt. wyżej przepis § 3 ust.1 rozporządzenia, którym ustalono maksymalny czteroletni okres trwania studiów doktoranckich, z drugiej zaś fakt, że skarżący nie ubiegał się o zgodę na przedłużenie okresu odbywania tych studiów i w aktach brak jest takiej zgody, przyjąć należało za organami, że z dniem 1 października 2003r. z mocy prawa upłynął skarżącemu okres trwania przedmiotowych studiów doktoranckich, co oznacza, iż z tym dniem skarżący przestał być uprawniony do pobierania (otrzymywania) stypendium doktoranckiego.

Nie ma przy tym także znaczenia odwoływanie się skarżącego do decyzji Rektora z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2003r. o skreśleniu w/w z listy uczestników studiów doktoranckich i wywodzenie, że skoro decyzja ta stała się prawomocna dopiero z chwilą wydania przez NSA wyroku w dniu 6 września 2007r., sygn.akt I OSK 907/07 o oddaleniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2007r., sygn.akt IV SA/Wr 107/06, to skarżący nie przestał być uczestnikiem owych studiów aż do grudnia 2005r. Jak to już bowiem Sąd wyżej zauważył, skarżący już z dniem 1 października 2003r. z mocy prawa przestał być uczestnikiem przedmiotowych Studiów Doktoranckich Fizyki albowiem z tym dniem upłynął 4-letni okres trwania przedmiotowych studiów doktoranckich i było to niezależne - jak trafnie zauważył organ, od trwającego jeszcze postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia skarżącego z listy uczestników studiów doktoranckich na podstawie w/w decyzji z dnia 19 sierpnia 2003r.

Upływ z dniem 1 października 2003r. 4-letniego okresu trwania przedmiotowych studiów doktoranckich oznacza, że skarżący przestał z tym dniem być uczestnikiem studiów doktoranckich, konsekwencją, czego było równoczesne ustanie z tym dniem prawa do otrzymywania (pobierania) przez skarżącego stypendium doktoranckiego, przyznanego od 1 października 1999r.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że przedłożona na rozprawie przy piśmie z dnia 20 czerwca 2016r., kserokopia "Protokołu komisji egzaminu doktorskiego" z filozofii z dnia 20 września 2005r. nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia.

Podobnie ma się sprawa z przedłożoną do tegoż pisma kserokopią pisma radcy prawnego organu z dnia 29.09.2004r., zatytułowanego "Wyjaśnienie do pisma Pana A. B.".

Mając na uwadze ustalony wyżej stan faktyczny i prawny, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego dot. naruszenia przez organy przepisu art. 75 k.p.a. i art. 78 k.p.a., poprzez "(...)błędne ustalenie okresu studiów doktoranckich i bezczynność w wypłacie zaległego stypendium (...)" , albowiem organy w sposób właściwy ustaliły okres trwania studiów doktoranckich skarżącego, zasadnie przyjmując, że obejmował on okres od 1 października 1999r. do 1 października 2003r.

Wbrew stanowisku skarżącego nie można postawić organom zarzutu bezczynność w wypłacie żądanego przez skarżącego stypendium doktoranckiego, nazwanego przez skarżącego "zaległym", skoro żądanie skarżącego obejmujące w istocie okres od stycznia 2004 r. do stycznia 2006 r. dotyczy okresu, gdy skarżący nie był już uczestnikiem Studiów Doktoranckich .

Natomiast – jak przyznaje sam skarżący, stypendium doktoranckie otrzymał za okres od października 1999r. do czerwca 2000r. i od stycznia 2002r. do grudnia 2003 r., tj. łącznie za 33 miesiące.

Istotny jest przy tym także – zdaniem Sądu, pominięty przez skarżącego okres od lipca 2000r. do grudnia 2001r., a za który to Sąd Rejonowy dla W. – Ś. prawomocnym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt I C 1550/04 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 12.920,00 zł tytułem zaległego stypendium doktoranckiego za w/w okres, przywołując jako podstawę prawną przepis § 10 ust.2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych (Dz. U. Nr 58, poz. 249).

Wbrew twierdzeniom skarżącego (który utrzymuje, że zasądzona kwota to odszkodowanie za niezgodne z prawem skreślenie go z listy doktorantów) , powyższe znajduje odzwierciedlenie na str.6 tegoż wyroku, gdy nadto na str. 2 i 3 tegoż wyroku, Sąd stwierdził, cyt.: " W piśmie z dnia 15.11.2004 roku powód zmienił i sprecyzował ostatecznie żądanie wskazując, iż dochodzi wypłaty bezprawnie wstrzymanego stypendium, a podstawą jego żądania jest przepis art.12 ust.3 Rozporządzenia MEN w sprawie studiów doktoranckich " (k.85,86 i 89 akt sądowych oraz k. 56,57 i 60 akt Sądu Rejonowego dla W. – Ś. w sprawie ozn.sygn.akt I C 1550/03 ).

Powyższe oznacza, że za cały okres trwania Studiów Doktoranckich, uczestnikiem których był skarżący, a to od 1 października 1999r. do 1 października 2003r. skarżący otrzymał stypendium doktoranckie.

Podobny pogląd przyjął Sąd Okręgowy we W. w wyroku z dnia 15 lutego 2008r., sygn. akt II Ca 1118/07, oddalając apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego dla W.-Ś. z dnia 26 czerwca 2007r., sygn. akt I C 933/05 oddalającego powództwo o zasądzenie od organu stypendium doktoranckiego za okres od lutego 2005 r. do lutego 2006r.(k.229 – 233 akt Sądu Rejonowego dla W.-Ś. w sprawie ozn.sygn.akt I C 933/05).

Niezasadny jest kolejny zarzut skarżącego, dot. rażącego naruszenie art.110 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a., zwłaszcza, że wydając w niniejszej sprawie zaskarżone decyzje organy wykonały wyrok tut. Sądu z dnia 26 czerwca 2014r., sygn.akt IV SAB/Wr 1/14, którym Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia opisanego na wstępie wniosku skarżącego z dnia 20 grudnia 2005r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 10 ust. 2 oraz § 12 ust.1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych, poprzez brak wypłaty żądanego stypendium za okres od stycznia 2004r. do stycznia 2005r., stwierdzić należy, że i ten zarzut nie jest zasadny, ponieważ organ wydając w niniejszej sprawie zaskarżone decyzje nie naruszył w/w przepisów rozporządzenia.

Zważyć należy, że w/w przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że uczestnicy dziennych studiów doktoranckich mogą otrzymać na czas trwania studiów doktoranckich stypendium (...). Nie jest przecież sporne w sprawie, że skarżącemu rozpoczynającego z dniem 1 października 1999r. Studia Doktoranckie Fizyki - przyznano stypendium doktoranckie na czas trwania tychże studiów. Oznaczało to, że skarżący miał prawo do otrzymywania – pobierania owego stypendium jedynie przez okres trwania studiów doktoranckich, czyli do 1 października 2003r.

Organy nie naruszyły także przywołanego przez skarżącego przepisu § 12 ust.1 w/w rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991r., albowiem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, jako że dotyczy okoliczności (przesłanek) związanych ze skreśleniem z listy uczestników studiów doktoranckich.

Z kolei podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 111 k.p.a., poprzez brak rozpoznania wniosku zawartego w piśmie z dnia 5 stycznia 2015r., o uzupełnienie decyzji z 16 grudnia 2014r. o pouczenie o odwołaniu i rozstrzygnięcie w zakresie wypłaty zaległego stypendium za okres od stycznia 2004r. do stycznia 2005r. i umorzenia postępowania w przedmiocie wypłaty stypendium za okres od lutego 2005r. do stycznia 2006r. w kwocie 1342 złote, aczkolwiek z formalnego punktu widzenia organ winien był zgodnie z art.111 § 2 k.p.a. wydać stosowne postanowienie, tym niemniej w okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało istotnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia .

Sąd nie podziela podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności, ponieważ postanowienie wydane w trybie art.111§ 2 k.p.a. jest niezaskarżalne.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżona decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji stanowił natomiast art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust.3 i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz.461 ze zm.)

H.B.13.10.2016 r.