Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 586/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zawieszenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gry na automacie do gier Max Cash nr [...] poza kasynem gry, tj. w [...] P. K., ul. [...], [...].

W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Na uzasadnienie wniosku powołał okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Zwrócono uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez inne sądy administracyjne, w których wstrzymywano wykonanie zaskarżonych decyzji oraz w których w wyniku uznania zasadności wniesionych skarg, uchylano zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów I instancji. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje ponadto niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż na dzień 31 października 2015 r. Spółka zapłaciła już kary pieniężne w łącznej wysokości 8 068 390 zł, a toczą się wobec niej kolejne postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji grozi utratą płynności finansowej, a to z kolei skutkowałoby zagrożeniem upadłością, czego nie da się odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanego świadczenia. Aktualnie, w wyniku zatrzymania automatów do gier przez Urzędy Celne, Spółka nie osiąga planowanych zysków, a wręcz ponosi straty finansowe. Uiszczenie kary w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 K.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, pogorszy jeszcze jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Chodzi przy tym nie tylko o szkodę grożącą samej Spółce, ale także Skarbowi Państwa w związku z wypłatą w razie przegranej pobranych kar.

Na potwierdzenie zawartej we wniosku argumentacji załączono oświadczenie Prezesa Spółki z dnia [...] kwietnia 2016 r. o uiszczonych w latach 2012 - 2015 karach w w/w wysokości wraz z potwierdzającą je listą zapisów księgowych za okres 1 [...] – [...] października 2015 r. (na kwotę 5 584 957 zł), rachunek zysków i strat za rok 2013 (zawierający także dane za rok 2012), listą zapisów kasowych /bankowych za okres [...] styczeń 2012 – [...] grudzień 2014 r. (na kwotę 2 336 414 zł) oraz listą księgowań na kontach syntetycznych za okres [...] grudzień 2014 r. – [...] kwiecień 2015 r. (na kwotę 664 435 zł).

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Na wstępie należy zaznaczyć, że bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, wskazujące na rozbieżną praktykę orzeczniczą organów administracji oraz "podobieństwo" sprawy do innych już rozstrzygniętych przez sądy administracyjne, gdyż wkraczałoby to w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Zamierzonego przez stronę skarżącą skutku nie może również odnieść powoływanie się na brak prawomocnego orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnoskarbowym, które nie stanowi warunku prowadzenia postępowania i nałożenia kary w trybie administracyjnym. Dotyczy to także argumentacji wskazującej na potencjalną odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa wynikającą z możliwości uwzględnienia skargi i konieczności zwrotu pobranych kar, gdyż zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się wyłącznie do strony skarżącej, wnioskującej wstrzymanie.

Niezależnie od powyższego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący mimo obowiązku wynikającego dla niego ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnił spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Spółka wraz z reprezentującym ją pełnomocnikiem, poza ogólnymi twierdzeniami wskazującymi na wysokość zapłaconych już kar i brak osiągania planowanych zysków (ponoszenie strat), w żaden sposób nie wykazała ryzyka wystąpienia ewentualnych niekorzystnych następstw wykonania decyzji, tj. że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niej z rzeczywistym zagrożeniem utratą płynności finansowej czy wręcz nieodwracalną w skutkach upadłością.

Na potwierdzenie kondycji finansowej Spółki nie przedłożono żadnych dokumentów - miarodajnych na okres wniesienia skargi i wniosku o wstrzymanie - poświadczających wysokość osiąganych dochodów (deklarowanych strat), czy w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej działalności. W tym zakresie za punkt odniesienia nie może być uznany rachunek zysków i strat odnoszący się do okresu ponad 2 lata wcześniejszego (2013 r.), mimo że zarówno ten rok jak poprzedzający go rok 2012 zakończyły się dla Spółki stratami w wysokości odpowiednio 4 029 316 zł i 8 743 995 zł. We wniosku nie zawarto żadnego odniesienia do zamkniętego rachunkowo roku 2014 i 2015 (np. poprzez przedłożenie analogicznych dokumentów), czy okresu bezpośrednio poprzedzającego wniesienie skargi (poprzez przedłożenie deklaracji rozliczeniowych podatku od towarów i usług, wyciągów z rachunków bankowych Spółki itp.). Nie sposób nie zauważyć, że na podstawie samego oświadczenia o braku osiągania planowanych zysków (w wyniku zatrzymania automatów) czy wręcz generowania strat nie da się wyprowadzić przekonującego twierdzenia o aktualnej groźbie utraty płynności finansowej, gdyż przyjmując jako punkt odniesienia lata 2012 - 2013, skutek taki zapewne by już wystąpił, a Spółka nadal prowadzi działalność (sprawdzenie dokonane za pośrednictwem strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości - wyszukiwarki podmiotów w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego na dzień wydawania niniejszego postanowienia nie wykazało jakichkolwiek wpisów dot. ewentualnego postępowania upadłościowego). W tym kontekście należy także zwrócić uwagę, że wynikająca z przedłożonego rachunku strata za rok 2013 była ponad 2 razy mniejsza niż w roku poprzedzającym, doszło w nim także do znaczącego wzrostu wydatków na wynagrodzenia (305 tys. zł względem 141 tys. zł w roku 2012), czy wzrostu odpisów amortyzacyjnych (1 198 tys. zł względem 14 tys. zł w roku 2012), co raczej świadczy o poprawie kondycji finansowej Spółki i pozytywnej ocenie perspektyw na przyszłość. Na podstawie przedstawionych danych /dokumentów można tylko domniemywać utrzymania się tej tendencji, skoro Spółka nie zaprzestając działalności była w stanie w tym okresie uiścić ponad 8 min zł kar.

W tym zakresie nie wyjaśniono również, czy i jaki majątek Spółka posiada oraz z jakich źródeł (wobec deklarowanych wieloletnich strat) pokrywa koszty bieżącej działalności, w tym nakładane kary. Czyni to niemożliwą ocenę, czy uiszczenie kwoty 12 tys. zł w sprawie objętej skargą mogłoby wiązać się dla niej z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.