Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1531/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.40 ust.1 okt 1
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 23, art. 25 ust. 1 pkt 4, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit a, ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2016 r., poz. 2180 ze zm. – dalej jako "ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym"), po rozpatrzeniu odwołania J. G. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 19 kwietnia 2017 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Naczelnika US z dnia 19 lutego 2013 r., w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2013 rok, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Skarżący zgłosił od dnia 20 czerwca 2009 r. prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie usług hotelarskich polegających na sezonowym wynajmie 10 pokoi gościnnych opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej.

W dniu 29 sierpnia 2012 r. Skarżący zgłosił przerwę od dnia 31 sierpnia 2012 r. w prowadzonej działalności gospodarczej, korzystając z uprawnienia wynikającego z treści art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, co skutkowało niepobieraniem podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za okres trwania przerwy.

Naczelnik US decyzją z dnia 19 lutego 2013 r. ustalił Skarżącemu miesięczną stawkę podatku dochodowego w formie karty podatkowej na rok podatkowy 2013 w kwocie 197,00 zł.

Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r., Skarżący zawiadomił, że z dniem 1 lipca 2013 r. wznawia działalność gospodarczą w zakresie wynajmu pokoi gościnnych.

Naczelnik US wszczął kontrolę podatkową, zakończoną doręczeniem w dniu 18 marca 2015 r. protokołu kontroli (zgodnie z art. 291 § 4 O.p.) oraz przeprowadził postępowanie podatkowe w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej, w związku ze zgłoszoną przerwą w prowadzeniu działalności gospodarczej za okres od 31 sierpnia 2012 r. do 30 czerwca 2013 r.

W piśmie z dnia 2 października 2015 r. Skarżący poinformował, że działalność gospodarczą prowadził w lipcu i sierpniu, natomiast czerwcowi turyści byli ujęci w przychodach E. G..

Decyzją z dnia 2 listopada 2015 r. Naczelnik US odmówił uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej za okres od 31 sierpnia 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. z powodu niezachowania terminu do zawiadomienia o zakończeniu przerwy. Powyższa decyzja stanowiła konsekwencję poinformowania organu o rozpoczęciu działalności z dniem 1 lipca 2013 r., mimo że - jak ustalił organ pierwszej instancji - Skarżący od dnia 23 maja 2013 r. posiadał wiedzę o terminie przyjazdu pierwszych gości dnia 12 czerwca 2013 r. W ocenie organu, zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, zgłoszenie zakończenia przerwy powinno nastąpić w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia - w tym przypadku w dniu 10 czerwca 2013 r., gdyż ostatnim dniem przerwy był 11 czerwca 2013 r. Natomiast przedmiotowe zawiadomienie Skarżący złożył w dniu 26 czerwca 2013 r., wskazując datę rozpoczęcia działalności – 1 lipca 2013 r.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. Naczelnik US stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości miesięcznej stawki karty podatkowej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wydana decyzja stanowiła konsekwencję stwierdzenia, iż Skarżący w żaden sposób nie uczestniczył w prowadzeniu działalności gospodarczej, którą zgłosił na własne nazwisko. W ocenie organu dane podane przez stronę we wniosku PIT-16 są niezgodne ze stanem faktycznym w zakresie prowadzonej działalności, gdyż pod wskazanym adresem działalność prowadzi E. G.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, decyzją z dnia 8 sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ wskazał, że zakres wszczętego postępowania podatkowego dotyczył innej problematyki niż rozstrzygnięta w decyzji z dnia 29 kwietnia 2016 r. W przedmiotowej sprawie nie wydano właściwego postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego odnośnie wygaśnięcia decyzji z dnia 19 lutego 2013 r. Niewydanie postanowienia we właściwym zakresie skutkuje tym, że decyzja z dnia 29 kwietnia 2016 r. jest wadliwa.

Naczelnik US decyzją z dnia 8 listopada 2016 r. umorzył postępowanie podatkowe w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2016r. Naczelnik US wszczął postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 19 lutego 2013 r. ustalającej wysokość miesięcznej stawki karty podatkowej.

Decyzją z dnia 19 kwietnia 2017 r. Naczelnik US stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości miesięcznej stawki karty podatkowej za rok 2013.

Zdaniem organu, całość materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i postępowania podatkowego wskazuje jednoznacznie, iż Skarżący we wniosku PIT-16 z dnia 15 czerwca 2009 r. podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu 10 pokoi w R. przy ul. [...], natomiast działalność w powyższym zakresie pod wskazanym adresem prowadziła E. G. Nie przedstawiono żadnych dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, ani uzyskiwanie przez niego przychodu czy poniesienie kosztów. Fakt, iż podatnik nie pamięta czy w czerwcu wynajmował pokoje, o czym wspomniał w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r., świadczy o całkowitym braku wiedzy odnośnie działalności gospodarczej, którą rzekomo prowadził.

W ocenie organu Skarżący nie spełnia warunków przewidzianych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym do opodatkowania w formie karty podatkowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji, Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że prowadził działalność gospodarczą w pensjonacie P. 2 w 2013 r. w miesiącach lipiec i sierpień. W czasie prowadzonej działalności Skarżący wywiązywał się ze wszelkich wymaganych opłat i zgłoszeń co postępowanie potwierdziło.

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i wyjaśnił zasady opodatkowania w formie karty podatkowej.

W ocenie organu, istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia dotycząca ustalenia czy Skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi gościnnych w pensjonacie P. 2 w R.

Organ stanął na stanowisku, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą, a strona nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających uzyskiwanie przychodu, czy poniesienie kosztów, które są podstawowym następstwem prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu jedynie E. G. jest osobą aktywnie uczestniczącą w prowadzeniu pensjonatu, bowiem dokonywała obsługi gości, przydzielała pokoje, wręczała klucze, egzekwowała płatności oraz regulowała wszelkie zobowiązania.

Organ uwzględnił, że w toku postępowania dokonano przesłuchania gości pensjonatu: [...] celem ustalenia wszystkich okoliczności, które mogą stanowić dowód mający wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie wynajmu pokoi przez Skarżącego w pensjonacie P. 2 w miejscowości R.

Z przesłuchania świadków w trakcie kontroli: [...] również wynika, iż wszyscy oni zgłosili telefonicznie zamówienia, które przyjmowała E. G.

Odnosząc się do argumentów wskazanych w odwołaniu w zakresie prowadzenia działalności w czerwcu oraz uprzednio rozstrzygniętej problematyki organ wskazał, iż niniejsza sprawa miała na celu określenie, czy Skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą i w związku z tym konieczne było rozpatrzenie sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego w zakresie wszczętego postępowania zgodnie z postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r.

W ocenie organu całość materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i postępowania podatkowego wskazuje jednoznacznie, iż Skarżący we wniosku PIT-16 podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu 10 pokoi w R. przy ul. [...], natomiast działalność w powyższym zakresie pod wskazanym adresem prowadziła E.G.

Wskazując na treść art. 258 § 1 pkt 4 i § 2 O.p. oraz art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził wygaśnięcie decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisu postępowania podatkowego tj. art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na całkowicie dowolnych ustaleniach pozostających w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, sprzeczność ustaleń dokonanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej poprzez przyjęcie, że Skarżący we wniosku PIT-16 z dnia 15 czerwca 2009 r. podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu 10 pokoi w R. przy ulicy [...], natomiast działalność w powyższym zakresie pod wskazanym adresem prowadziła E. G., poprzez przyjęcie, że E. G. jest osobą aktywną, uczestniczącą w prowadzeniu pensjonatu P. 2 oraz poprzez przyjęcie, że żadne koszty związane z wykorzystywaniem pokoi w pensjonacie P. 2 nie obciążają Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy Skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi gościnnych w pensjonacie P. 2 w R., bowiem podanie przez podatnika we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej danych niezgodnych ze stanem faktycznym, powoduje wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

Zasady opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych uregulowane zostały w powołanej na wstępie ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej, która jest szczególną, uproszczoną formą opodatkowania. Konstrukcja prawna tego podatku polega na tym, że nie ustala się wysokości podstawy opodatkowania. W przypadku podatku dochodowego płaconego w formie karty podatkowej rzeczywiste wyniki gospodarcze osiągane przez podatnika pozostają bez wpływu na wysokość podatku. Wysokość podatku ustalana jest bowiem przez ustawodawcę w taki sposób, aby obciążenie podatkowe było odpowiednie dla przeciętnie osiąganych rezultatów określonego typu działalności gospodarczej. Wynika ono wprawdzie z treści przepisów prawa podatkowego i jest znana podatnikowi niejako z góry, niemniej jednak ostatecznie zostaje ustalone dopiero w decyzji organu podatkowego. Z uwagi na powyższe na podatnika podatku opłacanego w formie karty podatkowej zostały nałożone przez ustawodawcę obowiązki wobec urzędu skarbowego, których musi bezwzględnie dotrzymywać, aby przysługiwało mu prawo korzystania z tej formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej.

W myśl art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, w przypadku gdy podatnik poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1. Zgodnie z art. 258 § 1 pkt 4 i § 2 O.p., jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania, organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji.

W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organ w toku kontroli podatkowej oraz zgromadzone dowody w postępowaniu podatkowym tj. przeprowadzone w dniu 18 listopada 2014 r. oględziny pensjonatów P. 1 przy ul. [...] w R. i P. 2 przy ul. [...] w R., zestawienie wpłat na konto bankowe E. G., oświadczenie A. G. (męża E. G.) z dnia 21 listopada 2014 r. dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej w budynkach w R. przy ul. [...] i ul. [...], dokonana przez organ analiza informacji na stronach internetowych zawierających ogłoszenie o wynajmie pokoi w pensjonacie P. 1 i P. 2, gdzie jedyną wykazaną osobą jest E. G., regulowanie wszelkich zobowiązań, np. opłaty za media, koszty reklamy w związku z prowadzoną działalnością w pensjonacie P. 2 przez E. G., zeznania świadków dotyczące pobytu gości w pensjonacie P. 2, rozbieżność dotycząca wyjaśnień podatnika, a faktycznym jego działaniem, oświadczenie o braku dokumentów dotyczących rozliczeń za media i wywóz nieczystości, koszty związane z prowadzeniem działalności ponoszone samodzielnie przez Skarżącego, zeznania świadków, którzy wskazywali E. G. jako osobę zajmującą się wynajmem pokoi, pomimo posiadania konta bankowego, jak wskazał Skarżący, wszelkie wpływy zaliczek, czy dokonywanie płatności - dotyczące pensjonatu P. 2 - dokonywano na i z konta E. G., są prawidłowe i zasadnie wskazują, że nie sposób przyjąć, by to Skarżący osobiście prowadził wskazaną działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu prawidłowa jest konstatacja organów, że to E. G. jest osobą aktywnie uczestniczącą w prowadzeniu pensjonatu, bowiem dokonywała obsługi gości, przydzielała pokoje, wręczała klucze, egzekwowała płatności oraz regulowała wszelkie zobowiązania.

Powyższe potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, którego ocena była prawidłowa i nie wykraczała poza granice swobodnej oceny.

W toku postępowania organ ustalił, że Skarżący zgłosił w urzędzie skarbowym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług hotelarskich opodatkowanych w formie karty podatkowej. Do wynajmu zgłoszono 10 pokoi. Jako miejsce świadczenia usług wynajmu wskazano R. ul. [...]. W związku z kontynuacją działalności, decyzją z dnia 19 lutego 2013 r. Naczelnik US ustalił podatnikowi wysokość miesięcznej stawki karty podatkowej na 2013 r.

Prowadzenie działalności gospodarczej zgłoszono w obiekcie, który został podatnikowi użyczony przez małżonków A. i E. G., będących właścicielami na prawach wspólności ustawowej nieruchomości zabudowanej działki nr [...] o pow. 301 m2 położonej w R., zabudowanej budynkiem dwukondygnacyjnym, w którym łącznie znajduje się 10 pokoi. W myśl umowy użyczenia zawartej w dniu 18 czerwca 2009 r. Użyczający pozwalają Skarżącemu na bezpłatne używanie i udostępnienie osobom trzecim tej nieruchomości. W umowie nie określono jakie koszty ponosi Skarżący - oznacza to, iż nie obciążały go żadne koszty związane z wykorzystywaniem pokoi.

W dniu 18 listopada 2014 r. w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzono oględziny w R. przy ul. [...], gdzie znajduje się pensjonat P. 2 stanowiący własność małżonków A. i E. G.

W informacjach zawartych na stronach internetowych [...] gdzie widniały ogłoszenia, o wynajmie pokoi w pensjonacie P. 2 ustalono, że dane kontaktowe tj. nr telefonu podany był tylko do E. G.. Ponadto na podstawie zestawienia wpłat zaliczek na poczet wynajmowanych u Skarżącego pokoi stwierdzono, że były one dokonywane na rachunek bankowy E. G..

W ocenie Sądu wyjaśnienia Skarżącego złożone na piśmie w toku przeprowadzonej kontroli, a także zeznania wskazanych w decyzji świadków pozwalają na przyjęcie, jak to uczyniły organy podatkowe, że to nie Skarżący, a E. G. działała jako właściciel pensjonatu.

Zdaniem Sądu, dokonując oceny zeznań wskazanych świadków organy zasadnie stwierdziły, że pomimo, iż czasem nie pamiętali, w którym pensjonacie (P. 1 czy P. 2) wynajmowali kwatery, to jednak opis i położenie budynku jednoznacznie wskazują, iż był to P. 2. Ponadto wszelkie formalności związane z wynajmem załatwiali w pensjonacie P. 1, który prowadzony był przez E. G. Wpłaty zaliczek dokonywano na konto E. G. i jej wpłacano pozostałą kwotę. Zarówno w trakcie pobytu jak i wcześniej telefonicznie kontaktowano się z kobietą. Napraw usterek dokonywał mąż właścicielki (tj. A. G.), który również czasami przebywał na terenie ośrodka. Co więcej, E. G. wystawiła rachunek za wynajem pokoi oraz dokument potwierdzenie pobytu T. D., który przebywał w pensjonacie P. 2. Na dowodach sporządzonych przez E. G. znajduje się pieczątka zawierająca jej imię i nazwisko oraz nr działki [...], na której znajduje się pensjonat P. 1 w R., w którym to ona prowadzi działalność gospodarczą. Skarżący nie posiadał własnej pieczątki, natomiast dane znajdujące się na pieczątce E. G. nie zawierały właściwego nr działki, na której znajduje się pensjonat P. 2 tj. [...] w R..

W ocenie Sądu, działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi w pensjonacie P. 2 prowadziła również E. G. Obecność podatnika w ośrodku nie wskazuje na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej.

Organ właściwie ocenił wyjaśnienia Skarżącego, że pensjonat P. 2 jest położony blisko morza, dzięki czemu atrakcyjna lokalizacja przyczynia się do zwiększonego zainteresowania wczasowiczów. Ponadto sposób kwaterowania wczasowiczów nie miał wpływu na wydatki ponoszone przez Skarżącego w związku z działalnością gospodarczą - opłata stawki karty podatkowej, ubezpieczenie zdrowotne i podwyższony podatek gruntowy w żaden sposób nie przyczyniał się do ich zmniejszenia, gdyż tego rodzaju wydatki ciążą na podatniku prowadzącym działalność, w tym przypadku bez względu na ilość zakwaterowanych w pensjonacie P. 2. Ponadto konieczność ponoszenia kosztów determinuje sam fakt zgłoszenia prowadzenia działalności.

Z przesłuchania świadków w trakcie kontroli: [...] również wynika, iż wszyscy oni zgłosili telefonicznie zamówienia, które przyjmowała E. G., zaliczki wpłacili przelewem na konto E. G. i to E. G. zajmowała się obsługą gości po ich przyjeździe do pensjonatu P. 2, przydzielała i wskazywała pokoje, wręczała klucze oraz egzekwowała płatności.

Zdaniem Sądu, całość materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i postępowania podatkowego wskazuje jednoznacznie, iż Skarżący we wniosku PIT-16 z dnia 15 czerwca 2009 r. podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu 10 pokoi w R. przy ul. [...] 11, natomiast działalność w powyższym zakresie pod wskazanym adresem faktycznie prowadziła E. G. Wskazać w tym miejscu należy, że Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia przez siebie działalności gospodarczej, ani uzyskiwanie przez niego przychodu, czy poniesienie kosztów. Fakt, iż podatnik nie pamięta czy w czerwcu wynajmował pokoje, o czym wspomniał w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r., świadczy o całkowitym braku wiedzy odnośnie działalności gospodarczej, którą rzekomo prowadził.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem - wbrew stanowisku Skarżącego - zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego przepisu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ, lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego.

W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu.

Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por. wyroki NSA: z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, LEX nr 1512633, czy z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11,

LEX nr 1558038). A zatem, organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny.

W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności jest niezasadny.

Zdaniem Sądu, przeprowadzony przez Dyrektora wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności.

W opinii Sądu, argumentacja Skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom, a podniesione w skardze zarzuty mają charakter ogólnikowy. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu.

Dodatkowo należy zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 O.p. mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas, gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych.

Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, albowiem organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności.

Organ podatkowy nie naruszył sformułowanej w art. 123 O.p. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był informowany o podejmowanych czynnościach i miał możliwość składania oświadczeń i wniosków (z czego korzystał). Przed wydaniem decyzji zagwarantowano stronie również możliwość wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na co wskazuje analiza akt administracyjnych (zawiadomienie organu odwoławczego z dnia 29 września 2015 r., 20 czerwca 2016 r., 24 lipca 2017 r.).

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle czytelne, że nie ma wątpliwości co do tego, jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Organy przytoczyły ponadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania decyzji,

a więc wyczerpały dyspozycję przywołanych wyżej przepisów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest również na tyle wyczerpujące, że pozwala Skarżącemu na odniesienie się do zawartej tam argumentacji, a przez to podjęcie stosownej obrony, oraz pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości zawartych w decyzji ustaleń i rozstrzygnięć.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji Dyrektor opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.