Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 237/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego P. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2002r. Skarżący P.K. wystąpił o stwierdzenie nieważności przejęcia na własność Skarbu Państwa, z przeznaczeniem na cele reformy rolnej, nieruchomości stanowiącej jezioro C., położonej w P., Gm. D. (KW nr [...]), oraz o przyznanie odszkodowania za sprzeczne z prawem przejęcie i użytkowanie tej nieruchomości.

W decyzji z dnia [...] lutego 2005r., nr [...], Wojewoda Pomorski stwierdził, że nieruchomość objęta wnioskiem, stanowiąca jezioro, wchodziła w skład majątku ziemskiego, położonego w ówczesnym Województwie Pomorskim. Całkowita powierzchnia tego majątku wynosiła [...] ha, a zatem przekraczała normę 100 ha powierzchni ogólnej określoną w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 z późn. zm.). Wobec tego, stosownie do cyt. przepisu podpadała pod działanie dekretu i podlegała w całości przejęciu na rzecz Skarbu Państwa.

Skarżący wniósł, dnia 12 kwietnia 2005r., odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że przedmiotowa nieruchomość nie podlegała przepisom dekretu z dnia 6 września 1944 r. ponieważ, w jego ocenie, nie dotyczył on wód ani lasów. Pismem z dnia 16 lipca 2007r. Skarżący cofnął wniosek z dnia 2 kwietnia 2002r. i wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Pomorskiego oraz o umorzenie postępowania przed tym organem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego, podzielając zawarte w niej stanowisko.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), poprzez wydanie decyzji ostatecznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty, podczas gdy w związku z cofnięciem wniosku przez stronę powinien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie.

sygn. akt IV SA/Wa 237/08

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał opinię wyrażoną w zaskarżonej decyzji, iż stanowisko Wojewody Pomorskiego jest prawidłowe i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się do badania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że złożona w rozpatrywanej skarga jest zasadna.

Skarżący pismem z dnia 16 lipca 2007r. cofnął swój wniosek o stwierdzenie nieważności przejęcia przedmiotowej nieruchomości na własność Skarbu Państwa, na cele reformy rolnej oraz wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. W związku z tym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi winien był zbadać czy w rozpatrywanej sprawie zaszły przesłanki zawarte w art. 105 § 2 k.p.a. , który stanowi, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Cytowany przepis przewiduje fakultatywne umorzenie postępowania, które z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe dla strony w tym sensie, że strona nie jest zainteresowana kontynuowaniem postępowania i uzyskaniem w jego wyniku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji. Kumulatywne wystąpienie zawartych art. 105 § 2 k.p.a. przesłanek powinno skutkować uchyleniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania na

sygn. akt IV SA/Wa 237/08

podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednak w niniejszej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w ogóle nie odniósł się do wspomnianego wniosku strony i rozpoznał sprawę co do istoty wydając decyzję ostateczną, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego. Organ dopuścił się tym samym naruszenia przepisów postępowania o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy i w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 cyt. ustawy.