Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 458/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 33 pkt 4, art 34 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 września 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. prowadzi w stosunku do majątku R. K. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] wystawionego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w C. obejmującego zaliczkę na poczet wykonania zastępczego w kwocie [...] zł. W celu wyegzekwowania należności, organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu, doręczono zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego.

Pismem z dnia 23 lipca 2004 r. strona złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego.

Organ egzekucyjny pismem z dnia 28 lipca 2004 r. zwrócił się do wierzyciela, tj. Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w C., o zajęcie stanowiska

w przedmiocie wniesionych zarzutów.

Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem

z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (wcześniejsze postanowienie wierzyciela oraz organu egzekucyjnego zostały uchylone na skutek zaskarżenia).

Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, które z uwagi na brak opłaty skarbowej, postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] zostało zwrócone.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił uwzględnienia zgłoszonych przez stronę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu wniesionego przez zobowiązaną zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Na postanowienie organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 240/07 uchylił zaskarżone postanowienie z powodu wątpliwości co do prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia [...].

Rozpatrując ponownie zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił orzeczenie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, uwzględniając wiążącą moc wypowiedzi wierzyciela w przedmiocie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z dnia [...]

nr [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu wniesionego przez zobowiązaną zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na postanowienie organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., który wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 217/08 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii trybu doręczenia postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], co przesądziłoby o tym, czy stanowisko wierzyciela jest ostateczne.

Mając na uwadze powyższe zalecenia Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej

w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] odmawiające uwzględnienia zgłoszonych zarzutów.

W wyniku wniesienia skargi na postanowienie organu II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt

I SA/Bd 750/08 oddalił skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 17 listopada 2008 r. zwrócił się do wierzyciela o stanowisko co do zasadności prowadzonego wobec majątku R. K. postępowania egzekucyjnego. Natomiast pismem z dnia 18 listopada 2008 r. organ egzekucyjny w związku z wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt

I SA/Bd 217/08, zwrócił się do wierzyciela o wyjaśnienie wątpliwości w kwestii prawidłowości doręczenia postanowienia z dnia [...], co skutkowałoby uznaniem stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów za ostateczne.

Z uwagi na powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., pismem z dnia 21 listopada 2008 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego C. 1 z prośbą o wyjaśnienie kwestii prawidłowości doręczenia postanowienia z dnia [...].

Wierzyciel w piśmie z dnia 21 listopada 2008 r., będącym odpowiedzią na pismo organu egzekucyjnego z dnia 17 listopada 2008 r., wskazał na zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec majątku R. K., gdyż w świetle posiadanych dokumentów właścicielem obiektu znajdującego się na działce przy ul. [...] w C. jest w dalszym ciągu R. K., a działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w zakresie egzekwowania od wskazanych osób nakazanego obowiązku - zgodne z prawem.

Dnia 17 kwietnia 2009 r. do Urzędu Skarbowego w C. wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 09 grudnia 2008 r., do którego załączono odpowiedź Poczty Polskiej Centrum Poczty Urząd Pocztowy Nr 1 w C. z dnia 02 grudnia 2008 r. w sprawie prawidłowości doręczenia przesyłki listowej adresowanej do R. K., tj. postanowienia wierzyciela z dnia [...] wraz

z kserokopią koperty przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelnik Urzędu Skarbowego

w C. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznał wniesione przez zobowiązaną zarzuty za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny wskazał, iż w kwestii podnoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ egzekucyjny, w świetle przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji związany jest stanowiskiem wierzyciela, jakim w niniejszej sprawie jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. Dlatego też wskutek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wiążącej w tej sprawie wypowiedzi wierzyciela, potwierdzonej dodatkowo pismem z dnia 21 listopada 2008 r. stwierdzono brak przesłanek przemawiających za uwzględnieniem zarzutów. Podkreślono przy tym, że w konkretnej sprawie nie występują ani formalne,

ani merytoryczne przeszkody w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego wobec majątku R. K.

Na postanowienie organu I instancji strona złożyła zażalenie. W uzasadnieniu podniosła zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Wskazała, że nie jest właścicielką pawilonu przy ul. [...] w C., o czym świadczą przedstawione w toku postępowania dokumenty. W ocenie strony, zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma prawidłowość doręczenia postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności złożonych zarzutów. Na dowodzie doręczenia brak jest stosownej adnotacji o doręczeniu przesyłki, przez co nie zostały spełnione wymogi określone w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też, właściwym byłoby ponowne przesłanie postanowienia wierzyciela. Zdaniem strony, organ nadzoru budowlanego obawia się jednak odwołania i rozpatrzenia sprawy merytorycznie, a nie formalnie.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazując na treść art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podniósł, że organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oznacza to, iż w przypadku, gdy wierzyciel nie uzna zarzutów za uzasadnione, to obowiązkiem organu egzekucyjnego jest dalsze prowadzenie egzekucji. Organ ten nie może podważyć wypowiedzi wierzyciela, ponieważ wówczas musiałby przeprowadzić pełną kontrolę istniejącej decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, do czego żadnym przepisem organ egzekucyjny nie jest uprawniony. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść art. 29 § 1 powołanej ustawy, na podstawie którego, organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Organ podał, że w rozpatrywanej sprawie wierzyciel, którym jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w postanowieniu z dnia [...] stwierdził, iż zażalenie wobec nieuiszczenia opłaty skarbowej nie podlega rozpatrzeniu, co wywiera ten skutek, że postanowienie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] jest ostateczne. Dlatego też organ egzekucyjny, będąc związanym stanowiskiem wierzyciela na mocy art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odmówił uwzględnienia zarzutu. W związku z tym, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, oparcie zarzutów na twierdzeniu, że zaistniał błąd co do osoby zobowiązanego, mogło wywołać zamierzony skutek jedynie w razie przyznania tego faktu przez wierzyciela, co w konkretnej sprawie nie miało miejsca.

Ustosunkowując się do podnoszonej w zażaleniu kwestii prawidłowości doręczenia ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia [...] o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów, organ odwoławczy podniósł, że podjęto próbę ponownego doręczenia postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki adresatowi, pozostawiono ją dnia 10 października 2007 r. na okres 7 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym C. 1. W związku z niepodjęciem jej w tym terminie, dnia 18 października 2007 r. przesyłkę powtórnie awizowano, pozostawiając ją ponownie na okres 7 dni do dyspozycji adresata w powyższym Urzędzie Pocztowym. Po upływie tego terminu dnia 25 października 2007 r. dokonano zwrotu przesyłki do nadawcy.

Okoliczności te zostały wielokrotnie zbadane w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego zarówno przez wierzyciela jak i organ egzekucyjny. Świadczy o tym m.in. pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 21 listopada 2008 r. skierowane do Urzędu Pocztowego C. 1 celem usunięcia wątpliwości co do prawidłowości doręczenia R. K. przesyłki listowej w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po uzyskaniu odpowiedzi z Urzędu Pocztowego, wierzyciel przesłał organowi egzekucyjnemu, przy piśmie z dnia 9 grudnia 2008 r., kserokopię zwrotnego potwierdzenia odbioru wraz z prawidłowo opisanym sposobem doręczenia.

Mając na uwadze powyższe, organ II instancji uznał, że tryb doręczenia przesyłki został przeprowadzony zgodnie z przepisami art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu, wobec dwukrotnego doręczenia postanowienia

z dnia 06 grudnia 2006 r. na adres zobowiązanej, zarzut jakoby organ obawiał się skutecznie złożonego środka odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. R. K. miała możliwość zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, z czego jednak nie skorzystała.

Na postanowienie organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Podnosząc zarzut istnienia błędu co do osoby zobowiązanego, skarżąca wskazała, że nie jest właścicielem pawilonu przy

ul. [...] w C. Zaznaczyła, że zarówno z umowy najmu lokalu, pisma Urzędu Miasta w C., pisma Prokuratury Okręgowej w T. oraz oświadczenia z dnia 01 czerwca 2009 r. wynika, iż właścicielem spornego kiosku jest J. T. Tym samym brak jest zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do jej osoby.

Wskazując na naruszenie przepisu art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, strona zarzuciła, że organ egzekucyjny w pełni zaaprobował stanowisko wierzyciela nie badając przy tym jego zasadności oraz pomijając argumentację strony oraz dowody przez nią przedstawione w trakcie postępowania.

Skarżąca podniosła również, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szeroko opisywana jest kwestia prawidłowości doręczenia przesyłki listowej pochodzącej od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., gdzie organ podaje różne daty jej doręczenia. W ocenie strony, w niniejszej sprawie bez znaczenia jest kwestia odbioru pisma, zasadnicze znaczenie dla sprawy ma to, czy skarżąca jest właścicielem pawilonu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ stwierdził, iż jest on bezzasadny albowiem treść zaskarżonego postanowienia, w tym jego uzasadnienie, spełnia wszystkie wymogi określone we wskazanych przepisach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla postanowienie wydane przez organ administracyjny jeżeli stwierdzi, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu, który nakazuje wyeliminować je z obrotu prawnego.

Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodne z prawem jest postanowienie organu odmawiające uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Nie budzi wątpliwości, że skarżąca składając zarzuty kwestionuje skierowanie egzekucji do niej, a zatem podstawą zarzutu jest "błąd co do osoby zobowiązanego",

o którym mowa w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W takiej sytuacji zastosowanie ma art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, na podstawie którego "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela

w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca."

Prawidłowo zatem organ egzekucyjny postąpił zwracając się do wierzyciela – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. o zajęcia stanowiska.

W tej materii organ II instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie z dnia [...] (k. nr 33 akt administracyjnych) na skutek zażalenia strony na postanowienie wierzyciela z dnia [...] (k. nr 29 akt administracyjnych).

Istotne zatem w sprawie jest ustalenie, czy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o zwrocie zażalenia R. K. jest prawomocne, a w konsekwencji, czy organ egzekucyjny ma prawo powołać się na istnienie w obrocie prawnym takiego postanowienia.

Zauważyć należy, iż w sprawie wcześniej wydawanych postanowień przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. wypowiadał się trzykrotnie WSA w Bydgoszczy wydając: 1) wyrok z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 240/07; 2) wyrok z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 217/08; 3) wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 750/08.

Z dwóch pierwszych wyroków wynika, że organ nie wykazał, aby wymienione postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] zostało doręczone w trybie art. 44 kpa. Na podstawie § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru

w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia,

w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki

w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).

Mając na uwadze powyższe przepisy, ustalenia wymaga, czy zalecenia Sądu uprzednio uwzględniającego skargę (wyrok 30 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 217/08) zostały wykonane. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że WSA w wyroku tym stwierdził, iż przepis art. 44 kpa przewiduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma, co może mieć doniosłe skutki dla strony, nie może więc budzić wątpliwości,

że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata

o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wątpliwości nadal pozostały co do wykonania wszystkich przesłanek

z art. 44 kpa. Prawdą jest, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął czynności i zwrócił się do Poczty Polskiej o wyjaśnienie, czy pozostawiono przesyłkę na poczcie i gdzie zawiadomienie o tej czynności doręczyciel zamieścił. W załączeniu przekazano kopertę i oryginał oraz duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru. Poczta Polska zwróciła uzupełnione potwierdzenie odbioru przy piśmie z dnia 02 grudnia

2008 r.

Sąd zauważa, iż wyjaśnienie kwestii dotyczącej doręczenia przesyłki sprowadziło się do zakreślenia na potwierdzeniu odbioru następujących wyrazów: "w oddawczej skrzynce pocztowej adresata". Powyższego uzupełnienia w wypełnieniu potwierdzenia odbioru dokonano pod datą uprzednio już widniejącą, tj. 10 października 2007 r.

W konsekwencji zwrotka przybrała postać, jakby była w całości wypełniona (z punktu widzenia wymogów art. 44 kpa) w dniu 10 października 2007 r. Z materiału dowodowego wynika, że pewne jej fragmenty zostały wypełnione, dopisane po upływie kilkunastu miesięcy. W takiej sytuacji – wobec kwestionowania przez stronę skarżącą prawidłowości doręczenia przesyłki – wymagana byłaby weryfikacja dowodów, które uprawniały pocztę do uzupełnienia brakujących zapisów w spornym potwierdzeniu odbioru po tak znacznym upływie czasu. Sąd nie może zaaprobować opisanego uzupełnienia zapisów w potwierdzeniu odbioru bez możliwości weryfikacji zasadności zakreślenia po ponad roku istotnych dla oceny sprawy zwrotów. Tej okoliczności Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił. W konsekwencji wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia przesyłki w trybie art. 44 kpa, na które zwrócił uwagę WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 217/08,

nie zostały usunięte. Z uwagi na znaczący upływ czasu od podejmowanych prób doręczenia przesyłki oraz ewentualne trudności w ustaleniu, czy dokonane zakreślenia na potwierdzeniu odbioru mają oparcie w weryfikowanych dowodach, Sąd w tut. składzie wyraża jednoznaczne stanowisko o obowiązku Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponownego i rzetelnego doręczenia postanowienia z dnia

[...] o zwrocie zażalenia stronie skarżącej z powodu nieuiszczenia opłaty skarbowej. To wierzyciel jest obowiązany do dopełnienia tego obowiązku, a nie organ egzekucyjny, który wielokrotnie w tej sprawie zwracał się Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyjaśnienie tak istotnej kwestii jaką jest prawidłowe doręczenie przesyłki w trybie art. 44 kpa. W przypadku wadliwie wypełnionego potwierdzenia odbioru organ – wierzyciel obowiązany jest do niezwłocznego reklamowania tej czynności w urzędzie pocztowym, a nie przesyłania wadliwego potwierdzenia odbioru organowi egzekucyjnemu i interweniowania dopiero na wniosek tego organu. Powoduje to zbędne przedłużanie postępowania, a znaczny upływ czasu utrudnia zweryfikowanie czynności, które wymagane są przepisami prawa, aby uznać doręczenie za dokonane. Podkreślić należy, iż spełnienie wszystkich wymogów doręczenia przesyłki w trybie wskazanego art. 44 kpa jest konieczne wobec doniosłych skutków jakie wywołuje ustalenie przez organ, że miało ono miejsce. W zakresie żadnego elementu nie może być wątpliwości, że wszystkie czynności, na które wskazano w potwierdzeniu odbioru miały miejsce i to we właściwym czasie.

Sąd zauważa, iż wiążące dla organu jest postanowienie wierzyciela, a nie pismo z dnia z dnia 21 listopada 2008 r., w którym wierzyciel wskazuje na zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W tej sytuacji ponowne doręczenie skarżącej postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stało się konieczne.

W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd określił, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości.

H. Adamczewska – Wasilewicz E. Kruppik – Świetlicka T. Liwacz