Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 956/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, 153, art. 3 par 1 i par i par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez L. K., uchylił decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w S. z dnia [...] r., nr [...].

Wskazaną powyżej decyzją ZWINB umorzył postępowanie odwoławcze

w sprawie zainicjowanej odwołaniem L. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r.,

nr [...], którą to decyzją organ ten odmówił nałożenia na J. G. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych

w celu doprowadzenia wykonanych bez pozwolenia na budowę robót budowlanych, związanych z budową linii energetycznej kablowej, zasilającej szlaban ustawiony na parkingu położonym na terenie działki nr [...] w N. , gm. R., do stanu zgodnego z prawem.

W odwołaniu L. K. podnosił, że:

- J. G. nie posiada i nie posiadał projektu budowlanego na wybudowanie dwóch nowych obiektów budowlanych w postaci dwóch zapór parkingowych;

- nie posiada i nie posiadał pozwolenia na wybudowanie linii kabla energetycznego zasilającego ww. obiekty budowlane;

- nie posiadał i nie posiada opracowanego i zatwierdzonego projektu geodezyjnego z wymaganymi uzgodnieniami.

Argumentował także, że ułożenie kabla elektrycznego wzdłuż drogi Słonecznej naruszyło jego własność poprzez położenie go również na jego nieruchomości

i wyrwanie przy tym słupków granicznych.

Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy organu I instancji oraz rozpatrywanego pisma nie wynika, aby L. K. posiadał interes prawny

w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja dotyczy odmowy nałożenia określonych obowiązków na J. G., w związku

z wykonanymi na terenie działki nr [...] w N. robotami budowlanymi.

Z rejestru gruntów wynika, że działka ta jest w całości własnością G. R., a zatem stronami w prowadzonym postępowaniu są G. R. i J. G.. Skarżący nie jest stroną postępowania, co stanowiło podstawę umorzenia postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu wyroku z 9 marca 2017 r. Sąd wskazał, że nie podziela stanowiska skarżącego, iż na skutek usunięcia punktów granicznych brak jest możliwości ustalenia przebiegu granicy działki. Rację Sąd przyznał organowi, iż uprawniony geodeta jest w stanie na podstawie dokumentacji i oględzin odtworzyć przebieg granicy, jednak za trafną uznał argumentację skarżącego w przedmiocie potencjalnej możliwości naruszenia jego prawa własności.

Zdaniem Sąd, organ dokonując oceny interesu prawnego skarżącego, nie ocenił jednak w sposób należyty przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Przede wszystkim uwadze organu odwoławczego umknęło, iż ułożenie kabla energetycznego zostało ustalone przez geodetę na mapie inwentaryzacji w formie graficznej, w postaci wykreślonej czerwonej linii, która w narożniku działki nr [...] od strony działki [...] została wykreślona w sposób, który może sugerować, iż przebiega w granicy działki [...] i [...]. To z kolei oznaczać by mogło, że doszło do naruszenia prawa własności skarżącego. Inwentaryzacja geodezyjna przedłożona przez inwestora została sporządzona wyłącznie w formie graficznej, brak jest części opisowej, co w niniejszej sprawie ma istotne znaczenie, zważywszy na to, że skarżący kwestionuje prawidłowość ustalenia przebiegu granicy stanowiącej jego własność działki.

W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, dla oceny interesu prawnego skarżącego, niezbędnym było ustalenie, w jaki sposób geodeta określił przebieg granicy działki nr [...], a także w jaki sposób ustalił trasę ułożenia kabla energetycznego, w szczególności, czy znajduje się on w granicy działki, czy jego fragment bądź fragmenty zostały umieszczone na terenie nieruchomości skarżącego, czy też w całości znajduje się on poza terenem działki nr [...] i dopiero na tej podstawie dokonać oceny, czy i w jaki sposób inwestycja wpływa na nieruchomość skarżącego.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r.,

nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. wezwał R. C. - geodetę, który wykonał geodezyjną inwentaryzację przedmiotowego kabla energetycznego, do złożenia wyjaśnień w nakreślonym przez sąd zakresie. W pismach z dnia 14 czerwca 2017 r. i z dnia 20 czerwca 2017 r. zobowiązany wyjaśnił, iż przy użyciu urządzenia lokalizującego urządzenia podziemne przebieg kabla został wykryty i oznaczony, a następnie zamierzony. Uzyskane współrzędne posłużyły do naniesienia przebiegu kabla na mapy, gdzie znajdowały się już naniesione granice. Przebieg kabla energetycznego, uwidocznionego na mapie z inwentaryzacji, znajduje się w całości poza terenem działki nr [...]. Wszystkie czynności związane z wykonaną inwentaryzacją były wykonane rzetelnie i z dokładnością wynikającą z zastosowanego pomiaru i sprzętu.

Zdaniem organu odwoławczego, ze zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz z powyższych wyjaśnień wynika, że kabel elektroenergetyczny w całym swym przebiegu znajduje się poza granicą działki nr [...], będącej własnością skarżącego. Brak jest przesłanek do stwierdzenia, by ułożenie kabla niskiego napięcia, na działce sąsiedniej, na głębokości przewidzianej w stosownych normach, w jakikolwiek sposób wpływało na nieruchomość skarżącego. Skoro L. K. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, to postępowanie odwoławcze należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 28 w zw. z art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez:

- niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia całokształtu sprawy oraz świadome zignorowanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r. wydanego w sprawie II SA/Sz 1443/16,

- nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających istotny wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron poprzez nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek stronom postępowania,

- oraz bezzasadne, wbrew oczywistym faktom i stanowisku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r. wydanym w sprawie II SA/Sz 1443/16 uznanie, że L. K., współwłaściciel działki nr [...] w N. , gm. R., w granicy której to działki (i na terenie której to działki) wkopano kabel energetyczny dostarczający prąd dla szlabanów wykonanych przez J. G. nie jest stroną postępowania, gdyż nie posiada interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu.

Skarżący wniósł o uchylenie wymienionych wyżej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego przeprowadzenia postępowania celem szczegółowego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy.

Zdaniem skarżącego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego świadomie nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku wykonania wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r. wydanego w sprawie

II SA/Sz 1443/16, a to z uwagi na:

Po pierwsze z treści pisma geodety R. C. z dnia 14 czerwca 2017 r. nie wynika w jakiej dacie wykonywał opisane w nim czynności. Według skarżącego pewne jest, że nie były to czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w ramach wykonania wytycznych nakazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.

Po drugie geodeta R. C. nie podał przy użyciu jakiego urządzenia lokalizującego urządzenia podziemne zlokalizowany został przebieg kabla, jakie miało parametry techniczne, ani jaki miało dopuszczalny w specyfikacji technicznej margines błędu pomiaru, a jaki ten margines błędu był w rzeczywistości. Skarżący zauważył, że raczej mało wiarygodne jest twierdzenie geodety, że naniósł na mapę przebieg kabla za pomocą uzyskanych współrzędnych skoro na przedmiotowej mapie na której naniesiono przebieg kabla poza skalą w jakiej została sporządzona nie ma żadnych współrzędnych do których można się odnieść i które można byłoby wykorzystać przy nanoszeniu na nią czegokolwiek.

Po trzecie geodeta R. C. sam przyznał, że nie wykonywał pomiarów w terenie umiejscowienia kamieni granicznych działki nr [...], gdyż nie miał takiego zlecenia - w ten sposób sam faktycznie przyznał się do tego, że nie ustalił żadnego przebiegu granicy na gruncie. Oznacza to, że nie mógł on rzetelnie sprawdzić czy kabel energetyczny przebiega w granicy nieruchomości nr [...], przekracza ją lub znajduje się poza jej obrębem.

Po czwarte z akt sprawy wynika (dokumentów przedstawionych Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. przez J. G.), że inwentaryzacji kabla dokonał biegły geodeta Z. K., a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wzywa do udzielenia wyjaśnień geodetę R. C..

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2018 r. skarżący poinformował, że na mocy decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego G., parking zbudowany przez Gminę R. w miejscowości N., u zbiegu ulic [...], został już rozebrany. W związku z tym bezprzedmiotowe jest utrzymywanie biegnącego w granicy jego działki - lub nawet po jej terenie, kabla energetycznego pierwotnie zasilającego szlaban znajdujący się na tym parkingu. Skarżący wniósł także o przesłuchanie w dwóch świadków szczegółowo opisując na jakie okoliczności powinni zostać przesłuchani.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. uczestnik postępowania J. G. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że osobiście wykonał roboty związane z położeniem kabla i jest pewny, iż sporny kabel nie wchodzi na nieruchomość skarżącego.

W toku rozprawy Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w ww. piśmie skarżącego, albowiem wnioski o przesłuchanie świadków nie znajdują oparcia w przepisach prawnych. Art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie "P.p.s.a."), stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wynika z treści przytroczonego przepisu ustawodawca nie przewidział na etapie sądowego rozpoznawania sprawy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Z tego względu wnioski dowodowe skarżącego musiały zostać oddalone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana w oparciu o wyżej wskazane kryteria, nie wykazała naruszenia przepisów postępowania, ani też naruszenia prawa materialnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1443/16 uchylił poprzednią decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego. Tym samym, zarówno organy rozpoznając ponownie sprawę, jak i Sąd w niniejszym postępowaniu, na podstawie art. 153 P.p.s.a., pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA.

Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544).

Artykuł 153 P.p.s.a. ma przy tym charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261).

W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszym wyroku.

Tytułem przypomnienia należy wskazać, że w wymienionym wyżej wyroku Sąd uznał, między innymi, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu legalizacyjnym wszczętym w związku z zawiadomieniem skarżącego. Sąd wyjaśnił, że jeżeliby na skutek samowolnie wykonanych robót budowalnych doszło do naruszenia prawa własności nieruchomości należącej do skarżącego, to skarżący posiadałby interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy dot. samowolnie wykonanych robót budowlanych. W tej sytuacji Sąd nakazał organom ustalenie, w jaki sposób geodeta określił przebieg granicy działki nr [...], a także w jaki sposób ustalił trasę ułożenia kabla energetycznego, w szczególności, czy znajduje się on w granicy działki, czy jego fragment, bądź fragmenty zostały umieszczone na terenie nieruchomości skarżącego, czy też w całości znajduje się on poza terenem działki nr [...] i dopiero na tej podstawie dokonać oceny, czy i w jaki sposób inwestycja wpływa na nieruchomość skarżącego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie organ odwoławczy wykonał opisane powyżej zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1443/16.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. wezwał uprawnionego geodetę R. C. do złożenia wyjaśnień w sprawie wykonanej przez niego geodezyjnej inwentaryzacji kabla energetycznego biegnącego od budynku nr [...] na terenie działki nr [...] do bramy wjazdowej na parking na terenie działki nr [...] w N. .

W pisemnej odpowiedzi z dnia 14 czerwca 2017 r. geodeta wyjaśnił, że przebieg kabla energetycznego został wykryty i oznaczony przy użyciu urządzenia lokalizującego urządzenia podziemne, a następnie zmierzony. Uzyskane współrzędne posłużyły do naniesienia przebiegu kabla na mapy, gdzie znajdowały się już naniesione granice. Nadto geodeta, w kolejnym piśmie, podał, że przebieg kabla energetycznego uwidocznionego na mapie z inwentaryzacji, znajduje się w całości poza terenem działki nr [...].

W ocenie Sądu, podjęte przez organ działania stanowią o wypełnieniu zaleceń wynikających z wyroku z dnia 9 marca 2017 r. Złożone przez geodetę pisma rozwiewają bowiem wątpliwości co do sposobu ustalenia przebiegu spornego kabla energetycznego a także trasy jego przebiegu.

Zdaniem Sądu, nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające odmówienie wiarygodności złożonym przez geodetę wyjaśnieniom.

Po pierwsze wyjaśnienia przesłane zostały w związku z pismem organu z dnia 6 czerwca 2017 r. Nie powinno zatem budzić żadnych wątpliwości, że nastąpiło to po wydaniu przez Sąd wyroku, co miało miejsce w dniu 9 marca 2017 r. Zestawienie podanych powyżej dat prowadzi do wniosku, że nietrafny jest zarzut skargi jakoby podejmowane przez organ czynności nie były prowadzone w ramach wykonania wytycznych nakazanych przez Sąd. Dla podważenie wiarygodności twierdzeń geodety nie jest również wystarczające samo stwierdzenie skarżącego, że inwentaryzacja kabla odbywała się na zlecenie osoby żywotnie zainteresowanej ustaleniem jego przebiegu skoro skarżący nie wskazuje żadnych dowodów przeciwnych mogących świadczyć o wadliwości stanowiska geodety.

Po drugie geodeta nie ma obowiązku podawania przy użyciu jakich urządzeń wykonuje zlecone prace geodezyjne. Sam fakt posiadania przez geodetę stosowanych uprawnień do wykonywania prac geodezyjnych powoduje, że roboty przez niego wykonane korzystają z domniemania wiarygodności.

Po trzecie w wyroku z dnia 9 marca 2017 r. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż na skutek usunięcia punktów granicznych brak jest możliwości ustalenia przebiegu granicy działki. Rację Sąd przyznał organowi, iż uprawniony geodeta jest w stanie na podstawie dokumentacji i oględzin odtworzyć przebieg granicy. Oznacza to, że w zakresie tego zarzutu Sąd, będąc związany wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem, nie może ponownie się wypowiadać.

Po czwarte z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że inwentaryzację kabla energetycznego z dnia 23 czerwca 2016 r. wykonał geodeta Z. C.. To jego podpis wraz z pieczątkom, jako wykonawcy, widnieje na tym dokumencie. Natomiast geodeta Z. K. umieścił swój podpis wraz z pieczątką w imieniu Starosty G. , tj. organu potwierdzającego wykonanie dokumentu w ramach prac geodezyjnych i kartograficznych i przyjęcie wykonanego dokumentu do ewidencji materiałów zasobu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponował zatem wiarygodnym dowodem potwierdzającym, iż sporny kabel energetyczna przebiega poza terenem należącej do skarżącego działki nr [...]. Ustalenie takie upoważniało Wojewodę do stwierdzenia, że ułożenie, na działce sąsiedniej, kabla niskiego napięcia na głębokości przewidzianej w stosownych normach, w żaden sposób nie wpływa na nieruchomość skarżącego.

W świetle powyższego słusznie też organ odwoławczy uznał, że skarżący nie posiadał interesu prawnego w sprawie legalizacji samowolnie wykonanych przez J. G. robót budowlanych, tym samym nie przysługiwał mu przymiot strony w tym postępowaniu i nie jest uprawniony do skutecznego wniesienia odwołania. W takiej sytuacji prawidłowym rozstrzygnięciem organu odwoławczego jest umorzenie postępowania odwoławczego, co organ uczynił zaskarżoną decyzją.

Podsumowując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem przepisów procesowych czy z naruszeniem norm prawa materialnego. Decyzja ta uwzględnia wytyczne wynikające z wyroku Sądu, czyniąc zadość art. 153 P.p.s.a. Odnosi się również do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu, a przywołane w jej treści ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.