Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 245/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 205,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1, art. 16
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność "A" w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) umarza postępowanie sądowe; 4) zasądza od "A" w T. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W skardze na bezczynność [...] Zakładu Usług Komunalnych w T., (dalej: organ) wniesionej na podstawie art. 3, art. 50 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: Ppsa) w zw. z art. 21 ustawy z 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst. jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej: ustawa lub udip), jej autor zarzucił mu naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Formułując powyższy zarzutu wniósł o:

1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt organowi,

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w łącznej kwocie 602,20 złotych według załączonego spisu kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 złotych, stosownie do przepisu § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

W uzasadnieniu autor skargi przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, w tych ramach odnotował, że w dniu 11 lipca 2017 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy organ, w latach 2014–2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W wypadku odpowiedzi pozytywnej, skarżąca wniosła o przesłanie kopii tych umów. Wniosek został wniesiony za pomocą platformy ePUAP i został on prawidłowo doręczony organowi w tymże dniu czego dowodzi Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego z przedmiotu doręczenia tą drogą wniosku podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1729/15, orzekł, iż należy przyjąć, że tak wygenerowane poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma [...] doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA.

Podkreślił przy tym, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną a organ jako podmiot sektora finansów publicznych jest obowiązany do jej udostępnienia. Tym razem także odwołując się do orzecznictwa z zakresu przedmiotu zacytował fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 142/16, w którym stwierdzono, że skoro umowy zawarte przez starostwo z zewnętrzną kancelarią prawną na obsługę prawną tego starostwa stanowią informację publiczną, to niewątpliwie stanowi naruszenie prawa brak realizacji wniosku dotyczącego udostępnienia tych umów". Analogiczne stanowisko – jak podniósł – wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 01 lipca 2015 r., sygn, akt II SAB/Kr 75/15, gdzie wskazano iż umowy zawierane pomiędzy organem samorządu terytorialnego (wójtem) a podmiotem świadczącym na rzecz wójta lub samej gminy obsługę prawną stanowią informację publiczną. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa (staniones fisci) czy też samorządu (stationes communi), albowiem oba te rodzaje podmiotów gospodarują majątkiem publicznym i wydatkują środki publiczne.

Następnie wskazał, że mocą art. 13 ust. 1 udip, udostępnienie informacji publicznej następuje niezwłocznie, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia stosownego wniosku. W wypadku braku możliwości udostępnienia przedmiotowej informacji we wskazanym terminie, organ w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku winien powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia, określając jednocześnie termin jej udostępnienia, nie dłuższy jednak niż 2 miesiące (art. 13 ust. 2 tej ustawy).

W przepisanym terminie, na co zwrócił uwagę, organ nie udostępnił żądanej informacji, nie zawiadomił też wnioskodawcy o zaistnieniu okoliczności z art. 13 ust. 2 ustawy, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ww. ustawy. Złożony przez skarżącą wniosek nie spotkał się z jakąkolwiek reakcją organu. Autor skargi również i tym razem wskazał na ugruntowaną linię orzeczniczą, której wyrazem jest, jak zauważył, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt. II SAB/Gd 76/14, w którym stwierdzono, że przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ, mimo ciążącego na nim obowiązku w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy, nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności.

Nadto, na co także zwrócił uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 285/11 wskazał, że uprawnienie do złożenia skargi na bezczynność w trybie sądowoadministracyjnym nie wymaga wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, (por. także: postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z 03 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z 06 lipca 2011 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 18/11).

Jego zdaniem nie ulega wątpliwości, iż organ pozostaje bezczynny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co czyni niniejszą skargę konieczną i zasadną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w związku z udostępnieniem przez organ żądanej przez skarżącą informacji.

Polemizując ze stroną wskazał, iż udzielił informacji publicznej w dniu 6 września 2017 r. przesyłając kopie wnioskowanych przez skarżącego umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej. Wyjaśnił jednocześnie przyczyny uchybienia terminowi z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie podał, że [...] Zakład Usług Komunalnych w przeważającym zakresie realizuje zadania własne Miasta T. z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi. Jednostka ta załatwia także indywidualne sprawy z zakresu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Uchwałą Rady Miasta T. nr [...] z [...] r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z [...]r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności, Rada Miasta podwyższyła stawkę opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. To z kolei spowodowało konieczność zawiadomienia właściciela o zmianie stawki opłat. Tym samym zaakcentował, że od miesiąca lipca rozpoczął zawiadamianie blisko 8 200 właścicieli nieruchomości. Obowiązek ten spowodował, iż w miesiącu lipcu i sierpniu w zasadzie cały potencjał pracowniczy jednostki został zaangażowany w jego realizację, w tym również osoby odpowiedzialne za przyjmowanie korespondencji (również za pomocą platformy ePUAP). Równocześnie zauważył, iż miesiąc lipiec i sierpień są miesiącami urlopowymi. Wielu pracowników, w tym osoby, które odpowiedzialne są za odbiór korespondencji jest nieobecnych w tym czasie pracy, co z kolei spowodowało, iż realizacja w ustawowym terminie wniosku skarżącej z 11 lipca 2017 r. w miesiącu lipcu i sierpniu była w znaczącym stopniu utrudniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponadto powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto dodać należy, że według art. 149 § 1 Ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: – 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; – 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; – 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd – na podstawie art. 149 § 1a Ppsa – stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Nadto zgodnie z art. 161 Ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (§ 1). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła bezczynności [...] Zakładu Usług Komunalnych w T. w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 11 lipca 2017 r. złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie tym strona skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytanie czy: organ, w latach 2014–2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W wypadku odpowiedzi pozytywnej, skarżąca wniosła o przesłanie kopii tych umów.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania czy też zwłoki w załatwianiu sprawy administracyjnej. W powołanym powyżej orzecznictwie przedmiotu powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zobowiązany był do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W drugiej kolejności Sąd stwierdza, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego przytaczania w tej części uzasadnienia. Spór, co do zasady, koncentruje się na ustaleniu czy organ zobowiązany do załatwieniu wniosku strony pozostaje w bezczynności, czy wprost przeciwnie.

Podkreślenia na w tym miejscu wymaga, że zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej określa art. 4 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. w szczególności: podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4). W drugiej, że o przedmiot wniosku skarżącej tj. informacja na temat umów zawieranych w latach 2014–2016 z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip, gdyż dotyczy działalności wskazanego organu, a dokładnie jest informacją de facto o wydatkowaniu środków publicznych na konkretne usługi.

Z akt administracyjnych wynika, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie skarżącej pismem z dnia 06 września 2017 r. wraz z przesłaniem kopii wnioskowanych przez skarżącą umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że w wymienionej dacie, organ przerwał swoją bezczynność. Jednakże nastąpiło to już po złożeniu skargi do sądu i z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego – z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w tym przepisie – udostępnienie informacji publicznej na wniosek, następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 tej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Tym samym bezsporne jest, iż w ustawowym terminie informacja publiczna nie została udzielona jednakże została udzielona po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd. Stan bezczynności został więc usunięty przez organ. Tym samym bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Ppsa. Co do zasady udzielenie informacji publicznej po upływie terminu ustawowego, ale przed rozpoznaniem skargi nie uchyla obowiązku stwierdzenia, czy doszło do bezczynności oraz czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 ustawy Ppsa).

W przedmiotowej sprawie organ nie dokonał wymienionej czynności w terminie, stwierdzić zatem należało, że dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący bezczynności tego podmiotu. Jednakże – jak już była o tym mowa wyżej – w dniu 06 września 2017 r. organ udostępnił wnioskowaną informację, a więc przerwał swoją bezczynność.

Jednocześnie organ wskazał na okoliczności mające wpływ na taki tok procedowania, przede wszystkim usprawiedliwiając zwłokę zdaniami koniecznymi do wykonania a związanymi ze zmianą legislacyjną wymagająca natychmiastowej reakcji i wykonania wespół z okresem wakacyjnym i brakami kadrowymi. Uznając usprawiedliwienie za zasługujące na zaakceptowanie brak było podstaw do oceny, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uznano bowiem, że postępowanie organu w przedmiocie wniosku, nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a Ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji. Natomiast rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zostało wydane przy zastosowaniu art. 206 Ppsa, według którego Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

W przedmiotowej sprawie Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części przekraczającej kwotę wpisu wynoszącego 100 zł, a zatem odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Podkreślenia bowiem wymagało, że przed WSA w Gliwicach prowadzona jest znaczna ilość spraw o podobnym charakterze, w których skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika, a sporządzone w tych sprawach skargi i inne pisma są prawie tożsame, gdyż różnią się np. nazwą organu, datami poszczególnych czynności wymienianych w pismach, a zatem są to pisma o charakterze szablonowym. Wobec tego udział zawodowego pełnomocnika w niniejszej sprawie ograniczył się do powielenia z minimalnymi zmianami, pism składanych w innych sprawach, m. in w postępowaniach zarejestrowanych w tut. Sądzie za sygn. akt: IV SAB/Gl 223/17, IV SAB/Gl 227/17, IV SAB/Gl 231/17, IV SAB/Gl 232/17, IV SAB/Gl 233/17, IV SAB/Gl 236/17, IV SAB/Gl 241/17, IV SAB/Gl 244/17, IV SAB/Gl 245/17, IV SAB/Gl 254/17 – i innych. Ponadto orzekając o kosztach postępowania Sąd miał na względzie regulację zamieszczoną w art. 205 § 1 i § 2 Ppsa i stwierdził, że do niezbędnych kosztów postępowania zaliczyć należy poniesiony wpis w kwocie 100 zł, gdyż w okolicznościach tej sprawy dopiero wniesienie skargi skutkowało udostępnieniem informacji publicznej. Natomiast Sąd nie zasądził kosztów zastępstwa procesowego mając na uwadze okoliczność, iż nie były to koszty niezbędne. Ustalając wysokość kosztów Sąd miał bowiem na uwadze, że strona skarżąca złożyła w tut. Sądzie – jak wskazano powyżej – kilkanaście podobnych skarg, w których ich treść i zarzuty są w zasadniczej części powielane w każdej kolejnej skardze – por. wyrok tut. Sądu z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 268/17.

Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.