Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 441/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 pkt 2, art. 102
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 maja 2022 r. nr SKO.41/1533/OS/2022 w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 25 stycznia 2022 r. T. W. (dalej również jako: skarżąca lub strona) zwróciła się do Wójta Gminy Niemce o świadczenie pieniężne na opłacenie opieki i pomocy osób drugich od stycznia 2022 r.

Decyzją z 23 lutego 2022 r. Wójt Gminy Niemce odmówił przyznania wnioskowanego zasiłku okresowego.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że w związku z obostrzeniami wynikającymi ze stanu pandemii, nie przeprowadzał wywiadu środowiskowego, lecz ustalił stan faktyczny na podstawie innych, zgromadzonych w aktach dokumentów, w tym złożonych przez stronę wyjaśnień. Organ ustalił, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zajmuje pokój i pomieszczenie gospodarcze ogrzewane centralnym ogrzewaniem (c.o. dogrzewa również pokój męża). W tym samym budynku mieszka jej mąż, z którym pozostaje w separacji sądowej i który prowadzi własne gospodarstwo domowe, udzielając jej pomocy tylko w sprawach urzędowych, w pracach domowych pomocy jej nie udziela. Zgodnie z oświadczeniem strony, syn nie kontaktuje się z nią ze względu na odległość. Dochód wnioskodawczyni za grudzień 2021 r., ustalony zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej wynosi 1.305,96 zł - składa się na niego emerytura netto w wys. 1.066,30 zł oraz dodatek pielęgnacyjny w wys. 239,66 zł. Jak wynika z przedłożonego odcinka emerytury w grudniu 2021 r. strona dysponowała kwotą 1.655,73 zł, gdyż pobrała jeszcze dodatkowe roczne świadczenie oraz świadczenie uzupełniające 500+ (potrącenia egzekucyjne wynoszą 150,23 zł). Z dokumentacji wynika, że wnioskodawczyni jest osobą przewlekle chorą, systematycznie przyjmuje lekarstwa, jest pod stałą opieką lekarską. Legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, a w lipcu 2021 r. została zaliczona przez Powiatowy Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Lublinie do znacznego stopnia niepełnosprawności. Z posiadanych informacji wynika, że strona jest w miarę sprawna fizycznie, nie ma poważniejszych problemów z poruszaniem się, jest widywana w sklepie w centrum [...], samodzielnie nosi zakupy, chodzi również do biblioteki.

Wskazując na powyższe organ podniósł, że pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby. Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776,00 zł, Dochód strony wynosi natomiast 1305,96 zł, co znacznie przekracza ww. kryterium dochodowe. W tych okolicznościach może być przyznana pomoc jedynie na podstawie art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Jednakże przepis ten w sposób niemogący budzić wątpliwości przesądza o zupełnie wyjątkowym charakterze zasiłku okresowego. Może on być przyznany "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", przez co należy rozumieć taką sytuację życiową osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że zaistniałe nagłe, drastyczne, dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia, które to zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani do zdarzeń nadzwyczajnych.

W ocenie organu strona nie znajduje się w takiej sytuacji. Wprawdzie zaznacza, że ponosi wysokie koszty związane z zatrudnianiem prywatnej opiekunki, ale nie przedstawiła żadnych dowodów w tej sprawie. Organ wskazał, że T. W. ma możliwości korzystania z usług opiekuńczych, które w okresie od sierpnia 2020 r. do lutego 2022 r. były przyznawane pięciokrotnie. Wydano decyzję przyznającą pomoc w postaci usług opiekuńczych od sierpnia 2020 r. do grudnia 2020 r., od lutego 2021 r. do czerwca 2021 r., od sierpnia 2021 r. do grudnia 2021 r. po ponownym rozpatrzeniu wniosku z 27 maja 2021 r. od października 2021 r. do grudnia 2021 r. oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w okresie od lutego 2022 r. do czerwca 2022 r. Powyższa pomoc nie była realizowana, gdyż strona nie zaakceptowała żadnej z opiekunek, które zgłaszały się do niej celem świadczenia usług, nawet z nimi nie rozmawiała. To jej małżonek rozmawiał ze zgłaszającymi się osobami określając zakres i warunki ich pracy oraz proponując im, że nie muszą przychodzić, a na koniec miesiąca uzupełnią kartę pracy tak, by liczba godzin usług była zgodna z liczbą godzin wynikającą z decyzji, a po otrzymaniu wynagrodzenia podzielą się kwotą między sobą (po wizycie ostatniej z opiekunek w lutym 2022 r. T. W. sama zadzwoniła do opiekunki i potwierdziła słowa męża, że w grę wchodzi podział wynagrodzenia). W ocenie organu skoro strona nie jest zainteresowana korzystaniem z pomocy w postaci usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania przez opiekunki wskazane przez organ winna tak gospodarować swoim budżetem domowym, by móc opłacić opiekę jakiej potrzebuje.

Nadto organ wskazał, że strona jest osobą systematycznie korzystającą ze wsparcia z pomocy społecznej, w związku z tym organ prowadził liczne postępowania, których przedmiotem było ustalenie stanu dochodów i zdrowia wnioskodawczyni. Korzystała ze świadczeń pieniężnych do 2020 r. gdy jej dochód wynosił 1.025,00 zł netto, tj. gdy była tylko uprawniona do otrzymywania emerytury z ZUS bez dodatku pielęgnacyjnego i świadczenia uzupełniającego

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie nie podnosząc żadnych merytorycznych zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie nie uwzględniło wniesionego odwołania i decyzją z 4 maja 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium rozpoczęło od wyjaśnienia, że dochód strony wynosi 1305,95 zł i przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 776,00 zł. Tym samym stronie nie przysługuje zasiłek okresowy z art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, lecz z art. 41 pkt 2 tej ustawy, który wymaga wykazania, że sytuacja strony stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Jednocześnie dokonując ustaleń w przedmiocie przyznania tej formy pomocy oraz ustalania jej wysokości, należy uwzględniać całą faktyczną sytuację strony, w tym dochodową i finansową, tj. pełną kwotę środków finansowych będących aktualnie w dyspozycji wnioskodawcy. W przypadku T. W. jest to kwota 1.655,73 zł.

Precyzując ustalenia organu pierwszej instancji Kolegium wskazało, że skarżąca miała przyznawane usługi opiekuńcze: od 1 lutego 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., od 2 sierpnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. i po uchyleniu decyzji przez Kolegium w wyniku rozpatrzenia odwołania od 18 października 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. Następnie od 18 października 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. skarżąca miała zapewnione usługi opiekuńcze w wymiarze wynikającym z aktualnej sytuacji w jakiej się znajdowała, a od 1 lutego 2022 r. w wymiarze wskazanym przez lekarza i zgodnym z jej żądaniem. Natomiast organ podkreślił, że wnioskodawczyni odmawiała przyjęcia opiekunek zgłaszających się do pracy, nawet z nimi nie rozmawiała, upoważniła do tego męża, którą to sytuację szerzej opisał organ pierwszej instancji. Powyższe zachowanie rodzi wątpliwości, czy rzeczywiście wnioskodawczyni zależy na świadczeniu przyznanych usług opiekuńczych.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przyznanie zasiłku okresowego na opłacenie opieki i pomocy, ponieważ usługi opiekuńcze przyznawane w miarę pogarszania się stanu zdrowia w coraz większym wymiarze (finalnie 5 dni w tygodniu po 8 godzin usług), zaspokajają jej potrzeby.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie strona wskazała, że decyzja została jej doręczona razem z pismem wzywającym do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, a tym samym nie uwzględniono jej pisma z 9 maja 2022 r.

Ponadto nie ustalono dochodu strony i pominięto podstawowy dowód w postaci orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz zaświadczenia lekarskie z 20 sierpnia 2021 r. i 6 października 2021 r. Podniosła, że od stycznia 2022 r. nie zatrudniła osób wysłanych do świadczenia opieki lecz wskazała z jakich powodów (odmowa wykonywania przez opiekunki prac fizycznych). W związku z tym od dawna ma własną opiekunkę, którą opłaca z posiadanego dochodu.

W piśmie procesowym z 16 sierpnie 2022 r. powtórzyła zarzut wadliwego obliczenia dochodu, który wynosi 1.305,96 zł, a nie dochód do dyspozycji w kwocie 1.655,73 zł oraz szeroko uzasadniła odmowe zatrudnienia przysłanych przez organ opiekunek do wykonywania przyznanych na jej rzecz usług opiekuńczych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonych w sprawie decyzji wykazała, że akty te nie naruszają zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Skarga podlegała zatem oddaleniu, stosownie do art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 pkt 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268; dalej u.p.s.). Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że wymienione w nim świadczenia to świadczenia o szczególnym charakterze, których przyznanie może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Zwrócić przy tym należy uwagę, że treść cytowanego przepisu wskazuje, iż przedmiotowy zasiłek "może być przyznany" co oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie jego przyznania wydawane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonał ustalenia stanu faktycznego, a przeprowadzona ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący.

Z drugiej natomiast strony, uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu. Charakter postępowania w którym wydane zostały kontrolowane akty wymagał zatem dokonania ustaleń nie tylko co do istnienia uzasadnionej potrzeby oraz możliwości samodzielnego jej zaspokojenia przez wnioskodawczynię, lecz także zbadania, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 41 u.p.s.

W orzecznictwie wskazuje się również, że przez ten "szczególnie uzasadniony przypadek" należy rozumieć sytuację zupełnie wyjątkową, bowiem o możliwości przyznania tego świadczenia nie decyduje dochód strony, lecz sytuacja życiowa, w której się ona znalazła (por. wyrok NSA z 4 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1868/07). Podkreśla się zarazem, iż w ramach omawianej pomocy nie można pokryć wydatków na potrzeby już zaspokojone (por. wyr. NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1790/07), czy też zapewniać stałego źródła utrzymania. Ma on bowiem charakter szczególnej pomocy doraźnej. Jak przy tym trafnie podkreślał NSA w wyroku z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 431/20 "szczególnie uzasadniony przypadek" musi być to przypadek na tyle charakterystyczny i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na nadzwyczajność zdarzenia, które wystąpiło i jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba sobie z nim nie poradzi, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje bowiem, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wystąpienia właśnie wyjątkowych okoliczności.

W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że dochód skarżącej znacząco przekracza, wynikające z przepisów, kryterium dochodowe uprawniające zasadniczo do uzyskania prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Kryterium to bowiem wynosi (od 1 stycznia 2022 r.) 776 zł, natomiast miesięczny dochód skarżącej to 1.305,61 zł (natomiast kwota jaką realnie ma do dyspozycji to 1.655,73 zł). Zasadnie więc kontrowana sprawa oceniana została właśnie przez pryzmat art. 41 u.p.s., gdyż przyznanie przedmiotowego zasiłku okresowego uniezależnione jest od wskazanego wyżej kryterium dochodowego strony. Z uwagi na powyższe, konieczne było w tej sprawie zbadanie przez orzekające organy administracji spełnienia ustawowej przesłanki, od wystąpienia której uzależnione jest przyznanie tegoż świadczenia, tj. wystąpienie "szczególnie uzasadnionego przypadku", w rozumieniu powyżej przedstawionym.

Z kontrowanej decyzji wynika, że taki właśnie, szczególnie uzasadniony przypadek - w ocenie organów - w sprawie nie wystąpił, a sąd, ocenę tę podziela.

Mianowicie organ prawidłowo ocenił okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt, że skarżąca miała (do 30 czerwca 2022 r.) zapewnione usługi opiekuńcze w wymiarze wynikających z aktualnych sytuacji w jakich się znajdowała. Natomiast strona odmawiała przyjęcia osób zgłaszających się do pracy. Z opiekunkami rozmawiał tylko mąż strony. Organy obu instancji rozważając możliwość przyznania skarżącej zasiłku okresowego z przeznaczeniem na opłacenie opieki we własnym zakresie, wzięły od uwagę całokształt okoliczności występujących w sprawie.

W szczególności wskazały, że począwszy od sierpnia 2020 r. skarżąca miała przyznane usługi opiekuńcze: dotyczy to okresu pięciu miesięcy w 2020 r. (od sierpnia do grudnia), jedenastu miesięcy w 2021 r. (od lutego do czerwca i od sierpnia do grudnia), a także od 1 stycznia do 30 czerwca 2022 r. Bezsporne zatem jest, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (4 maja 2022 r.) skarżąca miała zapewnione usługi opiekuńcze, co istotne w wymiarze zgodnym z orzeczeniami lekarskimi. Wiarygodnie przy tym organy ustaliły, że skarżąca nie chciała korzystać z przyznanych usług i nie wpuszczała do mieszkania wyznaczonych opiekunek; nie przedstawiając przy tym racjonalnych powodów odmowy przyjęcia udzielonej jej pomocy. Stanowisko organów znajduje potwierdzenie w dokumentach sprawy.

W tej sytuacji w pełni usprawiedliwione są wątpliwości organów co do tego, czy faktycznie w ogóle istniała uzasadniona potrzeba korzystania przez skarżącą z usług innych osób. Skarżąca w swoich pismach podkreśla, że konieczna jej była pomoc przy paleniu w kotle c.o., czego ze względu na silną astmę nie mogła robić samodzielnie; w związku z tym w tych czynnościach musiał pomagać jej mąż. Zważyć jednak należy, że decyzje przyznające usługi opiekuńcze wskazywały, że usługi te obejmowały także pomoc przy paleniu w piecu. Twierdzenia skarżącej są więc nieuzasadnione.

W związku z powyższym, w ocenie sądu organy zasadnie przyjęły, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu art. 41 pkt 2 u.p.s.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wiarygodności oświadczeń urzędników (pracowników socjalnych), a także działających na ich zlecenie opiekunek należy podnieść, że oświadczenia takich osób, zawarte na piśmie, stanowią dokumenty urzędowe, korzystające z domniemania prawdziwości. Podważenie treści zawartej w takim dokumencie wymaga udowodnienia przez osobę, która zarzuca dokumentom fałsz. Skarżąca natomiast w żaden sposób nie podważa, że okoliczności w nich wskazane nie miały miejsca.

Również zarzut skarżącej, że organy obu instancji nie uwzględniły wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sformułowanych w sprawach II SA/Lu 407/21 i II SA/Lu 408/21, nie jest trafny. Orzeczenia te zostały wydane w innych sprawach. Stanowisko sądu wyrażone w innej sprawie, nie ma wiążącego charakteru, co oznacza, że organ po dokonaniu ustaleń dla danej sprawy nie ma bezwzględnego obowiązku zastosować się do tego stanowiska, zwłaszcza, jeśli w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych ustalenia faktyczne prowadzą do odmiennej oceny tego stanu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W przywołanych orzeczeniach Sąd wyraził pogląd, że "w świetle art. 102 ust. 1 u.p.s. nie jest zgodne z prawem przyznanie usług opiekuńczych, jeśli osoba zainteresowania nie chce ich przyjąć. Przyznawanie tego rodzaju pomocy społecznej wbrew woli osoby zainteresowanej jest przede wszystkim nieefektywne, bo w istocie rzeczy nie niesie jakiejkolwiek realnej pomocy. Dodatkowo prowadzi do niecelowego dysponowania środkami publicznymi przeznaczonymi na pomoc społeczną, niezgodnie z potrzebami społecznymi w tym zakresie. Przyjmuje się nawet, że w takich sytuacjach może dochodzić do marnotrawstwa środków publicznych". Sąd podziela ten pogląd w całości, podkreślając dodatkowo, że przepis art. 102 u.p.s. należy odnosić do etapu wydawania decyzji o przyznaniu usług opiekuńczych, w tym określenia jej zakresu i wymiaru, a nie do etapu jej wykonywania (świadczenia usług przez wskazanych opiekunów). Jeśli strona nie chce skorzystać z przyznanych usług, powinna formalnie z nich zrezygnować, składając do organu stosowne pismo. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Skarżąca pomimo korzystania z pomocy męża, konsekwentnie ubiegała się o przyznanie jej usług opiekuńczych, a pomimo tego, że nie przyjmowała wskazanych opiekunek, nie złożyła wniosków o rezygnację z przyznanych usług, lecz wnosiła odwołania domagając się usług w większym wymiarze. Skarżąca systematycznie zgłaszała potrzebę udzielania jej pomocy polegającej na usługach opiekuńczych, a następnie pomocy nie przyjmowała, nie przedstawiając racjonalnych, obiektywnych powodów nieskorzystania z udzielonej jej pomocy.

Trafny natomiast jest zarzut skarżącej dotyczący naruszenie przez Kolegium art. 10 § 1 k.p.a. Jednakże - zdaniem sądu - w okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynika sprawy. Podnieś bowiem należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania pociąga za sobą skutek w postaci uchylenia decyzji. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Bezspornym jest, że zawiadomienie przez Kolegium strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zostało doręczone w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. 4 maja 2022 r., tym samym bez uwzględnienia treści pisma strony z 9 maja 2022 r. Zważyć jednak należy, iż pismo to nie wskazuje na żadne nowe okoliczności istotne dla rozstrzygnięcie sprawy, które mogłyby mieć wpływ na jej wynik.

Reasumując, sąd nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje naruszały przepisy ustawy o pomocy społecznej. Nie stwierdził też naruszenia przepisów k.p.a. w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w sposób dostateczny wykazało, iż wszystkie istotne okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonej decyzji argumentacja odmowy przyznania analizowanego świadczenia nakazywała uznać, iż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżącą nie pozostała bez pomocy organu opieki społecznej, a dalszą żądaną pomoc (zasiłek okresowy na opłacenie pomocy we własnym zakresie), należało ocenić jako nieznajdującą uzasadnienia w art. 41 pkt 2 u.p.s.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, a to z uwagi na wniosek organu o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i brak sprzeciwu strony skarżącej.