Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 185/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1, art. 12 pkt 11
journal: Dz.U. 2017 poz 1868
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.
article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 87 ust. 2 i art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 130a ust. 6, 6a, 6b
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego we Włoszczowie na uchwałę Rady Powiatu Włoszczowskiego z dnia 14 września 2017 r. nr XXXII/190/17 w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 14 września 2017r. Rada Powiatu Włoszczowskiego, podjęła uchwałę nr XXXII/190/17/2017 w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. W podstawie prawnej powołano art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 814 ze zm.), art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz.1260 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w związku z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017r. poz. 772 ).

W § 1 tej uchwały ustalono wysokość opłat za czynności związane z usuwaniem pojazdów z dróg Powiatu Włoszczowskiego i przechowywaniem ich na parkingu strzeżonym – w brzmieniu określonym w załączniku do tego aktu odpowiadającym maksymalnym stawkom przewidzianym w ww. obwieszczeniu. W § 2 ustalono wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdów:

1) w przypadku dojazdu do miejsca zdarzenia w wysokości 30% kwot za usunięcie pojazdów wyszczególnionych w § 1,

2) w przypadku dojazdu i podjęcia czynności załadunku pojazdu w wysokości 50% kwot za usunięcie pojazdów wyszczególnionych w § 1.

Z kolei w § 3 wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Powiatu Włoszczowskiego. W § 4 postanowiono, że traci moc poprzednia uchwała z dnia 26 października 2016 r. nr XXIII/134/16 podjęta w tym samym przedmiocie, wskazując w § 5 że nowopodjęta uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego, z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2018 r.

W uzasadnieniu powyższej uchwały powołano się na art. 130a ust. 5f ustawy, podkreślając że: "przepis art. 130a ust. 6 (ustawy) zawiera delegację dla rady powiatu do określania corocznie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg, przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz określania wysokości kosztów powstałych w wyniku wydawania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Ustawodawca w art. 130a ust. 6a (ustawy) określił maksymalną wysokość stawek kwotowych za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Zgodnie z art. 130a ust. 6e opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód własny powiatu. Zgodnie z art. 130a ust. 6c na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat. W Monitorze Polskim poz. 772 ukazało się obwieszczenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. W związku z tym nastąpiła konieczność zmiany stawek określonych w uchwale nr XXIII/134/16 z dnia 26 października 2016r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł w dniu 6 lutego 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Prokurator Rejonowy w Włoszczowie, kwestionując ten akt w całości i zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa, to jest art. 130a ust. 6 ustawy, polegające na przekroczeniu przez Radę Powiatu Włoszczowskiego upoważnienia ustawowego do wydania uchwały, zawartego we wskazanych przepisach, poprzez ustalenie:

- w § 1 uchwały wysokości opłat za usunięcie poszczególnych rodzajów pojazdów i przechowywanie poszczególnych rodzajów pojazdów na obszarze Powiatu Włoszczowskiego bez uwzględnienia faktycznych kosztów usuwania i przechowywania poszczególnych rodzajów pojazdów na obszarze danego powiatu;

- w § 2 uchwały wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w wysokości 50 % kwoty za usunięcie pojazdów poszczególnych rodzajów.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, którego materialnoprawną podstawą jest art. 130a ust. 6 ustawy, zgodnie z którym rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie ich na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Maksymalne stawki opłat o których mowa w ust. 6a ww. przepisu obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie. Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza w drodze obwieszczenia maksymalne stawki tych opłat. Tym samym w cyt. regulacji ustawodawca określił dwie przesłanki, którymi powinien kierować się organ samorządu powiatu, podejmując uchwałę na podstawie tego przepisu. Są nimi: konieczność zapewnienia sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W zakresie pierwszej z wymienionych przesłanek rada powiatu przeprowadza analizę pod kątem, jakie działania powinny zostać podjęte, aby realizacja zadania przebiegała sprawnie, bez zbędnej zwłoki. Z kolei ustalenie wysokości opłat w oparciu o drugą z wymienionych przesłanek powinno obejmować ustalenie faktycznych kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu, którego uchwała dotyczy. Ustalenie zaś wysokości globalnej stawek opłat powinno stanowić wypadkową wymienionych dwóch wskazanych wyżej przesłanek. Uzasadnienie uchwały powinno natomiast w swojej treści szczegółowo określać, jakie dane zostały wzięte przez radę powiatu pod uwagę w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy organ, ustalając wysokość poszczególnych stawek, nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, uwzględniając kryteria nie przewidziane w ustawie. Skarżący zwrócił uwagę, że ustawodawca określając jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, wykluczył jednocześnie możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści ww. przepisu. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano jedynie na ogłoszenia w dniu 3 sierpnia 2017r. przez Ministra Rozwoju i Finansów maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym za 2018r., w związku z czym należało dokonać zmiany konieczność zmiany wysokości opłat za 2018r. Z tych też względów, w ocenie skarżącego, Rada Powiatu w Włoszczowie, podejmując ww. uchwałę, nie kierowała się przesłankami materialno-prawnymi, o których mowa w art. 130a ust. 6 ustawy, lecz wyłącznie wysokością stawek określonych w przytoczonym obwieszczeniu. Ponadto, jak argumentował Prokurator, w dacie podjęcia uchwały i w chwili obecnej, obowiązuje umowa zawarta w dniu 27 grudnia 2017r. pomiędzy Powiatem Włoszczowskim, a [...], z treści której wynika, że stawki za usunięcie pojazdów są określone na poziomie znacznie niższym niż ten, który wynika z podjętej w tym przedmiocie uchwały. Tym samym Rada Powiatu nie dokonywała, zdaniem skarżącego, analizy kosztów w trakcie podejmowania uchwały. Różnica między stawką określoną w uchwale, a ceną określoną w umowie z przedsiębiorcą każdorazowo stanowi więc dochód do budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Podsumowując, Prokurator podniósł, że organ stanowiący uchwalając akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu, a odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Rada Powiatu w Włoszczowie wykroczyła więc poza zakres upoważnienia ustawowego określonego w przepisie art. 130a ustawy.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o "nieuwzględnienie" skargi, argumentując że zakwestionowana uchwał utraciła częściowo moc z dniem 15 listopada 2018r., a całkowicie – z dniem 1 stycznia 2019r.

Na rozprawie sądowej w dniu 25 kwietnia 2019r. Prokurator Prokuratury Rejonowej we Włoszczowie poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności.

Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Powiatu w Włoszczowie nr XXXII/190/17/2017 z dnia 14 września 2017r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Na wstępie zauważyć należy, co trafnie podniósł skarżący, że zakwestionowana uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny. Zaskarżona uchwała określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są właściciele pojazdów (usuniętych z drogi/przechowywanych na parkingu strzeżonym/ co do których odstąpiono od usunięcia z drogi), czyli podmioty określone generalnie. Uchwała ma więc charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

Odnosząc się do nietrafnej argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę – w której organ podnosi, że zakwestionowana uchwał utraciła moc z dniem 1 stycznia 2019r. – należy podnieść, że kontrola sądowa polega na ocenie legalności aktu prawa miejscowego i dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego z daty podjęcia aktu. Kontrola ta, w przypadku ustalenia sprzeczności aktu prawa miejscowego z obowiązującym prawem, prowadzi do stwierdzenia nieważności takiego aktu. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje bowiem skutki od chwili podjęcia uchwały (skutek ex tunc). Jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia, są dalej idące niż uchylenie/zmiana uchwały wywierające skutki od daty uchylenia/zmiany (por. stanowisko P. Chmielnickiego w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2003r. o sygn. II SA/Wr 854/03 publ. Samorząd Terytorialny z 2005r. z. 7-8 poz. 125, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r. o sygn. akt II OSK 1776/06, LEX nr 327767).

Przechodząc do kontroli legalności zakwestionowanej uchwały wskazać trzeba, że zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast stosownie do art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Z kolei w myśl art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017r. poz. 1868 ze zm.) do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu. Z mocy art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, rada powiatu, stanowiąc akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu, musi działać na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Przy ich podejmowaniu organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinien kierować się przesłankami przewidzianymi w ustawie stanowiącej podstawę prawną do ich wydania. Stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna.

W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu samorządu terytorialnego oznacza jej nieważność. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w ustawach samorządowych. W orzecznictwie przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w przepisach ustrojowych, są takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Ponadto, niewątpliwym jest, że istotnie naruszają prawo przepisy aktu prawa miejscowego pozostające w sprzeczności z przepisami ustawowymi.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym na datę podjęcia - Dz. U. z 2017r. poz. 1260), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b Prawa o ruchu drogowym). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c ww. ustawy). Wysokość stawek na 2018r. została określona w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017r. poz. 772.

Z zawartego w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym upoważnienia ustawowego wynika, że ustalając wysokość opłat, rada powiatu powinna kierować się dwiema przesłankami: koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 tej ustawy oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia, zaś wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2017r. o sygn. I OSK 1916/16, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest zatem obowiązkiem uwzględnienia powyższych materialnoprawnych przesłanek ustalenia wysokości analizowanych opłat i kosztów. W sytuacji gdy właściwy organ, na podstawie upoważnienia ustawowego, nakłada na obywateli określony obowiązek, w szczególności, gdy ustawodawca pozostawił organowi margines swobody w stosownym uzasadnieniu projektu tego aktu, właściwy organ winien wskazać argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań, wysokości stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu (kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów). Brak natomiast umotywowania uchwalenia ww. stawek (opłat i kosztów) na poziomie stawek maksymalnych w kontekście określonych kryteriów ustawowych, nosi niewątpliwie cechę arbitralności i nie buduje zaufania członków wspólnoty samorządowej do organów samorządu stanowiących prawo (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 13 grudnia 2017r. o sygn. akt III SA/Wr 739/17, dostępny j.w.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały tut. Sąd w całości podziela swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w szeregu wyroków zapadłych w zbliżonych stanach faktycznych i prawnych w rezultacie wniesienia przez Prokuratorów Rejonowych skarg na uchwały organów stanowiących poszczególnych powiatów województwa świętokrzyskiego podjęte w sprawach ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (por. wyroki WSA w Kielcach: z dnia 17 stycznia 2019r. o sygn. akt II SA/Ke 743/18, z dnia 10 stycznia 2019r. o sygn. akt II SA/Ke 736/18, z dnia 9 stycznia 2019r. o sygn. akt II SA/Ke 752/18, z dnia 28 grudnia 2018r. o sygn. akt II SA/Ke 734/18, z dnia 12 grudnia 2018r. o sygn. akt II SA/Ke 705/18, dostępne j.w.). W tym zakresie tut. Sąd zwraca uwagę, że uchwała ustalająca wysokość ww. opłat i kosztów jest aktem prawa miejscowego i nakłada finansowe obowiązki na właścicieli usuwanych pojazdów, dlatego, aby było możliwe skontrolowanie jej prawidłowości, niezbędne jest, aby z jej uzasadnienia wynikało, że przy jej podejmowaniu organ stanowiący powiatu faktycznie kierował się przesłankami określonymi w art. 130a ust. 6 ustawy. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zatem zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (nie zaś innymi okolicznościami), przy czym wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem uwzględnienia wyłącznie powyższych przesłanek.

Powyższych wymogów zaskarżona uchwała nie spełnia.

W niniejszej sprawie, jak trafnie zauważono w złożonej skardze, w uzasadnieniu zakwestionowanej uchwały Rada Powiatu Włoszczowskiego powołała się jedynie na obwieszczenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 sierpnia 2017r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, argumentując że związku z tym nastąpiła konieczność zmiany dotychczasowych stawek.

Tym samym w ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego aktu prawa miejscowego nie wynika, aby Rada Powiatu Włoszczowskiego, określając sporne stawki opłat, kierowała się ustawowymi przesłankami wskazanymi w cyt. wyżej art. 130a ust. 6 ustawy. Zauważyć trzeba, że ogłoszenie w drodze obwieszczenia przez Ministra Rozwoju i Finansów obowiązujących na kolejny rok maksymalnych stawek ww. opłat niewątpliwie jest istotne z punktu widzenia dyspozycji art. 130a ust. 6a i 6b ustawy – gdyż nie pozwala na ustalenie analizowanych opłat w wysokości wyższej niż w tym obwieszczeniu określonej. Jednakże powołanie się w uzasadnieniu uchwały wyłącznie na powyższe obwieszczenie świadczy o tym, że organ przy ustalaniu wysokości opłat nie kierował się przesłankami określonymi w art. 130a ust. 6 ustawy, a jedynie wysokością maksymalnych możliwych do ustalenia opłat. W konsekwencji, zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika czym faktycznie kierowała się Rada Powiatu określając sporne stawki. Brak zatem uzasadnienia ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów, podczas gdy z uzasadnienia spornej uchwały powinno szczegółowo wynikać jakie dane zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu wysokości stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Ustalenie takich stawek powinno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która z kolei pozwoliłaby na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lutego 2018r. o sygn. akt II SA/Sz 1314/17, dostępny j.w.). Jak już to wyżej akcentowano, na podstawie uzasadnienia uchwały możliwe musi być bowiem dokonanie oceny, czy uchwałodawca nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia oraz czy uwzględnił kryteria nie przewidziane w ustawie.

Zdaniem Sądu, treść zaskarżonej uchwały oraz lakoniczność jej uzasadnienia wskazują na arbitralność ustalenia przedmiotowych opłat i kosztów oraz na brak dokonania jakiejkolwiek analizy kryteriów ustawowych przed podjęciem tego aktu. Rada Powiatu Włoszczowskiego nie uzasadniła bowiem ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów w sposób wskazujący na podjęcie zaskarżonej uchwały w granicach i w wykonaniu upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130a ust. 6a ustawy. Należy zatem uznać, że nie jest możliwe przyjęcie, że zaskarżoną uchwałę podjęto zgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 130a ust. 6 ustawy. W konsekwencji za niezgodny z prawem uznać należy niniejszy akt prawa miejscowego, co do którego nie sposób ustalić, czy wydający go organ kierował się przesłankami przewidzianymi w ustawie stanowiącej podstawę prawną do jego wydania, a więc czy stanowi on prawidłowy akt wykonawczy do tej ustawy, zgodny z jej celami i uszczegółowiający zawarte w niej regulacje. Wyjaśnić przy tym należy, że § 2 zaskarżonej uchwały narusza prawo, gdyż jego treść pozostaje w związku ze stawkami określonymi w § 1 tej uchwały.

Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że przedmiotowa uchwała w całości w sposób istotny narusza art. 130a ust. 6 ustawy i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak wskazania motywów podjęcia uchwały wpływa także zasadniczo na jej ocenę z punktu widzenia standardów konstytucyjnych. Skoro granice samodzielności działania organów gminy wyznacza legalność działania tych organów, a wykonywanie uchwałodawczej działalności rady gminy (miasta) powinno się odbywać zawsze zgodnie z obowiązującym prawem, to słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że podjęcie uchwały z niewypełnieniem delegacji ustawowej stanowi istotne naruszenie art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, a także zasady praworządności i legalności wynikających z art. 7 Konstytucji RP (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2016r. o sygn. akt II GSK 1405/16 czy z dnia 17 lutego 2015r. o sygn. akt II GSK 2489/13, dostępne j.w.),.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowana uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem przepisu art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Dlatego też należało stwierdzić jej nieważność w całości, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.