Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 72/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7 § 2, art. 119 § 1, art. 121 § 2, art. 122 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia NSA Paweł Janicki, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do obowiązku usunięcia odpadów oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M.B., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] nałożył na M.B. drugą grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł uznając, iż ilość, rodzaj i skala nagromadzonych odpadów oraz konieczność zapewnienia okolicznym mieszkańcom bezpieczeństwa, uzasadnia ponowne nałożenie grzywny. Zobowiązana, czyli M.B. od ponad 2 lat nie podejmowała żadnych działań mających na celu usunięcie odpadów. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 119 § 1, art. 121 § 2 i art. 122 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1314 ze zm., dalej jako: "u.p.e.").

Kwestionując powyższe postanowienie zażalenie wniosła M.B. argumentując, iż nieuzasadnione jest nakładanie ponownej grzywny ponieważ w lipcu 2018 roku zostały podjęte działania mające na celu uprzątnięcie zalegających odpadów z terenu nieruchomości. W chwili obecnej nieruchomości należące do zobowiązanej oraz spółki A nie wymagają prowadzenia dalszych prac porządkowych mających na celu uprzątnięcie terenu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołanym na wstępie postanowieniem, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż Prezydent Miasta P. ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...] nakazał M.B. usunięcie odpadów (zmieszane odpady remontowo-budowlane i zmieszane odpady komunalne), w terminie do dnia 30 lipca 2017 roku. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że odpady były gromadzone na nieruchomości, co najmniej od początku 2016 roku. W związku brakiem działań ze strony zobowiązanej, dnia 21 września 2017 roku doręczono jej upomnienie z dnia 29 sierpnia 2017 roku, nr [...] , co także nie przyniosło skutku. Kontrola z dnia 13 listopada 2017 roku potwierdziła brak wykonania obowiązku. Wobec tego organ postanowieniem z dnia [...], nr [...] nałożył na M.B. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł oraz wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do dnia 31 grudnia 2017 roku. Zobowiązana we wskazanym terminie obowiązku nie wykonała, zatem Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] ponownie nałożył na M.B. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł oraz wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do dnia 30 listopada 2018 roku.

Jak wskazało Kolegium, M.B. jest współwłaścicielką i wiceprezesem zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. . Przedmiot działalności spółki jednoznacznie wskazuje, że strona posiada wiedzę w zakresie gospodarki odpadami. Strona doskonale zdawała sobie sprawę, że jako osoba fizyczna nie może przyjąć do wykorzystania na potrzeby własne zmieszanych odpadów remontowo-budowlanych i zmieszanych odpadów komunalnych.

Kolegium podkreśliło, iż organ pierwszej instancji zobowiązał stronę do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do dnia 31 grudnia 2017 roku. W zażaleniu zobowiązana wskazała, że dopiero w lipcu 2018 roku zostały podjęte działania mające na celu uprzątnięcie zalegających odpadów, ale – jak wskazało Kolegium – nie przedstawia dowodów, które by to potwierdzały, czyli kart przekazania odpadów. Strona, co najmniej od początku 2016 roku, czyli od 3 lat nie podejmuje działań związanych z wykonaniem obowiązku.

W ocenie Kolegium, rodzaj odpadów m.in. zmieszane odpady komunalne, uzasadnia podjęcie zdecydowanych działań w związku z zagrożeniem zdrowia okolicznych mieszkańców. Cytując treść art. 119 u.p.e. Kolegium podkreśliło, że uwzględniając w szczególności wiedzę zobowiązanej, najkorzystniejszym będzie pozostawienie zorganizowania usunięcia odpadów zobowiązanej. Po czym sięgając do treści art. 121 u.p.e. Kolegium wskazało, iż w sprawie konieczne było nałożenie kolejnej grzywny, bowiem strona posiadała pełną wiedzę na temat konsekwencji swoich działań i od 3 lat nie podejmuje działań związanych z wykonaniem obowiązku. Na nieruchomości znajdują się m.in. zmieszane odpady komunalne.

Grzywna w celu przymuszenia nie spełnia przesłanek kary w znaczeniu sankcji karnoadministracyjnej przewidzianej w powszechnie obowiązujących normach prawa administracyjnego, jako konsekwencja popełnienia deliktu karnego. Jest środkiem egzekucyjnym w egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym. Formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania (wykonania obowiązku wynikającego z norm prawa materialnego). Nie jest to instytucja prawa karnego, dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego.

Jak wynika z art. 125 § 1 u.p.e., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. W przypadku zatem bezzwłocznego wykonania przez zobowiązaną nakazu usunięcia odpadów, obowiązkiem organu egzekucyjnego będzie umorzenie nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Skoro, jak twierdzi strona, obowiązek został wykonany to przedstawi ona Prezydentowi Miasta karty przekazania odpadów, co będzie skutkowało umorzeniem grzywny.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ wskazał, iż nie mają dla sprawy znaczenia okoliczności dotyczące innych postępowań administracyjnych. W kontekście art. 293 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 799 ze zm.), w interesie strony jest jak najszybsze usunięcie odpadów.

Końcowo Kolegium wobec ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, za bezprzedmiotowe uznało rozstrzygnięcie wniosku "o wstrzymanie procesu egzekucyjnego do momentu rozstrzygnięcia skargi" uznając, że był to w istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na powyższe postanowienie M.B. wskazała na "niesłuszność nałożonej grzywny co do domniemanego czynu". W ocenie skarżącej, nieuzasadnione jest, aby podtrzymać w mocy nałożenie grzywny w celu przymuszenia, bowiem prace porządkowe na terenie wyrobiska były prowadzone do momentu posiadania decyzji na poruszanie się jednostek samochodowych Spółki A która zajmowała się porządkowaniem terenu. Na chwilę obecną jest to niemożliwe, ponieważ Prezydent Miasta nie przywrócił pozwolenia na poruszanie się aut ciężarowych ul. A. Decyzja Prezydenta Miasta była oparta na działaniach okolicznych mieszkańców, którzy walczą o czystą okolicę, a jednocześnie utrudniają przedsiębiorcy działania poprzez prowadzenie propagandy medialnej za pośrednictwem telewizji czy tez mediów społecznościowych. M.B., jak i Spółka A od początku prowadzenia działalności na terenie wyrobiska są napiętnowani przez okolicznych mieszkańców, a Urząd Miasta stoi po stronie mieszkańców nakładając jedynie kary grzywny w celu przymuszenia. Jednakże nie jest możliwe wykonanie prac porządkowych bez pozwolenia, jedno wyklucza drugie. W trakcie przeprowadzonej przez Starostwo Powiatowe oraz Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. kontroli przedstawiono karty przekazania odpadów potwierdzające wywiezienie takiej ilości odpadów jaka była możliwa, gdyż decyzja o możliwości przejazdów została cofnięta. W obawie przed nakładaniem mandatów przez funkcjonariuszy policji na kierowców wykonujących prace porządkowe, prace te zostały wstrzymane do czasu wydania decyzji na możliwość poruszania się ul. A. Opisana sytuacja, zadaniem autorki skargi, świadczy o braku współpracy zarówno ze strony Prezydenta Miasta, jak i ze strony mieszkańców, gdyż głównie za ich sprawa, decyzja o wydaniu pozwolenia została odwleczona w czasie. Nakładanie kolejnych grzywien jest działaniem na niekorzyść podatnika, od którego wymaga się opłat z tytułu nieruchomości, mimo dobrych chęci współpracy do uprzątnięcia nieruchomości z zalegających odpadów, na chwilę obecną strona reprezentującą Miasto P. uniemożliwia podjęcie działań.

Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia o nałożeniu grzywny w wysokości 10.000 zł oraz zniesienie postępowanie egzekucyjnego do momentu rozstrzygnięcia skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że na skarżącą, jako właścicielkę działki nr ewid. 65/3, została nałożona grzywna w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, z uwagi na niewykonanie ciążącego na niej obowiązku usunięcia odpadów z ww. nieruchomości, określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...]. Okoliczność niewykonania obowiązku potwierdza załączona do akt sądowych notatka służbowa z dnia 9 października 2018 roku, z której wynika, iż pracownicy organu pierwszej instancji w tym dniu po udaniu się na teren nieruchomości ustalili, iż odpady z terenu nieruchomości, jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania nie zostały uprzątnięte.

Obowiązek usunięcia odpadów został nałożony decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. Z informacji uzyskanych w toku postępowania sądowego, które znajdują potwierdzenie w aktach sądowych wynika, iż wspomniana decyzja ta jest ostateczna. Z akt nie wynika, by wykonanie było wstrzymane. W tym miejscu należy dostrzec, że skarżąca nie kwestionuje okoliczności, że ww. decyzja jest ostateczna, a ona ma obowiązek usunięcia odpadów z terenu nieruchomości.

Materialnoprawną podstawę wydania poddanych sądowej kontroli rozstrzygnięć stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym organ może zastosować następujące środki: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, a także przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.).

W będącym przedmiotem rozpoznawanej sprawy postępowaniu dotyczącym usunięcia odpadów z terenu nieruchomości skarżącej, możliwe było zastosowanie jedynie dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego.

W kontekście powyższego należy podkreślić, że z regulacji prawnej zawartej w art. 7 § 2 u.p.e. nie wynika, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny w sprawie dotyczącej wykonania tzw. obowiązku zastępowalnego ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze, powinien wybrać grzywnę w celu przymuszenia. Rozważając możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego należy uwzględnić przesłanki stosowania tych środków ustanowione w przepisach ustawy egzekucyjnej. W takiej sytuacji obowiązkiem organu egzekucyjnego jest rozważenie, zastosowanie którego z tych środków jest właściwe przy realizacji obowiązku usunięcia odpadów z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2015 roku, sygn. akt II OSK 705/14; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sięgając do treści art. 127 u.p.e. należy dostrzec, iż wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Z kolei zgodnie z art. 119 § 1 i 2 u.p.e., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Z przepisów tych nie wynika pierwszeństwo stosowania grzywny w celu przymuszenia. Przy rozważaniu relacji jaka między tymi środkami egzekucyjnymi występuje należy uwzględnić treść art. 122 § 2 u.p.e., który określając elementy postanowienia o nałożeniu grzywny co prawda nie stanowi o kolejności stosowania grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego, może jednak stanowić normę systemową pozwalającą na odczytanie wzajemnych relacji przepisów art. 119 oraz art. 127 u.p.e., a także zakresu obowiązywania w procesie egzekwowania obowiązku zastępowalnego zasad ogólnych sformułowanych w art. 7 § 2 u.p.e. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2011 roku, sygn. akt II OSK 1387/10). W myśl art. 122 § 2 u.p.e., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Powyższe regulacje wskazują na to, że przy egzekucji dotyczącej omawianego obowiązku zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo, np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 roku, sygn. akt II OSK 2315/10). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie.

Nadto należy wskazać, że spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych należy stosować ten, który w możliwie najmniejszym stopniu będzie ingerował w prawa i wolności zobowiązanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II OSK 179/11). Niewątpliwie takim środkiem jest właśnie grzywna w celu przymuszenia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jak wynika z treści art. 125 § 1 i art. 126 u.p.e., to od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty wymierzonej grzywny. Przywołane powyżej przepisy wskazują bowiem, że w sytuacji wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Taka sytuacja, zwolnienia ze zobowiązania finansowego, którym niewątpliwie jest uiszczenie grzywny, nie zaistnieje w sytuacji zarządzenia w stosunku do dłużnika wykonania zastępczego, co już samo przez się wskazuje, że ten środek egzekucyjny wiązałby się ze znacznie większą dolegliwością dla skarżącej. Nie może ujść uwadze, że wykonanie zastępcze polega na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę, na zlecenie organu egzekucyjnego i na koszt zobowiązanego. Skarżąca zostałaby zatem obciążona kosztami wynagrodzenia wykonawcy wyłonionego w drodze przetargu. Koszt ten z pewnością byłby większy niż dobrowolne, samodzielne wykonanie obowiązku. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a stąd wybór ten spełnia wymogi określone w art. 7 § 2 u.p.e. Jednakże – należy to wyraźnie zaakcentować – w razie dalszej bezczynności w zakresie usunięcia odpadów, skarżąca powinna liczyć się z tym, że w pewnym momencie organ może uznać nakładanie kolejnej grzywny za bezcelowe i podjąć działania w celu zarządzenia wykonania zastępczego.

Wobec powyższego, w dalszej kolejności należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 122 § 1 i 2 u.p.e., grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Zdaniem Sądu, kontrolowane postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e., albowiem zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Co należy podkreślić tytuł wykonawczy z dnia 13 listopada 2017 roku wraz z upomnieniem został doręczony skarżącej w dniu 13 grudnia 2017 roku wraz z doręczeniem pierwszego postanowienia o nałożeniu grzywny. Wobec tego, że poddane kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny jest drugim postanowieniem w tym przedmiocie, Sąd za zbędne uznał ponowne doręczanie tytułu wykonawczego. Skarżąca nie ma wątpliwości w zakresie nałożonego na nią obowiązku.

Odnosząc się z kolei do wysokości wymierzonej grzywny w niniejszej sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 121 § 2 i 3 u.p.e., z zastrzeżeniem § 5 niemającym zastosowania w sprawie, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł. Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł. W tym kontekście należy wyjaśnić, że ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony.

W kontekście powyższego Sąd zauważa, że wysokość grzywny w niniejszej sprawie nie przekracza dopuszczalnej kwoty 10.000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.) oraz łącznej kwoty grzywien nałożonych w sprawie 50.000 zł (art. 121 § 3 u.p.e.). Bezspornie na wysokość grzywny wpływa cel postępowania egzekucyjnego, jakim jest doprowadzenie do usunięcia odpadów z terenu nieruchomości.

W ocenie Sądu, organy działając w ramach uznania administracyjnego wywiązały się z obowiązku należytego wyjaśnienia i uzasadnienia takiej, a nie innej wysokości grzywny, stosując się do wyrażonych w art. 7 § 1 i 2 u.p.e. zasad praworządności (stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie) i celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku). W świetle okoliczności sprawy, organy prawidłowo dokonały wyboru tego środka i należycie umotywowały swoje stanowisko co do jego zastosowania i wysokości wymierzonej grzywny, wypełniając wymóg z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy wyjaśnić, że okoliczność wprowadzenia ograniczeń w zakresie poruszania się pojazdów ciężarowych ul. A w P. ach nie wyklucza realizacji obowiązku, a jedynie go utrudnia. Także bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, iż – jak wskazała skarżąca – po stronie organu pierwszej instancji i mieszkańców okolicznych terenów brakuje współpracy.

Podsumowując, poza sporem pozostaje, że skarżąca jako zobowiązana – na dzień wydania postanowienia o nałożeniu grzywny – nie wykonała nałożonego na nią decyzją z dnia [...] obowiązku usunięcia odpadów z terenu jej nieruchomości.

Z treści art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej wynika przede wszystkim powinność wierzyciela podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. Sytuacja taka ma miejsce, gdy po doręczeniu upomnienia zobowiązany nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku. Podkreślić należy, że bezpośrednim adresatem powołanego przepisu jest wierzyciel, który ma obowiązek podjęcia wszystkich przewidzianych prawem czynności, jakie doprowadzą do zastosowania środka egzekucyjnego, a w rezultacie – do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, od którego wykonania się uchyla. Treść przepisu nie wskazuje zatem, że nakazuje on podejmowanie egzekucji organowi egzekucyjnemu. Niemniej jednak można stwierdzić, że na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego obowiązuje zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji – skutkiem podjętych przez wierzyciela "czynności" zasadniczo jest powstanie obowiązku wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania i przystąpienia do egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 roku, sygn. akt II FSK 1013/16).

Nadto, zgodnie z art. 7 § 3 u.p.e., zastosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.

W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie zaistniała, zatem obowiązkiem organu egzekucyjnego było zastosowanie środków egzekucyjnych, w tym przypadku grzywny w celu przymuszenia, albowiem skarżąca od ponad dwóch lat uchyla się od wykonania ciążącego na niej obowiązku.

Końcowo należy dostrzec, iż do akt administracyjnych dołączone jest pismo skarżącej z dnia 22 listopada 2018 roku, do którego jego autorka dołączyła dwie "Karty przekazania odpadu". Pismo to wpłynęło do SKO po wydaniu zaskarżonego postanowienia (datowanego na dzień [...]), zatem organ nie uwzględnił jego treści. W ocenie Sądu – pismo to nie zmienia jednak rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem z załączonych do niego ww. "Kart" nie wynika z terenu jakiej nieruchomości (nr działki) zabrano odpady. Owszem, w piśmie jego autorka wspomina o działce nr ewid. 65/3, czyli o działce, której dotyczy grzywna, ale okoliczność czy usunięto wszystkie odpady wymaga wyjaśnienia przez organ. Jednak przede wszystkim – gdyby kwestia uprzątnięcia odpadów potwierdziła się to stanowi to okoliczność przemawiającą za umorzeniem nałożonej, a nieściągniętej jeszcze grzywny (w trybie art. 125 u.p.e.). Okoliczność ta nie wpływa na rozstrzygnięcie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa. Wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.

IB