Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 43/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Kiss, Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 43/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] określającą J. N. wartość przychodu opodatkowanego zryczałtowanym podatkiem dochodowym w kwocie 64.180,00 zł oraz zobowiązanie w tym podatku za rok 2004 w wysokości 9.627, 00z ł.

Organy administracyjne prowadzące postępowanie ustaliły następujący stan faktyczny:

W zeznaniu rocznym PIT-28 i PIT-37 za 2004 rok J. N. nie wykazał żadnych przychodów opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym z tytułu działalności gospodarczej oraz wykazał dochód z innych źródeł w wysokości 2.056,53 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. przeprowadził kontrolę prawidłowości rozliczeń z budżetem w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w tym także z tytułu transakcji zakupu i sprzedaży samochodów w 2004r. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ podatkowy l instancji stwierdził, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. od dnia 19 lipca 1998 roku - A P.P.H.U. Ł. ul. A 85 m. 47.

W zakresie podatku dochodowego od momentu rozpoczęcia działalności skarżący rozlicza się w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych. Od dnia 29 listopada 2002 roku J. N. jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W wyniku kontroli organ podatkowy l instancji ustalił, że aktywność gospodarcza skarżącego polegała, w okresie od stycznia 2004 r. do października 2005 r., na zakupie i sprzedaży samochodów. J. N. dokonywał wielokrotnie zakupu w kraju oraz sprowadzał z zagranicy samochody, które następnie sprzedawał. Dokonywane przez skarżącego transakcje spełniały kryteria ciągłości (powtarzalności) i zorganizowania ( pewien stały sposób prowadzenia działalności), definiujące pojęcie działalności gospodarczej.

W wyniku poczynionych ustaleń kontrolnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - w decyzji z dnia [...] określił J. N. wartość przychodu opodatkowanego zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w wysokości 64.180,00 zł oraz zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od określonego przychodu w kwocie 9.627,00 zł według stawki 15 %. Do wyliczenia wartości przychodu przyjęto wszystkie sprzedane w 2004 r. samochody. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zgodnie z art.12 ust.1 pkt.5 lit. b ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz.930 ze zm.), ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w zakresie handlu samochodami wynosi 3%. Z art.17 ust.1 i 2 tej ustawy wynika natomiast, że w przypadku nieprowadzenia ewidencji organ podatkowy określi wartość niezaewidencjonowanego przychodu i określi od tej kwoty ryczałt w wysokości pięciokrotności stawek, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego ewidencjonowania.

W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego skarżący wniósł o jej uchylenie podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 4 ust. 1 pkt.12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w związku z art. 5a pkt.6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , poprzez przyjęcie, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu pojazdami samochodowymi,

- art. 4 ust. 1 pkt.3 i 5a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez uznanie, iż sprzedaż przez skarżącego zakupionych przez niego wcześniej pojazdów jest działalnością usługową w zakresie handlu, a one same towarami handlowymi w rozumieniu tej ustawy.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że podatnik w kontrolowanym okresie zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą w zakresie m.in. krawiectwa, handlu obwoźnego kwiatami i innymi artykułami, ponadto nigdy nie miał zamiaru zajmować się zawodowo handlem samochodami. Zawieszenie działalności było wynikiem sytuacji rodzinnej związanej z chorobą i niepełnosprawnością dziecka, nad którym skarżący zmuszony był od 2004 r. sprawować całodobową opiekę. Konieczność ta spowodowała zaprzestanie działalności zarobkowej, co znalazło odzwierciedlenie w złożonym zeznaniu PIT-28. W tym samym okresie podatnik sprzedał posiadane przez siebie samochody osobowe, które nabył bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i w celach prywatnych. Okoliczność, że transakcje sprzedaży dotyczyły 10 pojazdów, nie może stanowić uzasadnienia dla wniosku, iż ich dokonanie stanowiło pozarolniczą działalność gospodarczą. Zbywanie przez podatnika samochodów nie było w jakikolwiek sposób zorganizowane, a decyzje o zakupach kolejnych pojazdów podyktowane były czynnikami natury osobistej.

Dodatkowo wskazano, że cztery z przyjętych przez organ l instancji samochodów, jako sprzedanych w zakresie działalności gospodarczej, służyły celom osobistym i były użytkowane przez skarżącego i jego żonę. Podkreślił, że w jego ocenie, uznanie przez organ podatkowy zbycia samochodów osobowych nabytych w celach prywatnych przez podatnika, za działalność polegającą na handlu samochodami, nie ma podstaw prawnych i jest krzywdzące zarówno dla skarżącego jak i jego rodziny.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W toku przeprowadzonego ponownie postępowania przesłuchano w charakterze świadka: skarżącego i jego żonę. Z przesłuchania skarżącego wynika, że samochody traktowane były jako hobby, nie były kupowane na zamówienie, ale z własnej inicjatywy. Decyzje o sprzedaży pojazdu J. N. podejmował , gdy samochód przestał mu się podobać lub się znudził. W 2004 r. skarżący dokonał sprzedaży trzech samochodów we własnym zakresie i siedmiu za pośrednictwem komisu. Natomiast samochody marki Fiat Seicento, Daewoo Tico, Fiat Uno i Citroen Saxo z uwagi na trudności z ich sprzedażą służyły skarżącemu i jego żonie. W 2004 r. żona skarżącego używała także Renault Twingo zakupionego w 2003 r. Żona skarżącego J. N., przesłuchana w charakterze świadka oświadczyła, ze jej zdaniem zakup i sprzedaż samochodów nie stanowiły działalności gospodarczej, były traktowane jako hobby. Dodała, że jeździła samochodami różnych marek min. BMW, Renault Twingo kupowanymi przez skarżącego. Ponadto w 2004 r. J. N. kupiła Skodę Felicję , która miała również do własnego użytku.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił wartość przychodu opodatkowanego zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w wysokości 64.180,00 zł oraz zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od wyżej określonego przychodu w kwocie 9.627,00 zł. Organ podatkowy stopnia podstawowego w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zebrany materiał dowodowy w postaci protokołów przesłuchań skarżącego i jego żony , potwierdza ustalenia dokonane w toku postępowania kontrolnego i podatkowego. Czynności polegające na wielokrotnym zakupie samochodów, a następnie ich sprzedaży stanowiły ze względu na częstotliwość i przedmiot transakcji, działalność w zakresie handlu. Celem zakupu samochodów była ich szybka sprzedaż, a pojazdy wykazane jako służące podatnikowi i jego rodzinie używane były przez dłuższy czas tylko dlatego, że nie znalazły w krótkim czasie nabywcy.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odwołał się pełnomocnik skarżącego J. N., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tożsame z tymi na jakie powoływano się we wcześniejszym odwołaniu w niniejszej sprawie oraz naruszenia przepisów postępowania art. 210 § 1 i § 4 , art. 120, 187 i 191 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumenty tożsame z powoływanymi wcześniej. Stwierdził, że podstawowy spór pomiędzy stroną a organem sprowadza się do określenia czy w przedmiotowej sprawie strona kupując i sprzedając samochody osobowe prowadziła działalność gospodarczą i jakie cechy musi spełniać działanie podatnika, aby można je było uznać za działalność gospodarczą. Zdaniem pełnomocnika skarżący nie zamierzał prowadzić działalności gospodarczej polegającej na handlu pojazdami mechanicznymi. Celem zakupu samochodów była ich szybka sprzedaż , jednak transakcje kupna sprzedaży były

przez skarżącego traktowane jako hobby z uwagi na zainteresowanie samochodami. Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż w jego ocenie nie można przyjąć zarobkowego charakteru transakcji kupna -sprzedaży samochodów dokonywanych przez skarżącego i opodatkowaniu tych czynności. W uzasadnieniu odwołania wskazano ponadto, że nie jest działalnością gospodarczą taka działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwania, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, która nie jest wykonywana w sposób zorganizowany. Fakt, że skarżący sprzedał dziesięć samochodów nie może przesądzać o zorganizowanym charakterze działań, ciągłości i ich celu zarobkowym.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił argumentację merytoryczną i prawną organu l instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż czynności polegające w 2004 r. na wielokrotnym zakupie w kraju oraz sprowadzaniu z zagranicy samochodów, a następnie sprzedaży z zyskiem stanowiły ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji działalność gospodarczą. Skarżący działalność gospodarczą prowadził od dnia 19 lipca 1998 roku na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, rozliczając przychody według zryczałtowanej formy opodatkowania. W roku 2004 w związku z chorobą córki i koniecznością opieki zawiesił prowadzoną działalność. W tym czasie podatnik sam dokonywał zakupu i sprzedaży samochodów oraz przeprowadzał naprawy. Ponadto skarżący miał zarejestrowaną działalność w zakresie: krawiectwo-produkcja i handel, handel hurt-detal obwoźny kwiatami, artykułami spożywczymi i przemysłowymi krajowymi i zagranicznymi, handel różnymi wyrobami własnymi. Brak rejestracji działalności w zakresie handlu samochodami w odpowiednich rejestrach (świadczy jedynie o niedopełnieniu obowiązku, a nie zmienia faktu zaliczenia tej działalności do działalności gospodarczej.

Odnosząc się do poruszanej przez pełnomocnika w odwołaniu kwestii elementów wyróżniających pojęcie działalności gospodarczej, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż pozarolniczą działalnością gospodarczą w rozumieniu , 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ( Dz.U. z 2000 r., 14, poz. 176 ze zm.) jest działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Organ podatkowy podkreślił, ze ustawa Prawo działalności gospodarczej ( Dz.U. z 1999 r., Nr 101, poz. 1178 ze zm.) definiuje działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz poszukiwanie , rozpoznawanie i eksploatację zasobów naturalnych, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. dokonywane przez skarżącego transakcje spełniały kryteria ciągłości i zorganizowania definiujące pojęcie działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony skarżącej, iż po dokonaniu napraw samochodów, nie można uznać ich za towary nieprzetworzone w rozumieniu ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym , co z kolei skutkuje brakiem podstawy do uznania działalności podatnika za działalność usługową w zakresie handlu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał podniesiony zarzut za niezasadny. Wskazał, że naprawa samochodu nie decyduje o jego przetworzeniu, nie daje mu nowych właściwości, lecz przywraca już istniejące.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazano, iż z uwagi na fakt, że od momentu rozpoczęcia działalności do momentu zawieszenia tej działalności skarżący rozliczał się w formie zryczałtowanego podatku dochodowego organ podatkowy dokonał prawidłowego określenia zobowiązania za rok 2004. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jeżeli podatnik do dnia 20 stycznia roku podatkowego nie zgłosi likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokona wyboru innej formy opodatkowania, uważa się , że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przedmiotowej sprawie skarżący nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej ani tez nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, w konsekwencji czego zaskarżoną decyzją określono zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał ponadto, że wyjaśniając stan faktyczny organ podatkowy zebrał dowody w sprawie i ocenił je w taki sposób, aby żaden z dowodów nie wykluczał drugiego co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:

- art. 4 ust. 1 pkt.12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w związku z art. 5a pkt.6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, iż skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu pojazdami samochodowymi,

- art. 4 ust. 1 pkt.3 i 5a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym poprzez uznanie, iż sprzedaż zakupionych przez skarżącego pojazdów jest działalnością usługową w zakresie handlu, a one same towarami handlowymi w rozumieniu tej ustawy,

- art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, iż kwoty osiągnięte ze sprzedaży samochodów stanowiły przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej

- art. 210 § 1 i § 4, art. 120, 187 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jest wadliwa , została bowiem wydana w oparciu o błędną interpretację przepisu art. 5 a pkt,6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przyjęcie, że podatnik kupując i sprzedając samochody osobowe prowadził działalność gospodarczą. Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymując argumenty zawarte we wcześniejszych odwołaniach w sprawie , dodatkowo wskazał, że aby zakwalifikować czynność jako działalność gospodarczą należy ustalić czy ma ona charakter zorganizowany i ciągły oraz czy zmierza do osiągnięcia zysku. Wskazał, że w jego ocenie organy podatkowe prowadzące postępowanie nieprawidłowo uznały, iż czynności dokonywane przez skarżącego stanowiły działalność w zakresie handlu samochodami. Stwierdzenie, że podatnik sprzedał kilka czy nawet kilkanaście samochodów, samo w sobie pozwala jedynie na wniosek o pewnej ciągłości kolejnych zdarzeń cywilnoprawnych, nie może natomiast przesądzić o ustaleniu pozostałych elementów definicyjnych pojęcia pozarolniczej działalności gospodarczej , a mianowicie zorganizowanego charakteru działań i celu zarobkowego. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że okoliczności niniejszej sprawy w żadnym razie nie pozwalają na stwierdzenie, że zbywanie przez podatnika samochodów było w jakikolwiek sposób zorganizowane, ani w sensie technicznym, ani w funkcjonalnym, ani też, że było nastawione na zysk i wykonywane w sposób ciągły. Decyzje o zakupach kolejnych pojazdów podyktowane były czynnikami natury osobistej. Skarżący poszukiwał dla celów prywatnych odpowiednich samochodów, kierując się w tym względzie własnymi upodobaniami , możliwościami finansowymi, czy radą znajomych. Zdaniem pełnomocnika motywacja skarżącego nie obejmowała celu zarobkowego , co nie oznacza, iż sprzedaż następowała za kwotę równą lub niższą niż cena nabycia, co było jednak wynikiem racjonalnego działania każdego człowieka, a nie tylko przedsiębiorcy. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutu pominięcia i odmowy mocy dowodowej zeznaniom żony skarżącego, która potwierdziła, że jeździła różnymi samochodami kupowanymi przez męża. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż po zakupie samochodów, skarżący dokonywał ich napraw, co powoduje, iż nie można uznać ich za towary nieprzetworzone w rozumieniu ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, co z kolei skutkuje, tym iż działalności podatnika nie sposób uznać za działalność usługową w zakresie handlu. Nawet przy przyjęciu, iż skarżący prowadził działalność, to jej opodatkowanie powinno nastąpić na zasadach ogólnych. Określenie zatem zobowiązania winno zostać dokonane poprzez określenie podstawy opodatkowania w oparciu o art. 23 Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje.

Istotą sporu jest rozstrzygnięcie czy skarżący prowadził w analizowanym roku podatkowym działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami, podlegającą opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz.930 ze zm.).

Okolicznością niesporną jest, że skarżący od dnia 15 listopada 2002 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie krawiectwa i handlu różnymi artykułami spożywczymi i przemysłowymi wskazanymi w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji gospodarczej. Od początku działalności skarżący rozliczał się w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych. W analizowanym roku podatkowym skarżący nie prowadził ewidencji mimo, że osiągnął przychody ze sprzedaży samochodów. Dowody zgromadzone w aktach administracyjnych były wystarczające w ocenie Sądu dla uznania, że dokonując sprzedaży samochodów skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą i obowiązany był płacić zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych. Brak więc podstaw do przyjęcia za zasadne zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe zgromadziły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i oceniły ten materiał zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów Pozarolnicza działalność gospodarcza to, zgodnie z art.5a pkt.6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym -działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Wielokrotne sprowadzanie samochodów i ich powtarzająca się sprzedaż pozwalają na uznanie za prawidłowe stanowiska organów podatkowych, że wypełnione zostały kryteria określone w powołanym przepisie, dotyczące prowadzenia działalności w sposób ciągły i zorganizowany według przyjętego przez skarżącego sposobu. Przychód ze sprzedaży samochodów zasadnie zatem został uznany za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu na zasadach określonych ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym /...../. Stwierdzenie przez podatnika w toku przesłuchania, że niektórymi samochodami jeździł on i jego żona przez dłuższy czas z uwagi na brak nabywców, potwierdza stanowisko, że samochody sprowadzane były w celu sprzedaży, a więc dla potrzeb działalności gospodarczej. Nie zmienia tego faktu okoliczność, że do momentu znalezienia nabywcy jeździł nimi skarżący i jego żona.

Skarżący był czynnym podatnikiem. Zawieszenie działalności pozostaje bez wpływu na obowiązek podatkowy w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, skoro skarżący osiągnął przychód z działalności usługowej w zakresie handlu samochodami, nie zgłosił w terminie określonym w art.9 ust.1 zdanie drugie powołanej wyżej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym /..../ likwidacji działalności i nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania. Zgłoszenie przez skarżącego zawieszenia działalności nie oznaczało jej likwidacji. Określenie wartości niezaewidencjonowanego przychodu i określenie od tej kwoty ryczałtu w wysokości pięciokrotności stawki 3% wynikającej z art. 12 ust.1 pkt.5b powołanej ustawy jest zgodne z art. 17 ust.1 i 2 tej ustawy.

Działalność usługowa w zakresie handlu samochodami, to w rozumieniu art.4 ust.1 pkt.3 powołanej ustawy, sprzedaż w stanie nieprzetworzonym nabytych wcześniej samochodów. Wbrew stanowisku skarżącego naprawa samochodu nie oznacza jego przetworzenia, jako że nie powoduje powstania w wyniku naprawy produktu o zmienionych parametrach. Naprawa skutkuje odtworzeniem technicznej sprawności tego samego, nieprzetworzonego wyrobu, to jest - samochodu. Stanowisko skarżącego, że podatek dochodowy liczony winien być od dochodu ze sprzedaży samochodów na zasadach ogólnych, z uwagi na fakt przetworzenia tego wyrobu w związku z dokonaną naprawą, nie zasługuje w związku z powyższym na uwzględnienie. Z powyższych rozważań wynika, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z powołanymi wyżej przepisami materialnego prawa podatkowego.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).