Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1905/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4  pkt 3,  art. 2  ust. 1  pkt 16
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołana A. B. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. orzekającej o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r., postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A. B., został zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] grudnia 2003 r. jako osoba bezrobotna. Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydent W., orzekł o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2003 r., oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku.

W dniu [...] lipca 2009 r. A. B. odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy na stanowisku pracownika ochrony mienia i osób. W związku z powyższym Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., orzekł o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r.

Od decyzji ww. złożył odwołanie do Wojewody [...].

W odwołaniu A. B. napisał, że odmówił propozycji przyjęcia pracy, ponieważ nie posiada kursu ochroniarskiego, praca jest na umowę zlecenie, a stawka godzinowa proponowana przez pracodawcę (5 zł za godzinę) jest za niska i po uiszczeniu koniecznych opłat nie wystarcza na życie.

Dalej Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, "odpowiednia praca" oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Pojęcie zatrudnienia zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 43 cytowanej ustawy, zgodnie z którym "zatrudnienie" oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 tejże ustawy "inna praca zarobkowa" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkowstwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2009 r. A. B. odmówił przyjęcia propozycji pracy na stanowisku pracownik ochrony mienia i osób. Pracodawca nie wymagał, aby kandydat miał ukończony kurs ochroniarski, a zaproponowana praca spełniała kryteria pracy odpowiedniej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi ww. wskazał, że odmówił przyjęcia propozycji pracy, gdyż stwierdził, że nie posiada kursu ochroniarskiego, a jest to praca na umowę zlecenie, a stawka godzinowa proponowana przez pracodawcę jest zbyt niska i po uiszczeniu opłat, spłacie długów, wynagrodzenie nie wystarczy na życie. Podkreślił również, że wielokrotne otrzymywanie skierowań o pracę jak również jeżdżenie do każdego i z powrotem, wymaga poświęcenia wielu godzin własnego czasu i pieniędzy na przejazdy środkami komunikacji i płacenia za to z własnych środków potrzebnych do życia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zgodnie z treścią którego, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres :

- 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

- 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

- 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Tymczasem w niniejszej sprawie, A. B. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] grudnia 2003 r. jako bezrobotny. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydent W. uznał ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2003 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku.

W dniu [...] lipca 2009 r. A. B. przedstawiono ofertę pracy na stanowisku pracownik ochrony mienia i osób w firmie S. sp. z o.o. Skarżący odmówił przyjęcia propozycji pracy. Z akt administracyjnych wynika, że odrzucił propozycję pracy już na etapie przedstawienia jej przez pośrednika w Urzędzie Pracy. Nie udał się ze skierowaniem do pracodawcy, nie podjął próby negocjacji wynagrodzenia, które według niego było zbyt niskie, nie był zainteresowany szczegółami oferty. Ponadto z notatki służbowej pośrednika pracy, sporządzonej w dniu [...] lipca 2009 r. wynika, że A. B., odmawiając przyjęcia skierowania do pracy na stanowisku pracownik ochrony, stwierdził, że taka praca go nie interesuje i w ogóle nie jest zainteresowany proponowanymi mu ofertami pracy oraz innymi usługami aktywizacji zawodowej.

Należy podkreślić, iż w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy A. B. oświadczył, pod groźbą odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 k.k. za składanie fałszywych zeznań, iż jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Również w okresie rejestracji w Urzędzie Pracy regularnie potwierdzał swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia. Kilkakrotnie był pouczony o obowiązkach bezrobotnego, wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również konsekwencjach odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniej pracy.

Art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera definicję "odpowiedniej pracy", jako zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje i doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu dla dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Pojęcie "zatrudnienia", zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 43 cytowanej ustawy, jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą.

W ocenie Sądu, przedstawiona praca spełnia kryteria pracy odpowiedniej i zatrudnienia. Wobec tego, że skarżący nie wziął skierowania i nie stawił się do pracodawcy, wobec czego nie mógł przedstawić żadnych argumentów obalających tę tezę.

W sprawie niniejszej jest bezsporne, że A. B. zaproponowano pracę na stanowisku pracownik ochrony mienia i osób na umowę zlecenia za wynagrodzeniem w kwocie 5 zł netto za godzinę. Skarżący odrzucił ofertę pracy już na etapie przedstawienia jej przez pośrednika w Urzędzie Pracy, a także stwierdził, że w ogóle nie jest zainteresowany proponowanymi mu ofertami pracy i innymi usługami aktywizacji zawodowej w tym również kursami.

Należy podkreślić, że art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi obligatoryjną przesłankę, pozbawienia statusu bezrobotnego w przypadku odmowy, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia odpowiedniej pracy lub innej pomocy określonej w ustawie.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.