Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 680/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102  ust. 1d art. 103
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] stycznia 2021r. w przedmiocie cofnięcia M. B. (dalej: skarżący, strona) uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B Nr [...] wydane dnia [...] listopada 2005r. przez Prezydenta M. B..

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W związku przekroczeniem przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2020r. dozwolonej prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. orzekł o zatrzymaniu mu prawa jazdy kat. B na okres 3 miesięcy, licząc od dnia [...] czerwca 2020r. do dnia [...] września 2020r. Jednocześnie organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 102 ust. 1c ustawy z dnia [...] stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 1268 ze. Zm. – dalej "u.k.p.") nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie do Prezydenta M. B. wpłynęło zawiadomienie Komendy Miejskiej P. w B. z dnia [...] września 2020r. informujące, że w dniu [...] września 2020r. skarżący kierował pojazdem pomimo wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.. W związku z powyższym Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] września 2020r. na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p., orzekł o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano stronie prawo jazdy kat. B licząc od dnia [...] czerwca 2020r. do dnia [...] grudnia 2020r. włącznie. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm. - dalej "k.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa decyzja została doręczona stronie w trybie art. 43 k.p.a. w dniu [...] września 2020r. w trybie doręczenia zastępczego (sąsiadowi).

W dniu [...] grudnia 2020r. do Prezydenta M. B. wpłynęło z Komendy Miejskiej P. w B. zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2020r. z którego wynikało, że skarżący w dniu [...] grudnia 2020r. kierował pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. (w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy).

Wobec powyższego Prezydent M. B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2021r. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B Nr [...] wydanego dnia [...] listopada 2005r. przez Prezydenta M. B..

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie:

- art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wskutek cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B pomimo braku podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji;

- art. 39 w związku z art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a., wskutek uznania, że przesyłka z dnia [...] września 2020r. została skutecznie doręczona stronie w sposób zgodny z przepisami k.p.a., podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka nigdy nie została mu doręczona;

- art. 6, 7, 8 i 9 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie przeprowadzenie żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności związanych z doręczeniem przesyłki z dnia [...] września 2020r., o której mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie poinformowanie strony o tym, że organ, pomimo złożenia wniosku przez stronę, nie zawiesi prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie;

- art. 98 k.p.a. wskutek nie zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego, pomimo złożenia wniosku przez odwołującego się w dniu [...] stycznia 2021r.

- art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku zarówno podstaw faktycznych jak i prawnych do zaopatrzenia zaskarżonej decyzji w rygor natychmiastowej wykonalności.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] stycznia 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w motywach rozstrzygnięcia przywołało stan faktyczny sprawy oraz treść art. 103 ust. 1 pkt 5 i art. 102 ust. 1d u.k.p. Dalej organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że skarżący kierował pojazdem w przedłużonym okresie, na który zatrzymano prawo jazdy w konsekwencji czego organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu mu uprawnień.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących doręczenia decyzji Prezydenta B. z dnia [...] września 2020r.wydanej na podstawie m.in. art. 102 ust. 1d u.k.p. organ odwoławczy wyjaśnił, że zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] września 2020r. wskazuje jednoznacznie, iż przesyłkę doręczono sąsiadowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, a zawiadomienie komu pismo doręczono umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Potwierdzenie zawiera podpis odbiorcy korespondencji oraz datę, jak również pouczenie, iż w przypadku, gdy odbioru korespondencji nie podpisuje adresat, podpis osoby odbierającej korespondencję jest równoznaczny z oświadczeniem o przekazaniu korespondencji adresatowi, o czym goniec pouczył. Zdaniem organu biorąc pod uwagę treść art. 43 k.p.a. oraz treść potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] września 2020r. nie sposób uznać zasadności argumentów podniesionych przez stronę o braku prawidłowości doręczenia jej korespondencji. Z przywołanej regulacji prawnej nie wynika, aby skuteczność tego doręczenia była uzależniona od telefonicznego uzgodnienia z odwołującym takiej formy doręczenia przesyłki. Odebranie przesyłki przez sąsiada jest zatem skutecznym doręczeniem, także co do daty doręczenia. Natomiast konsekwencje ewentualnego zaniedbania tej osoby (sąsiada), który odebrał przesyłkę, podejmując się jej przekazania odwołującemu, obciążają skarżącego. Ponadto organ wskazał, że każdego kierowcę obowiązuje znajomość przepisów ruchu drogowego, w tym w szczególności ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami. Zatem kierując pojazdem w dniu [...] września 2020r. odwołujący musiał mieć świadomość konsekwencji prawnych, jakie powoduje nieprzestrzeganie decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] czerwca 2020r.o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, której zasadności oraz doręczenia skarżący nie kwestionował. Mógł zatem spodziewać się wynikających stąd konsekwencji, o których stanowi art. 102 ust. 1d u.k.p. w postaci niezwłocznego wydania przez Prezydenta M. B. po zawiadomieniu kolejnej decyzji, tym razem przedłużającej okres, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. W efekcie także należycie zabezpieczyć sposób odbioru korespondencji, w razie nieobecności w miejscu zamieszkania.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że sprawa sądowa dotycząca popełnienia przez niego rzekomego wykroczenia nie została do chwili obecnej zakończona Kolegium wskazało, że toku postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień organy administracji nie mogą ponownie badać zasadności zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy w związku z rażącym przekroczeniem dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym, a ponadto powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1077/17 stwierdziło, że przyjęcie stanowiska, iż dopiero prawomocne orzeczenie stwierdzające, że kierowca popełnił wykroczenie przekraczając dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż ponad 50 km/h, umożliwiałoby eliminowanie z ruchu drogowego, na pewien czas, kierowców, którzy swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem stwarzają realne niebezpieczeństwo dla innych użytkowników dróg, jest nieprawidłowe.

2. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta miasta B. z dnia [...] stycznia 2021r. zarzucając:

- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 79a k.p.a. poprzez naruszenie generalnej zasady postępowania administracyjnego , jaką jest zasada czynnego udziału stron w postępowaniu , poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji przez organ II instancji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Okoliczność, że organ orzekał na podstawie materiału zgromadzonego przez organ I instancji nie zwalniała od obowiązku przestrzegania zasady czynnego udziału odwołującego w sprawie i wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w tym także zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych;

- naruszenie art. 7 i 77 i art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego przejawiające się na zebraniu i rozpatrzeniu przez organ II instancji materiału dowodowego w sposób sprzeczny z regułami określonymi w ww. artykułach;

- naruszenie art. 39 w związku z art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a., wskutek uznania, że przesyłka z dnia [...] września 2020r. została skutecznie doręczona skarżącemu w sposób zgodny z przepisami k.p.a. , podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że nie zostały dochowane procedury doręczania korespondencji wynikające z przepisów;

- naruszenie art. 76 k.p.a., poprzez przyjęcie, że znajdujący się w aktach druk zwrotnego poświadczenia odbioru pisma jest dokumentem urzędowym , podczas gdy ten druk nie spełnia podstawowych kryteriów aby uznać go za dokument urzędu, ponieważ nie wiadomo kim jest doręczający L. S., a także z jego treści trudno jest ustalić komu ta przesyłka została doręczona;

- naruszenie art. 109 § 1 k.p.a. wskutek nie doręczenia skarżonej decyzji Prezydenta M. B. skarżącemu;

- naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego z rażącym naruszeniem przepisów postępowania poprzez niewskazanie które fakty organ II instancji uznał za udowodnione, a lakoniczne w tym zakresie uzasadnienie jest powtórzeniem argumentacji organu I instancji;

- rażące naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wskutek cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat B pomimo braku podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji.

3. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

4. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2021r. strona skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] stycznia 2021r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B Nr [...].

Podstawę materialnoprawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Stosownie do powołanej regulacji, starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d. Zgodnie zaś z art. 102 ust. 1d u.k.p. jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Stosownie natomiast do art. 135 ust.1 pkt 1a Prawa o ruchu drogowym, policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2020r. skarżącemu zostało zatrzymane prawo jazdy w związku z tym, że kierując o godz. 8.27, w miejscowości L., samochodem osobowym marki BMW z prędkością 106 km/h przekroczył dopuszczalną prędkość o 56 km/h w obszarze zabudowanym. W konsekwencji względem skarżącego wydano na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c u.k.p. decyzję z dnia [...] czerwca 2020r. o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy określony od dnia [...] czerwca 2020r. do dnia [...] września 2020r. Następnie przeprowadzona w dniu [...] września 2020r. kontrola drogowa wykazała, że skarżący kierował pojazdem marki BMW pomimo, iż na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. została wydana ww. decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r. o zatrzymaniu prawa jazdy i w momencie zatrzymania decyzja ta obowiązywała.

W związku z powyższym zastosowanie w sprawie miał przepis art. 102 ust. 1d u.k.p. Decyzję, o której mowa w powyższym przepisie Prezydent M. B. wydał w dniu [...] września 2020r., przedłużając okres zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy, liczonych od dnia [...] czerwca 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020r. Następnie w wyniku kolejnej kontroli drogowej stwierdzono, że skarżący kierował ponownie pojazdem marki BMW w dniu [...] grudnia 2020r.

Z powyższych okoliczności bezspornie wynika, że skarżący kierował pojazdem w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy, o którym mowa w art. 102 ust. 1d u.k.p. w związku z czym organy orzekające w przedmiotowej sprawie zasadnie uznały, że spełniona została przesłanka określona w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., obligująca Prezydenta M. do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Podkreślenia wymaga, że zawarte w powyższym przepisie sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. W sytuacji stwierdzenia prowadzenia pojazdu w okresie 6-miesięcznego zatrzymania prawa jazdy, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie, organ zobligowany był do cofnięcia uprawnień.

7. Sąd nie podziela zarzutów zawartych w skardze dotyczących wadliwości doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] września 2020r. wydanej na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p.

Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. zasadą jest, iż osobom fizycznym pisma doręcza się w mieszkaniu adresata lub miejscu jego pracy. Ze względu na fakt, że wspomniany przepis prawa wyraźnie wskazuje na miejsce zamieszkania, a nie miejsce zameldowania, przyjmuje się zarówno w doktrynie, jak i judykaturze, że miejscem, w którym należy doręczyć pismo jest miejsce, w którym adresat rzeczywiście (faktycznie) zamieszkuje (tak m.in. P. Wajda /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Wydawnictwo C.H. Beck, W. 2011, s. 217 i powołane tam orzecznictwo; podobnie np. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Op 74/11). Niewątpliwie doręczenie decyzji administracyjnej musi nastąpić ze ścisłym zachowaniem wszelkich zasad doręczania pism organu uregulowanych szczegółowo w przepisach art. 39 - art. 49 k.p.a. i tylko w przypadku zachowania tych reguł doręczenie będzie skuteczne i będzie wywierało określone skutki prawne.

W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo, muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 43 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Wskazuje się, że skoro przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego, to dlatego doręczyciel musi ściśle dochować wszelkich wymogów wynikających z przepisu art. 43 k.p.a. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że strona zeń korzystająca nie może skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 695/12).

Warunkiem doręczenia (a także skutecznego zastosowania fikcji prawnej tzw. doręczenia zastępczego uregulowanej w przepisie art. 43 k.p.a.) jest to, aby kumulatywnie spełnione zostały stosowne przesłanki. Po pierwsze, podmiot doręczający pismo musi pozytywnie zweryfikować fakt nieobecności adresata pisma w mieszkaniu, w chwili doręczania pisma we właściwy sposób, na podstawie normy z art. 42 k.p.a. Po drugie, pismo ma zostać zastępczo doręczone dorosłemu domownikowi, dorosłemu sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Po trzecie, osoba odbierająca pismo w sposób zastępczy musi pokwitować jego odbiór w sposób zgodny z regułami wynikającymi z art. 46 k.p.a. Po czwarte wreszcie, w sytuacji gdy odbierającym pismo był sąsiad lub dozorca o doręczeniu zastępczym pisma temu sąsiadowi lub dozorcy doręczający pismo zawiadamia adresata pisma, co odbywa się poprzez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej lub w sytuacji, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania (vide: P. Wajda /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 i powołane tam orzecznictwo i literatura, w tym m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1036/15, czy też wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 858/10; podobnie: J. Borkowski, /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 244).

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy, podkreślić należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego poświadczenia odbioru (k. 9 akt administracyjnych) wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Prezydenta M. B. z [...] września 2020r. adresowana do skarżącego, została odebrana w dniu [...] września 2020r. przez sąsiada z mieszkania nr [...] w tym samym budynku (skarżący zamieszkuje pod numerem 4). Na druku potwierdzenia odbioru przesyłki znajduje się podpis sąsiada z mieszkania nr 1 oraz adnotacja doręczyciela pozwalająca na ustalenie, w jaki sposób adresat zostanie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki u sąsiada z mieszkania nr [...]. Na druku tym znajduje się podpis gońca oraz wskazano, że przesyłkę doręczono sąsiadowi, a zawiadomienie komu pismo dostarczono umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Adnotacje te świadczą, że spełnione zostały wszystkie, określone w art. 43 p.p.s.a., wymogi konieczne do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną. Należy podkreślić, że doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Osoba, która odebrała pismo w trybie doręczenia zastępczego nie może skutecznie podnieść zarzutu, że nie zna treści pisma. Określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się bowiem na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako sąsiad adresatki i która podpisała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatce, oraz że pismo to zostało jej doręczone. Opisane doręczenie zastępcze stwarza domniemanie doręczenia decyzji w dniu wskazanym na druku potwierdzenia doręczenia przesyłki. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Gołosłowne powoływanie się przez skarżącego na brak awiza oraz nieutrzymywanie żadnych relacji z sąsiadami, niepoparte wiarygodnymi dowodami, czyni w ocenie Sądu twierdzenia te za mało wiarygodne wszak w przypadku odmiennego stanowiska strona dowolnego postępowania każdorazowo podczas dokonywania doręczenia określonej korespondencji powoływałyby się np. na okoliczność braku uzyskania awiza, bez konieczności powoływania się na jakiekolwiek inne okoliczności i konkretne dowody na poparcie tychże twierdzeń. Powyższe w sposób nieuzasadniony pozwalałoby obalać fikcję doręczenia tylko na podstawie twierdzeń strony i przekreślało istotę instytucji doręczenia zastępczego oraz sens istnienia terminów procesowych w ogólności, co ostatecznie stanowiłoby zbyt daleko idące rozluźnienie dyscypliny procesowej gwarantującej rzetelność prowadzonych postępowań sądowych.

Końcowo odnosząc się do stanowiska strony, która wskazuje, że skoro decyzja z dnia [...] września 2020r.nie weszła do obrotu prawnego, to brak było podstaw prawnych do uznania, że nastąpiło przedłużenie okresu zatrzymania prawa jazdy, należy wyjaśnić skarżącemu jaki charakter ma decyzja wydana na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p. W tym zakresie Sąd posłuży się argumentacją zawartą w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 12 stycznia 2021r. sygn. akt II SA/Rz 1005/20, który wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p. jest typem decyzji o tzw. wstecznej (retroaktywnej) skuteczności temporalnej, a więc decyzji, która wywołuje skutki prawne z mocą przypadającą przed dniem jej wydania i doręczenia w związku z treścią konkretyzowanej normy prawnej (zob. M. Kamiński, Teoretyczne problemy podziału decyzji administracyjnych na deklaratoryjne i konstytutywne a zagadnienie ich skuteczności temporalnej, PPP nr [...] z 2008 r., s. 47 i n.). Kwalifikując zakres skuteczności temporalnej decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy na okres 6 miesięcy należy bowiem uwzględnić treść art. 102 ust. 1e u.k.p. Przepis ten wyraźnie przewiduje, że okresy zatrzymania prawa jazdy (3-miesięczny z art. 102 ust. 1c lub 6-miesięczny z art. 102 ust. 1d) są zawsze liczone od daty zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym – od daty tej czynności. A zatem nawet jeśli decyzja o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p. zostanie wydana w okresie późniejszym niż moment zaistnienia podstawy do jej wydania, to i tak 6-miesieczny okres przedłużenia będzie biegł w sposób ciągły od dnia wcześniejszego zwrotu lub zatrzymania prawa jazdy.

Podzielając powyższe stanowisko i odnosząc je do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy należy więc stwierdzić, że nawet gdyby decyzja o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy o której mowa w art. 102 ust. 1d u.k.p. zostałaby wydana i doręczona skarżącemu po dniu ponownego kierowania przez skarżącego pojazdem (14 grudnia 2020r.), to ze względu na wsteczną (retroaktywną) skuteczność temporalną decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy, to przedłużony sześciomiesięczny okres zatrzymania (liczony od [...] czerwca 2020r. do dnia [...] grudnia 2020r.) zostałby wstecznie rozciągnięty na dzień [...] grudnia 2020r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielając zarzutów skargi, uznał, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał właściwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, odpowiadającej wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a., a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego bądź innych przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie ta okoliczność mogła uzasadniać uwzględnienie skargi zgodnie z wnioskami w niej zawartymi.

Nie jest zasadny także zawarty w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Skarżący poza powołaniem się na naruszenie art. 10 k.p.a. nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zaistnienia takich okoliczności nie wykazano.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.