Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 103/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 107  par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. L. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe po powrocie z urlopu bezpłatnego, związanych z tym świadczeń oraz czasowego powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w zakresie mianowania na stanowisko starszego inspektora oraz związanego z tym uposażenia; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 4. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na rzecz skarżącego G. L. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

IIISA/Łd 103/08

UZASADNIENIE

Decyzją personalną nr [...] z dnia [...], Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł., działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 pkt 4 i art. 35 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2002r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.), rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 marca 2006 roku w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 56, poz. 394) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137), mianował z dniem 1 stycznia 2007 roku G. L. na stanowisko starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu Śledczego w Ł. z uposażeniem zasadniczym w wysokości 1.769 zł, dodatkiem za wysługę lat w wysokości 10%, tj. w kwocie 177,- złotych miesięcznie, dodatkiem za stopień służbowy w wysokości 955,00 zł i dodatkiem służbowym z wysokości 400,00 zł miesięcznie i jednocześnie powierzył G. L. na okres od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 15 grudnia 2007 roku czasowe pełnienie obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego z zachowaniem dotychczas pobieranego uposażenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż mianowanie G. L. na stanowisko równorzędne z zajmowanym uprzednio stanowiskiem nastąpiło w związku z upływem okresu, na jaki został skarżącemu udzielony urlop bezpłatny. Jednocześnie organ powierzył skarżącemu czasowe pełnienie obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego w celu zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania działu penitencjarnego.

Od powyższej decyzji G. L. wniósł odwołanie, w którym wskazując, iż jest niezadowolony z rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł., podniósł, że w okresie od dnia 7 listopada 2005 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku przebywał na bezpłatnym urlopie wypoczynkowym, a od dnia 10 listopada 2005 roku zostało mu powierzone czasowe wykonywanie obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego w Areszcie Śledczym w Ł. Wskazał, iż w związku z brzmieniem art. 35 ustawy o Służbie Więziennej należy domniemywać, że okres powierzenia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego upłynął najpóźniej w dniu 9 listopada 2006 roku. Zatem, zdaniem skarżącego, powierzenie wykonywania obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego na kolejny, prawie dwunastomiesięczny okres, sprzeczne jest z brzmieniem art. 35 ustawy o Służbie Więziennej. Ponadto dodał, iż nie zgadza się z ustaleniem w treści decyzji wymiaru dodatku za wysługę lat w wysokości 10% uposażenia zasadniczego. Nadmienił, iż wcześniej, tj. na dzień 1 stycznia 2003 roku wymiar dodatku za wysługę lat określony był w wysokości 15% uposażenia zasadniczego.

Decyzją z dnia [...], znak; [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. i art. 35 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż okres powierzenia obowiązków służbowych wyznaczony od dnia 10 listopada 2005 roku nie rozpoczął swojego biegu, bowiem w okresie od dnia 7 listopada 2005 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku G. L. przebywał na bezpłatnym urlopie wypoczynkowym, udzielonym na wniosek skarżącego. Zatem, w ocenie organu, powierzenie wykonywania obowiązków służbowych na innym stanowisku decyzją personalną nr [...] nastąpiło po raz pierwszy. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprawidłowego określenia kwoty dodatku za wysługę lat, organ podniósł, iż ustalenie G. L. okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat nastąpiło w decyzji personalnej nr [...] z dnia [...], w której stosownie do brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 roku w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 137) nie uwzględniono skarżącemu okresów służby, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze. Decyzja personalna nr [...] również została przez G. L. zaskarżona do Sądu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący – G. L. podniósł, iż w związku z brzmieniem art. 35 ustawy o Służbie Więziennej należy domniemywać, iż okres powierzenia obowiązków starszego wychowawcy na podstawie decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...], upłynął najpóźniej w dniu 9 listopada 2006 roku. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego powierzenie obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego na kolejny prawie dwunastomiesięczny okres (od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 15 grudnia 2007 roku) jest sprzeczne z treścią powołanego przepisu art. 35 ustawy. Skarżący podniósł również, iż nie zgadza się z ustaleniem w treści decyzji wymiaru dodatku za wysługę lat w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, ponieważ na dzień 1 stycznia 2003 roku wymiar dodatku za wysługę lat określony był w wysokości 15% uposażenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi w zakresie dotyczącym mianowania skarżącego z dniem 1 stycznia 2007 roku na stanowisko starszego inspektora przy kierownictwie Aresztu Śledczego w Ł. i odrzucenie skargi w zakresie dotyczącym czasowego powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku starszego wychowawcy działu penitencjarnego lub ewentualnie o oddalenie skargi w całości.

W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2007 roku (data wpływu do Sądu – 2 kwietnia 2007 roku), stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącego, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., art. 8, art. 9, art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. i w konsekwencji naruszenie przepisów prawa materialnego – tj. art. 35 ustawy o Służbie Więziennej, wniósł o uwzględnienie wniesionej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 6 czerwca 2007 roku pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe z dnia 5 czerwca 2007 roku wraz z kopiami dokumentów, mającymi na celu uprawdopodobnienie, że przed udzielonym skarżącemu urlopem bezpłatnym rozpoczął bieg dwunastomiesięczny termin, o którym mowa w art. 35 ustawy o Służbie Więziennej, ponieważ skarżący faktycznie rozpoczął wykonywanie powierzonych mu czynności wychowawcy działu penitencjarnego przed dniem 7 listopada 2005r. Oświadczył, że popiera wniesioną skargę także w zakresie dodatku za wysługę lat, podnosząc jednocześnie, iż decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia na dzień 1 stycznia 2007 roku okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat również została zaskarżona do Sądu.

Pełnomocnik Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. oświadczył natomiast, że w jego ocenie sprawa jest bezprzedmiotowa, ponieważ decyzją personalną Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł.

[...] z dnia [...], z dniem 1 maja 2007 roku skarżący został zwolniony z czasowego pełnienia obowiązków na stanowisku wychowawcy działu penitencjarnego oraz mianowany na stanowisko starszego inspektora działu ewidencji Aresztu Śledczego w Ł.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu podniesiono, że rozpatrzenie zarzutów skarżącego dotyczących wysokości przyznanego decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] dodatku za wysługę lat, zależy od wyniku innego toczącego się przed tutejszym Sądem postępowania w sprawie ustalenia G. L. okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat (sygn. akt III SA/Łd 268/07).

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2007r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 268/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...]. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję personalną Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia G. L. na dzień 1 stycznia 2007r. okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat.

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2008r., wydanym na rozprawie, Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 269/07 i wpisał sprawę pod nowy numer do repertorium SA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić w części tj. uchylając zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym mianowania skarżącego na stanowisko starszego inspektora oraz związanego z tym uposażenia. W pozostałej części Sąd skargę oddalił, uznając prawidłowość zaskarżonej decyzji co do treści podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia i trafności uzasadnienia w pozostałym (nieuchylonym) zakresie.

Z brzmienia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wynika, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Art. 151 powołanej wyżej ustawy stanowi ponadto, iż w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd, oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, uznał, iż decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...]., w części dotyczącej mianowania skarżącego na stanowisko starszego inspektora oraz należnego uposażenia, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne nieodpowiadające dyspozycji art. 107 § 1 i 3 k.p.a., co daje podstawę do stwierdzenia, że w tym zakresie organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 107 § 1 i 3 decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera wskazania podstawy prawnej, jak również żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoszącego się do przyznanego skarżącemu dodatku za wysługę lat w wysokości 10%, mimo że w toku postępowania skarżący kwestionował taką wysokość dodatku, podnosząc, iż przed udzieleniem mu urlopu bezpłatnego w okresie od 7 listopada 2005r. do 31 grudnia 2006r., otrzymywał dodatek za wysługę lat w wysokości 15 %. W odniesieniu do zarzutów skarżącego, polegających na nieprawidłowym ustaleniu okresów pracy, od których zależy wysokość dodatku za wysługę lat, organ II instancji powołał się na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. nr [...] z dnia [...]. w przedmiocie ustalenia G. L. na dzień 1 stycznia 2007r. okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat, jednak decyzja ta wraz z decyzją utrzymującą ją w mocy została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2007r. – sygn. akt III SA/Łd 268/07. W wyroku tym Sąd wskazał, iż w świetle ustawy o Służbie Więziennej brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia okresu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat. Stwierdzenia i wytyczne zawarte w powyższym wyroku wyznaczyły zatem w istocie kierunek postępowania w niniejszej sprawie w zakresie ustalenia wysokości dodatku za wysługę lat, którego wysokość uzależniona jest ustalenia okresu służby. Takie orzeczenie Sądu oznacza, iż zaliczenie poszczególnych okresów pracy uprawniających do dodatku za wysługę lat w oznaczonej wysokości winno znaleźć się w decyzji ustalającej wysokość dodatku za wysługę lat, a więc w decyzji będącej przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Tymczasem, zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca, mimo iż określa dodatek za wysługę lat w wysokości 10%, nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do kwestii okresów pracy jakie skarżącemu zaliczono czy też odmówiono zaliczenia przy obliczeniu wysokości tego dodatku. Bezspornym jest, iż w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze do sądu, G. L. konsekwentnie podważał stanowisko organów w zakresie wysokości przyznanego mu dodatku za wysługę lat, podnosząc, że wcześniej wypłacano mu dodatek w wysokości 15%. Organ miał zatem obowiązek ustosunkowania się do zarzutów skarżącego odnoszących się do wysokości przyznanego mu dodatku za wysługę lat, jak również przytoczyć przepisy prawne oraz powołać okoliczności faktyczne, uzasadniające zajęte stanowisko.

Powyższe dało podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko starszego inspektora oraz związanego z tym uposażenia, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien uzupełnić decyzję o wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, odnoszące się do wysokości przyznanego skarżącemu dodatku za wysługę lat.

Należy jednocześnie zaznaczyć, iż Sąd podzielił pogląd organu, że ustalenie dodatku za wysługę lat jest częścią składową decyzji o mianowaniu na określone stanowisko z uwagi na brzmienie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (tj. Dz. U. z 2002r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem, iż decyzja o mianowaniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe powinna w szczególności określać: stanowisko i miejsce pełnienia służby, termin rozpoczęcia służby i uposażenie. Ustalenie wysokości uposażenia jest zatem częścią składową decyzji w przedmiocie mianowania na określone stanowisko. Dlatego też, stwierdzone przez Sąd uchybienia, odnoszące się do sposobu ustalenia skarżącemu wysokości uposażenia, spowodowały konieczność uchylenia tej części decyzji, która odnosiła się do mianowania skarżącego na stanowisko starszego inspektora, tj. stanowisko równorzędne z zajmowanym przed udzieleniem urlopu bezpłatnego. Warto w tym miejscu podkreślić, iż Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2007r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1754/2006 (system inf. prawnej Lex nr 318147), iż decyzja powinna we właściwy sposób wykazać nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego, ale także zasadność i celowość jego przeniesienia na to nowe stanowisko. Zaskarżona decyzja takiego uzasadnienia z całą pewnością nie zawiera. Jednak wobec tego, iż skarżący nie kwestionował okoliczności, iż stanowisko otrzymane po powrocie z urlopu bezpłatnego jest stanowiskiem równorzędnym z zajmowanym przed urlopem, organ odwoławczy mógł odstąpić od szczegółowego uzasadnienia decyzji w tym zakresie.

Na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, uznając iż nie doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć istotne wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie to dotyczy w szczególności tej części decyzji, która powierza skarżącemu czasowe pełnienie obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego w oparciu o art. 35 ustawy o Służbie Więziennej. Trzeba zaznaczyć, iż Sąd nie podzielił stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, iż w tej części skarga winna być odrzucona, ponieważ należy do kategorii spraw wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi, co oznacza, iż na podstawie art. 5 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłączona jest spod kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2002r. w sprawie szczegółowego zakresu spraw osobowych funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz właściwości przełożonych w tych sprawach (Dz. U. Nr 205, poz. 1737), do zakresu spraw osobowych należy powierzanie funkcjonariuszowi Służby Więziennej pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej albo w tej samej miejscowości. Zgodnie natomiast z ust. 4 art. 31 ustawy, od decyzji w sprawach osobowych służy odwołanie do odpowiedniego wyższego przełożonego na zasadach i w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skoro sprawy osobowe funkcjonariuszy Służby Więziennej poddane zostały przez ustawodawcę regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego to przysługuje w tych sprawach także skarga do sądu administracyjnego. Sąd nie znalazł również podstaw do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w tej części w związku z wydaniem przez Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. decyzji nr [...] z dnia [...]., zawierającej m.in. rozstrzygnięcie o zwolnieniu skarżącego z czasowego pełnienia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego. Utrata mocy obowiązującej decyzji w postępowaniu administracyjnym nie wyklucza bowiem możliwości poddania takiej decyzji kontroli sądowej. Sąd ocenia decyzję na dzień jej wydania i jedynie wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego po wniesieniu skargi, w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, mogłoby powodować ewentualną bezprzedmiotowość postępowania sądowego.

Odnosząc się do merytorycznych powodów oddalenia skargi w tym zakresie, należy stwierdzić, iż czasowe powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w trybie art. 35 ustawy o Służbie Więziennej należy do kategorii rozstrzygnięć pozostawionych przez ustawodawcę do tzw. uznania administracyjnego. Wskazuje na to użycie w tym przepisie zwrotu "funkcjonariuszowi można powierzyć". W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, iż sądy te zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe podlegają natomiast badaniu, co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej czasowego powierzenia skarżącemu pełnienia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego na okres od 1 stycznia 2007r. do 15 grudnia 2007r., Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organu jak również nie stwierdził, aby doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 35 ustawy o Służbie Więziennej możliwe jest powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nie przekraczający 12 miesięcy z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. Na mocy zaskarżonej decyzji powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych starszego wychowawcy działu penitencjarnego w tym samym zakładzie karnym, na okres nie przekraczający 12 miesięcy i z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. Zdaniem Sądu, decyzja zawiera w tej części należyte uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazane zostały okoliczności i przesłanki, jakimi kierował się organ, powierzając skarżącemu czasowe wykonywanie obowiązków na innym stanowisku służbowym. Nie zostały zatem naruszone wymogi czasowego powierzenia obowiązków służbowych, określone w art. 35 ustawy o Służbie Więziennej. Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, iż wobec wydania decyzji personalnej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. nr [...] z dnia [...]., o czasowym powierzeniu skarżącemu od dnia 10 listopada 2005r. pełnienia obowiązków starszego wychowawcy działu penitencjarnego, upłynął już 12-sto miesięczny okres, o którym mowa w art. 35 ustawy o Służbie Więziennej na jaki możliwe było powierzenie mu wykonywania czynności służbowych na innym stanowisku. W ocenie Sądu, termin ustalony w decyzji z dnia [...]. nie rozpoczął swojego biegu z uwagi na udzielenie skarżącemu, na jego wniosek, urlopu bezpłatnego w okresie od 7 listopada 2005r. do 31 grudnia 2006r. Decyzja z dnia [...] stała się faktycznie niewykonalna i rację ma skarżący, iż powinna być usunięta z obrotu prawnego, jednak wobec niezaskarżenia tej decyzji do sądu we właściwym trybie, nie może ona teraz podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Okoliczność, iż decyzja z dnia [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego nie daje jednak podstaw do stwierdzenia, iż na mocy tej decyzji doszło do czasowego powierzenia skarżącemu obowiązków wychowawcy działu penitencjarnego, skoro przed datą wskazaną w tej decyzji skorzystał z urlopu bezpłatnego. Za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie Sąd uznał argumenty strony skarżącej, iż organ winien dokonać ustaleń na okoliczność faktycznego powierzenia skarżącemu obowiązków wychowawcy działu penitencjarnego, które nastąpiło w jej ocenie przed dniem 7 listopada 2005r. Skoro decyzja z dnia [....] jest decyzją ostateczną i ustala datę powierzenia czynności na dzień 10 listopada 2005r., to brak jest obecnie podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Ponadto, przyjęcie tak jak chce tego skarżący, iż znaczenie w sprawie ma nie data powierzenia czynności ustalona w decyzji lecz data faktycznego przejęcia i wykonywania przez niego powierzonych czasowo obowiązków, prowadziłoby do wniosku, że z chwilą udzielenia skarżącemu urlopu bezpłatnego doszło do zawieszenia wszelkich uprawnień jak i obowiązków wynikających ze stosunku służbowego, a więc także w zakresie czasowego powierzenia wykonywania obowiązków służbowych na innym stanowisku. Brak jest podstaw do przyjęcia zdaniem Sądu, iż w trakcie korzystania z urlopu bezpłatnego upływa okres czasowego powierzenia pełnienia obowiązków służbowych, o którym mowa w art. 35 ustawy o Służbie Więziennej, niezależnie od tego czy termin powierzenia rozpoczął swój bieg przed udzieleniem urlopu, czy też nie. Dlatego też, zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, 10, 77 § 1, 80, 81 k.p.a., co do tej części decyzji Sąd uznał za bezzasadne. Istotnie w aktach sprawy brak jest potwierdzenia, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, jednak uchybienie to Sąd brałby pod uwagę jedynie wtedy, gdyby mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006r. w sprawie o sygn. akt II OSK 831/05, opubl. w ONSAiWSA nr 6(15)/2006, poz. 157. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała, iż brak możliwości zapoznania się z zebranymi przez organ dowodami i materiałami przed wydaniem zaskarżonej decyzji mogło by mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie czasowego powierzenia skarżącemu wykonywania obowiązków służbowych na innym stanowisku.

Z powyższych względów, w tej części skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawia art. 200 powołanej ustawy, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej części na podstawie art. 152.

ał