Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 914/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 42 ust. 1,art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Ryszard Bryk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego po drodze krajowej bez uiszczenia stosownej opłaty -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 914/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...].09.2004 r., Nr [...],Komendant Wojewódzki Policji – utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem K. Z. decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...].10.2003 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia na K. Z. – właściciela Przedsiębiorstwa "T. i u. r.-b." w K. kary pieniężnej w kwocie 3000 zł za przejazd po drodze krajowej bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej.

Wskazaną decyzję wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ustaw 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371, ze zm.) w zw. z § 3 i 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14.12.2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz. U. Nr 150, poz. 1648, ze zm./ i załącznika do wymienionej ustawy z dnia 6.09.2001 L.p. 1.4.1.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył, że w dniu 17.10.2003 r. na ulicy W. w Rz., patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej kierującego samochodem ciężarowym marki Kamaz o numerze rejestracyjnym [...] z przyczepą o nr. rej. [...]. W trakcie kontroli policjanci stwierdzili, że kierujący A. S. nie posiada w pojeździe karty opłaty drogowej. Rozpytany na tą okoliczność kierujący oświadczył do protokołu kontroli, że "nie posiada opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych, ponieważ nie otrzymał jej od właściciela firmy Pana K. Z.".

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24.01.2003 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim /Dz. U. z 2003 r., Nr 42, poz. 367/, ulica W. w Rz. znajduje się w ciągu drogi krajowej Nr 9.

Art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym wespół z załącznikiem do tej ustawy stanowi, że za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymierza się karę pieniężną w kwocie 3000 zł.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący K. Z. powielił treść odwołania i podniósł, że nie wiedział o obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty drogowej za wykonywanie transportu po drogach krajowych.

Dowiedział się o takim obowiązku dopiero po kontroli drogowej w dniu 17.10.2003 r. Zarzucił, że samochód "Kamaz" nie był jego własnością, stanowił własność syna W.. Syn nie prowadził żadnej działalności transportowej i nigdy tym samochodem nigdzie nie wyjeżdżał ani nie świadczył żadnych usług transportowych. Kierowca A. S. przewoził tym samochodem wapno, ziemię z cukrowni i piasek po terenie R., W., Cz., N., K. i okolicach gminy O. i był kilka razy kontrolowany przez Policję, ale nigdy nie żądano od niego dodatkowej opłaty drogowej.

Podniósł też, że ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną, uiszczenie nałożonej nań kary pieniężnej doprowadzi go i jego rodzinę do strasznej tragedii życiowej.

Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko i motywy wyłożone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

I. kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd zauważył, że skarżący przesłał skargę zaadresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji /organu I instancji/, czyli wniósł skargę za pośrednictwem organu niewłaściwego.

Stosownie od art. 54 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, nazwanej dalej skrótem p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, czyli w tym przypadku skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, i takie pouczenie zostało zamieszczone w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, jeżeli skarga została wniesiona do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu niewłaściwego, to wówczas o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania lub złożenia skargi przez organ niewłaściwy do organu właściwego lub bezpośrednio do sądu administracyjnego /w okresie 1.01.2004 – 31.12.2005 r./.

Zaskarżoną decyzję z dnia [...].09.2004 r., Nr [...] doręczono skarżącemu w dniu 8.09.2004 r. /dowód doręczenia w aktach administracyjnych/. Skarga wpłynęła do kancelarii Komendy Miejskiej Policji w dniu 1.10.2004 r. /k. 2 i 90 akt sądowych/.

Organ I instancji złożył skargę w sekretariacie Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 8.10.2004 /data wpływu k. 91 akt sądowych/.

Ustawowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 8.10.2004 r. /piątek/.

Skoro organ niewłaściwy złożył skargę do organu właściwego przed upływem 30 dniowego terminu do wniesienia skargi, zatem skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

W skardze /opatrzonej datą 1.10.2004 r./ skarżący podał, że wnosi o uchylenie decyzji Komendanta Miejskiego Policji Nr [...].

Na rozprawie sądowej w dniu 11.10.2005 r. /k. 87 akt sądowych/, skarżący sprecyzował przedmiot zaskarżenia i wyjaśnił, że przedmiotem jego skargi jest faktycznie decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].09.2004 r., Nr [...], a nie decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...].10.2003 r.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę /k. 4-6 akt sądowych/ przyjął, że przedmiotem skargi jest jego decyzja z dnia [...].09.2004 r., Nr [...].

Konkludując rzeczone wyjaśnienie Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego, zaś skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu.

W tym miejscu należy też nadmienić, że Z-ca Komendanta Wojewódzkiego Policji był upoważniony do wydania zaskarżonej decyzji /upoważnienie k. 93 akt sądowych/.

II. Przechodząc do meritum sprawy należy podkreślić, iż stan faktyczny sprawy co do zasadniczych okoliczności faktycznych jest niesporny i przedstawia się następująco:

W dniu 17.10.2003 r., około godz. 1320 na ulicy W. w Rz. patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej kierującego samochodem ciężarowym marki Kamaz 5511 nr rej. [...] z przyczepą nr. rej. [...] i stwierdził, że kierowca A. S. nie posiada dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.

Wymieniony kierowca oświadczył, że przedsiębiorca K. Z. nie dał mu przed wyjazdem takiego dowodu. K. Z. był właścicielem przedsiębiorstwa o nazwie "T. i U. R.-B. w K.". Wskazanym pojazdem przewoził wysłodki mokre z Cukrowni R. do plantatora S. W.. Usługę transportową realizowało w/w przedsiębiorstwo, prowadzone przez K. Z..

Ulica W. w Rz. znajduje się w ciągu drogi krajowej nr 9 relacji Radom – Granica Państwa, co wynika z rozporządzenia z dnia 24.01.2003 r., powołanego w części opisowej uzasadnienia.

Przedsiębiorca K. Z. w odwołaniu m. innymi przytoczył, że nie wiedział, że wymagana jest taka opłata, zaś samochód który został zatrzymany do kontroli stanowi własność jego syna W., który nie prowadzi działalności transportowej, ani też nie świadczył żadnych usług transportowych.

Z dowodu rejestracyjnego nr [...] wynika, że samochód marki Kamaz jest zarejestrowany na jego syna W. Z., zam. K. 478, ale z dowodu dostawy wynika, iż usługa przewozowa była realizowana przez firmę K. Z.. Potwierdził to skarżący na rozprawie sądowej w dniu 11.01.2006 r.

Orzekające organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego z przepisami ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371, zmiany: Dz. U. z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 89, poz. 804, z 2003 r. Nr 199, poz. 1671/.

Art. 42 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonując przewozy na potrzeby własne obowiązani są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych.

Pojęcie krajowego transportu drogowego definiuje art. 4 ust. 1 w/w ustawy. Wedle tego przepisu wskazane pojęcie polega na podejmowaniu i wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący K. Z. prowadził działalność gospodarczą m. innymi w zakresie transportu drogowego, przeto był przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 19.11.1999 r. – Prawo działalności gospodarczej /Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z późn. zm./, która wówczas obowiązywała.

Kolejny przepis, tj. art. 87 ust. 1 stanowi, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego /za wyjątkiem taksówki/ obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli /m. innymi funkcjonariuszy Policji/ - dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.

Natomiast art. 92 ust. 1 i 4 omawianej ustawy stanowi, że kto wykonuje transport drogowy po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty drogowej podlega karze pieniężnej, której wysokość określa załącznik do ustawy o transporcie drogowym. Z załącznika do ustawy L.p. 1.4.1. wynika, że za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych – kara pieniężna wynosi 3000 zł i w takiej wysokości została określona w decyzji.

Z przedstawionych przepisów wyraźnie wynika, że obowiązek wykupienia i wyposażenia kierowcy w odpowiednią kartę opłaty, uprawniającą do przejazdu po drogach krajowych spoczywa na przedsiębiorcy. Przedsiębiorca K. Z. takiej karty przed przejazdem po drodze krajowej nie wykupił, zatem nałożenie na niego kary pieniężnej w kwocie 3000 zł było zgodne z prawem.

Zarzuty podniesione w skardze, akcentujące trudną sytuację materialną skarżącego i jego stan zdrowia, nie mają znaczenia prawnego.

Nie ma również znaczenia okoliczność, że to rzekomo kierowca, wbrew wcześniejszych z nim ustaleń co do trasy przejazdu, zmienił trasę przejazdu i wjechał na drogę krajową.

Tego rodzaju kwestia może być ewentualnie przedmiotem roszczenia przedsiębiorcy w stosunku do kierowcy. Natomiast według powołanych przepisów ustawy o transporcie drogowym za tego rodzaju naruszenie obowiązków ustawowych odpowiada tylko przedsiębiorca.

Fakt, że samochód marki Kamaz był zarejestrowany na syna również nie zwalnia skarżącego od odpowiedzialności, skoro właśnie tym samochodem skarżący wykonywał w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa zarobkową działalność gospodarczą. Także podnoszona nieznajomość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie zwalnia od odpowiedzialności za naruszenie ustawowych obowiązków.

Z przedstawionych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. – Sąd skargę oddalił.

2.02.2006 PK