Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 275/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, , art. 20 ust. 6, art. 31 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2011r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2005 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2005 r.

Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami i sklep wędkarski i usług – warsztat samochodowy i od 16 czerwca 2004 r. zarejestrowany jest również dla celów VAT-UE.

W grudniu 2008 r. organ I instancji otrzymał informację z systemu VIES o dokonanej 13 maja 2005 r. przez skarżącego transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) – nabycia w Niemczech samochodu BMW – 530 za 9,500 EUR i wezwał do skorygowania deklaracji VAT w trybie art. 272 ustawy – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005.8.60 ze zm. – dalej:"op").

W odpowiedzi z 18 grudnia 2008 r. skarżący wyjaśnił, że samochód sprzedał I. B. zamieszkałej w H., a to z powodu uszkodzenia go w wypadku i w załączeniu złożył umowę sprzedaży tego samochodu z 13 maja 2005 r. za cenę 2.200 EUR sporządzoną we F..

Organ I instancji przeprowadził wobec skarżącego kontrolę podatkową zakończoną protokołem z 19 maja 2009 r. w zakresie rozliczeń VAT za 2005 r. W jej toku przyjął zeznania świadka J. A. (protokół z 12 maja 2009 r.), który przedmiotowy samochód zgłosił we wniosku VAT-24 z 30 maja 2005 r. i we wniosku o rejestrację, jako nabyty za cenę 400 EUR od I. B. 14 maja 2005 r. w H..

Po otrzymaniu 12 października 2009 r. dokumentu "SCAC 2004", uzyskanego na podstawie art. 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1789/2003 z 17 października 2003 r. w sprawie współpracy administracji w dziedzinie podatku od wartości dodanej, organ wszczął postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia VAT za maj i czerwiec 2005 r., gdyż z informacji tej wynikało, że samochód nabyty przez skarżącego od firmy A w M. wydany został skarżącemu 14 maja 2005 r., sprzedaż zgłoszona jako wolna od VAT w Niemczech, a nadto, że w 2005 r. I. B. nie mieszkała w H., że w dniu wydania przez A samochód nie był uszkodzony, miał przebieg 155.000 km, a w umowach sporządzonych ze wskazaniem I. B. podano przebieg – 350.000 km.

Po ustaleniu, że decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącemu podatek akcyzowy z tytułu WNT w kwocie 5.544 zł, organ I instancji decyzją [...] określił zobowiązanie VAT za maj 2005 r. w kwocie 9.531 zł i za czerwiec 2005 r. w kwocie 427 zł.

Organ uznał, że niewiarygodne są umowy ze wskazaniem I. B. oraz wyjaśnienia J. A., że przedmiotowy samochód nabył od nieznanych osób, które przekazały mu również umowę z 14 maja 2005 r., a to wobec bezspornych ustaleń, że skarżący i J. A., prowadzący w K. kantor wymiany walut, znają się od lat, że skarżący nabył od A wydany mu 14 maja 2005 r. samochód, który do rejestracji w kraju zgłosił 31 maja 2005 r. J. A..

Organ do wyliczenia podstawy opodatkowania WNT przyjął cenę samochodu należną według faktury otrzymanej przez skarżącego 13 maja 2005 r., powiększoną o należny podatek akcyzowy, stosownie do art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.54,535. ze zm. – dalej: "ustawa VAT") i równocześnie należny za maj 2005 r. podatek obniżył o podatek naliczony równy kwocie podatku należnego od WNT, stosownie do art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Zmiana rozliczenia VAT za maj skutkowała zmianą rozliczenia za czerwiec 2005 r.

W odwołaniu i wniosku dowodowym z 10 grudnia 2010 r. skarżący za bezsporny uznał fakt, że umowy ze wskazaniem I. B. zostały sfałszowane i wyjaśnił, że również faktura z 13 maja 2005 r. wystawiona przez A nie dokumentuje nabycia przez niego samochodu, bo jego faktycznym nabywcą był, przebywający wówczas w Niemczech J. A., a skarżący jedynie firmował tę czynność w celu uchylenia konieczności zapłaty VAT, a w dalszej kolejności - obniżenia wartości samochodu. Dla potwierdzenia wyjaśnień skarżący wnosił o przesłuchanie J. B. i W.G. – znajomych z K. oraz B. i A.W. – siostry i szwagra zamieszkałych w Niemczech oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów dla wykazania, że kantor prowadzony przez J.A. był nieczynny w dniach 7-13.05.2005 r.

Organ odwoławczy nie uwzględnił jedynie wniosków dotyczących B. i A. W., a w uzasadnieniu decyzji wskazał, że kolejno składane i wzajemnie sprzeczne wyjaśnienia skarżącego, sprzeczne również z dowodami oferowanymi organowi I instancji, niewątpliwie zmierzały do uchylenia się od zapłaty podatków należnych z tytułu WNT udokumentowanego fakturą z 13 maja 2005 r. Organ podał, że dowody zaoferowane i przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym nie mogły zmienić oceny istotnej w sprawie okoliczności, bowiem ani J. B. ani W. G. nie podważyli jednoznacznie faktu zakupu przedmiotowego samochodu przez skarżącego na zamówienie z 6 maja 2005 r., a z dokumentacji podatkowej J. A.wynika, iż w dniach 9 – 14 maja 2005 r. prowadził w K. sprzedaż walut, stąd nie mógł być w tych dniach w Niemczech.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. S. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 120, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 op oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy VAT, a przy piśmie z 13 czerwca 2011 r. przedstawił obszerne uzasadnienie zarzutów. Podobnie jak w postępowaniu odwoławczym twierdził, że bezpodstawnie opodatkowana została czynność, która "o ile w ogóle została wykonana, to na terenie Niemiec" i "przez osobę zastępującą faktycznego nabywcę".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem procedury podatkowej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, a zgodnie z art. 9 ust .1 tej ustawy, przez WNT rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Obowiązek podatkowy w WNT powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, stosownie do art. 20 ust. 6 ustawy VAT. Podstawę opodatkowania WNT stanowi kwota jaką nabywca obowiązany jest zapłacić i obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności płacone w związku z nabyciem towarów (art. 31 ust. 1 i 2 ustawy VAT).

Wbrew zarzutom skargi, prawidłowość zastosowania tych przepisów w ustalonym stanie faktycznym nie budzi żadnych zastrzeżeń, stąd zarzut ich naruszenia, również w kontekście art. 120 op, jest nietrafny.

Organy podatkowe obu instancji, zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 op, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie naruszając przy tym art. 188 op, a swoją oceną objęły wszystkie niezbędne dowody i w uzasadnieniu decyzji wyjaśniły, które z dowodów i dlaczego uznają za niewiarygodne, które zaś stanowią podstawę ustaleń i zastosowania prawa materialnego (art. 210 § 4 op).

Dokonana ocena materiału dowodowego, w tym wyjaśnień skarżącego i ich wiarygodności, nie jest więc dowolna. Ma ona oparcie w dokumentach w postaci informacji administracji niemieckiej co do okoliczności sprzedaży samochodu przez firmę A – podatnika VAT, wystawionej przez tę firmę faktury dokumentującej nabycie samochodu przez skarżącego – podatnika VAT-UE, wniosków o wydanie zaświadczenia VAT 24 i o rejestrację samochodu złożonych 30 maja 2005 r. i 31 maja 2005 r. w K.przez J. A..

Wynika z tych dowodów, że skarżący we własnym imieniu i na własną rzecz zamówił i nabył w Niemczech samochód, przetransportował go do kraju i tu przed pierwszą rejestracją sprzedał go J. A.. Okoliczność, że już przed dokonaniem czynności WNT skarżący znał końcowego nabywcę samochodu jest dla zastosowania powyższych przepisów bez znaczenia, stąd organ odwoławczy prawidłowo uznał ją za nieistotną i odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań B. i A. W. oraz oględzin ich laptopa, które miały tą okoliczność potwierdzić zdjęciami z wizyt w Niemczech znajomych skarżącego ,w tym. J. A..

Z akt sprawy wynika, że kolejne i wzajemnie sprzeczne wyjaśnienia skarżącego, co do okoliczności sprzedaży przez niego nabytego w Niemczech samochodu, miały na celu uchylenie się od zapłaty należnych podatków, a to z przekonaniem, jak oświadczył J.B., że "Niemcy się nie połapią". Zmiana opisywanej "wersji" zdarzeń związanej z nabyciem i sprzedażą samochodu i kolejne żądania dowodowe zmierzały, w ocenie Sądu, do przedawnienia niewykonanego obowiązku, czemu zapobiegło przerwanie biegu przedawnienia.

Sąd z urzędu zauważa, że wyrokiem z 11 lutego 2011 r. – I SA/Lu 730/10 skarga W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] określającą podatek akcyzowy z tytułu WNT przedmiotowego samochodu, została oddalona, stąd podstawa opodatkowania ustalona w niniejszej sprawie na podstawie faktury firmy A oraz decyzji podatkowego organu celnego, zgodna jest z art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy VAT.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. 153.1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.