Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 154/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 grudnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy M. decyzją z 19.10.2018 r. na podstawie art. 64 ust. 1 i art 67 ustawy z 27.08.2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2077), art. 67a § 1 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018r, poz. 800), po rozpoznaniu wniosku H. M. odmówił umorzenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (renta planistyczna) w wysokości 18750 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 24.08.2018 r. H. M. zwróciła się do organu I instancji o umorzenie kwoty 18750,00 zł naliczonej tytułem wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego oraz sprzedażą nieruchomości. Prośbę swą umotywowała tym, że nie wiedziała o obowiązku zapłaty, a środków finansowych obecnie nie posiada, gdyż przekazała je swojej córce na zakup mieszkania.

Analizując sytuację majątkową Burmistrz Miasta i Gminy M. uznał, że umorzenie zaległości pieniężnej nie jest zasadne ani ze względu na ważny interes strony ani interes publiczny. Organ zbadał sytuację majątkową wnioskodawczyni. W swoim oświadczeniu majątkowym strona oświadczyła, że źródłem jej dochodu są świadczenia rentowe w wysokości 1097 zł miesięcznie. W gospodarstwie domowym zamieszkuje z synem [...], który otrzymuje świadczenia rentowe w wysokości 430 zł [...]. Koszty utrzymania gospodarstwa domowego wynoszą 400-600 zł.

H. M. przedstawiła również wyciąg z rachunku bankowego [...] za okres od 01.06.2018 r. do 22.08.2018 r., z którego wynika, że na koncie którego jest właścicielem znajduje się lokata [...] zawarta do 28.04.2018 r (brak kwoty lokaty) oraz dokonane wypłaty z lokaty na kwotę 1600 zł. H. M. na wydruku bankowym pisemnie oświadczyła, że pieniądze są własnością Kółka [...], co dodatkowo potwierdził na wydruku J. P.. Zasadnicze znaczenie – w ocenie organu – miało jednak ustalenie, że strona jest właścicielem 8 działek położonych w [...] o łącznej powierzchni 1,5500ha, z czego dwie: nr [...] o pow. 0,500ha i [...] o pow. 0,14ha przeznaczone są obecnie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Organ wskazał, że dla możliwości zastosowania ulgi w spłacie opłaty planistycznej istotna jest ocena całego pełnego stanu majątkowego strony, a nie tylko jej bieżących dowodów i wydatków. W związku z powyższym strona dysponuje majątkiem, z którego może uiścić zobowiązania, co prowadzi do wniosku, że jej stan finansowy pozwala na zapłatę renty planistycznej. Zasoby materialne w postaci jeszcze dwóch działek budowlanych przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne przesądza o możliwości poniesienia wydatków. Również fakt rozdysponowania kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości (zwrot pożyczki [...], darowizna 106000,00 zł na rzecz [...]) nie stanowią okoliczności usprawiedliwiającej zaniechanie poboru opłaty planistycznej.

W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy M. w sprawie nie zachodzi również druga z przesłanek, o jakiej mowa w art. 67a o.p. - interes publiczny. Strona dokonała sprzedaży nieruchomości gruntowej, która zyskała na wartości ze względu na uchwalenie przez gminę planu miejscowego. Spełnione zostały przesłanki naliczenia stosownej opłaty i uiszczenie tej opłaty jest w pełni uzasadnione. Należność wynikająca z renty planistycznej ma charakter indywidualny, oddziałuje jedynie na sytuację majątkową zobowiązanego, a obowiązek uiszczenia opłaty nie wywoła negatywnych oddziałujących na społeczność lokalną oraz nie naruszy zasad praworządności.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła H. M.. W odwołaniu wskazała, że decyzja jest dla niej krzywdząca. Zarzuciła naruszenie:

art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie zachodzi w przypadku jej osoby ważny interes podatnika, który uzasadniałby umorzenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości,

art. 7 w zw. z art. 77, art. 78, art. 80 i art. 136 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż dysponuje majątkiem, z którego jest w stanie zapłacić zobowiązanie, w sytuacji, w której nie ma takiej kwoty, jakiej się od niej żąda,

art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku w zakresie informowania strony

działającej bez profesjonalnego pełnomocnika o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw, a w szczególności braku wezwania strony jakie dowody i kiedy powinny być przez nią przedstawione, by mogła liczyć na pozytywne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu swojego odwołania rozwinęła przedstawione zarzuty. Wyjaśniła, że utrzymuje się z renty w wysokości 1097 zł. Gospodaruje razem z synem, którego świadczenie rentowe wynosi 430 zł. Odwołująca się powołała się na swoją charytatywną i społeczną działalność. Wyjaśniła, że nie jest łatwo sprzedać działkę, dlatego majątek, który posiada nie jest takim, którym dysponuje się od ręki, bowiem rynek nieruchomości jest trudny i skomplikowany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19.12.2018 r., znak: [...], na podstawie przepisów art. 64, art. 67 ustawy o finansach publicznych, art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił uregulowania prawne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy tj. art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ustawy o finansach publicznych, a także art. 56 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy.

Organ odwoławczy zaznaczył, że w dniu 5.09.2018 r. organ wezwał stronę o dostarczenie wskazanych w wezwaniu dokumentów potwierdzających okoliczności opisanych we wniosku o umorzenie. H. M. nie dostarczyła wszystkich dokumentów (potwierdzających fakt zawarcia pożyczki na zakup nieruchomości, potwierdzających fakt odmowy refundacji operacji [...] przez NFZ za zabieg przeprowadzony za granicami RP - w dniu [...] r. w [...], a także dokumentów potwierdzających przepływ środków pieniężnych na koncie/kontach bankowych za ostatnie 12 miesięcy). Nie uczyniła tego ani po wezwaniu przez organ, ani składając odwołanie od decyzji. Nie można w związku z tym podzielić argumentów odwołania, że nie była poinformowana (wezwana) o dowody jakie powinny zostać przez nią przedstawione, by mogła liczyć na pozytywne rozstrzygnięcie, a także, że nie zbadano należycie, czy w jej przypadku nie zachodzi ważny interes podatnika, który uzasadniałby umorzenie wyżej opisanej renty planistycznej.

Organ II instancji odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego umarzania należności publicznoprawnych, a następnie wskazał, że strona posiada majątek, który pozwala jej na zapłatę wskazanych należności. Strona była również informowana, w chwili sprzedaży o przepisach dotyczących tzw. renty planistycznej, co wynika z treści aktu notarialnego z [...].05.2017 r.

H. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując, że jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną i nie miała świadomości konieczności uiszczenia opłaty planistycznej. Podała, że środki uzyskane ze sprzedaży zostały przez nią rozdysponowane na operację [...] przeprowadzoną za granicą, przekazane [...] w formie darowizny, oraz sfinansowanie wymiany pieca. Skarżąca ponownie przedstawiła swoją sytuację materialną, podkreślając, że prowadzi gospodarstwo domowe z synem, utrzymując się z renty w wysokości 1090 zł oraz renty syna w wysokości 470 zł. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez organ I instancji podniosła, że nikt nie chce kupić posiadanych przez nią działek budowalnych, ponieważ jedna znajduje się na terenie zalewowym, a na środku drugiej znajduje się słup średniego napięcia, który ogranicza możliwość zabudowy j działki. Dodatkowo w piśmie z dnia 15.11. 2018 r. sporządzonym przez fachowego pełnomocnika i uzupełniającym skargę wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie jej do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy z 27.08.2009 o finansach publicznych przez jego częściowe niezastosowanie polegające na pominięciu rozpatrzenia przesłanki warunkującej możliwość umorzenia należności, naruszenie ww. przepisu przez jego błędną wykładnię prowadząca do uznania, że trudna sytuacja finansowa nie wypełnia przesłanki ważnego interesu zobowiązanej, a ponadto że do uznania możliwości umorzenia konieczne jest wyczerpanie wszelkich możliwości odzyskania pełnej zaległości w tym także dysponowania przez skarżącą majątkiem, naruszenia przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 a u.f.p. przez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji w zakresie wystąpienia jednej z przesłanek warunkujących możliwość umorzenia należności, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzącą do uznania, że za udzieleniem wnioskowanej ulgi nie przemawia interes społeczny, ani słuszny interes strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art.. 151 p.p.s.a.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania.

W rozpoznawanej sprawie opłata planistyczna wynika z ostatecznej decyzji SKO w [...] z 20 lipca 2018 r. znak: [...] r. , którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z 13 czerwca 2018 r. nr [...]

Na wstępie należy wskazać, że należności z tytułu opłaty planistycznej stanowią dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, o jakich mowa w art. 60 pkt 7 ustawy z 27. 08. 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016, poz. 1870), dalej: "u.f.p." - i są zaliczane do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym.

Podstawę orzekania organów w sprawie wniosku o częściowe umorzenie bądź rozłożenie na raty opłaty planistycznej stanowią przepisy art. 60 w zw. z art. 55 ustawy o finansach publicznych. Opłata planistyczna jest należnością o charakterze publiczno-prawnym i stanowi dochód gminy.

Zgodnie z treścią art. 64 ust.1 pkt. 2lit. a) u.f.p. należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości – w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.).

Nie ulega wątpliwości, że umorzenie należności, o które wnosiła strona skarżąca mieści się w ramach uznania administracyjnego, co oznacza , że organ może ale nie musi uwzględnić żądania strony. Przesłankami do uwzględnienia wniosku strony o umorzenie nieopodatkowanych należności budżetowych jest jak wskazano w przepisie art. 64 ust. 1 pkt. 2 lit. a) u.f.p. ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Organ stosując się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ma zatem obowiązek wszechstronnie prowadzić postępowanie i w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności faktyczne sprawy, a następnie uzasadnić, czy dać prymat indywidualnemu interesowi strony, czy może uwzględniać interes publiczny, o ile zachodzą powyższe przesłanki. Innymi słowy organ powinien dokonać wyważenia tych interesów i zdecydować czy któryś z nich zasługuje na ochronę skutkującą umorzeniem nałożonego zobowiązania. Przy ustalaniu przesłanki słusznego interesu strony konieczne będzie ustalenie sytuacji materialnej strony, w tym ewentualnie szczególnych okoliczności wpływających na tę sytuację. Wskazać trzeba, że zawężanie ustawowych wymagań umarzania należności pieniężnych do przypadków, w których dłużnik w sytuacji ich uiszczenia miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać ze środków pomocy społecznej, jest niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść dłużnika ( wyrok WSSA w Gliwicach z 4.11. 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 731/18). Zarazem jednak interes ten musi być na tyle istotny, że jego pominięcie skutkowałoby wyraźne dostrzegalnymi, negatywnymi konsekwencjami dla strony. Z kolei, jak wskazywane jest to w doktrynie odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Nadto trzeba zwrócić uwagę, że spłata zobowiązań o charakterze publicznym wobec budżetu państwa lub gminy korzysta z pierwszeństwa w porównaniu ze spłatą zobowiązań zaciągniętych wobec prywatnych osób prawnych lub fizycznych, a dysponowanie ograniczonymi środkami finansowymi nie stanowi wystarczającej przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie renty planistycznej ( por. wyrok WSA w Opolu z 21. 02. 2018 r. sygn. akt I SA/Op 444/17).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że nie może odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania, skutkujący niewyjaśnieniem okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym organ pozyskał dowody pozwalające na prawidłowe jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie Podkreślić trzeba, że dla oceny możliwości zastosowania ulgi w spłacie opłaty planistycznej istotna jest ocena pełnego stanu majątkowego strony wnoszącej o umorzenie renty planistycznej, a nie tylko bieżących jej dowodów i wydatków. W rozpoznawanej sprawie organy nie poprzestały na analizie wniosku skarżącej o umorzenie nałożonego na nią zobowiązania z tytułu renty planistycznej, ale ustaliły m. in., że skarżąca jest właścicielką kolejnych 8 nieruchomości nie objętych umową sprzedaży z dnia [...] maja 2017 r. Działki te o łącznej powierzchni 1,5500ha, są położone w m. [...], a dwie z nich: nr [...] o pow. 0,500ha oraz nr [...] o pow. 0,14ha przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jako trafne trzeba ocenić skierowanie przez organ I instancji wezwania z dnia 5 .09. 2018 r. do H. M. celem dokładnego ustalenia jej sytuacji finansowej i oceny obu wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a) u.f.p. przesłanek umorzenia nałożonego zobowiązania. W ww. piśmie organ dokładnie wymienił dokumenty, które powinna przedstawić dla wyjaśnienia swojej sytuacji finansowej, a które są istotne dla ustalenia obu ww. przesłanek. Skarżąca nie przedstawiła wszystkich wymienionych w piśmie dokumentów, w tym nie dostarczyła organowi informacji o przepływie środków pieniężnych na je koncie /kontach bankowych za ostatnie 12 miesięcy, umów potwierdzających zawarcie umowy pożyczki na zakup nieruchomości, dokumentu potwierdzającego odmowę refundacji kosztów operacji [...] przeprowadzonej w [...], a także zaświadczenia o stanie zdrowia członków rodziny. W tym miejscu trzeba dodać, że ponieważ postępowanie mające za przedmiot zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności budżetowej prowadzone jest na wniosek zobowiązanego, to na niego w znacznym stopniu przesuwa się obowiązek dowodzenia wystąpienia przesłanek umorzenia. W przypadku bowiem decyzji wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji lecz obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. A zatem nawet jeżeli zgodnie z treścią art. 7, 77 § 1 k.p.a. organy są zobowiązane do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego to jednak nie zwalnia to strony od współdziałania przy wyjaśnianiu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które są nieznane dla organu (por. wyrok WSA w Opolu z 21.02. 2018 sygn. akt I SA/Op 444/17).

W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżąca dysponuje majątkiem, z którego może uiścić zobowiązanie z tytułu wzrostu wartości sprzedanej nieruchomości, co ma znaczenie dla uznania, że ani ważny interes strony ani interes publiczny nie uzasadniają umorzenia ww. zobowiązania. Organy bowiem słusznie przyjęły - wbrew zarzutom skarżącej - że jej stan finansowy mimo, że dysponuje niewielką rentą w wysokości 1097 zł i prowadzi gospodarstwo domowe z synem lat 53 , który po zapłaceniu alimentów otrzymuje 430 zł renty - pozwala jej na zapłatę renty planistycznej. Podkreślić należy, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku o umorzenie nałożonej na nią renty planistycznej wskazała, że rozdysponowała uzyskane ze sprzedaży pieniądze na darowiznę dla [...] (106 000, 00 zł) oraz zwrot zaciągniętej pożyczki, wskazała też, że pokryła koszty operacji [...] wykonanej w [...]. Mimo wezwania organu nie dostarczyła jednak dokumentów potwierdzających m. in. fakt zawarcia pożyczki, brak ewentualnej refundacji z NFZ oraz przepływy na kontach bankowych z ostatnich 12 m. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował sytuację strony skarżącej w kontekście przesłanek umorzenia renty planistycznej, określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2a u.p.f. i przekonująco uzasadnił powody, jakie legły u podstaw odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Ustalenia organu, jak również wywiedzione wnioski nie uchybiły przepisom prawa procesowego ani materialnego. Oceniając okoliczności wskazane we wniosku i przedstawione na ich poparcie dowody jakim dysponowały organy na etapie rozpoznawania żądania strony, organy administracyjne zasadnie przyjęły i wykazały , że nie potwierdzają one wystąpienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, ani interesu publicznego. Powyższe znajduje pełne potwierdzenie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Organy wzięły pod uwagę dochody jakimi dysponuje skarżąca i jej sytuację życiową uwzględniając przy tym istotny dla sprawy fakt posiadania przez nią nieruchomości. Organy zasadnie uznały, że w skarżąca dysponująca 8 nieruchomościami w tym dwiema o przeznaczeniu budowlanym – co w sprawie nie budzi wątpliwości – posiada wystarczające możliwości finansowe do uregulowania nałożonej na nią renty planistycznej. Nie zmienia tej sytuacji fakt, że skarżąca nie posiada już środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowej gdyż je rozdysponowała. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy odniósł się do zarzutu odwołania, że skarżąca działając bez fachowego pełnomocnika nie została powiadomiona jakie dowody przedstawić na poparcie wniosku o umorzenie renty planistycznej, ponieważ w ww. piśmie organu I instancji z 5.09. 2018 r. organ wezwał stronę do dostarczenia wyraźnie określonych dokumentów. Niezasadny jest również zarzut, że skarżąca że nie wiedziała o obowiązku zapłaty renty planistycznej, przeczy temu treść aktu notarialnego z [...] . 05. 2017 r. Rep. A nr [...], który w § 9 pkt 5 zawiera informację o zobowiązaniach z tytułu tzw. renty planistycznej. Powyższe okoliczności faktyczne, ustalone przez organy w sposób zgodny z wymogami przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. i ocenione stosownie do dyspozycji art. 80 k.p.a. prowadzą do wniosku, że organ, zasadnie ustalił, a następnie uzasadnił, że w sprawie nie można mówić o spełnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego. Jak wskazano uregulowanie należności z tytułu renty planistycznej nie zmieni w sposób znaczący sytuacji majątkowej skarżącej i nie pozbawi ją ani nie pomniejszy uzyskiwanych świadczeń. W okolicznościach ustalonego prawidłowo stanu faktycznego nie wynika również, że w sprawie zachodzi przesłanka interesu publicznego, przy określeniu którego uwzględnia się potrzebę zapewnienia ładu społecznego, bezpieczeństwa, sprawiedliwości i praworządności. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy wskazały, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a) u.f.p.

Odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym H. M. wskazuje na trudności w szybkiej sprzedaży posiadanej nieruchomości celem uregulowania należności z tytułu renty planistycznej trzeba zauważyć, że zgodnie z treścią obowiązujących przepisów skarżąca może wnosić o odroczenie terminu spłaty należności względnie o rozłożenie ich na raty. Co więcej w razie zmiany sytuacji majątkowej skarżąca może ponowić wniosek o umorzenie przedmiotowej należności.

Reasumując, z uwagi na brak uzasadnionych zarzutów skargi oraz fakt, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.