Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 300/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie: Sędzia WSA Protokolant: Maciej Kliszcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2005r. sprawy ze skargi M. K. na z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. K. – prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. w [...]od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.500,- złotych – utrzymał decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie kary pieniężnej w wysokości 2.000,- złotych za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym kontenerze, cysternie lub wieloelementowym kontenerze do gazów (pkt 1 sentencji decyzji), oraz – uchylił decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie kary pieniężnej w wysokości 100,- złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganego wyposażenia awaryjnego i umorzył postępowanie w tej części (pkt 2 sentencji decyzji).

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2004 r. podczas kontroli drogowej na parkingu przy [...] inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] przeprowadził kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą – cysterną, użytkowanego przez stronę skarżącą, prowadzony przez kierowcę M. G. W protokole kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdzono szereg uchybień dotyczących przepisów o czasie pracy kierowcy, tj. nieokazanie wykresówek, zbyt długie zapisywanie jednej z wykresówek, a także nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych. Ponadto – powołując się na przepisy Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie w dniu 30 września 1957 r. oraz na przepisy ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz.U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671) - stwierdzono, iż brak jest prawidłowego oznakowania cysterny – brak tabliczki znamionowej cysterny, zawierającej wymagane dane, co stanowi przewinienie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym kontenerze, cysternie lub wieloelementowym kontenerze do gazów. Jednocześnie kontroler WITD stwierdził, iż w kontrolowanym pojeździe należącym do strony skarżącej brak jest latarki spełniającej wymagania ADR (latarka nie była iskrobezpieczna – wyłącznik był niezabezpieczony), co stanowi przewinienie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganego wyposażenia awaryjnego. Protokół został podpisany bez uwag kierowcy.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

Następnie innym pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. skarżący został wezwany o przesłanie brakujących dokumentów oraz pouczony o prawie złożenia wyjaśnień dotyczących okoliczności przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2004 r. kontroli drogowej.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. skierowanym do organu I instancji skarżący wyjaśnił, że w dniu kontroli pojazd – cysterna (naczepa [...]) wyposażona była w oryginalne fabryczne znakowanie tabliczkami zamontowanymi przez producenta w 1979 r. Fakt, iż tabliczki te nie spełniały aktualnie obowiązujących wymagań wynika z oczywistego braku możliwości wykonania przez użytkownika tabliczki w pełni spełniającej wymagania. Ponadto skarżący stwierdził, iż choć brak zgodnego z punktem 6.8.2.5.1. ADR znakowania cysterny stanowi naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, to naruszenie to nie powinno być podstawą do nakładania kary wynikającej z punktu Lp. 1.6.2.4. Załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Odnośnie drugiego zarzutu skarżący wyjaśnił, iż pojazd w dniu kontroli posiadał inne wyposażenie, o którym mowa w Pkt 8.1.5 (a) ADR. W ocenie strony skarżącej latarka znajdująca się w dniu kontroli w pojeździe spełniała wymagania wskazane w Pkt 8.3.4 ADR, albowiem źródłem światła nie był otwarty płomień, a także była wykonana z elementów z tworzywa sztucznego, a więc nie powodujących iskry krzesanej. Zdaniem skarżącego nawet, jeśli założyć, iż latarka nie spełniała wymagań ADR (nie była iskrobezpieczna) – to przyjęcie takiego założenia może stanowić naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, a to naruszenie nie powinno być podstawą do nakładania kary wynikającej z punktu Lp. 1.6.2.2. Załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W wyniku rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] – powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. - wydał w dniu [...] maja 2004 r. decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącego M. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 2.500,- złotych, w tym karę w łącznej wysokości 400 złotych z tytułu naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców oraz karę w wysokości 2.000,- złotych z tytułu wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym kontenerze, cysternie lub wieloelementowym kontenerze do gazów (za brak prawidłowego oznakowania cysterny – brak tabliczki znamionowej zawierającej wymagane dane wskazane w punkcie 6.8.2.5.1. ADR), a także karę w wysokości 100,- złotych z tytułu wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganego wyposażenia awaryjnego (za brak latarki spełniającej wymagania ADR).

W dniu [...] maja 2004 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od w/w decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary z tytułu nieprawidłowego oznakowania cysterny (kara 2.000,- zł) oraz kary za brak latarki spełniającej wymagania ADR (kara 100,- zł). W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. Strona stwierdziła ponadto, iż tabliczki znamionowe montowane przez producenta nie są znakowaniem cysterny w rozumieniu punktu 6.8.2.5.1 ADR, a więc żądanie, aby zawierały wszystkie wymagane wspomnianym przepisem dane są bezzasadne. Zdaniem skarżącego Lp. 1.6.2.4. Załącznika do ustawy o transporcie drogowym dotyczy wykonywania transportu drogowego nieprawidłowo oznakowaną cysterną, a więc odnosi się do art. 8 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, co wskazuje, że pojazd powinien odpowiadać wymaganiom działu 5.3 ADR. W ocenie strony w załączniku do ustawy o transporcie drogowym brak jest odnośnika do art. 8 ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, który dawałby delegację do zastosowania wymagań działu 6.8 ADR, czyli do zastosowania sankcji karnej z tytułu braku znakowania cysterny tabliczką wymaganą przepisem Punktu 6.8.2.5.1 ADR. Skarżący podtrzymał również swoje stanowisko odnośnie wyposażenia awaryjnego w postaci latarki.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 3, art. 8 ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.6.2.2. i Lp. 1.6.2.4. Załącznika do tej ustawy, a także w oparciu o przepisy działu 6.8.2.5, 8.1.5. (a), 8.3.4. załącznika A do Umowy ADR - utrzymał decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie kary pieniężnej w wysokości 2.000,- zł za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym kontenerze, cysternie lub wieloelementowym kontenerze do gazów (pkt 1 sentencji decyzji), oraz – uchylił decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie kary pieniężnej w wysokości 100,- złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganego wyposażenia awaryjnego i umorzył postępowanie w tej części (pkt 2 sentencji decyzji). W uzasadnieniu organ odwoławczy – powołując się na przepisy umowy ADR oraz na uregulowania zawarte w ustawie o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych oraz ustawie o transporcie drogowym - stwierdził, iż z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że kontrolowana cysterna nie posiada tabliczki znamionowej, zawierającej wszystkie dane, które są obligatoryjne według przepisu 6.8.2.5.1 umowy ADR, co świadczy o poprawności działania organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w świetle materiału dowodowego sprawy fakt, iż latarka nie spełniała warunków zawartych w umowie ADR nie została należycie udowodniona. Zdaniem organu II instancji zarówno w protokole kontroli, jak i w decyzji brakuje informacji, iż latarka posiada powierzchnie metalowe mogące spowodować iskrę krzesaną oraz w jaki sposób niezabezpieczony wyłącznik miał wpływ na niespełnienie przez latarkę wymogów zawartych w umowie ADR, co w konsekwencji spowodowało uchylenie w tej części decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Skarżący M. K. – działając za pośrednictwem organu - wniósł w dniu [...] stycznia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji w części utrzymującej decyzję organu I instancji w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000,- złotych - strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj. Lp. 1.6.2.4. Załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż brak zgodnego z przepisem 6.8.2.5.1 umowy ADR znakowania cysterny stanowi naruszenie wymaganego przepisami jej oznakowania, a ponadto naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 k.p.a. – polegające na naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie zapoznania się przez stronę ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący M. K. stwierdził w uzasadnieniu m.in., iż w załączniku do ustawy o transporcie drogowym brak jest jakiegokolwiek odnośnika do działu 6.8 umowy ADR, który dotyczy znakowania. W ocenie skarżącego fakt, iż w oryginalnym tekście umowy ADR wymagania działu 5.3 i rozdziału 6.8.2.5. opisywane są jednym słowem "marking" jest w przedmiotowej sprawie bez znaczenia, bowiem w obowiązujących w naszym kraju przepisach dział 5.3 i rozdział 6.8.2.5 opisywane są, choć podobnie brzmiącymi, to jednak różnymi słowami. Ponadto skarżący podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 10 § 1 k.p.a. organy kontrolne obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. W ocenie skarżącego obowiązkowi temu uchybiły organy obu instancji, co stanowi poważne naruszenie procedury administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie. Ponadto organ odwoławczy – ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. – stwierdził, że strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania, a w jego toku mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 7 lipca 2005 r. strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdzając jednocześnie, iż brak było podstawy prawnej do ukarania, gdyż w ustawie o transporcie drogowym nie ustanowiono kary za brak znakowania pojazdu, a przewidziane kary dotyczą tylko braku oznakowania, a te skarżący miał prawidłowe. Brak znakowania nie był karany i – według strony – dopiero nowe przepisy, które są na etapie konsultacji – mają wprowadzić karę również za brak znakowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2004 r. - nie naruszają prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000,- złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym w szczególności w Lp. 1.6.2.4. Załącznika do tej ustawy, oraz przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych i norm umowy ADR, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności 10 § 1 k.p.a., oraz przepisów art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie określona została w Lp. 1.6.2.4. tabeli stanowiącej Załącznik do cyt. ustawy i wynosi 2.000,- złotych.

W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy uznać, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący M. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą S. w S., został prawidłowo ukarany karą pieniężną w wysokości 2.000,- złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w toku postępowania sądowoadministracyjnego - nie mogą być uwzględnione.

Jak stanowi przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR.

Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 cyt. ustawy pojazd przewożący towary niebezpieczne powinien być odpowiednio przystosowany, wyposażony i oznakowany zgodnie z umową ADR. Jak stanowi ust. 2 art. 8 ustawy z dnia 28 października 2002 r. – opakowania, kontenery i cysterny służące do przewozu towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać postanowieniom umowy ADR.

Umowa Europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzona w Genewie w dniu 30 września 1957 r. w CZĘŚCI 5 w Dziale 5.3. "Oznakowanie i umieszczanie nalepek ostrzegawczych na kontenerach, MEGC, kontenerach-cysternach, cysternach przenośnych i pojazdach" zawiera regulacje dotyczące: - umieszczania nalepek ostrzegawczych na kontenerach i cysternach, - oznakowania tablicami barwy pomarańczowej i znaczenia numerów rozpoznawczych zagrożenia, a także znakowania pojazdów, cystern, kontenerów i innych znakami dla materiałów o podwyższonej temperaturze.

Z kolei w CZĘŚCI 6 w Dziale 6.8 umowy ADR "Wymagania dotyczące konstrukcji, wyposażenia, zatwierdzania typu, badań i znakowania cystern (...)" zawarty jest m.in. Rozdział 6.8.2.5 "Znakowanie", który w podrozdziale 6.8.2.5.1. stanowi, iż każda cysterna powinna być zaopatrzona w metalową tabliczkę, odporną na korozję, trwale przymocowaną do cysterny w miejscu łatwo dostępnym dla kontroli. Powinna ona zawierać co najmniej dane, wskazane w tym przepisie, naniesione przez stemplowanie lub w inny podobny sposób. Dane te mogą być umieszczone bezpośrednio na ściankach samego zbiornika, jeżeli ścianki są tak wzmocnione, że wytrzymałość zbiornika nie będzie zmniejszona.

Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji i uznał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] kwietnia 2004 r., prowadzący pojazd [...] z naczepą [...]- cysterną – kierowca skarżącego – M. G. – wykonywał przewóz drogowy towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo oznakowaną cysterną. Jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie kontrolowana cysterna nie posiadała tabliczki znamionowej, zawierającej wszystkie dane, które wymagane są przez unormowanie 6.8.2.5.1. umowy ADR.

Zgodnie z Lp. 1.6.2.4. tabeli stanowiącej Załącznik do ustawy o transporcie drogowym, zawierający – zgodnie z art. 92 ust. 4 cyt. ustawy – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków obowiązujących w transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym kontenerze, cysternie lub wieloelementowym kontenerze do gazów podlega karze pieniężnej w wysokości 2.000,- złotych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – należy uznać, iż na gruncie regulacji zawartych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, przewóz wykonywany w dniu [...] kwietnia 2004 r. nie był przewozem niepodlegającym pod zakres przewinienia określony w Lp. 1.6.2.4. tabeli stanowiącej Załącznik do przedmiotowej ustawy.

Zdaniem Sądu bez znaczenia jest użyte w polskim tłumaczeniu umowy ADR sformułowanie "znakowanie", jako rzekome przeciwstawienie sformułowaniu "oznakowanie", albowiem wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w kontenerze, czy też cysternie niespełniającej wymagań określonych w Części 6 umowy ADR, w tym w przepisie 6.8.2.5.1, stanowi niewątpliwie przewinienie spenalizowane w Lp. 1.6.2.4. w/w tabeli. Należy zauważyć, iż ustawodawca odrębnie i dużo łagodniej potraktował jedynie nieprawidłowe oznakowanie pojazdów tablicami barwy pomarańczowej (vide: Lp. 1.6.2.3 tabeli stanowiącej Załącznik do ustawy o transporcie drogowym).

Według składu orzekającego w niniejszej sprawie całkowicie niezasadne jest stanowisko strony skarżącej, według której za sposobem interpretacji przedstawionej przez skarżącego miałaby świadczyć planowana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sadu nowelizacja ta (vide: projekt ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw – druk sejmowy nr 3930) świadczy o tym, iż ustawodawca dla oznakowania określonego w Części 6 umowy ADR naniesionego na tabliczce lub zbiorniku również nie używa sformułowania "znakowanie", co czyni argumentację językową zastosowaną przez skarżącego – bezzasadną.

W ocenie Sądu wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym przedstawiona przez stronę skarżącą prowadzi – w ocenie Sądu - do całkowicie błędnej konkluzji, iż zgodne z prawem jest wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych w cysternie, o której bardzo ważnych danych technicznych (vide: dane wskazane w przepisie 6.8.2.5.1. umowy ADR) służby inspekcji transportu drogowego, czy też np. straży pożarnej nie mogą pozyskać jakiejkolwiek wiedzy, z uwagi na brak bardzo istotnego elementu cysterny, tj. jej tabliczki znamionowej.

Zdaniem Sądu przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2004 r. kontrola odbyła się zgodnie z metodyką kontroli, zaś inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonali ustaleń stanu faktycznego na podstawie prawidłowo zebranych w toku kontroli dowodów.

Sąd nie dostrzegł istotnego dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności nie dopatrzył się obrazy normy wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., albowiem – jak słusznie zauważył organ odwoławczy - strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania (vide pismo z dnia [...] kwietnia 2004 r.), a w jego toku mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach postępowania, w tym wypowiadać się co do zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, co zresztą strona skarżąca czyniła, przesyłając do organu swoje wyjaśniania przed wydaniem decyzji nakładającej karę pieniężną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.