Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 539/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 roku wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 539/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 26 listopada 2019 r. w przedmiocie określenia A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 roku wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania instytucji zabezpieczenia opartej na art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 – dalej O.p.). Wobec powyższego decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. określił stronie skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 roku wraz z odsetkami za zwłokę.

Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., powołując się na treść art. 33 § 1, art. 33 § 2 pkt 2 i § 3 oraz art. 33 § 4 pkt 2 O.p., podkreślił, że na zasadność wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia miały wpływ m. in. ustalenia dokonane w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2015 r. W toku prowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono, że w kontrolowanym okresie spółka w sposób nieprawidłowy dokonywała rozliczeń w podatku od towarów i usług, a prowadzone księgi podatkowe były wadliwe oraz nierzetelne. W okresie styczeń 2014 r. — grudzień 2015 r. nienależnie został odliczony podatek naliczony w stawce 23 % w łącznej kwocie 1.859.743,90 zł, wynikający z faktur dokumentujących zakup granulatów tworzyw sztucznych od B S. A., z przeznaczeniem dalszej sprzedaży w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do C s.r.o. W ocenie organu podatkowego odliczenie nastąpiło na warunkach wskazujących na udział A Sp. z o. o. w tzw. "karuzeli podatkowej VAT", co skutkuje również uznaniem, że stawka preferencyjna 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów do słowackiego odbiorcy zastosowana została niezasadnie i determinuje konieczność opodatkowania tych dostaw jako krajowych w kwocie 1.558.956,49 zł. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił, zdaniem organu, na stwierdzenie, że ww. transakcje były realizowane w sposób wykorzystujący konstrukcję podatku od wartości dodanej związaną z rozliczaniem wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów opodatkowanych preferencyjną stawką podatku, w którym towary krążą pomiędzy poszczególnymi podmiotami zaangażowanymi w fikcyjny łańcuch dostaw, a każdemu podmiotowi przypisany jest odpowiedni udział.

Podkreślono ponadto, że z ustaleń poczynionych w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego wynika, że spółka nie dochowała należytej staranności w zakresie weryfikowania, czy ciągły obrót tymi samymi towarami odbywał się w sposób uczciwy i zgodny z prawem, a jej kontrahenci postępują w tym zakresie rzetelnie. W ocenie organu ustalenia dotyczące transakcji zakupu towarów od B S. A. (analizowane w kontekście ustaleń w zakresie dalszego obrotu granulatem tworzyw sztucznych pomiędzy siecią podmiotów) świadczą o tym, że transakcje z udziałem A sp. z o. o. oraz wskazanych kontrahentów dokonane zostały w ramach sztucznie wykreowanego rynku (czego strona powinna być świadoma, gdyby zachowała należytą staranność) i jako takie wykluczają możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu.

W związku z powyższymi nieprawidłowościami Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł., dokonał przybliżonego rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r.

Odnosząc się do zarzutów kwestionujących ustalenia poczynione w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, organ II instancji zwrócił uwagę na fakt, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego, a jego zasadniczym celem nie jest przymusowy pobór podatków, lecz zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku uprawdopodobnienia, że na gruncie konkretnej sprawy istnieje zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania podatkowego (wymiarowego).

W ocenie organu odwoławczego kolejnym argumentem przemawiającym za zasadnością wydania decyzji zabezpieczającej jest fakt, iż wobec A sp. z o. o. w dniu [...] r. została wydana decyzja w której Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. określił przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od 01.01.2014r. - 31.12.2014r., 01.01.2015r. - 31.03.2015r., 01.05.2015r. - 31.12.2015r. w łącznej kwocie należności głównej 3.234.972,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w kwocie 1.250.054,00 zł. Z uwagi na powyższe wywiedziono, że przewidywana kwota zobowiązań, które strona będzie zobowiązana uregulować, jest znacznie wyższa.

Ponadto podkreślono, że analiza danych finansowych spółki w zestawieniu z bardzo dużą kwotą przewidywanego uszczuplenia zobowiązania w podatku od towarów i usług wynikającą z decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 22 listopada 2019 r., a także wysokość przybliżonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę wynikającą z zaskarżonej decyzji, nie daje gwarancji wykonania przez spółkę przedmiotowego zobowiązania.

Organ drugiej instancji poinformował, że trakcie postępowania odwoławczego zbadał sprawozdanie finansowe A sp. z o. o. sporządzone za 2018 rok oraz bilans i rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 30.06.2019 r. Z bilansu wynika, że na dzień 30.06.2019 r. zobowiązania krótkoterminowe wyniosły 3.278.916,73 zł, przewyższając o 1.623.081,81 zł należności krótkoterminowe, które w omawianym okresie wyniosły 1.655.834,92 zł. W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia wskazują na to, że spółka posiada zadłużenie o charakterze cywilnoprawnym wobec innych podmiotów i może nie sprostać realizacji przyszłych zobowiązań publicznoprawnych z tytułu podatku od towarów i usług. Ponadto, na dzień 30.06.2019 r. strona odnotowała stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych w wysokości 320.980,70 zł, które co prawda zwiększyły się w stosunku do stanu na koniec 2018 r. o 309.404,87 zł, ale biorąc pod uwagę również inne przyszłe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, które określono stronie decyzją Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. są niewystarczające do jednorazowego uregulowania przewidywanego uszczuplenia w podatku od towarów i usług. Z kolei stan środków trwałych wykazanych na dzień 30.06.2019 r. kształtuje się na poziomie 1.270.014,54 zł., z czego główną pozycję stanowią urządzenia techniczne i maszyny (1.187.956,28 zł). Pozycja środków transportu wykazuje wartość 9.094,88 zł, na którą składa się nieumorzona wartość wózka widłowego BT GT20 (umorzenie narastające w kwocie 26.805,12 zł). Zauważono również, że pomimo, iż spółka na dzień 30.06.2019 r. odnotowała zysk netto na poziomie 895.694,05 zł (spadek o 167.251,53 zł w stosunku do zysku osiągniętego w roku 2018), to zysk ten jest zbyt niski, by zaspokoić zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że pomimo faktu, iż w deklaracjach podatkowych wykazano dochody w znacznej wysokości, to biorąc pod uwagę przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji, wynikającego z decyzji organu I instancji, a także bardzo dużą kwotę uszczuplenia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji tego samego organu z dnia 22 listopada 2019 r. należy uznać, że dochody A sp. z o. o. nie dają gwarancji wywiązania się z przyszłego zobowiązania podatkowego.

Dalej dodano, że również dokonana analiza stanu majątkowego A Sp. z o. o. nie wskazała, aby zabezpieczenie było nieuzasadnione. Organ odwoławczy stwierdził, iż wykazany przez spółkę majątek jest w takiej kondycji, iż brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych i nie może on stanowić pewnego źródła zaspokojenia przewidywanego uszczuplenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r.

W odniesieniu do zarzutów odwołania, iż zaskarżona decyzja oparta jest na domniemaniach i gołosłownych twierdzeniach oraz ustaleniach dotyczących innych podmiotów, a także okoliczność, że spółka ma ugruntowaną i wieloletnią pozycję na rynku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uznał je za pozbawione podstaw, w kontekście spełnienia przesłanek z art. 33 O.p.

Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 210 §1 pkt 6 w zw. z § 4, art. 194 §1 w zw. z §3 O.p. oraz art. 187 § 1 w zw. z art, 122 O.p. poprzez:

a) nie odniesienie się do dołączonych do akt postępowania odwoławczego decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydanych wobec dostawcy spółki - B SA, w ramach których udział spółki w opisywanej przez organ "karuzeli podatkowej" nie został stwierdzony - co stanowi pominięcie urzędowego faktu brak podstaw do naliczania podatnikowi zobowiązania podatkowego;

b) brak wykazania powodów, dla których organ nie odniósł się do ww. dowodu rozstrzygając sprawę;

c) pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy okoliczności stwierdzonych dokumentami urzędowymi, w postaci decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydanych wobec dostawcy spółki - B S.A., z jednoczesnym zaniechaniem przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów;

- które to naruszenia miały istotny wpływ na treść decyzji bo gdyby organ ich nie popełnił to wydałby decyzję zgodnie z wnioskiem strony z odwołania od decyzji pierwszej instancji;

2) naruszenie art. 191 w zw. z 122 O.p. poprzez przeprowadzenie oceny materiału dowodowego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki co doprowadziło organ II instancji do ustalenia, że organ l instancji prawidłowo uznał, iż spółka uczestniczyła w tzw. "schemacie karuzeli podatkowej", podczas gdy całokształt materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że spółka nie brała udziału w "karuzeli podatkowej", a także nie podejmowała żadnych działań, które prowadzić mogłyby do uszczuplenia należności publicznoprawnej Skarbu Państwa

3) naruszenie art. 33 §1 O.p. poprzez błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w sytuacji, gdy organ nie uprawdopodobnił istnienia hipotetycznego zobowiązania podatkowego oraz błędne przyjęcie, że sytuacja majątkowa spółki wzbudza uzasadnioną obawę niewykonania hipotetycznego zobowiązania podatkowego;

4) naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez niezupełne wyjaśnienie sytuacji majątkowej spółki i niedążenie do zebrania całości materiału dowodowego w sprawie objawiające się podnoszeniem wobec spółki zarzutu, iż nie przedstawiła stosownego materiału dowodowego na okoliczność posiadania m.in. kapitałów własnych w sytuacji, gdy organ był w posiadaniu zaakceptowanego i sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 30.06.2019 roku.

5) naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 33 §1 O.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w całości decyzję l instancji ustanawiającej zabezpieczenie na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego oraz w sytuacji braku istnienia uzasadnionej obawy, iż hipotetycznie ustalone zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez spółkę wykonane.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu l instancji, umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji (§ 2):

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu (...) podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (§ 3). W takim przypadku, organ na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu (§ 4):

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

Z treści powołanych przepisów wynika, że dla dokonania zabezpieczenia istotne jest wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 33 § 1 O.p. Jest nią uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Pojęcia tego ustawodawca nie zdefiniował. Przepis ten zawiera przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę, jakimi są trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku. Są one ogólnymi przykładami zachowania, sugerującymi zaistnienie ustawowej przesłanki zabezpieczenia zobowiązań. W doktrynie wyrażono pogląd, że trwałe nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało okres kilku miesięcy (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, J. Rudowski Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, s. 241).

Zaznaczyć należy, że Trybunał Konstytucyjny w swoich wyrokach z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 68/03 (OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 138) oraz z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12 (OTK-A 2013/7/97), stwierdził, że decyzja zabezpieczająca nie zastępuje decyzji wymiarowej i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej, a jedynie "uprawdopodabnia" wysokość zaległości. Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (organ podatkowy wskazuje rodzaj podatku, zdarzenia powodujące konieczność jego uiszczenia, wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość zobowiązania podatkowego albo zaległości podatkowej). Podkreślić należy, że w przypadku zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 § 2 O.p. w wydawanej decyzji o zabezpieczeniu organ powinien określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma więc charakter "szacunkowy". Na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość zobowiązania podatkowego, jednak przybliżona kwota zobowiązania podatkowego powinna być wyliczona z uwzględnieniem wszystkich znanych elementów prawnopodatkowego stanu sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 386/15; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 791/15).

Podkreślić trzeba, iż postępowanie zabezpieczające nie zastępuje postępowania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie zabezpieczające musi jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. I co ważne, nie przesądza to o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania dokonanych ustaleń w postępowaniu wymiarowym. Oznacza to jednocześnie, że zarzuty związane bezpośrednio z kwestią wymiaru zobowiązania podatkowego winny zostać podniesione dopiero na etapie jej wydania, czy późniejszego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Z tych już względów część zarzutów niniejszej skargi nie mogło odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Aktualnie zatem, bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostaje zarzut błędnego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego i nienależytego zbadania stanu faktycznego sprawy.

W rozpatrywanej sprawie organ obowiązany jest jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje, co w niniejszej sprawie uczynił w sposób odpowiadający zapisom art. 33 § 4 pkt 2 O.p. i opierając się na dowodach zgromadzonych podczas kontroli przeprowadzonej u skarżącej. Wobec faktu, że na potrzeby zabezpieczenia nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego, wystarczające są dane pozwalające ustalić przybliżoną kwotę zobowiązania, które organ zgromadził, a które ocenić należy jako wystarczające na tym etapie postępowania.

Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, podlegającego wpłacie do budżetu państwa lub kwota zawyżonego zwrotu podatku od towarów i usług podlegająca zwrotowi do urzędu skarbowego. Ta bowiem zostanie dopiero określona przez organ pierwszej instancji w tzw. decyzji wymiarowej (vide. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3019/17).

Oceniając zasadność dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika, zdaniem Sądu, argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest trafna w świetle przesłanek wynikających z zapisu art. 33 O.p. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym, trwałe nieuiszczanie zobowiązań podatkowych oraz dokonywanie czynności, które mogą udaremnić lub utrudnić egzekucję, to tylko przykłady uzasadniające obawę braku wykonania należności publicznoprawnych. O zaistnieniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą także inne okoliczności. W niniejszej sprawie takimi okolicznościami są, oparte na zgromadzonym materiale dowodowym podejrzenie uczestnictwa spółki skarżącej w tzw. karuzeli podatkowej oraz sytuacja finansowa i stan majątkowy w zestawieniu z wielkością zabezpieczonych zobowiązań.

Zdaniem organów podatkowych spółka skarżąca bezpodstawnie odliczyła podatek VAT wynikający z faktur zakupu granulatu tworzyw sztucznych od B S. A. wystawionych w okresie od stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r. na łączną kwotę 1.859.743,90 zł oraz dokonując jego zbycia niezasadnie zastosowała stawkę 0% obowiązującą przy WDT podczas gdy w istocie sprzedaż miała charakter krajowy, co determinuje konieczność zastosowania stawki 23% VAT a w konsekwencji prowadzi do uznania, że skarżąca nie zadeklarowała i nie uiściła podatku należnego na łączną kwotę 1.558.956,49 zł.

Swoje zastrzeżenia co do legalności spornych transakcji poczynionych przez spółkę skarżącą organy uzasadniły szeregiem okoliczności. I tak:

- transakcje z okresu wielu następujących po sobie miesięcy dotyczyły tej samej ilości tego samego towaru między tymi samymi podmiotami jako grupy zamkniętej,

- płatności następowały z reguły w dniu zakupu lub sprzedaży w formie przedpłat,

- przyjęto 60 dniowy termin płatności za dostawy od spółki B S.A wobec otrzymywania natychmiastowych płatności ze strony podmiotu słowackiego,

- nieuzasadnione gospodarczo było wydłużanie łańcucha firm uczestniczących w obrocie granulatem,

- realizowanie transportu dostaw z Polski na Słowację i z powrotem w ramach grupy podmiotów objętych zarzutem karuzeli podatkowej przez jedną firmę,

- wewnątrzwspólnotowe dostawy w okresie lat 2014-2015 oparto prawie wyłącznie na kooperacji z firmą C s.r.o.

W ocenie sądu rację przyznać należy organom, że tak ukształtowane transakcje spółki skarżącej miały charakter rynku sztucznie wykreowanego, co czyni uzasadnionym przekonanie o działaniu spółki skarżącej w ramach karuzeli podatkowej, w której dokonywano wielokrotnego obrotu wewnątrzwspólnotowego tymi samymi towarami.

Nie jest przy tym tak, jak uważa autor skargi, iż brak zakwestionowania transakcji między spółką skarżącą a B S. A. przez Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. w decyzjach z [...] r. i [...] r. wydanych w przedmiocie podatku VAT za poszczególne miesiące lat 2014 i 2015 dla spółki B wyłącza możliwość ich zakwestionowania w ramach postępowań prowadzonych w stosunku do spółki skarżącej.

Zdaniem Sądu I instancji nie można uznać za wiążącą dla organu prowadzącego postępowanie w stosunku do jednego podmiotu okoliczności, że inny organ w decyzji wydanej wobec innego podmiotu nie uznał za naruszenie prawa określonych transakcji między tymi dwoma podmiotami.

W ocenie Sądu w takiej sytuacji każdy organ ma prawo do przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, własnej oceny dowodów i czynienia własnych ustaleń w przedmiocie transakcji dotyczących kontrolowanego podmiotu. Jest to bowiem sytuacja zgoła odmienna od uregulowanej w art. 194 § 1 O.p. zgodnie z którym wiążące erga omnes są decyzje ostateczne organów administracji co do tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wobec tego nie można z przytoczonej decyzji wysnuwać jakichkolwiek korzystnych dla spółki skarżącej wniosków.

Jednocześnie zważyć należy, że decyzja w przedmiocie zabezpieczenia nie jest właściwym miejscem dla oceny stanu świadomości spółki skarżącej w ramach tak ukształtowanej działalności gospodarczej. Niemniej jednak godzi się podnieść, że teza organów o braku dobrej wiary w obliczu wskazanych wyżej warunków ukształtowania prowadzenia działalności gospodarczej jawi się jako usprawiedliwiona.

Z kolei istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego za kwiecień 2015 r. organy upatrują w bardzo znacznej wielkości zobowiązań podatkowych w podatku VAT za poszczególne miesiące lat 2014 i 2015, a nie tylko kwietnia 2015 r., którego dotyczy zaskarżona decyzja. Nie sposób nie podzielić trafności argumentacji organu odwoławczego co do tego, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania przez spółkę skarżącą dotyczy kwoty łącznej całego okresu poszczególnych miesięcy lat 2014 i 2015 objętych zaskarżoną decyzją oraz decyzją Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 2019 r. sięgającej 4.485.026 zł.

Przeciwstawienie tej kwocie wszelkich aktywów spółki skarżącej wskazuje, że nie dają one gwarancji uregulowania tak oznaczonej należności. Zważyć bowiem należy, że, jak ustaliły organy, na dzień 30 czerwca 2019 r. zobowiązania krótkoterminowe spółki skarżącej przewyższyły o ponad 1,5 miliona złotych jej krótkoterminowe należności. Świadczy to o zadłużeniu cywilnoprawnym spółki skarżącej. Stan środków w kasie skarżącej obliczony na koniec 2019 r., aczkolwiek zadowalający, nie pozwala na spłatę należności publicznoprawnych wynikających z zaskarżonej decyzji i cytowanej wyżej decyzji z dnia 22 listopada 2019r.

Nie pozwalają na to również dochody wykazywane przez spółkę skarżącą za poszczególne lata 2016-2019 oraz wyniki analizy stanu majątkowego spółki skarżącej. Należące do niej pojazdy nie przedstawiają większej wartości zaś nieruchomości posiadają obciążenia hipoteczne, które stawiają pod znakiem zapytania możliwość zrealizowania zabezpieczonych zobowiązań podatkowych.

Rację ma przy tym organ odwoławczy stwierdzając, w odpowiedzi na skargę, że kapitał własny, na który powoływała się spółką skarżąca definiując swoją kondycję majątkową to wartość środków gospodarczych, wniesionych do firmy przez właściciel oraz środków wygospodarowanych spółkę w toku działalności oraz, że tego kapitału nie wlicza się do obliczania łącznej wartości majątku spółki gdyż ich dodanie oznaczałoby powielenie ujętych wartości. Kapitały te wykorzystywane są do inwestycji i regulowania płatności bieżących.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze. zm.).

P.C.