Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 135/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: Art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art.149 i 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Dyrektora Gimnazjum nr [...] w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Gimnazjum nr [...] im. M.K. w T. do rozpatrzenia w terminie 14 dni wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w części dotyczącej żądania zasądzenia kwoty [...] zł ([...]) oraz nałożenia grzywny na organ; 4. zasądza od organu Dyrektora Gimnazjum nr [...] w T. na rzecz skarżącego J.P. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.,


UZASADNIENIE

IV SAB/Po 135/15

Uzasadnienie

J.P. na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. (dalej także organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej także u.d.i.p.).

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Dyrektora Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. do rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Dyrektora Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) zasądzenie od organu - Dyrektora Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. na rzecz skarżącego kwoty w wysokości [...] zł kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 30 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. skarżący wystąpił do Dyrektora Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. z wnioskiem w formie elektronicznej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej Gimnazjum Nr [...] w T. odbytych w okresie od dnia 1 kwietnia 2015 r. do końca sierpnia 2015 r. wraz z uchwałami i wnioskami;

2. protokołu z posiedzenia "Komisji" z udziałem przedstawicieli organizacji związkowych działających w szkole, powołanej przez Dyrektora Gimnazjum Nr [...] w T. , odbytego w dniu 27 sierpnia 2015 r.. rozpatrującej pismo wicedyrektorki A.R. z dnia 17 sierpnia 2015 r.;

3. projektu Aneksu arkusza organizacyjnego na rok 2015/16 oraz dokumentu zawierającego szczegółowy przydział nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, przyjętego na posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu 27 sierpnia 2015 r. (z uwzględnieniem dyrektora i wicedyrektorów);

4. imiennego wykazu, z podaniem kwoty i procentu wynagrodzenia zasadniczego, dodatku motywacyjnego otrzymanego przez dyrektora i dwóch wicedyrektorów w latach szkolnych od 2007/2008 do 2014/2015;

5. imiennego wykazu wysokości kwot dofinansowania do doskonalenia zawodowego otrzymanego przez dyrektora i wicedyrektorów oraz sprecyzowanie, co konkretnie było przedmiotem dofinansowania w latach szkolnych od 2007/2008 do 2014/2015.

Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p. skarżący jako sposób i formę udostępnienia informacji wskazał pliki komputerowe/skany dokumentów przekazane w formie elektronicznej pocztą elektroniczną na jego adres: [...]@wp.pl

Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku organ nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący wyjaśnił, że otrzymał jedynie jednozdaniową informację w formie elektronicznej od organu wskazującą, że, "wnioskowany zbiór danych nie stanowi informacji publicznej". Tym samym należy uznać, że organ nie załatwił sprawy w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji. Tym samym organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

Dyrektor Gimnazjum Nr [...] w T. im. M.K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie jej w całości. Ponadto wniósł o rozstrzygnięcie przez Sąd o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego organ w dniu 16 września 2015 r. udzielił wyjaśnienia, że wnioskowany zbiór danych nie stanowi informacji publicznej. Organ zgodnie z dyspozycją art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie wydał decyzji odmownej, gdyż w jego ocenie nie odmawiał on skarżącemu udzielenia takiej informacji.

Nie zgodzono się z zarzutem skarżącego w zakresie bezczynności organu, gdyż ma ona miejsce wyłącznie w przypadku, kiedy organ w ogóle nie reaguje na wniosek. W tym wypadku tak nie było, a zatem skarga jest bezzasadna.

Ponadto wskazano, że warunkiem koniecznym wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 4 p.p.s.a. jest jego uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nigdy z takim wezwaniem nie wystąpił, a zatem zasadny jest wniosek o odrzucenie skargi.

Organ podkreślił, że całkowicie niezrozumiałym jest żądanie zawarte w punkcie 3 skargi dotyczące żądania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. Żądanie takie nie znajduje podstaw prawnych.

Pismem z dnia 27.10.2015r. fachowy pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę w całości wskazując, iż stan faktyczny przedstawiony w skardze i odpowiedzi na skargę jest niesporny między stronami co do daty, treści i formy wniosku, a także daty i treści odpowiedzi organu. Istotą sporu jest kwestia niezakwalifikowania przez organ odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku do informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i będąca tego konsekwencją bezczynność organu. W ocenie skarżącego, informacja, udostępnienia której się domaga, mieści się w kategorii spraw publicznych, stanowi zatem informację publiczną udostępnianą w trybie ustawy.

W świetle judykatury informacją publiczną są będące w posiadaniu organu informacje dotyczące:

a. protokołów z posiedzeń rad pedagogicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dn. 14.09.2011 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 30/11),

b. dodatku motywacyjnego dyrektora i wicedyrektora (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dn. 27.07.2011 r., sygn. akt IV SAB /Wr 55/11),

c. arkusza organizacyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dn. 05.07.2013r.,sygn. II SAB/Łd 49/13),

d. wykazu imiennego nauczycieli, którym przyznano dofinansowanie do doskonalenia zawodowego, w tym dyrektora i wicedyrektora (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dn.16.06.2011 r., IV SAB/Wr 44/11),

Zdaniem skarżącego powinny zostać one udostępnione na żądanie, chyba że zachodzą podstawy z art. 5 u.d.i.p. (ograniczenia ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych).

Podkreślono, że Dyrektora Gimnazjum należy uznać za podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

W sprawie niniejszej zachodzi bezczynność organu w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 30.08.2015 r. (doręczonym elektronicznie również 30.08.2015 r.) o udzielenie mu informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność ta przejawia się w tym, że w 14 - dniowym terminie ustalonym przez prawo (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) Dyrektor Gimnazjum, jako zobowiązany podmiot, nie podjął czynności w sprawie do których był zobowiązany, tj. do dnia 14.09.2015 r. nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji. Czynności te podjął z uchybieniem ustawowego terminu ograniczając się w treści swojego stanowiska do jednego zdania. Nie dość, że był w zwłoce, to nawet nie starał się wyjaśnić swojego stanowiska. Dyrektor mając świadomość, że nie załatwia wniosku zainteresowanego w sposób przez niego oczekiwany, nie dokonał żadnej analizy stosownych przepisów prawa. Zaznaczono, że Dyrektor Gimnazjum do tej pory nie udzielił żadnej informacji w zakresie objętym zapytaniem. Wyżej opisany sposób załatwienia wniosku (bez starannej, należytej analizy, po terminie i w skrótowej, niepoprawnie zredagowanej formie odpowiedzi wnioskodawcy) uzasadnia zarzut rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do zarzutu, że skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, którego wniesienie w ocenie organu - w przypadku skargi na bezczynność organu - jest warunkiem koniecznym, decydującym o dopuszczalności skargi w myśl art. 57 ust. 1 pkt 4 p.p.s.a. wskazano, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa zarzut ten jest całkowicie błędny. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona wezwaniem z art. 52 § 3 p.p.s.a. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje, że nie odnosi się on do bezczynności dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06);

Wniosek o przyznanie przez Sąd skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości skarżący złożył wniosek na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Na rozprawie w dniu 02.12.2015r. pełnomocnik skarżącego rozszerzył skargę domagając się nałożenia na organ grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy wskazać, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17.12.2010r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Ponadto sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż przedmiotowa skarga była co do zasady dopuszczalna, albowiem zarzucana bezczynność dotyczyła niezakończenia merytoryczną decyzją wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu na podstawie art.149 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi w zdaniu pierwszym, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art.3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W zdaniu drugim przepis ten nakłada na sąd obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdował przepis art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowiący, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art.3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd orzekający stoi na stanowisku, iż w rozpatrywanym przypadku wniesienie skargi przez stronę skarżącą nie było zdeterminowane żadnym terminem. Obowiązek złożenia skargi na bezczynność organu w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie prawa.

Sąd orzekający aprobuje również pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie musi być w tym konkretnym przypadku poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności określone w art.3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa. Według zaś art. 52 § 4 p.p.s.a. przypadku innych aktów należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednak już z wykładni gramatycznej wspomnianych przepisów wynika, że dotyczą one aktów i czynności, a nie bezczynności zobowiązanego podmiotu jaka była przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Tym samym należało przyjąć, że zasady określone w art. 52 p.p.s.a. nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność. Środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym wskazuje art. 37 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w określonym terminie lub na przewlekłe prowadzenie sprawy służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jednak według art.16 ust.1 i 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 k.p.a. (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. o sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. o sygn. I OSK 851/10, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012r. o sygn. IV SAB/Po 87/12).

Reasumując powyższe Sąd orzekający przyjął, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżącego była dopuszczalna, a wniosek organu o jej odrzucenie bezzasadny. (tak również wyrok WSA w Łodzi z dnia 05.07.2013r., sygn. II SAB/Łd 49/13)

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. w zakresie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej obejmującej:

1. protokoły z posiedzeń Rady Pedagogicznej Gimnazjum Nr [...] w T. odbytych w okresie od dnia 1 kwietnia 2015 r. do końca sierpnia 2015 r. wraz z uchwałami i wnioskami;

2. protokoły z posiedzenia "Komisji" z udziałem przedstawicieli organizacji związkowych działających w szkole, powołanej przez Dyrektora Gimnazjum Nr [...] w T. , odbytego w dniu 27 sierpnia 2015 r.. rozpatrującej pismo wicedyrektorki A.R. z dnia 17 sierpnia 2015 r.;

3. projekt Aneksu arkusza organizacyjnego na rok 2015/16 oraz dokumentu zawierającego szczegółowy przydział nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, przyjętego na posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu 27 sierpnia 2015 r. (z uwzględnieniem dyrektora i wicedyrektorów);

4. imienny wykaz, z podaniem kwoty i procentu wynagrodzenia zasadniczego, dodatku motywacyjnego otrzymanego przez dyrektora i dwóch wicedyrektorów w latach szkolnych od 2007/2008 do 2014/2015.

5. imienny wykaz wysokości kwot dofinansowania do doskonalenia zawodowego otrzymanego przez dyrektora i wicedyrektorów oraz sprecyzowanie, co konkretnie było przedmiotem dofinansowania w latach szkolnych od 2007/2008 do 2014/2015.

Ponadto skarżący wskazał, że wnioskowane dokumenty winny zostać przekazane w formie elektronicznej pocztą elektroniczną na jego adres.

Ugruntowany jest już pogląd, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (tak np. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23.05.2013r. o sygn. IV SAB/Po 25/13, publ.LEX nr 1317375)

Ze złożonych dokumentów wynika, że skarżący istotnie w formie elektronicznej e-mailem z dnia 30.08.2015r. zwrócił się do Dyrektora o udzielenie informacji publicznej związanej z działalnością organu w wyżej opisanym zakresie. Fakt ten jest bezsporny. Niespornym jest również, że Dyrektor e-mailem z dnia 16.09.2015r. poinformował skarżącego, że "wnioskowany zbiór danych nie stanowi informacji publicznej".

W pierwszej kolejności koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy Dyrektor Gimnazjum Nr [...] w T. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane dokumenty są informacją publiczną. Rozstrzygnięcie tej kwestii determinuje bowiem konieczność dalszych rozważań dotyczących oceny, czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną, a także czy została ona udzielona.

Zgodnie z treścią art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Poza tym, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 tego przepisu). Podmioty te mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu (ust. 3).

W przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w punktach od 1 do 5 jest poprzedzone ogólnym wyrażeniem, że są to "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", co oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym pojęciu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne".

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

W tym miejscu zgodzić należy się z poglądem, że art. 4 u.d.i.p. określając podmioty zobowiązane do jej udzielenia nie podlega wykładni rozszerzającej. Należy bowiem zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zakres podmiotowy obowiązku udostępniania informacji publicznej szerzej niż art. 61 Konstytucji RP (uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., l OPS 1/05, ONSAiWSA 2005/4/63).

W judykaturze jest już ukształtowana linia orzecznicza w tym zakresie. Na przykład w wyroku NSA w Warszawie z dnia 18.11.2013r. o sygn. I OSK 1558/13 (publ. CBOSA) wskazano, że z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej lecz każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Skoro w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. mowa jest ogólnie o podmiotach wykonujących zadania publiczne, to podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z jednostkami organizacyjnymi, o jakich mowa w przepisach k.p.a. czy ustawy p.p.s.a. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić w tym zakresie jakiekolwiek ograniczenia, to przewidziałby to wprost. Żadnych ograniczeń co do zakresu podmiotowego obowiązku informacyjnego nie można domniemywać.

Ten sam tok rozumowania zaprezentowano w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28.08.2013r. o sygn. II SAB/Gd 129/13 (publ. CBOSA), gdzie stwierdzono, iż podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie są wyłącznie władze publiczne, ale również podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące organami władzy publicznej, nawet jeżeli posiadają informację, której same nie wytworzyły, ale wykorzystują ją w wykonywaniu tych zadań. Podobne stanowisko zajął też WSA w Opolu w wyroku z dnia 22.07.2013r. o sygn. II SAB/Op 41/13, publ. LEX nr 1348570, wskazując, iż sformułowanie przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. przez użycie zwrotu "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym.

Dokonując powyższej oceny Sąd miał na uwadze, że Gimnazjum Nr [...] im. M.K. w T. jest podmiotem reprezentującym inne jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 4 u.d.i.p. W myśl bowiem art.2 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz.2572, dalej u.s.o. ) system oświaty (publiczny) m.in. obejmuje gimnazja. Według art.5 ust.1 u.s.o. szkoła i placówka może być szkołą i placówką publiczną albo niepubliczną. Zgodnie z art.5 ust.2 u.s.o. szkoła i placówka, z zastrzeżeniem ust. 3a-3e, może być zakładana i prowadzona przez:

1) jednostkę samorządu terytorialnego;

2) inną osobę prawną;

3) osobę fizyczną.

Natomiast art.5 ust.3 stanowi, iż jednostki samorządu terytorialnego mogą zakładać i prowadzić jedynie szkoły i placówki publiczne.

Zasadniczo gimnazja w Polsce mają charakter publiczny, a jedynie wyjątkowo i sporadycznie występują gimnazja niepubliczne. Mając to na uwadze i uwzględniając fakt, iż Dyrektor Gimnazjum Nr [...] w T. nie kwestionował faktu, iż ma co do zasady obowiązek udzielania informacji publicznych, Sąd orzekający przyjął, że wspomniane gimnazjum jest szkołą publiczną objętą dyspozycją art.4 ust.1 pkt 4 u.d.i.p. Tym samym nie było wątpliwości, że Dyrektor co do zasady był zobligowany do udzielenia informacji publicznej.

W dalszej kolejności rozważania wymaga aspekt przedmiotowy sprawy tzn., czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a także treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie od tego do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ustawodawca wskazał, że termin "informacja publiczna" należy rozumieć bardzo szeroko. Świadczy o tym treść art. 1 ust.1 u.d.i.p. stanowiącego, że "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu".

Tak więc informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie podobna odmówić im przymiotu zadań publicznych. (tak: wyrok NSA z dnia 18.11.2013r. o sygn.I OSK 1558/13, publ.LEX nr 1404009)

Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą dokumenty są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa ta znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów wytworzonych przez podmiot wykonujący zadania publiczne i odnoszące się do jego działalności. Nie ulega wątpliwości, że protokoły posiedzeń protokoły z posiedzeń Rady Pedagogicznej Gimnazjum Nr [...] w T. wraz z uchwałami i wnioskami; protokoły z posiedzenia "Komisji" powołanej przez Dyrektora Gimnazjum Nr [...] w T. z udziałem przedstawicieli organizacji związkowych działających w szkole, rozpatrującej pismo wicedyrektorki szkoły; projekt aneksu arkusza organizacyjnego oraz dokumentu zawierającego szczegółowy przydział nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych; imienny wykaz, z podaniem kwoty i procentu wynagrodzenia zasadniczego, dodatku motywacyjnego otrzymanego przez dyrektora i dwóch wicedyrektorów, a także imienny wykaz wysokości kwot dofinansowania do doskonalenia zawodowego odnosi się bezpośrednio do działania podmiotu publicznego wykonującego powierzone mu zadania ze środków pochodzących ze środków publicznych. To stanowisko Sądu orzekającego znajduje dodatkowo potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych przywołanych przez skarżącego, a mianowicie w: wyroku WSA w Warszawie z dn. 14.09.2011 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 30/11, wyroku WSA we Wrocławiu z dn. 27.07.2011 r., sygn. akt IV SAB /Wr 55/11, wyroku WSA w Łodzi z dn. 05.07.2013r.,sygn. II SAB/Łd 49/13), wyroku WSA we Wrocławiu z dn.16.06.2011 r., IV SAB/Wr 44/11 publ. CBOSA).

Uznając, że żądane dokumenty stanowią informację publiczną, a Dyrektor Gimnazjum wykonujący zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej ustalić należy. czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wniosek z dnia 30.08.2015 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami wyżej przywołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Okoliczność, że tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i 2), nie uprawnia do twierdzenia, że pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, tj. do momentu wszczęcia postępowania w sprawie jej odmowy, nie ma charakteru postępowania administracyjnego. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że artykuł 16 u.d.i.p. wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 powołanej ustawy i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60, M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art.16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej(Dz.U.01.112.1198),LEX2003).

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest zatem postępowaniem administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."). Nie jest zasadne stanowisko, że postępowaniem administracyjnym można nazwać jedynie takie postępowanie, o jakim mowa w art. 1 i 2 k.p.a. Przepisy art. 1 i 2 k.p.a. wskazują na postępowania, w których ma zastosowanie Kodeks postępowania administracyjnego, z czego nie można wyprowadzać wniosku, że są to jedyne postępowania administracyjne. Jako przykład można wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter postępowania administracyjnego, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podobnie, do postępowań administracyjnych w sprawach podatkowych nie stosuje się przepisów Kodeksu

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności (nawet jeśli, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej) - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (14 dni od dnia złożenia wniosku).

Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną podmiot ten ma obowiązek:

1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub

2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. (zaznaczyć należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.), lub

3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Jeżeli jednak objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, organ ma natomiast obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę, przy czym poinformowanie to nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle poczynionych uwag stwierdzić należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacji organ nie jest zobowiązany ani do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przepisów ustawy o dostępie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d..i.p.). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Poza sporem pozostaje, że w niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony do Dyrektora Gimnazjum, który jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 u.d.i.p. do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej i będącej w jego posiadaniu.

Powyższe oznacza, że Dyrektor powinien zakończyć wszczęte na wniosek strony skarżącej postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

Tymczasem Dyrektor w odpowiedzi na wniosek pismem w formie elektronicznej wskazał jedynie, że "wnioskowany zbiór danych nie stanowi informacji publicznej". Stanowisko to jest błędne, gdyż jak wcześniej wyjaśniono żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej. Wobec tego należało albo udostępnić tę informację albo wydać decyzję o jej odmowie, jeżeli istniałyby ku temu podstawy prawne. W przedmiotowej sprawie skierowanie do skarżącego zwykłego pisma w formie elektronicznej nie spełnia powyższych wymogów.

Wobec powyższego uznać należy, że do dnia rozpoznawania skargi Dyrektora nie rozpoznał wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zapisał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Organ zareagował udzielając odpowiedzi prawie w ustawowym terminie, bo 16 dnia od daty wpływu wniosku (który zresztą wpłynął do organu w piątek), a więc zaledwie 2 dni po upływie terminu. Wprawdzie odpowiedź organu była nieadekwatna do istniejącego stanu faktycznego i prawnego, lecz umożliwiła skarżącemu niezwłoczne podjęcie dalszych kroków w sprawie, tj. złożenie niniejszej skargi. Tak więc nie doszło do bezczynności w postaci milczenia, a więc całkowitego ignorowania wnioskodawcy. Należy także wziąć pod uwagę, że prawdopodobnie tego rodzaju postępowanie sądowe przeciwko temu organowi toczy się po raz pierwszy. Tym samym organ mógł faktycznie nie posiadać pełnej wiedzy w tym zakresie i nieświadomie udzielić wadliwej odpowiedzi. Szkoły publiczne nie mają obowiązku posiadania obsługi prawnej. Z wiedzy posiadanej przez Sąd orzekający szkoły publiczne sporadycznie posiadają obsługę prawną, co wynika zapewne z ograniczeń budżetowych w zakresie kosztów związanych z taką obsługą. Należy rozróżnić sytuację, gdy organ ma obiektywną wiedzę, że jest zobowiązany do danego obowiązku (wynikającą choćby z zapadłych wcześniej orzeczeń sądowych) i go nie realizuje, od sytuacji, gdy organ błędnie pozostaje w przekonaniu, że obowiązek ten na nim nie ciąży i dlatego go nie realizuje. Trzeba podkreślić, że organ w 16 dniowym terminie (a więc z nieznacznym przekroczeniem terminu) udzielił pisemnej (choć wadliwej co do formy) odpowiedzi. Tym samym skarżący szybko poznał jego stanowisko, co pozwoliło mu niezwłocznie wnieść niniejsza skargę na bezczynność. Reasumując, Sąd w kontrolowanej sprawie nie dopatrzył się złej woli ze strony organu.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu orzekającego nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a tym bardziej do wymierzenia organowi grzywny i zasądzenia od niego kwoty 2.000zł na rzecz skarżącego. (pkt 2 i 3 sentencji wyroku).

Mając na względzie, że wniosek strony nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tutejszy Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując Dyrektora do załatwienia przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.