Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1637/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zwrócono zażalenie do WSA w celu usunięcia dostrzeżonych braków
Powołane przepisy: article: art. 180, art. 220, art. 227
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 467/16 o zasądzeniu kosztów postępowania w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Starosty Powiatu O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 467/16) zasądził od Starosty Powiatu O. na rzecz K. K. kwotę 580 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis orzeczenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego r.pr. A. K. w dniu 21 września 2017 r.

Od tego postanowienia w dniu 26 września 2017 r. do Sądu I instancji wpłynęło zażalenie K. K. W dniu 16 września 2017 r. WSA w Warszawie przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci zażalenie, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci je temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. W niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zwrotu zażalenia Sądowi I instancji z uwagi na dostrzeżony brak wezwania strony do uiszczenia wpisu od zażalenia.

W świetle art. art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca zażalenia, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie od postanowienia o zasądzeniu kosztów postępowania, nie godząc się z wysokością określoną przez Sąd I instancji. W aktach sprawy brak jest dowodu uiszczenia przez stronę skarżącą należnej opłaty sądowej z tytułu wniesienia zażalenia, nie znajduje się w nich również zarządzenie przewodniczącego wydziału o wezwaniu pełnomocnika do usunięcia tego braku. Wobec powyższego odrzucenie zażalenia z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego byłoby przedwczesne. Nie ma również możliwości jego rozpoznania.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że zażalenie od postanowienia o kosztach postępowania nie mieści się w katalogu orzeczeń i zarządzeń wymienionych w art. 227 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nie pobiera się opłat sądowych od zażaleń na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Pojęcie kosztów sądowych jest węższe niż pojęcie kosztów postępowania. Ponieważ określony w art. 227 § 2 p.p.s.a. wyjątek od zawartej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie, dotyczy pojęcia węższego - brak jest podstaw do szerokiej interpretacji powołanego przepisu i przypisywania przedmiotowego zwolnienia także do postanowień wydawanych w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.

Wobec tego, Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie, po zwrocie zażalenia, będzie zobowiązany do wezwania pełnomocnika wnoszącego zażalenie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, podobnie jak uczynił to w przypadku pierwszego zażalenia na orzeczenie Sądu I instancji o kosztach postępowania (k. 50).

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 180 in fine w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.