Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 132/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 123 par 1, art. 200 par. 1, art. 212 w zw. z art. 233 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 2b, art. 129 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi "O." Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 23a ust. 7 oraz art. 129 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej w skrócie: "u.g.h."), Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. cofnął rejestrację automatu do gier o niskich wygranych o nazwie H., nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], eksploatowanego przez "O." Sp. z o.o. w R.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie cofnął rejestrację ww. automatu na podstawie negatywnego wyniku badania sprawdzającego zawartego w opinii z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], przeprowadzonego przez jednostkę badającą - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B., upoważnioną przez Ministra Finansów

do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier (upoważnienie nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.). Wskazał, że przepisy art. 23a i 23b u.g.h. nakładające na naczelnika urzędu celnego obowiązek cofnięcia rejestracji automatu lub urządzenia do gier niespełniającego warunków określonych w ustawie stanowią wprost, iż jedyną przesłanką rozstrzygnięcia w tej kwestii jest wynik badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą. W związku z tym przeprowadzenie innych czynności dowodowych wskazywanych przez stronę jest zbędne.

Zdaniem Dyrektor Izby Celnej, w aktualnym stanie prawnym bezzasadna jest argumentacja Spółki, sprowadzająca się do twierdzenia, że w konsekwencji braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepis art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. nie może być stosowany. Organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu w związku

z art. 1 pkt 4 i 11 i w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r., nr 204, s. 37 ze zm.) oraz prawidłowo stwierdził, że nie przepis ten nie

ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy i nie podlegał notyfikacji.

W tym zakresie organ odwołał się do poglądów zawartych w postanowieniu

SN z dnia 28 listopada 2013 r. I KZP 15/13, wyroku TK z dnia 23 lipca 2013 r. P 4/11, wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2014 r. III SA/Wr 659/13. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że choć SN i TK wypowiadały się w zakresie innych przepisów ustawy o grach hazardowych niż art. 135 ust. 2, to przedmiotem ich rozważań był wpływ wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r.

w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 na przepisy regulujące kwestię urządzania gier na automatach o niskich wygranych zawarte w ustawie

o grach hazardowych. Zatem stanowisko prezentowane przez te instytucje

ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu.

W skardze złożonej do tut. Sądu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzuciła naruszenie:

1. art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; przywoływana też jako: "o.p.") - poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji, wydanie decyzji zanim strona miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego;

2. art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez jego niezastosowanie i stworzenie jedynie pozoru wyznaczenia Stronie terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego - oraz wydanie decyzji (w dniu

[...] października 2014r.) tj. przed odebraniem i zapoznaniem się przez organ

z pismem strony zawierającym to wypowiedzenie się (pismo doręczone organowi w dniu [...] października 2014 r. godz. 1509);

3. art. 212 w zw. z art. 233 § 1 pkt. 1 lit. a Ordynacji podatkowej - poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji oraz nie umorzenia postępowania w całości, pomimo,

że organ który wydał decyzję, jest nią związany dopiero od chwili jej doręczenia Stronie (w dniu [...] października 2014 r.) - w której to dacie poświadczenie rejestracji objętego niniejszym postępowaniem automatu już wygasło (z dniem [...] października 2014 r. - a zatem postępowanie - jako bezprzedmiotowe - podlegało umorzeniu, a decyzja I Instancyjna podlegała uchyleniu;

4. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

5. art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej;

6. art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także - ewentualnie - art. 129 ust. 3 u.g.h., poprzez błędną wykładnię i uznanie w jej wyniku,

iż badany automat nie spełnia warunku określonego w tym przepisie, mimo

że fakt spełniania wspomnianego warunku potwierdza urzędowa dokumentacja rejestracyjna, zaś skarżąca nie dokonywała w badanym automacie żadnych zmian;

7. art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE

w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt la, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91

ust. 1-3 Konstytucji RP oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i wyroku TSUE z dnia 19 lipca

2012 r. (sprawy połączone C-231/11, C-214/11 i C-217/11) - poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h., mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza on przytoczone przepisy, a także poprzez zastosowanie przepisów u.g.h. pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Spór w sprawie sprowadza się do oceny spełnienia przesłanek cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych H. o nr poświadczenia rejestracji [...].

Zgodnie z art. 23a ust. 7 u.g.h. naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. zgodnie z dyspozycją ww. przepisu prawa decyzją z dnia

[...] sierpnia 2014 r. cofnął rejestrację przedmiotowego automatu do gier o niskich wygranych.

W myśl przepisów ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier

na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych

w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Natomiast przez gry na automatach

o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe,

w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.).

Dla oceny legalności postępowania i wydanych w nim decyzji istotne jest,

że rejestracja automatu nastąpiła pod rządami wcześniejszej ustawy.

W przedmiotowej sprawie organ słusznie zastosował przepisy nowe. Ustawa o grach hazardowych w przepisach przejściowych utrzymała w mocy ważność dotychczasowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych do czasu ich wygaśnięcia na zasadach dotychczasowych (art. 117 i art. 129 u.g.h.), co oznacza, że utrzymane zostały w mocy certyfikaty użytkowanych automatów

do gier o niskich wygranych. Zasadę tę potwierdził również art. 11 ustawy nowelizującej. W następstwie wskazanej noweli zmianie uległa treść art. 23 ustawy oraz dodano art. 23a do 23f. Zatem po wejściu w życie nowelizacji, to jest od dnia

14 lipca 2011 r. należało w sprawie stosować przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Dodać należy, że treść noweli została notyfikowana przed Komisją Europejską w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL.

W przepisie art. 23d u.g.h., ustawodawca zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, uwzględniając ochronę interesów uczestników gier i zabezpieczenie wykonywania zobowiązań wobec budżetu państwa.

Podkreślenia w sprawie wymaga fakt, że w wyniku zastosowania procedury sprawdzającej, przeprowadzonej przez upoważnioną przez Ministra Finansów

do przeprowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier jednostkę badającą – Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. (upoważnienie nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., które w ocenie Sądu nie powinno podlegać procesowi weryfikacji w przedmiotowym postepowaniu), stwierdzono m.in., iż automat nie spełnia szeregu wymogów, wynikających z dyspozycji § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r. poz. 312), w tym stwierdzono m.in.: możliwość zmian wskazań liczników elektromechanicznych automatu bez naruszenia plomb jednostki badającej, możliwość zmiany wskazań liczników elektromechanicznych, informacje o oznaczeniu zezwolenia, stawce oraz opis sterowania grą umieszczone są w sposób umożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu, konstrukcja obudowy płyty logicznej nie zabezpiecza przed dostępem do gniazd sygnałowych, miejsca zapisu programu gier oraz do samej płyty logicznej, możliwy jest dostęp do ww. elementów bez naruszania plomb jednostki badającej. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzono także, iż oceniany automat nie spełnia warunków technicznych dla automatów do gier o niskich wygranych.

Powyższe potwierdza treść opinii nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. z badania sprawdzającego, a tego typu dowód w sprawie bezsprzecznie daje podstawę do cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu (por. wyroki NSA z dnia 27 lipca 2013 r., II GSK 790/12, z dnia 29 listopada 2013 r., II GSK 1075/12, powoływane wyroki dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy przy tym podkreślić, że art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h., nie podlegał obowiązkowi notyfikacji, gdyż nie mógł być uznany za techniczny z uwagi na to,

że nie ustanawiał warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogących wpływać

na sprzedaż takich automatów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

18 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1195/12 wskazuje, że przepis

art. 129 ust. 3 u.g.h. definiuje i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy produktu. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł

do przekonania, z czym w pełni zgadza się Sąd w niniejszej sprawie, że przepis ten nie można traktować jako specyfikacji technicznej.

Przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. jest tożsamy z poprzednio obowiązującą ustawą o grach i zakładach wzajemnych, która w art. 2 ust. 2b definiowała gry

na automatach o niskich wygranych jako gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe,

w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość

15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. W związku z powyższym wejście w życie ustawy o grach hazardowych nie wpłynęło negatywnie na definicję gier na automatach o niskich wygranych, gdyż stawka za udział w jednej grze została znacząco podwyższona, a maksymalna wartość jednorazowej wygranej pozostała praktycznie bez zmian.

W orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach z zakresu cofnięcia rejestracji wyrażony został pogląd, który Sąd w rozpoznawanej sprawie w pełni aprobuje, z którego wynika, że z żadnego przepisu u.g.h. nie wynikało,

by ustawodawca zagwarantował w czasie, na który zostało udzielone zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, niezmienność zasad dotyczących funkcjonowania owych automatów, przedsiębiorcom podejmującym się prowadzenia tego rodzaju działalności. Uwzględnienie innej argumentacji prowadziłoby do wniosku, że wprowadzenie zmian w ustawie o grach hazardowych jest niemożliwe; w każdym czasie funkcjonują bowiem przedsiębiorcy realizujący przedsięwzięcia długoterminowe, w tym przypadku dysponujący zezwoleniem

na urządzanie przedmiotowych gier (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2448/13).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych

w skardze art. 2 ust. 2b u.g.h. i art. 129 ust. 3 u.g.h., a także art. 8 i art. 9 w zw.

art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji

w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8, § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP. Sąd dokonał oceny technicznego charakteru przepisu art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. i uznał, że ocena ta nie wpływa na możliwość zakwestionowania wydanych rozstrzygnięć w sprawie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia.

Zgodnie z art. 123 § 1 o.p. organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl zaś art. 200 § 1 o.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Termin ten ma charakter ustawowy i nie podlega możliwości jego wydłużania. Strona ma prawo w toku całego postępowania

do wypowiadania się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Nie ulega wątpliwości, że strona ma prawo do wypowiadania się również po tym terminie ale pod warunkiem, że organ odwoławczy nie wydał decyzji w sprawie.

W uchwale NSA w składzie 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, po dokonaniu analizy prawnej tego przepisu, wywiódł, że niezastosowanie w sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 o.p. nie jest wystarczającą przesłanką

do uznania, że jest to podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240

§ 1 pkt 4 tej ustawy, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

a także, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził, że nie można z góry zakładać,

iż każde naruszenie art. 200 § 1 o.p. może wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia powołanego wyżej przepisu można wręcz wykluczyć w związku z czym w każdej sprawie Sąd indywidualnie

ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 o. p. mogło mieć wpływ na jej wynik.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika,

że organ nie naruszył powyższych przepisów prawa, gdyż zapewnił czynny udział stronie w toku prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy postanowieniem

z dnia [...] września 2014 r. wyznaczył bowiem stronie siedmiodniowy termin

do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które

to postanowienie zostało skutecznie doręczone prokurentowi samoistnemu strony

w dniu [...] września 2014 r. Siedmiodniowy termin mijał zatem w dniu [...] października 2014 r., a organ wydał decyzję [...] października 2014 r. Strona kwestionuje jednak prawidłowość działania organu z uwagi na nadanie pisma ostatniego dnia ww. terminu, które wpłynęło do organu [...] października 2014 r. już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu termin siedmiodniowy służy do wypowiedzenia się w sprawie

i jest to termin w którym strona postępowania winna dokonać czynności, która

to czynność będzie zakomunikowana w tym terminie organowi. Organ innymi słowy był uprawniony do wydania decyzji już w dniu następnym po upływie siedmiodniowego terminu, czyli w dniu [...] października 2014 r.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia

art. 200 § 1 o.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 212 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 lit. a o.p., poprzez ich niezastosowanie i nie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji oraz nie umorzenie postępowania, gdyż w dniu [...] października 2014 r. poświadczenie rejestracji przedmiotowego automatu wygasło, a decyzja organu odwoławczego została doręczona stronie [...] października 2014 r., Sąd pragnie wskazać, że to dzień wydania decyzji (tj. [...] października 2014 r.) przez organ odwoławczy jest momentem, w którym poświadczenie rejestracji automatu jako przedmiot postępowania powinno funkcjonować. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego niezbicie wynika, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy istniała rejestracja przedmiotowego automatu, gdyż nie wygasła z mocy prawa.

Na podstawie obowiązujących przepisów prawa brak było zatem podstaw w dniu wydania decyzji do jej wydania na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a o.p., gdyż Ordynacja podatkowa nie przewiduje takiej jednostki redakcyjnej, ale też

na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., z uwagi na brak podstaw

do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji I instancji i umorzenia prowadzonego postępowania.

Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 212 o.p. związanie organu podatkowego własną decyzją wywołuje skutki prawne dopiero w chwili wprowadzenia jej do obrotu prawnego, tzn. z chwilą doręczenia decyzji stronie. Jednakże

to na dzień orzekania (wydania decyzji) przez organ musi istnieć podstawa (poświadczenie rejestracji) do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro taka podstawa istniała to organ celny nie był uprawniony do wydania decyzji umarzającej postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości Skutki prawne ww. decyzji będą jednak wiązały zarówno organ jak i stronę postępowania dopiero od momentu skutecznego doręczenia decyzji.

W ocenie Sądu organy celne nie naruszyły też art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p., gdyż toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób zupełny,

a podstawą do wydania decyzji była opinia uprawnionej do jej wydania jednostki badającej. Organy podatkowe oceniły na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przeprowadzone postępowanie podatkowe należy ocenić jako budzące zaufanie do organów podatkowych.

Należy podkreślić, że dyspozycja art. 23a i 23b u.g.h. nie daje podstaw organowi celnemu do dowolności podejmowanych rozstrzygnięć. Naczelnik urzędu celnego,

w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie

(art. 23a ust. 7 u.g.h.) Badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia (art. 23b ust. 3 u.g.h.). W przypadku potwierdzenia w wyniku badania sprawdzającego, że automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, koszty badania sprawdzającego obciążają podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie (art. 23b ust. 5 u.g.h.).

Skoro ustawodawca przewidział, że zasadniczym dowodem w sprawie z zakresu cofnięcia rejestracji automatu do gier jest dowód z badania sprawdzającego, który

w ocenie Sądu został pozyskany w sposób prawidłowy, organ prowadzący postępowanie nie był zobowiązany do dalszego poszukiwania materiału dowodowego, który uzasadniałby stanowisko strony postępowania. Brak było zatem podstaw natury prawnej do przeprowadzania kolejnego badania sprawdzającego przez inną jednostkę badającą. Tym bardziej, że to organ prowadzący postępowanie został zobowiązany, na podstawie art. 23b ust. 2 u.g.h. do wskazania jednostki badającej do przeprowadzenia badania sprawdzającego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.