Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 283/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 77 art. 107 par. 3 art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h pkt 24
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Referent stażysta Anna Prusak - Kania po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego W. K. kwotę 38,45 (trzydzieści osiem 45/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda Opolski, decyzją z dnia [...], nr [...], podjętą na podstawie art. 10 ust. 7, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h w związku z art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...], wydanej po wznowieniu postępowania administracyjnego, uchylającej decyzję własną z dnia 27 stycznia 2011 r., w sprawie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 7 stycznia 2011 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 15 stycznia 2011 r. oraz orzekającą o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 7 stycznia 2011 r. i uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 1 lutego 2011 r. i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 lutego 2011 r. w wysokości 890,60 zł brutto miesięcznie w pierwszych trzech miesiącach posiadania prawa do zasiłku, a następnie 699,30 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że W. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu w dniu 7 stycznia 2011 r. i na mocy decyzji z dnia 27 stycznia 2011 r. nabył status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15 stycznia 2011 r.

Następnie, po wznowieniu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...], organ pierwszej instancji uchylił powyższą decyzję oraz odmówił uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 7 stycznia 2011 r. i orzekł o uznaniu strony za osobę bezrobotną od dnia 1 lutego 2011 r., jak i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 lutego 2011 r. w wysokości 890,60 zł brutto miesięcznie w pierwszych trzech miesiącach posiadania prawa do zasiłku, a następnie w wysokości 699,30 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

Z powyższą decyzją nie zgodził się W. K. składając odwołanie, w którym podniósł, że jako rolnik wynajmujący pokoje gościnne na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym, dobrowolnie wystąpił do Urzędu Skarbowego w Opolu o objęcie podatkiem zryczałtowanym w formie karty podatkowej. Odmowę przyznania statusu bezrobotnego w związku z tym faktem odwołujący uważał za nieuzasadnioną.

Wojewoda Opolski wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c przywołanej ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona, niewykonująca żadnej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do pojęcia zatrudnienia pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie (...), jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (tj. od 1 stycznia 2011 r. kwoty 1.386 zł), z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych – art. 2 ust 1 pkt 2 lit. h ww ustawy. Dalej organ podał, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 24 przedmiotowej ustawy za przychody uważa się przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wojewoda Opolski zaznaczył, że rejestrując się 7 stycznia 2011 r. W. K. złożył oświadczenie, iż jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 0,7621 ha oraz, że od dnia 20 kwietnia 2010 r. prowadzi gospodarstwo agroturystyczne, polegające na wynajmie pokoi w liczbie do 5 wraz z ewentualnym wyżywieniem, co zgodnie z przepisami nie jest działalnością gospodarczą a przychody uzyskane z tego tytułu nie są opodatkowane.

W dniu 2 marca 2011 r. W. K. przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu decyzję Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...], nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2011 oraz dodatkowo złożył oświadczenie, iż z tytułu wynajmu pokoi w ramach prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego uzyskał w 2011 roku przychód w wysokości 2490 zł (w styczniu) oraz 405 zł (w lutym).

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym, oznacza to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym. Podając, że przepis art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.), wyjaśnia, że za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Natomiast w myśl art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane z tytułu wynajmu pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym, osobom przebywającym na wypoczynku oraz dochody uzyskane z tytułu wyżywienia tych osób, jeżeli liczba wynajmowanych pokoi nie przekracza 5.

Wojewoda Opolski przyjął, że W. K., jako właściciel gospodarstwa rolnego poniżej 1 ha, został objęty podatkiem dochodowym, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...]. W tym stanie rzeczy uznał, że w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odwołujący osiągnął przychód w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, co tym samym uniemożliwia przyznanie stronie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z dniem 15 stycznia 2011 r. Z uwagi zaś na osiągnięcie przez W. K. w lutym 2011 r. przychodu w wysokości 405 zł, tj. w wysokości niższej niż połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę, organ II instancji stwierdził, że z dniem 1 lutego 2011 r. spełnił on warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku.

Jednocześnie organ odwoławczy zważył, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., będącym podstawą wznowionego postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Brak wiedzy o okoliczności, że dniu wydania decyzji przez organ I instancji strona uzyskała przychód w wysokości 2490 zł oraz, że została objęta kartą podatkową, Wojewoda Opolski uznał za wyjawienie nowych okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W skardze do Sądu W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodził się z argumentacją prawną przedstawioną przez Wojewodę Opolskiego, jednakże podniósł, że nie ma ona zastosowania w jego sprawie, wobec posiadania gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej 1 ha, co udokumentował decyzją [...] z [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem skarżący podkreślił, że jego dochody są wolne od podatku dochodowego, albowiem jest właścicielem gospodarstwa rolnego powyżej 1 ha i w ramach tego gospodarstwa wynajmuje pokoje gościnne. Przyznał, że "dobrowolnie poddał się obowiązkowi uiszczenia podatku dochodowego z uwagi na niską jego wysokość, tak na wszelki wypadek". Wniósł o zwrot kosztów przejazdu na rozprawę do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną, przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145a § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania stanowi zatem odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia). O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Stosownie zaś do art. 151 § 1 K.p.a., w zależności od stwierdzenia przez organ istnienia lub nie podstaw określonych w art. 145 § 1 K.p.a. lub art. 145a K.p.a., postępowanie wznowieniowe kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (pkt 1) bądź uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2), ewentualnie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2). Wszczęcie postępowania wznowieniowego rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (instancyjnym).

Dlatego zauważyć przyjdzie, iż w myśl art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 35). Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Nadto organ odwoławczy działając zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie.

Fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 K.p.a. jest przy tym spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 K.p.a.). Zauważyć wreszcie należy, iż ocena czy została dokonana właściwa wykładnia prawa materialnego i należyte zastosowanie przepisu, może nastąpić jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niewadliwie ustalony.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że przedmiotem badania organu w trybie wznowieniowym była decyzja Prezydenta Miasta Opola nr [...] dotycząca orzeczenia o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 stycznia 2011 r. i jednocześnie uznająca W. K. za osobę bezrobotną od dnia 1 lutego 2011 r. wraz z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 lutego 2011 r. Przypomnieć należy, że organ I instancji decyzją z dnia 27 stycznia 2011 r. orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7 stycznia 2011 r., jednocześnie przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15 stycznia 2011 r., określając wysokość tego zasiłku.

Organ I instancji działając z urzędu, postanowieniem z dnia [...], wszczął postępowanie wznowieniowe w odniesieniu do ww decyzji, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., po czym uchylił ją decyzją z dnia [...] i orzekł o utracie przez W. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 7 stycznia 2011 r. Podstawą działania organu był art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Podkreślić trzeba, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nadto, spełnia pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie. Jednym z tych warunków jest nieuzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych.

Spełnienie tej przesłanki, łącznie z innymi, wymienionymi w art. 2 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy jest niezbędne zarówno dla uzyskania jak i zachowania statusu bezrobotnego. Posiadanie tego statusu wyklucza, zatem uzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych – (lit. h przywołanego wyżej przepisu). Przy czym za przychody w rozumieniu ustawy uważa się przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, zasiłek lub inne świadczenia wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych – art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy. Jednocześnie przepis art. 21 ust. 43 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.) stanowi, że wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane z tytułu wynajmu pokoi gościnnych, w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwach rolnych, osobom przebywającym na wypoczynku oraz dochody uzyskane z tytułu wyżywienia tych osób, jeżeli liczba wynajmowanych pokoi nie przekracza 5. Przywołana ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera własnej definicji gospodarstwa rolnego, odsyłając w tym zakresie do przepisów ustawy o podatku rolnym. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej – art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.). Jedynym składnikiem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przywołanej ustawy są grunty o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, grunty te nie muszą stanowić zorganizowanej całości. Takie rozumienie gospodarstwa rolnego powoduje m.in., że za gospodarstwo rolne należy uznać grunty o powierzchni przekraczającej 1 ha nawet wówczas, gdy nie istnieje pomiędzy nimi żadna więź ekonomiczna.

W niniejszej sprawie organy przyjęły, że skarżący jest właściciel gospodarstwa rolnego o powierzchni poniżej 1 ha, a skoro w styczniu 2011 r. uzyskał przychód w wysokości 2490 zł, to okoliczności te w myśl art. 2 ust. 1 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uniemożliwiają stronie przyznanie statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, nie przeprowadziły jednak postępowania wyjaśniającego potwierdzającego te ustalenia.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji nie sprostały wymogom procesowym określonym w przywołanych na wstępie przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem nie zostało w toku postępowania precyzyjnie wyjaśnione, jaka jest powierzchnia użytków rolnych, których właścicielem lub posiadaczem samoistnym jest W. K. i czy przychody z wynajmu pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym uzyskane przez skarżącego podlegają opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślenia wymaga, iż zgromadzona w aktach dokumentacja mająca walor dokumentów urzędowych, to jest decyzja Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Opolu zawiera wskazanie jedynie o wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2011 dla działalności polegającej na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi nie przekracza 12. Dokument ten nie zawiera natomiast żadnej wzmianki odnoszącej się do posiadania (lub nie) przez W. K. gospodarstwa rolnego. Jak powiedziano wyżej okoliczność ta jest fundamentalna dla uznania (bądź nie) skarżącego za osobę bezrobotną po myśli art. 2 ust. 1 lit. c, h i pkt 24 przedmiotowej ustawy. W aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego wielkość gospodarstwa rolnego posiadanego przez skarżącego. Wprawdzie W. K. przy rejestracji oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości rolnej, wskazując jej wielkość – 0,7621 ha, lecz dane te odnoszą się do hektarów przeliczeniowych. Natomiast przepisy o podatku rolnym zawierające definicję gospodarstwa rolnego istotną, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dla rozstrzygania także w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, operują pojęciem obszaru gruntu o powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Stąd podstawowym warunkiem uznania gruntów za gospodarstwo rolne jest jego powierzchnia (norma obszarowa). Jeżeli łączna powierzchnia gruntów stanowiąca własność lub znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej przekracza 1 ha użytków rolnych lub gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych jest to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisu art. 2 ustawy o podatku rolnym. W przypadku, gdy grunt nie spełnia normy obszarowej nie może być uznany za gospodarstwo rolne i w konsekwencji nie będzie opodatkowany podatkiem rolnym, co oznaczać będzie podleganie opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dalszej kolejności oznaczać to będzie, że istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było ustalenie, czy dochody uzyskane przez skarżącego powstały z tytułu wynajmu pokoi gościnnych, w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym, i czy były one wolne są od podatku dochodowego, tak jak tego wymaga art. 2 ust 1 pkt 24 ustawy.

Podkreślić przyjdzie, że na mocy art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli zostaną spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1998 r. sygn. akt III 1226/97, LEX nr 35503), jednak nie może budzić wątpliwości istnienie takiej nowej okoliczności, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Reasumując Sąd uznał, że brak ustaleń w tym zakresie powoduje, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, to jest przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd w żadnym stopniu nie przesądza tego, jakiej treści decyzję ma wydać organ administracji, bowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego może nastąpić jedynie wtedy, gdy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującą procedurą, a okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w niniejszym wyroku uchybień.

Orzeczenie zawarte w punkcie drugim wyroku uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a.

Z uwagi na uwzględnienie skargi, Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania, w postaci kosztów przejazdu do sądu, na podstawie art. 200, w związku z art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.