Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 599/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par.2 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 74 poz 674
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych
journal: Dz.U.UE.L 1999 nr 160 poz 80 art.14 ust.2 i 3
law: Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu  Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia*

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2007r. o numerze [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2007r. o numerze [...], wydaną w następstwie wznowienia postępowania, a uchylającą decyzję o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania nr [...] z [...] grudnia 2004r. i przyznającą płatność w wysokości pomniejszonej 800,13 zł.

W dniu 10 maja 2004r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek L.K. o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).

W złożonym wniosku skarżący zadeklarował do płatności działki rolne oznaczone identyfikatorami A, B, C, D, E, F, o całkowitej powierzchni wynoszącej 6,20 ha. W wyniku weryfikacji złożonego wniosku, skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnień w sprawie nieścisłości wykrytych w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...],[...] (obręb ewidencyjny M., gm. W., pow. R.), działki ewidencyjnej nr [...] (obręb ewidencyjny G., gm. C., pow. S.) oraz działek rolnych oznaczonych identyfikatorami "F", "E", "C". Skarżący 1 lipca 2004r. złożył korektę do wniosku i zadeklarował do płatności działki rolne o całkowitej powierzchni wynoszącej 5,94 ha. Kierownik Biura Powiatowego [...] grudnia 2004r., wydał decyzję nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Decyzja powyższa stała się ostateczna [...] stycznia 2005 r.

W trakcie rozpoznawania wniosków w ramach kampanii 2005, gospodarstwo skarżącego zostało wytypowane do kontroli. Z uwagi na fakt, iż było to gospodarstwo rozproszone - poszczególne działki leżą w dwóch województwach, wizytacja odbyła się w dwóch etapach. W dniu 19 września 2005r., Biuro Kontroli Oddziału Regionalnego Agencji, skontrolowało część gospodarstwa, leżącą w województwie. Pozostałą część, leżącą na terenie województwa mazowieckiego, skontrolowali, 7 grudnia 2005r. pracownicy Biura Kontroli Oddziału Regionalnego Agencji. Ustalenia inspektorów, zawarte w protokole z czynności kontrolnych nr [...] (na działkach położonych w województwie), wskazały na rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a wielkościami zadeklarowanymi przez producenta rolnego we wniosku, w tym min.: rozbieżność dotycząca działki rolnej E, leżącej na działce ewidencyjnej [...] (województwo:, powiat: R., gmina: W., obrąb: M.), w stosunku, do której stwierdzono, iż na dzień kontroli nie była użytkowana rolniczo oraz nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

W związku z tym, że w sprawie dotyczącej wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2004, zakończonej decyzją ostateczną nr [...] wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nie znane organowi, który wydał decyzję, Kierownik Biura Powiatowego działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071, z późn. zm.), wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Po ponownym zweryfikowaniu sprawy, przy którym uwzględniono wyniki z przeprowadzonej kontroli, Kierownik Biura Powiatowego [...] stycznia 2007r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję dotychczasową nr [...] i przyznał, po potrąceniu, płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 800,13 zł. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu powyższej decyzji, iż podstawią przyznania płatności pomniejszonej wysokości, były stwierdzone różnice pomiędzy obszarem zadeklarowanym a ustalonym, tj. kwalifikującym się do przyznania dopłat z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie obowiązującego prawa.

Skarżący 16 lutego 2007r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji stwierdzając, iż wydana decyzja jest dla niego krzywdząca. Skarżący podniósł, że nie był poinformowany o przeprowadzonej kontroli terenowej, jak również nie zostały mu doręczone odpisy protokołów z tej czynności. Nadto skarżący powołał, że sporna działka o nr ewidencyjnym 781 była przez niego użytkowana poprzez wypas krów.

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów Dyrektor Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że protokoły z czynności kontrolnych zostały doręczone skarżącemu w 26 stycznia 2006r. (dowód potwierdzenie odbioru nr 00288). Z kolei w wyniku analizy akt sprawy, a w szczególności dokumentów w postaci: korekty wniosku złożonego w Biurze Powiatowym ARiMR z 1 lipca 2004r., protokołu z czynności kontrolnych nr [...] z [...] grudnia 2005 r. potwierdzającego przeprowadzenie kontroli na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy, oraz treści samego odwołania, organ II instancji stwierdził, iż skarżący składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych zgłosił do dopłat powierzchnię 5,94ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącego stwierdzono, iż powierzchnia uprawniona do dopłat wynosi 5,45 ha. Po przeanalizowaniu powyższej dokumentacji, organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ stwierdził, że w związku z tym, że w stosunku do działki rolnej oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 identyfikatorem C (położonej na dz. ewid. nr 781, oznaczenie E za rok 2004) zastosowano kod nieprawidłowości DR10, należało wykluczyć z wniosku za rok 2004 obszar zlokalizowany w obrębie w/w działki rolnej. Zastosowany w protokole w odniesieniu do działek rolnych zgłoszonych w roku 2005 kod nieprawidłowości oznacza, że działka ta nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Mając na uwadze powyższe, z wniosku skarżącego o przyznanie płatności z tytułu ONW do gruntów rolnych na rok 2004 należało wykluczyć działkę rolną E. Stwierdzone nieprawidłowości świadczą, że na działce oznaczonej identyfikatorem E w 2004 roku nie była prowadzona działalność rolnicza, przy zachowaniu zasad dobrej kultury rolnej, co jest sprzeczne z art. 2 pkt. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie "szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, póz. 657 z póz. zm.). Zgodnie z przepisem prawa płatność ONW udzielana jest producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, wymienionych w art. 14 ust. 2 i 3 Rozporządzenia 1257/1999/WE z 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. U. L 160 z 26.06,1999 ze zm.), który stanowi, iż "dodatki wyrównawcze są przyznawane na hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale 1ha, prowadzą działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego oraz stosują dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymaniu terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną". Organ podkreślił, że warunkiem przyznania płatności ONW jest łączne spełnienie w/w przesłanek. Organ odwoławczy podkreślił, że protokół z czynności kontrolnych nr [...] jednoznacznie wskazał obszary, które nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Zgodnie z § 1ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia z 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kultury rolnej (Dz. U. nr 65, póz. 600 z późn. zm.) utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, jest uprawa roślin lub ugorowanie. Organ powołał się także na twierdzenia samego skarżącego, który w swoim odwołaniu od decyzji potwierdził ustalenia inspektorów terenowych co do zasadności zastosowanych kodów stwierdzając, iż "skoro działka 781 jest wypasana przez krowy to upoważnia go to do dopłat, a sam skarżący nie zdawał sobie sprawy, że oprócz wypasania łąka ta musi być również koszona.

Zdaniem organu, taki stan rzeczy, zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, obligował do wykluczenia przedmiotowej działki z procesu naliczania płatności. Konsekwencją ustalenia wyżej wymienionych nieprawidłowości było zawyżenie powierzchni deklarowanej we wniosku przez skarżącego w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności, co spowodowało przyznanie płatności w pomniejszonej wysokości.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie z oględzin, co do którego odmówiono skarżącemu prawa czynnego udziału w czynnościach, jak również możliwości wypowiedzenia się co do jego treści, z powodu braku jego doręczenia. Nadto skarżący powołał się na brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji poprzez niepowołanie i nie przytoczenie podstaw prawnych, będących przesłanką przyjęcia przez organ stanowiska braku dobrej kultury rolnej na działce o nr ewidencyjnym 781. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd oddali skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych przesłanek, należało uznać, że nie ma podstaw do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Podstawę prawną dla wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 145 § 1 pkt 5 oraz 147 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 200 Nr 98 poz. 1071 ze zm), zwanej dalej kpa. Norma prawna wynikającą z powołanego przepisu wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Ponadto nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (tak wyrok NSA z dnia 17 maja 2000 r., I S.A./Lu 9/00, Lex nr 51768). Po analizie materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu Sąd nie dopatrzył się uchybień organu skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej decyzji organu I instancji.

Sprawa będąca przedmiotem sądowej kontroli decyzji wiązała się z problematyką udzielania rolnikom (producentom rolnym), pomocy w związku z gospodarowaniem na obszarze o niekorzystnych warunkach objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (zwanych dalej ONW).

Skarżący we wniosku o udzielenie dopłaty ONW zgłosił do niej między innymi działkę o nr ewidencyjnym [...] położoną w M., gmina W., powiat. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał fakt, iż powierzchnia całkowita przedmiotowej działki wynosiła 0,49 ha i została zadeklarowana przez skarżącego jako łąka. Nie pozostawiało także wątpliwości, że w całości w 2003 i 2004r. była ona przeznaczona na wypas bydła, jak również, że nie była koszona. Spornym natomiast był sposób gospodarowania skarżącego na przedmiotowej działce – zadeklarowanej jako łąka - w kontekście prawidłowej praktyki rolnej, utrzymującej działkę w dobrej kulturze rolniczej.

Należy podkreślić, iż zagadnienie dopłat, o które wystąpił skarżący w sposób ścisły uregulowane zostało przez odpowiednie przepisy prawne tak krajowe jak i wspólnotowe.

Zgodnie z § 2 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004r. ( Dz. U. Nr 73 poz. 657 ze zm.) płatności za obszar o niekorzystnych warunkach gospodarowania udziela się producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. U. L 160 z 26.06,1999 ze zm). Zgodnie z brzmieniem rzeczonego przepisu rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych. Dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy: prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony, podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz stosują zwykłą dobrą praktykę rolniczą, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną. Podane przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Tryb i warunki w/w pomocy określono także w treści ówcześnie obowiązującego art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ( Dz. U. 2004, Nr 6, poz. 40 ze zm). Z istoty tego przepisu wynikało, iż płatności przysługują producentowi rolnemu na grunty rolne będące w jego posiadaniu, które są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Rzeczony akt prawny był uszczegółowieniem warunków i trybu udzielenia producentom rolnym płatności do gruntów rolnych, określonych w przepisach art. 143b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ( Dz. U. L 270, 2003/10/21) ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników. Zgodnie z powołanym przepisem jedynie obszar utrzymywany w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003r. mógł zostać objęty systemem płatności obszarowej państwa członkowskiego, niezależnie od tego czy była na nim w tym dniu prowadzona produkcja czy też nie. Zgodzić należy się z organem administracji, że jakkolwiek pojęcie dobrej kultury rolnej nie jest do końca precyzyjne, to jednak ustawodawca podał minimalne warunki jakie winny być spełnione aby obszar za taki uznać. Zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej ( Dz. U. Nr 65 poz. 600 ze zm.) w odniesieniu do łąk, wymogiem utrzymania w dobrej kulturze było koszenie okrywy roślinnej w okresie wegetacyjnym. Zgodnie z ustaleniami organu administracji, jak również oświadczeniem skarżącego ponad wszelką wątpliwość zostało stwierdzone, że sporny obszar działki [...] ( oznaczony we wniosku o płatność literą E – łąki) nie był koszony. Sam skarżący stwierdził, bowiem że nie kosił trawy na łące, tylko wypasał na niej bydło, albowiem powyższy obowiązek nie był mu znany. Zaniechanie koszenia trawy potwierdził również protokół wizji terenowej przeprowadzonej w ramach pomocy prawnej przez Biuro Kontroli Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 7 grudnia 2005r., mający na celu weryfikację stanu rzeczywistego ze stanem zadeklarowanym przez skarżącego we wniosku o płatność. Konsekwencją stwierdzenia braku skoszenia łąki, było uznanie, że obszar objęty przedmiotową działką nie był utrzymywany w dobrej kulturze rolnej. To uznanie natomiast skutkowało wyłączeniem przedmiotowej powierzchni z powierzchni uprawniającej do płatności.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego braku powiadomienia go przez organ o przeprowadzonej kontroli, Sąd w całości podziela stanowisko organu, że zasady przeprowadzania spornej kontroli uregulowane zostały w przepisach prawa wspólnotowego, które nie przewidują konieczności uprzedniego informowania o możliwości wzięcia udziału w kontroli ( art. 17 ust. 1 Rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady EWG nr 3508/92), zwanego dalej Rozporządzeniem Komisji WE nr 2419/2001.

Ponadto należy stwierdzić, że pozbawione podstaw faktycznych są zarzuty w zakresie braku otrzymania odpisu protokołu przeprowadzonej kontroli na spornej działce, gdyż przeczy temu zwrotne potwierdzenie odbioru protokołu kontroli przez skarżącego, znajdujące się w aktach sprawy.

W ocenie Sądu w ramach postępowania zmierzającego do poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń, organ w sposób kompletny i pełny zgromadził materiał dowodowy w zakresie braku stosowania przez skarżącego dobrej praktyki rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska w odniesieniu do łąki. Skarżący zaś w żaden sposób nie kwestionował poczynionych ustaleń. Podniesione przez skarżącego zarzuty w głównej mierze dotyczą naruszenia przez organ - w ocenie skarżącego – przepisów prawa procesowego.

Konstatując Sąd zauważa, że normatywny charakter pojęciu "dobra kultura rolna" nadaje cytowany powyżej § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. W oparciu o hipotezę normy prawnej wyprowadzonej z tegoż przepisu, dla potrzeb niniejszego postępowania, pojęcie owo uzyskuje charakter obiektywny, niezależny od wiedzy czy woli skarżącego. W odniesieniu do gruntu rolnego stanowiącego łąkę, norma prawna ściśle stwierdza, że aby uznać ten grunt za utrzymany w dobrej kulturze rolnej, łąka co najmniej raz w roku musi zostać skoszona. Brak tego działania w konsekwencji prowadzi do wykluczenia na dany rok przedmiotowej powierzchni z przyznania płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania.

Już na marginesie zauważyć należy, że zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 4 powołanego wcześniej rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004r. – w odniesieniu do pastwisk utrzymaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej jest wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw lub koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku. Działka nr ewidencyjny [...] została jednak przez skarżącego we wniosku określona jako łąka, a nie pastwisko.

Sąd uznał także, że wyliczona przez organ wysokość pomniejszonej płatności z tytułu wspierania działalności na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania została dokonana w sposób zgodny z przepisami prawa w tym zakresie, w szczególności art. 32 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji WE 2419/2001. Ponadto Sąd zauważa, że skarżący nie kwestionował ani sposobu wyliczenia, ani wysokość pomniejszonej kwoty.

Sąd rozpoznając z kolei zarzut skarżącego dotyczący braku uzasadnienia prawnego oraz przywołania przepisów prawa w decyzji uznał powyższy zarzut za chybiony. Organ opisał przyczynę pomniejszenia płatności ONW, powołując zarówno przepisy prawa wspólnotowego jak i krajowego, które ten problem regulują, wraz z przytoczeniem ich dosłownego brzmienia. Sąd zgadza się ze skarżącym, że posługiwanie się przez organ symbolami jak np. "nieprawidłowość DR 10" powoduje, że uzasadnienie decyzji jest niezrozumiałe i mało czytelne, a tym samym narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Jednakże z uwagi, że istotna okoliczność w niniejszej sprawie ustalona została bezspornie (brak skoszenia łąki) – naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa nie mógł stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że przeprowadzone przez organ administracji postępowanie dowodowe, pozwoliło na dokonanie ustaleń niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę

|Asesor WSA |Sędzia WSA |Asesor WSA |

| | | |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Stefan Kowalczyk |Barbara Rennert |