Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1888/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

ISA/WA 1888/05

UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury .(decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...], po rozpatrzeniu wniosku adwokata P. B. - kuratora "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...].04.2005r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].11.1954r. Nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954r. Nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w G., przy ul. [...] [...], o pow. [...] m2, oznaczonej katastralnie jako parcela nr [...], karta mapy [...], zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G. – G. KW Nr [...], stanowiącej własność "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...].04.2005r. Nr [...].

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że orzeczeniem z dnia [...].1 0.1954r. Nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. wywłaszczyło nieruchomość położoną w G., przy ul. [...], o pow. [...] m2, oznaczoną katastralnie jako parcela nr [...], karta mapy [...], zapisaną w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G. – G. KW Nr [...], stanowiącą własność "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

Odwoławcza Komisja Wywłaszczeniowa przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. decyzją z dnia [...].11.1954r. Nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954r.

Przedmiotowa nieruchomość stanowi obecnie działkę nr [...], stanowiącą własność Skarbu Państwa, którego prawo własności ujawnione zostało w KW Nr [...].

Adwokat P. B., działający jako kurator "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zaświadczenie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...].06.2003r., sygn. akt [...]) pismem z dnia 01.07.2003r. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954r. Nr [...].

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...].04.2005r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].11.1954r. Nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].1 0.1954r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej podnosił, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, tj. zgodnie z przepisami dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952r. Nr 4, poz. 31). Zatem kwestionowane orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954r. Nr [...] oraz utrzymująca je w mocy decyzja Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].11.1954r. Nr [...] nie są obarczone żadną wadą w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa, uzasadniającą ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].11.1954r. Nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954r. Nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G. KW Nr [...], oznaczonej katastralnie jako parcela nr [...], karta mapy [...], położonej w G., przy ul. [...], stanowiącej własność "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. były przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i r przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952r. Nr 4, poz. 31).

Na podstawie powołanych przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych wywłaszczeniu podlegały nieruchomości, które były niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych, a ich nabycie w drodze cywilnoprawnej nie było możliwe.

Warunkiem koniecznym wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego było uzyskanie zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie nieruchomości oraz uprzednie wezwanie przez wykonawcę narodowych planów gospodarczych właściciela nieruchomości do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości.

Z archiwalnych akt sprawy wynika, iż przedmiotową nieruchomość wywłaszczono na cel zlokalizowania pomieszczeń dla Kwatermistrzostwa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w G.

Z wnioskiem o wywłaszczenie wystąpiło Kwatermistrzostwo Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w G. pismem z dnia 23.02.1954r. Nr [...],, które na mocy art. 2 ust. 2 pkt 1 ww. dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. było uprawnione do nabycia nieruchomości niezbędnej dla realizacji planów gospodarczych.

Ubiegający się o wywłaszczenie uzyskał w dniu 19.12.1953r. zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego nr [...] na nabycie przedmiotowej nieruchomości zawnioskowanej do wywłaszczenia (str. 159 akt archiwalnych).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. dekretu, ubiegający się o wywłaszczenie, przed złożeniem wniosku, zobligowany był do wezwania właściciela do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości. Wezwanie do odstąpienia nieruchomości powinno zawierać cenę kupna nieruchomości, a w przypadku, jeżeli nieruchomość należała do kategorii nieruchomości określonych wart. 30 ust. 1, wezwanie powinno zawierać ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 2 powołanego dekretu, wyrażenie gotowości zawarcia umowy o przejęcie nieruchomości w zamian za nieruchomość zamienną.

Wnioskodawca wywłaszczenia, Kwatermistrzostwo W.U.B.P. w G., pismem z dnia 14.01.1954r. nr [...] wezwał G P. - kuratora firmy "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości za cenę 474.193,80 zł.

Organ wskazał, że w archiwalnych aktach wywłaszczeniowych nie zachowało się potwierdzenie odbioru powyższej oferty dobrowolnego odstąpienia nieruchomości z dnia [...].01.1954r. przez G. P., jednakże powyższa okoliczność wynika m. in. z pisma G. P. - działającego jako kurator firmy "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. - z dnia 14.05.1954r., będącego sprzeciwem wobec wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego.

Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G., wskutek braku odpowiedzi na powyższą ofertę z dnia [...].01.1954r., zawiadomieniem z dnia 29.04.1954r. nr [...] poinformowało o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego przedmiotowej nieruchomości.

Organ podnosił, że mimo niezachowania się w archiwalnych aktach wywłaszczeniowych orzeczenia sądowego o ustanowieniu kuratora dla firmy "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w osobie adwokata G. P., stwierdzić należy, iż powyższa okoliczność wynika z dowodów pośrednich, w szczególności z powołanego wyżej pisma z dnia 14.05.1954r, będącego sprzeciwem wobec wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, pod którym podpisał się adwokat G. P., działający jako kurator sądowy firmy "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych wart. 156 § 1 Kpa. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 156 § 1 Kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22.05.1987r. sygn. akt IV SA 1062/86, publ. ONSA 1987/1. poz. 35).

W związku z powyższym organ stwierdził, iż kwestionowana decyzja Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].11.1954r. Nr [...] oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954r. Nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości o pow. [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w [...]..KW Nr , oznaczonej katastralnie jako parcela nr [...], karta mapy [...], położonej w G., przy ul. [...], stanowiącej własność "B" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., nie są obarczone żadną z wad enumeratywnie wyliczonych wart. 156 § 1 Kpa, obligujących organ nadzoru do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Minister Infrastruktury działając jako organ II instancji wskazał, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem "organ nadzoru ocenia prawidłowość decyzji administracyjnej stosując przepisy i ich wykładnię obowiązującą w dacie wydania ocenianej decyzji, a nie dokonując aktualnie wykładni tych przepisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.11.2003r. sygn. akt I SA 3364/01 nie publ.).

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. działający jako kurator B. Sp. z o.o. w G.

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kp.a., art. 75 k.p.a., art. 77 kp.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, iż z okoliczności, że G. P. podpisywał się jako kurator spółki B. wynika, że Sąd Rejonowy w G. ustanowił go kuratorem spółki B. skoro z akt sprawy, a zwłaszcza z postanowienia Sądu Grodzkiego w G. z dnia [...] listopada 1947 roku, (sygn. akt [...]) oraz postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] kwietnia 1948 roku (sygn. akt [...]) wynika, że Wnioskodawca posiadał reprezentację w osobach J. E. - członka zarządu i F. M. - prokurenta oraz adwokata dr T. B.

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kp.a. oraz art. 8 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952r. nr 4, poz. 21, zwany dalej "dekretem") poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie polegające na niewłaściwym przyjęciu, że G. P. był kuratorem firmy "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. a zatem, że skutecznie doszło do poinformowania właściciela wywłaszczanej nieruchomości o cenie jej nabycia przez Kwatermistrzostwo Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa w G., skoro brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących, iż G. P. był kuratorem sądowym Wnioskodawcy, skoro w podaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].1O.1954r. spółka "B." Sp. z 0.0. z siedzibą w G. stanowczo zaprzeczyła temu, a w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających skuteczne ustanowienie G. P. kuratora spółki.

3. naruszenie art. 58 ustawy z dnia 27 czerwca 1950 roku kodeks rodzinny (Dz.U. nr 34, p. 308 z zm.) w związku z art. 1, 60, 56, 42 i 23 ustawy z dnia 27 czerwca 1950 roku o postępowaniu niespornym w sprawach rodzinnych oraz z zakresu kurateli (Dz.U. nr 34, p. 310 z zm.) poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie polegające na tym, że wymieniany w zaskarżonej decyzji G. P. nie posiadał zezwolenia Sądu Grodzkiego w G. jako kuratora spółki upoważniającego go do odebrania ewentualnej oferty nabycia nieruchomości przez wykonawcę planów gospodarczych oraz do prowadzenia z nim rokowań w drodze cywilno prawnej i w trybie przewidzianym przez dekret o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości, które to czynności przekraczają zakres zwykłego zarządu.

Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2005 roku, nr [...];

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (orzeczenia

administracyjnego) jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.

Postępowanie nadzorcze prowadzone w oparciu o art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których mówi art. 156 § 1 k.p.a. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania.

Akta postępowania administracyjnego i treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji wskazują, że Minister Infrastruktury w postępowaniu nadzorczym wyjaśnił należycie istotne okoliczności sprawy zarówno pod względem procesowym jak i materialnym.

Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia, co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżący zarzucał decyzji naruszenie przepisów postępowania polegającą na błędnym przyjęciu, że z okoliczności, że G. P. podpisywał się jako kurator spółki B. wynika, że Sąd Rejonowy w G. ustanowił go kuratorem spółki B. skoro z akt sprawy, a zwłaszcza z postanowienia Sądu Grodzkiego w G. z dnia [...] listopada 1947 roku, oraz postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] kwietnia 1948 roku wynika, że wnioskodawca posiadał reprezentację w osobach J. E. - członka zarządu i F. M. - prokurenta oraz adwokata dr T. B.

Zarzut ten jest całkowicie chybiony.

Z kserokopii postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] maja 1948 roku dotyczącego wpisu do rejestru handlowego "B." Spółka z o.o. z siedzibą w G. wynika między innymi kto stanowi zarząd, kto prokurę oraz jaki jest sposób reprezentacji spółki. W skład zarządu wchodzili J. E. i B. N. Prokury udzielono L. S., F. M. i W. P.

Powołane przez skarżącego postanowienie Sądu Grodzkiego w G. z dnia [...] listopada 1947 roku dotyczy wniosku o przywrócenie posiadania Spółce B. nieruchomości położonej w G, przy ulicy [...]. Firmę B. reprezentowali wówczas J. E. i F. M., zastępowani prze adwokata T. B.

Powołane przez skarżącego postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] kwietnia 1948 roku wskazuje, że "B." było zastępowane przez pełnomocnika adwokata B.

Z obu tych postanowień wynika, że adwokat T. B. był pełnomocnikiem procesowym spółki, reprezentowanej przez jej organy.

Z wniosku z dnia 7 listopada 2002 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...].10.1954 roku złożonego przez udziałowców spółki B. J. M. P., A. M. z P. U. i P. P. wynika, że z chwilą śmierci F. M. w 1948 roku spółka B. nie posiadała osób upoważnionych do jej reprezentowania.

Oznacza to, że w 1954 roku spółka nie posiadała, wbrew twierdzeniu skarżącego, reprezentacji w osobach J. E. i F. M.

Odnośnie zarzutu polegającego, na niewłaściwym przyjęciu, że G. P. był kuratorem firmy "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. stwierdzić należy, że postanowienie Sądu o ustanowieniu kuratora nie jest jedynym dowodem na okoliczność, że G. P. ustanowiony został kuratorem spółki B.

Fakty można ustalać nie tylko na podstawie dowodów bezpośrednich ( takim dowodem byłoby postanowienie Sądu o ustanowieniu G. P. kuratorem spółki B.), ale również na podstawie wiarygodnych dowodów pośrednich.

Istota dowodów pośrednich sprowadza się do zasady, że istnienie jakiegoś faktu przekonuje o istnieniu innego faktu.

Organ administracyjny badał stan sprawy sprzed pięćdziesięciu lat. Po tak długim upływie czasu często występuje sytuacja, że organ ma do dyspozycji szczątkowe akta archiwalne.

W takich sytuacjach często jedynymi dowodami, którymi dysponuje organ są dowody pośrednie.

Stosownie do art. 75 kpa Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, aby daną okoliczność można było udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Tak więc dowodem w postępowaniu administracyjnym będą "wszelkie źródła prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 369).

Z archiwalnych akt administracyjnych wynika, że to organ zwrócił się do G. P. jako kuratora spółki B. z pierwszym pismem w sprawie. Było to pismo z dnia 14 stycznia 1954 roku, w którym Kwatermistrzostwo W.U.B.R. wyraziło gotowość zawarcia umowy kupna sprzedaży, za wskazaną cenę nieruchomości należącej do spółki B. Oznacza to, że musiał istnieć dowód bezpośredni, wskazujący na to że G. P. był kuratorem spółki B.

Dowodem pośrednim na okoliczność, że G. P. był kuratorem spółki B. są nie tylko pisma kierowane do G. P. jako kuratora spółki, ale również pisma takie jak sprzeciw i odwołanie kierowane od G. P. jako od kuratora spółki B.

Odnośnie zarzutu naruszenia - art. 58 ustawy z dnia 27 czerwca 1950 roku kodeks rodzinny polegające na tym, że wymieniany w zaskarżonej decyzji G. P. nie posiadał zezwolenia Sądu Grodzkiego w G. jako kuratora spółki upoważniającego go do odebrania ewentualnej oferty nabycia nieruchomości przez wykonawcę planów gospodarczych oraz do prowadzenia z nim rokowań w drodze cywilno prawnej i w trybie przewidzianym przez dekret o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości, które to czynności przekraczają zakres zwykłego zarządu również zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Aby stwierdzić czy dana czynność stanowi czynność zwykłego zarządu, czy też przekracza zwykły zarząd należy dokonać jej oceny w konkretnym stanie faktycznym - w kontekście treści przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r.

Czynności, wskazane przez skarżącego, nie należą do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, bowiem dopiero przyjęcie propozycji zawarcia umowy (po uprzednim przeprowadzeniu rokowań) prowadziło do rozporządzenia majątkiem Spółki, tj. sprzedaży nieruchomości, na którą to czynność zezwolić musiał właściwy sąd.

Z art. 8 pkt. 4 powołanego dekretu wynika, ze, jeżeli w terminie 15 dniowym od doręczenia wezwania lub dokonania obwieszczenia nie zostanie zawarta umowa, wówczas wykonawca planu może nabyć niezbędną dla realizacji nieruchomość w drodze wywłaszczenie. Krótki, piętnastodniowy, termin do zawarcia umowy, wskazuje również, ze odebranie oferty i prowadzenie rokowań nie stanowi czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu.

Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego, że kurator Spółki winien uzyskać zezwolenie sądu do "odebrania ew. oferty nabycia nieruchomości (...) oraz do prowadzenia rokowań (..)".

Oferty były doręczane listownie. Trudno wymagać, aby kurator na odebranie listu musiał posiadać zezwolenie Sądu. Prowadzenie rokowań również nie stanowi czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, gdyż nie jest to czynność rozporządzająca. Jak podniesiono wyżej, dopiero rozporządzenie majątkiem, a więc przyjęcie oferty tj. sprzedaż nieruchomości, stanowiłoby czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu.

Z akt archiwalnych wynika, że kurator działał w interesie spółki.

Zarzut nie doręczenia orzeczeń kuratorowi, również nie znalazł potwierdzenia. Kurator składał sprzeciw, odwołanie, a więc wynika z tego, że miał doręczone wszystkie pisma i orzeczenia w sposób prawidłowy.

Na podstawie wniosku złożonego przez Kwatermistrzostwo Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w G. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. .działając w oparciu o dekret z dnia 26 kwietnia 1949 roku o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości dla realizacji narodowych planów gospodarczych, orzekło o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej własność spółki B. na rzecz Skarbu Państwa.

Organ administracji publicznej dokonał prawidłowych ustaleń, iż przy wydawaniu decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] października 1954 roku oraz decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1954r. Nr [...] nie doszło do naruszenia prawa. Wymienione decyzje nie są dotknięte żadną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.