Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 299/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-08-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 195 par. 2, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym zażalenia adwokata S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 sierpnia 2011r. sygn. akt I SA/Bd 299/11 w sprawie ze skargi J. S. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 sierpnia 2011r. sygn. akt I SA/Bd 299/11 2. przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) adwokatowi S. M. kwotę w wysokości 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie w ramach prawa pomocy opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przyznał adwokatowi S. M. wynagrodzenie za sporządzenie w ramach prawa pomocy opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 147,60 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość wynagrodzenia ustalono przyjmując, iż sporządzenie opinii prawnej dotyczyło innej sprawy, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz stawkę w wysokości 50% wynikającą z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia.

Na powyższe postanowienie, dniu 16 sierpnia 2011r. adwokat S. M. złożył za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego zmianę ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu adwokat podniósł, że kwota wynagrodzenia została obliczona nieprawidłowo, bowiem w przypadku, gdy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządził pełnomocnik ustanowiony z urzędu już po zakończeniu postępowania w I instancji należało zastosować 75% stawki minimalnej wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

W ocenie Sądu zażalenie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zgodnie z § 20 rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 24 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. S., następnie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011r. Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w całości.

Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie adwokat S. M. ustanowiony został po wydaniu w sprawie postanowienia o odrzuceniu skargi, a zatem po zakończeniu postępowania przed sądem I instancji. Uwzględniając zatem okoliczności, iż ustanowiony z urzędu pełnomocnik, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed sądem I instancji, podjął czynności w ramach usługi prawnej, tj. zapoznał się z aktami sprawy i w konsekwencji sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie postanowienia z dnia 24 maja 2011 r., stwierdzić należy, iż przysługuje mu uprawnienie do otrzymania 75 % stawki minimalnej, która zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika adwokata S. M. tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, kwotę w wysokości 180 złotych. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Z tych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów postanowiono jak w sentencji