Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 905/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2009 nr 116 poz 975
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagogdziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D.Z. na decyzję Dyrektora [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami wieloletnimi oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 905/15

UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. decyzją z dnia [...].03.2015r. wydaną na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013, poz. 173), art. 3 pkt. 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012, poz. 86 z późn. zm.), § 2, § 3, § 11, § 10 pkt 2, § 12 ust.2, § 20, § 26 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 361, z późn. zm.) art. 11 ust. 5, art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011) art. 15 ust. 1, art. 17 i art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej (...) (Dz. Urz. UE L 30/16 z 31.01.2009 r.), art. 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316/65 z 02.12.2009), art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116 poz. 975), oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 z późn. zm.) i po rozpatrzeniu wniosku z dnia 25.04.2014 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, odmówił przyznania wnioskowanej na 2014 r. płatności rolnośrodowiskowej oraz nałożył sankcje wieloletnie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 25.04.2014 r. D. Z. (skarżąca) złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. We wniosku została zadeklarowana realizacja wariantu 2.9 - uprawy sadownicze i jagodowe z certyfikatem zgodności, na powierzchni 10,00 ha. W dniu 4 grudnia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. otrzymał informację z jednostki certyfikującej - Wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym. Na wykazie przekazanym przez jednostkę Polskie Centrum Badań i Certyfikacji w P. znajdowało się gospodarstwo D. Z. Jednostka Certyfikująca nie potwierdziła prowadzenia działalności rolniczej metodami ekologicznymi w ramach wariantu 2.9 na powierzchni 10,00 ha. Organ wskazał, że zgodnie z § 10 pkt. 2 rozporządzenia rolno środowiskowego płatność w ramach wszystkich wariantów pakietu Rolnictwo ekologiczne jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcje rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, z późn. zm.) oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia, w szczególności w zakresie uprawy roślin. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym jednostka certyfikująca przekazuje Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu za ten rok. Ponadto stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy o rolnictwie ekologicznym zgłoszenia błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w wykazie, dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. Dane przekazane przez Jednostkę Certyfikującą Polskie Centrum Badań i Certyfikacji w P. potwierdzają, że skarżąca nie spełnia wymagań w zakresie produkcji rolniczej prowadzonej metodami ekologicznymi w zakresie deklarowanego wariantu i powierzchni (powierzchnia realizowanego wariantu wynosi 0,00 ha). Mając na względzie § 10 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego należało odmówić przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe z certyfikatem zgodności. Powierzchnia deklarowana we wniosku skarżącej w ramach wariantu 2.9 wynosiła 10,00 ha. Powierzchnia stwierdzona z uwzględnieniem danych przekazanych przez jednostkę certyfikującą wynosi 0,00 ha. Wyliczona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną po zakończeniu postępowania dowodowego wynosi 10,00 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosi więcej niż 50%. W związku z art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi więcej niż 50% do danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Jednocześnie beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność, a obszarem zatwierdzonym. Różnica pomiędzy obszarem deklarowanym do płatności, a obszarem zatwierdzonym wynosi 10,00 ha. Kwota sankcji wyliczona zgodnie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 wynosi 15 400,00 zł (10,00 ha ). Organ wyjaśnił ponadto, że stosownie do art. 16 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 kwota wynikająca z przedeklarowania w wysokości 15 400,00 zł będzie potrącana od płatności pomocowych, do których Beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeśli niemożliwe będzie odliczenie tej kwoty w całości od wymienionych płatności, saldo pozostałe do spłaty zostanie anulowane.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o:

1. uchylenie przedmiotowej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy;

2. udzielanie stronie w postępowaniu odwoławczym niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

3.zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wyjaśniła, że ekologiczną działalność rolną, obejmującą uprawy jagodowe - porzeczki czarnej – prowadzi od 2005 r. Przez wszystkie kolejne lata, w okresie 2005-2013 prowadzona przez nią działalność metodami ekologicznymi, potwierdzana była przez jednostkę certyfikującą bez zastrzeżeń. Kontynuując wieloletnią dobrą praktykę w przedmiotowym zakresie, w kwietniu 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 - ze wskazaniem: uprawy sadowniczej i jagodowej na powierzchni 10 ha (wariant 2.9). W pierwszej połowie lipca 2014 r. przystąpiła do zboru porzeczki czarnej. Owoce odstawione zostały do kontrahentów. W dniu 4 sierpnia 2014 r. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji SA w Warszawie Oddział Badań i Certyfikacji w P. w asyście inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w B. przeprowadziło kontrolę w zakresie prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym. W efekcie przeprowadzonej kontroli Polskie Centrum Badań i Certyfikacji SA w Warszawie Oddział Badań i Certyfikacji w P. dnia 19 września 2014 r. wystosowało pismo zawiadamiające o podejrzeniu zastosowania substancji niedozwolonych w rolnictwie ekologicznym. Poinformowano skarżącą o podejrzeniu zanieczyszczenia liści porzeczki czarnej metazachlorem i acetamipirydem. Jednostka certyfikująca formułując tezę o zanieczyszczeniu substancjami niedozwolonymi, wezwała do wypełnienia dokumentu pod nazwą "Analiza źródła i przyczyny skażenia produktu (...)". Odpowiadając skarżąca zwróciła uwagę, iż badaniu poddano liście z plantacji (dwa pobrania: 4 oraz 23 sierpnia 2014 r.) a nie owoce. Jednocześnie przedłożyła wyniki badań owoców porzeczki czarnej ze swojej uprawy przeprowadzone w 2014 r. przez dwa niezależne laboratoria, potwierdzające pozytywne analizy chemiczne. Z uwagi na fakt, iż nie wykazano obecności metazachloru i acetamipirydu w produkcie - owcach produkowanej przez skarżącą porzeczki czarnej - funkcjonowała w przekonaniu, iż nie ma zastrzeżeń do spełniania warunków produkcji ekologicznej. Dnia 21 listopada 2014 r. otrzymała kolejne pismo Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji SA w Warszawie Oddział Badań i Certyfikacji w P. informujące o przedłużeniu postępowania wyjaśniającego do 30 listopada 2014 r. W treści pisma podniesiono argument zastosowania nawozów mineralnych [...] extra Mg oraz [...] mikr Mg, wzywając do podania danych dotyczących zastosowania ww. nawozów. Odpowiedź została przez skarżącą udzielona w terminie.

Następnie, dnia 19 grudnia 2014 r. otrzymała pismo z Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji Oddział w P., w treści którego zawarto informację, iż : "(...) na podstawie zakończonego postępowania wyjaśniającego (...) podjęte zostały następujące decyzje:

1. Utrzymanie, do dnia 31.12.2014 r., zawieszenia certyfikatu zgodności nr [...] wydanego dnia [...].07.2013 r., w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej.

2. Zmiana statusu działek (...) [...]/2 i [...]/3 na status konwencjonalny. Działki nie spełniają w roku 2014 wymagań dotyczących rolnictwa ekologicznego. W 2015 roku status w/w działek określony będzie jako 1 rok konwersji na produkcję metodami ekologicznymi.

3. Odmowa wydania decyzji zgodności w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej. Wystawiony na podstawie oceny zgodności z 2014 r. certyfikat zgodności odnosi się wyłącznie do produktów spełniających wymagania rolnictwa ekologicznego ".

Od powyższego pisma jednostki certyfikującej - dnia 31 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie. Odpowiedź otrzymała 22.01.2015 r. Odnosząc powyższe terminy do informacji zawartej w treści zaskarżonej decyzji skarżąca wyprowadziła wniosek, iż Polskie Centrum Badań i Certyfikacji SA w Warszawie Oddział Badań i Certyfikacji w P. nie umieściło jej gospodarstwa w wykazie producentów, jeszcze przed poinformowaniem jej o swojej decyzji, od której przysługiwało odwołanie. Podkreśliła, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym - jednostka certyfikująca przekazuje wykaz producentów do 31 października każdego roku. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja została wydana na podstawie nierzetelnych danych i wymaga zweryfikowania jej podstaw od strony metodologii umieszczenia, bądź nie umieszczenia producenta na wykazie przez jednostkę certyfikującą. W odniesieniu do nałożenia sankcji wieloletnich skarżąca podniosła, że z uwagi na fakt, iż program rolnośrodowiskowy obejmuje 5 kolejnych lat: 2010, 2011, 2012, 2013, w których nie stwierdzono nieprawidłowości - gospodarstwo było certyfikowane i umieszczane na wykazie producentów ekologicznych, oraz 2014 w którym program się kończy, zatem pozbawione podstaw jest powoływanie się przez organ na art. 16 ust 7 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011.

Skarżąca wskazała także, iż rozporządzenia, które stanowią podstawę prawną decyzji z dnia [...] marca 2015 r., tj.:

1. rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011) - zostało uchylone z dniem 1.01.2015 r.,

2. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316/65 z 02.12.2009) - zostało uchylone z dniem 1.01.2015 r.,

3. rozporządzenia (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej (...) (Dz. Urz. UE L 30/16 z 31.01.2009 r.) - zostało uchylone z dniem 1.01.2015r .

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...].06.2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przytoczył treść przepisów prawnych stanowiących podstawę orzekania w tej sprawie, a następnie wyjaśnił, że ustawa o rolnictwie ekologicznym wprowadza kategorię podmiotów określonych przez ustawę jako "jednostki certyfikujące". Jednostki certyfikujące przyjmują zgłoszenia podjęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego, oraz ogłaszają i udostępniają wykaz producentów ekologicznych. Upoważnienia do działania jako jednostka certyfikująca udziela Minister Rolnictwa w drodze decyzji. Płatność rolnośrodowiskowa w ramach wariantu 2.9 jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcje rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym. W przedmiotowej sprawie, Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie w dniu [...].01.2015 r. utrzymało w mocy decyzje z dnia [...] grudnia 2014 r. o udzieleniu sankcji w zakresie utrzymania zawieszenia certyfikatu zgodności nr [...], wydanego dnia [...].07.2013 r. w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej, zmiany statusu działek ewidencyjnych [...]/2 i [...]/3, na których D. Z. deklarowała wariant 2.9, na status konwencjonalny, określając jednocześnie, iż działki te nie spełniają w roku 2014 wymagań dotyczących rolnictwa ekologicznego. Jednostka certyfikująca odmówiła wydania certyfikatu zgodności w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej.

Wskazane stwierdzenia jednostki certyfikującej, zdaniem organu jednoznacznie wykluczają możliwość przyznania D. Z. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. Podkreślono, iż zgodnie ze wskazanymi przepisami to do jednostek certyfikujących, a nie do ARiMR, należy ocena zgodności prowadzonych upraw z warunkami produkcji ekologicznej. Organy ARiMR, rozstrzygając o przyznaniu bądź odmowie płatności rolnośrodowiskowych, uzależnionych od prowadzenia przez stronę produkcji ekologicznej, korzystają z gotowego wykazu, sporządzanego przez powołaną na podstawie odrębnych przepisów jednostkę certyfikującą, Organy ARiMR nie mają jednak kompetencji do weryfikacji zasadności wydania bądź odmowy wydania stronom stosownego certyfikatu. W tym zakresie ustawa przewiduje właściwy tryb postępowania oraz właściwe organy. ARiMR nie jest jednak kompetentny do weryfikacji metodologii umieszczenia, bądź nie umieszczenia producenta na wykazie przez jednostkę certyfikującą jest natomiast związany orzeczeniem takiej jednostki.

Biorąc pod uwagę powyższe, bezzasadne jest zgłoszone w odwołaniu żądanie strony zweryfikowania decyzji w ww. zakresie.

Konieczne natomiast było, w świetle zebranych dowodów, w szczególności braku uznania działek deklarowanych przez stronę za spełniające wymagania dotyczące rolnictwa ekologicznego, wykluczenie takich gruntów z wniosku o przyznanie płatności i zastosowanie związanych z tym konsekwencji. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zebrany w sprawie materiał dowodowy w całości potwierdza ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji.

Za bezzasadną dla rozstrzygnięcia sprawy organ uznał okoliczność uchylenia wskazanych przez skarżącą aktów prawnych z dniem 01.01.2015 r., w dalszym ciągu są one bowiem stosowane do postępowań wszczętych w okresie ich obowiązywania. Wskazane przepisy nie będą miały natomiast zastosowania do postępowań wszczętych po dniu 01.01.2015 r.

Skarżąca złożyła skarga na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w związku z art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia tylko o dane z jednostki certyfikującej, przy jednoczesnym pominięciu zgłaszanych przez stronę skarżącą faktów.

oraz

- nieuwzględnienie w przedmiotowym postępowaniu treści przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 poprzez pominięcie ustalenia czy stronie skarżącej można przypisać winę.

W związku z powyższym wniosła o:

1. uchylenie tej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

2. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

3. zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wnosząc odwołanie:

1. wskazała okoliczności uruchomienia postępowania wyjaśniającego przez jednostkę

certyfikującą;

2. wykazała produkcję czystego ekologicznie owocu porzeczki czarnej;

3. przytoczyła argument oparcia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. na informacji nierzetelnej, nieostatecznej, udostępnionej przez jednostkę certyfikującą w trybie art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, jeszcze w trakcie toczącego się postępowania wyjaśniającego;

4. podniosła bezpodstawność powoływania się na sankcje wieloletnie oraz fakt uchylenia przepisów rozporządzeń będących podstawą prawną decyzji z dniem 1 stycznia 2015 r.

Organ II instancji natomiast nie uznał przedstawionych powyższych argumentów i faktów. Podtrzymując wcześniejszą argumentację, przywołaną w treści uzasadnienia odwołania z dnia 23 marca 2015 r. skarżąca podkreśliła, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR jest organem, który ustala czy rolnikowi przysługuje dofinansowanie rolnośrodowiskowe. Winien zatem zweryfikować wszystkie dostępne dane po to, by dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, by sprawdzić spełnianie przez nią przesłanek przyznania płatności. Zdaniem skarżącej organ nie ustalił przedmiotowych okoliczności oraz tego czy można przypisać jej winę, co stanowi naruszenia art. art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie jest władny natomiast wkraczać w zakres uprawnień organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego, ani też oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji lub postanowienia w całości lub w części, albo stwierdzenie ich nieważności bądź niezgodności z prawem, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa" jest możliwe w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosownie do treści art. 133 § 1 ppsa sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co oznacza, że badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są dotknięte uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością ich usunięcia z obrotu prawnego. Organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły materiał dowodowy i prawidłowo zinterpretowały oraz zastosowały w sprawie przepisy stanowiące podstawę decyzji.

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych bezspornie wynika, że w dniu 25.04.2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. We wniosku tym skarżąca jako producentka rolna ubiegała się o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w tym między innymi – pakiet 2. rolnictwo ekologiczne, wariant 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania), do powierzchni 10 ha, dla działek rolnych położonych w obrębie działek ewidencyjnych nr [...]/2 i [...]/3. W dniu 04.12.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. otrzymał informację - wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, sporządzony przez jednostkę certyfikującą - Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie, Oddział Badań i Certyfikacji w P. Na wykazie przekazanym przez ww. podmiot znalazło się gospodarstwo skarżącej, jednak jednostka certyfikująca nie potwierdziła prowadzenia działalności rolniczej metodami ekologicznymi w ramach zadeklarowanego wariantu 2.9. Pismem z dnia 19.09.2014r. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie Oddział Badań i Certyfikacji w P. poinformowało skarżącą o wszczęciu z tym dniem postępowania wyjaśniającego w związku z podejrzeniem zastosowania substancji niedozwolonych w rolnictwie ekologicznym. Podejrzenie dotyczyło zanieczyszczenia liści porzeczki czarnej pochodzącej z gospodarstwa rolnego skarżącej środkami ochrony roślin o nazwie metazachlor i acetamipryd.

W dniu [...] grudnia 2014 r. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie Oddział Badań i Certyfikacji w P., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, podjęło następujące decyzje:

1. Utrzymanie do dnia 31.12.2014 r., zawieszenia certyfikatu zgodności nr [...], wydanego dnia [...].07.2013 r., w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej.

2. Zmiana statusu działek położonych w województwie [...], powiat s., gmina W., obręb W., numer ewidencyjny [...]/2 i [...]/3, na status konwencjonalny. Działki nie spełniają, w roku 2014, wymagań dotyczących rolnictwa ekologicznego. W 2015 r. status w/w działek określony będzie jako 1 rok konwersji na produkcję metodami ekologicznymi.

3. Odmowa wydania certyfikatu zgodności, w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej. Wystawiony, na podstawie oceny zgodności z 2014 r., certyfikat zgodności, odnosi się wyłącznie do produktów spełniających wymagania rolnictwa ekologicznego.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w dniu [...] grudnia 2014 r. zostało zakończone postępowanie wyjaśniające prowadzone w związku ze stwierdzeniem zastosowania w ekologicznej uprawie porzeczki czarnej, niedozwolonych w rolnictwie ekologicznym nawozów:

- [...] extra Mg

- [...] mikr Mg

Podstawą rozstrzygnięcia były zgromadzone w czasie postępowania wyjaśniającego następujące dokumenty:

1. Protokół z kontroli z dnia 04.08.2014 r.

2. Ustalenia z kontroli producentów ekologicznych w ramach sprawowanego przez UHARS nadzoru w rolnictwie ekologicznym z dnia 4 - 6. 08.2014r.

3. Pisma D. Z. (pismo z dnia 26.09.2014r. i z dnia 26.11.2014r.)

W celu zapewnienia, by produkt podejrzany o niespełnienie wymagań rolnictwa ekologicznego nie był wprowadzany do obrotu, jednostka podjęła decyzję o zawieszeniu certyfikatu, odmowie wydania certyfikatu i zmianie statusu działek o numerach ewidencyjnych [...]/2 i [...]/3, w województwie [...], powiat s., gmina W., obręb W.

W związku z w/w decyzjami zgodnie z art. 23 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zobowiązano skarżącą do zaprzestania wykorzystywania certyfikatu zgodności nr [...], w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej.

Skarżąca odwołała się od tej decyzji. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie w dniu [...].01.2015 r. utrzymało w mocy decyzje z dnia [...].12. 2014 r. o udzieleniu sankcji w zakresie utrzymania zawieszenia certyfikatu zgodności nr [...], wydanego dnia [...].07.2013 r. w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej, zmiany statusu działek ewidencyjnych [...]/2 i [...]/3, na których skarżąca deklarowała wariant 2.9, na status konwencjonalny, określając jednocześnie, iż działki te nie spełniają w roku 2014 wymagań dotyczących rolnictwa ekologicznego. Jednostka certyfikująca odmówiła wydania certyfikatu zgodności w zakresie ekologicznej porzeczki czarnej.

Wobec takiego stanowiska Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzją z dnia [...].03.2015 r. odmówił skarżącej płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 w ramach wariantu 2.9, do powierzchni 10 ha, a organ II instancji utrzymał tą decyzję w mocy. Podstawę materialno-prawną takiego rozstrzygnięcia stanowiły prawidłowo przez organy powołane przepisy między innymi ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 361, z późn. zm.), ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975). Z przepisów tych wynika, że płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 (między innymi: rolnictwo ekologiczne):

a) w ramach wszystkich wariantów - jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, z późn. zm.) oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia, w szczególności w zakresie uprawy roślin,

aa) w ramach wariantów pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego, ósmego, dziewiątego, dziesiątego, jedenastego i dwunastego - jest przyznawana, jeżeli rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975), a w przypadku uprawy roślin dwuletnich określonych w ust. la załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli rolnik wytworzył te produkty w drugim roku uprawy rośliny dwuletniej (§ 10 pkt 2 rozporządzenia z 13.03.2013r.).

Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, jednostka certyfikująca przekazuje między innymi Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów, o których mowa w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz. 86, z późn. zm.), którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień 15 listopada tego roku (ust. 1). Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 3). Dokumenty urzędowe zaś sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią zgodnie z art. 76 § 1 kpa dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że w sprawie wsparcia produkcji rolnej ekologicznej podstawowym i kluczowym dowodem w postępowaniu przed organami ARiMR spełnienia przez producenta rolnego warunków produkcji ekologicznej jest sporządzony przez właściwą jednostkę certyfikującą wykaz producentów, którzy spełnili warunki uznania produkcji rolnej za ekologiczną. Wobec tego organy ARiMR obowiązane są respektować treść wykazu producentów. Oczywiście przyznanie tego statusu wykazowi producentów ekologicznych nie oznacza, iż nie można podważyć jego wiarygodności. To wymaga jednakże – jak stanowi art. 76 § 3 kpa – przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Ciężar tego przeciwdowodu leży na wnioskującym o płatność jako podmiocie kwestionującym treść dokumentu urzędowego i posiadającym interes faktyczny w jego podważeniu.

Odnosząc powyższe przepisy prawne do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ustalenie przez jednostkę certyfikującą iż skarżąca prowadzi na zawnioskowanych do płatności obszarach (działki nr [...]/2 i [...]/3) produkcję rolną nie zgodną z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, co w tej sprawie, na etapie wydawania zaskarżonych decyzji było niewątpliwe, musiało skutkować odmową przyznania wnioskowanej płatności przez ARiMR. Jak słusznie podkreśliły to orzekające organy ARiMR nie jest upoważniona do oceny zgodności prowadzonej przez wnioskujących o płatności produkcji z wymogami rolnictwa ekologicznego. W tej kwestii ARiMR jest związana stanowiskiem jednostki certyfikującej – tu Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie. Nie może go też kwestionować pod względem zawartych w nim treści merytorycznych. Tylko uzyskanie przez skarżącą w odpowiednim trybie zmiany stanowiska jednostki certyfikującej i to przed wydaniem zaskarżonych decyzji, mogłoby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia ARiMR co do spornych płatności. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego powoływała się jedynie na dokumenty, które jak wynika to z jej pisma z dnia 26.09.2014 r. (k-19 akt administracyjnych) przedstawiała w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez jednostkę certyfikującą, które nota bene nie doprowadziły do zmiany stanowiska przez tą jednostkę. Organy odniosły się do nich w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Wskazać w tym miejscu należy, odnosząc się jednocześnie do głównego zarzutu skargi, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W ust. 2 art. 21 natomiast ustawodawca istotnie w stosunku do reguł określonych w kpa, zmodyfikował obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. W szczególności organ nie z urzędu, a na wniosek strony udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Również jedynie na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w postępowaniu. Nie stosuje się w tym postępowaniu art. 81 kpa, co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Ponadto ustawodawca stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 kpa. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są zobowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa zaś na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. To na wnioskującego o pomoc ustawodawca nałożył więc obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i przejawiania inicjatywy dowodowej, bez oczekiwania na wezwanie organu. Organ administracji nie ma obowiązku inicjować poszukiwania dowodów na poparcie tezy stawianej przez wnioskującego o pomoc. Ponadto organy rozpoznając sprawę, nie mogą nie uwzględniać powyżej przedstawionych, szczególnych regulacji wynikających z art. 21 ustawy, m.in. ze względu na zasadę praworządności (art. 6 kpa), która statuuje obowiązek organów administracji publicznej działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, inaczej mówiąc na podstawie i w granicach prawa. Pominięcie tego unormowania przez organy administracji publicznej podczas prowadzonego postępowania skutkowałoby naruszeniem zasady praworządności (vide: wyrok NSA z dnia 4.11.2014 r., sygn. akt II GSK 1443/13, lex nr 1592015 i powołane tam inne orzeczenia NSA).

W kontrolowanej przez Sąd sprawie organy administracji do powyższych szczególnych reguł postępowania się zastosowały. Zarzut skargi o naruszeniu zasad postępowania wynikających z art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich zwłaszcza w powiązaniu z art. 7 i 77 kpa, które to przepisy, jak wykazano powyżej mają w tej sprawie ograniczone zastosowanie, jest więc nieuprawniony. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy w tej sprawie, przedstawione na wstępie rozważań Sądu, potwierdzają prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności zaś stwierdzenie przez jednostkę certyfikującą nieprawidłowości w gospodarstwie rolnym ekologicznym skarżącej przesądziło o niekorzystnym dla skarżącej rozstrzygnięciu organów ARiMR to jest o wykluczeniu deklarowanych przez skarżącą działek rolnych z wniosku o przyznanie płatności i zastosowanie związanych z tym konsekwencji.

Co do nie uwzględnienia przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 poprzez pominięcie ustalenia przez organy czy stronie skarżącej można przypisać winę, to odwołując się do treści art. 73 ust. 1 tego rozporządzenia ("zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy"), jak i ponownie do zasad wynikających z art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stwierdzić należy, że ewentualny brak winy w powstaniu nieprawidłowości skutkujących odmową płatności, jak każdą istotną w danej sprawie okoliczność faktyczną powinien wykazać rolnik wnioskujący o płatność. Skarżąca podnosząc ten zarzut nie wskazała nawet na czym jej brak winy miałby polegać. Nie wiadomo więc czy dotyczyłby takich okoliczności, które mogłaby wziąć pod uwagę ARiMR rozpoznając sprawę w zakresie swojej właściwości.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut braku podstaw do zastosowania sankcji wieloletnich. Jak wyjaśnił to organ w uzasadnieniu swojej decyzji, konieczność zastosowania sankcji wieloletnich wynika z art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8). Zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (czyli jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw), pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli wspomniana różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Jeżeli wspomniana różnica przekracza 50 %, tak jak wykazały to organy w niniejszej sprawie, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność a zatwierdzonym obszarem. Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 7 rozporządzenia kwota wynikająca z wykluczeń przewidzianych w ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 6 akapit drugi niniejszego artykułu zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006(8). Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości zgodnie ze wspomnianym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo należności zostaje anulowane. Zgodzić należy się ponadto z organem, iż w świetle powyższych przepisów nie ma znaczenia czy sankcje zostały nałożone w pierwszym, czy też ostatnim roku realizacji zobowiązania.

Co do utraty mocy obowiązującej z dniem 1.01.2015r. powyższego rozporządzenia Komisji i innych wskazanych przez skarżącą to wskazać należy, że zgodnie z art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014, z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE L.2014.181.48), rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 i (UE) nr 65/2011 tracą moc z dniem 1 stycznia 2015 r. Rozporządzenia te stosuje się jednak nadal w stosunku do:

a) wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r.;

b) wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku 2014; oraz

c) systemu kontroli i kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków rolników w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 85t i 103z rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007(24).

Ponadto zgodnie z art. 44 tego rozporządzenia stosuje się je do wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r.

Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.