Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2002/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 b ust 2 i 3, art. 49, art. 59 f, art. 59 g
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia W. R., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], ustalające opłatę legalizacyjną z tytułu samowoli budowlanej dotyczącej obiektu budowlanego kat. I – budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie jego rozbudowy o wym. 3,30 m x 3,50 m usytuowanego na działce nr ew. [...] we wsi G., gm. O. w wysokości 50 000 złotych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż na wniosek H. K. zostało wszczęte postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego stanowiącego własność W. R.

W trakcie przeprowadzonej w dniu 23 sierpnia 2012 r. kontroli organ stwierdził, że właściciel działki nr ew. [...] – W. R. w 2004 r. samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, dokonał rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w poziomie parteru o wym. 3,30 m x 3.50 m (kotłownia, łazienka i korytarz). Rozbudowa polegała na zabudowie wnęki znajdującej się pomiędzy gankiem, a ścianą szczytową od strony działki o nr ew. [...] stanowiącej własność J. i H. K. W ścianie szczytowej dobudowanej części wykonany został otwór okienny w odległości 1.15 m od granicy działki. W nowo dobudowanych pomieszczeniach znajduje się kotłownia, która służy do celów grzewczych całego budynku (piec na węgiel) oraz łazienka i korytarz.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., nr [...], nakazał W. R. przedłożenie zaświadczenia Wójta Gminy O. o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po przedłożeniu przez inwestora wymaganych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000 zł.

Zdaniem organu odwoławczy organ I instancji prawidłowo wszczął procedurę legalizacyjną w trybie art. 48 Prawa budowlanego, który dotyczy obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę.

Stwierdzając możliwość zalegalizowania rozbudowanego obiektu organ nadzoru budowlanego zgodnie z art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego prowadził postępowanie legalizacyjne.

Inwestor wykonał nałożone obowiązki wobec czego dalszym elementem koniecznym dla zakończenia procedury legalizacyjnej jest nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej stosownie do art. 49 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził, iż nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest powinnością organu. Ustawodawca nie przewiduje możliwości odstąpienia od jej wyliczenia i nałożenia, a jej nieuiszczenie stanowi podstawę do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej – art. 49 ust 3 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż ani organ, ani sąd nie są upoważnione do ustalenia innej niż określona w przepisach, wysokości opłaty legalizacyjnej, bowiem zasady ustalania wysokości tej opłaty zostały określone przez ustawodawcę w sposób nie pozostawiający żadnej swobody w określaniu tej wysokości, chociażby przez możliwość oceny poszczególnych elementów wpływających na tą wysokość.

W ocenie organu odwoławczego wysokość opłaty legalizacyjnej została prawidłowo ustalona stosownie do dyspozycji art. 59 f ust 1 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. R., podnosząc, iż nałożona opłata legalizacyjna jest zbyt duża w stosunku do wybudowanego obiektu.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ), zwana dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 49 ust 1 i 2 w związku z art. 59g Prawa budowlanego w przedmiocie ustalenia wobec skarżącego opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 000 zł za samowolne rozbudowanie budynku mieszkalnego.

Postanowienie nakładające na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej zostało wydane po wykonaniu przez skarżącego obowiązków umożliwiających legalizację samowolnej rozbudowy.

W sprawie bezspornym jest, iż skarżący w 2004 r. na działce nr ew. [...] położonej we wsi G., gm. O. samowolnie rozbudował istniejący budynek mieszkalny w poziomie parteru o wym. 3,30 x 3,50 m.( kotłownia, łazienka i korytarz). Rozbudowa polegała na zabudowie wnęki znajdującej się pomiędzy gankiem, a ścianą szczytową od strony działki nr ew. [...] stanowiącej własność J. i H. K. W ścianie szczytowej dobudowanej części wykonany został otwór okienny w odległości 1,15 m od granicy działki. W nowo dobudowanych pomieszczeniach znajduje się kotłownia, która służy do celów grzewczych całego budynku (piec na węgiel), oraz łazienka i korytarz.

Skarżący przedkładając stosowne dokumenty wykonał obowiązki umożliwiające legalizację samowoli budowlanej nałożone postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] października 2012 r., nr [...].

Jednym z ustawowych warunków legalizacji, oprócz wykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 48 b ust 2 i 3 Prawa budowlanego, jest także wniesienie opłaty legalizacyjnej.

Stosownie bowiem do art. 49 ust 1 Prawa budowlanego właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo zastosował wskazany przepis art. 49 ust 1 Prawa budowlanego, a także prawidłowo ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej.

Wymierzona opłata legalizacyjna w kwocie 50 000 zł wyliczona została stosownie do dyspozycji art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego do którego odsyła przepis art. 49 ust 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego wysokość opłaty legalizacyjnej stanowi: iloczyn stawki opłaty ( 500 zł ), współczynnika kategorii obiektu ( kat. obiektu I =2,0 ) i współczynnika wielkości obiektu ( 1 ), dodatkowo pomnożone przez 50 ( art. 49 ust 2 w/w ustawy ). Z tego wyliczenia wynika kwota 50.000 zł.

Zarzuty skargi kwestionujące wysokość nałożonej opłaty legalizacyjnej są niezasadne.

Zasady ustalania wysokości opłaty legalizacyjnej zostały określone przez ustawodawcę w sposób nie pozostawiający żadnej swobody w określeniu tej wysokości.

Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).