Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 814/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 8 ust. 1, art. 39, art. 106
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., złożonym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., A. W. domagał się przyznania zasiłku celowego na spłatę zadłużenia za pobór gazu w kwocie 635,39 zł i energii elektrycznej w kwocie 262,69 zł.

Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 3, art. 8 ust. 1 , art. 39 oraz art. 106 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm., 2012 r. poz. 1544 i 1548) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267., zwanej dalej: "K.p.a."), odmówił A. W. zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do pokrycia kosztów należności za gaz.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż strona w miesiącach marzec, kwiecień i maj 2013 r. spełnia wymogi formalnoprawne do przyznania jej pomocy, tj. posiada kryterium dochodowe, wynikające z art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Ustalono również, iż odrębna decyzją administracyjną dokonano zmiany wysokości przyznanego dotychczas zasiłku okresowego z kwoty 171,18 zł do kwoty 256,17 zł począwszy od kwietnia 2013 r. Ponadto przyznano rodzinie pomoc w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do pokrycia kosztów opłat za energię elektryczną w kwocie 262,69 zł, także przyznano pomoc w postaci dożywiania dla syna.

Organ zauważył, że wydatki czteroosobowej rodziny nie były stałe w każdym z miesięcy, a opłaty za prąd i część opłat za gaz tj. kwota 199,94 zł były wymagalne do zapłaty w kwietniu 2013 r., natomiast pozostała kwota należności za gaz w wysokości 435,45 zł - w lutym 2013 r. Zatem rodzina nie była zmuszona do uregulowania opłat za prąd i gaz w jednym miesiącu, a dochody uzyskane w okresach, w których opłaty były wymagalne pozwalały na ich uiszczenie. Ponadto organ zauważył, iż rodzina winna w taki sposób ustalić hierarchię swoich wydatków by w pierwszej kolejności pokrywać z posiadanych środków podstawowe potrzeby życiowe, a dopiero ewentualną nadwyżkę przeznaczać na spłatę zaciągniętych kredytów konsumpcyjnych, a nie przerzucać ich spłaty na barki pomocy społecznej. Dalej zauważył, że wysokość zasiłków uwzględnia indywidualne potrzeby rodziny. Podkreślił nadto, że ograniczone środki finansowe Ośrodka uniemożliwiają zaspokojenie wszystkich niezbędnych potrzeb i konieczność zapewnienia zasady jednolitego i równego traktowania stron. Organ zauważył również, że świadczenie w postaci zasiłku celowego ma charakter uznaniowy.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. zaznaczył, że dwukrotnie składał wnioski o pomoc w spłacie zadłużenia i nie otrzymał pomocy. W dniu [...] maja 2013 r. rodzina została pozbawiona gazu co w konsekwencji spowodowało brak możliwości ugotowania obiadu i dbałości o higienę z powodu braku cieplej wody. Nadto zauważył, że MOPS od wielu miesięcy odmawia mu pomocy. Dalej zarzucił pracownicom organu brak zrozumienia. Zaakcentował, że jakkolwiek w lutym 2013 r. rodzina nie spełniała wymogów formalnych do korzystania z pomocy społecznej to zmuszona była do wyboru: zapłacić za gaz albo zakupić jedzenie. Podkreślił, że rodzina jest zadłużona. Kredyt konsumpcyjny zaciągnięto na zakup żywności, a brak spłaty raty spowodowałoby koszty związane z windykacją długu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją [...], Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 447 zł, 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 -15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W przypadku strony okolicznością taką jest bezrobocie.

Organ stwierdził, że od 1 października 2012 r. kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie wynosi 456 zł.

Zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być w szczególności przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Przyznawanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Przyznanie pomocy uzależnione jest od potrzeb strony i możliwości finansowych gminy.

Kolegium po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy stwierdziło, iż znana jest trudna sytuacja finansowa MOPS w K., który z powodu ograniczonych środków finansowych musi ograniczać wysokość przyznawanych świadczeń według ustalonej polityki świadczeń. W przyjętej polityce świadczeń ustalono, że pomoc na gaz przyznawana jest w wysokości nie wyższej niż 45 zł, w szczególnie uzasadnionym przypadku oraz w rodzinach niepełnych. Strona nie spełnia tego wymogu.

A. W. uznał powyższą decyzję za krzywdzącą i w skardze stwierdził, iż gotowanie obiadów na maszynce elektrycznej i przygotowywanie innych posiłków spowodowało ponad dwukrotny wzrost zużycia energii elektrycznej. Zauważył, że oboje z żoną są osobami bezrobotnymi i nie są w stanie opłacać rachunków za energię elektryczną. Dalej stwierdził, że MOPS w najbliższej przyszłości odmówi mu pomocy z powodu "ograniczonych środków finansowych" rodzina zostanie pozbawiona również energii elektrycznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Organ podkreślił, iż Skarżący otrzymał pomoc w formie zasiłku celowego na opłacenie rachunku za energię elektryczną co umożliwia mu przygotowanie gorących posiłków. Począwszy od kwietnia 2013 r. podwyższono skarżącemu kwotę zasiłku okresowego. Przyznano też pomoc w formie dożywiania dla syna w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zatem MOPS w miarę możliwości finansowych udziela Skarżącemu pomocy finansowej. Skarżący nie spełnia natomiast przyjętych w polityce świadczeń MOPS kryteriów do otrzymania zasiłku celowego na gaz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Powyższe oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dodatkowo z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięcia także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Podstawę materialnoprawną, wydanej w sprawie decyzji, stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz.182), zwanej dalej w skrócie, tak jak dotychczas, ustawa o pomocy społecznej.

Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych ich potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Podkreślić należy, że zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym zależnym od spełnienia kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w jej art. 7 pkt 1 - 15 oraz zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 może zostać przyznany, w szczególności na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, w tym na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie mu pomocy w formie zasiłku celowego tytułem opłaty za prąd i opłat za gaz przy czym kwota 199,94 zł były wymagalne do zapłaty do dnia 4 kwietnia 2013 r., a część należności za gaz to jest 435,45 zł była wymagalna do zapłaty w lutym 2013 r. Organ zauważył, że w lutym 2013 r. dochód rodziny wynosił łącznie 3145,50 zł. Nadto organ podkreślił, iż Skarżący winien ustalić hierarchię wydatków.

Bezsporne jest to, że Skarżący ma prawo do świadczeń z pomocy społecznej, spełnia bowiem określone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe (art. 8 ust. 1), przy jednoczesnym wystąpieniu okoliczności wymienionej w jej art. 7 pkt 4.

W sprawie niezbędne było ustalenie, czy zgłoszone przez Skarżącego obie potrzeby w zakresie opłat za prąd i gaz stanowiły w istocie jego niezbędne potrzeby bytowe, czy zatem z własnych środków Skarżący byłby sam w stanie je zaspokoić oraz czy ich zaspokojenie wymagało wsparcia ze strony organu pomocy społecznej, jak również w jakim zakresie to wsparcie mogłoby być udzielone. Przenosząc przedstawione powyżej rozważania teoretyczne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w ramach przeprowadzonego postępowania organy administracji zebrały materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej, zdrowotnej, rodzinnej i życiowej wnioskodawcy, jednakże nie dokonały wszechstronnej oceny tego materiału. Skarżący podnosił bowiem, że rodzina jest zadłużona, a kredyt konsumpcyjny zaciągnięto z powodu konieczności zakupu żywności.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że niezbędna potrzeba bytowa to taka potrzeba, bez której zaspokojenia osoba nie może samodzielnie egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie. W istocie taką potrzebą jest zakup żywności. Jak wynika z akt sprawy Stronie odmówiono pomocy w zakresie zakupu żywności i środków czystości, a jak stwierdził Skarżący kredyt konsumpcyjny został zaciągnięty na zakup żywności. W druku wywiadu nie ujęto rzeczywistych wydatków na żywność i środki czystości, a przyjęto limit ustalony przez MOPS. Ustalono również, że Skarżący nie opłaca różnicy między kwotą czynszu, a przyznanym dodatkiem mieszkaniowym. Organ ustalił również, iż rodzina posiada zaległość czynszową. Skarżący jest bezrobotny, a ponadto choruje przewlekle.

Należy wskazać, iż Organ udzielił Skarżącemu pomocy w zakresie opłat za prąd. Skarżący korzysta także z pomocy społecznej: odrębną decyzją administracyjną dokonano zmiany wysokości przyznanego zasiłku okresowego , a także przyznano pomoc w postaci dożywiania dla syna. Organ zauważył, że Skarżący winien ustalić hierarchię wydatków, a ewentualną nadwyżkę środków finansowych kierować na niezbędne potrzeby.

Niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie chodzi również o potrzebę zabezpieczenia możliwości przygotowania posiłków i dostaw ciepłej wody, w sytuacji, gdy w Skarżący wychowuje dwoje uczących się dzieci, co wydaje się być istotne zwłaszcza dla prawidłowego ich rozwoju. Powyższe uwagi mają zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem istotę sporu stanowi kwestia, czy zgłoszone przez Skarżącego potrzeby i przedłożone rachunki potwierdzają konieczność utrzymania dostaw gazu, a także czy Skarżący miał nadwyżki środków finansowych, które pozwalały mu na terminowe dokonywanie wpłat za media. Skarżący podnosił, że jakkolwiek na skutek udzielonej pomocy rodzina ma możliwość korzystania z energii elektrycznej to jednak korzystanie tylko z tego źródła energii wpływa znacząco na zwiększenie opłat za prąd, a tym samym pogarsza i tak trudną sytuację finansową.

Należy zaznaczyć, że występując z wnioskami Skarżący nie miał zaspokojonych bytowych potrzeb. Skarżący składał wnioski o zasiłek celowy na zakup żywności i środków czystości oraz pomoc w spłacie opłat za prąd i gaz. Organ ustalił nadto, że Skarżący był zadłużony tytułu opłat czynszowych na kwotę co najmniej 7 tysięcy złotych. Należy wskazać także, iż Skarżącemu odmówiono pomocy w zakresie żywności i środków czystości (co wynika z analizy akt administracyjnych). Skarżący i jego żona pracują dorywczo. Skarżący wskazywał, że posiada długi, a dochody uzyskiwane przez niego nie pozwalają na planowanie i hierarchizowanie wydatków. Nie można zatem uznać, że zgłoszone przez Skarżącego potrzeby mogą być zaspokojone przez niego we własnym zakresie, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że decyzja administracyjna w sprawie zasiłku celowego wydawana jest w granicach tzw. uznania administracyjnego. Świadczy o tym jednoznacznie użyte przez ustawodawcę w art. 39 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 tej ustawy sformułowanie "może". Taki charakter decyzji oznacza, że jakkolwiek organ jest związany przesłankami wskazanymi w tym przepisie, to jednak ma on swobodę decyzyjną odnośnie do ustalenia treści decyzji uznaniowej. Przy czym, przyznanie lub odmowa przyznania zasiłku celowego może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie, dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 6 - 11 K.p.a.

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, Sąd bada ich zgodność z prawem, a nie wnika w celowość ich wydania. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Badaniu podlega zatem to, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Uzasadnienie decyzji nie może opierać się na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Organ zatem przed podjęciem rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie stan faktyczny sprawy, a następnie rozpatrzyć go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Ponadto należy wskazać, że jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Tworzy się w ten sposób domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że brak jest realnych możliwości, pozytywne rozstrzygnięcie bowiem niemożliwe jest z przyczyn faktycznych albo gdy pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny (vide wyrok NSA z dnia 20.03.2003 r., V SA 2036/01, LEX nr 82004).

W przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega jedynie to, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że organy nie podołały ww. obowiązkom. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uchybił obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonania oceny całości materiału dowodowego, w tym zwłaszcza oceny informacji uzyskanych z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, dotyczących między innymi sytuacji finansowej Skarżącego i konieczności korzystania z gazu w lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem wpływu odcięcia gazu na pogorszenie jego sytuacji finansowej czym naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

W szczególności nie zasługuje na aprobatę brak dokonania przez organ odwoławczy oceny twierdzeń Skarżącego w przedmiocie konieczności zaciągnięcia i spłaty rat kredytu konsumpcyjnego na zakup żywności oraz brak oceny wpływu odcięcia gazu na wysokość opłat za energię elektryczną. W tej sytuacji za przedwczesne, bo nie poprzedzone dokonaniem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz zebraniem i oceną całości materiału dowodowego należy uznać stanowisko organu odwoławczego. Nie można w tej sytuacji z góry przyjąć, że Skarżący ma zaspokojone podstawowe potrzeby życiowe, a wnioskowaną potrzebę jest w stanie sam zaspokoić we własnym zakresie przy posiadanych przez niego niewielkich i zmiennych dochodach. Powyższe okoliczności ujmowane łącznie wskazują na brak podstaw faktycznych do uznania, że stanowisko organu odwoławczego zajęte w niniejszej sprawie mieści się w granicach uznania administracyjnego.

Zdaniem składu orzekającego, ograniczenie się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń nie może być uznane za wystarczające, zważywszy na to, iż skarżący jest bezrobotny, chory przewlekle, a ze względu na wiek i wykształcenie ma trudności w uzyskaniu jakiejkolwiek pracy. W okolicznościach sprawy organ ustalił, że zarówno Skarżący jak i jego żona pracowali dorywczo i mają na utrzymaniu dwójkę uczących się dzieci, jak też nie uprawnione jest odwołanie się jedynie do niewystarczających środków na realizację ustawowych zadań wykonywanych przez organy pomocy społecznej.

Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek, co już wyżej podkreślono, zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w takim stopniu, aby należycie ustalić stan faktyczny, tj. zgodnie z rzeczywistością (art. 7 i 77 K.p.a.). Powyższy obowiązek dotyczy nie tylko ustalenia przesłanek, jakie powinna spełniać osoba zainteresowana w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej, aby przyznać jej świadczenie, ale również i postępowania wyjaśniającego dotyczącego pozostałych okoliczności, decydujących o odmowie przyznania pomocy we wnioskowanym zakresie.

Fakt nieposiadania wystarczających środków przez organ pierwszej instancji nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Podobnie, odwoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do braku bezwzględnie należnego charakteru świadczenia w formie zasiłku celowego nie może być uznane za prawidłowe. Zważywszy, że każdorazowo należy uwzględniać wszelkie okoliczności faktyczne i prawne, dotyczące osoby wnioskodawcy, które powinny być uwidocznione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organu odwoławczego będzie wyjaśnienie i ocena okoliczności sprawy, w szczególności rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim wpływu odcięcia dostaw gazu na sytuację dochodową Skarżącego oraz zgłoszonych potrzeb w zakresie konieczności ponoszenia tak znacznych, dla budżetu domowego, zwiększonych kosztów zakupu energii elektrycznej.

Mając powyższe rozważania na uwadze, należało uchylić zaskarżoną decyzję, celem dokonania ponownej oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanych przez nią potrzeb z uwzględnieniem wyżej przedstawionych rozważań. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.