Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 4388/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędziowie WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska,, - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. W. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego;


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2003r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 §1 i §2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że odwołanie A. W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].03.2003r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, wniesione zostało z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].03.2003r.,Nr. [...] została doręczona Stronie w dniu [...].03.2003r.( w trybie art.150 § 2Ordynacji podatkowej) .

Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu [...].06.2003r., a więc z uchybieniem terminowi przewidzianemu do jego wniesienia.

Od postanowienia tego skargę wniósł A. W., zarzucając obrazę przepisów postępowania tzn.

- art. 253 § 2 pkt. 1 i art. 254 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz. U. 1997r. Nr 23, poz.117 z późn. zmianami );

- art. 122, art. 144, art. 148 § 2 pkt 2), art. 150 § 2, art. 151, art. 210 § 4, art. 212, art. 223 § 2 pkt l, art. 228 § l pkt. 2 oraz art.120, art.121 § 1 i art.124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. 1997 r. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.);

i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podniósł, że w dniu [...] marca 2003r. przesyłka będąca doręczeniem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...].03.2003r. została odebrana przez E. W. Sposób zaadresowania przesyłki wskazywał, że dotyczy osoby adresata ( A. W.), a nie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jednocześnie dotychczasowy pełnomocnik - P. M. odmówił przyjęcia przesyłki, wobec wypowiedzenia mu pełnomocnictwa przez Skarżącego z dniem [...] marca 2003r.

W tej sytuacji wskazanie w zaskarżonym postanowieniu podstawy uznania doręczenia za dokonane w oparciu o art. 150§2 ordynacji podatkowej bez jednoczesnego sprecyzowania w odniesieniu do której z osób ( E. W. czy P. M.) miałoby nastąpić doręczenie w tym trybie stanowi naruszenie art. 210 §4 w zw. z art. 219 ordynacji.

Przyjęcie, że właściwym doręczeniem było to dokonane do rąk E. W. narusza art. 253 §2 kodeksu celnego, przepis ten zawęża krąg osób uprawnionych do działania jako przedstawiciel strony - będącej przedsiębiorcą - w ramach postępowania przed organami celnymi.

Nie można też przyjąć, że doręczenie zostało dokonane w miejscu pracy adresata- zgodnie z art. 148§ 2 pkt 2 ordynacji podatkowej, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że E. W. była pracownikiem przedsiębiorstwa "A. W.", lub osobą upoważnioną do odbioru korespondencji.

Ostatecznie należy uznać, że doręczenie decyzji miało miejsce w dniu [...] czerwca 2003r., kiedy to E. W. przekazała ją K. N.- ustanowionemu przez Stronę pełnomocnikowi i w konsekwencji odwołanie nastąpiło w terminie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 ordynacji, albowiem błędne jest twierdzenie, że firma założona przez A. W. jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej.

W świetle przepisów A. W. jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W tej sytuacji do doręczeń mają zastosowanie art. 148 i 149 ordynacji podatkowej. Doręczenie dokonane na wskazany przez Stronę adres zostało podjęte przez E. W. w dniu [...].03.2003r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc z dniem [...].03. 2003r., wniesienie odwołania w dniu [...].06.2003 r. oznacza uchybienie terminowi ustawowemu określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga jest uzasadniona.

Decyzja nie została prawidłowo doręczona, w związku z czym brak jest podstawy do przyjęcia, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.

A. W. prowadzący działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest osobą fizyczną , a nie jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Zgodnie z art. 148 §1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi ( art. 149 Ordynacji). Z kolei - zgodnie z treścią art. 150 § 1 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym w chwili doręczania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].03.2003r.- w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazanych w dwóch poprzednich artykułach poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w placówce pocztowej. Przy czym zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej powinno być pozostawione przez doręczyciela w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa a §1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].03.2003r. została doręczona A. W. w trybie art. 150 §2 Ordynacji podatkowej w dniu [...].03.2003r. Zdaniem sądu nie można zgodzić się z tym poglądem i przyjąć, że nastąpiło doręczenie zastępcze, z wyżej wskazanym dniem, pociągające za sobą wszelkie prawne skutki. Aby można było przyjąć, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zastępcze musi zostać wykazane, że dochowano wszelkich, szczegółowo przewidzianych Ordynacją podatkową, warunków. Musi więc zachodzić niemożność doręczenia w trybie art. 148 § 1 lub 149 o.p., pismo winno być złożone na okres 7 dni w urzędzie pocztowym a zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczone na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swe czynności zawodowe. Na znajdującym się w aktach sprawy dowodzie doręczenia przesyłki listowej nr [...] brak jest informacji czy i gdzie przesyłka została złożona ani tego czy i gdzie pozostawiono zawiadomienie. Ponadto wobec tego, że pismo wydano w dniu [...].03.2003r., w placówce pocztowej - E. W., matce skarżącego -jasne jest, że nie został spełniony warunek złożenia pisma przez okres 7 dni w tejże placówce.

Tak więc, w niniejszym stanie faktycznym, brak jest podstaw do uznania, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zastępcze, co ma ten skutek, że wobec prawidłowego przyjęcia przez organ braku doręczenia pełnomocnikowi P. M. ( cofnięte pełnomocnictwo), nie można stwierdzić, iż wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...].03.2003r. nastąpiło z uchybieniem terminu.

Na marginesie należy dodatkowo nadmienić, iż nie było także prawidłowym doręczeniem decyzji - co wydaje się sugerować Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę - wydanie przesyłki E. W. Przepisy Ordynacji nie przewidują uznania za prawidłowe doręczenia dokonanego do rąk dorosłego domownika, poza wypadkiem opisanym w art. 149 tzn. w mieszkaniu adresata.

Brak jest również w ocenie sądu podstaw do uznania E. W. za pełnomocnika ustanowionego przez A. W. w postępowaniu celnym. W aktach sprawy nie ma pełnomocnictwa udzielonego przez A. W. E. W. Jest ona prawdzie wymieniona jako pełnomocnik w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej załączonej przez A. W. do zgłoszenia celnego, ale informacja zawarta w tym dokumencie nie może w ocenie sądu zastąpić ustanowienia pełnomocnika spełniającego kryteria z art. 253 §2 Kodeksu celnego.

Mając powyższe okoliczności na względzie i uznając, że istotnie z powodów omówionych wyżej doszło do naruszenia przepisów art.150, art. 121i art.122 Ordynacji podatkowej co miało wpływ na rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 145§ 1pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

-----------------------

wyrok z dnia 6 stycznia 2005 r.

Sygn. Akt V SA 4388/03 jest prawomocny od dnia 26 marca 2005 r.

...................................

podpis sędziego