Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1954/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2005 nr 116 poz 975
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową  Agencję Mieszkaniową.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych skargę oddala


UZASADNIENIE

Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco:

W dniu ... grudnia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. wystosował do zobowiązanego D. M. upomnienie nr ...

W/w upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu ... grudnia 2010 r.

W związku z niedokonaniem przez skarżącego zapłaty kwoty wskazanej w w/w upomnieniu w dniu ... marca 2011 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. – działając jako wierzyciel wystawił w stosunku do D. M. tytuł wykonawczy nr ... Niniejszy tytuł wykonawczy został w dniu ... marca 2011 r. zaopatrzony przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. – działającego jako organ egzekucyjny w klauzulę wykonalności.

Zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą nr ... z dnia ... marca 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego w Jednostce Wojskowej nr ...

W dniu ... marca 2011 r. D. M. został doręczony odpis tytułu wykonawczego nr ... z dnia ... marca 2011 r. oraz odpis zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą nr ... z dnia ... marca 2011 r.

W dniu ... marca 2011 r. do organu egzekucyjnego Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. wpłynęło (z załącznikami) pismo D. M. z dnia ... marca 2011 r. reprezentowanego przez adwokata W. H., stanowiące zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr ... z dnia ... marca 2011 r.

Postanowieniem nr ... z dnia ... kwietnia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B. oddalił wniesione zarzuty. Jednocześnie organ egzekucyjny odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów.

Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego w dniu 11 kwietnia 2011 r.

W dniu ... kwietnia 2011 r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł do Prezesa WAM zażalenie na wydane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. w/w postanowienie oddalające wniesione zarzuty oraz odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych.

W dniu ... maja 2011 r. ... Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowieniem nr ... Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B., z dnia ... kwietnia 2011 r.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wpłynęło do WSA 4 lipca 2011 r. (data prezentaty) biura podawczego, w której zarzucono:

- obrazę przepisów prawa materialnego, przez ich błędną wykładnię art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206 poz. 1367 ze zm., dalej – ustawa o zakwaterowaniu) poprzez uznanie, iż osoba nie zajmująca lokalu i niezamieszkująca w nim w rozumieniu przepisów ustawy o zakwaterowaniu jest osobą zobowiązaną do uiszczenia opłat za jego użytkowanie, a tym samym osobą zobowiązaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.) i dopuszczalne jest prowadzenie przeciwko niej egzekucji administracyjnej.

- obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 u.p.e.a., polegające na przyjęciu, iż "istnienie obowiązku", o którym mowa w tym przepisie, oznacza wyłącznie istnienie zobowiązania pieniężnego, nie zaistnienie obowiązku w odniesieniu do konkretnego zobowiązanego;

- obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć na treść rozstrzygnięcia poprzez naruszenie przepisu art. 33 pkt 6 u.p.e.a., polegające na przyjęciu, iż egzekucja administracyjna może być prowadzona wówczas, gdy dotyczy ona obowiązku ogólnie mieszczącego się w kompetencji organu, nawet gdy w konkretnej sytuacji przedmiotem egzekucji są należności o charakterze odmiennym;

W konkluzji wnosząc o:

- uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. w całości,

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych;

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracyjnej publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Mając więc powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Oceniając zarzuty skargi, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie decyzji nr ... z dnia ... sierpnia 2006 r. o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, przyznawała prawo podmiotowe do korzystania z tego lokalu D. M. Pozostałe osoby, w chwili obecnej zamieszkujące w tym lokalu mieszkalnym, swoje prawa do lokalu wywodzą jedynie z prawa D. M., który był stroną wskazanej wyżej decyzji administracyjnej.

Nie można się też zgodzić ze stanowiskiem, iż D. M. nie posiada prawa do zajmowania lokalu mieszkalnego położonego w O. przy ..., jako że stosownie do treści art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 z późń. zm.). W przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej, dyspozycji lub wyznaczenia na stanowisko służbowe w innej miejscowości żołnierz ma prawo nadal zajmować kwaterę albo inny lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, nie dłużej jednak niż do dnia:

1) w którym kolejna decyzja o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego stała się ostateczna albo odmowy przyjęcia przydzielonej kolejnej kwatery albo innego lokum mieszkalnego;

2) ostatniego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym następuje wypłata świadczenia mieszkaniowego,

3) zwolnienia z czynnej służby wojskowej,

Oznacza to, że D. M. nadal jest uprawniony do zajmowania lokalu mieszkalnego położonego w O. przy ..., tj. "ma prawo zajmować kwaterę", a decyzja podjęta przez niego o opuszczeniu wskazanego wyżej lokalu nie wynikała z faktu objęcia nowego stanowiska służbowego, lecz z powodów rodzinnych. W swoim piśmie z dnia ... lipca 2010 r. skarżący sam wskazał bowiem, że opuścił dobrowolnie lokal już w kwietniu 2007 r., a zatem nie było to związane z wyznaczeniem na nowe stanowisko służbowe.

Podkreślić należy, że do czasu rozliczenia lokalu mieszkalnego, a zatem do dnia przekazania go do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, D. M. posiada uprawnienie do dysponowania lokalem na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.) i jest obowiązany wnosić opłaty związane z tym lokalem. Powyższe stanowisko przyjmuje również ustawodawca w art. 32 ust. 3 w/w ustawy stanowiącym, iż przekazanie i przyjęcie lokalu mieszkalnego następuje protokołem sporządzonym przez przedstawiciela Agencji i osobę uprawnioną w którym określa się stan techniczny lokalu mieszkalnego oraz znajdujących się w nim urządzeń technicznych. Protokół ten jest podstawą rozliczeń dokonywanych przy opróżnieniu lokalu mieszkalnego.

Zgodnie z obowiązującym od 1 lipca 2010 r. § 20 ust. rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. z 2010 r., Nr 116, poz. 777 z późn. zm.) zwolnienie kwatery lub innego lokalu mieszkalnego następuje protokołem, sporządzonym przez przedstawiciela Agencji spełniajacego warunki, o których mowa w § 8 ust. 2 w obecności osoby uprawnionej.

Zatem jedynym z podstawowych obowiązków osoby uprawnionej do zajmowania lokalu mieszkalnego, w celu ostatecznego jego rozliczenia i zdania jest jego zwolnienie i przekazanie do dyspozycji właściciela lub innego podmiotu uprawnionego obligacyjnie, tak aby mógł on nim swobodnie dysponować. Analogicznym obowiązek obciąża też najemcę lokalu mieszkalnego, zgodnie z art. 675 § 1 Kodeksu cywilnego.

Wobec faktu nieprzekazania skarżącego do dyspozycji WAM w/w lokalu mieszkalnego stosownie do obowiązujących przepisów prawa, należy przyjąć, że D. M. pomimo, iż nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w O. przy ..., nadal go zajmuje i jest uprawniony z przepisu samego prawa do jego zajmowania patrz art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu). W konsekwencji ponosi odpowiedzialność z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41 poz. 398 z późn. zm.). Ponadto zgodnie z art. 37 ust. 2 w/w ustawy za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w tym lokalu, natomiast z art. 37 ust. 3 ustawy wynika z kolei, że odpowiedzialność osób, o których mowa w ustawie 2, ogranicza się do wysokości opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich za okres ich stałego zamieszkiwania.

Do czasu protokolarnego przekazania lokalu mieszkalnego w stanie wolnym do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Agencja nie ma możliwości swobodnego dysponowania lokalem.

Podobny pogląd znalazł się też w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1867/06 gdzie wskazano, iż "Jak słusznie zauważył to bowiem organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, dopóki skarżący nie zwróci w sposób formalny podzielonego mu lokalu, kwaterą tą nie może dysponować Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, a może nią dysponować skarżący. Prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu przez rodzinę skarżącego a obecnie jego byłą żonę nie jest uprawnieniem samoistnym. Uprawnienie to ma bowiem swoje źródło w tym, że to skarżący uzyskał przydział tego lokalu, jako żołnierz zawodowy. Stosunek prawny, który dotyczy przedmiotowej kwatery istnieje zatem pomiędzy z jednej strony – żołnierzem a drugiej strony – dysponentem lokalu (Wojskową Agencją Mieszkaniową). Z tego powodu nie można stać na stanowisku, że okoliczność, iż uprawniony do zajmowania kwatery stałej żołnierz, który dobrowolnie nie zamieszkuje w tej kwaterze, automatycznie jest zwolniony od obowiązku ponoszenia opłat za ten lokal".

Zupełnie odrębną kwestią jest wzajemne rozliczenie między dłużnikami solidarnymi, tj. D. M. i jego byłą żoną kosztów, w jakich każdy z nich winien partycypować w uiszczanych opłatach za zajmowany lokal mieszkalny. D. M. ma bowiem możliwość wytoczenia przeciwko swojej byłej żonie powództwa o zapłatę z tytułu odpowiedniego regresu względem niej jako dłużnik solidarny spełniający świadczenie względem wierzyciela.

Nadto należy podkreślić, iż skarżący zawierając z Wojskową Agencją Mieszkaniową umowę w dniu ... lipca 2009 r. uznał w sposób jednoznaczny zasadność zadłużenia dotyczącego zajmowania lokalu mieszkalnego położonego w O. przy ... To samo wynika z pisma skarżącego z dnia ... marca 2010 r. (k. 48 akt sprawy).

Mając na uwadze powyższe, zarzuty pełnomocnika skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również art. 33 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) są bezzasadne, a skarga winna podlegać oddaleniu.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.