Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 587/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 587/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Piotr Głowacki ( spr. ) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi F. C., T. C. i T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2002r. , nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2002, znak [...] roku Burmistrz W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "pawilon handlowy branży budowlanej z częścią mieszkalną na działce nr [.../19] wraz z przyłączami na działkach nr [...]/2, [...]/8, [...]/12, [...]/20, [...]/3, [...]]/4, [...], [...]354/19 w W.", jako podstawę prawną wskazując art. 104 k.p.a., art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 40 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydane zostały na wniosek J. B. i M. B. Decyzja zawierała charakterystykę inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wytyczne projektowe oraz warunki wynikające z przepisów szczególnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż ze zgromadzonych dokumentów wynika, że zamierzona inwestycja nie będzie kolidowała z uzasadnionymi interesami właścicieli działek sąsiednich. Teren inwestycji jest położony na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem A23 MN- tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy wraz z usługami podstawowymi, a ustalenia części ogólnej planu dopuszczają lokalizację usług handlu. Wskazano również, iż wnioskowana inwestycja nie należy do szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi ani też do mogących pogorszyć stan środowiska, nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.

Od decyzji Burmistrza W. odwołanie w terminie wnieśli F. C., T. C. i T. C., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucili, iż decyzja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na obszarze gdzie zaplanowano inwestycję możliwe jest sytuowanie budynków przede wszystkim mieszkalnych, z usługami jako funkcją uzupełniającą, zaś przedmiotowa inwestycja zakłada realizację pawilonu handlowego z uzupełniającą funkcją mieszkalną. Nadto skarżący podnieśli, iż zgodnie z decyzją odprowadzanie ścieków z inwestycji odbywać się ma do nieistniejącej jeszcze sieci sanitarnej.

Decyzją z dnia [...] 2003 roku, znak Kol. Odw. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 39 ust., art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42, art. 43, art. 47 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie właściwie oceniono zamierzenie inwestycyjne w kontekście ustaleń planu miejscowego, prawidłowo określono dojazd do działki z drogi gminnej. Wskazano, iż poprzednia decyzja dotycząca tej samej inwestycji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z uwagi na nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, co w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zostało uzupełnione. Organ drugiej instancji wskazał także na przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od decyzji odwoławczej skargę w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w K. wniosła F. C. Oświadczyła, że nie wyraża zgody na realizację inwestycji przez J. S., wskazała także na uciążliwości z nią związane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podnosząc nadto, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi jedynie wstępny etap do dalszego procesu inwestycyjnego. Organ odwoławczy wskazał również, że inwestorami są J. B. i M. B., nie zaś- jak twierdzi skarżąca- J.S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.).

Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Powodem uchylenia decyzji jest między innymi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.).

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i sposobu prowadzenia postępowania przed organami administracji publicznej stwierdzić należy, iż postępowanie to- w części toczącej się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K.- dotknięte jest uchybieniem, przesądzającym o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji odwoławczej.

Wskazać należy, iż postępowanie odwoławcze cechuje się wadliwością w zakresie jednej z naczelnych zasad postępowania- wyartykułowanej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Zasada ta wiąże organy administracji publicznej, na których ciąży obowiązek jej realizacji poprzez ustalenie pełnego kręgu stron postępowania, a więc w myśl art. 28 k.p.a. podmiotów, których interesu prawnego sprawa dotyczy, a następnie zawiadomienie tych osób o toczącym się postępowaniu, umożliwienie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wreszcie doręczenie każdej ze stron oryginału decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż przymiot strony postępowania administracyjnego przysługuje między innymi właścicielowi działki nr 354/8 w W., sąsiadującej z terenem zamierzenia inwestycyjnego. Z akt sprawy wynika, iż właścicielem tej działki jest J. ST. (wypis z rejestru gruntów- k. 124). J. S.z była przez Burmistrza zawiadamiana o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, o jego zakończeniu a także została doręczona jej decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji.

Stwierdzić należy natomiast, iż J. S. nie brała udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym. Jej nazwisko nie znalazło się w rozdzielniku zaskarżonej decyzji, w aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia jej tej decyzji. Fakt ten został również przyznany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w piśmie z dnia [...] 2006 roku (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. [...] 2006 roku). Taka sytuacja procesowa oznacza rażące naruszenie zasady czynnego udziału wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym, albowiem J. S. bez własnej winy została pozbawiona możliwości działania w sprawie, w tym wniesienia odwołania od decyzji. Zaznaczyć należy również, iż takie działanie organu odwoławczego narusza dyspozycję przepisu art. 109 § 1 k.p.a., nakazującą doręczenie decyzji stronom na piśmie, przy czym oczywiste jest, że decyzja musi zostać doręczone wszystkim stronom. Niezawiniony brak udziału jednej ze stron w postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego, zaś na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego skutkować musi uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Skarga odniosła po części zamierzony skutek, aczkolwiek nie z uwagi na podniesione w niej zarzuty, doprowadziła bowiem do uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji z uwagi na istotne uchybienia proceduralne. Sąd stanął przy tym na stanowisku, iż przedwczesna byłaby na tym etapie postępowania kontrola prawidłowości decyzji wydanych w niniejszej sprawie pod kątem merytorycznym, skoro konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania odwoławczego w wyniku wyeliminowania zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji z obrotu prawnego. Z tego samego powodu bezcelowe jest obecnie ustosunkowanie się do zarzutów, wyartykułowanych w skardze.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ drugiej instancji winien zapewnić możliwość czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom, każdej z nich doręczając decyzję odwoławczą.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.