Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 879/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 879/ 05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz ( spr. ) Sędziowie : WSA Wojciech Jakimowicz Asesor WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego Z. O. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2005 r. znak [...] Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla Spółki Akcyjnej [...] w Warszawie na budowę bazowej stacji telefonii komórkowej [...], nr [...] S. wraz z przyłączem energetycznym kablowym n/n - na działce nr [...] położonej w miejscowości S. na wskazanych szczegółowo w decyzji warunkach. Rozstrzygnięcie to zapadło na podstawie art. 40 ust. 2, art. 44 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 póz. 139, z późn. zm.), art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 póz. 717) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ l instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Zostało ono wszczęte na wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pt. "Bazowa stacja telefonii komórkowej [...], Nr [...] S. wraz z przyłączem energetycznym na działce nr [...] w S." z dnia [...] 2002 r. Wniosek ten został rozstrzygnięty decyzją Wójta Gminy S. dnia [...] 2003 r., na którą strony postępowania złożyły odwołanie. SKO w T. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania. Kolejna decyzja l instancji ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zapadła dnia [...] 2003 r. Również ta decyzja została uchylona w całości dnia [...] 2004 r. przez SKO w T., a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Za podstawę takiego rozstrzygnięcia SKO przyjęło utratę ważności z dniem 31 grudnia 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym brak możliwości rozstrzygnięcia o tym, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z planem miejscowym - skoro plan ten w dniu uchylenia decyzji nie obowiązywał. Organ odwoławczy nakazał przeprowadzenie ponownego postępowania z zastosowaniem przepisów dotyczących wydawania decyzji o warunkach i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 85 tej ustawy do spraw wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 póz. 139 z późn. zm.).

W związku ze zmianą niektórych przepisów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska pismem z dnia [...] 2004 roku inwestor przesłał zaktualizowany raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz aktualną kopię mapy zasadniczej i koncepcję zagospodarowania terenu inwestycji. W świetle art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym załączona mapa zasadnicza jest aktualna i spełnia wymogi ustawy. W tej sytuacji organ l instancji postanowił kontynuować postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o WZiZT na przedmiotowe przedsięwzięcie, o czym pismem z dnia [...] 2004 r. zawiadomił strony biorące udział w postępowaniu.

Gmina S. w obszarze wskazanym we wniosku nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dnia [...] 2004 r. przeprowadzono w siedzibie Urzędu Gminy w S. rozprawę administracyjną. O terminie rozprawy poinformowano strony postępowania na piśmie, a społeczeństwo poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń. Przychylając się do wniosku uczestników obecnych na rozprawie wyznaczono nowy termin i zorganizowano ponownie w dniu [...] 2004 r. rozprawę administracyjną z możliwością zapoznania się z przedłożonym wnioskiem, zebranym materiałem dowodowym dotyczącym prowadzonego postępowania oraz wniesienia ewentualnych zastrzeżeń. Strony postępowania oraz społeczeństwo zostały o tym poinformowane w sposób prawidłowy.

Stosownie do art. 40 ust. 2 i art. 44 ust 2 projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na stację telefonii komórkowej w S. został opracowany przez mgr inż. arch. M. G. - uprawnionego architekta, wpisanego na listę członków Izby Architektów. Wojewoda M. postanowieniem z dnia [...] 2004 r. znak [...] stwierdził zgodność z prawem przedstawionych w projekcie decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskał również opinie:

• Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R.,

• Wojewody M. w zakresie ochrony środowiska (postanowienie utrzymane w mocy przez Ministra Środowiska),

• Zarządu Powiatu T.,

• Urzędu Wojewódzkiego, Wydział Środowiska i Rolnictwa Oddział Zamiejscowy w T.,

• Zarządu Województwa M. - w zakresie zadań o znaczeniu wojewódzkim,

• Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. - uchylone później przez Głównego Inspektora Sanitarnego, który umorzył postępowanie l instancji.

O uzgodnieniach wydawanych w formie postanowień informowano na bieżąco strony postępowania poprzez zawiadomienia, a społeczeństwo poprzez obwieszczenia.

W dalszej części uzasadnienia organ l instancji wyjaśnił wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz opisał jakie przedsięwzięto środki by zabezpieczyć je przed szkodliwym oddziaływaniem stacji bazowej. W szczególności wskazano, że w zasięgu pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania nie jonizującego nie będą znajdowały się żadne budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi, pola te występują jedynie nad terenami pól uprawnych. Stacja bazowa nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi. Ze względu na kategorię czynnika fizycznego, jakim jest pole elektromagnetyczne, a także uwzględniając jego poziomy stwierdzono, że zainstalowane urządzenia nadawcze i anteny nie będą oddziaływać w sposób niekorzystny na powietrze, powierzchnię ziemi, glebę, złoża kopalin, wody powierzchniowe i podziemne, klimat, krajobraz, dobra materialne i dziedzictwo kultury. Istnienie i funkcjonowanie stacji bazowej nie będzie też przyczyną powstawania odpadów oraz innych uciążliwości. Oddziaływanie stacji bazowej nie będzie obejmowało swoim zasięgiem obszaru przeznaczonego pod budownictwo, jak również nie będzie stwarzać zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.

Po wszczęciu postępowania zostały wniesione kolejno pisma zawierające w swojej treści: sprzeciwy, zarzuty, ogólne niezadowolenie, oraz protesty odnośnie planowanej stacji telefonii komórkowej. Wszystkie wniesione pisma przez osoby będące stronami w postępowaniu, osoby zainteresowane sprawą indywidualnie, jak i w proteście zbiorowym oraz wpływające od instytucji zostały rozpatrzone i wnikliwie przeanalizowane. Odpowiedzi na podnoszone kwestie organ udzielał zainteresowanym na bieżąco ustnie, oraz na piśmie.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z. O. podnosząc, iż organ l instancji nie uwzględnił wydanych wcześniej w tej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Zarzucił ponadto nieprawidłowości w przeprowadzeniu w dniu [...] 2004 r. rozprawy administracyjnej, bezpodstawne wyłączenie od udziału w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Sanitarnym jego pełnomocnika, a także posługiwanie się w trakcie postępowania nieaktualnymi mapami.

Decyzją z dnia [...] 2005 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 2, art. 40 ust. 1, art. 44 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, póz. 1925).

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że rozstrzygnięcie tej sprawy zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winno zapaść na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem sprawa wszczęta została przed dniem wejścia w życie ustawy z 2003 r. tj. przed 10 lipca 2003 r. Analiza zapisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu został ograniczony do rozstrzygnięcia o dopuszczalności realizacji danego zamierzenia na określonym terenie, przy czym podstawą do ustalenia tej kwestii jest przeznaczenie obszaru zagospodarowania terenu określone w planie zagospodarowania przestrzennego gminy, a w przypadku braku planu - jak to ma miejsce w analizowanym przypadku - na podstawie przepisów szczególnych (art. 40 ust. 1 ustawy). Wymagania nałożone przez te przepisy zostały spełnione: bowiem odbyła się rozprawa administracyjna, decyzję przygotowała osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne, a Wojewoda M. wydał postanowienie o stwierdzeniu zgodności z prawem planowanej inwestycji (art. 40 ust. 2 i art. 44 ust. 1 - 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Ponieważ przedmiotowa inwestycja jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne było w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzenie postępowania unormowanego w rozdziale 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62 póz. 627 ze zm.), tj. postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć. W toku tego postępowania Wojewoda M. postanowieniem z dnia [...] 2003 r. pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony środowiska budowę stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym kablowym niskiego napięcia na działce nr [...] w S. W wyniku rozpatrzenia zażalenia stron Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2003 r. Powyższe uzgodnienia, jak wynika z treści pisma Zastępcy Kierownika Oddziału Urzędu Wojewódzkiego Wydziału środowiska i Rolnictwa Oddziału Zamiejscowego w T. z dnia [...] 2004 r., zachowują aktualność i brak jest podstaw prawnych do dokonywania w tym zakresie powtórnych uzgodnień. Jeżeli chodzi o uzgodnienie planowanej inwestycji z organem inspekcji sanitarnej, to ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem z dnia [...] 2005 r. Główny Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do uzgadniania planowanego przedsięwzięcia z uwagi na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, które nie przewidywały właściwości organów inspekcji sanitarnej, a zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 190, poz. 1865) do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami tej ustawy wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż organ l instancji uwzględnił wskazania Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...] 2004 r., bowiem przeprowadził postępowanie właściwe dla ustalenia warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu.

Odnośnie zarzutów dotyczących przeprowadzenia rozprawy administracyjnej wyjaśniono, że rozprawa ta wyznaczona została na dzień [...] 2004 r. Z uwagi na fakt stwierdzenia nieprawidłowości w doręczeniu zawiadomienia o terminie rozprawy na rozprawie tej, poza ogólnie wyrażonym sprzeciwem co do lokalizacji inwestycji, nie podjęto żadnych innych ustaleń. Pismem z dnia [...] 2004 r. organ l instancji wyznaczył kolejną rozprawę administracyjną na dzień [...] 2004 r., o czym zawiadomił strony poprzez przesłanie, za potwierdzeniem obioru, zawiadomień o terminie rozprawy oraz poprzez wywieszenie zawiadomienia o terminie rozprawy na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy w S., które to zawiadomienie wywieszone w dniu [...] 2004r. zdjęto z tablicy ogłoszeń [...] 2004 r. Wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu protokół z rozprawy administracyjnej, a także inne zgromadzone w sprawie dowody dotyczące przebiegu tej rozprawy nie dają podstaw do przyjęcia, iż rozprawa ta prowadzona była w sposób stronniczy, z pominięciem argumentów uczestników rozprawy. Pracownik Urzędu Gminy przeprowadzający rozprawę, co do którego pełnomocnik Z. O. złożył wniosek o wyłączenie z postępowania, wyłączeniu temu nie podlega, o czym orzekł Wójt Gminy S. w postanowieniu z dnia [...] 2004 r. Kwestia ewentualnego naruszenia przepisów prawa przez prowadzącego rozprawę była również badana przez Prokuraturę Rejonową w T. Postępowanie sprawdzające dotyczące przebiegu rozprawy administracyjnej zakończone zostało prawomocnym postanowieniem o odmowie wszczęcia śledztwa.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania organ II instancji wskazał, że pełnomocnictwo upoważniające pełnomocnika Z. O. - radcę prawnego J. M. dotyczyło występowania w sprawie administracyjnej prowadzonej przez "UG w S., znak: [...] ". Z treści tego pełnomocnictwa wynika zatem, iż nie obejmowało ono prawa do występowania przed Głównym Inspektorem Sanitarnym, bowiem sprawa prowadzona przez ten organ nie jest sprawą o której mowa w pełnomocnictwie, a dotyczyła ona rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. Postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] 2005 r. przesłane zostało Z. O. jako stronie postępowania, wobec czego nie można mówić o niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu. Z. O. mógł zapoznać się z treścią postanowienia oraz kwestionować zawarte w nim rozstrzygnięcie, co też uczynił zaskarżając postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

Co do zarzutu posługiwania się w toku postępowania nieaktualnymi mapami podano, że działka nr [...], na której według Z. O. znajduje się zamieszkały budynek, zlokalizowana jest w odległości, która nie pozwala na przyjęcie, że ewentualni mieszkańcy tego budynku lub właściciele działki mogliby być stronami w przedmiotowym postępowaniu. Przedmiotowe postępowanie toczy się przez prawie 2,5 roku i zrozumiałym jest, że przez ten okres mogły w okolicy terenu inwestycji powstać nowe budynki. W sytuacji, gdy budynki te powstały w takiej odległości, że ich mieszkańcy nie mogą być uznani za strony postępowania, argument dotyczący braku naniesienia na mapę budynku, który ma znajdować się na działce nr [...] jest bezzasadny. Kwestia ta nie wpływa bowiem w żaden sposób na wadliwość decyzji, a sama lokalizacja inwestycji nie oddziaływuje na interesy stron w taki sposób, ażeby uznane one zostały za strony postępowania.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. O. wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji l instancji. Ponownie zarzucił organom administracji, że rozprawa administracyjna w dniu [...] 2004 r. była niezgodna z prawem oraz pozbawienie go możliwości uczestniczenia w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Sanitarnym poprzez niezawiadomienie jego pełnomocnika, a także posługiwanie się w trakcie postępowania nieaktualnymi mapami.

Orzekając o ważności rozprawy administracyjnej SKO odwołuje się do orzeczenia Prokuratora Rejonowego w T. w przedmiocie zaistnienia przestępstwa. Zdaniem skarżącego prokurator stwierdził jedynie, że przestępstwo przerobienia dokumentu nie zaistniało, co nie oznacza, że nie miały miejsca inne nieprawidłowości i naruszenia prawa administracyjnego, nie wyczerpujące jednak znamion przestępstwa. Działania organu l instancji pozorujące tylko przeprowadzenie rozprawy administracyjnej zdaniem skarżącego spowodowały, że znaczna część społeczności gminy została pozbawiona możliwości reprezentowania swoich interesów w postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza aktywnego udziału w rozprawie administracyjnej, podczas której skarżący w imieniu własnym oraz innych mieszkańców gminy zamierzał złożyć do akt opinię sporządzoną przez niezależnych rzeczoznawców dot. planowanej inwestycji.

Skarżący podtrzymał również zarzut używania w postępowaniu administracyjnym nieaktualnych map. W załączniku do zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w mapie uzupełniającej dla celów opiniodawczych brak jest informacji o zamieszkanym budynku ma działce [...], przy czym na kopii mapy zasadniczej zamiast przedmiotowej działki umieszczona została legenda mapy, a na mapie uzupełniającej działka ta jest wykreślona, jednakże nie oznaczono na niej usytuowania istniejącego i zamieszkałego budynku, znajdującego się w odległości mniejszej niż 200 m od planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Opinia, o której pisze skarżący została złożona do akt sprawy. Jest ona jednak całkowicie chybiona, bowiem stwierdza ona naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., a ustawa ta w niniejszej sprawie nie miała zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.VIII. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew treści art. 7 kpa nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając m. in. na względzie interes społeczny oraz wbrew treści art. 77 kpa nie zebrano w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego.

Z raportu oddziaływania na środowisko Stacji Bazowej [...] Szerzyny opracowanej przez mgr inż. S. S. wynika, że miejscowość S., w której ma być zlokalizowana przedmiotowa stacja znajduje się w obrębie otuliny Parku Krajobrazowego Pasma B. (s. 23 raportu). W raporcie tym wspomina się, że "wieże antenowe – stalowe konstrukcje inżynierskie są elementem obcym w naturalnym środowisku przyrodniczym", a istnienie wieży antenowej "może stanowić (...) pewną uciążliwość dla ptaków przelotnych w czasie ich migracyjnych wędrówek, ale także miejsc ich czasowego odpoczynku. W czasie realizacji przedsięwzięcia można się też liczyć z możliwością zniszczenia istniejących tam siedlisk owadzich, jednak po zakończeniu budowy odnowią się one szybko, gdyż otoczenie przyrodnicze pozostanie bez zmian". (s. 23, 24).

Z raportu nie wynika, czy wspomniana wieża będzie wybudowana na trasie tzw. korytarzy powietrznych przelotu dzikich ptaków wędrownych. Jeżeliby tak było w istocie, to zdumiewać musi propozycja "odpoczynku" tychże ptaków na wieży, która jak wynika z raportu będzie emitowała szkodliwe pole elektromagnetyczne wysoko nad ziemią. Ponadto uwagi o "istniejących (...) siedliskach owadzich", są mało konkretne i oznaczają, że być może biegły wiedział o jakich siedliskach mowa, ale z tego rodzaju stwierdzeń nie można się dowiedzieć, czy chodzi tu np. o jakieś gatunki prawnie chronione.

Decyzja organu I instancji została wydana [...] 2005r. , a zatem winna ona uwzględniać przepisy ustawy z dnia 16.IV.2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92 poz. 880). Ustawa ta, zgodnie z art. 1 określa cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu.

Ochrona ta polega m. in. na zachowaniu "zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia" (art.2 ust. 1 pkt 3), "siedlisk przyrodniczych" (art. 2 ust. 1 pkt 4) i "siedlisk zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów (art. 2 ust.1 pkt 5), krajobrazu (art.2 ust.1 pkt 7). Celem ochrony przyrody jest też m.in. "zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin, zwierząt i grzybów, wraz z ich siedliskami (...) (art. 2 ust. 2 pkt 4), ochrona walorów krajobrazu (...) (art. 2 ust. 2 pkt 5). Art. 3 ustawy stwierdza wyraźnie, że cele ochrony przyrody są realizowane przez m.in. uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w (...) koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju (...), w planach zagospodarowania przestrzennego województw, w strategiach rozwoju gmin, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz (...) oraz w działalności gospodarczej i inwestycyjnej (art. 3 pkt 1 ustawy).

Należy stwierdzić, że wobec lakonicznego sformułowania raportu należało wezwać biegłego S. S., aby ów raport uściślił przez jasną wypowiedź, czy przedmiotowa inwestycja leży na trasie migracji ptaków oraz o jakich siedliskach owadzich jest mowa w raporcie. Wymogi płynące z ustawy o ochronie przyrody są bowiem bardzo surowe, a ich nieprzestrzeganie zagrożone sankcjami karnymi. Jest zatem oczywiste, iż te wątpliwości nie zostały wyjaśnione w toku postępowania, a organ wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu brał pod uwagę wyłącznie niektóre aspekty związane z ochroną środowiska, a nie brał pod uwagę kwestii związanych z ochroną przyrody. Również należy zdaniem Sądu wyjaśnić jakie ewentualne przeszkody dla przedmiotowej inwestycji mogą płyną z faktu, iż jest ona położona w otulinie parku krajobrazowego. W pełni należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (IV SA/Wa 1640/05 lex nr 196657), iż istnieje konieczność dokonywania uzgodnień decyzji ustalających warunki zabudowy w stosunku do wszystkich inwestycji, jeśli inwestycja planowana jest na obszarze objętym ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Do tych obszarów należy zaliczyć nie tylko parki krajobrazowe, lecz również otuliny tych parków.

Ustawa o ochronie przyrody z 16.IV.2004 r. przewiduje w art. 16 ust. 7 konieczność uzgodnienia m. in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku krajobrazowego i otuliny z właściwym miejscowo wojewodą. Z kolei art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wprowadza w parku krajobrazowym możliwość zakazu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko za wyjątkiem realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 27.III.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Przez inwestycje tego rodzaju rozumie się te, które realizują cele, o których mowa w art. 6 ustawy z 21.VIII.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Wśród wymienionych tamże celów publicznych brak jest w ogóle telefonii komórkowej, natomiast jest wymieniona np. ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody (pkt 9b).

Rozporządzenie o utworzeniu danego parku krajobrazowego będące przepisem prawa miejscowego, określa jego nazwę, obszar, granicę i otulinę i jego treść musi być wzięta pod uwagę w procesie inwestycyjnym, pod kątem widzenia tego , czy w parku krajobrazowym bądź jego otulinie został wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięcia mogącego znacznie oddziaływać na środowisko (art. 17 ust. 1 pkt 1). Otulina bowiem jest "strefą ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody, wyznaczoną indywidualnie dla tej formy w celu zabezpieczenia jej przed zagrożeniami wynikającymi z działalności człowieka" (art.5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody z 16.IV.2004 r.).

Dotychczasowe rozważania dotyczą aktualnego stanu prawnego, jednakże w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku z [...] 2002 r., co zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy rodzi konieczność przeanalizowania sytuacji w oparciu o ustawodawstwo planistyczne obowiązujące w momencie wydania zaskarżonych decyzji.

Wymagania ochrony środowiska przyrodniczego przewidziała w art. 1 ust. 2 pkt B mająca zastosowanie w niniejszej sprawie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.VII.1994r. (Dz.U. Nr 89 poz. 415). Również prawo ochrony środowiska z 27.IV.2001 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 627) przewidziało w art. 8 i art. 40 konieczność uwzględniania zasad ochrony środowiska (ten ostatni przepis dotyczy oceny oddziaływania na środowisko).

Art. 73 ust. 1 ustawy nakazuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu uwzględniać w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie przepisów ustawy o ochronie przyrody m.in. parku krajobrazowego. Prawo ochrony środowiska z 2001 r. przez "środowisko" rozumiało "ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wodę, powietrze, zwierzęta i rośliny, krajobraz oraz klimat" (art. 3 pkt 39).

Także ustawa o ochronie przyrody z 1991r. (Dz.U. Nr 99 poz. 1079) zawierała bardzo podobne zapisy do ustawy z 2004 r. Ustawa ta w art. 2a pkt 8 wprowadzała pojęcie otuliny jako "strefy ochronnej wyznaczonej indywidualnie dla określonej formy ochrony przyrody zabezpieczającej ją przed zagrożeniami zewnętrznymi." W art. 3 ustawa mówiła wyraźnie, że ochrona przyrody jest obowiązkiem organów administracji publicznej, a w art. 4, że wymagania ochrony przyrody muszą być uwzględnione w planach zagospodarowania przestrzennego. W sprawach ochrony przyrody działał wojewoda przy pomocy wojewódzkiego konserwatora przyrody.

W niniejszej sprawie postanowienie Wojewody M. z [...] 2003r. będące pozytywnym uzgodnieniem w zakresie ochrony środowiska (k. 139-140 akt administracyjnych) w ogóle nie wspomina nawet o tym, że planowania inwestycja ma znajdować się w otulinie parku krajobrazowego.

W sprawie nie wypowiedział się w ogóle wojewódzki konserwator przyrody. Postanowienie to zostało zaskarżone do Ministra Środowiska, który utrzymał je w mocy [...] 2003r., jednakże w dniu [...] 2004r. sprawa nie była jeszcze zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. O wynikach tego postępowania nie ma żadnej wzmianki w decyzji organu I Instancji. Ponownego uzgodnienia Wojewoda M. odmówił (pismo z [...] 2004r., k. 141 akt administracyjnych) mimo, iż uzgodnienie to dotyczyło wcześniejszej decyzji Wójta Gminy S. z [...] 2003r., która została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] 2003r. Również przy ponownej decyzji Wójta z [...] 2003r., uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] 2004r., nie było nowego uzgodnienia Wojewody w zakresie oddziaływania na środowisko.

Zważyć również należy, że w sprawie Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzgodnił inwestycję pozytywnie, ale Główny Inspektor Sanitarny uchylił to postanowienie i umorzył postępowanie I instancji – uznając, że nie było podstaw do opiniowania planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. [...] 2005r. nie podzielił tego stanowiska – a więc ustalono, że opinia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego była konieczna (IV SA/Wa 739/05).

Zważywszy przytoczone w uzasadnieniu uchybienia proceduralne mające istotny wpływ na wynik sprawy orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).

W pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 152 p.o.p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.