Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1430/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]


UZASADNIENIE

K. K. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Skarżąca wniosła zarazem o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji wskazując, iż wykonanie tej decyzji wywoła dla skarżącej nieodwracalne skutki prawne i finansowe. Wyjaśniła, iż z jej punktu widzenia jest to kara bardzo wysoka, zważywszy na bardzo trudną sytuację gospodarczą związaną z kryzysem ekonomicznym i powiązanym z tym spadkiem liczby pasażerów komunikacji samochodowej. Konieczność wykonania przez skarżącą przedmiotowej decyzji spowoduje, iż będzie zmuszona podjąć decyzję o ograniczeniu liczby realizowanych kursów i zwolnieniu części pracowników, co jedynie pogłębi i tak bardzo trudną sytuację gospodarczą jej przedsiębiorstwa. Skarżąca wskazała, iż jako przewoźnik ponosi bardzo wysokie koszty związane z działalnością. Należą do nich między innymi następujące miesięczne i stałe obciążenia:

- [...] zł. - z tytułu rat leasingowych [...] pojazdów przeznaczonych do przewozu osób,

- [...] zł. - pensje dla [...] pracowników,

[...] zł. - świadczenia ZUS,

[...] zł. - korzystanie z przystanków i dworców autobusowych,

[...] zł. - średnie miesięczne koszty paliwa.

Podkreśliła przy tym, iż są to jedynie przykładowe pozycje. Poza tym pozostają koszty przeglądów i napraw taboru samochodowego, a także obsługi przedsiębiorstwa. Skarżąca zaznaczyła, iż w przypadku wykonania decyzji, będzie zmuszona zaniechać płatności rat leasingowych, co w kontekście wadliwości decyzji spowoduje niszczące skutki ekonomiczne i prawne dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawczyni. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej lub majątkowej (tak: J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, str.188). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II GZ 230/09, skoro okoliczności wskazywane przez stronę podlegają ocenie sądu pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek, celowe jest przedstawienie stosownych materiałów, pozwalających na weryfikację twierdzeń strony. Ma to znaczenie wówczas, gdy wykazanie przez stronę zaistnienia przesłanki wstrzymania wykonania aktu wymaga wskazania okoliczności faktycznych, odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji.

Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację materialną i potwierdzających zarazem, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą bowiem przemawiać wyłącznie powołane przez skarżącą informacje dotyczące skali wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w sytuacji, w której skarżąca nie podała żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów i dochodów. Nie znając sytuacji materialnej skarżącej (np. stanu jej zasobów pieniężnych, skali ewentualnych oszczędności) nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżąca powinna była więc wykazać oprócz wysokości wydatków ponoszonych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej także wysokość osiąganych z tej działalności przychodów i dochodów, jak też wysokość posiadanych środków pieniężnych a także przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające te dane (np. odpisu ostatniej złożonej deklaracji o wysokości dochodu (straty) z prowadzonej działalności gospodarczej osiągniętego od początku roku podatkowego, odpisu z księgi przychodów i rozchodów, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych).

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.