Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 74/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Holding Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1278/12 w sprawie ze skargi [...] Holding Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Syg akt I GSK 74/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 września 2012r. syg. akt V SA/Wa 1278/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargi [...] Sp. z o.o. w W. (skarżącej) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2012r. w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych.

Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że 10 grudnia 2008r. skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu m.in. cyfrowy rejestrator wizji, zaklasyfikowany do kodu CN 8521 90 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej (dalej: WTC) ze stawką w wysokości 13,9%. Zgłoszenie celne, jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 WKC rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r. ze zm. zwanego dalej WKC), zostało przyjęte i zarejestrowane. Po uiszczeniu zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym należności celnych i podatkowych przedmiotowy towar został zwolniony do dyspozycji importera.

Pismem z 1 czerwca 2011r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwrot należności celnych od cyfrowych rejestratorów wizji na podstawie art. 236 ust. 1 i 2, a z ostrożności procesowej art. 239 ust. 1 i 2 WKC w związku z art. 263 i 277 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana – Dz.Urz. UE z 2010r., Nr C83, s.47 zwany dalej Traktat TFUE), ponieważ zapłacona kwota cła nie była prawnie należna. Skarżąca wskazała, że zgodnie z wiążącym Unię Europejską porozumieniem w sprawie handlu produktami technologii informatycznej ITA z 13 grudnia 1996r., przyjętym Decyzją Rady Nr 97/359/WE z 24 marca 1997r., dotyczącą zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej (Dz. Urz. WE Nr L 155, s. 1 z 12 czerwca 1997r., zwane dalej Porozumienie ITA), importowane rejestratory cyfrowe, jako towary objęte aktem prawa międzynarodowego, począwszy od stycznia 2000r. winny korzystać z zerowej stawki celnej; cło pobrane według stawki 13,9% stoi w sprzeczności z obowiązującym Unię prawem międzynarodowym, albowiem są one opisane w Aneksie B Porozumienia ITA tj., który dotyczy między innymi urządzeń pamięciowych i urządzeń funkcji komunikacyjnej. Skarżąca wskazała, że brak wywiązania się Unii Europejskiej z obowiązków wynikających z Porozumienia ITA potwierdzają rozstrzygnięcia wydane przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO (ORS), zaakceptowane przez UE.

Decyzją z [...] stycznia 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. stwierdził, iż wysokość należności celnych przywozowych została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 WKC w kwocie prawnie należnej, co zaakceptował po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W., który decyzją z [...] marca 2012r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów określonych jako cyfrowe rejestratory wizji, deklarując kod TARIC 8521 90 00 90 ze stawką celną w wysokości 13,9 % i stawką VAT 22 %. Klasyfikacja taryfowa towarów dokonana została w oparciu o rozporządzenie Komisji (WE) corocznie zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - w 2008r. było to rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007r. (Dz. Urz. WE L 286 z 31.10.2007r.). Powołany przez skarżącą w zgłoszeniu celnym kod i stawka były zgodne z obowiązującymi przepisami w dacie dokonania zgłoszenia celnego, tj. z postanowieniami reguły 1 i 6 ORINS, uwagi 3 do sekcji XVI, oraz brzmieniem pozycji 8521 Taryfy celnej. Zatem uiszczone należności celne wynikające ze zgłoszenia celnego z 10 grudnia 2008r. były prawnie należne w chwili ich uiszczenia. Organ stwierdził brak przesłanek do zwrotu należności celnych na podstawie art. 236 związku z art. 220 ust. 2 WKC, omówił szeroko wynikające z art. 239 ust. 1 WKC przesłanki zwrotu cła, który to przepis daje możliwość zwrotu lub umorzenia należności w sytuacjach innych niż określone w art. 236-238. Wyjaśnił, że przypadki zwrotów i umorzeń należności celnych określone zostały w art. 899 - 903 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993r ze zm., zwany dalej RWKC). Stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w powołanych przepisach. Jednocześnie wskazał, że przy ubieganiu się o zwrot należności z art. 239 WKC w powiązaniu z odpowiednim przepisem RWKC, wniosek o zwrot powinien zostać złożony przed upływem 12 miesięcy od dnia powiadomienia dłużnika o należnościach, co w sprawie nie zostało spełnione; nie wynika też by uchybienie terminowi było od strony niezależne.

Odnosząc się do zarzutu nie zastosowania wiążących Polskę postanowień Porozumienia ITA, organ odwoławczy wyjaśnił, że Porozumienie to nie zostało w całości zaimplementowane do wewnętrznego systemu prawa Unii Europejskiej, a w dacie zgłoszenia przedmiotowych rejestratorów cyfrowych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu nie funkcjonowały w obrocie prawnym żadne normy prawa wspólnotowego lub krajowego, które uzasadniałyby zastosowanie powołanej wyżej reguły 3 ogólnych reguł dotyczących ceł. Obowiązywały natomiast stawki celne określone w WTC, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007, w których dla towarów klasyfikowanych wg kodu TARIC 8521 90 00 90 przewidziane zostały stawki celne konwencyjne w wysokości 13,9 % wartości celnej towaru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie w zakresie stawki celnej i zwrotu należności celnych na podstawie art. 236 ust. 1 WKC:

- Porozumienia ITA przez jego pominięcie i zastosowanie stawki wynikającej z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007;

- art. 236 ust. 1 zdanie 1 WKC poprzez jego niezastosowanie i odmowę zwrotu pobranych należności celnych;

- art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) w zw. z art. 9 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 216 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim nie zastosowano wiążących Polskę postanowień Porozumienia ITA;

- art. 120 O.p. w zw. z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przez niezastosowanie interpretacji przepisów prawa unijnego wynikającej z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

- art. 239 ust. 2 WKC w zw. z art. 899 ust. 2 RWKC poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła "szczególna sytuacja" uzasadniająca przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 239 ust. 2 WKC.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wykazała, wbrew twierdzeniu organu, że wystąpiła szczególna sytuacja uzasadniająca przedłużenie terminu na złożenie wniosku o zwrot należności celnych z art. 899 RWKC. Dokonała bowiem prawidłowej klasyfikacji importowanych towarów i zastosowała stawkę celną wynikającą z obowiązującej taryfy celnej. Skarżąca niezwłocznie po powzięciu wątpliwości co do prawidłowości określenia wysokości kwoty długu celnego, czyli po upowszechnieniu informacji o zakończeniu wskazanych sporów przed Światową Organizacją Handlu przystąpiła do formułowania wniosku o zwrot cła. Wskazane rozstrzygnięcia należy uznać za sytuację szczególną, a więc wypełnienie hipotezy ostatniego zdania artykułu 239 WKC.

Skarżąca podniosła, że Porozumienie ITA nie zostało w całości zaimplementowane do wewnętrznego systemu prawnego UE, stąd posiada ona roszczenie o zwrot nienależnego cła wobec sprzeczności między wtórnym prawem unijnym, w oparciu o które cło zostało pobrane, a wiążącym UE prawem międzynarodowym. Zdaniem skarżącej na mocy Porozumienia ITA, Unia zobligowana była do obniżenia, a z dniem 1 stycznia 2000r. do całkowitego zniesienia ceł na produkty wymienione w załączniku B do Porozumienia ITA w tym na produkty będące przedmiotem wniosku. Skarżąca przedstawiła skutki prawne nałożenia cła wbrew prawu międzynarodowemu, z uwzględnieniem wynikających z orzecznictwa ETS zasad bezpośredniego skutku wiążących Unię umów międzynarodowych oraz pośredniego skutku tychże umów. W efekcie zdaniem skarżącej, stawka celna obowiązująca w momencie składania zgłoszenia celnego naruszała podpisane przez Polskę zobowiązania wynikające z Porozumienia ITA, co uprawniało do uznania, iż właściwą stawką celną na importowane wyroby było 0 %.

Dodatkowo skarżąca wystąpiła z wnioskiem o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości dla wyjaśnienia kwestii określenia, jaki skutek wywołuje umowa międzynarodowa, jaką jest Porozumienie ITA, w stosunku do skarżącej.

Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Sąd oddalając skargę podał, że głównym zadaniem Światowej Organizacji Handlu (WTO) jest liberalizacja międzynarodowego handlu dobrami i usługami, prowadzenie polityki inwestycyjnej wspierającej handel, rozstrzyganie sporów dotyczących wymiany handlowej, przestrzeganie praw własności intelektualnej. Jednym z głównych osiągnięć WTO w porównaniu z systemem GATT było stworzenie wiążącego mechanizmu rozstrzygania sporów handlowych pomiędzy państwami, jako stałego organu z własną jurysdykcją (Organ ds. Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu), w którym zgłoszone wnioski rozpatrywane są przez specjalnie powoływane zespoły orzekające. Procedura dotycząca rozwiązywania sporów została określona w Uzgodnieniu w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów (Dz.Urz.UE z 1994r., Nr L336, s. 234 zwanym dalej Uzgodnienie) i jest instrumentem egzekwowania od wszystkich członków WTO zasad jej systemu. Sąd wskazał, że jednym z porozumień dotyczących liberalizacji handlu, zawartych w ramach WTO jest Porozumienie ITA, przyjęte 13 grudnia 1996r. którego tekst jest załącznikiem do Decyzji Rady (Dz.Urz.UE z 1997r., Nr L155, s. 3).

Zdaniem Sądu zrzuty niewywiązywania się przez Unię Europejską z postanowień Porozumienia ITA może zgłosić państwo, z którego pochodzą towary przywożone na terytorium obszaru celnego Unii, jeśli towary te nie korzystają z uzgodnionych w Porozumieniu ITA zerowych stawek celnych. Jednocześnie skoro umowa międzynarodowa przewiduje system rozwiązywania sporów co do wdrażania zawartych w niej postanowień, to ten reżim będzie miał zastosowanie w przypadku niewywiązywania się ze zobowiązań przez jedną ze stron porozumienia. Sytuacja ta dotyczy, zdaniem Sądu, Porozumienia ITA, które jako jedno z porozumień zawartych w ramach WTO objęte jest samoistnym systemem rozwiązywania sporów polegającym na możliwości wystąpienia ze skargą do Organu Rozstrzygania Sporów WTO. Na poparcie tego stanowiska Sąd powołał orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości wskazując, że porozumienia zawarte w ramach WTO nie mają skutku bezpośredniego, który w prawie wspólnotowym oznacza możliwość powoływania się przez jednostki w państwach członkowskich UE przed sądami krajowymi bezpośrednio na regulacje wspólnotowe, jeśli te regulacje dają się stosować bezpośrednio (tj. zostały określone bezwarunkowo i jasno). Instytucja ta nie została wprost uregulowana w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lecz powstała w wyniku wykładni, w ramach której Trybunał wypowiadał się na temat obowiązywania porozumień w ramach WTO i w żadnym z orzeczeń nie nakazał zastosowania wprost postanowień któregokolwiek z porozumień z mocą wsteczną. Za najważniejsze orzeczenia w omawianej kwestii Sąd uznał wyrok w sprawie C-149/96 Portugalia przeciwko Radzie. Dokonując analizy Porozumienia ITA Sąd zauważył, że w swojej treści posługuje się terminem "deklaracja", co ma ogromne znaczenie, ponieważ wskazuje na sposób wprowadzenia w życie jego zapisów (wymagana jest akceptacja przedłożonego dokumentu dotyczącego zmian HS). Do tekstu Porozumienia ITA został dołączony załącznik z dwoma wykazami towarów: A i B. W pierwszym produkty objęte porozumieniem zostały określone precyzyjnie przy użyciu sześciocyfrowego kodu towarowego; nie wśród nich kodu 9521 90 00, którym objęty został przywieziony przez skarżącą cyfrowy rejestrator wizji. W ocenie skarżącej przedmiotowy towar wymieniony został w wykazie B do Porozumienia. Sąd zwrócił jednak uwagę, że w wykazie B produkty określone zostały z dużym stopniem ogólności, nie przypisano im żadnych kodów towarowych; zgodnie z załącznikiem do Porozumienia sposoby wywiązywania się ze zobowiązań i wykazy towarowe, każdy uczestnik przedstawia innym Uczestnikom w postaci dokumentu zawierającego m.in. szczegółowy wykaz HS dotyczący produktów wymienionych w wykazie B, który po przejrzeniu i zaaprobowaniu w drodze consensusu, jest przekazany w celu dokonania modyfikacji listy koncesyjnej zainteresowanego uczestnika. Następnie każdy uczestnik ma obowiązek zmodyfikować swoją taryfę celną w celu odzwierciedlenia proponowanych modyfikacji, jak tylko wejdą w życie. Do wprowadzenia modyfikacji stosuje się art. XXVIII GATT z 1994 z uzgodnieniami w sprawie interpretacji tego artykułu. Unia Europejska nie wywiązała się z przyjętych zobowiązań i nie przedstawiła listy koncesyjnej dotyczącej produktów wymienionych w wykazie B, ale to nie Trybunał Sprawiedliwości jest uprawniony do określenia, jakie towary powinny się znaleźć w tym wykazie.

Sąd podkreślił, że spór przed WTO w sprawach, na które powołuje się skarżąca, zakończył się zaleceniami, które zawarte w sprawozdaniach przyjętych przez ORS WTO mają skutek przyszły i nie obowiązują z mocą wsteczną. Nadto spór, o czym nie dotyczył towarów sprowadzonych przez skarżącą, które nie były dotychczas przedmiotem postępowania przed ORS WTO. Skarżąca powołuje się na postępowanie zakończone raportem zespołu orzekającego WTO przyjętym przez ORS, gdzie Światowa Organizacja Handlu rozstrzygała skargi wniesione przez sygnatariuszy GATT (USA, Japonia i Tajwan), którzy zarzucili UE naruszenie Porozumienia ITA przez utrzymanie ceł na niektóre produkty technologii informatycznej. ORS WTO uznał zasadność skarg w niniejszych sprawach. W wykonaniu zaleceń zawartych w sprawozdaniach przyjętych przez ORS wydane zostało rozporządzenie wykonawcze Komisji (WE) Nr 620/2011 z 24 czerwca 2011r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 WTC, gdzie Unia Europejska dostosowała swoje prawo do wskazań zawartych w raporcie ORS i wprowadziła zerowe stawki celne na produkty technologii informacyjnej, które były przedmiotem sporu. Sąd podkreślił, że Rozporządzenie to nie obejmowało kodu CN 8521 90 00 90, pod którym skarżąca sprowadzała sporny towar. Zgodnie z pkt 5 tegoż rozporządzenia, zalecenia zawarte w sprawozdaniach przyjętych przez ORS WTO mają wyłącznie skutek przyszły i nie powinny obowiązywać z mocą wsteczną ani stanowić wytycznych interpretacyjnych z mocą wsteczną. W ocenie Sądu w związku z tym, że rozporządzenie nie może stanowić wytycznych interpretacyjnych dla klasyfikacji towarów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem 1 lipca 2011r nie może także służyć za podstawę do zwrotu jakichkolwiek należności celnych zapłaconych przed tą datą. Skoro zatem nawet w przypadku przywozu towarów w postaci set top boxów z poz. 8528, objętych Porozumieniami GATT i ITA, które zostały objęte preferencjami celnymi po wydaniu zaleceń WTO, nie stosuje się zerowych stawek z mocą wsteczną, to tym bardziej w przypadku rejestratorów cyfrowych z pozycji 8521, nie ujętych w przedmiotowym rozporządzeniu i przywiezionych w 2008r., brak jest podstaw do stosowania takich preferencji. Sąd zwrócił uwagę, że tylko Trybunał może orzec, że dany akt UE (np. rozporządzenie) jest nieważny w określonym zakresie. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez skarżącą orzeczeń Trybunału w zakresie skutku bezpośredniego i pośredniego umów międzynarodowych, wyjaśnił, że orzeczenia te nie dotyczą porozumień zawartych w ramach Światowej Organizacji Handlu (wcześniej GATT 1947), tylko umów bilateralnych łączących UE (Wspólnotę Europejska) z innymi krajami lub Konwencji.

W sprawie niesporna jest klasyfikacja taryfowa, gdyż obie strony stoją na stanowisku, że w stosunku do przywiezionych przez Skarżącą cyfrowych rejestratorów wizji właściwym jest kod 8521 90 00 90. W związku z powyższym brak jest możliwości interpretacji przepisów taryfy celnej zgodnie z duchem Porozumienia ITA, gdyż zastosowanie tego kodu TARIC determinuje zastosowanie stawki celnej w wysokości 13,9 %.

Odnosząc się do oceny istnienia przesłanek do zwrotu cła w dwóch różnych trybach, tj. art. 236 i 239 WKC, Sąd podzielił stanowisko organu, że żaden z powołanych przepisów nie może być podstawą do żądania zwrotu cła. W zgłoszeniu celnym zastosowano prawidłowy kod TARIC i przypisaną do niego stawkę celną, zapłacona kwota należności była kwotą prawnie należną. Zdaniem Sądu nie zachodzą też przesłanki z art. 239 WKC, które uzasadniałyby zwrot cła. Wskazane orzeczenia ORS i ETS nie mogą stanowić podstawy do zwrotu cła, które zostało wymierzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Tym bardziej, że wszelkie porozumienia w ramach WTO winny zostać implementowane do wewnętrznego systemu prawnego Unii Europejskiej, gdyż wszelkie porozumienia WTO podlegają negocjacjom stron i nie stanowią norm bezwzględnie obowiązujących ani natychmiast wykonalnych. Sąd oddalił wniosek o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości, nie znalazł bowiem podstaw faktycznych ani prawnych do wystąpienia z takim pytaniem.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok w całości oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jako podstawę kasacyjną wskazała, powołując się na art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012r poz.270 ze zm dalej ustawa p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy p.p.s.a. w zw. z pkt. 2 lit. b Porozumienia ITA przyjętego decyzją Rady nr 97/359/WE z dnia 24 marca 1997r dotyczącego zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej i art. lI ust.1 lit. a i b Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 (GATT 1994) zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) (Dz. Urz. Seria L 1994 r. Nr 336 str. 1, dalej ,Decyzja w sprawie GATT) w zw. z art. 216 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE 2008 C 115/13 z 9 maja 2008 r. ze zm., dalej TUE) w zw. z art. 236 ust. 1 zdanie 1 WKC przez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., pomimo że organ ten decyzją odmówił zwrotu należności celnych, których pobranie nastąpiło na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 121412007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), które były i są niezgodne z postanowieniami Porozumienia ITA wywierającymi bezpośredni bądź pośredni skutek, tj. w sytuacji, gdy pobrane należności celne były nienależne i tym samym powinny podlegać zwrotowi;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy p.p.s.a. w zw. z pkt. 2 lit. b Porozumienia ITA i art. II ust. 1 lit. a i b GATT 1994 w związku z art. 216 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 3 TUE w zw. z art. art. 239 ust. 1 i 2 WKC w zw. z art. 899 ust. 2 RWKC przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że odmówiono zwrotu należności celnych, których pobranie nastąpiło na podstawie przepisów WTC, które były i są niezgodne z postanowieniami Porozumienia ITA wywierającymi bezpośredni bądź pośredni skutek, tj. w sytuacji, gdy obowiązek zwrotu pobranych należności celnych wynika z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem skarżącej, a przekroczenie terminu na złożenie wniosku o zwrot cła wynikało ze szczególnej sytuacji, co uzasadnia ich zwrot.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Porozumienie ITA nie zostało w całości zaimplementowane do wewnętrznego systemu prawnego UE. Zerowe stawki celne nie zostały ustanowione między innymi na takie produkty jak płaskie monitory, cyfrowe urządzenia wielofunkcyjne oraz szeroką gamę produktów określanych wspólną nazwą Set Top Box (STB). Z tego powodu UE została na forum WTO oskarżona o łamanie Porozumienia ITA. Dnia 16 sierpnia 2010 opublikowany został raport końcowy z Panelu rozstrzygającego spory, gdzie ORS uznał zasadność skarg. Rozstrzygnięcie WTO zostało zaakceptowane przez UE, która nie wniosła środków odwoławczych. W konsekwencji na mocy zobowiązań podjętych w ramach WTO przyjęte Porozumienie ITA, Unia Europejska zobligowana była początkowo do obniżenia, a z dniem 1 stycznia 2000r. do całkowitego zniesienia ceł na produkty wymienione w Aneksie B do Porozumienia ITA, w tym na produkty będące przedmiotem wniosku w sprawie o zwrot należności celnych. Tym samym pobranie od Spółki, w oparciu o WTC należności celnych według stawki 13,9% stoi w sprzeczności z wiążącym Unię prawem międzynarodowym. Skarżąca wyjaśniając, jaką rolę pełnią w porządku prawnym Wspólnoty przyjęte przez nią umowy międzynarodowe przywołała art. 300 ust. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), zgodnie z którym umowy takie wiążą instytucje Wspólnoty i Państwa członkowskie. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości stwierdziła, że postanowienia prawa międzynarodowego wynikające z umów międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę są częścią wspólnotowego systemu prawnego i hierarchicznie mają pierwszeństwo przez wtórnym prawem wspólnotowym tj. przed rozporządzeniami i dyrektywami. Tym samym Porozumienie ITA, w przypadku jakiejkolwiek sprzeczności z WTC powinno mieć pierwszeństwo przed WTC. W ocenie strony postanowienia Porozumienia ITA spełniają wszelkie przesłanki dla uznania, że wywierają one bezpośredni skutek w unijnym porządku prawnym, wobec czego mają pierwszeństwo przed przepisami wtórnego prawa unijnego, WTC, w zakresie, w jakim przepisy te są niezgodne z Porozumieniem ITA.

W kontekście wywierania pośredniego skutku postanowień Porozumienia ITA skarżąca powołała się na zasadę spójnej interpretacji, zgodnie z którą prawo wspólnotowe musi być interpretowane w zgodności z postanowieniami umów międzynarodowych, do których Wspólnota przystąpiła. W orzecznictwie ETS zdefiniował tę zasadę następująco: zasada nadrzędności umów międzynarodowych, których stroną jest Wspólnota w stosunku do postanowień wtórnego prawa wspólnotowego oznacza, że postanowienia takie muszą być interpretowane tak dalece jak to możliwe w sposób, który zapewni zgodność tych postanowień z umowami międzynarodowymi. Zdaniem skarżącej postanowienia Porozumienia ITA spełniają wszelkie przesłanki ustanowione w ugruntowanym orzecznictwie ETS w zakresie możliwości ich bezpośredniego zastosowania. Wobec oczywistej sprzeczności przepisów WTC z tymi postanowieniami skarżąca na postawie art. 300 ust. 7 TWE jest uprawniona do powoływania się bezpośrednio na postanowienia Porozumienia ITA. Nawet przyjęcie odmiennego stanowiska w zakresie bezpośredniego skutku musi prowadzić, na postawie doktryny Nakajima oraz Fendiol, do uznania, że przepisy WTC zostały przyjęte przez Radę bezprawnie, a tym samym nie mają mocy obowiązującej. W ich miejsce na postawie art. 300 ust. 7 TWE należy stosować więc postanowienia Porozumienia ITA. W ocenie skarżącej zapłata cła w kwestionowanej wysokości nie była spowodowana świadomym działaniem ani jej ewidentnym zaniedbaniem. Przeciwnie, skarżąca dokonała prawidłowej klasyfikacji importowanych towarów i zastosowała stawkę celną wynikającą z obowiązującej WTC. Nie może być również mowy o jakimkolwiek zaniedbaniu zainteresowanej, skarżąca niezwłocznie po powzięciu wątpliwości co do prawidłowości określenia wysokości kwoty długu celnego, czyli po upowszechnieniu informacji o zakończeniu sporów przed WTO przystąpiła do formułowania wniosku o zwrot cła. Te rozstrzygnięcia należy uznać za sytuację szczególną, a więc wypełnienie hipotezy ostatniego zdania artykułu 239 WKC. Konkludując skarżąca wskazała, że Sąd pierwszej instancji naruszył powołane przez nią na wstępie skargi kasacyjnej przepisy. Podniosła, że kwestia skutków niezgodności WTC z Porozumieniem ITA w dalszym ciągu budzi wątpliwości sądów państw członkowskich, o czym świadczy kolejne pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału Sprawiedliwości przez bułgarski Sąd Administracyjny w Varnie w sprawie M SAT CABLE AD (C-382/11). W niniejszej sprawie wątpliwości co do skutków niezgodności prawa unijnego z Porozumieniem ITA są tego rodzaju, że Naczelny Sąd Administracyjny powinien przedstawić TSUE odpowiednie pytanie prejudycjalne oraz wnieść o rozpoznanie tego pytania wspólnie z pytaniami zadanymi przez bułgarskie sądy administracyjne.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną a jedynie przed rozprawą pismo, w którym popierał stanowisko Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając jednak z urzędu nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której orzeka Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 ustawy p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd pierwszej instancji i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. Z omawianych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź ich korygować.

Skarga kasacyjna w sprawie oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, wobec czego uznać należało, iż stan faktyczny ustalony w tej sprawie przez organy administracji i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie został przez autora kasacji zakwestionowany. Odnosząc się do tak zakreślonych granic kontroli w ramach postępowania kasacyjnego należało ocenić, czy formułując w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego kasator wskazał, czy naruszenie przepisów tego prawa nastąpiło przez błędną jego wykładnię czy przez jego niewłaściwe zastosowanie zgodnie z wymogami art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Błędna wykładnia prawa materialnego oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu, mylne zrozumienie jego treści lub znaczenia, a zatem niewłaściwą interpretację normy prawnej; naruszenie prawa materialnego w postaci jego niewłaściwego zastosowania oznacza błąd w subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie danej normy prawnej.

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował w zarzutach kasacji, którą z form naruszenia prawa materialnego zarzuca lub czy zarzuca obydwie formy naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Jest to istotny mankament wniesionej skargi kasacyjnej, ponieważ skarga kasacyjna, z uwagi na sposób orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych podczas dokonywania kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Przedmiotem sporu pozostawała kwestia zasadności wniosku skarżącej o zwrot należności celnych od zgłoszonego towaru, określonego przy dokonywaniu zgłoszenia celnego jako towaru zaklasyfikowanego do kodu CN 8521 90 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej, ze stawką w wysokości 13,9%.

Zgłoszenie to zostało przez organ celny przyjęte, a zadeklarowany kod CN nie został przez organy celne zakwestionowany. Również we wniosku o zwrot należności celnych skarżąca nie kwestionowała zaklasyfikowania spornego towaru do kodu CN 8521 90 00 90. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie dokonywał żadnej oceny w przedmiocie ustaleń w zakresie kodu CN dla spornego towaru.

Poddając analizie ogólnie sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. W obu zarzutach skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie wskazanych przepisów przez "nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., pomimo że Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją odmówił zwrotu należności celnych, których pobranie nastąpiło na podstawie" przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 oraz przepisów WTC "które były i są niezgodne z postanowieniami Porozumienia ITA wywierającymi bezpośredni bądź pośredni skutek, tj. w sytuacji, gdy pobrane należności celne były nienależne i tym samym powinny podlegać zwrotowi" lub "w sytuacji, gdy obowiązek zwrotu pobranych należności celnych wynika z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem Spółki, a przekroczenie terminu na złożenie wniosku o zwrot cła wynikało ze szczególnej sytuacji, co uzasadnia ich zwrot".

Zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził w zaskarżonym wyroku, iż istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy postanowienia porozumień zawartych w ramach WTO (w tym Porozumienia ITA) wywołują skutek bezpośredni, tzn. czy istnieje możliwość powoływania się przez jednostki w państwach członkowskich Unii Europejskiej przed organami administracji i sądami krajowymi bezpośrednio na postanowienia tych umów. Skarżący twierdzi w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej, że rejestratory cyfrowe wizji będące przedmiotem importu dokonywanego przez niego (w 2007 r.) ze względu na swoją funkcjonalność (zapis danych oraz komunikację sieciową) oraz budowę opartą na mikroprocesorach, objęte są Aneksem B Porozumienia ITA i w rezultacie powinny korzystać z zerowej stawki celnej. Na kanwie tego stanowiska zarzuca naruszenie postanowień Porozumienia ITA przez jego pominięcie i zastosowanie stawki wynikającej z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości autor skargi kasacyjnej formułuje wniosek, że postanowienia prawa międzynarodowego wynikające z umów międzynarodowych zawartych przez Wspólnotę, stanowią część wspólnotowego systemu prawnego i hierarchicznie mają pierwszeństwo przed wtórnym prawem wspólnotowym tj. rozporządzeniami i dyrektywami. Tym samym Porozumienie ITA, w przypadku jakichkolwiek sprzeczności z WTC powinno mieć pierwszeństwo przed WTC. Z tego wniosku kasator wywodzi bezpośredni skutek postanowień Porozumienia ITA.

Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku (a wcześniej organy w uzasadnieniu decyzji), światowy system liberalizacji handlu oparty na współpracy wielostronnej powstał na konferencji w Hawanie w 1947 r., gdzie 21 państw ustaliło i przyjęło tekst Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (Układ GATT). Unia Europejska jest związana zarówno Układem GATT z 1994 r., który stanowi część porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994r., zatwierdzonego decyzją Rady (WE) nr 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994), jak również Porozumieniem o liberalizacji handlu towarami technologii informatycznej ITA, składającym się z Deklaracji Ministerialnej w sprawie handlu produktami technologii informatycznej (ITA), przyjętej 13 grudnia 1996 r. na konferencji WTO w Singapurze oraz załączników i aneksów do niej, tworzących Umowę o handlu produktami technologii informatycznej. Umowę tę wraz z Komunikatem z jej wykonania zatwierdzono w imieniu Wspólnoty decyzją Rady (WE) nr 97/359/WE z dnia 24 marca 1997r. dotyczącą zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej (Dz. U. L 155, s. 1). W pkt 1 Porozumienie ITA stwierdza, iż system handlowy każdej z umawiających się stron winien ewoluować w sposób ułatwiający dostęp do rynku dla produktów technologii informatycznej; zgodnie z pkt 2 każda z umawiających się stron zobowiązała się do zniesienia ceł i opłat innego rodzaju w rozumieniu art. II ust. 1 (B) układu GATT z 1994 r. w odniesieniu do niektórych produktów, w tym: urządzeń mikroprocesorowych o funkcji komunikacyjnej, zawierających modem w celu uzyskania dostępu do Internetu i pełniących funkcję wymiany informacji (Anex B).

Rację ma organ celny w tej sprawie, co zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że zastosowanie zerowych stawek celnych wynikających z tego Porozumienia jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną one wprowadzone do Wspólnotowej Taryfy Celnej (WTC). Zastosowanie stawek innych niż przewidziane w WTC w dniu dokonywania zgłoszenia celnego, stanowiłoby naruszenie art. 20 ust. 3 lit. c) WTC oraz Ogólnych reguł dotyczących ceł, zawartych w sekcji I przepisów wstępnych do WTC. Jak zasadnie zauważył organ w piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2013 r., Deklaracja Ministerialna z dnia 13 grudnia 1996r. wskazuje na ogólne tendencje, nie pozbawia natomiast uprawnień odpowiednich organów Wspólnot Europejskich do określenia wysokości stawek celnych. Takim organem jest Komisja Europejska, która zgodnie z przepisami art. 2 i art. 12 WTC ustanawia zintegrowaną taryfę celną Wspólnot Europejskich, opartą na Nomenklaturze Scalonej, obejmującą m.in. stawki opłat celnych i inne obowiązujące opłaty, która przyjmowana jest każdego roku w formie rozporządzenia. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, iż jednym z osiągnięć WTO w porównaniu z systemem GATT, było stworzenie wiążącego mechanizmu rozstrzygania sporów handlowych pomiędzy państwami, w postaci stałego organu z własna jurysdykcją’ Organu ds. Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (ORS). Procedura regulująca rozwiązywanie sporów została określona w Uzgodnieniu w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów. Zasadny pozostaje wniosek, że zarzuty dotyczące niewywiązywania się przez Unię Europejską z przyjętego Porozumienia ITA może zgłosić wyłącznie państwo, z którego pochodzą towary przywożone na terytorium obszaru celnego Unii, jeżeli towary nie korzystają z uzgodnionych w Porozumieniu ITA zerowych stawek celnych. Jeśli umowa międzynarodowa przewiduje samodzielny system rozwiązywania sporów dotyczących wdrażania zawartych w niej postanowień, to ten reżim będzie miał zastosowanie w przypadku problemów z wywiązywaniem się ze zobowiązań przez jedną ze stron porozumienia. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w przypadku Porozumienia ITA, które jest jednym z porozumień zawartych w ramach WTO, która to organizacja wprowadziła samoistny system rozwiązywania sporów przyjmując Uzgodnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zarówno Porozumienie ITA, jak i wszystkie pozostałe porozumienia zawarte w ramach WTO nie mają skutku bezpośredniego. Przypomnieć należy, że skutek bezpośredni w prawie wspólnotowym oznacza możliwość powoływania się przez jednostki w państwach członkowskich Wspólnot Europejskich przed sądami krajowymi bezpośrednio na regulacje wspólnotowe, jeżeli te dają się stosować bezpośrednio, tj. zostały określone bezwarunkowo i dostatecznie jasno. Instytucja ta nie jest wprost uregulowana w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lecz zostałą wypracowana w procesie wykładni prowadzonej przez Trybunał Sprawiedliwości m.in. w sprawach Van Gend & Loos (C-26/62) i Flamino Costa v ENEL (C-6/64). Trybunał wielokrotnie wypowiadał się na temat obowiązywania porozumień zawartych w ramach WTO i w żadnym ze swoich orzeczeń nie dopuścił zastosowania wprost postanowień któregokolwiek z tych porozumień z mocą wsteczną. Odnośnie Porozumienia ITA Sąd pierwszej instancji powołał wyrok ETS z dnia 14 kwietnia 2011r. w sprawach połączonych C-288/09 i C-289/09. Tożsamy pogląd Trybunał wyraził w wyrokach wydanych już po wydaniu zaskarżonego w sprawie wyroku. W wyroku z dnia 22 listopada 2012r. w sprawach połączonych C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/11, stwierdził (motyw 39), iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, Postanowienia ITA nie są tego rodzaju, by przyznawać jednostkom prawa, na które mogłyby się one powoływać bezpośrednio przed sądami na mocy prawa Unii. Natomiast przepisy wtórnego prawa unijnego należy "w miarę możliwości" interpretować zgodnie z umowami międzynarodowymi zawartymi przez Unię.

Zasadnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, odnosząc się do powoływania się przez skarżąca we wniosku do organu i w skardze do WSA na postępowanie zakończone raportem zespołu orzekającego WTO przyjętym w sprawach WT/DS375/R, WT/DS376/R i WT/DS377/R, iż sprowadzane przez skarżącą towary nie były dotychczas przedmiotem postępowania przed ORS WTO. Wprawdzie WTO rozstrzygała skargi wniesione przez sygnatariuszy GATT (USA, Japonia i Tajwan), którzy zarzucili UE naruszenie Porozumienia ITA przez utrzymanie ceł na niektóre produkty technologii informatycznej (np. płaskie monitory, set top boksy z funkcją komunikacyjną, cyfrowe urządzenia wielofunkcyjne) i ORS uznała zasadność skarg w tych sprawach, jednak zalecenia zawarte w raportach przyjętych przez WTO mogą mieć wyłącznie skutek przyszły, a ich wprowadzenie wymaga dostosowania obowiązujących przepisów wspólnotowych do międzynarodowych zobowiązań wynikających z zawarcia Układu GATT z 1994r. Pogląd ten potwierdza wydanie przez Komisję rozporządzenia wykonawczego Nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz.U. UE L.2011.166.16), które weszło w życie z dniem 1 lipca 2011r. gdzie w punkcie 1 wskazano, że w następstwie skargi wniesionej przez niektóre kraje do WTO, w raporcie zespołu orzekającego WTO, przyjętym przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO w dniu 21 września 2010r., stwierdzono, że Unia Europejska działa między innymi niezgodnie z Układem GATT, przyznając niektórym produktom technologii informacyjnej wyprodukowanym w Unii Europejskiej traktowanie taryfowe mniej korzystne niż przewidziane w wiążących taryfach celnych zgodnie z Umową o Technologii Informacyjnej (ITA). Dotyczy to wyłącznie towarów w postaci set top boxów z pozycji 8528. W ten sposób zakwalifikowano towar w postaci set top boxów do kodu 85287113 CN z pominięciem uwag do CN, co w rezultacie doprowadziło do zastosowania 0% stawki celnej, w miejsce stawki 13,9 %. Zmiana ta nie dotyczy towarów objętych kodem CN 85219000 90, których dotyczy niniejsza sprawa. W związku z tym, jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, brak jest możliwości interpretacji przepisów taryfy celnej zgodnie z duchem Porozumienia ITA, gdyż zastosowanie tego kodu TARIC automatycznie powoduje zastosowanie stawki celnej 13,9 %. Należy także zauważyć, że zgodnie z pkt 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 620/2011 zalecenia zawarte w sprawozdaniach przyjętych przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO mają wyłącznie skutek przyszły, rozporządzenie nie powinno obowiązywać z mocą wsteczną ani stanowić wytycznych interpretacyjnych z mocą wsteczną. W związku z tym, że rozporządzenie nie może stanowić wytycznych interpretacyjnych dla klasyfikacji towarów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem 1 lipca 2011r nie powinno służyć za podstawę do zwrotu jakichkolwiek należności celnych zapłaconych przed tą datą.

Zgodzić należy się z poglądem organu, że skoro nawet w przypadku przywozu towarów w postaci set boxów z pozycji 8528, objętych Układem GATT i porozumieniem ITA, które zostały objęte preferencjami celnymi po wydaniu zaleceń WTO, nie stosuje się nowych stawek z mocą wsteczną (pkt 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 620/2011), to tym bardziej w przypadku rejestratorów cyfrowych z pozycji 8521, nie ujętych w Porozumieniu ITA oraz rozporządzeniu wykonawczym, które zostały dopuszczone do obrotu w 2007r., brak było podstaw do zastosowania takich preferencji. Podobne stanowisko zajął w tożsamych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 lutego 2014r w sprawach I GSK 1591/12 (dostępne w internetowej bazie na stronie www.orzeczeniansa.gov.pl ).

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował jako prawidłowe stanowisko organów, które odmówiły zwrotu cła, uznając iż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym kwota cła jest prawidłowa, ponieważ nie zachodzą żadne przesłanki z art. 236 i art. 239 WKC do żądania zwrotu cła. Organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła "szczególna sytuacja" uzasadniająca przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 239 ust. 2 WKC.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosków skarżącej o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uznaniu, że dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie nie zachodzi potrzeba wystąpienia z takim pytaniem. Brak bowiem między postępowaniem krajowym a prejudycjalnym takiego związku, by wydanie orzeczenia prejudycjalnego pozostawało niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W wyroku nie zamieszczono orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego wobec braku podstaw prawnych do dokonania ich rozliczenia między stronami.