Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1113/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 6, art. 20 ust. 1 i 2, art. 21
journal: Dz.U. 2018 poz 2129
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2020 roku sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 roku Nr [...] w przedmiocie zastrzeżenia do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 ust 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt.1 kpa - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018 poz. 2096, dalej k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania J. B. (dalej jako strona lub skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. o nieuznaniu zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W związku z wyłożeniem w siedzibie Urzędu Gminy [...] projektu "Uproszczonego planu urządzenia lasu na terenie Gminy [...] - wieś [...] na okres od [...].01.2019 do [...].12.2028", Pan J. B. złożył [...] marca 2019 r. do Urzędu Gminy [...] zastrzeżenia i uwagi dotyczące opisu lasu położonego w miejscowości [...] na terenie działki o nr ewidencyjnym [...], ark. mapy [...], której jest właścicielem. Uwagi dotyczyły zakwalifikowania działki jako las. Skarżący podał, że na działce nr [...] planuje wybudować dom.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 21 ust. 5 (Dz.U. z 2018 poz. 2129, dalej u.o.l.). oraz art. 104 k.p.a. nie uznał zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu na terenie Gminy [...] - wieś [...] na okres od [...].01.2019 do [...].12.2028" wniesionych przez Pana J. B., dotyczące opisu lasu położonego w miejscowości [...] na terenie działki o nr ewidencyjnym [...], ark. mapy [...]

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w dniu [...] maja 2019 r. przeprowadzono oględziny w/w lasu. W oględzinach brali udział: Pan J. B. - właściciel lasu, przedstawiciel Wydziału Środowiska, Leśnictwa i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w [...], przedstawiciel Nadleśnictwa [...], przedstawiciele Biura Urządzania Lasu i Geodezji [...] - Oddział w [...]. W stosunku do wniesionych przez Pana J. B. uwag i zastrzeżeń do projektu w/w planu podczas oględzin osoby biorące w niej udział stwierdziły, że działkę o numerze ewidencyjnym [...] oddział 1m o powierzchni 0.3479 ha porastają gatunki lasotwórcze, drzewostan spełnia kryteria jako las zgodnie z art. 3 u.o.l. W związku z powyższym organ stwierdził, że należy pozostawić działkę nr [...] w w/w planie jako las.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił brak zgodności z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy rezydencjonalnej w [...], działki nr [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. (opubl. Dz. Urz. Woj[...] nr [...] poz. [...] z [...] kwietnia 2010 r.). Podał, że zgodnie z ww. planem działka w części, o powierzchni 760m2 przeznaczona jest pod teren zabudowy rezydencjonalnej. Wydana w jego sprawie decyzja ogranicza sposób wykonywania prawa własności, obniża wartość działki, jak i uniemożliwia jej zabudowę zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Mając to na uwadze skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Opisaną we wstępie decyzją SKO w [...] z dnia [...] października 2019 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi określone przepisem art. 107 § 3 Kpa. Kolegium ponownie rozpatrując sprawę, nie dostrzegło również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zdaniem Kolegium, decyzja organu I instancji jest prawidłowa z uwagi na to, że przedmiotowy grunt stanowi las w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy. O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu tego przepisu decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/110). Jak wskazuje aktualny wypis z rejestru gruntów działka ewidencyjna nr [...] widnieje jako las o powierzchni 0,3479 ha. Status i powierzchnia działki zarówno w ewidencji gruntów jak i w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu są tożsame i nie budzą wątpliwości.

SKO wskazało, że stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków stanowi urzędowe potwierdzenie, że dany obszar jest lasem, czy gruntem rolnym. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracyjne i w sposób odmienny sklasyfikować danego obszaru (por. Komentarz LEX do art. 3 ustawy o lasach, W. Radecki; oraz przywołane tam wyroki).

Zatem bez przeprowadzenia stosownych procedur, w tym przypadku decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów (następczego), formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Wymieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na który powołuje się skarżący, jedynie przewiduje inne przeznaczenie dla części obszaru działki nr [...], lecz jego uchwalenie w 2009 roku nie doprowadziło do automatycznej zmiany dotychczasowego jej przeznaczenia. W judykaturze wskazuje się również, że nawet fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów zalesionych na cele inne niż związane z gospodarką leśną, nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 07 marca 2017 r. sygn. II SA/GI 1178/17).

Końcowo SKO wskazało, że sporny projekt uproszczonego planu urządzenia lasu dotyczy nie zalesienia od podstaw przedmiotowego gruntu, czy też zalesienia terenów wcześniej użytkowanych w inny sposób, lecz istniejącego od kilkunastu lat lasu, który miał taki status również w poprzednim planie urządzenia lasu.

Mając to na uwadze SKO w [...] nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego.

W skardze do WSA J. B. podał, że zaskarża decyzję SKO w [...] w całości, wnosząc o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił decyzji Kolegium:

a) naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 7b, art. 8 § 1 i 2 oraz art. 77 § 1 k.p.a., mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - poprzez niewyjaśnienie przez orzekające w sprawie organy w sposób wyczerpujący faktycznego przeznaczenia części działki nr [...] położonej w Wierzycach w szczególności w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r., decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2009 r. oraz uchwalę Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., co bezpośrednio rzutowało na wydanie błędnej decyzji przez organy administracji publicznej obu instancji;

b) naruszenie prawa materialnego - art. 20 ust. 1 u.o.l., poprzez przyjęcie, iż działka ewidencyjna nr [...] położona we wsi [...] "stanowi las", podczas gdy w uchwale Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. część przedmiotowej działki przeznaczona została pod zabudowę rezydencjonalną, a wskazany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uwzględniał ustalenia planu urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów;

c) naruszenie prawa materialnego - art. 20 ust. 2 u.o.l. poprzez wskazanie, "że o tym, czy dany grunt jest lasem [...] decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów" podczas gdy, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu, a "uproszczony plan urządzenia lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie wsi [...], gmina [...] na okres od [...] lipca 2009 do [...] grudnia 2013 roku" zatwierdzony przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. i po uzyskaniu pozytywnej opinii Nadleśnictwa [...], którego ustalenia uwzględniał wprowadzany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał dla części działki przeznaczenie na cele nieleśne;

d) naruszenie prawa materialnego - art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, dalej zwaną Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez wskazanie, "że o tym, czy dany grunt jest lasem [...] decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów" podczas gdy, ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Ewidencja gruntów odzwierciedla więc stan nieruchomości w oparciu o określone dokumenty m.in. uproszczony plan urządzenia lasu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie nieuznania zastrzeżeń skarżącego J. B., złożonych do uproszczonego projektu planu urządzenia lasu na terenie wsi [...], dotyczących opisu lasu na działce nr [...].

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji zasadniczo stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 – powoływana w tekście jako "u.o.l."). Trzeba podkreślić, że interpretując przepisy ustawy o lasach należy mieć przede wszystkim na uwadze, że ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową (art. 1 ust. 1 ustawy.), zaś przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2 ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Dla ustalenia, iż grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, konieczne jest zatem spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej; lit. a punktu 1 art. 3) bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) czy lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2694/15, https://orzeczenia.nsagov.pl). Dlatego też, o zakwalifikowaniu danego gruntu jako las decyduje przede wszystkim stan faktyczny na tym gruncie.

Dalej przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.l., trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem wskazanych w tym przepisie celów.

Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. - "uproszczony plan urządzenia lasu" to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Stosownie do treści art. 19 ust. 2 ustawy uproszczone plany sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Przepis art. 20 ust. 1 ustawy, stanowi, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.). Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Zasadą jest, aby wynikające z ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące powierzchni i granic lasu były zgodne z obowiązującym prawem urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu (zob. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 38/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z art. 21 ust. 4 ustawy o lasach projekt, uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy, zaś o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego.

Z kolei art. 21 ust. 5 ustawy stanowi, że w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu, natomiast starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zgłoszonych zastrzeżeń lub wniosków.

Przyjmuje się, że powyższa regulacja jest podyktowana faktem, iż uproszczony plan urządzenia lasu (w skrócie także jako - "plan"), kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06).

Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy przyjdzie wskazać, że ze zgromadzonych przez organy dowodów wynika, iż działka nr [...] w wypisie rejestru gruntów została oznaczona jako las (k. 6 akt organu I instancji). Organ ustalił, że powstała ona z podziału działki nr [...], która również w poprzednim uproszczonym planie urządzenia lasów i w wypisie z rejestru gruntów była działką leśną. Ponadto wizja w terenie, przeprowadzona przy udziale skarżącego w dniu [...] maja 2019 r. potwierdziła, że działka nr [...] jest lasem, jej powierzchnie porastają gatunki lasotwórcze, a drzewostan spełnia kryteria lasu wskazane w art. 3 u.o.l. (por. protokół k. 3 akt organu I instancji). W świetle tych okoliczności działkę skarżącego należało pozostawić w uproszczonym planie jako las.

Skarżący wskazywał, że część jego działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej w [...] dz. nr ewid.[...], [...] i w [...] dz. nr ew. [...] (przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2009 r. – w aktach sprawy) została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową (MN), planuje tam budowę domu, a projekt uproszonego planu urządzenia lasu mu to uniemożliwia. Zastrzeżenia do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zmierzały w zasadzie do pozbawienia działki nr [...] charakteru leśnego, co wynika wprost z pisma skarżącego z [...] marca 2019 r.

Odnosząc się do powyższego przyjdzie wskazać, że bez przeprowadzenia stosownych procedur, w tym przypadku decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów (następczego), formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Wymieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jedynie przewiduje inne przeznaczenie dla obszaru działki nr [...], lecz jego uchwalenie w 2009 roku nie doprowadziło do automatycznej zmiany dotychczasowego jej przeznaczenia. W judykaturze wskazuje się również, że nawet fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów zalesionych na cele inne niż związane z gospodarką leśną, nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 07 marca 2017 r. sygn. II SA/Gl 1178/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponownie należy podkreślić, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach, co do zasady w pierwszej kolejności decyduje zapis w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te są uregulowane w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. Skarżący nie mógł więc w drodze zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zmienić przeznaczenia swojej działki. Nie doszło do naruszenia przez organy art. 20 ust. 1 i 2 u.o.l.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcia organów odpowiadają prawu. W sprawie organy prawidłowo zastosowały prawo materialne. Stan faktyczny sprawy został w sposób wystarczający wyjaśniony, nie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania.

Mając to na uwadze Sad na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.