Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 610/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
article: art. 4, art. 21 ust. 1  pkt 2, ust. 3 pkt3
journal: Dz.U. 2022 poz 172
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Pomorskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kępicach z dnia 26 maja 2022 r., nr XXXIV/365/2022 w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kępice 1. stwierdza nieważność § 3 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy Kępice na rzecz Wojewody Pomorskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Kępicach (dalej zwana również jako: "Rada") w dniu 26 maja 2022 r. podjęła uchwałę nr XXXIV/365/2022 w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kępice (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2022 r., poz. 2334 - dalej także jako: "uchwała").

Podstawę prawną uchwały stanowił art.18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm. – dalej w skrócie jako: "u.s.g.") oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 172 – zwana dalej w skrócie: "u.o.p.l.").

Skargę na powyższą uchwałę wniósł Wojewoda Pomorski, zaskarżając ją w części obejmującej postanowienie § 3 ust. 1 pkt 5 tej uchwały i zarzucając w tym zakresie zaskarżonej uchwale istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., wnosząc o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części, a także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od organu zaskarżonego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w § 3 ust. 1 (zbędnie zastosowano oznaczenie ustępu, gdyż w § 3 nie ma kolejnych ustępów) uchwały, Rada Miejska w Kępicach określiła warunki, które łącznie muszą spełniać osoby pełnoletnie, by móc wynająć lokal mieszkalny od Gminy, w tym w pkt 5 wskazano, że muszą to być osoby, które w okresie 5 lat przed datą złożenia wniosku o przydział mieszkania nie wyzbyły się mieszkania własnościowego lub spółdzielczego albo zrezygnowały z najmu mieszkania z zasobu Gminy Kępice. W ocenie Wojewody Pomorskiego stanowi to postanowienie wykraczające poza zakres upoważnienia ustawowego wynikającego w art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., służącego realizacji zadania gminy określonego w art. 4 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy, przy uwzględnieniu celu ustawy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.o.p.l. tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (ust. 1), natomiast gmina na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (ust. 2). Wypełnieniu przywołanych zadań służy zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. przyznane radzie gminy upoważnienie do określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasad i kryteriów wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Zakres obligatoryjnych elementów uchwały ustawodawca określił w art. 21 ust. 3 u.o.p.l. Ponieważ wyliczenie jest katalogiem otwartym, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, może także zawrzeć w przedmiotowej uchwale dodatkowe regulacje. Podkreślić jednak należy, iż wszelkie normy prawa miejscowego muszą być zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisami powszechnie obowiązującymi rangi ustawowej.

Tymczasem Rada Miejska w Kępicach, uchwalając postanowienie § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały, dokonała nieuprawnionego zawężenia kręgu mieszkańców gminy o niskich dochodach i niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych uprawnionych do ubiegania się o lokale mieszkalne od gminy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 2790/13) przepisy u.o.p.l. nie dają radzie gminy możliwości zawężania czy też ograniczania kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o lokal mieszkalny z gminnego zasobu mieszkaniowego. Celem ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego jest - jak sama nazwa ustawy wskazuje - ochrona praw lokatorów, toteż unormowania lokalne w tym względzie nie mogą wprowadzać dodatkowego kategoryzowania podmiotów uprawnionych do ubiegania się o najem lokalu z zasobu gminnego, bowiem to z woli samego ustawodawcy zainteresowanym w sprawie o najem takiego lokalu może być każdy mieszkaniec wspólnoty samorządowej spełniający kryterium dochodowe i przesłankę niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Jakiekolwiek uzależnianie możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych osoby od zdarzeń przeszłych niewątpliwie stoi w sprzeczności z celem ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, bowiem warunki wymagane do ubiegania się o lokal gminny dotyczą tylko aktualnie osiąganych dochodów oraz braku możliwości samodzielnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w danej chwili. Nawet jeśli osoba zainteresowana korzystała już z pomocy mieszkaniowej gminy, to okoliczność ta nie może sama w sobie pozbawiać jej możliwości ubiegania się o taką pomoc, jeśli na moment złożenia wniosku ma niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe.

Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. Wojewoda Pomorski zawiadomił Radę Miejską w Kępicach o wszczęciu postępowania nadzorczego, umożliwiając zajęcie stanowiska w sprawie, jednak Rada nie skorzystała z uprawnienia.

W tym stanie rzeczy - skoro Wojewoda Pomorski nie stwierdził nieważności uchwały w terminie, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. - organ nadzoru zobligowany był zaskarżyć przedmiotową uchwałę do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Kępicach wniosła o jej oddalenie i skierowanie spawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie zgadza się z zarzutami Wojewody Pomorskiego, gdyż wskazanie kryterium zamieszkiwania na terenie gminy Kępice przez okres co najmniej 5 lat nie jest zawężeniem kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o lokal mieszkalny z mieszkaniowego zasobu Gminy Kępice. Zgodnie z przepisami o samorządzie gminnym oraz orzecznictwem, samorząd gminny tworzą osoby stale zamieszkujące na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego i je traktuje się jako mieszkańców tejże gminy, której jednostka samorządu ma obowiązek zaspakajania potrzeb, w tym potrzeb mieszkaniowych. W ocenie Rady Miejskiej w Kępicach, wprowadzenie kryterium 5-letniego zamieszkiwania, umożliwia właściwym organom jednoznaczne ustalenie czy osoba starająca się o przydział lokalu mieszkalnego jest stałym mieszkańcem gminy Kępice, czy też przyjechała na teren gminy jedynie na okres czasowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej zwanej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne właściwe są w sprawach kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Sąd administracyjny dokonuje wskazanej kontroli według stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Z tych względów przepis ten należy stosować wraz z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "u.s.g."), zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1), zaś w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. w tej materii m.in.: wyroki NSA: z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996/3/90 oraz z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; zob. także: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny, 2001, z. 1-2, s. 102).

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z inicjatywy Wojewody Pomorskiego kontrolą sądową objęta została uchwała nr XXXIV/365/2022 Rady Gminy Kępice z dnia 26 maja 2022 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kępice, w części objętej zaskarżeniem przez stronę skarżącą.

W pierwszej kolejności odnotować należy, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona prawidłowo w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 (30 dni od dnia doręczenia uchwały) organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego i z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

W dalszej kolejności stwierdzić należy, że uchwała rady gminy podjęta w przedmiocie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, ma charakter aktu prawa miejscowego. Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Zakres i treść prawa miejscowego uwarunkowane są zatem normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem, w akcie rangi ustawowej musi być zawarte upoważnienie (delegacja) dla rady gminy do podjęcia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje też potwierdzenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Podkreślić należy, że w przypadku aktów wydawanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, które mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), istotnym jest przede wszystkim ustalenie, czy akt podlegający kontroli odpowiada przepisom prawa upoważniającym do jego wydania. Wykorzystywanie kompetencji przez organy nie jest wyrazem arbitralności ich działania, lecz wynikiem realizacji przekazanych im uprawnień. Dlatego każda norma kompetencyjna musi być interpretowana i realizowana tak, aby nie naruszała innych przepisów aktów prawnych wyższego rzędu. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa, z uwzględnieniem przepisów regulujących daną dziedzinę.

Wobec powyższych uwag stwierdzić trzeba, że organ uchwałodawczy gminy ma obowiązek ścisłej interpretacji normy upoważniającej, a zatem nie może domniemywać swej kompetencji i dokonywać wykładni rozszerzającej czy też wyprowadzać kompetencji w drodze analogii. Odstąpienie od wskazanych reguł narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa.

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s,g. oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l., a zatem powinna być zgodna z przepisami zawartymi w tej ustawie.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 3 powołanej ustawy zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminu powinny określać w szczególności: 1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu; 2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy; 3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego; 4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokal w innych zasobach; 5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas oznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej; 6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostawały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy; 7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2.

Z przywołanych przepisów nie sposób jednak wywieść delegacji do wyłączenia określonych grup członków wspólnoty samorządowej z możliwości ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego. Przepis art. 4 u.o.p.l. stanowi o obowiązku gminy i związanym z nim uprawnieniu mieszkańca gminy, którego sytuacja materialna uzasadnia oddanie mu w najem lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Co do zasady więc, podstawowymi warunkami jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o lokal z zasobów mieszkaniowych gminy są: niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz niski dochód. Ustawa nie wprowadza żadnych wyłączeń podmiotowych uniemożliwiających obywatelowi ubieganie się o mieszkanie. Wprowadzanie w uchwale dodatkowych wyłączeń, nie mieszczących się w kryteriach ustawowych, kwalifikować należy zatem jako nieuprawnione wychodzenie poza granice upoważnienia ustawowego. W tym też duchu pozostaje art. 21 ust. 3 pkt 3 u.o.p.l. stanowiący o kryteriach pierwszeństwa w wyborze osób, lecz nie o kryteriach wykluczających osoby spełniające warunki przedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 82/08). Czym innym jest bowiem wyznaczanie kryteriów pierwszeństwa, a czym innym wykluczenie oznaczające usunięcie, wyłączenie, wyeliminowanie, pozbawienie prawa. Rada gminy nie jest zatem uprawniona do określenia kryteriów wykluczających osoby, spełniające warunki zamieszkiwania i dochodu, z weryfikacji wniosku o wynajem lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1521/12 oraz w Olsztynie z dnia 15 maja 2018 r, sygn. akt II SA/Ol 264/18).

Stosownie do brzmienia kwestionowanego przepisu § 3 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały, gmina wynajmuje lokale mieszkalne osobom pełnoletnim, które spełniają łącznie warunki, a m.in. są osobami, które w okresie 5 lat przed datą złożenia wniosku o przydział mieszkania nie wyzbyły się mieszkania własnościowego lub spółdzielczego albo zrezygnowały z najmu mieszkania z zasobu Gminy Kępice.

Jak już zostało podkreślone powyżej delegacja ustawowa zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ust. 3 u.o.p.l. upoważnia radę gminy do uchwalenia zasad wynajmowania lokali gminnych określających w szczególności przesłanki wskazane w art. 21 ust. 3 ustawy, w tym kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu na czas nieoznaczony, jednakże rada gminy nie jest uprawniona do określania kryteriów wykluczających osoby spełniające warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy z grona członków wspólnoty gminnej, którzy są uprawnieni do ubiegania się o wynajęcie lokalu gminnego. Należy zatem przyjąć, że § 3 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały, który w istocie wprowadza wymóg braku wyzbycia się - przez osobę wnioskującą - mieszkania własnościowego lub spółdzielczego albo rezygnacji z najmu mieszkania z zasobu Gminy Kępice w okresie do 5 lat przed złożeniem wniosku o przydział mieszkania, w rzeczywistości wyklucza z grona osób uprawnionych do wynajmu lokalu wskazaną grupę osób, a tym samym wykracza poza granice hipotezy art. 21 ust. 3 u.o.p.l. Analizowany przepis de facto eliminuje bowiem już samą potencjalną możliwość ubiegania się przez wskazane osoby o najem lokali z mieszkaniowego zasobu gminy, skutkując w istocie "samoistnym" zwolnieniem się przez gminę z pełnej realizacji jej zadania własnego, jakim jest tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych całej wspólnoty mieszkaniowej (art. 4 ust. 1 u.o.p.l.).

Mając powyższe na uwadze przyjąć zatem należało, że postanowienia zawarte w § 3 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały - wprowadzające pozaustawowe, negatywne kryteria, które naruszają zasady wynikające z art. 4 ust. 2 u.o.p.l., w myśl których wszyscy mieszkańcy gminy spełniający podstawowe kryteria przedmiotowe mają prawo, z uwzględnieniem przewidzianego przez ustawodawcę pierwszeństwa, ubiegać się o najem lokalu komunalnego - nie mogły zostać zaakceptowane, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej przez Wojewodę Pomorskiego uchwały w tej części, jako istotnie naruszającej prawo poprzez przekroczenie normy kompetencyjnej wynikającej z art. 21 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 u.p.o.l., o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania - punkt 2. sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i zasądził od Gminy Kępice na rzecz skarżącego Wojewody Pomorskiego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie reprezentującego stronę skarżącą radcy prawnego ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).