Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 406/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 36, art. 37,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2008 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 14 grudnia 2007r. Nr [...], którą ustalono jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (renta planistyczna). Skarżąca domaga się uchylenia decyzji Kolegium.

Wskazana powyżej decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz

w zw. z art. 150 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 5, art. 151 ust. 1, art. 152, art. 153 ust. 1, art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), a także w zw. z §1 i §3 uchwały Rady Gminy z dnia 15 października 2003r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi L. (działka nr cz.[...]) w gminie L. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2004r. Nr 50, poz. 1005).

Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wójt Gminy decyzją z dnia 14 grudnia 2007r. ustalił wobec A. B. jednorazową opłatę w wysokości 5.865,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Luzinie (działki nr [...] i nr [...]) w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem tej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. B., zarzucając: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, poprzez wskazanie że działka nr [...] nie jest przeznaczona jako działka gruntu rolnego; naruszenie prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 3, 4, i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 15 października 2003r., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; naruszenie prawa materialnego art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwą jego wykładnię, a w szczególności zastosowania tego przepisu do zdarzenia prawnego - darowizny nieruchomości na rzecz syna skarżącej, jeżeli przepis dopuszcza jego zastosowanie tylko do sprzedaży i nie wskazuje na darowiznę; naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 k.p.a., poprzez brak ich zastosowania, a w szczególności brak przeprowadzenia kontroli opinii rzeczoznawcy majątkowego. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca przedstawiła szczegółową argumentację na poparcie powyższych zarzutów i swojego żądania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem, podało, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest tylko i wyłącznie kwestia ustalenia renty planistycznej, w związku z czym nie może tutaj być rozpatrywana kwestia kosztów związanych z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego żąda skarżąca. Granice rozpatrywanej sprawy wyznaczone są treścią wskazanych niżej przepisów, a one nie przewidują łączenia renty planistycznej z jakimikolwiek innymi kwestiami. Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt gminy pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie (tzw. rentę planistyczną), określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Powstanie obowiązku przedmiotowej opłaty zależne jest od zaistnienia przesłanek: wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego lub zmienionego planu (art. 37 ust. 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem (art.37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wysokość jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień sprzedaży nieruchomości (art. 37 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym - należy podkreślić – iż wysokość tej opłaty jest ograniczona jedynie do określonej w uchwale rady gminy - procentowej stawki wzrostu wartości nieruchomości, która nie może być jednak wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 4 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Mając powyższe na uwadze, Kolegium podkreśliło, że organ I instancji - w niniejszej sprawie Wójt - jest zobligowany pobrać opłatę określoną w tym przepisie. Kwestia pobrania opłaty nie zależy od uznania organu administracji; powyższy obowiązek wynika z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Wójt ustala opłatę w drodze decyzji bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego umowy zbycia nieruchomości - art. 37 ust.5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ). W przepisie art. 36 ust.4 omawianej ustawy jest mowa o "zbyciu" nieruchomości, pod którym to pojęciem rozumie się m.in. dokonanie sprzedaży nieruchomości, dokonanie darowizny nieruchomości. Obecne brzmienie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wynikiem nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanej na mocy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2004r. Nr 141, poz. 1492 ze zm.). Na mocy art. 10 pkt 3 ustawy zmieniającej, z dniem 22 września 2004r. w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyraz "sprzedaje" zastąpiono wyrazem "zbywa". W konsekwencji chybionym jest trzeci zarzut odwołania (art.36 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma zastosowanie jedynie do sprzedaży nieruchomości). Kolegium podało nadto, że uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 15 października 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi L. (działka nr cz.[...]) w gminie L., statuowano dla przedmiotowych działek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tak więc należy uznać, że spełniony został wymagany przytoczonym wyżej art. 36 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 3 tej uchwały ustalono 30% stawkę służącą do naliczania renty planistycznej, a więc spełniony został wymóg statuowany przytoczonym wyżej art. 36 ust. 4 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium nadto wyjaśniło, że (mając na względzie sugestię skarżącej, że działka nr [...] jest działką rolną, co wynikać ma z zamiaru wykorzystywania tej działki przez Ł. B. jako siedliska), że zgodnie z § 1 ust. 1 przedmiotowego planu, "Obszar działki nr cz. [...] we wsi L., w gminie L., przeznacza się pod budownictwo mieszkaniowe z możliwością sytuowania usług nieuciążliwych." Wynika z tego niezbicie, że działka nr [...] (która powstała na skutek podziału działki nr [...]) nie jest działką rolną. Z przedłożonych przez organ I instancji akt wynika, że działka nr [...] została sprzedana przez A. B. w dniu 30 sierpnia 2007r. (dowód: akt notarialny Repertorium A nr [...]), a więc został spełniony warunek zbycia tejże nieruchomości, i to zbycia przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu (art. 36 ust. 4 w zw. z art.37 ust. 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jeżeli chodzi o drugą działkę (nr [...]) to na mocy umowy darowizny z dnia 10 września 2007r., została ona zbyta na rzecz syna skarżącej - Ł. B. (akt notarialny Repertorium A nr [...]), a więc został spełniony warunek zbycia tejże działki, i to zbycia przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu (art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust.3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jak wynika z treści tegoż aktu notarialnego, na jego mocy doszło do przeniesienia prawa własności tejże działki na rzecz Ł. B., w związku z czym nie można twierdzić, że nie doszło do zbycia przedmiotowej działki. W konsekwencji - dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie może mieć znaczenie argumentacja skarżącej odwołująca się do ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego z dnia 11 kwietnia 2003r.. Kolegium podniosło, że w niniejszym postępowaniu organy administracji są związane tymże aktem notarialnym - organy nie są władne w jakikolwiek sposób weryfikować treść tegoż aktu, np. pod kątem spełnienia przez Ł. B. warunków do nabycia przedmiotowej nieruchomości, czego żąda skarżąca. Jeżeli chodzi o ostatni warunek, od którego spełnienia uzależnione jest ustalenie renty planistycznej, a więc wzrost wartości nieruchomości (spowodowany uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami, tj. przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art.150 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy o gospodarce nieruchomościami, w wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się określenia wartości rynkowej. Tego rodzaju wartość określa się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu (art. 150 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami), co miało miejsce w niniejsze sprawie, albowiem przedmiotowe działki zostały zbyte przez skarżącą. Stosownie do art. 150 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określenia wartości wymienionych w powyższym art. 150 ust.1 pkt 1 dokonują rzeczoznawcy majątkowi. Zgodnie z art. 151 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń: 1) strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy, 2) upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy. Stosownie do treści przepisu art. 152 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości. Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich (art. 152 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową nieruchomości, jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się w podejściu mieszanym; przy zastosowaniu podejścia kosztowego określa się wartość odtworzeniową nieruchomości (art. 152 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Należy także wskazać, że zgodnie z art.154 ust. 1 tejże ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazło podejście porównawcze (metoda korygowania ceny średniej), które stosuje się, jeżeli są znane ceny nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenionej; podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego; wartość nieruchomości koryguje się ze względu na cechy różniące te nieruchomości i ustala z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu czasu (art.153 ust.l ustawy o gospodarce nieruchomościami). Analizując zaskarżoną decyzję oraz zebrany materiał dowodowy, a zwłaszcza operat szacunkowy z dnia 11 października 2007r., dotyczący przedmiotowej nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się niezgodności z powołanymi wyżej przepisami prawa. W ocenie Kolegium przedmiotowy operat - sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. P. - jest wiarygodny i czytelny, sporządzony został w sposób rzetelny; prawidłowość dokonanej wyceny wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości, tak więc mógł być podstawą do ustalenia renty planistycznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 k.p.a., poprzez brak ich zastosowania, a w szczególności brak przeprowadzenia kontropinii rzeczoznawcy majątkowego, Kolegium wskazało, że przepis art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jeżeli chodzi o ten drugi przepis (art. 8 Kpa) to stanowi on, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zgodnie natomiast z trzecim przepisem (art.9 Kpa), organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Ostatni z przywołanych przez skarżącą przepisów, tj. art.

10 § 1 k.p.a. (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu), stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie Kolegium operat szacunkowy sporządzony dla potrzeb niniejszej sprawy jest wiarygodny i czytelny, sporządzony został w sposób rzetelny, w związku z czym organ I instancji zasadnie odmówił sporządzenia kontroperatu, a w konsekwencji - zarzut naruszenia przytoczonych wyżej przepisów kpa należało zdaniem Kolegium uznać za chybiony (Kolegium wskazało, że nie bardzo wiadomo jaki jest związek zasady czynnego udziału stron w postępowaniu z odmową sporządzenia kontroperatu). Kolegium wyjaśniło, (mając na względzie zarzut, że rzeczoznawca używa pojęć nieostrych - niejednoznacznych (str 14 operatu: "autor opracowania uważa za najbardziej prawdopodobny wzrost wartości nieruchomości"), że operat ma charakter "szacunkowy", co wynika z jego nazwy , a jednoznaczne ustalenie wartości nieruchomości może mieć miejsce ewentualnie jedynie w przypadku dokonania transakcji sprzedaży nieruchomości. Tym samym - z uwagi na spełnienie określonych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanek - ustalenie renty planistycznej wobec A. B. należy uznać za uzasadnione.

Skarżąca w skardze zarzuciła Kolegium błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania przedmiotowej decyzji poprzez wskazanie, że działka [...] nie jest przeznaczona jako działka gruntu rolnego, mimo, że załączone do odwołania od decyzji organu I instancji dowody świadczą, iż działka ta będzie wykorzystywana przez syna skarżącej jako siedlisko w gospodarstwie rolnym. Zarzuciła nadto naruszenie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 3, 4 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazało również na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 k.p.a., poprzez brak ich zastosowania. Ponadto w ocenie skarżącej doszło do naruszenia art. 77, art. 78 § 1, art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Kolegium kontropinii rzeczoznawcy majątkowego w celu zweryfikowania przedstawionych przez skarżąca zarzutów oraz nieustosunkowanie się do tych zarzutów przez rzeczoznawcę majątkowego – A. P..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na wstępie rozważań odnieść się należy do pierwszego zarzutu skargi (błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonych decyzji). Skarżąca wskazuje, że w przypadku działki nr [...] nie nastąpił wzrost jej wartości, jako, iż działka ta będąca przedmiotem poczynionej na rzecz syna darowizny będzie wykorzystywana przez obdarowanego "jako siedlisko w gospodarstwie rolnym". Zdaniem skarżącej, jeżeli działka, o której wyżej, będzie wykorzystywana jako grunt rolny to nie można mówić, że zwiększyła się jej wartość.

W ocenie Sądu zarzut ten jest bezzasadny.

Wskazać należy, że tak aktualny sposób korzystania z w/w działki jak i zamierzenia jej nowego właściciela nie mają znaczenia prawnego w świetle powołanego art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten reguluje różne konsekwencje, które niesie z sobą uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego bądź jego zmiana (tak związane ze wzrostem wartości nieruchomości jak i obniżeniem tej wartości).

Oświadczenie, jakie złożyła skarżąca przed notariuszem w trakcie zawierania umowy darowizny i które dotyczyło działki nr [...] (określiła w/w działkę mianem nieruchomości rolnej – § 3 pkt 5 umowy) nie wywołuje skutków prawnych na gruncie przepisów powołanej w podstawie prawnej wydanych decyzji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozważanym przypadku mamy do czynienia ze wzrostem wartości nieruchomości, który został spowodowany zmianą planu zagospodarowania przestrzennego. Wzrost wartości został określony w wykonanym (na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. – w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego – Dz. U. Nr 207, poz.2109) - operacie szacunkowym a konsekwencją było prowadzenie przez organ administracji postępowania w oparciu o art. 36 ust. 4 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie prawa materialnego (powołany w pkt 2 skargi) również nie może zostać uznany za uzasadniony.

W uzasadnieniu skargi skarżąca nie rozwinęła tego zarzutu i nie wskazała na czym miałoby, jej zdaniem, polegać naruszenie art. 36 i 37 w/w ustawy.

Podstawowym środkiem dowodowym w postępowaniu o ustalenie opłaty planistycznej jest operat szacunkowy sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy.

Taki operat w sprawie został sporządzony i złożony w Urzędzie Gminy w Luzinie.

Z daty widniejącej na tytułowej stronie operatu (11 październik 2007 r.) wnosić należy, że sporządzony on został przed wszczęciem postępowania (zawiadomienie skarżącej wszczęciu postępowania nosi datę 16 październik 2007 r.).

Jest to niewątpliwe uchybienie organu I instancji, albowiem czynności dowodowe powinny być prowadzone przez ten organ dopiero po wszczęciu postępowania i powiadomieniu o tym fakcie strony.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy naruszenie przepisów postępowania o którym wyżej nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i co się z tym wiąże nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm.).

Jak wynika z materiału dowodowego sprawy skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu przed organem I instancji. W dniu 14 listopada 2007 r. otrzymała kserokopię operatu szacunkowego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem.

Pismem z dnia 5 grudnia 2007 r. organ I instancji powiadomił skarżącą o zebraniu całego materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

W tej sytuacji podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego uznać należało za nietrafne.

Stwierdzić też należy, że skarżąca nie wykazała, iż wynikająca ze złożonego operatu szacunkowego wycena nieruchomości jest wadliwa lub nie została oparta na właściwych podstawach.

Operat szacunkowy stanowiący kluczowy dowód w sprawie sporządzony został przez osobę mającą uprawnienia rzeczoznawczy na kilka dni przed wszczęciem postępowania. Stanowi to o jego aktualności.

Podniesione przez skarżącą zarzuty do operatu zostały przez organ I instancji wyjaśnione.

W dniu 3 grudnia 2007 została przeprowadzone zostały oględziny z udziałem skarżącej i rzeczoznawcy.

Zgłoszony w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze zarzut, że autor opracowanego operatu "używa pojęć niedookreślonych o wysokim stopniu niedookreśloności" jest gołosłowny.

W ocenie Sądu, strona skarżąca nie tylko nie wskazała na wady operatu lecz nawet nie uprawdopodobniła ich istnienia.

W takiej sytuacji organ zasadnie odmówił powołania drugiego rzeczoznawcy uznając, że brak jest podstawy do weryfikacji złożonego operatu szacunkowego.

Nie jest uzasadniony podniesiony w skardze zarzut, że dokonanie darowizny działki nr [...] skutkowało zwolnieniem skarżącej od naliczenia opłaty adiacenckiej. W art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mowa jest o "zbyciu" nieruchomości przez właściciela lub użytkownika wieczystego. Takim zbyciem jest również przeniesienie własności w drodze darowizny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.