Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 642/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
Teza: Organ administracji publicznej stosując art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ ma obowiązek ustalić właściciela lub zarządcę nieruchomości, na którego nakłada określone obowiązki.

TEZY

Organ administracji publicznej stosując art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ ma obowiązek ustalić właściciela lub zarządcę nieruchomości, na którego nakłada określone obowiązki.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi PZU S.A. Inspektorat w O. na decyzje (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 24 listopada 2000 r. (...) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, (...)


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2000 r., (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. po rozpatrzeniu odwołania PZU S.A. w E. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 6 września 2000 r. nakazującą PZU "Ż." S.A. w O. i PZU S.A. w E. w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. zlikwidowanie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku przy ul. P.-W. w O. od strony działki Jana P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż obowiązek likwidacji przedmiotowych otworów okiennych nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika z decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 1997 r. stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na rozbudowę obiektu budowlanego w części dotyczącej pozwolenia na usytuowanie otworów okiennych w budynku, od strony granicy z działką nr 653/7 tj. działką stanowiącą własność Jana P.

Organ I instancji, wydając decyzję miał na celu doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję PZU S.A. Inspektorat w O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż obowiązek usunięcia okien narusza zasadę słuszności, na której opiera się postępowanie administracyjne, nadto istniejące otwory okienne nie naruszają obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Sąd zgodnie z art. 51 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie jest związany granicami skargi i w oparciu o ten przepis, może z urzędu brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w postępowaniu administracyjnym.

Decyzja organu I instancji, skierowana jest do PZU "Ż." S.A. w O. i PZU S.A. w E. nakładając na te podmioty obowiązek likwidacji otworów okiennych w budynku przy P.-W. 5 w O. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest PZU, przy czym organ nie podał czy jest to PZU SA czy też PZU "Ż." SA i gdzie znajduje się siedziba tych jednostek. W aktach sprawy nie ma żadnych dowodów, z których wynikałoby kto jest właścicielem nieruchomości położonej w O. przy P.-W. 5. Odwołanie od tej decyzji złożył PZU SA w E. Tymczasem organ odwoławczy jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji rozpatruje odwołanie PZU "Ż." SA w O. Następnie prostuje swoją decyzję zastępując PZU "Ż." w E. na PZU SA w E.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący nie był w stanie wskazać, kto był właścicielem lub współwłaścicielem w dacie wydania kwestionowanej decyzji przedmiotowej nieruchomości. Okoliczności te wskazują na to, że organy orzekające w sprawie nie ustaliły kto powinien być adresatem decyzji. Zauważyć bowiem należy, iż uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Rozstrzygnięcie organu I instancji zawarte w sentencji kwestionowanej decyzji, nie koresponduje z treścią uzasadnienia w tym sensie, iż nie można z jego motywów wywnioskować dlaczego, właśnie podmioty wskazane w sentencji decyzji są jej adresatem. Uchybienie to jest naruszeniem art. 107 Kpa.

Organ administracji publicznej korzystając z art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. ma obowiązek ustalić właściciela lub zarządcę nieruchomości, na którego nakłada określone obowiązki. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wyjaśnił tej okoliczności a organ odwoławczy błędu tego nie wyeliminował.

W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, iż organy orzekające w sprawie nie ustaliły rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co stanowi uchybienie przepisom postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 par. 1 Kpa i powoduje wadliwość zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach oparto na treści art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.