Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3371/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach 27-28 września 2012 r., w toku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w hurtowni I.W. Sp. z o.o., należącej do przedsiębiorcy I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do badań laboratoryjnych pobrano próbki z:

- partii 100 kg filetów z dorsza bałtyckiego z/sk, (Gadus morhua) pojedynczo mrożonych IQF, głęboko mrożonych o zawartości glazury 10%, w opakowaniach a'5 kg, kraj pochodzenia Polska, rejon połowu FAO 27IIID, w cenie sprzedaży 22,83 zł/kg o łącznej wartości 2.283 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 17.11.2012 r. i datą produkcji 17.11.2011 r., wyprodukowanych w Polsce dla I. S.A. ul. L., S.,

- partii 485 kg filetów z mintaja (Theragra chalcogramma) b/s indywidualnie mrożonych, glazurowanych, głęboko mrożonych, "N.", o zawartość glazury 35%, w opakowaniach a'5 kg, kraj pochodzenia Chiny, rejon połowu FAO 61 Ocean Spokojny, w cenie sprzedaży 7,60 zł/kg o łącznej wartości 3.686 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 10.2013 r., importowanych przez W. S.A. ul. P., G.

Pobranie ww. produktów do badań udokumentowano protokołem pobrania próbki nr [...] z dnia 28 września 2012 r. oraz protokołem pobrania próbki kontrolnej [...] z dnia 28 września 2012 r.

W wyniku badań przeprowadzonych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K., stwierdzono, że:

- zbadana próbka filetów z dorsza bałtyckiego wykazuje niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, zawyżoną zawartość glazury (stwierdzono 15% przy deklaracji 10%) oraz obecność fosforu dodanego nie wykazanego w oznakowaniu produktu. Powyższe udokumentowano w sprawozdaniu z badania nr [...] z dnia 4 października 2012 r.,

- zbadana próbka filetów z mintaja wykazuje niewłaściwe cechy organoleptyczne tj. niewłaściwą teksturę filetów oraz niewłaściwy smak i zapach. Powyższe udokumentowano w poprawionym sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia 29 października 2012 r.

Pismem z dnia 11 października 2012 r., [...] WIIH poinformował przedsiębiorcę I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wynikach badań laboratoryjnych, załączając jednocześnie sprawozdania z tych badań.

Kontrolowany przedsiębiorca, I.W. Sp, z o.o. z siedzibą w W., nie złożył wniosku o przebadanie próbek kontrolnych zakwestionowanych produktów.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., [...] WIIH wymierzył przedsiębiorcy I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W.:

- na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 4.566 zł (słownie: cztery tysiące pięćset sześćdziesiąt sześć złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego produktu, tj. dorsza bałtyckiego,

- na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu nieodpowładającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej, tj. filetów z mintaja.

Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie. Mając na uwadze, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu organ na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Na powyższe postanowienie I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będący spółką przejmującą I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wniósł zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Niezależnie od złożonego zażalenia, pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. przedsiębiorca I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będący spółką przejmującą I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., złożył do Prezesa UOKiK wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WIIH nr [..] z dnia [...] grudnia 2012 r. wskazują, że w momencie wydania ww. decyzji, przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez spółkę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na dowód czego załączył postanowienie Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. [...]; postanowienie Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. [...] o sprostowaniu postanowienia oraz zaświadczenie o dokonaniu wpisu z dnia 30 listopada 2012 r.

Z przedstawionych dokumentów wynikało, że w dniu 30 listopada 2012 r. przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez spółkę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K.

W związku z powyższym, w dniu 22 maja 2013 r. Prezes UOKiK decyzją nr [...], na wniosek przedsiębiorcy IK. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będącego spółką przejmującą I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stwierdził nieważność ww. decyzji [...] WIIH z uwagi na to, że decyzja ta wydana została po wcześniejszym (dnia [...] listopada 2012 r.) przejęciu tej spółki na podstawie art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1030), zwanej dalej "Ksh", przez I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Powyższe skutkowało wycofaniem przez stronę w dniu 20 czerwca 2013 r. zażalenia, wniesionego uprzednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie Prezesa UOKiK o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Pismem z dnia 24 września 2013 r., [...] WIIH zawiadomił przedsiębiorcę I.K. Sp. z o. o. z siedzibą w K. następcę prawnego I.W. Sp. z o. o., o wejściu do postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o jakości handlowej z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu zafałszowanego oraz produktu o niewłaściwej jakości handlowej, a także poinformował stronę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w każdym stadium postępowania. Informacja niniejsza została doręczona stronie w dniu 27 września 2013 r.

Strona skorzystała z przysługujących jej praw. W kolejnych pisemnych wyjaśnieniach kwestionowała ww. wyniki badań laboratoryjnych, zawarte w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] zarzucając, iż badania zostały wykonane poza zakresem akredytacji laboratorium, a także poddała w wątpliwość procedurę dotyczącą pobierania próbek. Ponadto usiłowała wykazać, że filety z dorsza bałtyckiego i filety z mintaja zostały niesłusznie przez [...] WIIH uznane za niezgodne z wymaganiami jakości handlowej lub deklaracją producenta.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] WIIH działając na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy I. Sp. z o.o. z siedzibą w K., następujące kary pieniężne:

- w kwocie 4.566 zł (słownie: cztery tysiące pięćset sześćdziesiąt sześć złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu zafałszowanego,

- w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu nieodpowiadającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej.

Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r., strona złożyła do Prezesa UOKIK obszerne odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Prezes orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji [...] WIIH nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Pismem z dnia 15 lutego 2014 r., strona wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., nieważności decyzji [...] WIIH nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., która zdaniem strony miała miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, wskazując przy tym, że nie ona, a jej poprzedniczka wprowadziła do obrotu zakwestionowane produkty.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., Prezes UOKiK odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WIIH nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. (nr akt: [...]), którą wymierzył przedsiębiorcy IK. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężne za wprowadzenie do obrotu produktu odpowiednio niewłaściwej jakości handlowej i zafałszowanego.

Pismem z dnia 2 czerwca 2014 r., na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., strona zwróciła się do Prezesa UOKiK z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji Konsumentów działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1k.p.a., art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148), art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669), po rozpatrzeniu złożonego przez przedsiębiorcę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., odmawiającej stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w myśl art. 494 § 1 Ksh, spółka przejmująca, albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Z kolei § 2 ww. przepisu stanowi, iż na spółkę przejmującą albo na spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.

Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, że każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadajace jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej łub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł.

Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 4, że każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł.

Prezes UOKiK stanął na stanowisku, iż obowiązek uiszczenia zapłaty kwoty wymierzonych kar pieniężnych z tytułu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno spożywczego niewłaściwej jakości handlowej i zafałszowanego jest obowiązkiem o charakterze nieosobistym, gdyż wynika z faktu zbywalnego prawa własności rzeczy, w związku z czym następstwo prawne jest tu dopuszczalne. Wskazać należy w tym miejscu, że z przepisów Ksh wywieść można, iż łączenie się spółek przez przejęcie, to sytuacja, w której następuje przeniesienie całego majątku jednej spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej (art. 491 § 1 pkt 1 Ksh). Oznacza to przejście wszystkich składników majątkowych spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie strona w wyniku przejęcia spółki I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stała się właścicielem wprowadzanych do obrotu i zakwestionowanych w toku kontroli filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja.

Organ zauważył, że gdyby przyjąć tok rozumowania strony, w myśl którego w przypadku przejęcia spółki, spółka przejmująca nie ponosi obowiązków egzekwowanych w innym trybie niż na gruncie prawa cywilnego, oznaczałoby w istocie znaczne ograniczenie odpowiedzialności podmiotów przejmujących oraz postawienie ich w uprzywilejowanej sytuacji. Pozostawałoby to jednak w jawnej sprzeczności z ideą racjonalności ustawodawcy. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 17 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności i pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Uregulowanie to ponad wszelką wątpliwość wyklucza możliwość uwolnienia się spółki przejmującej od obowiązku zapłaty kar pieniężnych z powołaniem się na sprawstwo jej poprzednika, jeżeli wprowadzenie do obrotu produktów niewłaściwej jakości miało miejsce przed połączeniem spółek.

W związku z tym przepisem, w opinii Prezesa UOKiK, spółka sukcesorka nie może skutecznie powoływać się na sprawstwo swego poprzednika prawnego.

W świetle powyższego, zdaniem organu zarzut skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) należało uznać za chybiony.

W opinii Prezesa UOKiK, nie znajduje również uzasadnienia zarzut rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Pismem z dnia I.K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w K., reprezentowana przez r.pr. M.N,. wniosła skargę

na powyższą decyzję, zarzucając:

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę ich zastosowania, pomimo wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. nr [...] z dnia [...].12.2013 r. z rażącym naruszeniem prawa i pomimo skierowania tejże decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie,

2) naruszenie art. 494 § 1 i § 2 K.s.h. oraz art. 30 § 4 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obejmują one swym zakresem sukcesję odpowiedzialności za delikty określone w art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej, popełnione przez spółkę przejętą przed dniem przejęcia,

3) naruszenie art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyklucza on możliwość uwolnienia się przez spółkę przejmującą od obowiązku zapłaty kary pieniężnej (nieorzeczonej przed dniem przejęcia) za delikty określone w art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej z powołaniem się na sprawstwo spółki przejętej (w sytuacji gdy spółka przejmująca nie wprowadziła ani nie wprowadza spornych produktów do obrotu).

Wobec podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że adresatem norm (zakazów) statuowanych w art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o jakości handlowej jest ten, "kto wprowadza do obrotu" artykuły rolno-spożywcze, odpowiednio, niespełniające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów bądź zafałszowane. Bez wątpienia, spółka przejmująca, tj. I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., nie wprowadziła ani nie wprowadza do obrotu spornych artykułów rolno-spożywczych (Dorsz bałtycki, Mintaj). Okoliczności tej organ prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w żaden sposób nie wykazał, ani nawet nie prowadził w tym kierunku żadnego postępowania dowodowego, co jednoznacznie wynika z analizy uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej nr [..].

Zdaniem skarżącej sprawcą zarzucanych deliktów administracyjnych była I.W. Sp. z o.o., a więc inny podmiot prawny. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż przed dniem przejęcia spółki I.W. Sp. z o.o. przez skarżącą tj. przed dniem [...].11.2012 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec spółki przejętej. Skarżąca podkreśliła, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione wobec czego są zasadniczo nieprzenoszalne. A zatem wniosek wysnuty przez Prezesa UOKiK z art. 494 § 1 K.s.h. jest nieprawidłowy tym bardziej, że przepis ten odwołuje się do kategorii "praw i obowiązków", tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem "transferu" na spółkę przejmującą (I.K. Sp. z o.o.) nie były prawa czy obowiązki administracyjnoprawne lecz odpowiedzialność administracyjna za delikt administracyjny (rzekomo) popełniony przez spółkę przejętą (I.W. Sp. z o.o.). Nie chodzi zatem w sprawie o przeniesienie na spółkę przejmująca obowiązku kary pieniężnej już wymierzonej decyzją wydana wobec spółki przejętej przed utrata przez nią bytu prawnego, lecz o władcze ukształtowanie przez organ sytuacji prawnej spółki przejmującej poprzez zastosowanie bezpośrednio do niej przepisów art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o jakości handlowej tak jakby to skarżąca była (a nie jest) sprawca przewidzianych tam deliktów prawa administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozpatrzenia sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji Konsumentów utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą odmówiono stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., którą z kolei organ nałożył na skarżącą kary pieniężne:

- w kwocie 4.566 zł (słownie: cztery tysiące pięćset sześćdziesiąt sześć złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu zafałszowanego,

- w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu nieodpowiadającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej.

Strona skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu na nią kary pieniężnej podnosząc, że jako spółka przejmująca nie odpowiada prawnie za delikty administracyjne poprzednika – I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Jak wynika z akt sprawy w dniu 30 listopada 2012 r. przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez spółkę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K.

Zgodnie treści art. 494 § 1 Ksh, spółka przejmująca, albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Z kolei § 2 ww. przepisu stanowi, iż na spółkę przejmującą albo na spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.

Zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Sądu organ słusznie uznał, że z powyższego przepisu wynika, iż na spółkę przejmującą przeszły nie tylko uprawnienia i obowiązki wynikające z koncesji, zezwoleń i ulg (art. 494 § 2 Ksh), ale także wynikające z innych niż wymienione decyzji administracyjnych, czy z mocy samego prawa. Ograniczenie przejścia uprawnień wynikających z aktów administracyjnych jest możliwe zatem jedynie w przypadku, gdy przepis ustawy wyraźnie tak stanowi lub gdy wynika to wprost z tego właśnie aktu administracyjnego. Mając to na uwadze, decyzja administracyjna dotycząca innego przedmiotu nie może wyłączyć sukcesji. Oznacza to, że sukcesja uniwersalna dotycząca praw i obowiązków administracyjnoprawnych niewynikających z zezwolenia, koncesji albo ulgi, może być wyłączona tylko przepisem ustawowym. Takiego przepisu strona nie wskazała. Skoro więc przepis rangi ustawowej mówi o wstąpieniu przez spółkę przejmującą we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejętej, to nie ma powodów do ograniczenia jej zasięgu tylko do zakresu stosunków cywilnoprawnych i wyłączać z tego zakresu kwestii odpowiedzialności deliktowej.

Strona skarżąca stara się uniknąć odpowiedzialności podnosząc, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, iż prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione. Zasadniczo są one nieprzenoszalne (zob. także A. Szumański, Kodeks, 2003, t. IV, s. 244 i n.b; A. Witosz, Łączenie, podział..., op. cit, 2013, s. 236 i n.). Dla zmiany tej reguły konieczna jest wyraźna norma prawna.

Podkreślenia wymaga jednak, że ta generalna zasada doznaje pewnych wyjątków. W szczególności razem z sukcesją cywilnoprawną miała miejsce sukcesja administracyjnoprawna wprowadzona już do ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Również art. 494 § 2 k.s.h. wprowadza wyjątek od generalnej reguły. Przyjęta zasada sukcesji administracyjnoprawnej ma dwie istotne cechy: wskazuje przykładowo prawa i obowiązki administracyjnoprawne oraz ma ograniczony charakter (w kilku aspektach). Przykładowe wyliczenie aktów administracyjnych potwierdza, że możemy je zaliczyć do tzw. rzeczowych aktów administracyjnych, co należy rozumieć jako akty skierowane co prawda do indywidualnie określonego adresata, ale odnoszące się do rzeczy i wiążące także określonych prawem następców adresata aktu, bądź nawet każdorazowego posiadacza danej rzeczy (S. Dudzik, Zbycie przedsiębiorstwa a sukcesja praw i obowiązków wynikających z aktów administracyjnych, PiP 1994, z. 7-8, s. 40).

Zdaniem Sądu słusznie zatem organ przyjął, że sukcesja uniwersalna, jaka miała miejsce w przypadku przejęcia I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przez skarżącą Spółkę dotyczy praw i obowiązków administracyjnoprawnych, niewynikających z zezwolenia, koncesji, albo ulgi i może być wyłączona tylko przepisem ustawowym. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

A zatem skoro sukcesja uniwersalna dotyczy wszelkich majątkowych składników materialnych i niematerialnych, w tym praw rzeczowych, zatem trafnie organ przyjął, że skarżąca jako podmiot przejmujący, przejęła także posiadanie zakwestionowany towar, a mianowicie filety z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki (por. art. 336 i nast. k.c.). W tym zakresie można przyjąć domniemanie ciągłości posiadania jako stanu faktycznego. Odmienna okoliczność faktyczna nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą. Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżącej, że kwestia ta wymagała przeprowadzenia z urzędu przez organ szczegółowego postępowania dowodowego na okoliczność przejścia na skarżącą majątku po przejętej spółce. Sąd uważa, że inicjatywa dowodowa należała w tym względzie do skarżącej, zwłaszcza w kontekście treści art. 551 pkt 2 k.c., zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: (...) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości (pkt 2). W aktach sprawy brak jest dowodu w postaci np. aktu notarialnego świadczącego o wyłączeniu z masy majątkowej przejmowanej spółki towarów w postaci tychże ryb, znajdujących się w chwili kontroli w hurtowni I.W. położonej w S.

Wobec powyższe zarzuty dotyczące nieważności decyzji w przedmiocie wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej uznać należało z bezzasadne, albowiem oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skierowana została do właściwego podmiotu.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.