Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 706/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6,7,11,33 ust. 4 pkt1,155,art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 250,151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego P. B. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu


UZASADNIENIE

W.W. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta K. decyzją z dnia [...], orzekł o uznaniu W.W. za osobę bezrobotną z dniem 5 stycznia 2009 r. oraz o przyznaniu jej od dnia 13 stycznia 2009 r. prawa do zasiłku w wysokości [...] zł brutto miesięcznie. Decyzją z dnia 16 lipca 2009 r. organ orzekł o utracie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

Kolejną decyzją z dnia [...], Starosta K. orzekł o utracie przez W.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 grudnia 2011 r. z uwagi na przyznanie jej jednorazowych środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

W dniu 26 września 2013 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym poinformowano,

że w okresie od dnia 6 maja 2009 r. do 6 maja 2009 r. oraz w okresie od dnia

14 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. W.W. była zgłoszona

do ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia

na podstawie umowy zlecenia przez płatnika składek - Polski Czerwony Krzyż.

W związku z powyższą informacją postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. Starosta K., wznowił z urzędu postępowania:

- w sprawie utraty przez W.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem

31 grudnia 2011 r. zakończone decyzją ostateczną z dnia 16 stycznia 2012 r.;

- w sprawie pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 lipca

2009 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania zakończone decyzją ostateczną z dnia 16 lipca 2009 r.;

- w sprawie przyznania prawa do pobierania stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia 23 maja 2011 r. zakończone decyzją ostateczną z dnia 25 maja 2011 r.;

- w sprawie utraty prawa do pobierania stypendium z dniem 1 listopada 2011 r. zakończone decyzją ostateczną z dnia 2 listopada 2011 r.

Następnie Starosta K. decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r.,

po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję własną z dnia 16 stycznia 2012 r.

w sprawie utraty z dniem 31 grudnia 2011 r. statusu osoby bezrobotnej oraz pozostałe decyzje będące przedmiotem wznowionego postępowania.

Wojewoda Z. decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania W.W., uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia 11 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolejną decyzją z dnia 22 stycznia 2014 r., Starosta K. uchylił decyzję własną z dnia 16 lipca 2013 r. w sprawie utraty przez W.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 lipca 2009 r., z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania i orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do pobierania zasiłku, z dniem 6 maja 2009 r., z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej.

Na skutek odwołania W.W., Wojewoda decyzją z dnia 19 lutego 2014 r. uchylił ww. decyzję z dnia 22 stycznia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta K. decyzją z dnia 19 marca 2014 r. orzekł o utracie przez W.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 maja 2009 r., z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Wojewoda Z. decyzją z dnia 24 czerwca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 19 marca 2014 r.

Wyrokiem z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 789/14 wydanym

w wyniku rozpoznania skargi W.W., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody z dnia 24 czerwca 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując, iż organy zatrudnienia ponownie rozpatrując sprawę zobowiązane będą uwzględnić fakt, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja ostateczna z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie utraty przez W.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 grudnia 2011 r. oraz, że wznowione zostało już w tej sprawie postępowanie administracyjne, lecz nie zakończone wydaniem rozstrzygnięcia, w przewidzianym prawem trybie.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Starosta K. decyzją z dnia [...] wydaną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 i art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej ustawą "K.p.a." oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149), w wyniku wznowienia postępowania, uchylił decyzję własną z dnia [...] w sprawie utraty z dniem 31 grudnia 2011 r. statusu osoby bezrobotnej przez W.W. i orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 maja 2009 r.

W uzasadnieniu tej decyzji Starosta K. wskazał, że ww. decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 grudnia 2011 r. z powodu otrzymania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Do organu wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS),

w którym poinformowano, że w okresie od dnia 6 maja 2009 r. do 6 maja 2009 r. oraz

w okresie od dnia 14 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. W.W. była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia przez płatnika składek - Polski Czerwony Krzyż. Od wynagrodzenia był potrącany podatek dochodowy od osób fizycznych.

Starosta K. uchylił decyzję własną z dnia 16 stycznia 2012 r. uznając, że wyszły na jaw nowe dowody istniejące, lecz nieznane organowi, w dniu wydania tej decyzji. Organ orzekł jednocześnie o wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, tj. o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 6 maja 2009 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W.W., zarzucając błędne ujęcie w niej dwóch decyzji – uchylającej i orzekającej; a ponadto zarzuciła naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z art. 155 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., art. 33 ust. 4 pkt. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia 3 kwietnia 2015 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 marca 2015 r.

Odnosząc się do zarzutów strony, organ II instancji stwierdził, że kwestionowana decyzja nie została rozpatrywana w trybie art. 155 K.p.a., lecz w trybie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z ostatnim z tych przepisów, organ jest uprawniony do uchylenia decyzji dotychczasowej i jednocześnie obowiązany do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Z tego względu organ uznał, iż twierdzenia strony, że taki tryb rozstrzygnięcia jest niedopuszczalny, tj. ujęcie "dwóch decyzji w jednym dokumencie", nie znajduje oparcia we wskazanym przepisie prawa procesowego.

W kwestii powołanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego, organ zauważył, że na uzyskanie statusu osoby bezrobotnej ma fakt zatrudnienia wykonywania innej pracy zarobkowej przez bezrobotnego. Wynika to z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wykonywanie innej pracy zarobkowej (tu umowy zlecenia) przez osobę bezrobotną powoduje z mocy prawa utratę statusu osoby bezrobotnej.

Według organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że strona podczas posiadania statusu osoby bezrobotnej, po rejestracji w dniu 5 stycznia 2009 r., i nie powiadamiając o tym fakcie urzędu pracy, na dzień 6 maja 2009 r. była związana umową cywilnoprawną, co oznacza, że nie spełniała już w tym dniu warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej.

Jak zauważył organ, wcześniejsze postępowanie dowodowe wykazało,

że złożone przez stronę zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w K.

o możliwości poświadczenia nieprawdy przy zawarciu umowy zlecenia oraz wystawionym rachunku zostało umorzone wobec braku danych uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Strona nie przedstawiła też innych przeciwdowodów, że pracy nie wykonywała.

W skardze do Sądu, W.W. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 3 kwietnia 2015 r., poprzez uchylenie decyzji Starosty K. z dnia 6 marca 2015 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji.

W skardze podniosła, że łączne meritum obu aktów władczych – decyzji uchylającej i orzekającej, stanowi naruszenie art. 6 w zw. z art. 155 K.p.a., tj. zasady praworządności w powiązaniu z brakiem podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej,

w wyniku której, wnioskując a contrario – doszło do nabycia prawa o kontynuacji

do korzystania ze statusu osoby bezrobotnej, wobec czego decyzja taka może być uchylona za zgodą strony, której to skarżąca nie udzieliła i nie udziela.

Zdaniem skarżącej, jeżeli decyzja nadaje prawo stronie i władczo określa utratę przez nią praw związanych ze statusem bezrobotnego, to jej wzruszenie jest możliwe tylko i wyłączenie za zgodą strony, której to zgody organ nie otrzymał.

Strona podniosła, że kwestionowała fakt wykonywania pracy (czynności zarobkowych), ustalony przez organ na podstawie umowy zlecenia oraz rachunku

i wskazała, że częstokroć w latach poprzedzających sporządzenie tych dwóch dokumentów, podpisywała w PCK papiery, nie czytając ich, zawierzając pracownikom kierowniczym tej instytucji.

Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z oryginału rachunku do umowy zlecenia z dnia 6 maja 2009 r. Stwierdziła, że widziała ten dokument, jednak odmówiono wydania jej kopii, a na odwrotnej stronie tego dokumentu widnieje adnotacja, że rzekoma prelekcja została przeprowadzona w [...]LO w K. Podała, że uzyskała zaświadczenie wystawione przez Dyrektora ww. placówki, że nie było w tym dniu przeprowadzonej żadnej prelekcji.

Zdaniem skarżącej, również z innych przyczyn, niemożliwe aby prelekcja odbyła się, gdyż za szkoły średnie płatnikiem jest starostwo powiatowe, natomiast w umowie na którą powołuje się organ, ewentualne prowadzenie prelekcji przewidziane jest tylko i jedynie dla szkół podstawowych oraz gimnazjum, a wówczas płatnikiem byłby Prezydent Miasta K. Ustalenia te czynią umowę niewiarygodną i jasno wskazują, że czynność zarobkowa nie mogła mieć miejsca, wbrew ustaleniom organu I instancji.

Podniosła znaczenie dla postępowania wyjaśniającego możliwości włączenia określonego źródła dowodowego (art. 75 K.p.a.). Zauważyła, że stosownie do art. 77

§ 1 K.p.a., organ w toku postępowania zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy, rozumiany jako suma konkretnych dowodów, w danej sprawie. Organ nie jest w tym względzie skrępowany żądnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem.

Błędy i naruszenia prawa proceduralnego, spowodowały – według skarżącej – błędne ustalenie stanu faktycznego, co pociągnęło za sobą w konsekwencji, bezzasadne zastosowanie wobec niej art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewoda Z. udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, ustanowiony stronie na zasadzie prawa pomocy, podtrzymał skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że nie zostały one ani w całości, ani w części uiszczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W przedmiotowej sprawie należy uwzględnić właśnie ww. instytucję związania oceną prawną i wskazaniami dla dalszego postępowania, w związku z tym, że kwestia utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej, w skutek wznowienia postępowania administracyjnego, była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Otóż wyrokiem z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 789/14 Sąd uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia 24 czerwca 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 19 marca 2014 r. wskazując, iż ponownie rozpatrując sprawę organy zatrudnienia zobowiązane będą uwzględnić fakt, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja ostateczna z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie utraty przez W.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 grudnia 2011 r. oraz, że wznowione zostało już w tej sprawie postępowanie administracyjne, lecz nie zakończone przewidzianym prawem rozstrzygnięciem.

Poddając badaniu sprawę, pod kątem zgodności działań organów według kryteriów wynikających z powołanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli stała się aktualnie decyzja Wojewody Z. z dnia 3 kwietnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia 6 marca 2015 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, o uchyleniu decyzji z dnia 16 stycznia 2012 r. stwierdzającej utratę statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 grudnia 2011 r. i orzekającą o utracie przez skarżącą z dniem 6 maja 2009 r. statusu osoby bezrobotnej z powodu podjęcia w tym dniu innej pracy zarobkowej.

Status osoby bezrobotnej skarżąca uzyskała mocą decyzji Starosty K. z dnia 9 stycznia 2009 r. Pozbawiona zaś została tego statusu z dniem 31 grudnia 2011 r. ww. decyzją Starosty K. z dnia 16 stycznia 2012 r. z powodu otrzymania stypendium.

Po uzyskaniu informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że w okresie od dnia 6 maja 2009 r. do 6 maja 2009 r. oraz w okresie od dnia 14 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. W.W. była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia przez płatnika składek - Polski Czerwony Krzyż, organ I instancji, postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a., wznowił m.in. postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 grudnia 2011 r. i wydał następnie decyzję merytoryczną

w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej przez skarżącą, przyznanego decyzją z dnia 9 stycznia 2009 r., pomijając skutki prawne, jakie wynikają z pozostawienia w obrocie prawnym swej decyzji z dnia 16 stycznia 2012 r., na co zwrócił uwagę Sąd w wyroku z dnia 31 października 2014 r.

Postępowanie w sprawie wznowienia kończy się wydaniem jednej z decyzji

przewidzianych w art. 151 K.p.a., którą organ może, stosownie do § 1:

1) odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy;

§ 2. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta K., wypełnił wskazania i ocenę wyrażoną w wyroku z dnia 31 października 2014 r. i uchylił decyzję własną z dnia 16 stycznia 2012 r. oraz rozstrzygnął sprawę pod kątem, wystąpienia w sprawie okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podstaw tego rodzaju wznowienia, organy dopatrzyły się w informacji udzielonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 września 2013 r., że skarżąca w okresie korzystania z uprawnień przysługującym bezrobotnym, z tytułu zawartej umowy zlecenia u płatnika Polskiego Czerwonego Krzyża, podlegała ubezpieczeniom społecznym oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Tymczasem stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za osobę bezrobotną może być uznana osoba która m.in. jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, fakt zatrudnienia/wykonywania innej pracy zarobkowej ma w świetle art. 34 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, wpływ na utratę statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na niespełnienie przez nią warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Mając na względzie powołane wyżej wymogi materialnoprawne, organy prawidłowo zastosowały w sprawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uznając, że podczas posiadania przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej była związana umową cywilnoprawną z dnia 6 maja 2009 r., co oznacza, że nie spełniała już w tym dniu kryteriów do posiadania statusu osoby bezrobotnej przyznanych mocą decyzji z dnia

13 stycznia 2009 r.

Sąd za nietrafny uznaje zarzut skargi o rażąco błędnym wydaniu decyzji

z naruszeniem art. 6 i art. 155 K.p.a. Konstrukcja wzruszenia decyzji w oparciu

o przepis art. 155 K.p.a., może służyć wyłącznie ochronie praw dobrze nabytych, tak więc zmiana decyzji w oparciu o powołany przepis może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy przyznane stronie prawo pozostaje nadal aktualne. Wobec ustalenia przez organ wykonywania przez skarżącą innej pracy zarobkowej, utraciła ona gwarancję tego prawa, skoro nie spełniała wymagań ustawowych, aby prawo to utrzymać w dniu 9 maja 2009 r. W takiej sytuacji kwestia braku zgody strony na działania organu jest prawnie obojętna. Zatem organy słusznie przyjęły, że w przedmiotowym przypadku, właściwe było uchylenie decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. i orzeczenie na nowo o istocie sprawy, a możliwość taka wynika wprost z treści tego przepisu.

Wbrew stanowisku skargi, organ podjął ciąg czynności procesowych mających na celu wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest tym samym niezasadny. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty w postaci: umowy zlecenia, rachunku umowy zlecenia, których treść świadczy o wykonywaniu przez skarżącą pracy w warunkach określonych w art. 2 pkt 1 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca prezentowaną argumentacją nie podważyła tych ustaleń organu. Materiał dowodowy został poddany wszechstronnej ocenie (art. 80 K.p.a.), stanowisko skarżącej, o tym, że ww. dokumenty nie potwierdzają wykonywania pracy należy uznać za gołosłowne i może stanowić co najwyżej polemikę na temat ustalenia faktu. Twierdzenia skarżącej nie zostały przy tym poparte tego rodzaju faktami i środkami dowodowym, aby uznać, że ustalone wykonywanie pracy zarobkowej w okresach wykazanych przez organ nie było prawdziwe i niedostatecznie wyjaśnione. Skarżąca kwestionując fakt wykonywania pracy, jednocześnie sama w skardze stwierdziła, że "częstokroć w latach poprzedzających podpisywała papiery, nie czytając ich, zawierzając pracownikom kierowniczym instytucji". Zarzuty co do sposobu funkcjonowania jednostki, z którą skarżącą łączyła umowa zlecenia, nie wpływają na wiarygodność samego faktu podjęcia przez stronę pracy zarobkowej obciążonej obowiązkowym ubezpieczeniem (ZUS). Ponadto jak wynika z ustaleń organu, Prokurator Rejonowy w K. umorzył postępowanie w sprawie możliwości poświadczenia nieprawdy przy zawarciu umowy zlecenia oraz wystawienia rachunku, wobec braku danych uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.

Reasumując Sąd stwierdził, że organ I wypełnił obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., rozpatrzył cały materiał zgromadzony w aktach, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), którą oparł na przekonujących podstawach oraz uzasadnił przyczyny nietrafności twierdzeń strony, a swoje stanowisko przedstawił zgodnie

z wymogami stawianymi uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.). Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie naruszył prawa.

Wobec nieskuteczności zarzutów W.W. o naruszeniu zaskarżoną decyzją przepisów postępowania administracyjnego i materialnego powołanych w skardze, jak i innych mogącym skutkować stwierdzeniem wydania jej

z naruszeniem prawa, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Z tych względów, Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w pkt I wyroku - o oddaleniu skargi. O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi skarżącej Sąd orzekł,

w pkt II wyroku, na podstawie art. 250 oraz § 14 ust 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), w wysokości 240 zł powiększone o należny podatek od towarów i usług.