Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 320/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Pindel (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.) – po rozpatrzeniu odwołania G. K. (dalej: podatnik lub skarżący) od decyzji z dnia [...] r. Nr [...] Nr ewid. [...] wydanej przez Prezydenta Miasta C. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 w wysokości [...] zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. określił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2015 w wysokości [...] zł.

Podatnik w odwołaniu od tej decyzji podniósł, że "została wydana poza granicami prawa lub bez podstawy prawa lub na podstawie kłamstwa, decyzja jest nielogiczna, bez sensu, sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem. Wartość podatku jest wyznaczana w nieistniejących środkach płatniczych".

SKO podzieliło rozstrzygnięcie organu I instancji i w zaskarżonej decyzji wskazało, że podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym podatnika stanowi:

- ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa,

- ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849; dalej: u.p.o.l.),

- ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381; dalej: u.p.r.)

- Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2014 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających rok podatkowy 2015,

- uchwała Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C.

Dalej podało, że w podatku od nieruchomości, dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Natomiast stawki podatku w zależności od rodzaju nieruchomości i ich przeznaczenia ustala rada gminy w drodze uchwały na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l.

W podatku rolnym, podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych – liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu art. 6c u.p.r. wynika, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustała organ podatkowy w jednej decyzji.

Podatnik jako właściciel gospodarstwa rolnego został opodatkowany na podstawie ewidencji podatkowej, korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 31 maja 2011 r. jak również z wypisu rejestru gruntów.

Organ I instancji ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2015, z którego wynika, że:

1) przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są:

- budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2,

- grunty pozostałe o powierzchni [...] m2,

2) przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym są:

- grunty orne klasy III b o powierzchni przeliczeniowej [...] ha,

- grunty orne klasy IV a o powierzchni przeliczeniowej [...] ha,

- grunty zadrzewione, zakrzewione o powierzchni przeliczeniowej [...] ha (zwolnione z opodatkowania),

- łąki klasa IV o powierzchni przeliczeniowej [...] ha,

- nieużytki o powierzchni [...] ha (zwolnione z opodatkowania).

Kontynuując SKO powołało się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520; dalej: p.g.k.), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Stwierdziło, że organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zauważyło, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa, a zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu są bezzasadne. Ponadto odnosząc się do pisma podatnika z dnia 28 lutego 2015 r. uznało, że nie znalazło podstaw prawnych aby zawiadamiać organy ścigania.

W skardze osobistej podatnik zaskarżając decyzję w całości podniósł następujące zarzuty:

1) decyzja została wydana na podstawie kłamstwa, że SKO może działać w sposób sprzeczny z art. 7 Konstytucji RP to jest poza granicami prawa art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a), art. 20 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (przykładowo wymienionymi);

2) SKO pominęło istotne dla sprawy fakty mające wpływ na ustalenie wartości podatku:

a) ustawową stawkę podatku od gruntów pozostałych o wartości [...] zł od metra kwadratowego, nazywaną dalej potencjałem przepływów finansowych podatków i opłat lokalnych ustanowioną przez Sejm i Senat w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (oznaczaną przez wskazany przez podatnika sposób),

b) ustawową stawkę podatku od budynków lub ich części mieszkalnych o wartości [...] zł od metra kwadratowego, nazywaną dalej potencjałem przepływów finansowych podatków i opłat lokalnych ustanowioną przez Sejm i Senat w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (oznaczaną przez wskazany przez podatnika sposób),

c) ustawową stawkę podatku od gruntów pozostałych o wartości [...] zł od metra kwadratowego, nazywaną dalej potencjałem przepływów finansowych podatków i opłat lokalnych ustanowioną przez Sejm i Senat w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. i zrewaloryzowaną przez Ministra Finansów (oznaczaną przez wskazany przez podatnika sposób),

d) ustawową stawkę podatku od budynków lub ich części mieszkalnych o wartości [...] zł od metra kwadratowego, nazywaną dalej potencjałem przepływów finansowych podatków i opłat lokalnych ustanowioną przez Sejm i Senat w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i zrewaloryzowaną przez Ministra Finansów (oznaczaną przez wskazany przez podatnika sposób),

e) ogłoszoną w obwieszczeniu Ministra Finansów w dniu 7 sierpnia 2014 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opat lokalnych w 2015 r., na podstawie art. 20 ust. 2 u.p.o.l., górną granice stawki kwotowej podatków i opłat lokalnych od gruntów pozostałych (oznaczaną przez wskazany przez podatnika sposób),

f) ogłoszoną w obwieszczeniu Ministra Finansów w dniu 7 sierpnia 2014 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opat lokalnych w 2015 r., na podstawie art. 20 ust. 2 u.p.o.l., górną granice stawki kwotowej podatków i opłat lokalnych od budynków lub ich części mieszkalnych (oznaczaną przez wskazany przez podatnika sposób);

3) naruszenie art. 31 ust. 2 Konstytucji RP;

4) dowolne i bezpodstawne zawyżanie i ustalanie nienależnego podatku, w sposób zakazany w art. 38 Konstytucji RP i art. 118a kodeksu karnego;

5) dowolne likwidowanie norm zawartych w art. 7 lub art. 31 ust. 2 lub art. 31ust. 3 lub art. 38 lub art. 64 ust. Konstytucji RP – w sposób zakazany w art. 127 kodeksu karnego;

- w pkt 6) i 7) powtórzono zarzuty już wymienione.

Podatnik w związku z powyższym z ostrożności wniósł o zawiadomienie organów ścigania w sprawie popełnienia czynów zakazanych w art. 118a oraz art. 127 kodeksu karnego akcentując nienależne i dowolne ustalanie podatku poza granicami prawa.

Ponadto podatnik wniósł o zmianę wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r., które winno wynosić (po zaokrągleniu) [...] zł w tym:

- podatek rolny – [...] zł,

- podatek od budynków mieszkalnych i ich części - [...] zł,

- podatek od pozostałych gruntów – [...] zł.

Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu (liczącym ponad 20 stron) za pomocą wzorów matematycznych, tabel i wykresów zaprezentował właściwy sposób wyliczenia ww. podatków negując zarazem wyliczenia dokonane przez organy podatkowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zaznaczyło, że trudno polemizować z nowatorskim sposobem liczenia podatków wskazanym przez podatnika.

W piśmie z dnia 10 maja 2015 r. podatnik powtórzył zarzuty zawarte w skardze. Dodatkowo domagał się przeprowadzenia dowodu z załączonych pism Prezydenta Miasta C.: z dnia 31 marca 2015 r. (nr [...]) oraz Informacji z dnia [...] r. (Nr [...]).

Alternatywnie wniósł o zmianę wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r., które winno wynosić (po zaokrągleniu) [...] zł w tym:

- podatek rolny – [...] zł,

- podatek od budynków mieszkalnych i ich części - [...] zł,

- podatek od pozostałych gruntów – [...] zł.

W uzasadnieniu pisma (liczącym ponad 10 stron) szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, przeprowadzając "metodą graficzną" wywód dotyczący wyliczenia zobowiązania będącego przedmiotem sprawy.

Na rozprawie skarżący podtrzymał twierdzenia zawarte w skardze i piśmie z dnia 10 maja 2015 r. Podtrzymał także zarzut co do braków formalnych decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji – na podstawie wymienionych przepisów – nie dała podstaw do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego skutkujących jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji ustalającą skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 w kwocie [...] zł.

Skarżący nie negując samej zasady obciążenia go łącznym zobowiązaniem pieniężnym (tj. podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym) nie zgodził się z dokonanymi przez organy wyliczeniami wysokości tego podatku wskazując, że winien on wynosić [...] zł (pismo z 10 maja 2015 r.). Zarzucił organowi I instancji brak umiejętności w wyliczeniu podatku utożsamiając to z oszustwem finansowym.

Rozważania należy rozpocząć od przytoczenia przepisów mających zastosowanie w sprawie. Regulacja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje, że podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Przepis art. 5 ust. 1 stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

1) od gruntów:

a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - [...] zł od 1 m2 powierzchni,

b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - [...] zł od 1 ha powierzchni,

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] zł od 1 m2 powierzchni;

2) od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej;

3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.

Natomiast obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 ww. ustawy). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.).

Podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych. Przy ustalaniu powierzchni gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości brane są pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów, prowadzonej dla konkretnej miejscowości. Powierzchnię gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatnik jest zobowiązany wykazać w informacji (osoby fizyczne) lub deklaracji (osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej). Dane tam zawarte są podstawą do wyliczenia kwoty podatku od danego gruntu. Organ podatkowy może kwestionować te dane dopiero po stwierdzeniu ich niezgodności z zapisami w ewidencji gruntów. Organ podatkowy nie może odstąpić od żądania złożenia przez podatnika informacji lub deklaracji czy skorygowania danych tam zawartych i od razu opierać się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Jeżeli podatnik nie złoży informacji lub deklaracji lub też nie zechce skorygować danych tam zamieszczonych, organ podatkowy w ramach postępowania podatkowego może dokonać wymiaru lub określić zaległość na podstawie danych z ewidencji gruntów (por. L. Etel Komentarz do art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; Lex).

Natomiast w przypadku opodatkowania gruntów podatkiem rolnym zastosowanie mają następujące regulacje:

- art. 1 u.p.r. – opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza,

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r. – podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów,

- art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.r. – podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:

1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;

2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Podatek rolny za rok podatkowy wynosi:

1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,

2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta

- obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 u.p.r.).

Podstawę opodatkowania dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych, a dla gruntów rolnych niespełniających normy obszarowej gospodarstwa rolnego - liczba hektarów fizycznych wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Przyjęcie tych dwóch rodzajów ustalania podstawy opodatkowania wynika z objęcia podatkiem rolnym wszystkich użytków rolnych i gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych. Grunty stanowiące gospodarstwo rolne są przeliczane na hektary przeliczeniowe według wskaźników zawartych w tabeli, natomiast pozostałe grunty rolne podlegają opodatkowaniu na podstawie ich powierzchni w hektarach fizycznych, wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Podstawą opodatkowania podatkiem rolnym jest liczba hektarów przeliczeniowych, stanowiących specyficzną jednostkę powierzchni gospodarstwa rolnego. Przedmiotem podatku rolnego są grunty gospodarstwa, a więc określony majątek, a podstawą opodatkowania - liczba hektarów, będąca swoistą miarą dochodowości gospodarstwa (por. L. Etel Komentarz do art. 4 ustawy o podatku rolnym; Lex).

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić należy, że "dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394). Ponadto "ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji" (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, LEX nr 1216646).

Wspomniana ewidencja gruntów i budynków obejmuje (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) dla gruntów dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Dopóki zatem w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta C. (co potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych wypisy z rejestru gruntów) zawarte będą dane dotyczące rodzaju i powierzchni nieruchomości, których właścicielem jest skarżący, to – niezależnie od zarzutów skargi – taka powierzchnie gruntów podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej:

- dla podatku od nieruchomości uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. Z 2014 r., poz. 4851),

- dla podatku rolnego Komunikatem Prezesa GUS z dnia 20 października 2014 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2015 (M.P. 2014 r., poz. 935).

Kwestionowanie danych dotyczących prawa własności, powierzchni bądź klasy gruntów, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń, co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy.

W wymienionych wyżej przepisach ustawodawca wskazał sposób wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Organ I instancji na podstawie załączonej do informacji o gruntach i nieruchomościach złożonej przez podatnika oraz załączonego wypisu z rejestru gruntów prawidłowo wskazał w wydanej decyzji: podstawę opodatkowania, stawkę podatkową oraz kwotę należnego podatku. Sąd nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów oraz błędów w wyliczeniu należnego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Organy podatkowe przy dokonywaniu wymiaru zobowiązania pieniężnego nie naruszyły także przepisów Konstytucji RP, zaś Sąd nie znalazł podstaw do kierowania zawiadomienia o ewentualnym popełnieniu przestępstwa.

Podsumowując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ramach kontroli instancyjnej ponownie rozpoznało sprawę oceniając prawidłowość wyliczenia podatku od nieruchomości i podatku rolnego (łączne zobowiązanie podatkowe) na 2015 r. i na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów nie znalazło podstaw do podważenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie ma uzasadnionych powodów do uznania, że poczynione przez organ odwoławczy ustalenia były dowolne, gdyż opierały się wyłącznie na zgromadzonych w sprawie dowodach. Skoro nie ma podstaw do kwestionowania ustalenia organów podatkowych co do tego, że skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a także ustaleń co do wielkości powierzchni podlegającej opodatkowaniu oraz zastosowanej stawki opodatkowania, to należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.