Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1810/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g), 18 ust. 1 pkt 6, 26 ust. 1 pkt 4, 160 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 5 ust. 1 lit. e)
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Krajowej Rady Sądownictwa na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

﻿ Uzasadnienie

Do Generalnego Inspektor Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Pana M. D. na udostępnienie jego danych osobowych przez Krajową Radę Sądownictwa (dalej KRS), z siedzibą w [...], w Biuletynie Informacji Publicznej, w uchwale nr [...] KRS z [...] lipca 2012 r.

W treści skargi M. D. wskazał, że zgłosił swoją kandydaturę na wolne stanowisko sędziego Sądu Rejonowego dla [...] (...). W dniu [...] lipca 2012 r. Krajowa Rada Sądownictwa podjęła uchwałę nr [...], w której postanowiła nie przedstawić Prezydentowi RP wniosku o powołanie jego osoby. W uchwale znalazły się nadto informacje o liczbie głosów oddanych na poszczególnych kandydatów, a dodatkowo, odnośnie jego osoby zawarta została argumentacja, iż "Przedstawiciel Naczelnej Rady Adwokackiej stwierdził, że Pan adwokat M. D. w sposób szczególny nie wyróżnia się w zakresie kompetencji do objęcia stanowiska sędziego sądu rejonowego. Nie jest w stanie podać okoliczności dotyczących wywiązywanie się przez opiniowanego

z obowiązków adwokackich". (...) Po upływie kilku miesięcy, M. D. został zapytany przez jednego ze swoich klientów o okoliczności związane z ubieganiem się przeze niego o stanowisko sędziowskie. Od tegoż klienta dowiedział się, że uchwała Rady z informacjami na jego temat jest w dalszym ciągu powszechnie dostępna w Internecie. (...) Dalsza publikacja wskazanych informacji w BIP na stronach KRS powoduję szkodę w prowadzonej przeze niego działalności gospodarczej, w szczególności w zakresie pozyskiwania klientów. Wobec powyższego, wniósł o zwrócenie się do ww. organu o usunięcie stwierdzonych uchybień, a w szczególności, o usunięcie z BIP wszystkich informacji dotyczących jego osoby.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podjął czynności mające na celu wyjaśnienie sprawy zainicjowanej ww. skargą, w wyniku czego potwierdził informacje zawarte w skardze.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał [...] lutego 2018 r. decyzję administracyjną (znak: [...]), mocą której nakazał KRS usunięcie danych osobowych M. D. zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej KRS w zakładce Archiwum —► Działalność —► 2011 r. - 2012 r. —► Posiedzenie Krajowej Rady Sądownictwa w dniach [...] lipiec 2012 r. w uchwale nr [...] KRS z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego dla [...], ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2011 r., nr [...], poz. [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.)

[...] lutego 2018 r. do Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek KRS o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Prezesa Urzędu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 26 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.; dalej "u.o.d.o.") poprzez przyjęcie, że przechowywanie i udostępnianie informacji umożliwiających identyfikację osób ubiegających się o powołanie na urząd sędziego jest możliwe jedynie w okresie niezbędnym do osiągnięcia celu przetwarzania, bez wskazania tego okresu oraz pominięcie, że dane osobowe osób ubiegających się o powołanie do pełnienia urzędu sędziego są jedynie elementem takiej informacji;

2) art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych z 1997 r. poprzez nakazanie usunięcia w określony sposób danych osobowych bez sprecyzowania sposobu,

w jaki ma to nastąpić oraz braku odniesienia się do możliwości udostępniania takich danych w inny, przewidziany przepisami, sposób;

3) art. 5 ust. 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ograniczenie dostępu do informacji o osobach pełniących funkcje publiczne lub ubiegających się o nie, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym

o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz ograniczenie dostępu

do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa

w przypadku, kiedy postępowanie dotyczy władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne;

4) art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że postępowanie prowadzone przez KRS w celu wyłonienia kandydata, który zostanie przedstawiony Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego wyczerpuje dyspozycję tego przepisu, stanowiącego o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska;

5) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez pominięcie, że informacja, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a tym samym, że dane osobowe M. D. mogą być nadal udostępniane we wskazany sposób.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2019 r. Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej Prezes Urzędu) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw.

z art. 127 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096

ze zm.), art. 57 ust. 1 pkt a) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm.; RODO) oraz art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922 ze zm.) w zw. z art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1000

ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w momencie wejścia w życie przepisów ustawy o ochronie danych z 2018 r., tj. [...] maja 2018 r., Biuro Generalnego Inspektora stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Zgodnie z art. 160 ust. 1 ustawy o ochronie danych z 2018 r., postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone są przez Prezesa Urzędu. Zgodnie z art. 160 ust. 2 tej ustawy, postępowania, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie ustawy

o ochronie danych z 1997 r., zgodnie z zasadami określonymi w Kpa. Zgodnie natomiast z art. 160 ust. 3 ustawy o ochronie danych z 2018 r., czynności dokonane w ww. postępowaniach pozostają skuteczne.

W dniu [...] maja 2018 r. zaczęło obowiązywać RODO, którego przepisy regulują kwestie związane z przetwarzaniem danych osobowych osób fizycznych.

Od tego dnia Prezes Urzędu zobowiązany jest stosować przepisy RODO

do wszystkich postępowań administracyjnych, które prowadzi. Prezes Urzędu wydając rozstrzygnięcie w danej sprawie uwzględnia bowiem stan prawny obowiązujący w chwili wydawania tego rozstrzygnięcia.

Mając na względzie powyższe oraz fakt, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w chwili obowiązywania ustawy o ochronie danych z 1997 r., Prezes Urzędu wydając rozstrzygnięcie w tej sprawie zobowiązany jest uwzględnić proceduralne przepisy ustawy o ochronie danych z 1997 r., zaś w zakresie praw

i obowiązków spoczywających na administratorach, przepisy RODO.

Organ powołał się na ogólną zasadę wynikająca z art.5 ust. 1 lit e) RODO, którą jest zakaz przechowywania danych w nieskończoność. Jednocześnie o tym, jak długo dane mogą być przechowywane, decyduje cel ich przetwarzania.

W przypadku, gdy określone przepisy nie regulują okresu przetwarzania danych

w określony sposób, to na administratorze ciąży obowiązek oceny, czy cele zostały osiągnięte, czy też nie i czy dane są mu nadal potrzebne. Jednocześnie, aktualny pozostaje pogląd doktryny, zgodnie z którym administrator powinien regularnie dokonywać przeglądu swych zbiorów pod kątem usuwania zbędnych danych.

Niezależnie od powyższego, organ wskazał, że zgodnie z tzw. zasadą legalności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. 1) RODO, każdy proces przetwarzania danych osobowych musi być zgodny z prawem. Oznacza to, że administrator przetwarzając dane osobowe (tzw. zwykłe) musi legitymować się przynajmniej jedną z przesłanek określonych w art. 6 RODO.

Administrator jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych

w przypadku gdy m.in. przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (art. 6 ust. 1 lit. c RODO) lub gdy np. przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art. 6 ust. 1 lit. e RODO).

Zgodnie z motywem 45 Preambuły RODO, jeżeli przetwarzanie odbywa się

w celu wypełnienia obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub jeżeli jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub

w ramach sprawowania władzy publicznej, podstawę przetwarzania powinno stanowić prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego. Niniejsze rozporządzenie nie nakłada wymogu, aby dla każdego indywidualnego przetwarzania istniało szczegółowe uregulowanie prawne. Wystarczyć może to, że dane uregulowanie prawne stanowi podstawę różnych operacji przetwarzania wynikających z obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub że przetwarzanie jest niezbędne

do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej.

W dalszej części uzasadnienia organ przywołał art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

o KRS, art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 37 ust. 1 ustawy o KRS oraz § 27 regulaminu KRS. Odnosząc wyżej poczynione uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ wskazał, że bez wątpienia w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy o KRS, KRS ma obowiązek opublikowania w BIP KRS określonych danych osobowych osób ubiegających się

o stanowisko sędziowskie. Należy jednak zwrócić uwagę, że zarówno przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy ustawy o KRS, jak również uszczegóławiające je postanowienia regulaminu KRS nie precyzują okresu udostępniania tych danych osobowych w BIP KRS, tj. ani minimalnego ani maksymalnego. Brak przedmiotowej regulacji nie oznacza jednak, że dane osobowe mogą być publikowane przez KRS w ww. sposób bezterminowo. W takim przypadku KRS zobowiązana jest bowiem zastosować zasadę ograniczenia przechowywania,

o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. e RODO (na gruncie ustawy o ochronie danych

z 1997 r. odpowiednikiem tej zasady była tzw. zasad ograniczenia czasowego, wynikająca z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r.),

a konsekwentnie dokonać samodzielnej oceny okresu niezbędnego do osiągnięcia celu przetwarzania oraz zakreślenia precyzyjnego terminu usunięcia danych osobowych z BIP KRS. Należy również zwrócić uwagę, że okres ten powinien być określony już na etapie m.in. spełniania wobec podmiotu danych obowiązku informacyjnego z art. 13 RODO.

W ocenie Prezesa Urzędu, w niniejszej sprawie cel, jakim było udostępnienie informacji o wynikach konkursu na stanowisko sędziowskie, w którym brał udział M. D., z całą pewnością został już osiągnięty wobec upływu prawie 7 lat

od momentu przyjęcia przez KRS przedmiotowej uchwały. Sytuacja przetwarzania danych osobowych M. D. w zakwestionowany sposób po upływie okresu niezbędnego do osiągnięcia celu przetwarzania miała również miejsce już na etapie wydawania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie – mając na względzie zarzuty podniesione przez KRS

we wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy – należy podkreślić,

że kwestia ewentualnego udostępnienia danych osobowych ww. w innym trybie,

np. w trybie wnioskowym z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też kwestia ewentualnego ograniczenia dostępu do informacji publicznej w trybie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, znajdują się poza zakresem przedmiotu niniejszej sprawy. Tym samym, nie podlegają ocenie Prezesa Urzędu na etapie rozpatrywania wniosku KRS o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy.

Reasumując Prezes Urzędu wskazał, że dalsze przetwarzanie danych osobowych M. D. w Biuletynie Informacji Publicznej KRS w zakładce Archiwum —► Działalność —► 2011 r. - 2012 r. —► Posiedzenie Krajowej Rady Sądownictwa w dniach [...] lipiec 2012 r. w uchwale nr [...] z [...] lipca 2012 r., należy uznać za sprzeczne z zasadą ograniczenia przechowywania, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. e) RODO (odpowiednio z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r.). Konsekwencją tego było nakazanie KRS mocą zaskarżonej decyzji w trybie art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r. wyeliminowania nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych M. D. poprzez ich usunięcie z określonego miejsca

w BIP KRS.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Krajową Radę Sądownictwa. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przechowywanie i udostępnianie informacji umożliwiających identyfikację osób ubiegających się

o powołanie na urząd sędziego jest możliwe jedynie w okresie niezbędnym do osiągnięcia celu przetwarzania, bez wskazania tego okresu oraz pominięcie, że dane osobowe osób ubiegających się o powołanie do pełnienia urzędu sędziego są jedynie elementem takiej informacji;

2) art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.) poprzez nakazanie usunięcia "usunięcie danych osobowych Pana M. D., zam. w [...], zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej Krajowej Rady Sądownictwa w zakładce Archiwum - Działalność - 2011 r. - 2012 r. "Posiedzenie Krajowej Rady Sądownictwa w dniach [...] lipiec 2012 r." w uchwale nr [...] Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego dla [...], ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2011 r., Nr [...], poz. [...], bez sprecyzowania sposobu, w jaki ma to nastąpić oraz braku odniesienia się do możliwości udostępniania takich danych

w inny, przewidziany przepisami, sposób;

3) art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) poprzez przyjęcie, że postępowanie prowadzone przez Krajową Radę Sądownictwa w celu wyłonienia kandydata, który zostanie przedstawiony Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

w wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego wyczerpuje dyspozycję tego przepisu, stanowiącego o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska.

Wobec tak sformułowanych zarzutów KRS wniosła o uwzględnienia skargi

i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (oznaczonej [...] z dnia [...] czerwca 2019 r.)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający

w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Kontrolując sprawę w ramach swoich kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zapadłe decyzje odpowiadają prawu.

Wskazać należy, iż zgodnie z regulacją objętą art. 160 ust. 2 u.o.d.o.

z 2018 r., postępowania prowadzone przez GIODO, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z 2018 r. "prowadzi się" na podstawie ustawy uchylanej, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, iż przepis ten odnosi się wyłącznie do "prowadzenia postępowania", zatem dotyczy tylko regulacji o charakterze procesowym. Zauważyć bowiem należy, iż ustawodawca posłużył się tutaj zwrotem "postępowania prowadzi się", nie zaś konstrukcją zakładającą, że w postępowaniach wszczętych

i niezakończonych "stosuje się" przepisy ustawy uchylanej.

W konsekwencji godzi się przyjąć, iż wobec braku przepisu intertemporalnego, który wyraźnie odsyła do regulacji materialnych u.o.d.o. z 1997 r., decydujące znaczenie dla stosowania prawa materialnego ma okoliczność czy naruszenie będące przedmiotem sprawy ustało czy też trwa ono nadal. Nie jest kwestionowane w realiach niniejszej sprawy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, dane osobowe, które nakazano usunąć, były nadal udostępnione do publicznej wiadomości. Tym samym naruszenie prawa trwało nadal, co sprawia, iż słusznie organ zastosował przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie wydania decyzji II instancji, tj. przepisy RODO.

Art. 5 RODO zawiera w ocenie Sądu kluczową dla niniejszego rozstrzygnięcia zasadę ograniczenia przechowania danych (art.5 ust.1 lit.e RODO). Zgodnie z tą zasadą dane osobowe powinny być przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osoby, której dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są przetwarzane; dane osobowe można przechowywać przez okres dłuższy, o ile będą one przetwarzane wyłącznie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych na mocy art. 89 ust. 1, z zastrzeżeniem że wdrożone zostaną odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą ("ograniczenie przechowywania"). Należy w tym miejscu wskazać, że na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r., odpowiednikiem ww. zasady ograniczenia przechowywania była tzw. zasada ograniczenia czasowego, uregulowana w art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r. Zgodnie z tym przepisem, administrator danych przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były przechowywane w postaci umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, nie dłużej niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania.

Zasada ograniczenia przechowania danych zabezpiecza osobę, której dane dotyczą przed przetwarzaniem jej danych osobowych przez niczym nie ograniczony okres. W ocenie Sądu, która w tym wypadku jest zbieżna z oceną organu, punktem granicznym jest w takim wypadku osiągnięcie przez administratora danych zakładanego celu, w jakim pozyskał i przetwarzał dane osobowe.

W tym miejscu warto powołać się na treść art. 39 RODO, z którego wynika, że dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, dla których są one przetwarzane. Wymaga to w szczególności zapewnienia ograniczenia okresu przechowywania danych do ścisłego minimum.

Jak słusznie zauważył organ zarówno przepisy o KRS, jak i ustawy o dostępie do informacji publicznej, które szczegółowo zostały przywołane w części historycznej uzasadnienia, nakazują KRS opublikowanie w BIP KRS określonych danych osobowych osób ubiegających się o stanowisko sędziowskie, jednak przepisy te nie precyzują okresu udostępniania tych danych osobowych w BIP KRS. Brak powyższej regulacji nie oznacza jednak zdaniem Sądu, że dane mogą być publikowane

w zakwestionowany sposób bezterminowo. W takiej sytuacji znajduje bowiem zastosowania art. 5 ust. 1 lit. e) RODO, co w konsekwencji nakłada na KRS obowiązek dokonania samodzielnej oceny okresu niezbędnego do osiągnięcia celu przetwarzania oraz zakreślenia precyzyjnego terminu usunięcia danych osobowych

z BIP KRS.

Dokonując oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zdaniem Sądu podzielić w tym wypadku stanowisko organu, że cel jakim było udostępnienie informacji o wynikach konkursu na stanowisko sędziego, w którym brał udział Pan M. D., został już osiągnięty z uwagi na upływ prawie 7 lat od przyjęcia przedmiotowej uchwały.

Oczywistym jest, że cel przetwarzania nie może funkcjonować i być oceniany w oderwaniu od okoliczności przetwarzania. Ustalając ten cel należy zatem odwołać się do okoliczności konkretnej sprawy w celu właściwego określenia upływu spodziewanego terminu użyteczności danych, co organ uczynił.

W tym miejscu podkreślić należy, że przetwarzanie danych osobowych M. D. w zakwestionowany sposób po upływie okresu niezbędnego do osiągnięcia celu przetwarzania miało również miejsce już na etapie wydawania zaskarżonej decyzji, dlatego też zaskarżona decyzja nakazująca KRS wyeliminowanie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych M. D. poprzez ich usunięcie z określonego miejsca w BIP KRS jest w ocenie Sądu prawidłowa.

Reasumując należy wskazać, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 wobec powyższych rozważań okazał się oczywiście bezzasadny.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy

o ochronie danych osobowych z 1997 r. poprzez nakazanie usunięcia danych osobowych M. D. z ww. uchwały bez sprecyzowania sposobu w jaki ma to nastąpić oraz braku odniesienia się do możliwości udostępnienia takich danych

w inny sposób. Zarówno przepisy ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r., jak i przepisy RODO nie nakładają na Prezesa Urzędu obowiązku precyzowania

w rozstrzygnięciu decyzji w jaki sposób administrator ma wykonać nakaz sformułowany w tej decyzji.

Uznania Sądu nie znalazł również zarzut skargi dotyczący art. 6 ust. 1 pkt 3

lit. g) ustawy o dostępie do informacji publicznej, z którego wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów

do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych.

Odnosząc się do tego zarzutu Sąd wskazuje, że organ nie kwestionował

w niniejszym postępowaniu uprawnień do udostępnienia w BIP KRS danych osobowych M.. D. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie był natomiast brak sprecyzowania przez administratora okresu przetwarzania danych osobowych M. D. w zakwestionowany przez niego sposób oraz przetwarzanie przez KRS tych danych osobowych z naruszeniem przepisów

o ochronie danych osobowych.

Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.