Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 433/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 1, art. 48, art. 51
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta Opola - działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 4a, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 1a, art. 56 ust. 1, ust. 2 i ust. 7-9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - określił K. i E. J. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie lakierni dla samochodów osobowych, zlokalizowanej w O., przy ul. [...], na działkach o numerach: A., B., C. z k. m. [...], obręb G.. Określił jednocześnie, że planowane przedsięwzięcie polega na adaptacji budynku, w którym obecnie znajduje się hala postojowa samochodów, na instalację do lakierowania pojazdów oraz ich napraw, oraz opisał poszczególne fazy technologii lakierowania. Dalej, w osnowie decyzji, organ ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, stwierdzając, że teren przedmiotowego przedsięwzięcia nie sąsiaduje z obszarami istniejących lub proponowanych form ochrony przyrody. Charakter inwestycji oraz jej realizacja na obszarze mocno przekształconym nie będzie - zdaniem organu - implikować niekorzystnych zmian przyrodniczych na tym terenie. Organ określił, że prace wykonywane podczas realizacji przedsięwzięcia powodujące hałas mogą być wykonywane w godzinach od 8.00 do 18.00, wyłącznie przy użyciu sprawnego sprzętu spełniającego obowiązujące normy, a od strony sąsiadującej z zabudową mieszkaniową należy rozważyć możliwość nasadzeń średnich i wysokich roślin zimozielonych. Ponadto w rozstrzygnięciu ustalono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym bądź w zgłoszeniu, zobowiązując inwestorów m. in. do zainstalowania otwartego emitora z kabiny lakierniczej oraz wentylacji mechanicznej w hali, zastosowania odpowiednich przegród minimalizujących emisję hałasu, do określenia rodzaju wytwarzanych odpadów zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów oraz zaproponowania sposobu ich zagospodarowania, a także określono zasady postępowania z odpadami powstałymi w związku z działalnością zakładu. Dodatkowo organ stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących stwarzać zagrożenie wystąpienia poważnych awarii i że nie zachodzą przesłanki do przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Odnośnie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 Prawa ochrony środowiska uznał, że wymóg ten nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia. Końcowo organ podał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydent Miasta Opola, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał m. in. że przedmiotowa decyzja wydana została w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, bowiem decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło wcześniejszą decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak postanowienia uzgodnieniowego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Opolu. Następnie organ podał, że zgodnie z przepisami § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Zdaniem organu, przedmiotowe przedsięwzięcie, usytuowane na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Opola Nr XXV/368/00 z dnia 25 maja 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w rejonie ul. [...] w O., jest zgodne z jego zapisami. Jest to bowiem teren przeznaczony na usługi z towarzyszącą zabudową mieszkaniową. Organ wyjaśnił również, że po uzyskaniu opinii PPIS w Opolu o konieczności sporządzenia raportu nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nakazał uzupełnienie wniosku o informacje w zakresie ewentualnych emisji zanieczyszczeń do środowiska, zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz uzyskał uzgodnienie PPIS w Opolu, który zgłosił potrzebę rozważenia możliwości nasadzeń średnich i wysokich roślin zimozielonych na granicy działki, szczególnie od strony sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej, co zostało zapisane w treści decyzji. Organ ustosunkował się również do uwag zgłoszonych przez I. S. w okresie upublicznienia wniosku wraz z raportem, uznając je za nieuzasadnione i wyjaśniając dodatkowo, że zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie i dokumentach stanowiących uzupełnienie wniosku nie wystąpią przekroczenia obowiązujących norm czystości powietrza dla żadnego z uwzględnionych w dokumentacji zanieczyszczeń. Zastosowane rozwiązania technologiczne powinny być wystarczające, a oddziaływanie przedsięwzięcia będzie ograniczać się do granic zakładu. Nie stwierdzono przekroczenia wartości odniesienia na wysokości zabudowy mieszkaniowej. Poza tym zakład jest zlokalizowany przy bardzo ruchliwej drodze nr [...] w kierunku K. i hałas komunikacyjny przewyższa wartości dopuszczalne dla omawianego terenu, a zatem normy akustyczne dla pory dziennej wynoszące 50 dB(A) będą dotrzymane na terenie zabudowy mieszkaniowej w przypadku, gdy hałas komunikacyjny nie przekroczy tych norm.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. i W. S. podnieśli, że nie wyrażają zgody na budowę lakierni na działce nr B., graniczącej bezpośrednio ze stanowiącymi ich własność nieruchomościami (nr D. i nr E. - stoi na nich dom, w odległości 4 m od płotu), ani na działkach nr A. i C.. Stwierdzili, że "lakiernia działa już od dawna", emitując uciążliwy hałas i zapachy farb nitro. Zarzucili także inwestorom stworzenie zagrożenia pożarowego, poprzez składowanie śmieci i starych samochodów w odległości 4 metrów od ich domu, a także stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa, bowiem przy silnym wietrze i rozmokniętym podłożu może dojść do zsunięcia kontenerów, ustawionych w pobliżu płotu bez żadnych zabezpieczeń. Na koniec wyrazili zdziwienie, że organ pozwala na "takie składowiska", nie bacząc na estetykę otoczenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium zrelacjonowało stan faktyczny sprawy i podniosło, że w pierwszym rzędzie należało ustalić, komu przysługuje legitymacja procesowa w niniejszej sprawie. Powołując się na regulację art. 28 K.p.a. wywodziło, że status strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia posiadają, oprócz inwestora i właściciela nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji, podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu zainwestowania, a także osoby dysponujące tytułem prawnym do innych nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania inwestycji. Dokonując oceny poczynionych przez organ pierwszej instancji ustaleń w tym zakresie, a także opierając się na wynikach przeprowadzonego postępowania uzupełniającego, Kolegium uznało, że w zakwestionowanej decyzji prawidłowo oznaczono wszystkie strony postępowania. Następnie stwierdziło, że do niniejszej sprawy - po myśli art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - należało zastosować przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Przytaczając mające zastosowanie w niniejszej sprawie regulacje Prawa ochrony środowiska organ stwierdził, że przedsięwzięcie inwestorów – E. i K. J., obejmujące budowę lakierni w pomieszczeniu wykorzystywanym obecnie jako hala postojowa dla samochodów osobowych, należy do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), tj. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których realizacja może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Konsekwencją procesową zaliczenia planowanego zamierzenia do tej grupy przedsięwzięć był obowiązek przeprowadzenia przez właściwy organ procedury określonej w ustawie. Dlatego też organ pierwszej instancji, po uzyskaniu stosownej opinii PPIS w Opolu, postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu w pełnym zakresie, a następnie - stosownie do art. 53 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska - w drodze obwieszczenia na stronie internetowej Urzędu Miasta Opola, w Nowej Trybunie Opolskiej oraz poprzez rozwieszenie w pobliżu miejsca planowanej inwestycji, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego, przedłożony przez inwestorów raport oddziaływania na środowisko, uzupełniony na żądanie organu informacją o oddziaływaniu emisji zanieczyszczeń na powietrze, jest zgodny z art. 52 ust. 1 w zw. z ust. 3 omawianej ustawy i zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Podkreślono, że raport nie stwierdza przekroczenia przez planowaną inwestycję dopuszczalnych wartości w zakresie emisji zanieczyszczeń i hałasu, co potwierdził także PPIS w Opolu, wydając postanowienie z dnia [...] uzgadniające środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, a następnie - po uchyleniu tego aktu przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Opolu - wydając w dniu [...] kolejne postanowienie uzgadniające, z zastrzeżeniem dotyczącym miejsca gromadzenia odpadów powstających w związku z prowadzoną kompleksową działalnością gospodarczą, obejmującą - oprócz zamierzonej budowy lakierni samochodów osobowych - również istniejący warsztat mechaniczny i myjnię. Oceniając dalej prawidłowość zaskarżonej decyzji, Kolegium uznało, że zawiera ona wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 56 ust. 2 pkt 1-3, ust. 7 i ust. 8 Prawa ochrony środowiska, a ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonego rozstrzygnięcia czyni zadość wymogom art. 107 § 3 K.p.a. i odnosi się do uwag zgłoszonych przez I. S., podając, że dotyczą one hałasu dochodzącego z istniejącego już warsztatu samochodowego, a więc z obiektu, który nie jest objęty przedmiotowym postępowaniem. Odnośnie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie, na którym usytuowane są działki nr A., B. i C. organ odwoławczy podał, że dla tego terenu, oznaczonego w planie symbolem U/MN (§ 4 pkt 4), jako przeznaczenie podstawowe przyjmuje się usługi z towarzyszącą zabudową mieszkaniową. Mając na uwadze postanowienia § 3 pkt 7 planu przyjął, że planowana lakiernia pojazdów samochodowych mieści się w kategorii "innych" usług. Wskazując, że nie wszystkie strony postępowania administracyjnego akceptują planowane przedsięwzięcie, a ich protesty dotyczą wielkości emisji hałasu oraz usytuowania miejsca gromadzenia odpadów, wyjaśnił, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać poza działkami nr A., B. i C., a więc w raporcie szczegółowo przeanalizowano oddziaływanie na środowisko ze względu na emisję hałasu wyłącznie na tych nieruchomościach. Organ podał, że według autorów raportu przeprowadzone wyliczenia uzasadniają konstatację, iż poziom hałasu w porze dziennej, na co wskazuje przebieg izofony 50 decybeli, nie przekroczy dopuszczalnego poziomu 50 decybeli. Natomiast głównym źródłem hałasu na terenie przy ul. [...], zlokalizowanym w pobliżu bardzo ruchliwej drogi w kierunku K., jest hałas komunikacyjny i ze względu na brak możliwości wykluczenia jego wpływu przy dokonywaniu pomiarów poziomu hałasu, w raporcie zastosowano teoretyczną metodę obliczeń pomiaru hałasu dla przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że z uwagi na to, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje dla terenu oznaczonego U/MN dopuszczalnych poziomów hałasu, celowe było odwołanie się do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). W załączniku do tego aktu określono, że dla terenów mieszkaniowo - usługowych maksymalny poziom hałasu w odniesieniu do 8 najmniej korzystnych godzin dnia kolejno po sobie następujących wynosi 55 dB, a dla przedziału 16 godzin - 60 dB, natomiast rozporządzenie nie określa maksymalnego poziomu hałasu dla terenów, dla których dominująca jest funkcja usługowa. Zdaniem organu, uznać zatem należało, że skoro na działkach A., B. i C. poziom emisji hałasu będzie niższy niż dopuszczalny dla terenów przeznaczonych głównie pod zabudowę mieszkaniową, to realizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z planem, a tym samym zastrzeżenia stron w tym zakresie są nieuzasadnione. Organ wyjaśnił także, wobec zgłaszanych przez strony uwag co do usytuowania miejsca gromadzenia odpadów, że organ pierwszej instancji zobowiązał inwestorów do sklasyfikowania rodzaju wytwarzanych odpadów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów i do zaproponowania sposobu ich zagospodarowania. Z kolei odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania inwestorzy zobowiązani są przekazywać odbiorcom dysponującym stosownym zezwoleniem na prowadzenie działalności w tym zakresie, a odpady niebezpieczne i inne winni gromadzić selektywnie w taki sposób, by osoby postronne nie miały do nich dostępu, i jednocześnie by nie powodowały zagrożeń dla środowiska, zdrowia i życia ludzi, tj. w wydzielonych miejscach, na utwardzonym podłożu, w odpowiednich pojemnikach.

Skargę na powyższą decyzję złożyli B. i W. S.. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, według którego realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia istniejących standardów środowiska. Podali, że inwestycja funkcjonuje już od roku i jest bardzo uciążliwa. Natomiast z informacji uzyskanych od inwestora wynika, że otrzymał on zgodę Urzędu Miasta na budowę hali i lakierni bez potrzeby zgody sąsiadów i dlatego rozpoczął inwestycję. Skarżący, wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji argumentowali, że sprzeciwiają się przedmiotowej inwestycji, która znajduje się w odległości 4 m od ich domu. Wywodzili, że inwestor może przeznaczyć całą wymienioną działkę pod inwestycję przemysłową, dlatego też konieczne jest wydzielenie działki dla hali. Zakwestionowali obecną działalność lakierni z uwagi na hałas spowodowany wentylacją oraz dochodzące do ich posesji ostre zapachy farb. Podali, że wskutek przedmiotowego przedsięwzięcia nastąpił spadek wartości ich nieruchomości, w związku z czym domagają się przyznania statusu pokrzywdzonych. Ich zdaniem, zachodzi też konieczność likwidacji wysypisk odpadów. Ostatecznie wnioskowali o wykonanie płotu dzielącego działkę nr B. z ich działkami (nr D. i E.), zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i usytuowaniem go w odległości 4 m od ich domu. W dalszej części wywodów skarżący wskazali na nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych organu odwoławczego polegające na przyjęciu, że lakiernia obsługuje tylko samochody osobowe i że składowisko śmieci oraz starych samochodów znajduje się w odległości kliku metrów od ich działki, podczas gdy faktycznie usytuowane jest 4 m od domu. Ponadto, w ich ocenie, inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na niezachowanie parametrów określających udział procentowy zabudowy usługowej w stosunku do mieszkalnej oraz powstanie takiego przedsięwzięcia w pobliżu domów jednorodzinnych. Brak również terenu wytyczonego na odpady. Na koniec, nie zgodzili się ze stwierdzeniem, że większy jest hałas pochodzący z drogi aniżeli hałas z wentylacji lakierni i zarzucili, że inwestycję zrealizowano "podstępnie", a na skutek błędnych decyzji urzędników powstał "kompleks serwisowy", bez pełnej dokumentacji i zgody zainteresowanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ wyjaśnił, że podnoszona przez skarżących okoliczność, iż przedmiotowa lakiernia funkcjonuje nie jest prawdziwa, co potwierdza kontrola przeprowadzona przez organ pierwszej instancji w dniu 12 czerwca 2009 r. Kolegium podniosło również, że podobnie jak organ pierwszej instancji nie było uprawnione do rozstrzygania kwestii związanych ze spadkiem nieruchomości skarżących, czy też wykonaniem ogrodzenia. Natomiast powtórzone kilkakrotnie w decyzji sformułowanie "hala postojowa samochodów osobowych" to określenie przedmiotu postępowania, użyte zarówno we wniosku inwestora, jak i w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej. Odnosząc się do zarzutu w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem, Kolegium podało, że zapis o procentowym udziale zabudowy usługowej w stosunku do mieszkalnej dotyczy innych terenów, oznaczonych symbolem MNu, a nie U/MN.

W piśmie procesowym z dnia 17 maja 2010 r. skarżący podtrzymali w całości skargę, dodatkowo domagając się wydania nakazu usunięcia umieszczonych przez inwestorów w dniu 24 kwietnia 2010 r., przy ogrodzeniu ich działki, kontenerów morskich. Podnieśli, że kontenery te zostały ustawione jeden na drugim, tworząc obiekt o długości ponad 20 m i wysokości 6 m, co powoduje, że mają utrudniony dostęp do światła słonecznego oraz zaistniało zagrożenie dla ich bezpieczeństwa. Ponadto, przechowywane w nich materiały stwarzają zagrożenie pożarowe. Jednocześnie wskazali, że w dniu 16 maja 2010 r. na teren ich posesji spadła metalowa zasłona z prętem o długości ok. 2 m, która znajdowała się pomiędzy kontenerami. Skarżący wnieśli także o powołanie biegłego sądowego do dokonania ustaleń w zakresie hałasu spornego wentylatora oraz jego oddziaływania na otoczenie, rodzaju substancji lotnych emitowanych przez wentylacje, wytyczenia odpowiednich granic inwestycji, oceny zagrożenia śmietniska na środowisko, zgodności z wymogami przepisów budowlanych istniejącego płotu oraz ustawionej budowli kontenerowej przy domach mieszkalnych.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2010 r. skarżący ponowili wniosek o nakazanie usunięcia ustawionych na granicy z ich działką metalowych kontenerów. Uzasadniając swoje żądanie podnieśli, że ich interwencje w powyższej kwestii, skierowane do różnych organów administracji oraz instytucji, pozostały bez odpowiedzi. Jedynie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego otrzymali pismo, w którym stwierdzono, że "to nie ich sprawa", bez wskazania, jaki organ jest właściwy do rozstrzygnięcia tego problemu.

Na rozprawie sądowej w dniu 10 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę oraz wniosek dowodowy w zakresie opinii biegłego sądowego, do którego to wniosku przychylili się także uczestnicy postępowania. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił, że organy tak naprawdę nie ustaliły stanu faktycznego sprawy i nie oceniły, w jaki sposób inwestycja zagraża środowisku. Ponadto, w jego ocenie, organ nie wziął pod uwagę takich okoliczności, jak hałas, zmiana otoczenia i zagospodarowania działki, które powodują znaczne obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości. Zgłosił także zarzut niezgodności przedsięwzięcia z planem, wskazując, że sporna inwestycja nie może funkcjonować na działce o takich wymiarach. Zgłosił również zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania, ponieważ strony nie uczestniczyły w przeprowadzonych czynnościach. Jego zdaniem, przed dokonaniem oceny zarzutów skarżących należało przeprowadzić wizję na ich nieruchomości.

Skarżący ponowił argumentację przedstawioną w pismach procesowych. Dodatkowo argumentował, że decyzja odwoławcza dotyczyła samochodów osobowych, które będą korzystać z lakierni, tymczasem funkcjonujący salon sprzedaje i obsługuje też samochody ciężarowe. Podniósł, że inwestycja jest dla niego szczególnie uciążliwa, a pozytywne decyzje organów doprowadziły do sytuacji, w której inwestor czuje się bezkarny i "posuwa się do pogróżek". Z kolei skarżąca zarzuciła, że na terenie objętym raportem prowadzone są roboty budowlane w bliskim sąsiedztwie jej nieruchomości.

Pełnomocnik skarżących złożył także do akt pismo procesowe z dnia 10 czerwca 2010 r., w którym B. i W. S. po raz kolejny poruszyli problem kontenerów. Ponadto podnieśli, że K. i E. J. nie zastosowali się do zasad ustanowionych w decyzji Kolegium, bowiem obecne miejsce usytuowania kontenerów powoduje, że inwestycja wykracza poza obszar nieruchomości inwestora. Wnieśli o wydanie zakazu przebywania pracowników na działkach nr F i G, które nie zostały oznaczone w decyzji jako teren inwestycji. Podkreślili raz jeszcze, że inwestor narusza prawo poprzez składowanie odpadów w odległości 4 m od ich domu. Ostatecznie, nie wyrazili zgody na powstanie w obecnej hali postojowej lakierni wraz z wentylacją.

Uczestnik postępowania – M. R. zwrócił uwagę na intensywny hałas wentylacji. Nie interweniował w tej sprawie w organie ochrony środowiska uznając, że to organ jest zobowiązany do podjęcia stosownych działań. Z kolei uczestniczka postępowania – M. Z. podała, że występowała do odpowiedniego organu o przeprowadzenie oględzin i wykonanie pomiarów hałasu, ale w odpowiedzi uzyskała informację, że nie jest to możliwe z uwagi na wyczerpanie budżetu na rok 2009. Do dnia dzisiejszego pomiary nie zostały przeprowadzone. Podkreśliła również, że hałas z wentylatorów jest uciążliwy i uniemożliwia normalne życie.

W trakcie rozprawy Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., oddalił wniosek skarżących o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczności wskazane w piśmie procesowym z dnia 17 maja 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać regulacje prawne, które wyznaczają zakres kognicji sądu administracyjnego. I tak, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza jednak, że sąd administracyjny może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle uregulowań wskazanego ostatnio przepisu sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku badania tych aspektów sprawy, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1225/07, Lex nr 530455). Z uwagi na powyższe należało uznać, że wywiedzione przez skarżących zarzuty dotyczące spadku wartości ich nieruchomości, konieczności likwidacji istniejących wysypisk odpadów, nakazania wykonania płotu zgodnie z przepisami, naruszania przez inwestorów granic działki, nieuprawnionego układania kontenerów czy też powstania "kompleksu serwisowego" bez stosownej dokumentacji i zgody zainteresowanych, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu, bowiem kwestie te nie dotyczą sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. Przypomnieć trzeba, że kwestionowanym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą K. i E. J. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie lakierni dla samochodów osobowych, zlokalizowanej w O., przy ul. [...]. Podobnie, z powodu braku związku z rozstrzyganą sprawą, Sąd nie mógł zajmować się podnoszonymi przez skarżących sporami sąsiedzkimi.

Przeprowadzona według podanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie wykazała, by akty te zawierały wady powodujące konieczność ich uchylenia.

Przed wskazaniem przyczyn, które doprowadziły Sąd do takiej oceny w pierwszej kolejności należy odnotować, że regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej ustawą, które stanowiły materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie aktów, zostały uchylone z dniem 15 listopada 2008 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Organy administracji obu instancji, decydując o zastosowaniu uchylonych przepisów, prawidłowo odczytały i zastosowały w niniejszej sprawie reguły przejściowe, a dokładnie art. 153 ust. 1 ustawy, wedle którego do spraw wszczętych na podstawie Prawa ochrony środowiska, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, dopuszczalna jest wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W myśl natomiast § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie lakierni dla samochodów osobowych, stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane sporządzenie raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Mieści się ono zatem w zakresie przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. takich, dla których organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może stwierdzić - w toku postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji - obowiązek sporządzenia raportu określonego w art. 52 ustawy. Zgodnie też z art. 46 ust. 1 ustawy, jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Przechodząc już do szczegółowej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, należy wskazać na przepis art. 56 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przepisu tego wynika zatem, że podstawowym wymogiem przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc organ administracji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (por. Krzysztof Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2007, s. 189). Innymi słowy, ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższą regulację prawną uznać trzeba, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie lakierni dla samochodów osobowych jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w rejonie ul. [...] w O., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Opola Nr XXV/368/00 z dnia 25 maja 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego nr 41, poz. 221), zwany dalej planem. Stosownie bowiem do postanowień § 4 pkt 4 planu, dla terenu zainwestowania - oznaczonego symbolem U/MN - jako podstawowe przeznaczenie przyjęto usługi z towarzyszącą zabudową mieszkaniową. Ponadto zauważenia wymaga, że w § 3 pkt 7 planu została zawarta definicja legalna pojęcia "usługi", przez które to pojęcie należy rozumieć funkcje terenów i obiektów: handlu, gastronomii i rzemiosła, kultury i rozrywki, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, siedzib partii politycznych, związków zawodowych, izb zawodowych i gospodarczych, stowarzyszeń, jednostek projektowych i consultingowych, instytucji gospodarczych, środków masowej komunikacji i łączności oraz innych, których powyższe grupy nie dotyczą bezpośrednio lub pośrednio, a mają charakter usługi, obsługi ośrodków dyspozycji pod warunkiem niepowodowania negatywnego oddziaływania (ponadnormatywnych zanieczyszczeń i zakłóceń środowiska oraz konfliktów sąsiedztwa) z innymi funkcjami. Słusznie zatem organy orzekające w rozpoznawanej sprawie uznały, że lakiernia samochodów mieści się w pojęciu "innych usług", przy czym dostrzec też trzeba, że organ odwoławczy - uzupełniając rozważania organu pierwszej instancji w zakresie oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem - przedstawił szczegółową argumentację uzasadniającą zajęte stanowisko. Zdaniem Sądu, w kontekście postanowień planu, nieuzasadniony okazał się zarzut skargi dotyczący niezgodności przedmiotowej inwestycji z jego zapisami z uwagi na niezachowanie procentowego udziału zabudowy usługowej w stosunku do zabudowy mieszkaniowej, bowiem stosowne postanowienia planu w tym zakresie (§ 4 pkt 3) nie odnoszą się do terenu planowanej inwestycji, lecz do terenu oznaczonego symbolem MNu, na co też zwróciło uwagę Kolegium w odpowiedzi na skargę.

Przechodząc do dalszej części rozważań należy stwierdzić, że nie było również podstaw do zakwestionowania prawidłowości przygotowanego na zlecenie wnioskodawców raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który mógł być wymagany, jak już wskazano wyżej, w związku z kwalifikacją planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Raport został sporządzony zgodnie z zakresem określonym w postanowieniu Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], wydanym w oparciu o art. 51 ust. 2 ustawy. Ponadto, po uzupełnieniu - na żądanie organu - raportu o informację dotyczącą oddziaływania emisji zanieczyszczeń na powietrze, zawiera on wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 52 ustawy. Stosownie również do wymogów zawartych w art. 51 ust. 3 ustawy, postanowienie o obowiązku sporządzenia raportu wydane zostało po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu. W tym miejscu zauważyć wypada, że stosownie do uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego stronom przysługuje prawo zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia wiarygodności dowodu w postaci dokumentu prywatnego, jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na przykład w postaci opinii sporządzonej przez inną niż autor raportu osobę posiadającą odpowiednią wiedzę (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06, Lex nr 323849). Jednak w niniejszym postępowaniu taka opinia, czy też inny dokument wskazujący na ewentualną wadliwość raportu nie został przez strony przedstawiony.

W ocenie Sądu, organy wywiązały się także z obowiązku wynikającego z art. 53 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy, zapewniając przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji ustosunkował się do uwag zgłoszonych przez I. S. w okresie upublicznienia wniosku wraz z raportem, słusznie uznając je za nieuzasadnione, jako że dotyczyły hałasu dochodzącego z funkcjonującego warsztatu samochodowego, który nie był objęty wnioskiem inwestorów. Wyjaśnił także organ, że zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie, przeprowadzone obliczenia nie wykazały przekroczeń obowiązujących norm czystości powietrza dla żadnego z uwzględnionych w dokumentacji zanieczyszczeń.

Stosownie do treści art. 48 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ zobligowany jest do przeprowadzenia tzw. postępowania uzgodnieniowego, służącego ustaleniu warunków, na jakich realizacja przedsięwzięcia ma nastąpić. Rolą organów uzgadniających jest zatem przesądzenie w zakresie należącym do ich właściwości wyłącznie o tym, czy planowana inwestycja przy spełnieniu przedstawionych przez inwestora rozwiązań nie będzie naruszać wymogów ochrony środowiska. I w tym zakresie postępowanie organów uznać należało za prawidłowe, bowiem przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej uzyskano wymagane stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu. W tym miejscu podnieść należy, że Sąd dopatrzył się pewnej wadliwości postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...] o uzgodnieniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tego postanowienia znalazło się stwierdzenie, że przedstawione w raporcie rozwiązania technologiczne, przyjęte urządzenie i parametry przedsięwzięcia wskazują na brak ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko na granicy działek, a co za tym idzie, planowane przedsięwzięcie nie powinno stanowić zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi na działkach sąsiednich, pod warunkiem uwzględnienia uwag zawartych w sentencji postanowienia. Jedna z tych uwag dotyczyła wyznaczenia miejsca gromadzenia odpadów powstających w związku z prowadzoną działalnością - dotychczasową i planowaną, z zachowaniem warunków określonych w § 22 i 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wobec takiego sformułowania powyższej uwagi koniecznym jest wyjaśnienie, że zakres zadań państwowego powiatowego inspektora sanitarnego wyznacza ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.). Jak trafnie wywodził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 482/089 (Lex nr 522475), kompetencje Powiatowej Inspekcji Sanitarnej określa "w szczególności przepis art. 3 tej ustawy mówiący, że do zakresu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy m.in. dokonywanie uzgodnień pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych planowanych przedsięwzięć inwestycyjnych. W związku z powyższym, rozstrzygnięcie organu Inspekcji dotyczy tylko i wyłącznie możliwości realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych w określonym miejscu i możliwością ustanowienia warunków realizacji przedsięwzięcia, które zapewnią spełnienie wymagań higienicznych i zdrowotnych, mając na względzie ochronę zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych oraz zapobieganie powstawaniu chorób". Mając zatem na uwadze tak określony zakres wykonywanych zadań uznać należało, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu w sposób nieuprawniony odwołał się do przepisów cyt. rozporządzenia przy określeniu opisanej wyżej uwagi, bez jednoczesnego odniesienia się w tym zakresie do wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ponadto odnotowania wymaga, że przepisy powołanego rozporządzenia znajdują zastosowanie dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Podobne zastrzeżenia budzi też druga z zamieszczonych w postanowieniu uzgodnieniowym uwag, która dotyczy nasadzeń roślinności na granicy lokalizacji przedsięwzięcia, a dokładniej "rozpatrzenia możliwości zastosowania nasadzeń". Wprowadzenie tej uwagi uzasadniono występującym konfliktem społecznym, zapominając jednak, że rozwiązywanie konfliktów społecznych nie pozostaje w żadnym związku z zadaniami przyznanymi Inspekcji Sanitarnej. Poza tym, już tylko dodatkowo podnieść należy, że ze względu na sposób sformułowania komentowanej uwagi można mieć wątpliwości co do jej adresata. Opisane wadliwości postanowienia z dnia [...] nie zmieniają jednak faktu, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, zatem Sąd uznał, że wykazane uchybienia nie miały wpływu na wynik postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej przez skarżących decyzji.

Dokonując dalszej oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, należało rozważyć, w związku z podniesionymi w tym zakresie zarzutami skargi, ponawianymi w kolejnych pismach procesowych, kwestię związaną z poziomem hałasu emitowanego do środowiska z planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, poczynione w tym zakresie ustalenia Kolegium o nieprzekroczeniu dopuszczalnych norm poziomu hałasu należało uznać za prawidłowe. Wywodząc, iż plan nie przewiduje dla terenu oznaczonego symbolem U/MN dopuszczalnych poziomów hałasu, organ odwoławczy trafnie odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Wymieniony akt prawny nie ustala maksymalnego poziomu hałasu dla terenów, dla których dominująca jest funkcja usługowa, natomiast określa, że dla terenów mieszkaniowo - usługowych maksymalny poziom hałasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynosi 55 dB, a dla przedziału 16 godzin wynosi 60 dB. Dlatego Kolegium słusznie przyjęło, że skoro na działkach A., B. i C. poziom emisji hałasu będzie niższy niż dopuszczalny dla terenów przeznaczonych głównie pod zabudowę mieszkaniową, to realizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z planem. Odnotowania również wymaga, że ze sporządzonego w niniejszej sprawie raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w sposób jednoznaczny wynika, że poziom hałasu w porze dziennej nie przekroczy dopuszczalnego poziomu 50 dB, ustalonego w planie dla zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Ponadto powyższa norma akustyczna będzie dotrzymana na granicy zakładu oraz na obszarze zabudowy mieszkaniowej, zaś w treści decyzji pierwszoinstancyjnej przewidziano rozwiązania minimalizujące emisję hałasu. Autorzy raportu wyjaśnili także, że planowane przedsięwzięcie jest zlokalizowane przy bardzo ruchliwej drodze w kierunku K.. Z uwagi na to, głównym źródłem hałasu jest hałas komunikacyjny i ze względu na brak możliwości wykluczenia jego wpływu na wielkość emisji hałasu zastosowano metodę teoretycznych obliczeń poziomu hałasu dla przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, wskazane powody wykonania pomiarów metodą próbkowania zostały dostatecznie i przekonująco wyjaśnione. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przy obliczeniu przewidywanej wielkości emisji hałasu do środowiska uwzględniono aktualne, jak i projektowane źródła emisji hałasu. Z tych wszystkich przyczyn stwierdzić należało, że zawarte w raporcie prognozy hałasu są miarodajne, a obliczenia poziomu jego natężenia wykonane zostały przy zastosowaniu prawidłowej metody, zatem słusznie Kolegium jej nie zakwestionowało, przyjmując, że jest ona właściwa w zaistniałej sytuacji. Poza tym stwierdzić również trzeba, że podnoszona przez strony kwestia hałasu komunikacyjnego ma tutaj znaczenie drugorzędne, bowiem przedmiotem oceny organów administracji było zagadnienie związane z poziomem hałasu emitowanym do środowiska z inwestycji polegającej na budowie lakierni dla samochodów osobowych. W świetle powyżej powiedzianego, zarzut skargi dotyczący przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przez planowane przedsięwzięcie należało uznać za bezzasadny. Kończąc ten fragment wywodów jeszcze raz powtórzyć wypada, że w rozpoznawanej sprawie nie ma żadnego dokumentu, który pozwoliłby Sądowi na zakwestionowanie danych wynikających z raportu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego sposobu i miejsca składowania odpadów przez inwestorów podnieść należy, na co również zwrócił uwagę organ odwoławczy, że w decyzji pierwszoinstancyjnej zobowiązano inwestorów do sklasyfikowania rodzaju wytwarzanych odpadów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), i do zaproponowania sposobu ich zagospodarowania, z uwzględnieniem w pierwszej kolejności ich odzysku i ostatecznego unieszkodliwienia. Ponadto określono, że odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania inwestorzy winni przekazywać odbiorcom dysponującym stosownym zezwoleniem na prowadzenie działalności w tym zakresie, a odpady niebezpieczne i inne należy gromadzić selektywnie w taki sposób, by osoby postronne nie miały do nich dostępu i jednocześnie, by nie powodowały zagrożeń dla środowiska, zdrowia i życia ludzi, tj. w wydzielonych i opisanych miejscach, na utwardzonym podłożu, w odpowiednich pojemnikach. Dodatkowo odnotować wypada, że gospodarka odpadami została w sposób rzetelny przedstawiona w raporcie, gdzie wskazano pełną klasyfikację odpadów i ich ilość, z podaniem ilości i rodzaju odpadów, które będą powstawać w wyniku działalności przedsięwzięcia. Zawarto także wytyczne w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów i ograniczenia ich ilości, jak również miejsca ich magazynowania. Wobec powyższego omawiany zarzut skargi okazał się nieuzasadniony. Natomiast zgłaszane przez skarżących nieprawidłowości w zakresie składowania odpadów przez funkcjonujący już zakład, nie mogły być objęte kontrolą Sądu, jako że nie mieszczą się w granicach rozpoznawanej sprawy.

Końcowo już wskazać należy na przyczyny, które zadecydowały o oddaleniu wniosku skarżących o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczności wskazane w piśmie procesowym z dnia 17 maja 2010 r. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym z innych środków dowodowych niż wskazane w cyt. przepisie jest niedopuszczalne. Dlatego też uznając, że dowód w postaci opinii biegłego nie mieści się w katalogu dowodów określonych w art. 106 § 3 P.p.s.a., wniosek skarżących należało oddalić (por. wyroki NSA z dnia: 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 727/05, Lex nr 236553; z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 360/05, Lex nr 209137; z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 574/08, Lex nr 526481). Ponadto, jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r. (sygn. akt I OSK 1869/07, Lex nr 478284), "Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji".

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji podjęły w toku postępowania wszelkie wymagane przez ustawodawcę czynności, do których nie należało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących - przeprowadzenie oględzin nieruchomości. Zresztą, pełnomocnik nie sprecyzował, na jaką okoliczność istotną dla rozpoznania niniejszej sprawy oględziny te miałyby zostać przeprowadzone, nie podał także, w których czynnościach - jego zdaniem - strony nie uczestniczyły. Z tych wszystkich przyczyn Sąd stwierdził, że organy decyzyjne wydały trafne, odpowiadające wymogom art. 56 ustawy, rozstrzygnięcie, określając wnioskodawcom środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie lakierni dla samochodów osobowych.

W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.