Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 748/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 10, ust. 3 i ust. 4, art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 92
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 11 d ust. 1 pkt 1, pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1496
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych  tekst jedn
article: art. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1007
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1007).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skarg J. S. i U. S. oraz K. K. i W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi


UZASADNIENIE

Prezydent [...] (reprezentowany przez Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych) we wniosku z dnia 3 czerwca 2014 r. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] - [...] na odcinku: węzeł [...] - granica miasta (km 0+000 - km 4+820,93) etap II.

Wniosek objął m.in. nieruchomości z obrębu [...], w tym oznaczone numerami ewidencyjnymi: [...].

Inwestor dołączył do wniosku m.in. ostateczną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. modernizacji ciągu ulicy [...]

- [...], na odcinku od węzła [...] do granicy miasta w [...] (km 0+000

- km 4+818,00) oraz określającą warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

Razem z rzeczoną decyzją inwestor przedłożył też ostateczne postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wydane na podstawie art. 72 ust. 4 i ust. 4a, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2014 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa ocenowa"). Postanowieniem tym organ (w związku z wnioskiem Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych w [...]) stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. modernizacji ciągu ulicy [...] - [...], na odcinku od węzła [...] do granicy miasta w [...] (km 0+000 - km 4+818,00), przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu rzeczonego postanowienia organ administracji wskazał, że wyrażone w nim stanowisko przedstawił na wniosek inwestora przed upływem terminu, o którym mowa w art. 72 ust. 3 specustawy drogowej, tj. przed upływem 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Nadmienił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczne w dniu 4 listopada 2008 r.

W dniu 22 października 2014 r. Prezydent [...], uzupełniając wniosek z dnia 3 czerwca 2014 r., w oparciu o art. 88 ust. 1 ustawy ocenowej, wniósł o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, przekazując raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Wojewoda [...] przy piśmie z dnia 24 października 2014 r., powołując się na art. 89 ust. 1 ustawy ocenowej, przekazał raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...]. Jednocześnie zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji inwestycji dla przedsięwzięcia – budowa drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...]

- [...] na odcinku: węzeł [...] - granica miasta (km 0+000 - km 4+820,93) etap II.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 90 ust. 1, 7 i 8 ustawy ocenowej w zw. z art. 106 K.p.a., w związku z ponownym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonym dla przedsięwzięcia pn. budowa drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] - [...] na odcinku: węzeł [...] - granica miasta (km 0+000 - km 4+820,93) etap II, uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki środowiskowe. Postanowienie jest ostateczne.

Rzeczonym postanowieniem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] częściowo zmienił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, określone w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Wśród zmienionych wymagań znalazł się m.in. pkt II.3.5, w którym organ ochrony środowiska nałożył obowiązek wykonania ekranów akustycznych minimalizujących oddziaływania hałasu na terenach chronionych akustycznie, zgodnie z przedstawioną lokalizacją i podanymi parametrami:

1. ekran [...]: lokalizacja (od 0+001 km do 0+059 km; jezdnia główna, prawa); wysokość (5 m); typ ekranu, właściwości (metalowy, perforowany, obustronnie pochłaniający);

2. ekran [...]: lokalizacja (od 0+521 km do 0+736 km; jezdnia na estakadzie, lewa oraz od 0+849 km do 1+071 km; jezdnia na estakadzie, lewa) wysokość (3 m); typ ekranu, właściwości (metalowy, perforowany, obustronnie pochłaniający);

3. ekran [...]: lokalizacja (od 0+887 km do 0+920 km; jezdnia lokalna, lewa, zjazd z ul. [...]); wysokość (5 m); typ ekranu, właściwości (konstrukcja ramowa, stalowa z wypełnieniem pokrytym siatką PEHD, prawostronnie pochłaniający);

4. ekran [...]: lokalizacja (od 0+917 km do 0+998 km; jezdnia lokalna, lewa oraz od 0+998 km do 1+020 km; jezdnia lokalna, lewa); wysokość (5 m); typ ekranu właściwości (dla lokalizacji od 0+917 km do 0+998 km: metalowy, perforowany, prawostronnie pochłaniający; dla lokalizacji od 0+998 km do 1+020 km: przezroczysty, odbijający);

5. ekran [...]: lokalizacja (od 1+115 km do 1+150 km; jezdnia lokalna, lewa oraz od 0+150 km do 1+318 km; jezdnia lokalna, lewa); wysokość (4 m); typ ekranu, właściwości (dla lokalizacji od 1+115 km do 1+150 km: przezroczysty, odbijający; dla lokalizacji od 0+150 km do 1+318 km: metalowy, perforowany, prawostronnie pochłaniający).

W toku postępowania przed Wojewodą [...] uwagi wniósł m.in. [...]. W piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. zakwestionował przewidziane w projekcie ekrany akustyczne, wskazując, że zostały one "skutecznie zaskarżone w I etapie". Stwierdził, że protestuje przeciwko budowie tych ekranów na wysokości posesji przy ul. [...]. Podważył również aktualność dokumentacji projektowej, a także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucił, że projekt nie uwzględnia wjazdu od ul. [...] na drogę serwisową [...], który jest konieczny ze względów bezpieczeństwa. Zauważył, że projekt nie uwzględnia powstałej zabudowy usługowej oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy na budynki usługowe, które nie powinny być chronione akustycznie za pomocą ekranów.

Stanowisko w sprawie ekranów akustycznych zajęli też, w piśmie z dnia 9 marca 2015 r., [...] i [...]. Wskazali, że mieszkają w odległości 60 m od ul. [...]. Stwierdzili, że niedokończona inwestycja diametralnie pogorszyła ich warunki życia. Podnieśli, że zaprojektowane w ramach I etapu ekrany nie zostały dotąd ustawione, dodatkowo zaś ekrany, znajdując się tylko po drugiej stronie ulicy [...], potęgują hałas. Zwrócili uwagę na potrzebę zainstalowania ekranu [...] i dokończenia budowy ekranów [...] z etapu I.

Uwagi do planowanego usytuowania obiektu (drogi) wnieśli z kolei [...] i [...]. Stwierdzili, że działka nr ew. [...], wskazana w skorygowanym obwieszczeniu z dnia [...] października 2015 r. (patrz. zawiadomienie z dnia 6 listopada 2015 r. na karcie nr 384 akt postępowania administracyjnego przez organem pierwszej instancji), jako przeznaczona do przejęcia, w rzeczywistości została zajęta pod inwestycję w etapie I inwestycji, a w etapie II inwestycja ma być realizowana na niewielkiej jej części. Wywiedli, że rzeczona działka została im odebrana siłą, bez wymaganych prawem procedur (egzekucja w administracji) oraz wypłaty odszkodowania. Obecnie jest zabudowana obiektem budowlanym w postaci drogi wojewódzkiej nr [...]. Podnieśli, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 339/13, działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] (dawna działka nr ew. [...]) obręb [...] nie zostały nabyte na cele inwestycji. Obecnie właścicielami: działki nr ew. [...] jest [...] i [...], działki nr ew. [...] jest [...] i [...], działki nr ew. [...] jest Skarb Państwa, a działki nr ew. [...] - stan nieuregulowany, Dzielnica [...].

Ponadto [...] i [...] poinformowali, że działka nr ew. [...], część dawnej działki nr ew. [...], własność [...] i [...], została zabudowana obiektami budowlanymi w postaci drogi wojewódzkiej nr [...]. Dokonano bezprawnej egzekucji w administracji, zajęło działkę bez wymaganych prawem dokumentów. Zwrócili uwagę, że obecnie zostały skorygowane zapisy w rejestrze gruntów poprzez naniesienie zapisów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12. W piśmie z dnia 17 września 2015 r. zostali natomiast poinformowani przez Biuro Geodezji i Katastru o wystąpieniu do Sądu Rejonowego [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z wnioskiem o aktualizację I Działu księgi wieczystej [...] w zakresie wykreślenia Województwa [...], jako właściciela działek o numerach ewidencyjnych [...].

Państwo [...] zauważyli, że do chwili obecnej Wojewoda [...] nie wydal decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, inwestor nie złożył wniosku dla etapu I inwestycji, który sankcjonowałby stan faktyczny i prawny, co do działek, na których wybudowano w latach 2010-2013 obiekt budowlany - drogę wojewódzką nr [...]. W dalszym ciągu brak jest pozwolenia na budowę na działkach o numerach ewidencyjnych [...] obręb [...] w [...].

Nadmienili też, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie będzie rozpoznawana sprawa ze skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], w zakresie określonym w punkcie III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 851/12, który został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 339/13.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], zezwolił na realizację inwestycji drogowej (w tym zatwierdził projekt budowlany, oznaczony jako załącznik nr 1 do decyzji) dla inwestycji pn.: "budowa drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] – [...] na odcinku: węzeł [...] - granica miasta (km 0+000 - km 4+820,93) etap II".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] organ administracji sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r.

Wśród działek ewidencyjnych usytuowania drogi znalazły się m.in. nieruchomości z obrębu [...], w tym oznaczone numerami ewidencyjnymi: [...]. Przy czym spośród wymienionych, tylko działka nr ew. [...] została oznaczona, jako przeznaczona pod przejęcie dla inwestycji.

Odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. wnieśli [...] i [...], [...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a ponadto [...], działając w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] oraz Fundacji [...].

[...], [...] i [...] podnieśli, że ekrany akustyczne na odcinku ul. [...] od nr [...] do nr [...] nie powinny zostać zaprojektowane oraz podkreślili, iż budowa ekranów akustycznych w ramach omawianej wieloetapowej inwestycji jest niecelowa. Wskazali, że nie zastosowano norm ujętych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zarzucili, że nie wzięto również pod uwagę uchwał Rady Dzielnicy [...] wnioskujących o zaniechanie budowy ekranów akustycznych oraz budowę wjazdu z ul. [...] na drogę serwisową [...]. Wywiedli, że zaprojektowanie wjazdu na drogę serwisową [...] jest niezbędne ze względów bezpieczeństwa. Podnieśli, że lokalne sklepy i hurtownie nie mogą funkcjonować bez wjazdu na ul. [...]. Zwrócili uwagę, że nie zastosowano innych metod w celu obniżenia hałasu, np. poprzez zmniejszenie maksymalnej dopuszczalnej prędkości.

Odwołujący się podkreślili też, że przy wydawaniu decyzji Wojewody [...] nie wzięto pod uwagę specyfiki terenu, na którym ma się znajdować inwestycja. Ich zdaniem nie uwzględniono powstających dopiero inwestycji oraz istniejących już budynków usługowych, których wysokość znacznie przekracza wysokość ekranów akustycznych i tworzy "niejako" naturalną barierę przed hałasem. Ponadto wskazano, iż inwestycja zakłada budowę kilku pasów ruchu znacznie oddalonych od zabudowań, oddzielonych drogą lokalną oraz drogą serwisową o bardzo małym natężeniu ruchu, co z pewnością spowoduje obniżenie hałasu dzięki odsunięciu drogi od budynków.

Pod wątpliwość podali również kategorię drogi zlokalizowaną w sąsiedztwie ich firm oraz hipermarketu [...]. Zauważyli, że napis "droga lokalna" znajduje się jedynie przed hipermarketem, podczas gdy pozostała część drogi może stanowić drogę klasy GP.

Odwołujący się podnieśli ponadto, że przy projektowaniu inwestycji nie wzięto pod uwagę licznych okoliczności faktycznych takich jak: realizacja obwodnicy [...], która zniweluje ruch na ul. [...], hałas z ul. [...], powstawanie nowych inwestycji przy ul. [...] oraz niemiarodajne prowadzenie badań dotyczących natężenia ruchu i poziomu hałasu.

Zaznaczyli także, że dla przedmiotowej inwestycji nie została wydana stosowna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ponieważ ta, która jest obecnie, nie odpowiada specyfice omawianej inwestycji. Stwierdzili, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest nieaktualna.

Zarzucili również, iż inwestor oraz projektant posługiwali się nieaktualnymi mapami do celów projektowych oraz budowlanych, które nie zawierają istotnych elementów, takich jak np. budynki.

Podnieśli, że nie wzięto pod uwagę toczących się postępowań przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz przed Prokuraturą Generalną.

Zaznaczyli, że droga serwisowa [...] nie spełnia wymagań drogi pożarowej oraz zakończona jest placem do zawracania, którego wymiary są niezgodne z przepisami prawa.

Zwrócili również uwagę na nierówność w traktowaniu różnych podmiotów gospodarczych, ponieważ nie zostały im zapewnione zjazdy w miejscu i formie przez nich wnioskowanej, podczas gdy inne podmioty gospodarcze takie zjazdy uzyskały.

Stwierdzili wreszcie, że nieprzywrócenie zjazdów z ul. [...] na należące do nich działki lub niezbudowanie zjazdu z ul. [...] na drogę serwisową [...], a także budowa ekranów akustycznych przy ul. [...] od numeru [...] do nr [...], będzie niezgodnym z prawem nadużyciem i będzie wiązała się niegospodarnością i możliwością popełnienia przestępstwa.

[...] i [...] zarzucili naruszenie:

1. art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej "specustawa drogowa") poprzez pominięcie faktów i dowodów zgłaszanych przez strony postępowania, mających znaczenie dla sprawy oraz niezebranie pełnego materiału dowodowego i jego oceny;

2. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;

3. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie;

4. art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności,

5. art. 11 d ust. 1 pkt 3 i 4 specustawy drogowej poprzez brak map podziałowych dla przyjętego rozwiązania drogowego oraz brak określenia zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu;

6. art. 11f ust. 1 pkt 5 i 7 specustawy drogowej poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i podziału nieruchomości niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym;

7. art. 11i ust. 1 specustawy drogowej poprzez brak odpowiedniego zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu odwołania, powołując się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12, dotyczącego I etapu inwestycji, odwołujący się wskazali, że ich działki wyłączone zostały z rzeczonej inwestycji. Podkreślili, że obecnie toczy się postępowanie w sprawie decyzji dotyczącej etapu I inwestycji. Wywiedli, że działki o numerach ewidencyjnych [...] z obrębu [...] nie zostały przejęte na cele inwestycyjne, a inwestor nie wystąpił do Wojewody [...] o lokalizację na nich inwestycji drogowej. Co za tym idzie [...] zajmuje nieruchomość skarżących (działka [...]), nie posiadając do niej tytułu prawnego, co zresztą jest przedmiotem odrębnego postępowania. Zdaniem odwołujących się, umieszczenie w treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. działki nr ew. [...] było działaniem bezprawnym. Na skutek przedmiotowych błędów nie zostały wypłacone odszkodowania w adekwatnej kwocie. Co więcej, zdaniem Państwa [...], projekt budowlany nie opisuje rozwiązań projektowych i wykonawczych na działce nr [...].

Odwołujący się podnieśli ponadto, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla omawianego przedsięwzięcia nie jest spójna z samą treścią decyzji Wojewody [...]. Wskazali, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji straciła swoją ważność w dniu 4 listopada 2014 r., a co za tym idzie inwestor złożył niekompletny wniosek. Podkreślili, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została zarówno dla I jak i II etapu omawianej inwestycji. Ponieważ zaś przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się aktualnie postępowanie w sprawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczącej I etapu rozbudowy ulicy [...], to zdaniem Państwa [...], postępowanie organu pierwszej instancji powinno zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odwołujący się wskazali również, że niezasadna jest budowa ekranów akustycznych [...] i [...], ponieważ są one w rzeczywistości niepotrzebne i podnoszą jedynie koszty inwestycji. Podnieśli, że na odcinku, gdzie planowana jest lokalizacja ekranu [...], występują już ekrany zainstalowane w I etapie inwestycji. Zdaniem skarżących lokalizacja ekranu [...] powinna być ponownie zweryfikowana podobnie jak zostało to uczynione z ekranem [...], ponieważ lokalizacja obu nie odpowiada aktualnym potrzebom.

[...], [...] i [...] w pismach uzupełniających odwołania podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie, a ponadto podnieśli zarzuty dotyczące osób odpowiedzialnych ich zdaniem za wydanie wadliwej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wskazali również na brak uwzględnienia w projekcie budowlanym i raporcie oddziaływania omawianej inwestycji na środowisko istniejącego zagospodarowania terenu oraz hałasu pochodzącego z ul. [...] i torów kolejowych. Wnieśli też o obniżenie prędkości na ul. [...] od wiaduktu nad torami do ul. [...]. Wskazali ponadto na brak uwzględnienia w analizie akustycznej naniesień, budynków, ogrodzeń i tablic reklamowych spełniających, zdaniem odwołujących się, funkcję barier akustycznych.

Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] odmówił [...], działającemu w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel Stowarzyszenia [...] w [...], Stowarzyszenia [...] oraz Fundacji [...], przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...].

Z kolei decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołań [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] i [...],

I. uchylił:

– arkusz nr 1 planu zagospodarowania terenu, stanowiącego część graficzną projektu zagospodarowania terenu,

– arkusz nr 1 z tomu 1: Projekt zagospodarowania terenu, część rysunkowa 02.03 Plan sytuacyjny ukształtowania zieleni z elementami ochrony środowiska,

– tom 2: Projekt architektoniczno-budowlany, część 11 ochrona akustyczna oraz część 11/1 część opisowa w zakresie strony 20,

– arkusz nr 1 z tomu 2 Projekt architektoniczno-budowlany, część 11 ochrona akustyczna oraz część 11/2 część rysunkowa

i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie:

– arkusza zamiennego nr 1z planu zagospodarowania terenu, stanowiącego część graficzną projektu zagospodarowania terenu, będącego załącznikiem nr 1 do wydanej decyzji,

– arkusza zamiennego nr 1z z tomu 1: Projektu zagospodarowania terenu, część rysunkowa 02.03 Plan sytuacyjny ukształtowania zieleni z elementami ochrony środowiska, będącego załącznikiem nr 2.1 do wydanej decyzji,

– nowej strony 20 tomu 2: Projekt architektoniczno-budowlany, część 11 ochrona akustyczna oraz Część 11/1 opisowa, będącej załącznikiem nr 2.2 do wydanej decyzji,

– arkusza zamiennego nr 1z Projektu architektoniczno-budowlanego, część 11 ochrona akustyczna oraz część 11/2 część rysunkowa, będącego załącznikiem nr 2.3 do wydanej decyzji

II. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej do wniosku inwestora dołączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Zgodnie z kolei z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Minister stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z:

1. decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. modernizacji ciągu ulicy [...] – [...], na odcinku od węzła [...] do granicy miasta w [...] (km 0+000 - km 4+818,00),

2. decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta [...] nr z dnia [...] września 2009 r. [...] na wykonanie i przebudowę urządzeń wodnych oraz szczególne korzystanie z wód na potrzeby budowy drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] – [...], na odcinku od węzła [...] do granic [...] i udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę i wykonanie oznaczonych urządzeń wodnych,

3. postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...].

Po dokonaniu analizy projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, po uwzględnieniu zmian dokonanych decyzją organu drugiej instancji.

Minister wskazał także, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, inwestor załączył do wniosku opinie:

1. Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.,

2. [...] S. A. z dnia [...] marca 2014 r.,

3. [...] Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] maja 2014 r.

Organ odwoławczy stwierdził też, że inwestor nie miał obowiązku przedkładania innych opinii wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej.

Jak wskazał Minister, zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi decyzje lub postanowienia:

1. decyzje Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r. na wykonanie i przebudowę urządzeń wodnych oraz szczególne korzystanie z wód na potrzeby budowy drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu lilie [...] – [...], na odcinku od węzła [...] do granic [...] i udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę i wykonanie oznaczonych urządzeń wodnych,

2. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach,

3. postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wydłużające termin ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o dwa lata.

Organ odwoławczy, jako prawidłowe ocenił także czynności podjęte w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Stwierdził, że Wojewoda [...] poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Organ drugiej instancji zauważył także, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy ocenowej w piśmie z dnia 24 października 2014 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego. W piśmie z dnia 27 listopada 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wezwał Wojewodę [...] do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Wojewoda [...] przy piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] uzupełniony raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], działając na podstawie art. 90 ust. 2 pkt 1 ustawy ocenowej, w piśmie z dnia 13 stycznia 2015 r. zwrócił się do Wojewody [...] o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w sprawie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego.

Spełniając powyższy obowiązek, zawiadomieniem z dnia 30 stycznia 2015 r., na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy ocenowej, Wojewoda [...] poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

Minister stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczających teren inwestycji - mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 i 1:1000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji, będące jej integralną częścią).

Ponadto, jak stwierdził organ odwoławczy, na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji, będący jej integralną częścią. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością województwa mazowieckiego, nałożono na inwestora obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i dróg innej kategorii, zezwolono na wykonanie tych obowiązków oraz określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o którym mowa powyżej, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zawiera również określenie szczególnych warunków prowadzenia robót budowlanych oraz określenie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie.

Minister stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji prawidłowo określa również termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej.

Niemniej jednak organ drugiej instancji, po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, stwierdził konieczność dokonania korekty merytoryczno- reformacyjnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Stwierdził mianowicie, że zgodnie z art. 92 ustawy ocenowej postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiążą organ wydający jedną z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 tej ustawy. Postanowienie regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] wiązało zatem organ odwoławczy w zakresie kwestii środowiskowych, w tym dotyczących lokalizacji i parametrów ekranów akustycznych, miejsc pod ich rezerwy i kształtowało zarówno decyzję Wojewody [...], jak i decyzję organu drugiej instancji w tym zakresie.

Dalej Minister wywiódł, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany wskazują, że ekran akustyczny [...] ma być realizowany po stronie prawej jezdni od km 0+478 do km 0+646. Natomiast postanowienie uzgadniające z dnia [...] czerwca 2015 r. nie przewiduje budowy ekranu [...] w tym miejscu. Zgodnie z postanowieniem ekran [...] ma zostać zlokalizowany po prawej stronie jezdni głównej wyłącznie od km 0+001 do km 0+059. Co za tym idzie, istnieje rozbieżność pomiędzy projektem budowlanym, będącym załącznikiem do decyzji Wojewody [...], a postanowieniem uzgadniającym, w zakresie dotyczącym budowy ekranu [...] od km 0+478 do km 0+646; jezdnia na estakadzie (strona prawa).

Ponieważ inwestor, w odpowiedzi na wezwanie, przesłał dokumentację projektową, zawierającą prawidłowe zapisy względem ekranu akustycznego [...], Minister - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - w punkcie I decyzji uchylił błędne zapisy dotyczące lokalizacji ekranu akustycznego [...], orzekając w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowych zapisów (w tym zapisów na odpowiednich mapach będących częścią projektu budowlanego), odzwierciedlających rzeczywisty stan faktyczno-prawny.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniach i pismach uzupełniających, złożonych m.in. przez [...], [...] i [...], a dotyczących likwidacji zaprojektowanych ekranów akustycznych, wykonania bezpośrednich zjazdów na nieruchomości skarżących, budowy zjazdu z ul. [...] na drogę serwisową [...], Minister stwierdził, że zarzuty te nie dotyczą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Linie rozgraniczające teren planowanej w II etapie inwestycji nie obejmują bowiem obszaru, którego dotyczą wskazane rozwiązania projektowe.

Organ odwoławczy stwierdził, że rzeczone zarzuty stanowią zastrzeżenia w stosunku do I etapu inwestycji będącego przedmiotem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] oraz decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Minister zauważył, że są to odrębne rozstrzygnięcia, na które przysługiwały oddzielne środki zaskarżenia. Obecnie zastrzeżenia i zarzuty odnoszące się m.in. do likwidacji ekranów akustycznych, zjazdów na nieruchomości skarżących, czy też nieprawidłowych parametrów technicznych zaprojektowanej drogi, na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 339/13, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12, w części w jakiej oddalono skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. i w tym zakresie przekazującego sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, będą przedmiotem postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Warszawie.

Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących zaniechania budowy ekranów akustycznych objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., organ drugiej instancji stwierdził, że organy orzekające w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej związane były ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz postanowienia uzgadniającego. Zaznaczył, że wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie kwestii środowiskowych. Rzeczą organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie jest zatem rozstrzyganie o prawidłowości przyjętych zabezpieczeń akustycznych. Jednakże, mimo to, w trakcie postępowania odwoławczego Minister uzyskał stanowisko inwestora w tym zakresie, który stwierdził, że metody i obiekty inne niż ekrany akustyczne nie będą w sposób wystarczający redukowały hałasu i będą miały niedostateczną skuteczność. Obniżenie dopuszczalnej prędkości na ul. [...] nie będzie powodować redukcji emisji hałasu z uwagi na wyższe prędkości obrotowe silnika. Raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko został wykonany w oparciu o prognozy natężenia ruchu pojazdów, uwzględniające zmiany lokalnej i ponadlokalnej sieci drogowej, jak również spadek natężenia ruchu pojazdów w przyszłości. Analizy przeprowadzone w ramach raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uwzględniają hałas pochodzący z ul. [...]. Projekt budowlany i raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględniają aktualne zagospodarowanie terenu, a zatem uwzględnienie planowanych dopiero przedsięwzięć, których kształt do momentu ewentualnej realizacji nie jest pewny, byłoby niecelowe.

Organ drugiej instancji zaznaczył, że wbrew temu co twierdzą odwołujący się, uwzględnione zostało obecnie istniejące zagospodarowanie terenu. Istniejąca zabudowa przy ul. [...] nie stanowi zaś szczelnej bariery dla hałasu, a stosunek odległości pomiędzy budynkami do długości frontowych elewacji zabudowy wynosi 0,42, co oznacza, że istniejące budynki przesłaniają jezdnię ul. [...] jedynie w 42 %. Poza tym zgodnie z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sąsiedztwie planowanej inwestycji występuje głównie zabudowa jednorodzinna, a zatem zastosowanie ekranów akustycznych w tej lokalizacji jest uzasadnione. Inwestor zaznaczył również, że stan nawierzchni i rozkład ruchu na poszczególnych jezdniach zostały uwzględnione w analizie oddziaływania hałasu, a co za tym idzie poglądy przedstawione przez odwołujących się stanowią ich subiektywne odczucia, nie mające odzwierciedlenia w rzeczywistości i prognozie oddziaływania. Poza tym nie uwzględniono hałasu kolejowego pochodzącego od linii kolejowej nr [...], na co powołał się [...], ponieważ jego wpływ na klimat akustyczny wokół planowanej inwestycji drogowej jest znikomy.

Minister zaznaczył, że projekt budowlany, wbrew opinii skarżących, uwzględnia aktualne zagospodarowanie terenu. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Prezydenta [...] w dniu [...] lutego 2014 r. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko, przygotowanym w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniono istniejące zagospodarowanie terenu, gdyż było to wymagane dla przeprowadzenia analiz środowiskowych.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że zobowiązany był respektować zapisy dotyczące ochrony akustycznej dokonane przez właściwy organ środowiskowy w stosownym postępowaniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów [...] i [...], organ drugiej instancji stwierdził w pierwszej kolejności, że lokalizacja ekranów akustycznych [...] (poza zapisem uchylonym niniejszą decyzją) i [...] wynika z analizy hałasu, ujętej w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonej na potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dalej Minister uznał, że chybiony jest zarzut bezprawnego zajęcia działek nr [...] i [...] z obrębu [...]. Wywiódł, że fakt, iż przedmiotowe nieruchomości były objęte zakresem decyzji Wojewody [...] dotyczącej etapu I inwestycji, oraz że obecnie nie zakończyło się jeszcze prawomocnym orzeczeniem postępowanie Sądu w przedmiotowej materii, nie ma wpływu na prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Decyzja ta, mimo że dotyczy kolejnego etapu tej samej inwestycji, jest odrębną decyzją pod względem prawnym. Wskazane powyżej nieruchomości okazały się niezbędne dla realizacji II etapu przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie zasadnym było umieszczenie ich w treści decyzji Wojewody [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności, iż prawomocnym wyrokiem sądu uchylono decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], w zakresie m.in. działek skarżących, nie stanowił żadnego przeciwwskazania do wcielenia rzeczonych działek do innego etapu inwestycji, o którym stanowi odrębna decyzja Wojewody [...]. Organ orzekający w sprawie zobowiązany był bowiem uwzględnić aktualny stan faktyczno-prawny, w którym działki należące do skarżących uległy wywłaszczeniu w części niezbędnej dla etapu II analizowanej inwestycji. Zatem treść wyroku Sądu w sprawie dotyczącej etapu I nie stanowiła żadnej przeszkody do zajęcia tych samych działek na rzecz odrębnego zamierzenia inwestycyjnego. Ponieważ nieruchomości te nie ulegały podziałowi w ramach przedmiotowej inwestycji, nie było konieczności sporządzania map z projektami ich podziałów. Co za tym idzie, bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 11 d ust. 1 pkt 3 i 4 specustawy drogowej, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i podziału nieruchomości niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym.

Co więcej, jak stwierdził Minister, dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przedłożona przy wniosku inwestora i następnie zatwierdzona decyzją Wojewody [...], obejmująca również nieruchomości, co do których aktualności wysuwają zarzuty Państwo [...], opatrzona została stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne. Co za tym idzie, rzeczona dokumentacja nie mogła być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Organ odwoławczy zauważył, że we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu oraz załączono do niego stosowne mapy z projektami podziałów nieruchomości. Zatem nie może być mowy o naruszeniu art. 11d ust. 1 pkt 3 i 4 specustawy drogowej.

Jako bezzasadny Minister ocenił też zarzut naruszenia art. 11i ust. 1 specustawy drogowej. W jego opinii organ pierwszej instancji we właściwy sposób zastosował też przepisy ustawy Prawo budowlane i właściwie zinterpretował ich treść.

Za bezprzedmiotowe na tym etapie postępowania organ odwoławczy uznał zarzuty Państwa [...] dotyczące wypłaty odszkodowania za działkę przejętą pod budowę drogi, gdyż w toku wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie przesądza się o sprawach dotyczących odszkodowania.

Odnosząc się zaś do wątpliwości odwołujących się, co do zasadności zajęcia działki nr ew. [...], Minister odwołał się do wyjaśnień inwestora złożonych w toku postępowania odwoławczego, stwierdzając, że zajęcie rzeczonej działki jest niezbędne dla realizacji II etapu inwestycji, bowiem umożliwia wykonanie robót związanych z budową sąsiadującego z tą działką obiektu mostowego, a także jego późniejszą eksploatację. Minister podkreśli przy tym, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu.

Za chybiony organ drugiej instancji uznał też zarzut [...] i [...] dotyczący naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy.

Minister zauważył dalej, że Sąd administracyjny orzekający w sprawie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 16 lutego 2012 r. nie będzie dokonywał analizy prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Będzie on badał jedynie prawidłowość decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej dla I etapu inwestycji pod kątem jej zgodności z zakresem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na względzie fakt, że I i II etap rozpatrywanej inwestycji odnosi się do innego obszaru i ma odrębny kształt, nie można był zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, aby postępowanie prowadzone w sprawie etapu I stanowiło zagadnienie wstępne obligujące organ do zawieszenia prowadzonego postępowania. Dlatego za niezasadny Minister uznał również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Organ drugiej instancji wyjaśnił ponadto, że błędnie podnieśli Państwo [...], iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, dołączona przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, straciła swoją ważność w dniu 4 listopada 2014 r., a co za tym idzie inwestor złożył niekompletny wniosek. Minister wskazał, że przed upływem terminu, w którym inwestor mógł załączyć do wniosku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskał on postanowienie Prezydenta [...] stwierdzające, iż realizacja omawianego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co za tym idzie inwestor mógł załączyć do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie w terminie 4 lat, od dnia w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, ale w terminie 6 lat od tego faktu, zgodnie z treścią art. 72 ust. 4 ustawy ocenowej.

Za chybione organ odwoławczy uznał także zarzuty Państwa [...] dotycząca naruszenia art. 6, art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 11c specustawy drogowej.

Minister stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Wojewoda [...] wziął pod uwagę nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez część skarżących zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi stron postępowania. Analizy materiału dowodowego organ pierwszej instancji dokonał zgodnie z art. 80 K.p.a. i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Decyzja Wojewody [...] wydana jest na podstawie i w granicach prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie.

Skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli: [...] i [...] (sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VII SA/Wa 748/17), [...] (sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VII SA/Wa 938/17), [...] (sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VII SA/Wa 939/17) i [...] (sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VII SA/Wa 940/17).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 940/17 odrzucił skargę [...]. Postanowienie jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 939/17 odrzucił skargę [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r. sygn. akt II OZ 1379/17 uchylił rzeczone postanowienie. Sprawę zarejestrowano ponownie pod sygn. akt VII SA/Wa 2611/17.

[...] i [...] w złożonej skardze zarzucili naruszenie prawa, w tym urzędowe poświadczenie nieprawdy w dokumencie (art. 76 K.p.a.) o znaczeniu prawnym, jakim jest decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zakwestionowali stanowisko organu odwoławczego o niezasadności ich zarzutu dotyczącego bezprawnego zajęcia działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] z obrębu [...]. Wywiedli, że z decyzji organu pierwszej instancji, a także z obwieszczenia nie wynika, aby działki o numerach [...] (poprzez brak pogrubienia druku) były przeznaczone pod przejęcie dla inwestycji. Wyłącznie działka nr ew. [...] została zaznaczona do przejęcia pod inwestycję. Wskazali natomiast, że w rzeczywistości działka nr ew. [...] jest wykorzystywana pod drogę od 19 października 2012 r. Znajdują się na niej: mur oporowy, nasyp, jezdnia, chodnik, które to naniesienia budowlane zostały wybudowane w I etapie inwestycji, bez wymaganej prawem decyzji dla I etapu.

Skarżący zaznaczyli, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 339/13, Województwo [...] nie nabyło na cele inwestycji działek o numerach ewidencyjnych: [...].

Wskazali, że podnosili powyższe zastrzeżenia w toku postępowania administracyjnego. W szczególności zwrócili uwagę, że informowali Ministra, iż w I etapie inwestycji, działka nr ew. [...] została ostatecznie 19 października 2012 r. odebrana im siłą przez Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych w [...], a wykonawca rozpoczął budowę wiaduktu. Poświadczenie tego zdarzenia zawiera treść uzasadnienia wyroku Sadu Rejonowego [...] w [...]. sygn. akt [...] C [...]. Stwierdzili, że podobna sytuacja występuje w przypadku działki nr ew. [...] (współwłasność [...] i [...]), powstałej z podziału działki nr ew. [...]. Wynika to z tego, iż zapis decyzji został w tym zakresie uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r.

Skarżący podważyli też wyjaśnienia przedstawiane przez inwestora w toku postępowania administracyjnego, w odpowiedzi na wezwania dotyczące wskazania, jakie elementy infrastruktury związanej z realizacją przedmiotowej inwestycji są przewidziane na działce nr ew. [...]. Stwierdzili, że ostatecznie organ odwoławczy nie uzyskał odpowiedzi inwestora w tej kwestii.

Przedstawiając powyższe okoliczności, skarżący stwierdzili, że organ odwoławczy naruszył:

1. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego, zaś zebrany materiał nie pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy;

2. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego dla przyjęcia wyjaśnień Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych w [...], jako prawidłowych i wystarczających. Wskazali, że nie wiadomo, co będzie budował inwestor w II etapie inwestycji na działce nr ew. [...], natomiast co do działek [...] brak jest wskazania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, którą przedmiotowe działki zostały przejęte na własność Województwa [...];

3. art. 97 pkt 4 K.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla II etapu inwestycji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 377/15. Zaznaczyli, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. II OSK 339/13 wskazał m.in. na konieczność rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zagadnienia nieadekwatności decyzji środowiskowej (opracowanej dla obu etapów inwestycji) do przyjętego rozwiązania projektowego. Wskazali, że nie jest wykluczone, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zakwestionuje decyzję środowiskową.

Z kolei [...] i [...] w złożonych skargach zarzucili:

1. naruszenie przepisów Prawa Ochrony Środowiska.

2. naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie w sprawie niezwykle słusznego interesu obywatela w postaci pozbawienia go prawa do wniesienia odwołania od decyzji środowiskowej Prezydenta [...], która w sferze praw strony wywołuje daleko idące skutki w postaci konieczności zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, utraty miejsc pracy, konieczności spłaty długoterminowych zobowiązań (skarżący zaznaczyli: dotyczy budowy ekranów akustycznych podczas inwestycji przy etapie I);

3. naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ drugiej instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym nieprzytoczenie przepisów prawa, na których oparto rozstrzygnięcie i nie wytłumaczenie stronie przyczyn zapadłej decyzji, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia lakonicznie wyjaśniono przyczyny decyzji odmownej, powołując się na nieprecyzyjnie określoną treść przepisów prawa, których nie przypisano do stanu faktycznego sprawy (skarżący zaznaczyli: dotyczy głównie inwestycji przy etapie I);

4. naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy - wniosku strony o wprowadzenie zmian do decyzji środowiskowej, bądź jej wstrzymanie, która zawiera istotne błędy i nie koryguje błędów inwestycji etapu I, narusza prawo - i nieprzeprowadzenie przez żaden z organów właściwego postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia, czy w sprawie zaistniały podstawy do anulowania decyzji środowiskowej ze względu na zaistniałe błędy z etapu I inwestycji czy nie;

5. naruszenie prawa dotyczącego nieprzestrzegania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz nieuwzględnienie tych zmian w decyzji środowiskowej, co pozwoliłoby na wyeliminowanie ekranów akustycznych na drodze lokalnej ul. [...] (wskazali: etap I inwestycji);

6. zignorowanie istotnych zmian rozporządzenia Ministra Transportu , Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 29 stycznia 2013 r. podczas rozpatrywania decyzji środowiskowej, w szczególności przy etapie I;

7. naruszenie przepisów prawa budowlanego oraz ustawy przy projektowaniu ekranów akustycznych - w szczególności etap I oraz drogi serwisowej [...] nieposiadającej wjazdu bezpieczeństwa z ul. [...] (wskazali: dotyczy Etapu I i II).

Skarżący stwierdzili, że projekt zawiera niezgodne z obowiązującym prawem ekrany akustyczne na drodze lokalnej. Zaprotestowali przeciwko budowie tych ekranów na wysokości posesji przy ul. [...] do [...]. Podnieśli, że w projekcie wykorzystano nieaktualną dokumentacje. Wskazali, że brak jest aktualnej decyzji środowiskowej dotyczącej budowy ekranów akustycznych na drodze lokalnej prawej (etap I inwestycji). Zauważyli, że projekt nie uwzględnia wjazdu z ulicy [...] (drogi lokalnej) na drogę serwisową [...], który ze względów bezpieczeństwa jest konieczny. Stwierdzili, że występuje nierówność w traktowaniu podmiotów gospodarczych, co jest widoczne na przestrzeni kilkudziesięciu metrów przy ul. [...]. W jednym przypadku (skarżących) odbiera się już istniejące wjazdy a w innym przy ul. [...] (zagraniczny właściciel i inwestor [...]) buduje się nowe wjazdy w ilości 3 do jednej posesji.

Skarżący stwierdzili, też, że projekt nie uwzględnia powstającej zabudowy usługowej oraz wydanych warunków zabudowy na budynki usługowe, które nie podlegają według prawa ochronie akustycznej, w z wykorzystaniem tak drastycznych metod, jakimi są ekrany akustyczne. Wskazali, że budowa ekranów akustycznych doprowadzi ich firmy do bankructwa, zwolnień pracowników, utraty aktualnych i planowanych miejsc pracy, zmieni przeznaczenie działek na nieusługowe, co będzie się wiązało z dużymi stratami oraz roszczeniami. Zażądali zmiany metody z budowy ekranów akustycznych na ograniczenie prędkości ruchu samochodów, wykorzystanie cichej nawierzchni oraz uwzględnienie nowo planowanych budynków usługowych na podstawie wydanych warunków zabudowy i miejscowego planu zagospodarowania terenu, który został już wyłożony. Skonstatowali, że teren usługowy, którym jest obszar przy ul. [...] od [...] do [...]zgodnie z prawem, nie podlega ochronie akustycznej.

Skarżący zażądali też obniżenia prędkości na ul. [...]od wiaduktu nad torami do ul. [...]; likwidacji ekranów akustycznych przed działkami przy ul. [...]nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] (etapy I oraz II); przywrócenia wjazdu z ul. [...]na drogę serwisowa [...]; wstrzymania prac przy budowie etapu II do czasu zmiany wyżej wymienionych błędów; "anulowania" decyzji Wojewody [...] nr [...] oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2012 r.

W toku postępowania przed Sądem do akt sprawy zostały złożone pisma [...] oraz uczestnika postępowania ([...]), zawierające szereg wniosków o powołanie biegłego sądowego, w celu przeprowadzenia analizy hałasu, a w związku z tym o odroczenie rozprawy. Pisma zawierały także zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz wnioski dotyczące likwidacji ekranów akustycznych oraz powiadomienia prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa. Wpłynęły również dwa pisma reprezentowanej przez pełnomocnika [...] – niebędącej stroną, ani uczestnikiem postępowania - zawierające wniosek o odroczenie rozprawy i przyznanie pomocy prawnej oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z nośnika medialnego.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. Sąd postanowił zarządzić połączenie spraw o sygnaturach akt VII SA/Wa 748/17, VII SA/Wa 938/17 oraz VII SA/WA 2611/17 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić postępowanie pod sygn. akt VII SA/Wa 748/17.

Skarżący [...] i [...] oraz [...] przychylili się do wniosków zawartych we wzmiankowanych pismach procesowych. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie tych wniosków. Uczestnik postępowania ([...]) podtrzymał wszystkie wnioski.

Sąd oddalił wnioski o odroczenie rozprawy i o zawieszenie powstępowania, a ponadto odrzucił wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

[...] poparła skargi. Podniosła, że nieobjęcie działek o numerach ew. [...] decyzją dotyczącą drugiego etapu, przy jednoczesnym braku innego rozstrzygnięcia, w danym momencie uniemożliwia wszczęcie postępowania o odszkodowanie za wywłaszczone działki. [...], [...] i [...] poparli skargi. Pełnomocnicy uczestnika postępowania (Prezydenta [...]) wnieśli o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargi są niezasadne.

Ponieważ zarówno [...] i [...], jak i [...] i [...] podważyli prawidłowość przyjętych w zaskarżonej decyzji rozwiązań w zakresie warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (w szczególności dotyczących ochrony akustycznej), a także zakwestionowali aktualność i adekwatność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy organy administracji dopuściły się naruszenia prawa w tym zakresie.

Należy zatem stwierdzić, że w dacie złożenia wniosku Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.; dalej powoływana jako "ustawa ocenowa") wymagał uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687; dalej powoływana, jako "specustawa drogowa").

Zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy ocenowej obowiązkiem inwestora było dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b.

Stosownie natomiast do treści art. 72 ust. 4 ustawy ocenowej złożenie wniosku mogło nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zajęcie stanowiska następowało w drodze postanowienia.

Jak wynika z akt sprawy inwestor dołączył do wniosku z dnia 3 czerwca 2014 r. ostateczną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. modernizacji ciągu ulicy [...] – [...], na odcinku od węzła [...] do granicy miasta w [...].

Wniosek z dnia 3 czerwca 2014 r. dotyczył wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] – [...] na odcinku: węzeł [...] - granica miasta, etap II.

Jakkolwiek w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach posłużono się pojęciem "modernizacji" ciągu ulicy [...] – [...], to z charakterystyki przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do tej decyzji jednoznacznie wynika, że modernizacja polegać ma na kontynuowaniu budowy Trasy [...] w ciągu istniejących ulic [...] – [...]. Na całym modernizowanym odcinku zaplanowano zaś 4 jezdnie dwupasmowe (2 jezdnie główne dla ruchu tranzytowego i 2 jezdnie zbierająco-rozprowadzające).

Zatem posłużenie się we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zwrotem "budowa drogi" w sytuacji, gdy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach użyto sformułowania "przebudowa (...), tj. modernizacja" nie świadczy o "nieadekwatności" środowiskowych uwarunkowań określonych w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. do inwestycji objętej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r.

Decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] stała się ostateczna w dniu 4 listopada 2008 r., co organ administracji jednoznacznie stwierdził w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/648/13, oddalił skargi [...] i [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1425/15 oddalił natomiast skargę kasacyjną [...] od wskazanego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Z akt sprawy nie wynika także, aby decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu nadzwyczajnym, chociaż uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2892/13 pozwala stwierdzić, że mieszkańcy ul. [...] od nr [...] do nr [...] podejmowali działania w tym kierunku.

Prezydent [...] w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 72 ust. 4 i ust. 4a, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy ocenowej, stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej, tj. modernizacji ciągu ulicy [...] – [...], na odcinku od węzła [...] do granicy miasta w [...] (km 0+000 - km 4+818,00), przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wskazane postanowienie zostało wydane w terminie określonym w art. 72 ust. 3 ustawy ocenowej, zatem wywołało skutki określone w art. 72 ust. 4 tej ustawy, co pozwoliło inwestorowi na złożenie wniosku w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, tj. do 4 listopada 2014 r.

Wniosek z dnia 3 czerwca 2014 r. został zatem z pewnością złożony w terminie, w którym dołączona do niego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, pozostawała aktualna.

Należy jednak dalej zauważyć, że w myśl art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania tej decyzji, ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Z takim też wnioskiem wystąpił do Wojewody [...] w dniu [...] października 2014 r. Prezydent [...], przekazując zarazem raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Powyższe skutkowało przeprowadzeniem – z udziałem społeczeństwa

- ponownej oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko, która zakończyła się wydaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...]. Postanowieniem tym organ środowiskowy uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki środowiskowe, zmieniając w części ustalenia decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...].

Rzeczone postanowienie jest ostateczne i zgodnie z art. 92 ustawy ocenowej wiązało tak Wojewodę [...], jak i Ministra Infrastruktury i Budownictwa, jako organ odwoławczy właściwy w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej

Wszelkie zatem zarzuty, dotyczące nieaktualności, czy też nieadekwatności określonych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją warunków wynikających z potrzeby ochrony środowiska i wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich, które określono na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i postanowienia wydanego po ponownej ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie znajdują oparcia w aktach sprawy i powołanych wyżej przepisach ustawy ocenowej.

Jak podniesiono w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...], nałożył obowiązek zapewnienia ochrony akustycznej poprzez wykonanie ekranów akustycznych minimalizujących oddziaływanie hałasu na terenach chronionych akustycznie, zgodnie z przedstawioną w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia lokalizacją i podanymi parametrami.

Jakkolwiek organy administracji procedujące w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizacji inwestycji drogowej były wiązane stanowiskiem organu środowiskowego, to Minister Infrastruktury i Budownictwa w toku postepowania odwoławczego zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowiska w kwestii ochrony akustycznej, uzyskując jednoznaczną odpowiedź, że metody i obiekty inne niż ekrany akustyczne, nie będą w sposób wystarczający redukowały hałasu i będą miały niedostateczną skuteczność. Inwestor negatywnie odniósł się w szczególności do proponowanych rozwiązań polegających na obniżeniu dopuszczalnej prędkości na ul. [...]. Organ drugiej instancji ustalił też, że wbrew temu, co utrzymują skarżący, projekt budowlany uwzględnia aktualne zagospodarowanie terenu, a zabudowa przy ul. [...] nie stanowi szczelnej bariery dla hałasu, zaś istniejące budynki przesłaniają jezdnię ul. [...] jedynie w 42 %.

W opisanych okolicznościach organy administracji nie miały jakichkolwiek podstaw, by kwestionować rozwiązania w zakresie ochrony akustycznej przewidziane przez organ środowiskowy w postanowieniu z dnia z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...].

Godzi się przy tym zwrócić uwagę, że jakkolwiek skarżący, chroniąc swe interesy ekonomiczne, zdecydowanie protestowali przeciwko instalacji ekranów akustycznych w ramach przedmiotowej inwestycji, to stanowisko mieszkańców posesji przy ul. [...] i w niewielkiej odległości od tej ulicy, nie było w tej kwestii jednolite. Jak bowiem nadmieniono w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, [...] i [...], mieszkający w odległości 60 m od ul. [...], zwracali uwagę na potrzebę zainstalowania ekranu [...] i dokończenia budowy ekranu [...] z etapu I.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2017 r. prawidłowo w pełni respektuje warunki środowiskowe w zakresie ochrony akustycznej przewidziane w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...].

Odnosząc się zaś do sprzeciwu [...] i [...] wobec budowy ekranów akustycznych na wysokości posesji przy ul. [...] nr [...] do nr [...], należy zaznaczyć, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją (w ramach realizacji etapu II inwestycji) nie przewidziano realizacji ekranów akustycznych, które zasłonią widok wymienionych posesji z ul. [...]. Jak jednoznacznie wynika z załącznika graficznego (nr 1) do zaskarżonej decyzji (arkusz zamienny nr 1z), w etapie II na wysokości posesji nr [...] i nr [...] nie zaplanowano ekranu akustycznego. Natomiast na wysokości posesji od nr [...] do nr [...] zaplanowano ekran nr [...], jednakże nie od strony tych posesji, tylko po przeciwnej (lewej) stronie jezdni. Ekran nr [...] w żaden sposób nie będzie zatem przesłaniać posesji przy ul. [...] od nr [...] do nr [...] względem tej ulicy.

Całkowicie pozbawione podstaw jest oczekiwanie skarżących, aby organy administracji, rozpatrując wniosek Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na lokalizację przedmiotowej inwestycji drogowej (etap II), miały oczekiwać na zakończenie postepowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skarg na (dotyczącą etapu I) decyzje Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Okoliczność, że do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla etapu I dołączono tę samą decyzję środowiskową (Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]), co do wniosku o wydanie decyzji dla etapu II, nie oznacza, że dokonana w sprawie ze skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla etapu I ocena aktualności i adekwatności środowiskowych uwarunkowań, ma jakikolwiek wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Po pierwsze bowiem Sąd w sprawie ze skarg na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] nie kontrolował legalności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. Po drugie natomiast, w ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. przeprowadzono ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która zakończyła się postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...].

W konsekwencji pozbawione podstaw prawnych jest także oczekiwanie [...] i [...], aby organy prowadzące postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji weryfikowały decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] z perspektywy prawidłowości zastosowania rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Należy przy tym nadmienić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 377/15 oddalił skargi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – w imieniu którego działa następca prawny Miasto [...], [...], [...], [...], [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...].

Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych przez [...] i [...], dotyczących budowy zjazdu z ul. [...] na drogę serwisową [...], trzeba zauważyć, że wskazane rozwiązanie projektowe było przedmiotem analizy w toku postepowania dotyczącego I etapu inwestycji. Linie rozgraniczające teren inwestycji planowanej w II etapie nie obejmują natomiast obszaru, którego dotyczy zarzut niezgodnego z oczekiwaniem skarżących skomunikowania ul. [...] z drogą serwisową [...].

Niezasadny okazał się także zarzut [...] i [...] dotyczący bezprawnego zajęcia działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] z obrębu [...].

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że wszystkie wymienione działki ewidencyjne znalazły się wśród działek usytuowania drogi wskazanych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Przy czym, tylko działka nr ew. [...] została oznaczona (wytłuszczonym drukiem), jako przeznaczona pod przejęcie dla inwestycji.

W przypadku działki nr ew. [...], w odpowiedzi na wezwania organu administracji, inwestor wyjaśnił (pisma z dnia 24 marca 2016 r., z dnia 27 kwietnia 2016 r., z dnia 1 lipca 2016 r.), że jest ona niezbędna (w związku z przyjętą technologią wykonania) do realizacji - w ramach etapu II inwestycji - robót związanych z budową sąsiadującego z nią obiektu mostowego oraz do późniejszej eksploatacji tego obiektu. Mając to na względzie, należy natomiast stwierdzić, że ani organy administracji, ani Sąd kontrolujący legalność decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie mają kompetencji do korygowania trasy inwestycji, czy też do oceny racjonalności, bądź słuszności przyjętych rozwiązań technologicznych. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje inwestor. To zatem on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 762/13).

W związku z powyższym Sąd nie miał podstaw, aby zakwestionować legalność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim przewidziano w niej działkę nr ew. [...] z obrębu [...], jako podlegającą przejęciu na potrzeby przedmiotowej inwestycji.

Odnośnie natomiast do działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] z obrębu [...], należało przyjąć, że w dacie wydania tak decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., jak i zaskarżonej decyzji, stanowiły one własność Województwa [...]. W związku z tym prawidłowo organy administracji nie oznaczyły ich, jako podlegające przejęciu.

Po pierwsze należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12 (w punkcie I) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (etap I) w części dotyczącej orzeczenia o nowym zapisie usytuowania obiektu – drogi – Dzielnica [...] w zakresie działek ewidencyjnych nr [...] (po podziale [...]) oraz działki [...] z obrębu [...].

Powołany wyrok we wskazanej części jest prawomocny, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjnego wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 339/13 uchylił go, jednakże tylko w zakresie punktu III.

Po drugie, jak wynika z wykazu zmian danych w ewidencji gruntów, przyjętych na podstawie art. 40 ust 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1999 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2000 r. Nr 100, poz.1088 ze zm.), do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 20 października 2011 r., działka o nr ew. [...] z obrębu [...] została podzielona na działki o nr ew. [...] i nr ew. [...]. Z kolei działki nr ew. [...] i nr ew. [...] odpowiadają działce nr [...], która powstała w wyniku podziału działki nr ew. [...].

Po trzecie, działka nr ew. [...] oraz działka nr ew. [...] zostały objęte decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Decyzja ta poprzedzała decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] uchyloną w części przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/12.

Po czwarte, wzmiankowanym wyrokiem Sąd uchylił w części wyłącznie zaskarżoną decyzję, nie uchylając decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Decyzji organu pierwszej instancji nadano natomiast rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 3 i ust. 4 specustawy drogowej oznaczone w tej decyzji nieruchomości stały się z mocy prawa własnością Województwa [...], zaś decyzja ta stanowiła podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.

Po piąte zatem, nieruchomości stanowiące obecnie m.in. działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] stały się i pozostają własnością Województwa [...] na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...].

Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z treścią ksiąg wieczystych nr [...] oraz nr [...] (dostępne: https:/[...]) na dzień wydania niniejszego wyroku nieruchomości stanowiące m.in. działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] z obrębu [...] stanowiły własność Województwa [...]. Jako podstawę wpisów w obu wymienionych księgach wieczystych wskazano zarówno decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], jak i decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Zgodnie natomiast z art. 5 z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2017 r., poz. 1007 ze zm.) w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

W świetle powyższego, Sąd, oceniając legalność zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 205 r., nie miał podstaw do przyjęcia, że działki ewidencyjne o numerach [...], [...] i [...] z obrębu [...] powinny zostać oznaczone, jako podlegające przejęciu na własność Województwa [...].

Odrębną kwestią jest natomiast obowiązek Ministra wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym po uchyleniu w części decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Jeżeli, jak podnoszą skarżący, niezakończenie powstępowania odwoławczego w tej części uniemożliwia im ubieganie się o przyznanie odszkodowania, to powinni domagać się wydania decyzji w drugiej instancji poprzez środki prawne służące zwalczaniu opieszałości organu administracji, włącznie ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w granicach sprawy, ale w zakresie wykraczającym poza granice skarg, należy natomiast stwierdzić, że analiza akt sprawy nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie przeprowadzono z poszanowaniem przepisów K.p.a., z uwzględnieniem szczególnych regulacji zawartych w specustawie drogowej. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej do wniosku inwestora dołączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Brak było podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu zaskarżoną decyzją nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są prawidłowe. Niewątpliwie ingerują one w przysługujące skarżącym prawo własności nieruchomości. Jest to jednak ingerencja w granicach dopuszczonych przez ustawodawcę, jako konieczna dla realizacji inwestycji drogowych, dla dobra publicznego. Konstytucyjna ochrona prawa własności nie jest bezwarunkowa i w szczególnych przypadkach, przewidzianych ustawami, może podlegać ograniczeniu. Chociaż więc wydane w przedmiotowej sprawie decyzje organów administracji naruszają interes prawny [...] i [...] oraz [...] i [...], to dzieje się do w zgodzie z obowiązującym prawem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargi.