Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 454/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41  ust. 2  pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 6f i art. 45 ust. 3, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) zwolnił M. S. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2018 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w związku z podejrzeniem popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że nie dopełnił swoich uprawnień służbowych poprzez odstąpienie od czynności zmierzających do ukarania Z. K. za wykroczenie polegające na prowadzeniu roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej i poświadczył nieprawdę w swoim notatniku służbowym w ten sposób, że dokonał w nim wpisu dotyczącego kontroli stanu trzeźwości Z. K. podając, że odbyło się ono na jego żądanie, podczas gdy badanie to odbyło się z urzędu, czym działał na szkodę interesu publicznego.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, przełożony w sprawach osobowych może policjanta zwolnić ze służby w Policji w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Na podstawie materiałów nadesłanych przez Sąd Rejonowy ustalono, że funkcjonariusz podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia.

Z treści cyt. przepisu ustawy o Policji wynika, że zwolnienie policjanta na tej podstawie jest uzależnione od dwóch czynników, które w tym przypadku zostały spełnione. Nie budzi wątpliwości fakt, że czyn został dokonany, jest naganny, a dalsze pozostawienie funkcjonariusza na tym stanowisku służbowym godzi w dobre imię Policji i powoduje podważenie jej zaufania w oczach społeczeństwa.

Podejmując decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji uwzględniono takie okoliczności jak to, że obecnie zajmuje on podstawowe stanowisko wykonawcze, jakim jest policjant Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji, którego zadaniami jest między innymi wykonywanie czynności na drodze, w celu ujawniania wykroczeń i przestępstw oraz wykrywania ich sprawców, prowadzenia działań zmierzających do ustalania i zatrzymywania osób podejrzanych o popełnienie czynu zabronionego (...), a w szczególności podejmowanie działań mających na celu zapobieganie zdarzeniom naruszającym bezpieczeństwo i porządek publiczny, a w przypadku ich wystąpienia podjęcie natychmiastowych działań zmierzających do jego przywrócenia.

Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określony rygorom, w szczególności związanymi z wyższymi wymaganiami personalnymi, kwalifikacyjnymi czy charakterologicznymi i bardziej rygorystycznymi, niż w przypadku pozostałych profesji. Funkcjonariusza Policji obowiązują szczególne wymagania odnośnie przestrzegania prawa, ponieważ pełni szczególna rolę społeczną związaną z zaufaniem publicznym i jednocześnie zobowiązuje się do zachowania nieposzlakowanej opinii oraz przestrzegania złożonego ślubowania, w którym przyrzekł strzec bezpieczeństwa Państwa, jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec honoru, godności i dobrego mienia służby, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej. Uzasadnione podejrzenie o niepraworządne działanie policjanta rodzić musi zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Policjant, na którym ciążą zarzuty popełnienia przestępstwa, podważa dane mu zaufanie społeczne oraz wpływa negatywnie na wizerunek całej formacji Policji jako służby, oraz oczekiwań społecznych, jakim jest wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. S. wskazując w jego uzasadnieniu, że po wnikliwym i dogłębnym rozpatrzeniu sprawy Prokuratura Rejonowa skierowała wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec jego osoby do Sądu Rejonowego. Popełniony przez niego czyn jest oczywisty, przyznał się do jego popełnienia i złożył wyjaśnienia zgodne ze stanem faktycznym. Nie ulega wątpliwości, że czyn ten jest naganny i zasługuje na reperkusje karne, jednak orzeczona kara jest zbyt surowa biorąc pod uwagę dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby oraz nieprzeciętne wyniki opinii bezpośredniego przełożonego o nim.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił ją na dzień [...] lutego 2108 r. i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny w pozostałej części.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dla sprawnego i efektywnego realizowania ustawowych zadań i obowiązków, Policja - jako instytucja zaufania publicznego - musi legitymować się autorytetem i wiarygodnością. Policja to formacja, która ma służyć społeczeństwu. Jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań w szczególności należy inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Dopuszczenie skarżącego do służby w tych okolicznościach podważałoby wyżej wskazane wartości i zasady. Oznacza to, że narażone na uszczerbek byłoby zaufanie publiczne Policji jako formacji, które jest niezmiernie istotne z punktu widzenia jej skuteczności, a skuteczność Policji leży w interesie społecznym. Stąd też, ważąc interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym stanowi art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że w tej konkretnej sprawie wskazany wyżej interes społeczny przeważa nad słusznym interesem strony.

Zatem w świetle tych okoliczności waga popełnionego czynu w znaczeniu, w jakim jest on określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest znaczna. Tolerowanie w tych okolicznościach takiego zachowania, którego sprawcą jest funkcjonariusz Policji, czyniłoby Policję formacją niewiarygodną, a popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22.10.2014 r., sygn. akt II SA/Bd 772/14).

Zakres zadań Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów Państwa i zaufanie do nich. Ponadto, pozostawienie w służbie skarżącego stanowiłoby aprobatę tego rodzaju zachowań i mogłoby wpłynąć na obniżenie dyscypliny wśród innych policjantów.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie, podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Ponadto, skarżący naruszył elementarny obowiązek każdego policjanta, wyrażony w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, odnoszący się do ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, bowiem sam dopuścił się czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa, czym traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Z tych względów dalsze pełnienie służby przez skarżącego pozostawałoby w sprzeczności z obowiązującym prawem oraz szeroko rozumianym interesem społecznym i Policji. W chwili obecnej skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji.

Organ podkreślił, że oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa w aspekcie ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości.

Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia postanowiono w tej zasadniczej części utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz. Uchylenie zaś rozkazu w części dotyczącej daty zwolnienia wynika z tego, że w określonej w zaskarżonym rozkazie dacie [...] stycznia 2018 r. odwołanie nie mogło być rozpatrzone, stąd też datę zwolnienia organ odwoławczy ustalił na dzień wydania niniejszej decyzji.

Skargę na powyższy rozkaz personalny złożył M. S. zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych, które dawały podstawę do niezwolnienia go ze służby w Policji, zwłaszcza okoliczności dotyczących popełnienia czynu zabronionego;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób dowolny i niekompletny, a także pominięcie uchwały Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów niewyrażającego zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, nieuwzględnienie dowodu w postaci wniosku złożonego przez Prokuraturę Rejonową o warunkowe umorzenie postępowania, a także brak oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 22 i § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wnikliwego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania, oraz nieustosunkowanie się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów;

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niepodanie prawidłowego publikatora aktu normatywnego;

5. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przypadku popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa brak jest możliwości pozostawienia go w służbie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przed wydaniem decyzji konieczne jest ustalenie, czy rodzaj, charakter i okoliczności popełnienia czynu oraz przebieg dotychczasowej służby są tego rodzaju, że uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy nie odniosły się ani nie uwzględniły okoliczności dotyczących popełnienia przez niego czynu zabronionego. Przede wszystkim organ skupił się wyłącznie na winie skarżącego, natomiast nie uwzględnił takich okoliczności, że skarżący przyznał się od razu do popełnienia przestępstwa, nie mataczył i nie zmieniał wyjaśnień. Co więcej, społeczna szkodliwość czynu była znikoma, a Prokuratura Rejonowa wniosła o warunkowe umorzenie postępowania. Pod rozwagę należy również wziąć to, że ranga przewinienia nie była znaczna, dotyczyła bowiem sytuacji polegającej na ulgowym potraktowaniu starszego ([...] lat) mężczyzny, który utrzymywał się ze skromnej renty wynoszącej ok. 1.000 zł. Postawa skarżącego i jego postępowanie podyktowane było również jego krótkim stażem służbie mundurowej, małym doświadczeniem w zakresie obsługiwania zdarzeń w ruchu drogowym oraz pełnieniem stałej służby w małej miejscowości, a nadto ogólną presją sytuacji, w której się znalazł, bowiem dwóch dowódców patroli policyjnych zlitowało się nad mężczyzną i nie chciało jego ukarania mandatem karnym w tak dużej kwocie. Poza tym jeden z policjantów zwrócił się do mężczyzny "wuju", co sprawiło iż skarżący odniósł wrażenie, że mężczyzna jest rodziną innego policjanta. W efekcie skarżący czuł się niekomfortowo, aby jako jedyny dążyć za wszelką cenę do ukarania rodziny policjanta. Swoim postępowaniem skarżący nie wyrządził nikomu krzywdy, czy też szkody, albowiem sprawca wykroczenia mimo wszystko został przez niego zatrzymany, powstrzymany od dalszego kierowania rowerem, a tym samym stwarzania niebezpieczeństwa w ruchu drogowym, oraz nastraszony przed konsekwencjami, jakie czekałyby go, gdyby jednak został ukarany.

Organ pominął także fakt, że skarżący wyraził skruchę i zobowiązał się nigdy więcej nie popełnić żadnego nagannego czynu. Pominięto również okoliczności związane z warunkami osobistymi skarżącego, mianowicie, jego dotychczasową niekaralność (ani za wykroczenia, ani za przestępstwa), uczciwy i przykładny tryb życia, także pominięto okoliczności związane z przebiegiem służby w Policji: nienaganność służby (brak skarg, postępowań dyscyplinarnych), pozytywne opiniowania służbowe, w których przedstawiany jest jako funkcjonariusz zdyscyplinowany, sumienny, zaangażowany i wywiązujący się z powierzonych obowiązków służbowych. Organ nie ustalił również okoliczności związanych z opinią o skarżącym w środowisku, który cieszy się wśród sąsiadów zaufaniem, jest osobą lubianą uznawaną za nieodmawiającą nigdy pomocy.

Nie ulega wątpliwości, że uprawnienie organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego, w szczególności nierozważenie okoliczności związanych z popełnionym czynem i nieprzeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego stanowi naruszenie art. 7 i art. 8, a także art. 77 § 1 K.p.a.

Z powyższego wynika, że organ pominął okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tym samym organ nie wykazał, że stan faktyczny sprawy karnej uniemożliwia stronie dalsze pełnienie służby w Policji.

Organ zaniechał zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, pominął między innymi uchwałę Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów niewyrażającą zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji i pozytywną opinię bezpośredniego przełożonego skarżącego.

Decyzja wydawana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy, co nie może oznaczać arbitralności. Przełożeni w tym zakresie powinni wyjaśnić zastosowanie każdej z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której decyzja o zwolnieniu zawiera jedynie przytoczenie podstawy prawnej bez szczegółowego wskazania przyczyny uznania, że w danym wypadku Policjant nie może pełnić służby.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niepodanie prawidłowego publikatora aktu normatywnego skarżący wskazał, że w doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że powołanie podstawy prawnej to również podanie publikatora. Jeśli konkretny akt był nowelizowany, konieczne jest wskazanie publikacji wszystkich zmian, które miały miejsce do daty wydania decyzji. Nie wystarczy nawet użycie zwrotu "ze zm.". W niniejszej sprawie organ w ogóle nie podał zmian i ograniczył się jedynie do podania dziennika ustaw, w którym opublikowano tekst jednolity ustawy.

W ocenie skarżącego organ naruszył art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, bowiem bezzasadnie uznał, że w przypadku popełnienia przez funkcjonariusza Policji czynu o znamionach zastępstwa brak jest możliwości pozostawienia go w służbie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przed wydaniem decyzji konieczne jest ustalenie, czy rodzaj, charakter okoliczności popełnienia czynu oraz przebieg dotychczasowej służby i tryb życia są tego rodzaju, że uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie.

Z analizy art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie w szeregi Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 związana jest z utratą przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Celem omawianego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie tak Państwa, jak i jego obywateli, leży bowiem jak najszybsze usunięcie z Policji takich funkcjonariuszy, a zatem działanie właściwych organów Policji na tej podstawie służy ochronie interesu publicznego.

Nie ulega wątpliwości, że w przepisach ustawy o Policji nie ma katalogu przestępstw, które uniemożliwiają dalsze pełnienie służby w Policji. Jednakże w doktrynie wskazuje się, że "przestępstwami, których popełnienie najczęściej nie pozwala, aby sprawca czynu pozostawał w szeregach Policji, ze względu na wizerunek i dobre imię formacji, są przestępstwa polegające na naruszeniu zakazu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, oraz z naruszeniem zasad bezpieczeństwa lub spowodowaniem niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Tym niemniej, każde przestępstwo i okoliczności jego popełnienia trzeba oceniać ad casum, co oznacza, że należy dokonać indywidualnej, konkretnej oceny sytuacji skarżącego, a nie arbitralnie, bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego decydować, że sam fakt popełnienia przestępstwa wyklucza dalszą możliwość pełnienia służby w Policji.

W ocenie skarżącego organ wydał decyzję w sposób automatyczny w oderwaniu od warunków występujących w jego przypadku. Organ nie zbadał, czy interes służby zostanie naruszony wskutek pozostania skarżącego w służbie Policji, czy też bardziej na skutek jego zwolnienia. Całkowicie niezrozumiałe jest nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiającego ustalenie przebiegu dotychczasowej służby, opinii w środowisku czy też warunków osobistych skarżącego, bowiem te wszystkie elementy umożliwiają udzielenie odpowiedzi na wyżej postawione pytanie, a w konsekwencji dokonanie prawidłowej subsumcji przepisów prawa.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezpodstawne. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 75 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi, w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wykazano, z jakich dokładnie przyczyn przełożeni uznali, że nie jest możliwe dalsze pozostawienie funkcjonariusza w służbie i w konsekwencji, dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nim stosunku służbowego.

Nie ma też racji skarżący twierdząc, iż poczynione przez organ ustalenia są oparte na wybiórczym materiale dowodowym i że pominięto wskazane w skardze dowody. Jeśli chodzi o uchwałę Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów to wskazać należy, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Obowiązek ten został spełniony, a opinia ta znajduje się w aktach postępowania. Z przepisu tego wynika, że przewidziany w nim obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby. Dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego zależy od zasięgnięcia, a nie uzyskania opinii. Organ nie jest ponadto związany treścią opinii, nawet jeżeli zostanie ona przez organizację związkową wyrażona. Taka opinia nie jest dla niego wiążąca, co oznacza, że należy wprawdzie rozważyć wyrażone w niej stanowisko, ale organ nie musi tego stanowiska uwzględnić (por. wyrok NSA z 12.02.2016 r., I OSK 3067/14).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ rozpatrując materiał dowodowy nie pominął także wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania karnego, którego kopia znajduje się w aktach postępowania. Sam fakt odmiennej niż oczekiwana przez skarżącego oceny zebranych w sprawie dowodów nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania dowodowego.

Organ podkreślił, że w toku postępowania skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych, ani nie wnosił żadnych uwag do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Całkowicie nieuzasadniony jest także zarzut skargi dotyczący niepodania prawidłowego publikatora aktu normatywnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, że organ nie naruszył prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Przywołany przepis przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. wyrok NSA z 19.05.2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). Wobec powyższego - w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby - sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja taka nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów.

W ocenie Sądu sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi, aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonego rozkazu zawiera pewne braki, o których będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, które jednak nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, co uniemożliwia uchylenie tegoż rozkazu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Fakt popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa organy ustaliły m.in. na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z [...].01.2018 r., sygn. akt [...]. Ponadto, okoliczność ta nie była w żaden sposób sporna i skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Również w toku postępowania przed tut. Sądem skarżący konsekwentnie potwierdził, że dopuścił się zarzucanego mu czynu. W tej sytuacji popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Słowo "oczywisty" oznacza coś jasnego, pewnego, co do czego nie ma wątpliwości, a w omawianym zakresie wątpliwości nie występowały.

Organy rozważyły także, czy fakt popełnienia przedmiotowego czynu uniemożliwia pozostanie skarżącego w służbie. Rozważania czynione w tym zakresie są obszerne i wielopłaszczyznowe. Dotyczą charakteru i rodzaju przedmiotowego czynu, etosu służby w Policji, wymogów, jakie stawia Policji ustawodawca i społeczeństwo, kwestii odbioru przez społeczeństwo faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, że miało ono ścisły związek z pełnioną przez niego służbą. Organ zwrócił uwagę na to, że skarżący pełniąc służbę w Policji wymagał przestrzegania przez inne osoby, w stosunku do których prowadził czynności służbowe, przepisów prawa karnego, które sam naruszył i to będąc na służbie. Organ odwoławczy wskazał, że okoliczności związane z osobą skarżącego nie przeważają nad potrzebą jego zwolnienia ze służby z powodu popełnienia przez niego przestępstwa.

Niewątpliwie, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał indywidualnej oceny czynu popełnionego przez niego. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny, tyle tylko, że skarżący fakultatywność rozstrzygnięcia utożsamia jedynie z pozostawieniem go w służbie. Organ odwoławczy dokonał natomiast oceny zarówno interesu skarżącego, jak i oceny interesu społecznego zasadnie uznając, że interes skarżącego nie przeważa w niniejszej sprawie nad interesem społecznym.

Jak wynika z akt sprawy, wina skarżącego i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na co wskazują okoliczności czynu, a także fakt złożenia przez prokuraturę wniosku o umorzenie postępowania oraz treść wyroku sądu karnego warunkowo umarzającego postępowanie karne. Wskazać jednak trzeba, że w tym przypadku skarżący oceniany był jako jednostka, bez szczególnych atrybutów wyróżniających go ze społeczeństwa, natomiast w kontekście przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oceniany jest jako funkcjonariusz i poddawany jest w związku z tym surowszej ocenie pod kątem kryteriów zachowania. Dokonanie przez prokuratora i sąd oceny, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się skarżący, nie był znaczny, nie determinuje rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przesłanki orzekania w postępowaniu karnym są inne, niż przesłanki orzekania w postępowaniu opartym o przedmiotowy przepis ustawy o Policji.

Tak więc organy podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie i dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Trafnie zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, która jest formacją mającą służyć społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Nie budzi wątpliwości, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet Policji i narazić ją na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Dokonana przez organy ocena, że charakter przestępstwa popełnionego przez skarżącego nie pozwala na jego pozostanie w służbie, nie została zatem oparta o niedozwolone kryteria i Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko organów.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy zebrały dostateczny materiał dowodowy, a jego ocena i rozpatrzenie było właściwe.

Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Wymóg ten w niniejszej sprawie został spełniony. Podkreślenia wymaga, że organ nie jest związany ww. opinią. W przedmiotowej sprawie zabrakło odniesienia się przez organy do treści uchwały Prezydium NSZZ Policjantów z [...].11.2017 r. Z jej treści wynika, że nie wyrażono zgody na zwolnienie skarżącego ze służby z uzasadnieniem, że w przekazanym wniosku brak jest jednoznacznych, nie budzących wątpliwości dowodów popełnienia przez skarżącego przestępstwa, które mogłyby być podstawą do zwolnienia go ze służby, w tym brak jest przyznania się przez niego do zarzucanego mu czynu. W świetle opisanego wcześniej faktu, że okoliczności popełnienia przez skarżącego przestępstwa nie budziły żadnych wątpliwości, w tym że przyznał się on do jego popełnienia, powyższa uchwała nie zawierała żadnej treści, która przemawiałaby za dalszym pozostawaniem skarżącego w służbie. Uchwała nie wnosi do sprawy żadnych istotnych okoliczności.

Niewątpliwie zabrakło natomiast w zaskarżonej decyzji szczegółowego odniesienia się do przebiegu dotychczasowej służby skarżącego oraz opinii przełożonych o nim. W ocenie Sądu jednak braki te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nawet przyjmując dotychczasowy wzorowy przebieg służby skarżącego oraz dobre opinie o nim przełożonych, okoliczności i waga czynu, którego się dopuścił, dyskwalifikują go ze służby w Policji. Podkreślenia wymaga okoliczność, że popełniony przez niego czyn miał ścisły związek z jego służbą w Policji i został dokonany w trakcie wykonywania przez niego czynności służbowych. Nie bez znaczenia jest przy tym oddźwięk społeczny zaistniałej sytuacji, kiedy, co wynika z akt sprawy, osoba, co do której odstąpiono od czynności służbowych, rozpowiadała o tym fakcie, co niewątpliwie podważyło autorytet Policji. Dalsze pozostawanie skarżącego w służbie doprowadziłoby do dalszej deprecjacji autorytetu funkcjonariuszy Policji i powstania opinii o bezkarności funkcjonariuszy popełniających przestępstwa.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby jednym z motywów jego postępowania była litość dla sprawcy wykroczenia. U podłoża zachowania skarżącego leżała źle pojęta solidarność zawodowa, która przejawiła się tym, że odstąpił od czynności z uwagi na dobrą znajomość innego funkcjonariusza ze sprawcą wykroczenia. W żaden sposób nie może tłumaczyć zachowania skarżącego powoływane przez niego krótki staż pracy w Policji i brak doświadczenia. Okoliczności zdarzenia nie wskazują na to, aby powyższe okoliczności mogły mieć jakiekolwiek znaczenie w zaistniałej sytuacji, która była jednoznaczna i nie wymagała żadnego doświadczenia.

Nie były zasadne zarzuty naruszenia § 22 i § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644). Zgodnie z nimi, rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać:

1) oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych;

2) datę wydania rozkazu personalnego;

3) podstawę prawną i datę zwolnienia ze służby;

4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny;

5) nazwę stanowiska służbowego oraz jednostki organizacyjnej Policji;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby;

7) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych;

8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego.

Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżony rozkaz zawiera wszystkie ww. elementy, a organ w prawidłowy sposób stosował w trakcie postępowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Nie był również zasadny zarzut braku wskazania przez organ prawidłowego publikatora. W pełni wystarczające jest bowiem wskazanie publikatora, w którym znajduje się tekst jednolity ustawy, a ponadto skarżący w żaden sposób nie wskazał, w jaki sposób takie ewentualne naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy (stosownie do art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a.).

Nie budzi wątpliwości Sądu, w świetle art. 138 K.p.a., uchylenie przez organ odwoławczy rozkazu organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z Policji i określenie tej daty w sposób korzystny dla skarżącego - na dzień [...] lutego 2018 r. - czyli na dzień wydania rozkazu przez organ odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, jak też nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.