Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2963/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

W I M I E N I U R Z E C Z P O S P O L I T EJ P O L S K I E J Dnia 9 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Anna Siedlecka NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: As. WSA Alicja Palus Protokolant: Magda Mikus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej 10 zł kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu l lutego 2001 r. Politechnika W. (inwestor), złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę Centrum Naukowo - Badawczego przy ul. J. we W.

Po jego rozpatrzeniu Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę Centrum Naukowo-Badawczego Wydziału Elektrycznego Politechniki W. na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] [...], obręb pl. G., przy ul. J. we W.

Od tej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa A z siedzibą przy pl. G. [...] we W., reprezentująca większość mieszkańców tejże nieruchomości, którzy również wnieśli odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Następnie decyzją z dnia [...] (nr [...]) Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej A od opisanej decyzji Prezydenta W. utrzymał ją w mocy.

Na ostateczną decyzję skargę do ówczesnego Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła wspólnota mieszkaniowa. W skardze podniosła, że w jej ocenie w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia praw jej członków. Wskazuje na to okoliczność, że w znacznym stopniu ograniczono jej uprawnienie do przeglądania akt, a tym samym oceny czy organ pierwszej instancji dopełnił wszelkich obowiązków, które wynikały z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji z dnia 9 marca 2000 r., zwłaszcza że od dnia złożenia przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę do dnia wydania decyzji upłynęło zaledwie pięć dni, z czego dwa były wolne od pracy. Może to budzić wątpliwości co do rzetelności postępowania w kontekście złożoności projektu planowanej inwestycji oraz faktu, że inwestycja ma być posadowiona na terenie kurzawkowym.

Ponadto strona skarżąca ma wątpliwości, czy został spełniony obowiązek wynikający z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w postaci oceny projektu budowlanego przez Kolegium Architekta Miasta. Podniosła dalej, że występując jako organ Wspólnoty Mieszkaniowej A, posiada legitymację do występowania w imieniu właścicieli lokali. Tymczasem organ pierwszej instancji potraktował jako stronę postępowania poszczególnych - i to nie wszystkich - mieszkańców, zawiadamiając ich o podjęciu decyzji. Stanowi to istotne naruszenie procedury administracyjnej.

Strona ma także wątpliwości dotyczące zgodności zatwierdzonej dokumentacji projektowej z art. 33 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego. Nie wydaje się zdaniem skarżącej by opinię ZDiK zawartą w piśmie z dnia 24 stycznia 2001 r. można było uznać za pozytywną. Uzgodnienie z Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego we W. zostało wstrzymane, o czym świadczy jego treść. Trudno także uznać za uzgodnienie projektu budowlanego treść pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków we W.

W wyniku rozpoznania sprawy, po złożeniu skargi przez uczestnika postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zakwestionowaną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu nie można w sposób jednoznaczny ustalić, czy w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone zagwarantowane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego prawa strony służące skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej. Kwestii tej, mimo podniesionego w tym względzie zarzutu w odwołaniu skarżącej Wspólnoty, organ odwoławczy nie wyjaśnił należycie i nie ustalił, czy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżąca Wspólnota posiadała zarząd uprawniony do jej reprezentacji na zewnątrz, a jeżeli nie posiadała zarządu w związku z mniejszą niż wymagana przepisami prawa liczbą wyodrębnionych lokali mieszkalnych, to czy wszyscy członkowie tejże Wspólnoty brali udział w tym postępowaniu na prawach strony. Okoliczności tej organ odwoławczy w ogóle nie wyjaśniał i nie ustalał. W tej sytuacji Sąd nie był w stanie ocenić zasadności podniesionego w tym względzie w skardze zarzutu. Sąd dodaje, że wbrew odmiennemu stanowisku strony przeciwnej nie można uznać za zagwarantowanie praw strony postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji dokonanego przez organ odwoławczy w związku zarzutem odwołania w tej mierze zawiadomienia organu drugiej instancji z dnia 29 marca 2001 r. skierowanego do Wspólnoty Mieszkaniowej A skoro zostało ono dokonane po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a więc dotyczy postępowania odwoławczego.

W ogóle natomiast nie można uznać za dopełnienie spoczywającego na organie obowiązku zawiadomienia stron postępowania o tymże postępowaniu (art. 61 § 1 kpa) i zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału (art. 10 kpa), zawiadomienie o postępowaniu administratora budynku. Wskazać należy, że kodeks postępowania administracyjnego ustanawia w art. 15 zasadę dwuinstancyjności tego postępowania, co oznacza, że sprawa administracyjna ma być rozpoznana merytorycznie dwukrotnie: po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a w związku z wniesieniem odwołania przez stronę po raz drugi przez organ odwoławczy. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy rozpoznające sprawę obowiązek przeprowadzenia postępowania zgodnie z przepisami tego kodeksu, w tym przepisami dotyczącymi zagwarantowania stronom służących im w tymże postępowaniu praw. Wobec powyższego uchybienia zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu.

Wyjaśnienia także wymaga kwestia naruszenia wydaną przez organ pierwszej instancji decyzją uzasadnionych interesów strony skarżącej, to jest interesów w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, i dokonanie prawidłowej oceny, które z podniesionych przez skarżącą Wspólnotę zarzutów podpadają pod pojęcie interesów w rozumieniu powyższego przepisu prawa, a które dotyczą interesów faktycznych. Wyjaśnienia będzie wymagała kwestia zachowania właściwej odległości projektowanego budynku od nieruchomości należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej A (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także kwestia zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej A. Z ustaleń poczynionych w sprawie nie wynika w sposób jednoznaczny na działce o jakim numerze położona jest nieruchomość Wspólnoty, czy na działce nr [...], czy na działce nr [...], czy na obu tych działkach. Ustalenia organu odwoławczego dotyczą w części stanu faktycznego wyłącznie działki nr [...], zaś w innej części wyłącznie działki nr [...].

Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę organ decyzyjny sprawdził, czy projekt posiada wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Dotyczy to w szczególności w niniejszym przypadku nałożonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji obowiązku oceny projektu budowlanego przez Kolegium Architekta Miasta. W aktach sprawy brak jest takiej oceny, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie ustaleń.

W wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewoda D. wydał decyzję z dnia [...] (nr [...]), przywołując w podstawie prawnej art. 138 § l1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po ponownym rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową A od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Centrum Naukowo-Badawczego Wydziału Elektrycznego Politechniki W. na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], obręb pl. G., przy ul. J. we W., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 lutego 2001 r. Politechnika W. (inwestor), złożyła do Wydziału. Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta W. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę Centrum Naukowo - Badawczego przy ul. J. we W.. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora omówioną decyzją Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę Centrum Naukowo - Badawczego Wydziału Elektrycznego Politechniki W. na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], obręb pl. G., przy ul. J. we W.

W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu złożyła Wspólnota Mieszkaniowa A z siedzibą przy pl. G. [...] we W.

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 września 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1245/2001, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody D. W uzasadnieniu wyroku sąd zauważył, iż organ drugiej instancji nie wyjaśnił czy członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej A brali czynny udział w omawianym postępowaniu administracyjnym poprzez swojego zarządcę, a nie administratora budynku. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wyjaśnienia wymaga również kwestia prawidłowej odległości projektowej inwestycji od nieruchomości należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej A, a także kwestia naturalnego oświetlenia znajdujących się tam pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W omawianym wyroku padł również zarzut braku oceny przedłożonego projektu budowlanego, sporządzonej przez Kolegium Architekta Miasta, który to obowiązek nakłada wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wobec takiej treści wyroku organ odwoławczy zobowiązany został do ponownego przeanalizowania akt przedmiotowej sprawy.

Zgodnie z art. 32 ust. pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z Zespołem Uzgodnień dokumentacji Projektowej z dnia [...] nr [...], Wydziałem Ochrony i Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Wrocławia z dnia [...] nr [...], Zarządem Dróg i Komunikacji z dnia [...] nr [...], Miejskim Konserwatorem Zabytków z dnia [...] nr [...], rzeczoznawcą ds. sanitarno - higienicznych z dnia [...] nr [...], rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia [...] nr [...], rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia [...]. Do projektu budowlanego inwestor dołączył również oświadczenia właściwych jednostek o zapewnieniu dostaw oraz warunki przyłączenia niezbędnych sieci infrastruktury technicznej, co jest zgodne z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Ponadto organ zauważa, iż przepis art. 34 ust. 1 omawianej ustawy wymaga, aby projekt budowlany spełniał wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika, że inwestor uzyskał, wymagane decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uzgodnienia i opinie, poza przedstawieniem oceny projektu budowlanego przez Kolegium Architekta Miasta - co zarzuca Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku.

Co do Kolegium Architekta Miasta, to w aktach sprawy znajduje się oświadczenie podpisane przez Zastępcę Dyrektora Wydziału do spraw Architektoniczno - Budowlanych Urzędu Miasta W. Z pisma tego wynika, że od dnia 1 listopada 1991 r. na podstawie Uchwały Nr 291/91 Zarządu Miasta Wrocławia z dnia 31 października 1991 r. w różnych okresach czasu funkcjonowało kolegium doradcze przy Prezydencie Miasta W. do spraw architektury i rozwoju przestrzennego zwane często "Kolegium Architekta Miasta". Zgodnie z ustaleniami tego dokumentu Kolegium Architekta pełniło funkcję doradczą w problemowych sprawach dotyczących prac planistycznych, urbanistycznych i architektonicznych z obszaru miasta W. Członkowie Kolegium przedstawiali swe indywidualne, często znacznie różniące się, poglądy związane z prezentowanymi rozwiązaniami na etapie koncepcji lub wczesnej fazy projektu budowlanego, które nie były wiążące zarówno dla autora jak i organów podejmujących decyzje administracyjne. Występujące sporadycznie zapisy w decyzjach ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu o konieczności uzyskania stanowiska Kolegium Architekta przed zatwierdzeniem projektu budowlanego, nie miały umocowań prawnych po dniu 1 stycznia 1995 r. Jednocześnie w omawianym piśmie została zawarta informacja, iż w czasie rozpatrywania wniosku Politechniki W. w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, działalność Kolegium Architekta została zawieszona, a następnie zaniechana. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w istniejącym systemie prawa nie ma organu o nazwie "Kolegium Architekta Miasta" mogącego wiążąco opiniować projekty budowlane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, dlatego też inwestor, w przedmiotowej sprawie, nie mógł uzyskać wymaganej oceny.

W kwestii odległości projektowanego obiektu od nieruchomości stanowiącej własność Wspólnoty Mieszkaniowej A Wojewoda zauważa, iż projektowany obiekt budowlany przewidziany jest do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] [...], obręb pl. G., przy ul. J. we W., natomiast nieruchomość należąca do wspólnoty położona jest na działce nr [...], [...], obręb pl. G., przy pl. G. [...] we W., Działka nr [...] usytuowana przy ul. J. [...] i działka nr [...] przy ul. J. [...] we W. należą, do Skarbu Państwa a ich użytkownikiem wieczystym jest Politechnika W. Działka nr [...] będąca ulicą J. stanowi własność Gminy W., a zarządzającym jest Zarząd Dróg i Komunikacji. Natomiast działka nr [...] usytuowana przy ul. J. [...] we W. stanowi własność Gminy W., obecnie będąca w użytkowaniu Szkoły Podstawowej nr [...] we W.. Z powyższego wynika więc, że projektowana inwestycja nie będzie umieszczona na terenie działki nr [...] przy pl. G. [...] we W. - w obrębie której usytuowany jest budynek Wspólnoty Mieszkaniowej A. Planowany obiekt budowlany oddalony jest od granicy z działką nr [...] o 5m, więc odległość ta nie narusza warunku zawartego w § 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana inwestycja winna spełniać również warunki określone w § 13 ust. 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia, który mówi, iż odległość obiektu przesłaniającego od obiektu przesłanianego winna wynosić nie mniej niż wysokość obiektu przesłaniającego, aby umożliwiać dopływ naturalnego oświetlenia do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odległość projektowanego budynku - w tym przypadku jest to sala kongresowa - od usytuowanej naprzeciw nieruchomości znajdującej się na działce nr [...] wynosi 11, 62 m podczas, gdy wysokość projektowanego obiektu liczy 9,78 m. Projekt budowlany zawiera również wykres zacieniania, wymagany także w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z którego wynika, że zaprojektowany obiekt budowlany nie narusza przepisu § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mówiący o tym, że pokój mieszkalny powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 8.00 do 16.00. W konkluzji organ stwierdza, iż inwestycja nie narusza praw osób trzecich związanych z zapewnieniem naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Na koniec organ odnosi się do zarzutu dotyczącego informowania wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy pl. G. [...] we W. W tej materii będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy uprawnionym do kierowania sprawami wspólnoty mieszkaniowej i do reprezentowania jej na zewnątrz jest zarząd wspólnoty. W związku z tym, gdy w nieruchomości liczba lokali wyodrębnionych i nie wyodrębnionych jest większa niż siedem (co występuje w rozpoznawanej sprawie), właściciele lokali mają obowiązek wybrać zarząd, który będzie ich reprezentował. W sprawie występuje sytuacja tego typu, że zgodnie z przepisem art. 18 ustawy o własności lokali zarząd nieruchomością wspólną sprawowany jest przez B z siedzibą przy ul. N. [...] we W., zgodnie z przepisem art. 20 ustawy o własności lokali Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej sprawują A. Ł., E. W. oraz S. S. Wobec tego (zdaniem organu odwoławczego) zarówno Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej A, jak i zarządca nieruchomością wspólną B - zawiadomione prawidłowo - miały możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu w organie drugiej instancji oraz przeglądania akt sprawy i składania wyjaśnień, z której to możliwości strony te skorzystały. Mimo więc uchybienia w tym zakresie powstałego w organie pierwszej instancji, strony tego postępowania nie zostały pozbawione prawa do obrony swoich interesów przed organami administracji publicznej, bowiem organ drugiej instancji umożliwił im zapoznanie się z pełną dokumentacją oraz przyjął zgłoszone uwagi. Uwagi te zostały w sposób wnikliwy i rzetelny wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji Wojewody D. nr [...] z dnia [...] oraz w niniejszej decyzji.

Na tę decyzję skargę ponownie do sądu administracyjnego złożył Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej A. W kolejnej skardze wskazał, że orzekając ponownie o utrzymaniu w mocy decyzji udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę organ odwoławczy nie uwzględnił wskazówek zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądy Administracyjnego. Strona skarżąca wskazuje, że (wbrew stanowisku Wojewody) inwestor nie dysponował niezbędnymi uzgodnieniami, nadto nie wyjaśniono także prawidłowości reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi, zwana dalej upsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Dodać także można, iż w myśl art. 134 § 1 upsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz, że w myśl art. 153 tej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uznał, że inwestor posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i że zawartość akt administracyjnych już w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny była kompletna.

Z tezą tą nie sposób się zgodzić, w szczególności jeśli chodzi o wymagane uzgodnienia. W Prawie budowlanym brak jest definicji legalnej pojęcia uzgodnienie, jakim posługuje się ustawa. Aby to pojęcie wyjaśnić należy posiłkować się jego definicją słownikową. I tak według "Słownika Języka Polskiego", pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, Warszawa 1989 r. t. trzeci, s. 624, "uzgodnić" znaczy tyle, co (między innymi) "doprowadzić do braku rozbieżności, obopólnie wyrażać na coś zgodę, koordynować".

Organ pisze, iż projekt został uzgodniony (między innymi) z Wydziałem Ochrony i Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta W. z dnia [...] nr [...]. Na k. 10 projektu budowlanego znajduje się istotnie pismo Wydziału Ochrony i Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta W. opatrzone datą i numerem, na które powołuje się Wojewoda, ale aby udzielić odpowiedzi na pytanie, czy jest to istotnie wymagane uzgodnienie, należy wczytać się w treść tego pisma. Dyrektor tego wydziału informuje w nim, że w zakresie zieleni projekt zabudowy terenu zostaje zaopiniowany pozytywnie. Jednakże w następnym akapicie napisano, że "uzgodnienie w zakresie wycinki drzew oraz zabezpieczenie drzew i krzewów podczas realizacji inwestycji zostanie wydane przez tut. Wydział po przedłożeniu uzupełnionej inwentaryzacji wraz z korektą gatunków roślin, prawidłowych obmiarów, oceną stanu zdrowotnego roślin rosnących w obrębie opracowania, oraz opisem w czytelnej skali. Do czasu uzupełnienia w/w dokumentów, uzgodnienie w powyższym zakresie zostaje wstrzymane".

Zarząd Dróg i Komunikacji w przywołanym piśmie z dnia [...] nr [...] (k. 11) napisał, że opiniuje pozytywnie przedłożone opracowanie traktując je wyłącznie jako koncepcję rozwiązań komunikacyjnych. Dalsze rozpatrywanie i uzgodnienie projektu będzie możliwe po załatwieniu spraw terenowo-prawnych z przejęciem od ZDiK części pasa drogowego ul. J.

Natomiast Miejski Konserwator Zabytków w piśmie z dnia [...] (nr [...]) wskazał, że "wobec braku ostatecznych ustaleń planistycznych w zakresie docelowego zagospodarowania Osi Grunwaldzkiej - do których należałoby się w pierwszym rzędzie odnieść - ocena projektu jest tym bardziej złożona i utrudniona ... Dodatkowym utrudnieniem oceny projektu jest także to, że pokłosie konkursu architektonicznego nie było w szerszym (właściwym dla inwestycji o tej randze) upublicznione.

Sytuacja ta oraz fakt, że sformułowane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków (zgodnie z wymogiem decyzji o warunkach zabudowy) wytyczne konserwatorskie nie zostały skonsumowane powoduje, że wstrzymuję się od wydania samodzielnej opinii konserwatorskiej obecnej wersji projektu".

Badając, czy wnioskodawca uzyskał wymagane uzgodnienia, rzeczą organu było dokonanie rzeczywistej analizy dołączonych do projektu dokumentów, a nie wyłącznie mechaniczne sprawdzenie, czy w aktach istnieją pisma od organu, którego uzgodnienie inwestor winien był przedłożyć.

Takiej analizy decyzja organu odwoławczego nie zawiera, a dla wykonania wytycznych, zawartych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku NSA, które wiążą sąd i organy orzekające w sprawie, jest ona niezbędna.

Jeśli zatem uznać, że w kwestii uzgodnienia projektu z Kolegium Architekta Miasta organ sprawę po uchyleniu poprzedniej decyzji wyjaśnił, to niewątpliwie nie wyjaśnił jej w zakresie rzeczywistego uzgodnienia planowanej inwestycji z pozostałymi służbami i w tym zakresie wytyczne sądu nie zostały wykonane.

Reasumując, wobec niewykonania w całości wytycznych z wyroku sądu a dnia 3 września 2002 r., i związane z nim naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1lit. a) upsa, należało orzec jak na wstępie.