Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 110/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 k ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
article: art. 30
journal: Dz.U. 2004 nr 120 poz 1252
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński, WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...]r. Nr [...]orzekającej o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem [...]r. - decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z póź. zm./ w związku z art. 30 ustawy z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych /Dz.U. z 2004r. Nr 120, poz. 1252/ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że decyzją administracyjną Starosty Powiatu W. odmówiono A. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Od decyzji tej zainteresowany złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Jako uzasadnienie podał, że spełnia wymogi zawarte w obowiązującej ustawie na co posiada wszystkie niezbędne dokumenty, wyjaśnił również, że został zwolniony z powodu redukcji, a pracodawca nie przedstawił stanu faktycznego, by uniknąć wypłaty odprawy finansowej.

W toku postępowania odwoławczego na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że A. S. zarejestrował się dnia [...]r. w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. z prawem do zasiłku od dnia [...]r. na okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Przed rejestracją zainteresowany w okresie od [...]r. do [...]r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony w [...] PSS Północ we W., a stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę na podstawie art.33 Kodeksu Pracy.

Wnioskiem z dnia [...]r. A. S. zwrócił się do Starosty Powiatu W. o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...]r. odmówił A. S. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z powodu nie spełnienia wszystkich koniecznych warunków wymaganych przez ustawodawcę.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art.37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1. osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzn,

2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3. do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87,poz.435, z 1996 r. Nr. 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr123, poz.776, z 1998 r. Nr 106, poz.668 i Nr 137, poz.887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz.550).

Wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie. A. S. w dniu rejestracji miał ukończone [...] lat oraz posiadał okres uprawniający do emerytury w wysokości [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Nie spełniał natomiast wymogu ustawowego odnośnie rozwiązania ostatniego stosunku pracy, które nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zgodnie z art.2 ust.1 pkt.20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - przyczyny dotyczące zakładu pracy oznaczają rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, rozwiązania stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy /stosunku służbowego/ z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowanie przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy. Z akt sprawy wynika, że rozwiązanie ostatniego stosunku pracy nastąpiło na podstawie art.33 Kodeksu Pracy za wypowiedzeniem przez pracodawcę. Jak wynika z załączonej dokumentacji zainteresowany nie wniósł powództwa przeciwko byłemu pracodawcy. W związku z powyższym Powiatowy Urząd Pracy we W. zwrócił się pismem z dnia [...]r. do [...]PSS Północ o wyjaśnienie sprawy oraz uzyskanie oświadczenia pracodawcy w konkretnym zakresie. W odpowiedzi [...]PSS Północ pismem z dnia [...]r. wyjaśniło, iż A. S. został zwolniony za dwutygodniowym wypowiedzeniem przez pracodawcę i nie było to rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z odwołania natomiast wynika, że A. S. przede wszystkim kwestionuje sposób rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę, jednak w tej kwestii strona może dochodzić swoich roszczeń jedynie w Sądzie Pracy. W związku z tym, że wszystkie przesłanki wymienione w ustawie muszą być w dniu rejestracji spełnione łącznie brak jest podstaw do przyznania zainteresowanemu świadczenia przedemerytalnego.

Art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu tylko w jednym przypadku przewiduje możliwość przyznania świadczenia przedemerytalnego bez konieczności rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy tj. jeżeli w przypadku mężczyzny ukończył on 63 lata i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 25 lat.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że został zwolniony z zakładu pracy z przyczyn ekonomicznych /redukcja etatu/. Uważa, że działanie przełożonych miało na celu nie wypłacenie należnej odprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Według art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także badanie zgodności tych aktów z przepisami procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem procedury administracyjnej, uchyla zaskarżony akt w całości lub w części. Rozpatrując skargę, Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2003r. Nr 58 poz. 514 z póź. zm./.

Zgodnie z art. 37 k ust. 1 cyt. ustawy "Świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub

5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4."

Stosownie do przepisu art. 37 l ust. 1 powołanej ustawy "Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby."

Lektura akt sprawy wskazuje, iż w okresie od [...]r. do [...]r. skarżący był zatrudniony na podstawie umowy na czas określony w [...]PSS Północ we W.. Stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę na podstawie art. 33 kodeksu pracy - za wypowiedzeniem przez pracodawcę.

Skarżący zarejestrował się w dniu [...]r. w Powiatowym Urzędzie Pracy we W.. W dniu rejestracji miał ukończone [...] lat oraz udokumentował [...] letni, [...] miesięcy i [...] dniowy okres uprawniający do emerytury.

Wnioskiem [...]r. skarżący zwrócił się do organu zatrudnienia o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Organ I instancji pismem z dnia [...]r. [...], zwrócił się do [...] PSS Północ o wyjaśnienie czy rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W piśmie z dnia [...]r. [...]PSS Północ wyjaśniło, że skarżący "został zwolniony na podstawie art. 33 kp za dwutygodniowym wypowiedzeniem przez pracodawcę. Nie jest to rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy."

W stanie faktycznym i prawnym rozważanej sprawy niespornym jest, iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w przepisie art. 37 k ust. 1 cyt. ustawy do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Jednym bowiem z ustawowych warunków jest wymóg rozwiązania stosunku pracy z przyczyn zakładu pracy. Tymczasem stosunek pracy ze skarżącym został rozwiązany za wypowiedzeniem.

Powyższe pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

W tej sytuacji skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.