Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1243/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 1, ust. 3, ust. 4 pkt 3, 4, ust. 4c
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 roku sprawy ze skargi M. Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 19 października 2015 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4 ca, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 roku, poz. 149 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. Z. M. od decyzji Starosty P. z dnia (...) nr (...) o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem (...)., Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Na mocy decyzji Starosty P. z dnia (...) nr (...) M. Z. M. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 19 stycznia 2015 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Pozostając w ewidencji bezrobotnych M. Z. M. zobowiązany był zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w P. w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W dniu 24 sierpnia 2015 r. M. Z. M. nie stawił się w wyznaczonym terminie w PUP w P.. W dniu 27 sierpnia 2015 roku, tj. w okresie do 7 dni, bezrobotny poinformował urząd o przyczynie swego niestawiennictwa. W dniu 28 sierpnia 2015 r. M. Z. M. złożył w PUP w P. podanie z dnia 27 sierpnia 2015 r.

Starosta P. uznał, że wyjazd poza miejsce zamieszkania bez uprzedniego powiadomienia urzędu pracy nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa i decyzją z dnia (...) nr (...) pozbawił M. Z. M. statusu osoby bezrobotnej od dnia 24 sierpnia 2015 r. na okres 180 dni z powodu niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w wyznaczonym terminie.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 33 ust. 4 ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Powyższa decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu 14 września 2015 r.

W dniu 22 września 2015 r. M. Z. M. złożył odwołanie od ww. decyzji Starosty P., kwestionując zasadność rozstrzygnięcia. Wskazał, że okoliczności przedstawione w piśmie przedłożonym w dniu 28 sierpnia 2015 r. w PUP w P. są zgodne z prawdą i w jego ocenie stanowią podstawę do przywrócenia statusu bezrobotnego.

Wojewoda Ł., decyzją z dnia (...), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że M. Z. M. został zapoznany z aktami sprawy w PUP w P. w dniu 21 września 2015 r. i nie wniósł żadnych zastrzeżeń.

Organ II instancji powołał treść art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i wskazał, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki:

1. powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz

2. przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona.

Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Termin określony w cyt. wyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 jest terminem prawa materialnego, nie może zatem być przywrócony na podstawie przepisów K.p.a. Przez wyznaczony termin należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez powiatowy urząd pracy, w której bezrobotny obowiązany jest zgłosić się we właściwym urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Bezrobotny powinien zostać odpowiednio wcześniej pouczony o terminie wizyty, a także o jej celu.

Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Z akt sprawy wynika, że M. Z. M. miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 24 sierpnia 2015 r. Termin ten przyjął do wiadomości w dniu 26 czerwca 2015 r., tj. w dniu wizyty w PUP w P. (karta z wyznaczoną datą stawienia się w urzędzie pracy, k. 37, własnoręcznie podpisana przez bezrobotnego, w aktach sprawy).

Akta sprawy nie potwierdzają, żeby M. Z. M. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w P. w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do pracy, tj. w dniu 24 sierpnia 2015 r. Strona w okresie 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty, tj. w dniu 27 sierpnia 2015 r. poinformowała urząd o przyczynie niestawiennictwa. W dniu 28 sierpnia 2015 r. bezrobotny złożył w PUP w P. pismo z dnia 27 sierpnia 2015 r.

W ocenie organu odwoławczego wyjazd poza miejsce zamieszkania, bez uprzedniego powiadomienia urzędu pracy, trudno uznać za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Niezgłoszenie się bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego. Do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub pomylenie daty stawiennictwa, której przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach sprawy własnym podpisem (por. wyrok NSA z dnia 15.05.1998 r., sygn. akt II SA 406/98). Ponadto uzasadnione przyczyny to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba.

M. Z. M. został pouczony o obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy, potwierdzania gotowości do pracy, o zasadach usprawiedliwiania nieobecności w wyznaczonym terminie i w przypadku niezdolności do pracy, o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej, o możliwości zgłoszenia czasowego braku gotowości do pracy w okresie do 10 dni ("Informacja dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P." własnoręcznie podpisana przez skarżącego w dniu 19 stycznia 2015 r., w aktach sprawy). Treść wskazanego pouczenia jest jednoznaczna.

Pomimo stosownego pouczenia M. Z. M. nie stawił się w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do pracy i nie podał uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa.

W złożonym w dniu 28 sierpnia 2015 r. podaniu oraz odwołaniu z dnia 22 września 2015 r. skarżący wskazał, że przyczyną niestawiennictwa w urzędzie w wyznaczonym terminie był wyjazd poza miejsce zamieszkania w sprawach rodzinnych.

W ocenie Wojewody Ł. okoliczności podniesione przez M. Z.

M. w odwołaniu nie mogą stanowić usprawiedliwienia jego nieobecności

w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w wyznaczonym terminie. Termin obowiązkowej wizyty określony był w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Strona, jak wynika z akt sprawy, własnoręcznie podpisała przyjęcie do wiadomości terminu wizyty w PUP w P. , co zostało potwierdzone w karcie z wyznaczoną datą stawiennictwa (k. 37 w aktach sprawy).

Organ wyjaśnił, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie sposób jednak wyprowadzić z powyższych przepisów wniosku, że organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z dokumentem poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, zobowiązany jest do podjęcia jakichś dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Przyjąć przy tym należy, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Poza oceną organu administracji pozostaje kategoryczność sankcji nakładanej przez ustawodawcę wobec osoby bezrobotnej, która zaniedbała obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Niezgłoszenie się bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego. Do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub pomylenie daty stawiennictwa, wyjazd poza miejsce zamieszkania bez wcześniejszego powiadomienia urzędu pracy, której przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach sprawy własnym podpisem bezrobotnego (por. wyrok NSA z dnia 15.05.1998 r., sygn. akt II SA 406/98). Wyjazd poza miejsce zamieszkania bez uprzedniego powiadomienia urzędu pracy nie można uznać za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia 8 września 2015 r., zdaniem organu odwoławczego, jest prawidłowe.

Ponadto organ wskazał, że do organu administracji należy wyznaczanie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. Zatem to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. Nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Samo zatem pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jest jeszcze jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi wywiązać się z nałożonego na niego obowiązku stawiennictwa i musi wykazać swą dyspozycyjność, aby organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza wolę zainteresowanego do podjęcia pracy. Bezrobotnym, w związku z tym mogą być tylko takie osoby, które pozostają w dyspozycji urzędu pracy i w przypadku otrzymania propozycji pracy są gotowe ją podjąć.

Rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny, zaś w sytuacji uzyskania statusu bezrobotnego zainteresowana osoba powinna przestrzegać nałożonych na nią obowiązków.

Organ II instancji wskazał także, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wymaga, aby powiadomienie Urzędu Pracy o przyczynie niestawiennictwa (braku gotowości do pracy) wiązało się z osobistym stawiennictwem w Urzędzie. Informacja ta może zostać przekazana za pośrednictwem osób trzecich bądź placówki pocztowej. M. Z. M. po raz drugi nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czyli po raz drugi nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w P.. Zatem stosownie do treści 33 ust. 4 pkt 4 ustawy Starosta P. zasadnie pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 24 sierpnia 2015 r. na okres 180 dni. Z akt sprawy wynika bowiem, że Starosta P. na mocy decyzji z dnia (...). pozbawił M. Z. M. statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 października 2011 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę Ł. na mocy decyzji z dnia (...)., nr (...), zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 196/12 oddalił skargę na powyższą decyzję.

Organ wyjaśnił, że wraz z utratą statusu bezrobotnego bezrobotny traci również wszelkie uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. M. Z. M. może ponownie dokonać rejestracji jako bezrobotny po okresie 180 dni od dnia niestawiennictwa, jeżeli będzie spełniał warunki określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji bez głębszej analizy przedstawionych przez niego faktów. Skarżący podniósł, że okres pozbawienia przez 180 dni prawa do ponownej rejestracji jest bezpodstawny prawnie, a sama w tym zakresie skarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 5 ustawy Kodeks Cywilny. Podał, że decyzja Starosty P. o wykreśleniu z kręgu osób zarejestrowanych w PUP pozbawiła go prawa do korzystania z form opieki społecznej i lekarskiej w państwowych ośrodkach zdrowia, a wskutek doznanego stresu pogłębiła się choroba wrzodowa żołądka, zaś brak możliwości leczenia doprowadziły do krwotoku wewnątrz żołądka. Obecnie przebywa na poszpitalnym zwolnieniu lekarskim. Rachunek za pobyt w szpitalu wyniósł 2 100 złotych, nie może wobec wydanych decyzji kontynuować zaleconego leczenia ambulatoryjnego. Bez środków finansowych nie może też korzystać z gabinetów lekarskich prywatnie.

Jednocześnie skarżący podał, że w dniu 9 grudnia 2015 r. na jego sprawę rozwodową przyjedzie z Anglii młodszy syn A. M. M., który pisemnie potwierdzi zasadność jego stanowiska, które złożył w zawitym terminie 7-dni w dniu 28 sierpnia 2015 r. w PUP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270) – dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197).

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2015 roku, poz. 149 ze zm.).

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone od lit. od a do m.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy [...] (art. 33 ust. 3).

Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw.

Zgodnie zaś z ust. 4 pkt 3 art. 33 ustawy pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;

W myśl art. 33 ust. 4c ustawy, w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia.

Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd, czy też w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie podstawę wydania decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, to musi taka osoba nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie siedmiodniowym liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis zatem nakłada na bezrobotnego obowiązek powiadomienia organu administracji publicznej, do którego miał określonego dnia zgłosić się, o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu.

Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w P.w dniu 24 sierpnia 2015 r.

Bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się w urzędzie pracy, ale powiadomił w okresie do 7 dni o przyczynie tego niestawiennictwa, wskazując na konieczność wyjazdu poza miejsce swojego zamieszkania w celu dostarczenia synowi paszportu. Organ uznał, że wyjazd poza miejsce zamieszkania, bez uprzedniego powiadomienia urzędu pracy, nie można uznać za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa.

Powyższe stanowisko organów administracji, w ocenie sądu jest prawidłowe.

Artykuł 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji.

Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest jednak pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny, to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba czy brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji publicznej. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, nawet tylko lekkomyślności, czy niedbalstwa.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się w urzędzie pracy i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Podkreślić należy, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy z własnej winy. Usprawiedliwianie się przez skarżącego okolicznością, że z obowiązku tego nie wywiązał się, ponieważ musiał wyjechać, nie daje podstaw do odmowy zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

A zatem w dniu 24 sierpnia 2015 r. skarżący nie wykazał gotowości do podjęcia pracy. Podnoszące zaś przez skarżącego w skardze argumenty nie dają podstaw do odmowy zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji.

B.K.