Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 4/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.37 ust.1 pkt.1, art.39
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art.103 ust.2
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (spr.), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant ref.staż. Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 07 października 2004 r. sprawy ze skargi B. i J. małż. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. nakazującą J. i B. P. rozbiórkę domku letniskowego o wymiarach 8,70 m x 6,10 m, wybudowanego samowolnie na działce nr 1167/5, położonej w K. gmina O.L.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podał, że skarżący wybudowali przedmiotowy budynek w II połowie 1994 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Domek letniskowy wyposażony jest w instalacje: elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną. Obiekt ten zrealizowano z naruszeniem zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy

Zdaniem organu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje argument o wcześniejszym przeznaczeniu obiektu na potrzeby gospodarstwa rolnego i służącego jako suszarnia ziół i roślin oraz miejsce ich składowania i przechowywania. Jest on sprzeczny z oświadczeniem złożonym przez inwestora do protokołu oględzin z dnia 15 maja 2003 r.

Nie budzi wątpliwości fakt, że znajdujący się obecnie na działce nr 1167/5 w K. obiekt budowlany przeznaczony jest do okresowego wypoczynku rodzinnego, a zatem – w myśl § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – stanowi tzw. budynek rekreacji indywidualnej. Również bezsporne jest, że dokonana w 1994 r. samowola budowlana narusza ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy, obowiązującego zarówno w okresie budowy obiektu, jak i w dacie orzekania.

Działka, na której wybudowany został przedmiotowy budynek letniskowy, położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem A4R, przeznaczonym pod uprawy polowe i ogrodnicze.

Na tym terenie obowiązuje zakaz zmiany sposobu użytkowania i realizacji obiektów kubaturowych nie związanych z gospodarka rolną. Zgodnie z ustaleniami planu na terenach przewidzianych pod uprawy rolne dopuszcza się lokalizowanie nowych siedlisk w powiązaniu z istniejącą zabudową siedliskową, realizację uzupełniającej zabudowy oraz drugiego domu mieszkalnego dla właściciela i jego rodziny bez wydzielania odrębnej działki budowlanej. Powyższe okoliczności nie miały jednak miejsca w rozpatrywanym przypadku. Organ drugiej instancji uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zastosował art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane, zaś prowadząc postępowanie administracyjne nie naruszył przepisów proceduralnych.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżących J. i B. małżonków P. wnosił o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 37, 39, 40 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1995 r. w związku z przepisem art. 103 ust. 2 ustawy prawo budowlane z powodu niewłaściwego określenia charakteru budynku i celu dla jakiego był wybudowany i wykorzystywany, a nadto pominięcia możliwości czasowego wykorzystania obiektu przy ewentualnym dokonaniu jego częściowej przebudowy.

Ponadto pełnomocnik skarżących zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. naruszono przepisy art. 7, 10, 81 kpa i wydano decyzję bez umożliwienia stronom i ich pełnomocnikowi zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tej kwestii.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu tej odpowiedzi podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Ponadto podniósł, że dokumenty załączone do skargi, tj. zaświadczenie o kwalifikacjach rolniczych J.P., umowa dzierżawy oraz oświadczenie B.P., znane były organom nadzoru budowlanego I i II instancji przed wydaniem przez nie decyzji o rozbiórce domku letniskowego i znajdują się w aktach sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (przesłane przez pełnomocnika przy piśmie z dnia 6 października 2003 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga B. i J. małżonków P. jest bezzasadna.

Bezsporny w sprawie niniejszej jest fakt, że skarżący wybudowali w 1994 r. na działce nr 1167/5 w K. budynek murowany o wymiarach 8,70 m x 6,10 m, z dachem dwuspadowym krytym eternitem, wyposażony w instalację wodną, kanalizacyjną i elektryczną, przy czym na budowę tę nie uzyskali pozwolenia.

Z uwagi na datę powstania budynku, w sprawie niniejszej zastosowanie ma art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią wyżej cytowanego przepisu organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, gdy między innymi stwierdzone zostanie, iż obiekt wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

W czasie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania ustalono, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą XI/110/91 Rady Miasta i Gminy z dnia 20 czerwca 1991 r., zmienionego uchwałą Nr XXXIII/279/98 Rady Miejskiej z dnia 18 czerwca 1998 r., działka nr 1167/5 znajduje się na terenie oznaczonym na mapie symbolem A4R, przeznaczonym pod uprawy polowe i ogrodowe. Plan nie przewiduje na tym terenie możliwości wybudowania budynku letniskowego.

Co do charakteru tego obiektu budowlanego również nie ma zdaniem sądu wątpliwości. Sam skarżący w toku oględzin przeprowadzonych pierwszy raz w dniu 15 maja 2003 r. przez organ pierwszej instancji oświadczył, iż domek letniskowy wybudował w II połowie 1994 r. O takim charakterze budynku świadczy także dokumentacja fotograficzna. W świetle tych dowodów nie jest więc wiarygodne twierdzenie skarżących, że jest to budynek gospodarczy przeznaczony do suszenia i przechowywania ziół.

Co do zarzutu naruszenia przepisów art. 7, 10, 81 kpa uznać należy, iż także jest bezzasadny.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W sprawie niniejszej doszło do kontroli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w konsekwencji do jej uchylenia przez organ drugiej instancji. Przeprowadzono powtórnie postępowanie dowodowe, a zatem trudno uznać zarzut zawarty w skardze za zasadny.

Również chybiony jest zarzut naruszenia art. 10 kpa. Po uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia 26 maja 2003 r. o wszystkich czynnościach powiadomiono skarżących i ich pełnomocnika, który zgłaszał wnioski dowodowe.

W oparciu o wszystkie dowody zgromadzone w aktach (w tym także dołączone przy piśmie pełnomocnika skarżących w dniu 10 października 2004 r.) organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia 14 października 2003 r.

Co do zarzutu naruszenia art. 81 kpa uznać należy, że skarżący nie wykazali w przedmiocie których okoliczności i dowodów nie mogli wypowiedzieć się. Nie można bowiem za taką okoliczność uznać niemożności zapoznania się z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, gdyż plany takie są publikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa L.

Odnośnie dokumentów złożonych przez pełnomocnika skarżących w ślad za odwołaniem do Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego stwierdzić należy, iż pismo Burmistrza odnośnie możliwości zabudowy na przedmiotowej działce nie wnosi do sprawy nowych okoliczności, bowiem z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż istnieje taka możliwość w przypadku prowadzenia produkcji rolnej, nie zaś domku letniskowego.

Natomiast w przedmiocie złożonego do akt oświadczenia A.J.W., podnieść należy, że dotyczy ono działki nr 1165/5 (a nie 1167/5).

Ponadto w toku całego postępowania administracyjnego nie podnoszono argumentu, iż przedmiotowy budynek postawiono w miejscu, w którym poprzednio istniał budynek służący do składowania tytoniu i narzędzi rolniczych.

Podnoszona w skardze okoliczność, iż organy obu instancji nie rozważyły możliwości odroczenia terminu wykonania przymusowej rozbiórki – nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Możliwe jest bowiem wydanie stosownego rozstrzygnięcia na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane – po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego.

Mając zatem na względzie wszystkie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.