Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 335/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 61 a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie było postanowienie Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej: "Komendantem Głównym") z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Orzeczeniem z dnia [...] lipca 1993 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. – po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego – orzekł wobec K. K. (zwanego dalej: "Skarżącym") karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Jednocześnie, rozkazem personalnym z tego samego dnia, Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 1993 r.

Decyzją z dnia [...] maja 1995 r. Komendant Wojewódzki odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego na wniosek Skarżącego.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji – decyzją z dnia [...] lipca 1995 r.

Następnie, decyzją z dnia [...] października 1995 r. Komendant Wojewódzki – działając na podstawie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") – uchylił własny rozkaz personalny z dnia [...] lipca 1993 r. w części dotyczącej daty zwolnienia Skarżącego ze służby i jednocześnie ustalił datę zwolnienia na dzień [...] października 1993 r.

Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia [...] września 2000 r., Komendant Główny wydał w dniu [...] grudnia 2000 r. decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 1993 r. oraz decyzji tego Komendanta z dnia [...] października 1995 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: "Ministrem") utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] grudnia 2000 r.

Skarżący wystąpił ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2001 r. o sygn. akt II SA 1385/01, uchylił decyzję Ministra z dnia [...] marca 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wskazano, iż rozkaz personalny z dnia [...] lipca 1993 r. przewidywał zwolnienie Skarżącego ze służby ze skutkiem od [...] lipca, kiedy to orzeczenie dyscyplinarne nie było jeszcze prawomocne. Wadliwość ta nie mogła zostać usunięta poprzez wydanie decyzji o zmianie terminu rozwiązania stosunku służbowego, tj. w trybie art. 154 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przy tym, iż taka zmiana mogłaby nastąpić wyłącznie w trybie art. 155 k.p.a., za zgodą Skarżącego.

Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Komendant Główny – działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] października 1995 r. – o uchyleniu rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia Skarżącego w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby.

Jednocześnie, decyzją z tego samego dnia Komendant Główny – działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 1993 r. – w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby.

Pismem z dnia [...] października 2001 r. poinformowano Skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie przywrócenia do służby w Policji.

Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. – przywrócił skarżącego do służby w Policji z dniem [...] grudnia 2001 r., jak również przyznał Skarżącemu – na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) – świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 3 miesięcy. Organ stwierdził przy tym, iż wysługa lat wynosi: 7 lat, 11 miesięcy i 28 dni służby w Policji oraz 3 miesiące okresu równorzędnego ze służbą. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Skarżący przebywał od dnia [...] lipca 1993 r. na zwolnieniu lekarskim, wobec czego rozwiązanie z nim stosunku służbowego powinno nastąpić po upływie 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

Skarżący odwołał się od tego rozkazu w części dotyczącej zaliczenia okresu służby, jak również w zakresie przyznania mu świadczenia pieniężnego, wnosząc o zaliczenie całego okresu od dnia [...] lipca 1993 r. do dnia [...] grudnia 2001 r. – jako okresu służby w Policji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Komendant Główny uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2001 r. w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 3 miesięcy oraz przyznał to świadczenie za okres 6 miesięcy. Natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2001 r.

Skarżący wystąpił ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] stycznia 2002 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2002 r. Komendant Wojewódzki zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, iż Skarżący został ukarany dyscyplinarnie – prawomocnym orzeczeniem z dnia [...] lipca 1993 r. Mając zatem na uwadze, iż poprzedni rozkaz personalny o zwolnieniu Skarżącego ze służby został wyeliminowany z obrotu prawnego, zachodził obowiązek wykonania orzeczenia dyscyplinarnego poprzez zwolnienie ze służby w Policji.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2002 r. o sygn. akt II SA 321/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] stycznia 2002 r. w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy, jak również stwierdził nieważność tej decyzji oraz decyzji I instancji w części dotyczącej wysługi lat dla celów uposażeniowych. W uzasadnieniu sąd kasacyjny wskazał, iż organ nie naruszył art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – przyznając Skarżącemu świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy – bowiem przepis ten nie przewiduje przyznania tego świadczenia za cały okres pozostawania poza służbą. Natomiast uznał, że decyzja dotknięta była wadą nieważności, bowiem utrzymując zaskarżoną decyzję "w pozostałej części" – organ II instancji orzekł w części nieobjętej odwołaniem Skarżącego – zatem z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie NSA wskazał, iż analiza przepisów ustawy o Policji, jak również przepisów wykonawczych, nie pozwala na uznanie istnienia normy prawnej umożliwiającej zaliczenie okresów pracy do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia Policjanta – w formie decyzji administracyjnej. Należy zatem przyjąć, iż kwestia zaliczania lub niezaliczania pewnych okresów służby do wysługi lat, powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat. Oznacza to również wydanie decyzji w tej części bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Komendant Wojewódzki odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego na wniosek Skarżącego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendant Główny – działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. – odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby.

Rozkazem personalnym z dnia [..] sierpnia 2002 r. Komendant Wojewódzki ustalił Skarżącemu na dzień [...] grudnia 2001 r. wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w wymiarze: 9 lat, 9 miesięcy i 9 dni, określając jednocześnie na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 9%.

Następnie Komendant Główny wydał w dniu [...] października 2002 r. decyzję, którą uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2002 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego – i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przed wydaniem decyzji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Komendant Wojewódzki wznowił postępowanie w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby.

Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] sierpnia 2002 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Komendant Główny utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia stażu pracy Skarżącego.

W dniu [...] lutego 2003 r. Komendant Wojewódzki – działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. – wydał decyzję o odmowie uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby.

Z kolei decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Komendant Główny uchylił powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego oraz umorzył postępowanie I instancji. Organ wskazał, iż Skarżący wniósł wniosek o uchylenie decyzji z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., co sprawia, że Komendant Wojewódzki rażąco naruszył prawo poprzez wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu do jego wniesienia.

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2003 r. o sygn. akt II SA 4177/02, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Ministra z dnia [...] listopada 2002 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby.

Natomiast wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2004 r. o sygn. akt II SA 683/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Komendanta Głównego z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia stażu pracy Skarżącego. W uzasadnieniu Sąd ten podniósł, iż w ustawie o Policji nie ma normy, która pozwoliłaby rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej – kwestię wyliczania okresów wysługi lat dla celów uposażeniowych. Kwestia ta – wraz z terminem nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat – stanowi bowiem część postępowania dowodowego prowadzonego dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia funkcjonariusza.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Komendant Główny – działając na podstawie art. 157 § 3 i 158 § 1 k.p.a. – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby, zaś Minister utrzymał tę decyzję w mocy – decyzją z dnia [...] marca 2005 r.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o "ponowne rozpatrzenie sprawy w postepowaniu, w zakresie przywrócenia i zwolnienia mnie ze służby w policji". Skarżący wniósł o: (1) wykonanie dotychczas niewykonanego wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2004 r. o sygn. akt II SA/Wa 683/03; (2) uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2002 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby na zasadzie art. 155, art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., lub też (3) stosownie do uprawnień z art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 132 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą zaopatrzeniową") wypłatę należnego uposażenia zwolnionemu policjantowi oraz zaległych należności, wynikających z nieprzerwanej służby do dnia zwolnienia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendant Główny – działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 k.p.a. – odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowania I instancji jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu Skarżącego ze służby był przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w trybie art. 156 § 1 k.p.a., zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. o odmowie stwierdzenia nieważności, utrzymaną w mocy decyzją Ministra z dnia [...] listopada 2002 r. Ta ostatnia decyzja była zaś przedmiotem skargi, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił – wyrokiem z dnia 8 lipca 2003 r. o sygn. akt II SA 4177/02. Wobec tego, organ nie mógł ponownie poddawać kontroli rozstrzygnięcia dotyczącego zwolnienia Skarżącego ze służby, w konsekwencji czego decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] kwietnia 2016 r. należało uznać za niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu. Zdaniem Ministra, Komendant Główny winien zastosować regulację art. 61a § 1 k.p.a. i odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Natomiast w sytuacji, w której zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, jak w niniejszej sprawie, organ odwoławczy uchylając decyzję winien umorzyć postępowanie administracyjne.

Skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję, która została odrzucona postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 1258/16, z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego (podpisanie) w zakreślonym terminie.

Wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. Skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego o "ponowne wystawienie świadectwa służby".

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Komendant Wojewódzki odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Następnie, pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (zwanego dalej: "Komendantem Wojewódzkim") z wnioskiem o stwierdzenie nieważności i uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2002 r. o numerze [...] w części dotyczącej obliczenia okresu służby. Wniosek ten został uzupełniony w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Główny – powołując się na przepis art. 61a § 1 k.p.a. – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego we wskazanej części.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2002 r. dotyczył zwolnienia Skarżącego ze służby i wyłącznie w tym zakresie kształtował jego sytuację prawną. Natomiast pozostałe wskazane w nim elementy, w tym m. in. określenie wysługi lat do celów odprawy, nie stanowiły decyzji administracyjnej. Skoro zatem żądanie Skarżącego dotyczy stwierdzenia nieważności rozkazu w części, która nie ma samodzielnego bytu prawnego, to brak jest podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego z dnia [...] stycznia 2019 r., Skarżący wniósł o "stwierdzenie nieważności i uchylenie skarżonej w/w Decyzji KGP w całości", nałożenie grzywny na Komendanta Głównego, zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego do wydania decyzji w sprawie, ewentualnie o ustalenie uprawnień zwolnionego policjanta w dacie zwolnienia w zakresie wysokości i składników uposażenia oraz wysługi lat dla celów odprawy. W ocenie Skarżącego, organ I instancji nie wydał żadnej decyzji dotyczącej "zagadnienia obliczenia wysługi lat dla celów odprawy oraz uposażenia policjanta w zakresie dodatku za stopień oraz wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat". Skarżący podniósł również, iż jego sprawa była poddana kontroli sądowej tylko w zakresie samej podstawy rozwiązania stosunku służbowego, natomiast przedmiotem jego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. były kwestie związane z obliczeniem wysługi lat (okresu służby) dla celów uposażenia oraz odprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem procesowym z dnia [...] marca 2019 r. Skarżący ponowił argumentację prezentowana we wniosku oraz w skardze do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż Skarżący został ostatecznie zwolniony ze służby w Policji mocą rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2002 r. o numerze [...] – z dniem [...] lutego 2002 r. W rozkazie tym wskazano ponadto: (1) grupę zaszeregowania; (2) wysokość uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia przyznanego na ostatnio zajmowanym stanowisku, a także (3) wysługę lat do celów odprawy.

Jak wynika ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, Skarżący nie złożył odwołania od tego rozkazu personalnego w ustawowym terminie, co spowodowało, że zwolnienie ze służby stało się prawomocne. Skarżący próbował następnie bezskutecznie wyeliminować ten rozkaz personalny z obrotu prawnego, inicjując nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, których legalność podlegała kontroli sądów administracyjnych w sprawach o sygn. akt II SA 4177/02 oraz II SA/Wa 1258/16.

Powyższe okoliczności nie są w sprawie sporne.

Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy pomimo tego, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2002 r. stał się ostateczny i prawomocny, Skarżący może skutecznie domagać się by organy Policji uruchomiły postępowanie nieważnościowe w części dotyczącej obliczenia wysługi lat do celów odprawy.

Odpowiedź na tak postawione pytanie jest negatywna.

Zgodzić należy się bowiem z Komendantem Głównym, iż rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby rozstrzyga wyłącznie kwestię rozwiązania stosunku służbowego. Natomiast rozkaz ten nie stanowi decyzji administracyjnej, na mocy której ustala się wysługę lat policjanta, bowiem rozkaz o zwolnieniu ze służby nie kształtuje jakichkolwiek składników dotyczących stosunku służbowego.

Zagadnienia te były już Skarżącemu wyjaśniane zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r. o sygn. akt II SA 321/02, jak również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 5 sierpnia 2004 r. o sygn. akt II SA 683/03. Powtórzyć zatem raz jeszcze należy za tymi sądami, iż kwestia zaliczenia lub niezaliczenia pewnych okresów służby do wysługi lat funkcjonariusza Policji powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat. Ustalenie okresu wysługi lat dla celów uposażeniowych wraz z terminem nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat stanowi bowiem cześć postępowania dowodowego prowadzonego dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia funkcjonariusza.

Ponieważ rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby nie stanowi sprawy administracyjnej dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat, to nie można było prowadzić postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego rozkazu we wskazanej przez Skarżącego części. Dodać należy, iż umieszczenie w tym rozkazie dodatkowych elementów (takich jak: grupy zaszeregowania, wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, czy wysługi lat do celów odprawy), nie stanowiło rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia policjanta ze służby, jak również nie rozstrzygało żadnej sprawy w znaczeniu materialnym.

Zgodnie z art. 61a §1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postepowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Należy przez to rozumieć sytuację, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Z pewnością przypadek taki zachodzi wtedy, gdy żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw lub brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zatem jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, obowiązkiem organu jest odmówić wszczęcia postępowania na podstawie wspomnianego przepisu.

Komendant Główny prawidłowo zatem przyjął, iż uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu Skarżącego ze służby w części dotyczącej wysługi lat do celów odprawy był brak przymiotu rozstrzygnięcia sprawy w znaczeniu materialnoprawnym w tej części. Innymi słowy rzecz ujmując, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2002 r. nie stanowił w objętej żądaniem Skarżącego części – decyzji administracyjnej, a tym samym nie mógł być przedmiotem nadzwyczajnego postępowania nieważnościowego, którym mogą być objęte wyłącznie akty administracyjne w znaczeniu materialnoprawnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.