Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2334/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2334/12 w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu w sprawie ze skargi M.S. i W.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić wniosek M.S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2334/12 w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2334/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi M.S. i W.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (w pkt I wyroku), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (w pkt II wyroku) oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M.S. i W.S. kwotę 466,30 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (w pkt II wyroku).

Nadmienić należy, że podczas rozprawy skarżąca złożyła do akt sądowych sprawy dwa bilety kolejowe będące potwierdzeniem uiszczenia opłaty za przejazd do Sądu: w dniu 7 grudnia 2012 r. na rozprawę którą odroczono - 70,40 zł i drugi za przejazd do Sądu w dniu rozprawy, tj. 26 lutego 2013 r. na kwotę 66,90 zł.

Pismem z dnia 26 marca 2013 r. skarżąca M.S. wniosła o uzupełnienie wyroku co do zwrotu poniesionych kosztów przejazdu z Sądu do miejsca zamieszkania (144,30 zł). Wyjaśniła, że koszty te nie zostały uwzględnione przy orzekaniu na rzecz skarżących o zwrocie poniesionych kosztów postępowania, w tym przejazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów jest nieuzasadniony i podlega oddaleniu, gdyż Sąd w pkt III wyroku odniósł się do zwrotu poniesionych przez skarżących kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów przejazdu.

Wskazać trzeba, że strona postępowania sądowoadministracyjnego, stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jest uprawniona do wszczęcia postępowania rektyfikacyjnego m.in. jeżeli Sąd w wyroku nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nie ma też wątpliwości, że stosownie do art. 209 p.p.s.a., uwzględniając skargę, Sąd ma obowiązek rozstrzygnąć w swoim orzeczeniu co do wniosku o zwrot kosztów postępowania. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje więc w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ww. ustawy). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ustawy). Z kolei, kwestię niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika reguluje przepis art. 205 § 1 cyt. ustawy, który do kosztów tych zalicza poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Jak stanowi dalej przywołany przepis, suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego.

Natomiast zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 art. 205, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne (v. art. 205 § 3 tejże ustawy). Przepisy odrębne to, zgodnie z wolą ustawodawcy, przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 48, poz. 284 ze zm.).

Przede wszystkim podkreślić jednak należy, że jak wynika z pozostałych przepisów działu V ("Koszty sądowe"), rozdziału 1 ("Zwrot kosztów postępowania między stronami") ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sąd, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 210 § 2 ww. ustawy, nie orzeka co do zwrotu kosztów z urzędu, lecz orzeka w tym przedmiocie na wniosek strony zgłoszony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Po tym terminie strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów (art. 210 § 1 ustawy).

Po pierwsze, aby skutecznie żądać zasądzenia kosztów przejazdu do sądu skarżąca najpóźniej przed zamknięciem rozprawy winna zażądać zasądzenia tych kosztów w określonej kwocie, bowiem tylko do tego momentu Sąd ma obowiązek koszty te zasądzić. Nadto, rozstrzygnięcia kwestii zwrotu kosztów przejazdu, ich zasądzenia od organu, możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy sąd dysponuje wiedzą dotyczącą kwoty poniesionych przez stronę kosztów przejazdu, jak również wiedzą o długości trasy przejazdu od miejsca zamieszkania, wiedzą o rodzaju środka transportu (tylko środki transportu masowego), jego klasie, czy też w ogóle o możliwości skorzystania ze środka transportu (v. art. 3 i 4 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należności świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym). Z kolei, wiedzę taką sąd może uzyskać jedynie w oparciu o oświadczenie strony i przedstawione przez nią dokumenty. W niniejszej sprawie skarżąca do chwili zamknięcia rozprawy oświadczenie takie i dokumenty: bilety - złożyła, a Sąd w oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. uwzględniającym skargę. Nie ulega wątpliwości, że kosztem postępowania była uiszczona przez skarżących opłata w postaci wpisu (200 zł) oraz koszt dojazdu skarżącej z miejsca zamieszkania do siedziby sądu na rozprawę w dniu 7 grudnia 2012 r. - odroczoną (70,40 zł - równowartość biletu uprawniającego do odbycia podróży koleją na trasie [...] - Warszawa Centralna) oraz w dniu 26 lutego 2013 r. (66,90 zł - równowartość biletu uprawniającego do odbycia podróży koleją na trasie [...] - Warszawa Centralna). Po podsumowaniu wymienionych kwot należy dojść do przekonania, że sąd uwzględnił zarówno kwoty dojazdu do sądu, jak również powrotu skarżącej z sądu do miejsca zamieszkania.

Mając powyższe na uwadze, wniosek jako bezzasadny należało oddalić, o czym Sąd postanowił w sentencji na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a.