Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2658/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7, 77,107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art 13, 18, 16
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] grudnia 2014 r. na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o udzielaniu ochrony" odmówił Skarżącej (zwanej także "Cudzoziemką") – I. B. nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzją tą objęte były także małoletnie dzieci Skarżącej.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżąca [...] lipca 2015 r. złożyła wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W Polsce przebywa także mąż Skarżącej, O. S., który również wystąpił o nadanie statusu uchodźcy. Motywując powyższy wniosek, Skarżąca zaznaczyła, że w kraju pochodzenia była prześladowana oraz poddawana przemocy, "ponieważ jak przychodzili [...] po mojego męża, aby przyjął [...] obywatelstwo, to bałam się o siebie i o dzieci, że nas zabiją, będą strzelać. Skarżąca nie uczestniczyła w działaniach wojennych. Nigdy nie była zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu. Nigdy nie prowadzono wobec niej żadnego postępowania ani sądowego ani administracyjnego. Cudzoziemka od 2010 r. do chwili obecnej jest członkiem partii politycznej [...]. Z wniosku wynikało ponadto, iż Cudzoziemka jest mężatką, chrześcijanką. Od urodzenia do 2014 r. mieszkała w [...], w [...]. Posiada wykształcenie wyższe. W kraju pochodzenia pracowała jako księgowa, ale od trzech lat jest na urlopie macierzyńskim. Pytana o ostatnie miejsce pracy w kraju pochodzenia, podała, że jest ekonomistą, nie wymieniając nazwy zakładu pracy.

Kraj pochodzenia Cudzoziemka opuściła legalnie w dniu 17 lipca 2014 r., bez większych problemów (musiała oczekiwać na przyjazd męża, który miał wyrazić zgodę na wyjazd dzieci z [...]). Granicę Rzeczypospolitej Polskiej przekroczyła w przejściu granicznym [...], gdzie złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Cudzoziemka podała, że w ciągu ostatnich pięciu lat terytorium [...] opuściła tylko raz w 2013 r., wyjeżdżając w celach turystycznych do [...]. W trakcie składania przedmiotowego wniosku Cudzoziemka okazała wobec organu przyjmującego wniosek o nadanie statusu uchodźcy swój [...] dowód osobisty [...], wydany w dniu [...] listopada 2007 r. przez organ władz [...] rejonu [...] w [...] oraz akty urodzenia swoich synów – M. S. oraz M. S.

Skarżąca podczas przesłuchania wskazała, że jest na stałe zameldowana w [...] pod adresem: ul. [...]. Mąż Cudzoziemki, Pan O. S., od 16 czerwca 2014 r. przebywa w Polsce. Skarżąca przyznała, że nie mogli wyjechać razem z kraju, ponieważ byłoby to zbyt niebezpieczne, gdyż "sprawdzali wszystkich mężczyzn". Zainteresowana oświadczyła, że mąż wcześniej, tj. od sierpnia 2013 r. do lutego 2014 r., pracował w Polsce jako lakiernik, a po powrocie na [...] został taksówkarzem. Cudzoziemka nie ma innych krewnych w Polsce ani pozostałych krajach strefy Schengen. W kraju pochodzenia zostali jej bliscy - rodzice i brat (w [...]), a ze strony męża matka (w [...] blisko [...]). Skarżąca oświadczyła ponadto: "Teraz bombardują miasto, sklepy są zamknięte, nie ma chleba, prądu". Skarżąca, zapytana o to, czy zwracała się o pomoc do organów władz lub innych instytucji w kraju pochodzenia, zaprzeczyła, wyjaśniając: "ponieważ wszystkie stanowiska zajmują ci sami ludzie, którzy byli przy [...], a on był za [...]". Zapytana o to, czy nie mogła zamieszkać w innej części [...], również zaprzeczyła, mówiąc: ponieważ nie mam pewności, że [...] tam nie dotrą, były już przypadki, że złapali kogoś w [...] czy [...]. Cudzoziemka przyznała ponadto, że nie uczestniczyła w działaniach wojennych ani nie wspierała jawnie żadnej ze stron konfliktu. Od 2010 r. należy do partii [...]. Podczas wyborów była członkiem komisji wyborczej, liczyła głosy. Od kiedy pozostaje na urlopie macierzyńskim, "nic już tam nie robiła, po prostu jest członkiem partii'". Legitymację partyjną zostawiła na [...]. Przyznała jednocześnie, że nie miała żadnych problemów z powodu przynależności partyjnej. Cudzoziemka nie była poddawana przemocy fizycznej. Uważa natomiast, że doświadczyła przemocy psychicznej, ponieważ "podczas najść wojskowych celowali bronią w jej dzieci". Cudzoziemka wskazała także, że kiedy jej matka, pojechała zobaczyć jej mieszkanie, do drzwi zadzwonili uzbrojeni [...], pytając o gospodarzy mieszkania, których wymienili z nazwiska. [...] poinformowani przez matkę, że gospodarze wyjechali do [...], próbowali uzyskać od niej ich aktualny, dokładny adres i numer telefonu.

Organ wskazał, że mąż Skarżącej zawiózł ją wraz z dziećmi do jej rodziców, mieszkających również w [...], a kilka dni później sam wyjechał z [...]. Cudzoziemka do wyjazdu z kraju pochodzenia przebywała w domu swoich rodziców, nigdzie nie wychodząc. W tym czasie sąsiedzi telefonicznie informowali ją o tym, że do jej mieszkania trzykrotnie przychodzili wojskowi. W lipcu 2014 r. Aplikantka udała się pociągiem do [...], a stamtąd taksówką dojechała do [...], w celu przekroczenia granicy [...]. Zainteresowana nie szukała schronienia w innym regionie kraju pochodzenia, ponieważ odczuwała zagrożenie ze strony [...] na całym terytorium [...]. Wskazała na przypadki zatrzymań przez nich osób w [...] czy [...]. Przyznała ponadto, że nie zwracała się o pomoc do organów władz lub innych instytucji państwowych poza regionem wschodnim [...], ponieważ stanowiska w administracji nadal piastują ludzie byłego prezydenta [...] [...], który był [...]. Podała także, że w kraju pochodzenia nie brała udziału w żadnym konflikcie zbrojnym ani nie wspierała którejkolwiek ze stron takiego konfliktu. Nie była nigdy zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu. Nie była nigdy poddawana przemocy fizycznej, aczkolwiek uważa, że doświadczyła przemocy psychicznej, ponieważ podczas wizyt wojskowych w jej domu odczuwała lęk o życie swoje i dzieci. Skarżąca. przyznała ponadto, że z powodu przynależności do partii politycznej [...] nigdy nie miała żadnych problemów na [...]. Odkąd pozostaje na urlopie macierzyńskim, nie była zaangażowana w żadną działalność polityczną, nie posiada także jakichkolwiek innych cech, które spowodowałyby zainteresowanie jej osobą ze strony organów [...]. Wnioskodawczyni z kraju pochodzenia wyjechała legalnie. Władze [...] nie utrudniały Cudzoziemce opuszczenia terytorium kraju pochodzenia, zażądawszy od niej uprzednio uzyskania formalnej zgody męża na wywóz dzieci za granicę.

Analizując powyższe Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że są one wiarygodne (niezmyślone), gdyż są spójne i rzeczowe, ogólnie niesprzeczne z zeznaniami złożonymi przez jej męża, jak też prawdopodobne, uwzględniwszy sytuację panującą w ostatnich miesiącach w [...]. Fakt, iż organ daje wiarę twierdzeniom o powodach wyjazdu z kraju pochodzenia nie jest jednak równoznaczny z występowaniem względem Cudzoziemki przesłanek do udzielenia jej którejkolwiek z form ochrony przewidzianych polskim prawem.

W toku postępowania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustalił również mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia Skarżącej.

Organ wskazał, że z materiałów Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia wynika, że na wschodzie [...], w [...] i [...], toczy się konflikt zbrojny pomiędzy wspieranymi przez [...] [...] (dążącymi do odłączenia [...] od [...] i włączenia go do [...]), a [...] siłami rządowymi, którego następstwa noszą znamiona katastrofy humanitarnej. Na obszarze działań wojennych osoby cywilne narażone są głównie w związku z prowadzeniem przez obie strony ostrzałów moździerzowych i artyleryjskich, których padają przypadkowymi ofiarami. Ponadto, na obszarach [...] kontrolowanych przez [...] dochodzi do licznych grabieży, porwań i innych aktów przemocy wobec ludności cywilnej, a także wykorzystywania jej w charakterze żywych tarcz, co zwiększa liczbę ofiar. Ludność cywilna cierpi też z powodu braku żywności, wody pitnej, prądu oraz usług komunalnych. Na początku września zawarte zostało w [...] zawieszenie broni między walczącymi stronami, jednakże jest ono często naruszane przez [...]. Intensywność walk jest jednak znacznie niższa niż we wcześniejszym okresie, co spowolniło przyrost liczby ofiar. Niestabilna sytuacja panuje również na [...], anektowanym przez [...], gdzie władze starają się podporządkować sobie miejscową społeczność [...], zaś w stosunku do przeciwników aneksji prowadzą kampanię zastraszania, mającą zmusić ich do opuszczenia [...]. We wszystkich pozostałych [...] (tzn. poza [...] i [...] oraz [...]), kontrolowanych przez rząd w [...], sytuacja pozostaje stosunkowo spokojna, pomimo zdarzających się niekiedy różnego typu prowokacji i aktów dywersji ze strony szeroko pojętych sił [...], których liczba jednak zmalała. Nie dochodzi natomiast na tych terenach do starć zbrojnych ani innych zdarzeń rodzących bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw większej liczby obywateli. Władze [...] podejmują - jak dotąd skutecznie - działania mające zapobiec rozlaniu się konfliktu zbrojnego na kontrolowane przez nie obszary oraz ich destabilizacji. Ogólny poziom przestrzegania na [...] (poza [...] i [...] oraz [...]) praw człowieka jest zadowalający, choć - jak niemal w każdym kraju - zdarzają się ich naruszenia. Mieszkańcy [...] i [...], opuszczający swe dotychczasowe miejsca zamieszkania w związku z panującą w nich sytuacją, mają, co do zasady, możliwość zamieszkania w innych, bezpiecznych regionach [...], zarówno pod względem prawnym (brak jakichkolwiek ograniczeń przemieszczania się po terenie kraju) jak i faktycznym - władze oraz inne podmioty (m.in. UNHCR, organizacje pozarządowe i osoby prywatne) organizują przesiedleńcom zakwaterowanie, udzielają im pomocy w znalezieniu pracy czy kontynuacji edukacji, wspierają ich materialnie, a także udzielają im pomocy socjalnej, medycznej i psychologicznej. Jakkolwiek w związku z sytuacją ekonomiczną panującą na [...] pomoc udzielana przesiedleńcom jest skromna, a ich warunki bytowania niewątpliwie trudne, umożliwiają one jednak egzystencję osobom z nich korzystających. Organ wskazał, że posiada informacje, iż grupy zbrojne [...] nadal terroryzują ludność na terenach będących pod ich kontrolą, przeprowadzają przymusową mobilizację cywilów i grożą miejscowej ludności egzekucjami.

Organ podkreślił, że ustalony w sprawie stan faktyczny, nie daje podstaw aby uznać, że Skarżąca była na [...] prześladowana lub prześladowaniem zagrożona ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne. Cudzoziemka wyjechała z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu jej zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym toczącym się w [...]. Jakkolwiek obawy Cudzoziemki są dla organu wiarygodne i zrozumiałe, jednakże nie mogą stanowić one podstawy nadania statusu uchodźcy, gdyż pozostają bez związku z prześladowaniem z ustawowo określonych powodów. Podniesione przez Cudzoziemkę obawy, przed zmuszaniem jej do przyjęcia obywatelstwa [...], a jej męża do służby po stronie [...] grup zbrojnych, jakkolwiek zasadne, nie stanowią prześladowania w rozumieniu ustawy, gdyż pozostają bez związku z rasą, religią, narodowością, przynależnością do określonej grupy społecznej bądź poglądami politycznymi. Powyższe zagrożenie dotyka wszystkich mieszkańców terenów zajętych przez [...], jest ono formą przemocy stosownej wobec ludności cywilnej w warunkach konfliktu zbrojnego. Twierdzenia Skarżącej o możliwości prześladowania jej na terenie "macierzystej" [...] są pozbawione zasadnych podstaw, ponieważ możliwości działania [...] w praktyce nie wykraczają poza teren przez nich kontrolowany. Z oświadczeń Cudzoziemki jednoznacznie wynika, że w kraju pochodzenia nie brała udziału w działaniach wojennych ani nie wspierała żadnej ze stron konfliktu. Skarżąca nigdy nie była zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu. Nie była poddawana przemocy fizycznej, aczkolwiek uważa, że doświadczyła przemocy psychicznej, ponieważ podczas wizyt wojskowych w jej domu odczuwała lęk o życie swoje i dzieci. Zainteresowana przyznała ponadto, że z powodu przynależności do partii politycznej [...] nigdy nie miała żadnych problemów na [...]. W/wym. nie posiada także jakichkolwiek innych cech, które spowodowałyby zainteresowanie jej osobą ze strony organów [...]. W związku z powyższym organ nie znalazł podstaw do nadania skarżącej statusu uchodźcy.

Odnosząc się do możliwości udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej organ podniósł, że co prawda Skarżąca była zagrożona na [...] doznaniem poważnej krzywdy w swym miejscu zamieszkania (miasto [...]), w związku ze stosowaniem przemocy wobec ludności cywilnej w warunkach konfliktu zbrojnego w [...], jednakże brak jest przy tym okoliczności uniemożliwiających Skarżącej bezpieczne i legalne przemieszczenie się na tereny kontrolowane przez rząd w [...] i zamieszkanie tam. Na [...] nie istnieją jakiekolwiek ograniczenia prawne przemieszczania się obywateli i zmieniania przez nich miejsca zamieszkania. Tymczasem Skarżąca nie podjęła żadnych starań, aby zmienić swoje miejsce zamieszkania w obrębie [...] i w ten sposób zapewnić sobie bezpieczeństwo. Cudzoziemka twierdzi co prawda, że odczuwała zagrożenie ze strony [...] na całym terytorium [...], jednakże w opinii organu rozstrzygającego w sprawie brak jest racjonalnych powodów, dla których [...] mieliby ryzykować podejmowanie wobec niej działań krzywdzących na terenach kontrolowanych przez władze w [...]. Aplikantka jest wedle własnej deklaracji osobą narodowości [...], swobodnie komunikującą się w językach [...], wobec czego zamieszkanie w dowolnej części kraju pochodzenia nie powinno nastręczać jej trudności pod kątem integracji z lokalną społecznością. Ponadto, biorąc pod uwagę młody wiek Aplikantki, jej dobry stan zdrowia, wyższe wykształcenie, doświadczenie zawodowe oraz sytuację na [...] rynku pracy (wg oficjalnych statystyk bezrobocie jest niższe niż w Polsce), organ stwierdził, że Skarżąca ma szanse znalezienia pracy również poza rodzinną miejscowością, o ile podejmie starania w tym kierunku. Na [...] funkcjonują przedszkola, gdzie Cudzoziemka może posłać swoje dzieci.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła przepisów prawa materialnego tj.: art. 15 i 18 ustawy o udzielaniu ochrony. Ponadto Strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 w związku z art. 77 par. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. zwanej dalej "k.p.a.") oraz 107 par 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego zbadania aktualnej sytuacji na [...] z punktu widzenia praw osób wewnętrznie przesiedlonych, jak i zagrożenia ze strony [...]. Wskazała, że jej mąż odmówił [...] przystąpienia do walki po ich stronie przeciwko armii [...]. Podkreśliła, że w jej ocenie istnieje ryzyko podjęcia wobec niej i członków jej rodziny "działań krzywdzących przez [...]" na terytorium całej [...]. Cudzoziemka również zarzuciła organowi I instancji, że ten wydając swoją decyzję w niewystarczającym stopniu zbadał faktyczną sytuację osób przesiedlonych na [...], uciekających z [...] i [...]. Wskazała przy tym na trudności jakich obecnie doświadczają na [...] migranci wewnętrzni. W kolejnych pismach Cudzoziemka nadesłała dwa dokumenty: postanowienie Rady Ministrów [...] z [...] listopada 2014 r. oraz list W. C. z dnia 22 grudnia 2014 r., które miały uprawdopodobnić zagrożenie skarżącej ze strony [...]. Ponadto w swym kolejnym piśmie Cudzoziemka przytaczając szereg raportów organizacji międzynarodowych podjęła się próby wskazania na niektóre aspekty obecnie panującej sytuacji na [...], w tym na uwarunkowania w zakresie tzw. relokacji wewnętrznej.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r., Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu wskazała, że Cudzoziemka nie uprawdopodobniła, że przyczyną opuszczenia [...] i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest ipso iure przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W związku z tym Rada podkreśliła, że nie uznaje, aby Skarżąca - wbrew swoim deklaracjom - mogła być prześladowana na obszarze całej [...] z powodów konwencyjnych i wyczerpała przesłanki art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art.13 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Rada zauważyła, że Skarżąca po opuszczeniu [...] nie podjęła próby uzyskania jakiejkolwiek pomocy ze strony państwa [...]. Deklaracje Skarżącej, że "wszyscy urzędnicy" związani są z byłym prezydentem [...], a przez to są [...], nie znajdują pokrycia w faktach. Zdaniem Rady analiza deklaracji Skarżącej jednoznacznie wskazuje, że nie można uznać, że była ona przedmiotem stałego i zindywidualizowanego, usilnego zainteresowania przedstawicieli struktur siłowych (w tym wypadku [...]). W ocenie organu odwoławczego Skarżąca nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. Rada podniosła, że Skarżąca wskazywała na zagrożenie prześladowaniem ze względu na fakt, że jej mąż nie chciał przyjąć [...] obywatelstwa - Rada nie dała wiary tej deklaracji gdyż na tę okoliczność nie powoływał się sam zainteresowany mąż Skarżącej – O. S., w toku odrębnego postępowania o nadanie statusu uchodźcy.

Rada stwierdziła, że Skarżąca - w obliczu deklarowanych przez nią obaw dotyczących prześladowań ze strony [...] mogła podjąć próbę osiedlenia się w innej części [...], gdyż działania wojenne, nie toczą się na obszarze całego kraju jego pochodzenia. Jednocześnie organ wskazał, że z dostępnych Radzie materiałów wynika, że część [...] terytorium pozostaje pod faktyczną władzą [...], jednakże znacznie większy obszar tego kraju kontrolowany jest przez rząd w [...]. Stąd tez Rada odrzuciła jako nieznajdujące pokrycia w faktach oświadczenia Cudzoziemki, jakoby [...] mieli możliwość "dotrzeć" na obszary kontrolowane przez legalne władze i stąd zagrażali Skarżącej. Dlatego odnosząc się do postanowienia Rady Ministrów [...], Rada wskazała, że realne władztwo samozwańczych grup [...] ogranicza się jedynie do danego kontrolowanego przez nie obszaru. Rada podkreśliła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku reemigracji do kraju pochodzenia i osiedlenia się na tej części terytorium [...], w której nie toczą się obecnie działania wojenne, Strona nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu Skarżącej na terytorium [...] kontrolowane przez legalne władze, mogłoby grozić jej lub jej bliskim orzeczenie kary śmierci, tortury łub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia. Rada przyznała, że sytuacja bytowa wewnętrznych migrantów na terenie [...] nie jest najlepsza, jednak władze [...] zorganizowały różne formy pomocy dla osób, które zdecydowały się na opcję ochrony wewnętrznej. Cudzoziemka może zatem liczyć na pomoc władz [...] w osiedleniu się w innej części państwa. W ocenie Rady potwierdzony został brak związku przyczynowego między doznanymi zdarzeniami, a wyjazdem z kraju pochodzenia do Polski - tym bardziej, że jak sam Cudzoziemka zeznała, nie podjęła się szukania żadnej pomocy w kraju pochodzenia. W konkluzji przeprowadzonego postępowania Rada stwierdziła, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez Wnioskodawcę poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, zatem nie ma podstaw do objęcia Cudzoziemki ochroną uzupełniającą.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o jej uchylenie a także uchylenie poprzedzającej decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 80 w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaniechanie sprawdzenia działań podejmowanych przez władze [...] mających na celu wcielenie w szeregi [...], a także zaniechanie sprawdzenia działań podejmowanych przez sądy wojenne na skutek wydanych postanowień przez Radę Ministrów [...], co doprowadziło do podważenia wiarygodności obawy Cudzoziemki przed prześladowaniem i doznaniem poważnej krzywdy w oparciu o subiektywne i nieweryfikowalne przekonanie organu, nie uwzględniające przedłożonego przez Cudzoziemkę w toku procedury dowodu wskazującego, że władze samozwańczej republiki nakazały Cudzoziemkę aresztować i postawić przed sąd, a także ścigać listem gończym;

- art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do powoływanych przez Cudzoziemkę w toku postępowania twierdzeń i argumentów, w tym co do prawdopodobieństwa doznania przeze nią poważnej krzywdy ze strony [...], którzy przenikają na terytorium całej [...] w kontekście tego, że [...] nadal należy do Wspólnoty Niepodległych Państw, na obszarze których Cudzoziemka jest poszukiwana listem gończym.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły o braku podstaw do przyznania Skarżącej ochrony międzynarodowej – zarówno statusu uchodźcy, jak też ochrony uzupełniającej.

Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Ww. uregulowanie Konwencji ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi “uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Przy tym pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy bowiem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, jej ocena musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. To zaś oznacza, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. Dla wykazania zaś istnienia obawy nie wystarcza jedynie stan uczuć osoby zainteresowanej i jej subiektywne przekonanie, lecz konieczne jest, aby obawa ta została potwierdzona przez ocenę sytuacji obiektywnej poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Innym słowy ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. W literaturze przyjmuje się, że "jeśli jakaś osoba ma zostać zakwalifikowana jako uchodźca, to konieczne jest stwierdzenie rozbratu pomiędzy nią a władzami kraju ojczystego. Jednakże sama opozycja czy niezgadzanie się z rządem sprawującym władzę nie wystarczają. Musi istnieć ryzyko poważnego uszczerbku dla tej osoby, stanowiące konsekwencję politycznych wypadków lub okoliczności. Wynika to wyraźnie z powiązania (...) faktu przebywania za granicą z obawą prześladowania. Oznacza to, po pierwsze, że akt lub akty stanowiące prześladowanie albo muszą być podejmowane przez same władze państwowe, albo przez inne ciała lub osoby prywatne, jeśli władze państwowe nie są w stanie lub nie chcą interweniować na rzecz jednostki" (zob. B. Wierzbicki, Sytuacja prawna uchodźcy w systemie międzynarodowej ochrony praw człowieka, Białystok 1993, s. 37).

Podkreślić należy, że oprócz wykazania uzasadnionej obawy prześladowania, wymaga się dodatkowo, aby takie prześladowanie miało za podstawę rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne uchodźcy. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia lub sytuację ekonomiczną wnioskodawcy, lecz jedynie z uwagi na istniejące, realne i uzasadnione obawy prześladowania ze względu na wskazane wyżej okoliczności w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o taki status. Należy bowiem zauważyć, że Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców, ujmowanych w przepisach tej Konwencji rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne procedury legalizacyjne, nie zaś postępowanie o nadanie statusu uchodźcy (por. wyrok NSA z 7 marca 2000 r., sygn. akt V SA 1765/99, CBOISA). O ile bowiem intencje tego rodzaju (złe warunki życia, sytuacja ekonomiczna) są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że Skarżąca nigdy nie była zatrzymana, aresztowana lub skazana wyrokiem sądu. Tożsamość Skarżącej (jej imię, nazwisko, obywatelstwo oraz data i miejsce urodzenia) oraz jej miejsce stałego zamieszkania [...] ([...]) nie budzą wątpliwości, gdyż brak jest jakichkolwiek okoliczności mogących świadczyć, że są one nieprawdziwe. Skarżąca jako zasadniczy powód ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazała na możliwość prześladowania jej i jej dzieci przez [...], którzy przychodzili po jej męża, aby przyjął [...] obywatelstwo i walczył po stronie [...]. Skarżąca nie uczestniczyła w działaniach wojennych. Obawia się ciężkich warunków życia panujących w pozostałych regionach [...]. Cudzoziemka od 2010 r. do chwili obecnej jest członkiem partii politycznej [...].

Z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszego przesłuchania jak i w pismach uzupełniających materiał dowodowy.

Sąd podziela ocenę organów obu instancji, że okoliczności, którymi Skarżąca uzasadniła złożony wniosek w części dotyczącej wydarzeń mających miejsce na terenie [...] były wiarygodne, spójne, rzeczowe i prawdopodobne. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja na wschodzie [...] nie jest stabilna, jednakże należy podkreślić, że analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby w stosunku do Skarżącej istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Skarżąca nie potwierdziła obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jej bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Nie wykazała, aby władze kraju pochodzenia Skarżącej, prowadziły wobec niej działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, które w świetle zeznań Skarżącej, stwierdziły, że powodem opuszczenia przez Cudzoziemkę kraju pochodzenia była ogólna obawa przed wojną i związanymi z nią niedogodnościami. Powodem tym nie było bezpośrednio poczucie osobistego prześladowania, ale próba znalezienia stabilnych lepszych warunków do życia. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca wraz z dziećmi legalnie opuściła terytorium [...], na podstawie ważnych dokumentów wydanych przez [...] organy.

Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można mówić o zagrożeniu wobec Skarżącej, które uzasadniałoby nadanie jej statusu uchodźcy. Jak wynika z zeznań cudzoziemki, należy ona do partii politycznej [...] i nigdy nie miała z tego powodu problemów na terytorium [...]. Nie była nigdy poddawana przemocy fizycznej, zatrzymywana, ani aresztowana z przyczyn wymienionych w Konwencji Genewskiej. Ponadto Skarżąca oświadczyła w toku procedury statusowej, że nie orzeczono wobec niej kary śmierci lub groziło jej wykonanie egzekucji. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla Skarżącej, obecnie nie można zaś mówić o tym, by na kontrolowanym przez władze [...] terytorium miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

Ponadto Sąd wskazuje, że prawidłowo organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie dyrektywę wynikającą z art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, który stanowi, że jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Słusznie oceniały w tym kontekście zarówno okoliczności panujące w pozostałych, nie objętych konfliktem częściach terytorium [...], a także osobistą sytuację cudzoziemki umożliwiającą bezpieczne przemieszczenie się do niezagrożonego konfliktem rejonu kraju.

Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy dotyczący aktualnej sytuacji na [...] m.in. w postaci aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC pozwolił ustalić, że poza rejonem, w którym toczy się konflikt zbrojny, na większości terytorium [...] sytuacja jest stabilna, nie pociąga za sobą bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw obywateli tego kraju. Władze centralne i regionalne starają się zapewnić bezpieczeństwo obywatelom. Mieszkańcy [...] i [...] opuszczający ze względu na panującą sytuację swoje miejsca zamieszkania mają możliwość zamieszkania w bezpiecznych regionach [...], a władze oraz inne podmioty organizują zakwaterowanie, udzielają pomocy w znalezieniu pracy, kontynuacji edukacji, wsparcia materialnego, pomocy medycznej. Pomoc ta jest skromna, jednak umożliwia egzystencję.

Nie negując zatem obaw Skarżącej przed prześladowaniami, których wraz z rodziną mogłaby doświadczyć ze strony [...] w razie powrotu do swojego dotychczasowego miejsca zamieszkania na [...] (tj. do [...]), stwierdzić należy brak przekonujących przesłanek do przyjęcia, że prześladowań tych mogłaby Skarżąca doświadczyć ze strony [...] również na pozostałym terytorium [...]. W pierwszej kolejności podkreślić w tym kontekście należy racjonalność założenia, że zasięg działania [...] i zdolności ich operowania na terytoriom [...], nie pozostającym pod ich kontrolą, ma z natury rzeczy ograniczony zasięg, założywszy nawet istnienie jednostkowych powiązań pomiędzy [...] a środowiskami, ugrupowaniami politycznymi, czy też nawet funkcjonariuszami resortów siłowych na [...]. Przyjęcie, że na szeroką skalę [...] zagrażaliby na terenie [...] wybranym osobom (tj. np. przesiedleńcom z rejonów okupowanych przez [...]) należy rozpatrywać w ocenie Sądu wyłącznie na gruncie teoretycznym (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2654/15, CBOISA). Zebrany w sprawie materiał dowodowy ujawnia brak jakichkolwiek wiarygodnych powodów do uznania, że Skarżąca lub członkowie jej rodziny w daleko idący sposób narazili się ugrupowaniom [...], tak że ściągnęli na siebie i swoją rodzinę groźbę odwetu, nieuchronnego nawet poza terytorium opanowanym przez te ugrupowania. Należy w tym kontekście wskazać, że z akt sprawy nie wynika, aby w swoim miejscu zamieszkania Skarżąca była postacią publiczną, w tym w szczególności, aby udzielała się tam politycznie (poza byciem szeregowym członkiem partii [...]), ewentualnie była wybijającą się działaczką ruchu [...] (czy to przed wyjazdem do Polski, czy to już na emigracji). Jest w ocenie Sądu zupełnie niezrozumiałym, z jakiego powodu skarżąca miałaby stać się obiektem szeroko zakrojonych działań odwetowych ze strony [...] na terytorium [...]. Nie można przyjąć, aby przesłanką do tego była tylko okazana w przeszłości niechęć męża przyłączenia się do [...], ewentualnie późniejsza emigracja.

Wychodząc z takich usprawiedliwionych założeń, stwierdzić należy, że przedłożone przez Skarżącą dokumenty (orzeczenie samozwańczej [...] oraz list od sąsiada) nie uprawdopodabniają w jakikolwiek przekonujący sposób zagrożenia Skarżącej i jej rodziny prześladowaniami poza niewielką częścią terytorium [...], opanowaną przez [...]. Przywołane orzeczenie tzw. [...] należy uznać za akt mający wyłącznie wymiar propagandowy, nie zaś za rzeczywiste źródło zagrożenia. Wbrew sugestiom skargi ocena tego aspektu sprawy nie wymagała przeprowadzania przez Radę dodatkowych czynności dowodowych, albowiem można ją było oprzeć w całości na zasadach logicznego rozumowania.

Reasumując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, organy, prawidłowo uznały, że skarżąca nie wykazała aby spełniała przesłanki określone w art. 13 ustawy o udzielaniu ochrony. Zasadnie również w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy przyjęły, że przywoływane przez Skarżącą okoliczności nie dowodzą, że jest on zagrożony indywidualnym prześladowaniem ze strony władz państwowych bądź innych podmiotów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podzielił argumentację organów administracyjnych, że Skarżąca nie spełnia przesłanki do nadania jej statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia Skarżącej ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu ochrony, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy słusznie przyjęły, że w stosunku do Skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, czy też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przeanalizowały sytuację w kraju pochodzenia Skarżącej, odnosząc ją do indywidualnej sytuacji Skarżącej w warunkach tej konkretnej sprawy i odmawiając udzielenia ochrony uzupełniającej. Słusznie bowiem uznano, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, że Skarżąca w razie powrotu do kraju pochodzenia byłaby narażona na prześladowanie lub innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu Skarżącej na [...], mogłoby grozić jej orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia. Skarżąca nie jest poszukiwana przez władze swego kraju, bez żadnych utrudnień poruszała się po jego terytorium i posiadała paszport zagraniczny, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organy słusznie zauważyły, że Skarżąca jest osobą narodowości [...], swobodnie komunikującą się w językach [...] i [...], wobec czego zamieszkanie w dowolnej części kraju pochodzenia nie powinno nastręczać jej trudności pod kątem integracji z lokalną społecznością. Ponadto, biorąc pod uwagę młody wiek Skarżącej, jej dobry stan zdrowia, wyższe wykształcenie, Cudzoziemka ma szanse znalezienia pracy poza rodzinną miejscowością, na terenach nieznajdujących się pod kontrolą [...], o ile podejmie starania w tym kierunku. Co za tym idzie, w opinii Sądu Skarżąca ma realną możliwość zamieszkania na tej części terytorium [...], która znajduje się pod kontrolą władz w [...].

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia przepisów postępowania (80 w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu organ dołożył wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Odzwierciedlenie tej analizy znalazło swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a. opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając obszerną argumentację w treści decyzji. Odmawiając wiarygodności poszczególnym oświadczeniom Skarżącej, organy uczyniły to po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Powtórzyć raz jeszcze należy, ze na składającym wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej, niemniej jednak oznaczają, że cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że organ w sposób niewłaściwy wywiązał się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia tych faktów, z którymi wiąże się obowiązek udzielenia cudzoziemcowi składającemu wniosek o status uchodźcy ochrony. Organ zapewnił Skarżącej czynny udział w postępowaniu, pouczył ją o możliwości zapoznania się z aktami i złożenia wyjaśnień.

W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty, naruszenia przepisów postępowania, w istocie sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych oraz podważenia wniosków i ocen, jakie wyprowadziły organy z zebranego materiału dowodowego. Sąd nie dostrzegł także w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia zaskarżonej decyzji z urzędu.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności wydanej w sprawie decyzji i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.