Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 505/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70b
journal: Dz.U. 2016 poz 1943
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...].AS Wójt Gminy I., działając na podstawie art.70b ust. 1-7 ustawy z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), § 2, § 3, § 6 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. z 2014 r., poz. 232), § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626 z późn. zm.), art. 39 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1808 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013), po rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu [...] listopada 2016 r. przez S. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa "L. S. W." w I. stwierdził, że wniosek nie spełnia wymogów formalno - prawnych powołanych wyżej ustaw, w związku z czym orzekł o odmowie przyznania pomocy de minimis w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika: K. L. w zakresie nauki zawodu kucharz.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia orzekający organ podniósł, iż pracodawca w dniu [...] września 2013 r. zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z młodocianym pracownikiem K. L. na okres od dnia [...] września 2013 r. do dnia zdania egzaminu sprawdzającego. Jak wynika z przedłożonych przez pracodawcę dokumentów [...] sierpnia 2014 r. stosunek pracy z młodocianym pracownikiem K. L. ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem ze strony pracownika, zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu pracy. Pracodawca [...] października 2014 r. ponownie zatrudnił tego samego młodocianego pracownika K. L., z którą [...] września 2016 r. na mocy porozumienia stron, zgodnie z art.30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, rozwiązał umowę o pracę.

Organ I instancji zwrócił uwagę, że aby uzyskać dofinansowanie kosztów kształcenia, pracodawca musi spełnić warunki, o których mowa w art. 70b ustawy z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty, natomiast zgromadzone w toku postępowania dokumenty wskazują, że pracodawca nie spełnił jednego z wymogów określonych ww. przepisem ustawy, gdyż posiada świadectwo dojrzałości ukończenia technikum w zawodzie innym aniżeli ten, którego naucza. Nie udokumentował ponadto co najmniej sześcioletniego stażu pracy w zawodzie nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego. Pracodawca w czasie prowadzenia nauki zawodu młodocianego pracownika K. L. ukończył kurs Kucharz - przyuczenie do zawodu, co potwierdza zaświadczenie nr [...] r./30 z dnia [...] marca 2013 r. Kurs ten nie uprawnia jednak pracodawcy do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych pracowników.

Zdaniem organu fakt prowadzenia przez pracodawcę działalności gospodarczej również nie przesądza o posiadaniu kwalifikacji uprawniających do otrzymania dofinansowania, dlatego w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek posiadania przez pracodawcę odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do przyznania pomocy de minimis w zakresie dofinansowania poniesionych kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. L. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc, że w jego ocenie spełnione są przesłanki do otrzymania dofinansowania, albowiem posiada sześcioletni staż pracy w zawodzie nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego - tytuł zawodowy kucharza uzyskał [...] marca 2013 r., a działalność gospodarczą gastronomiczną rozpoczął ponad 10 lat temu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, że przesłanki określone w art. 70b ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o systemie oświaty nie zostały spełnione.

Organ II instancji wyjaśnił, że skarżący do wniosku o dofinansowanie pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych pracowników dołączył niżej wymienione dokumenty - kopię: umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartą z młodocianym pracownikiem - K. L. na okres 36 miesięcy - od [...] września 2013 r. do dnia zdania egzaminu czeladniczego (egzaminu zawodowego), co wynika z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2014 r., poz. 232), zaświadczenia o ukończeniu kursu - kucharz - przyuczenie do zawodu z dnia [...] marca 2013r. Nr [...], zaświadczenia potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych - kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r., świadectwo dojrzałości technikum z dnia [...] maja 1994 r., Nr [...], które potwierdza uzyskanie przez ww. prawa używania tytułu technik chemik - specjalność technologia procesów chemicznych, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej - data rozpoczęcia [...] kwietnia 2002 r. przeważająca działalność gospodarcza 56.10 - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne.

Przygotowanie zawodowe odbywało się w Restauracji "M. " pod nadzorem S. L..

W związku z kształceniem uczennicy w zawodzie "kucharz", zdaniem Kolegium wnioskodawca zobowiązany był do przedstawienia dokumentu potwierdzającego kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu oraz spełnienia przez instruktora wymaganego okresu zatrudnienia w zawodzie kucharz. W związku z brakiem dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe instruktora praktycznej nauki zawodu, organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych w złożonym wniosku tj. (...) świadectwa ukończenia technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać (...) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego (...).

Wskazano, że ustawodawca w art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty ustalił, że pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania cyt.: "Przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić:

o pracodawca,

o osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy,

o osoba zatrudniona u pracodawcy

pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Natomiast kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą pracodawców, w imieniu których przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzą uprawnieni do tego pracownicy".

Kolejna przesłanka dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianych obejmuje ukończenie nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu, co wynika z postanowień art. 70b ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o systemie oświaty.

Kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626).

Zdaniem Kolegium kwestią sporną jest spełnienie przez skarżącego warunku posiadania sześcioletniego okresu stażu pracy i w konsekwencji wysokość należnego dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Podkreślono, że zgodnie z przepisem § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem [...] stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Ubiegając się o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego, niezależnie od przesłanki określonej w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, pracodawca winien wykazać nie tyle posiadanie wymaganych kwalifikacji w chwili złożenia wniosku, ile zaistnienie przesłanki "prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje". Przesłanka jest spełniona tylko wtedy, gdy w okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje, określone w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010r. Ministra Edukacji Narodowej tj. "świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego".

Dokonując analizy pod kątem możliwości zastosowania § 10 ust. 5 pkt 3 cyt. rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że niesporne jest, iż skarżący nie posiadał tytułu mistrza w zawodzie kucharz, ponieważ jak wynika z akt sprawy, uzyskał on tytuł zawodowy "technik chemik - specjalność technologia procesów chemicznych". Należało zatem ustalić istnienie ewentualnego pokrewieństwa między zawodami: technika chemika i kucharza, co uzasadniałoby zastosowanie § 10 ust. 5 pkt 1 i 3 rozporządzenia. W ocenie Kolegium zawód technika chemika nie jest pokrewny z zawodem kucharza i ocena taka wynika z treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. z 2014r" poz. 1145 ze zm.), a w szczególności z załącznika specyfikującego "Klasyfikacja zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, Struktura klasyfikacji zawodów i specjalności. Zawody technika chemika (311) oraz kucharza (512) zostały w nich zakwalifikowane do różnych grup (odpowiednio do 3 i 5).

Zdaniem Kolegium w stanie faktycznym niniejszej sprawy, dopiero od dnia ukończenia przez skarżącego kursu kucharz - przyuczenie do zawodu, można liczyć okres jego stażu pracy, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie w związku z czym organ wywiódł, że skarżący nie posiadał odpowiednich kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, przez cały 3 - letni okres, określonych ww. przepisami, co wynika z dokumentów załączonych do wniosku.

W skardze do sądu S. L. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto

wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz o wydanie wyroku po przeprowadzeniu rozprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy przez organ II instancji tj. art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia [...] września 1991 o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm.), §2, §3, § 6 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania Dz.U. z 2014 r., poz. 232 , § 10 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji N. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu poprzez błędną wykładnię, która miała wpływ na treść orzeczenia i sprowadzała się do uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że S. L. jako pracodawca nie spełnił przesłanek uzasadniających otrzymanie dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego pracownika młodocianego w osobie K. L. w sytuacji gdy wszystkie ustawowe przesłanki zostały przez niego spełnione zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie i zgodnie z wykładnią celowościową, w szczególności Skarżący wbrew twierdzeniom organu spełnił przesłanki wynikające z Rozporządzenia Ministra Edukacji N. z [...] grudnia 2010 r. tj. spełnił przesłanki określone w § 10 ust. 1 pkt 4 i w pkt 5, ppkt 3 rozporządzenia ww., albowiem przedłożył zaświadczenie o ukończeniu wymaganego przepisami prawa kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, przedłożył świadectwo ukończenia technikum w zawodzie innym niż ten, którego nauczał jak również wykazał co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie kucharza nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, o czym świadczą dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności gospodarczej o profilu gastronomicznym, udokumentowane stosownymi wpisami do CIDG w zakresie PKD, zatem wbrew twierdzeniom spełnił wymagane przesłanki do otrzymania wsparcia finansowego, co miało wpływ na treść orzeczenia,

2. obrazę przepisów prawa materialnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. § 10.1 pkt. 5 p.pk. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji N. z dnia [...].12.2010 r., w sprawie praktycznej nauki zawodu w zw. z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez organ, że skarżący nie spełnił kryteriów określonych w cytowanym przepisie uprawniających do otrzymania wsparcia finansowego z tego powodu, że nie przedłożył świadectwa ukończenia technikum i nie uzyskał tytułu zawodowego w zawodzie, którego będzie nauczał w sytuacji gdy w przypadku Skarżącego należało zastosować nie powyżej cytowany przepis, a dyspozycję przewidzianą w § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji N. z dnia [...].12.2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu Dz. U. nr 244 poz. 1626 w zw. z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty, który expressis verbis dopuszcza możliwość uzyskania wsparcia finansowego na pokrycie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w celu praktycznego przygotowania zawodowego w przypadku gdy pracodawca wprawdzie nie ukończył technikum z tytułem zawodowym w kierunku, którego naucza, ale legitymuje się co najmniej sześcioletnim stażem pracy w zawodzie, którego naucza jak to miało miejsce w przypadku S. L., który wykazał na kanwie niniejszej sprawy ponad 6-letni staż pracy w zawodzie kucharza, w pracy związanej z gastronomią, przedstawiając stosowne dokumenty na te okoliczności jak wpis do ewidencji, PKD zaświadczenie o ukończeniu kursu kucharza, zatem brak było podstaw do uznania, że skarżący nie spełnił kryteriów pozwalających na uzyskanie wsparcia finansowego,

3. nadto z ostrożności procesowej, na wypadek kwestionowania przez Sąd okoliczności że prowadzenie działalności gospodarczej jednoosobowej o profilu gastronomicznym, prowadzenie restauracji nie jest stażem pracy w rozumieniu cytowanych powyżej przepisów, skarżący podniósł zarzut błędnej wykładni § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15.12.2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu w zw. z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, albowiem zgodnie z wykładnią językową i celowościową staż oznacza tyle co upływ czasu związany z praktyką w danym zawodzie, z permanentnym i stałym powtarzaniem czynności zawodowych danego rodzaju, w danym zakresie, o danym profilu, co miało wpływ na treść orzeczenia,

4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu przez organ I instancji, że nie istniała konotacja między zawodem technika chemika, a kucharza, w sytuacji gdy jak wynika z treści § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15.12.2010 r., w sprawie praktycznej nauki zawodu w zw. z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, nie musi istnieć związek między zawodem wyuczonym przez pracodawcę, a zawodem co do którego przygotowuje zawodowo pracownika młodocianego jeśli spełnia kryterium dłuższego, bo 6-letniego stażu wykonywania danego zawodu, co miało miejsce w przypadku S. L..

Zdaniem skarżącego należy rozróżnić, że w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r., w kazuistyczny sposób dokonano zróżnicowania dwóch sytuacji. Jedna z nich dotyczy pracodawców nauczających zawodu, dla których z tego powodu, że posiadają tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać przewidziano skrócony bo trzyletni okres stażu - vide § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 1 cyt. rozporządzenia. Druga sytuacji dotyczy osób jak skarżący, tj. osób, które legitymują się np. świadectwem ukończenia technikum, ale będą kształcić młodocianych w innym zawodzie niż ten, który sami zdobyli kończąc technikum. W takim przypadku jest możliwe uzyskanie doposażenia - wsparcia finansowego pod warunkiem, że wykaże się 6 letni staż pracy w danym zawodzie - vide § § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 3 cytowanego rozporządzenia, które to kryteria zostały spełnione przez S. L., który wiedząc o tym, że nie ukończył technikum z tytułem zawodowym technik kucharz, wylegitymował się ponad 6 letnim stażem pracy w zawodzie kucharza i na te okoliczności przedłożył stosowne dokumenty, które nie były badane przez organ II instancji, gdyż jedynie dopatrywano się konotacji, czy pokrewieństwa między zawodem kucharza, a chemika.

Dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykładnia zastosowanych przepisów prawa zdaniem skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ratio legis określenia wymogów z dłuższym i krótszym stażem, w rozbiciu na ppkt 1 i ppkt 3 pkt 5 § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji N., miała na celu wprowadzenie dłuższego okresu stażu dla osób, które nie posiadają technika zawodu, którego będą nauczać młodocianego pracownika, ale za to ustawodawca nałożył na takie osoby obowiązek wylegitymowania się co najmniej 6 letnim stażem rezygnując jednocześnie z obowiązku wykazywania ukończenia szkoły np. technikum z tytułem zawodowym zawodu, którego będzie pracodawca nauczać w ramach przygotowania zawodowego młodocianego. Za powyższą interpretacją przemawia wykładnia językowa, teleologiczna i celowościowa.

Wobec powyższego, zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę z odwołania S. L. w ogóle nie było uprawnione do zastosowania wobec niego § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15.12.2010 r., w sprawie praktycznej nauki zawodu w zw. z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, a wyłącznie do badania, czy skarżący spełnia przesłanki określone w § 10 ust. 1 pkt 5 ppkt 3 rozporządzenia, z którego in extenso wynika, iż "Instruktorzy praktycznej nauki zawodu o których mowa w ust. 2 pkt. 2 niemający tytułu mistrza w zawodzie powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny o którym mowa w ust. 4 oraz świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać lub średniego studium zawodowego i tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie , którego będą nauczać oraz co najmniej 6 letni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego..."

Mając na uwadze powyższe skarżący zwrócił uwagę, że spełnił wszystkie wymagane kryteria, a w szczególności organ II instancji nie zakwestionował odbytego kursu pedagogicznego, a skarżący wykazał 6-letni staż.

Podniesiono również, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakich powodów organ kwestionował 6 – letni staż pracy skarżącego w nauczanym zawodzie, skoro ten wylegitymował się odpowiednim stażem, przedkładając na wezwanie organu I instancji stosowne dokumenty.

Na marginesie skarżący zwrócił też uwagę na definicję stażu i orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie; w wyroku z dnia 29.09.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie o sygn. II SA/Op 205/08 uznał wprost, że za dowód należało uznać wpis do CIDG pracodawcy i uznał tym samym, że do stażu pracy można zaliczyć okres prowadzonej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności, w granicach określonych wskazanymi przepisami, w myśl art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że przy ocenie legalności zaskarżonego aktu Sąd bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt i nie może wyjść poza znajdujący się w nich materiał dowodowy.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, a rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r., poz. 1943). Zgodnie z art. 70b ust. 1, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę, w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 6 i 7 cytowanego przepisu, dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1.

Zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego młodocianych zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626 ze zm., dalej zwanego "rozporządzeniem"). W szczególności rozporządzenie określa warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia.

Osoby prowadzące zajęcia praktyczne zwane są "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Zgodnie z § 10 ust. 4, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Natomiast instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz:

1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub

2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Tak stanowi § 10 ust. 5 rozporządzenia, który reguluje wymogi kwalifikacyjne przewidziane dla instruktorów praktycznej nauki zawodu nie mających tytułu mistrza w zawodzie. Poszczególne cztery punkty tego ustępu różnią się przede wszystkim rodzajem wymaganego wykształcenia. W przypadku skarżącego należy ograniczyć się wyłącznie do punktu pierwszego i trzeciego, gdyż w tych punktach mowa jest o technikum, a więc szkole, jaką ukończył skarżący.

W przypadku zatem pracodawcy posiadającego przygotowanie pedagogiczne (lub kurs pedagogiczny), świadectwo ukończenia jednej z wymienionych w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia szkół (w rozpoznawanej sprawie świadectwo ukończenia technikum), kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będzie nauczać, musi on się wykazać co najmniej sześcioletnim stażem pracy po uzyskaniu tytułu zawodowego. Warunkiem koniecznym dla uznania, że pracodawca taki ma kwalifikacje do prowadzenia przygotowania zawodowego, jest ponadto posiadanie przez niego tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego będzie nauczać. Inną zaś możliwością wykazania kwalifikacji jest świadectwo ukończenia technikum i tytuł zawodowy w zawodzie lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będzie nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczać (§ 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia).

W każdym przypadku, oprócz umiejętności faktycznych wymagane jest odpowiednie zawodowe przygotowanie teoretyczne i w tym duchu należy interpretować wszystkie pojawiające się wątpliwości.

Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy właściwej interpretacji § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Przy wykładni § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 215/17 z 11 maja 2017 r. Użycie w przepisie alternatywy nierozłącznej "lub" oraz koniunkcji "i" wskazuje na to, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w tym przepisie. Zapatrywanie to potwierdza nadto sformułowanie wymogu 6 – letniego stażu pracy "w tym zawodzie", który ma być nabyty "po uzyskaniu tytułu zawodowego". Staż pracy odnosi się zatem do zawodu, który będzie nauczany i co do którego instruktor posiada tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie. Również z punktu widzenia ratio legis powyższej regulacji wykładania wskazanego przepisu zastosowana przez organ

I instancji jest zasadna. Jest bowiem oczywiste, że instruktor powinien mieć praktykę w zawodzie, którego będzie nauczał nabytą po uzyskaniu tytułu zawodowego (§ 10 ust. 5 pkt 3 in fine rozporządzenia).

Przepis § 10 ust. 5 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, podobnie jak pozostałe punkty, przewiduje trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu. Są nimi:

o wykształcenie ponadgimnazjalne,

o posiadanie tytułu zawodowego – robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać.

o sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego.

Skarżący nie spełnia dwóch ostatnich kryteriów. Skarżący nie posiada odpowiedniego tytułu zawodowego, tj. tytułu w zawodzie, który ma być nauczany ani jego tytuł nie dotyczy tytułu o charakterze pokrewnym. Skarżący ma tytuł zawodowy instruktora w innym zawodzie. Legitymuje się on świadectwem ukończenia technikum w zawodzie chemik, specjalność technologia procesów chemicznych. Przedmiotem roszczenia jest zaś przyznanie dofinansowania za naukę zawodu - kucharz.

Skarżący nie udokumentował w toku postępowania posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego naucza. Z tej przyczyny organ słusznie odmówił przyznania dofinansowania wskazując, że wnioskodawca nie wykazał, aby posiadał kwalifikacje do prowadzenia przygotowania zawodowego. Tego warunku nie spełnia przyuczenie do zawodu czy praktyka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Skarżący przyuczał się do zawodu kucharza w 2014 r., w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 622) wydanym na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.)

Stosownie do § 3 cyt. rozporządzenia, kształcenie ustawiczne prowadzi się w następujących formach pozaszkolnych:

o kwalifikacyjny kurs zawodowy;

o kurs umiejętności zawodowych;

o kurs kompetencji ogólnych;

o turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników;

o kurs, inny niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych.

Skarżący ukończył kurs o którym mowa w § 18 ust. 2. Przepis ten odwołuje się do § 3 ust. 5 rozporządzenia, gdyż zgodnie z § 18 ust. 2 osoba, która ukończyła kurs, o którym mowa w § 3 pkt 5, otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu tego kursu. Ukończony kurs nie spełnia zatem wymagań wynikających z § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Nie prowadzi bowiem do uzyskania tytułu zawodowego. Także fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie uwidocznionym w rejestrze tej działalności nie przesądza o nabyciu wiedzy teoretycznej a wyłącznie o zdobyciu umiejętności faktycznych. Osoba prowadząca działalność uzyskuje staż pracy w zawodzie niezbędnym do realizacji tej działalności. Stąd prawidłowo organy rozstrzygnęły o braku podstaw do przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Odmowa przyznania dofinansowania przez organ I instancji wiązała się ze stwierdzeniem, że skarżący nie udokumentował posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego naucza, czyli posiadania kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego, zgodnie z właściwymi w odniesieniu do skarżącego wytycznymi zawartymi w pkt 3 § 10 pkt 5 wskazanego rozporządzenia. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję nie podważył tej okoliczności, koncentrując się jednak na analizie innej przesłanki.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę głównie na fakt, że skarżący nie spełnia kryteriów wynikających z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, gdyż nie ma podobieństwa, pokrewnego profilu przygotowania zawodowego między udokumentowanym zawodem chemika, a kucharza. Ostatecznie jednak decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu.

W związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy orzekające nie naruszyły też przepisów postępowania. Wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanych w rozpatrywanych sprawach rozstrzygnięć (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Dokonana przez organy ocena nie nosi nadto cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Wydane przez organy decyzje zawierają również wszystkie elementy wymagane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.