Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 7/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant referent Adam Janas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi H.J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z [...] stycznia 2010 r. H.J. zaskarżył bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia dokumentów dotyczących pomieszczenia piwnicznego w budynku przy ul. [...]. W skardze wyjaśnił, że jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i kilkakrotnie występował do zarządcy nieruchomości – Zarządu Wspólnot Mieszkaniowych nr [...] o wydanie kserokopii następujących dokumentów:

- umowy najmu z [...] października 1996 r. dotyczącej pomieszczeń magazynowych i warsztatu, znajdujących się w piwnicy budynku przy ul. [...],

- operatu szacunkowego z [...] listopada 2006 r.,

- dokumentów likwidacji? sprzedaży? najmu?, pralni i suszarni mieszczących się w tej samej enklawie piwnicy,

- kserokopii planów piwnicy, po każdej zmianie przeznaczenia i użytkowania obiektu.

Skarżący wskazał, iż otrzymał tylko jedną odpowiedź, iż zarządca nie posiada planów piwnicy – nawet planów pierwotnych z 1950 r. Podkreślił, że uzasadnieniem złożenia skargi jest podejrzenie, że "za wypisanymi dokumentami lub ich brakiem kryją się wielowarstwowe przestępstwa, polegające na istotnym naruszeniu prawa i prawa własności oraz obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska, na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej".

Do skargi skarżący dołączył pisma kierowane do zarządcy o przekazanie w/w dokumentów, tj. pismo z [...] sierpnia 2008 r., [...] września 2008 r., [...] października 2008 r., [...] lutego 2009 r. i [...] lutego 2009 r.

Pismem z [...] lutego 2010 r. zatytułowanym "skarga" skarżący sprecyzował skargę z [...] stycznia 2010 r., wskazując, że jego skarga jest skargą na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta podał, że zarządca nieruchomości wspólnej przy ul. [...] – Zarząd Wspólnot Mieszkaniowych nr [...], w sprawie wniosków skarżącego o wydanie kserokopii dokumentów dotyczących piwnicy – magazynu, dwukrotnie w ciągu ostatnich miesięcy informował go pisemnie, że wszystkie dokumenty w sprawie są do wglądu w siedzibie Zarządu. Organ wyjaśnił, że zarządca udzielając skarżącemu odpowiedzi, udzielał jej zgodnie z art. 27 i 29 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Podkreślił, że z powyższych przepisów nie wynika obowiązek dostarczania właścicielowi przez zarządcę kserokopii dokumentów związanych z zarządzaną wspólnotą mieszkaniową.

Odnosząc się do skargi Prezydent Miasta wskazał, że zarządca nie posiada umowy najmu z [...] października 1996 r. dotyczącej pomieszczeń magazynowych i warsztatu w piwnicy. Taki dokument zarządcy nie jest znany. Zarządca posiada natomiast umowę najmu nr [...] lokalu użytkowego z [...] czerwca 1996 r., zawartą pomiędzy wynajmującym tj. Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej a najemcą – Firmą G Sp. z o.o. Ta umowa dotyczy najmu pomieszczeń piwnicznych w klatce nr [...] budynku przy ul. [...] i obowiązuje do chwili obecnej. Organ wskazał ponadto, iż zarządca nie posiada operatu szacunkowego z [...] listopada 2006 r. Natomiast [...] listopada 2006 r. firma G złożyła do zarządcy wniosek o sprzedaż na jej rzecz przez Wspólnotę Mieszkaniową, wynajmowanego lokalu położonego w piwnicy budynku przy ul. [...]. Do wniosku dołączono operat szacunkowy, wykonany na zlecenie firmy G i stanowił on załącznik do projektu uchwały wspólnoty mieszkaniowej w sprawie ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży lokalu użytkowego. W trakcie zaś zbierania podpisów, tj. na początku 2007 r. wnioskodawca wycofał się z planów kupna lokalu i jest jego najemcą do chwili obecnej.

Odnosząc się do kwestii pralni i suszarni organ wskazał, że w sprawie najmu pralni dla potrzeb dozorcy budynku, wspólnota mieszkaniowa podjęła [...] marca 2006 r. uchwałę nr [...]. Na podstawie tej uchwały zarządca zawarł stosowne umowy i pralnie aktualnie użytkuje firma sprzątająca. Suszarnia zaś jest pomieszczeniem ogólnodostępnym dla mieszkańców budynku.

Organ wyjaśnił także, że zarządca nie posiada inwentaryzacyjnych planów piwnic budynku. Nadto w sierpniu 2009 r. wspólnota mieszkaniowa podjęła uchwałę w sprawie opracowania dokumentacji technicznej budynku. Na podstawie tej uchwały zarządca zlecił wyspecjalizowanej firmie opracowanie do [...] marca 2010 r. stosowanej dokumentacji, w tym inwentaryzacji piwnic. Po opracowaniu przedmiotowej dokumentacji każdy właściciel będzie miał prawo wglądu do tego dokumentu.

Odnosząc się do żądania skarżącego w zakresie udostępnienia dokumentów w oparciu o zapisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: u.d.i.p, Prezydent Miasta stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia, ponieważ dokumenty te nie są dokumentami zawierającymi informację publiczną.

Na rozprawie skarżący podtrzymał swoje stanowisko, iż informacje których udostępnienia domaga się stanowią informacje publiczne.

Na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i wyrokowania

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle obowiązujących przepisów prawa wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Podkreślenia wymaga to, że aby móc stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, trzeba rozstrzygnąć, czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej.

Zarzut bezczynności w niniejszej sprawie dotyczył wniosków skarżącego skierowanych do zarządcy nieruchomości wspólnej przy ul. [...] - Zarządu Wspólnot Mieszkaniowych nr [...]. We wnioskach tych skarżący zwracał się o przekazanie dokumentów dotyczących pomieszczeń w piwnicy w budynku przy ul. [...]. Te dokumenty to:

- operat szacunkowy (skarżący nie sprecyzował, iż chodzi o operat z [...] listopada 2006 r., uczynił to dopiero w skardze),

- umowa najmu z [...] października 1996 r.,

- dokumenty sprzedaży pralni i suszarni,

- kserokopie planów piwnicy, po każdej zmianie przeznaczenia obiektu.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p, "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą". Ustawodawca w art. 6 ustawy dookreślił poprzez wyliczenie, jakie informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu, jako informacja publiczna. "udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu Karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych". Tak sformułowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 i art. 6) dały podstawę do przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (wyrok NSA z 30 października 2002 r., II S.A. 1956/02). Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (wyrok WSA w Warszawie z 16 lipca 2008 r. II SA/Wa 721/08 Lex nr 423325).

Skoro więc przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej – jak wynika to z samego tytułu i definicji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p – odnosi się przede wszystkim do informacji o "sprawach publicznych", to poza zakresem tej regulacji prawnej są informacje innego rodzaju, jak w szczególności o charakterze prywatnym (cywilnym). Podkreślenia wymaga, że zarządca wspólnoty mieszkaniowej nie wykonuje zadań publicznych, nie dysponuje także majątkiem publicznym. Podmiot ten nie jest zatem dysponentem informacji publicznych.

W świetle powyższego sąd podziela stanowisko organu, że dokumenty których udostępnienia domaga się skarżący nie są dokumentami zawierającymi informacje publiczne. Dokumenty te nie są bowiem dokumentami urzędowymi wytworzonymi przez organy władzy publicznej i odnoszącymi się do władzy publicznej, jak również nie są dokumentami używanymi przy realizacji przewidzianych prawem zadań przez organy władzy publicznej. Nie można zatem uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec wniosku strony skarżącej.

Mając powyższe na względzie, skoro Prezydent Miasta nie dopuścił się bezczynności skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.