Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1199/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.M. i A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 816/15 odrzucające skargę J.M. i A.M. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej samowolnych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 816/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J.M. i A.M. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej samowolnych robót budowlanych.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na mocy zarządzenia z dnia 7 grudnia 2015r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Nadto podał, że korespondencja zawierająca ww. wezwanie została skarżącym doręczona w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.". Doręczenie w tym trybie nastąpiło w dniu 7 stycznia 2016 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 14 stycznia 2016 r.

Brak opłaty, mimo wezwania, skutkował odrzuceniem skargi jako nieopłaconej na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. W uzasadnieniu wskazali, że myli się Sąd opierając się tylko na "fałszywym stwierdzeniu nierzetelnego doręczyciela" i przyjmując, iż wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone prawidłowo. Dalej skarżący wyjaśnili, że przesyłki kierowane do nich przez Sąd za pośrednictwem [...] S.A. zostały przez nich odebrane oraz iż nie mieli powodu by nie odbierać awizowanego listu.

W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania Z.S. wniósł o jego odrzucenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220).

W niniejszej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesioną w tej sprawie skargę jako nieopłaconą. Bowiem mimo wezwania skarżący nie uiścili, w zakreślonym terminie, wymaganej opłaty od skargi. Okoliczności nieuiszczenia wpisu od skargi w terminie do 14 stycznia 2016 r. skarżący nie kwestionują. Poddają jednak w wątpliwość prawidłowość doręczenia im odpisu zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu. W niniejszej sprawie doręczenie odpisów zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu nastąpiło w trybie art. 73 p.p.s.a.

Stosownie do normy art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

A zatem z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe.

W niniejszej sprawie korespondencja skierowana do skarżących została po raz pierwszy awizowana w dniu 23 grudnia 2015 r. i powtórnie w dniu 31 grudnia 2015 r. Z potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłki pozostawiono w placówce pocztowej "[...]" o czym po raz pierwszy w dniu 23 grudnia 2015 r. umieszczono zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. W dniu 8 stycznia 2016 r. stwierdzono, że przesyłki nie zostały podjęte, następnie nastąpił ich zwrot do nadawcy. Przy czym podkreślić należy, że wprawdzie w zażaleniu skarżący podnieśli, że ich zdaniem doręczenie spornej korespondencji zostało dokonane wadliwie, jednakże okoliczność ta nie została przez nich uprawdopodobniona. Powołanie się na doniesienia miejscowej prasy o tym, że [...] S.A. w 2014 lub w 2015 r. nie doręczyła sądom około 5000 przesyłek nie powoduje powstania wątpliwości co tego, że w tej konkretnej sprawie doręczenie nie miało miejsca. Także i podjęta próba reklamacji przesyłek nie doprowadziła do potwierdzenia stanowiska skarżących. Operator pocztowy odmówił skarżącym rozpatrzenia pisma z uwagi na brak po ich stronie uprawnień do złożenia reklamacji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżący nie podważyli stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że doręczenie im odpisów zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło w trybie art. 73 p.p.s.a. w sposób prawidłowy.

Nadto dodać trzeba, że postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. II OZ 964/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 23 czerwca 2016 r. odmawiające skarżącym przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Konkludując stwierdzić należy, iż zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu. Dlatego, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.