Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1039/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie NSA Jacek Surmacz /spr./ SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że uchylona decyzja, wymieniona w pkt. 1), nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 1039/12

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], którą wymieniony organ odwoławczy, po rozpatrzeniu sprawy w związku z wniesionym przez M.M. (dalej: Skarżący) i H.M. (dalej: Uczestniczka) odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2012r. Nr [...], ustalającej Skarżącemu i Uczestniczce wysokość podatku od nieruchomości na 2012r. w kwocie 274zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji SKO oraz z akt postępowania administracyjnego wynika, że opisaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2012r., Prezydent Miasta ustalił Skarżącemu i Uczestniczce wysokość podatku od nieruchomości na 2012r., wskazując że dokonał ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez podatników informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, stosując stawki określone przez Radę Miasta (Uchwała Nr XXI/408/2011 Rady Miasta Rzeszowa z dnia 29 listopada 2011r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, opublikowanej w Dz.Urzęd. Woj.Podkarpackiego z 6 grudnia 2011r., Nr 190, poz. 3067; dalej: Uchwała z 2011r.). W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał także art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., aktualny tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: Ustawa z 1991r.), a także Uchwałę Nr XLVI/732/2008 Rady Miasta Rzeszowa z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości (Dz.Urzęd. Woj. Podkarpackiego z dnia 31 grudnia 2008r., Nr 103, poz. 2840; dalej: Uchwała z 2008r.) oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2008r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Wśród przedmiotów opodatkowania organ I instancji wskazał w kategorii: "Budynki pozostałe lub ich części, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego" - jako podstawę ogółem - 29,50m2, jako podstawę opodatkowania - 10,50m², stawkę 5,78 i podatek w kwocie 60,69zł.

Odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji wnieśli Skarżący i Uczestniczka, domagając się alternatywnie:

1) uchylenia decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji albo

2) uchylenie decyzji i jej zmianę, z orzeczeniem wysokości podatku w kwocie 213,24zł, tj. pomniejszonej o kwotę 60,69zł, wynikającą z błędnie naliczonej stawki podatkowej za powierzchnię budynku gospodarczego zwolnionego z podatku na podstawie Uchwały z 2008r.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I instancji dopuścił się nadużycia powołując się w zakresie podstawy ustalenia wysokości podatku na informację IN-1, złożoną przez podatnika, w ustaleniu podatku na 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku wydanym w sprawie I SA/Rz 574/11, dotyczącym decyzji podatkowej obejmującej te same podmioty za 2011r. jednoznacznie stwierdził, że istnieją dwa warunki konieczne i wystarczające dla prawidłowego wydania decyzji określającej właściwą stawkę podatku, a to: dane z ewidencji gruntów i treść aktualnej informacji IN-1 złożonej przez podatnika. Dane z ewidencji gruntów i budynków nie zmieniły się, zmieniła się natomiast treść informacji IN-1, którą podatnik złożył odpowiednio w dniach: [...] czerwca, [...] lipca i [...] sierpnia 2011r. Organ wprawdzie zażądał złożenia kolejnych deklaracji, ale "nie było sensu w odstępach miesięcznych informowania urzędu pismem tej samej treści o podtrzymywaniu tego samego stanowiska". Wskazano w uzasadnieniu odwołania, że podawane fakty co do złożenia kolejnych informacji IN-1 znajdują potwierdzenie w aktach sprawy Prezydenta Miasta o Nr [...], a w szczególności w decyzji z dnia [...] marca 2012r. Nr [...]. Z deklaracji tych wynika, że budynek jest wykorzystywany przez podatnika w całości do celów gospodarczych, a zatem, na podstawie Uchwały z 2008r., powinien być zwolniony z podatku.

Opisaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2012r. SKO, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a więc stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] kwietnia 2012r. wynika, że Skarżący i Uczestniczka są współwłaścicielami, między innymi - budynku transportu i łączności o powierzchni zabudowy 57m². Podatnicy nie dokonali zmiany funkcji budynku figurującego w ewidencji gruntów i budynków, na "budynek gospodarczy". Zgodnie z Uchwałą z 2008r. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, inne niż określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z 1991r., z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści pisma przekazującego z dnia [...] kwietnia 2012r. wynika, że organ I instancji zgodnie z informacją podatników w sprawie podatku od nieruchomości na 2009r. przyjął, że przedmiotowy budynek transportu i łączności pełni funkcje częściowo: gospodarczą, częściowo garażową, w częściach wskazanych przez podatnika w tej informacji. Stąd też objęto zwolnieniem część gospodarczą budynku, natomiast brak podstaw do objęcia zwolnieniem pozostałej części - garażowej.

Dopiero wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w zakresie podstawowej funkcji niniejszego budynku, skutkować może zwolnieniem całości powierzchni budynku z podatku od nieruchomości. Fakt korzystania z budynku garażowego i uznanie go przez stronę jako budynek gospodarczy bez wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i ewentualnej prawnej zmiany sposobu użytkowania budynku nie daje organowi podatkowemu podstaw do zmiany przedmiotu opodatkowania. Organ podatkowy bada stan prawny i jest nim związany, zaś w spornej sprawie doszło do ewentualnej zmiany stanu faktycznego i należy go doprowadzić do zgodności ze stanem prawnym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł M.M., zarzucając uchybienie przez SKO przepisom art. art. 121, 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 K.p.a., "naruszenie przez to prawa materialnego" i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2012r., z uwagi na oparcie się przez organ na błędnych przesłankach poprzez nieprawidłową analizę materiałów dowodowych i przyjęcie błędnych dowodów oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o wskazane przez Sąd przesłanki właściwego rozstrzygnięcia.

Z uzasadnienia skargi wynika, że według Skarżącego SKO zignorowało treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Rz 574/11, dotyczącego wysokości podatku od nieruchomości za 2011r., a w sprawie występowały te same strony, co w sprawie niniejszej. Skoro, zgodnie ze stanowiskiem Sądu, może być zwolniona część budynku opisanego w ewidencji gruntów jako budynek transportu i łączności, to może zostać zwolniona również cała powierzchnia budynku, a to w zależności od tego w jakiej części budynek jest wykorzystywany do celów gospodarczych.

Już w 2011r. budynek w całości był wykorzystywany do celów gospodarczych, o czym świadczą deklaracje podatkowe złożone przez Skarżącego: [...] czerwca, [...] lipca i [...] sierpnia 2011r., w których Skarżący wykazał, że przedmiotowy budynek w całości jest wykorzystywany jako budynek gospodarczy (nie zgłosił do opodatkowania żadnej powierzchni). Skarżący ze zdumieniem przyjął, że organ odnośnie podatku na 2012r. oparł się na nieaktualnej informacji podatników na 2009r. Organ podatkowy był w posiadaniu wszystkich niezbędnych dokumentów potrzebnych do wydania prawidłowej decyzji dotyczącej 2012r. Skarżący nie może być posądzony o koniunkturalizm, gdyż ostatnia korekta informacji została złożona w sierpniu 2011r., a więc przed wydaniem przez Sąd wyroku z dnia10 listopada 2011r.

Skarżący w skardze zawarł wniosek dowodowy o przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodów: 1) z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 574/11; 2) z akt postępowania o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją Prezydenta Miasta [...] (nr akt sprawy wznowieniowej [...]); 3) z pism załączonych do skargi (kserokopie: wezwania skierowanego przez Prezydenta Miasta do skarżącego z daty [...] sierpnia 2011r. oraz takiego wezwania z daty [...] czerwca 2011r., pisma skarżącego do organu z daty [...] lipca 2011r., potwierdzenia nadania, informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za rok 2010r. z datą złożenia w organie I instancji – [...] sierpnia 2011r.).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, w szczególności że organ podatkowy bada stan prawny i jest nim związany, zaś w spornej sprawie doszło do ewentualnej zmiany stanu faktycznego i należy go doprowadzić do zgodności ze stanem prawnym.

Sąd, na rozprawie w dniu [...] grudnia 2012r., w uwzględnieniu wniosku skarżącego, dopuścił dowód z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 574/11 oraz z kserokopii pism dołączonych do skargi, zaś w pozostałym zakresie wniosek oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga, o ile domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO, zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny, z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Celem wyjaśnienia skarżącemu, a to w związku ze sformułowanym zarzutem naruszenia art. 6 K.p.a. (tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - przyp. Sądu), należy wskazać, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniach administracyjnych podatkowych, gdyż z mocy art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy - przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów Działu IV, V i VIII (wyjątki te nie mają znaczenia dla rozpoznawania niniejszej sprawy, gdyż przepisy wymienionych działów nie mogły i nie były stosowane w postępowaniu administracyjnym w zakończonym zaskarżoną do Sądu decyzją SKO). Z powołanym przepisem 3 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego koreluje przepis art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej, który m.in. stanowi (art. 2 § 1 pkt 1), że przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się do podatków. Oznacza to, że skoro art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego nie miał zastosowania w sprawie, to organy, a w szczególności SKO, nie mogły się dopuścić naruszenia art. 6 K.p.a. Niemniej Sąd zauważa, że treść art. 6 K.p.a. - "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa" znajduje odzwierciedlenie w art. 120 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Jak już wyżej wskazano sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i w związku z tym, mimo formalnie błędnie sformułowanego zarzutu, w trakcie kontroli zaskarżonej decyzji i postępowania, które poprzedziło tę decyzję - pod względem zgodności z prawem, Sąd zajął się zasygnalizowanym uchybieniem, do czego zresztą był zobowiązany z urzędu, jako że w trakcie dokonywanej kontroli ocenia czy organy rozstrzygające sprawę administracyjną (w tym wypadku podatkową) działały na podstawie przepisów prawa.

Jak już wspomniano sprawy podatkowe podlegają reżimowi Ordynacji podatkowej, a przepisy tej ustawy regulują również postępowanie podatkowe. Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, co oznacza, że od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej). W doktrynie i orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją organu I instancji (Barbara Adamiak w: Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Ryszard Mastalski, Janusz Zubrzycki Ordynacja podatkowa. Komentarz 2010; UNIMEX Oficyna Wydawnicza str. 929, teza 1 do art. 229). Oznacza to, że istotą postępowania odwoławczego w przyjętym modelu dwuinstancyjności postępowania podatkowego nie jest odniesienie się organu odwoławczego do zarzutów i wniosków sformułowanych w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji lecz ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej, przy uwzględnieniu zarzutów i wniosków podniesionych w odwołaniu. Takie ukształtowanie postępowania odwoławczego rodzi określone konsekwencje procesowe, a mianowicie, że organ odwoławczy jest zobowiązany do stosowania w trakcie rozpatrywania sprawy w postępowaniu odwoławczym przepisów art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a granice postępowania dowodowego przed tym organem wyznaczają zasady ogólne postępowania podatkowego, w tym uregulowane w art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Pierwszy z powołanych ostatnio przepisów stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, drugi zaś, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie wymaga głębszej refleksji prawniczej konstatacja, że przytoczone zasady ogólne postępowania podatkowego znajdują uszczegółowienie w przepisach dalszych - Dział IV Postępowanie podatkowe, w tym w rozdziale XI - "Dowody" (np. art. 187 § 1 i art. 191).

Wymaga stanowczego podkreślenia, że uzasadniony zarzut naruszenia przez organ rozstrzygający sprawę podatkową zasad ogólnych postępowania podatkowego jest podstawą do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że zasady ogólne nie stanowią swoistej preambuły do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, ale zawierają normy prawne, które muszą być uwzględnione przez organy podatkowe, a uchybienie im w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem danego aktu z obrotu prawnego.

Dla właściwego zakreślenia zasad postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy w sprawie dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości niezbędnym jest wskazanie, że stosownie do art. 6 ust. 6 ustawy z 1991r. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11 (wyjątek ten nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminu 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 tj. - że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jeśli organ nie kwestionuje treści informacji złożonej przez podatnika będącego osobą fizyczną to zakres postępowania dowodowego jest bardzo ograniczony i właściwie sprowadza się do porównania treści takiej informacji z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Należy zauważyć, że organ I instancji, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012r. Nr [...], przekazującym - zgodnie z art. 227 Ordynacji podatkowej - odwołanie wniesione od decyzji organu I instancji zauważył, w oparciu o przepis art. 165 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowiący że nie wszczyna się postępowania podatkowego dla zobowiązań podatkowych ustalanych corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego nie uległ zmianie, nie wstrzymał postępowania. Dalej organ ten wskazał, że stan faktyczny potwierdzony przez ewidencję gruntów i budynków, nie uległ zmianie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przekazanie odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w trybie art. 227 §1 Ordynacji podatkowej w zakresie pisma przekazującego i jego treści stanowi dowód, podlegający ocenie przez organ odwoławczy. Tak więc SKO dysponowało z jednej strony stanowiskiem organu I instancji, że stan faktyczny w sprawie podatku od nieruchomości odnośnie Skarżącego i Uczestniczki za 2012r. nie uległ zmianie w stosunku do 2011r., a z treści odwołania wynikało z kolei, że Skarżący kwestionuje to stanowisko, podając że złożył trzykrotnie informacje IN-1 o treści odmiennej niż informacja złożona w związku z wymiarem podatku za 2009r. i że ta zmieniona informacja, w świetle stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaprezentowanego w wyroku z dnia 10 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Rz 574/11, jest dla organów podatkowych wiążąca w takim znaczeniu, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2012r. jest wadliwa w części ustalającej podatek w kwocie 60,69zł. Sąd podkreśla, że SKO, jeśli dobrze rozumieć niezbyt jasne sformułowanie, przyznało że doszło do zmiany stanu faktycznego, skoro w uzasadnieniu decyzji skonstatowało (karta 3 decyzji), że "Organ podatkowy bada stan prawny i jest nim związany, zaś w spornej sprawie doszło do ewentualnej zmiany stanu faktycznego i należy go doprowadzić do zgodności ze stanem prawnym". Takie stanowisko zostało powtórzone w odpowiedzi na skargę przedstawionej przez SKO (karta 4). Jednakże w ocenie Kolegium ewentualna zmiana stanu faktycznego jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przesądzające znaczenie z mocy art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ma treść wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Sąd domyśla się, że w ocenie Kolegium niezbędnym dla uwzględnienia zmiany stanu faktycznego jest dokonanie stosownej zmiany w zapisach ewidencji gruntów i budynków, aczkolwiek w przytoczonym in extenso stanowisku Kolegium dopuszczono się błędu logicznego albowiem wynika z przytoczonego sformułowania, że należy zmienić stan faktyczny, aby doprowadzić go do zgodności ze stanem prawnym. Sąd zauważa również, że przypisanie zawartości ewidencji gruntów i budynków waloru - "stanu prawnego" jest chybione albowiem ewidencja gruntów i budynków stanowi oficjalny (urzędowy) zbiór okoliczności, mających znaczenie prawne, a stosowne informacje z tego zasobu stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podziela stanowiska SKO, że zmieniony stan faktyczny (nawet "ewentualny") nie ma wpływu na wysokość ustalonego zobowiązania w podatku od nieruchomości w stosunku do Skarżącego i Uczestniczki. Samo sformułowanie "ewentualna zmiana stanu faktycznego" wskazuje na wadliwość postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ odwoławczy. Art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej zawierają normy prawne nakazujące zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, poddanie go ocenie i poczynienie jasnych i stanowczych ustaleń faktycznych. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a wyjątkowo, w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a., przeprowadza dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd uwzględnił częściowo wniosek dowodowy skarżącego zawarty w skardze i z dowodów przeprowadzonych na rozprawie w dniu [...] grudnia 2012 roku wynika, iż uprawdopodobnionym jest, że skarżący złożył informacje IN-1 o treści odmiennej, niż informacja dotycząca 2009r. Zresztą okoliczności te podnosił Skarżący i Uczestniczka w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji, a mimo to SKO nie odniosło się w sposób wystarczający do tej kwestii. Kolegium nie zadbało, aby zgromadzić te "zmienione" informacje, złożone w trybie art. 6 ust. 6 ustawy z 1991r., ocenić je i wywieść określone skutki prawne, bądź stwierdzić, że złożenie tych informacji takich skutków nie wywołało. Zostały więc naruszone przepisy art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

SKO naruszyło również w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) zasady ogólne postępowania podatkowego, ustawowo uregulowane w art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie nie było przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Rzecz mianowicie w tym, że w odwołaniu od decyzji I instancji Skarżący i Uczestniczka odwołali się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Rz 574/11.

W wyroku tym Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie (chodzi o 2011r.) nie można się zgodzić ze stanowiskiem SKO, że dopiero zmiana zapisu w ewidencji gruntów i budynków w zakresie spornego przedmiotowego budynku o funkcji "transportu i łączności" pozwalałaby na ewentualne zwolnienie tego budynku w całości z podatku od nieruchomości. Sąd wskazał dalej, że cały ten budynek w ewidencji gruntów jest określony jako budynek o funkcji "transportu i łączności", a pomimo tego jego część gospodarcza została przez organy zwolniona z podatku. Budynek ten bez względu na opis w ewidencji gruntów i budynków, czy też określany przez skarżącego jako "pozostały, gdzie indziej niesklasyfikowany", jest budynkiem mieszczącym się w kategorii "pozostałych", w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z 1991r. Zgodnie z Uchwałą z 2008r. budynki gospodarcze, bądź ich części, podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Jeżeli zatem budynek "pozostały" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z 1991r. jest zarazem budynkiem gospodarczym, to nie będzie podlegał opodatkowaniu. Sąd zauważył, że definiując pojęcie budynku gospodarczego należy odwołać się do § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynek zamieszkania zbiorowego, budynek rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Jeżeli więc budynek garażowo-gospodarczy tylko w części wykorzystywany był do celów gospodarczych, to tylko w tej części mógł być zwolniony z podatku od nieruchomości - na podstawie Uchwały z 2008r. Sąd w istocie wskazał, że dla zastosowania Uchwały z 2008r. w zakresie spornego budynku istotne znaczenie ma sposób wykorzystywania tego budynku, niezależnie od treści wpisu w ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując Sąd przesądził w omawianym wyroku, że kwestia zastosowania zwolnienia budynków gospodarczych na podstawie Uchwały z 2008r. jest konsekwencją dokonanych ustaleń faktycznych w zakresie wykorzystywania budynku, a bez znaczenia jest treść zapisu w ewidencji gruntów i budynków, a nawet używane przez skarżącego sformułowanie: "budynek garażowo-gospodarczy".

Wyrok prawomocny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Rz 574/11 nie jest wiążący dla organów podatkowych w przedmiotowej sprawie w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. (argument przeciwny). Niemniej jednak art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej nakazują zastosowanie się do stanowiska Sądu przez organy podatkowe, również odnośnie 2012r., gdyż tylko w ten sposób prowadzenie postępowania podatkowego będzie budzić zaufanie do organów podatkowych. Podkreślić należy, że wysoce niepożądanym z punktu widzenia zasad państwa prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) byłoby ignorowanie prawomocnego wyroku odnoszącego się do tej samej kwestii faktyczno-prawnej, tyle że występującej w innym roku podatkowym. Ponadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA z dnia 10 listopada 2011r. Uzasadnione jest to tym, że w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje się takiej kategorii jak budynek gospodarczy. Normodawca w tym rozporządzeniu (§ 65 ust. 1 pkt 9) posługuje się jedynie określeniem - "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". Tę argumentację należy pogłębić poprzez odwołanie się do treści art. 6 ust. 3 ustawy z 1991r., którego treść przytoczono już w niniejszym uzasadnieniu, a który pośród przyczyn uzasadniających wymóg złożenia "aktualizacyjnej" informacji wskazuje zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania jako zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania. Ustawodawca przewidział więc taką sytuację, że zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania ma wpływ na wysokość podatku (w tym poprzez zwolnienie z podatku) bez równoczesnej zmiany stosownego wpisu w ewidencji gruntów i budynków.

Pozostaje pytanie, na podstawie jakich środków dowodowych organ podatkowy ma dokonywać ustaleń w zakresie sposobu wykorzystywania spornego budynku. Biorąc pod uwagę konstrukcję przewidzianą przez ustawę z 1991r., a zawartą w art. 6 ust. 6 tej ustawy należy przyjąć, że skoro w późniejszej informacji w stosunku do informacji dotyczącej 2009r. podatnicy potraktowali (poprzez pominięcie tego przedmiotu opodatkowania) sporny budynek jako budynek gospodarczy, to taka informacja korzysta z domniemania prawdziwości dotąd, aż organ, poprzez inne dowody lub inne czynności podjęte w toku postępowania obali to domniemanie i dokona innych ustaleń faktycznych, przy czym swoje stanowisko przekonująco uzasadni, po uprzedniej dokonanej swobodnej ocenie dowodów, zgromadzonych w sposób zupełny.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że SKO dopuściło się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1 art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie i w sposób, jak to wyżej w uzasadnieniu przedstawiono, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W związku z tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł po myśli art. 152 p.p.s.a. o niewykonywaniu uchylonej decyzji do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz o kosztach postępowania sądowego (art. 200 p.p.s.a.), przy czym koszty te ograniczyły się do równowartości kwoty uiszczonego wpisu od skargi (100zł).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO weźmie pod uwagę wskazane uchybienia, a także podany przez Sąd sposób dokonania ustaleń faktycznych, niezbędnych dla oceny ewentualnego zastosowania Uchwały z 2008r. w zakresie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części.

Końcowo Sąd odnotowuje, że protokół z posiedzenia SKO z dnia 16 lipca 2012r. (k. 15 akt SKO) - jest niepełny i to w takim stopniu, że właściwie nie odzwierciedla przebiegu posiedzenia. Uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy.