Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 963/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135p ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: art.133 § 3
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska- Matusiak sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 648/17 w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od M. G. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 648/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyniku rozpoznania skargi M. G., uchylił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie (dalej także jako "Komendant Wojewódzki") odmówił przyjęcia odwołania wniesionego przez M. G. (dalej także jako "skarżący") od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w Rykach z dnia [...] marca 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania.

Wyjaśnił, że postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. G. Orzeczeniem dyscyplinarnym z [...] marca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w Rykach uznał skarżącego winnym tego, że 18 listopada 2017 r., w Puławach, naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc podwładnym nie wykonał dokładnie i starannie wydanego mu przez Komendanta Powiatowego Policji w Puławach pierwszego polecenia służbowego, nakazującego sporządzenie szczegółowej notatki służbowej zawierającej opis zdarzenia z 17 stycznia 2017 r. z danymi ich uczestników i ich rolami w zajściu, po którym przedstawił jedynie ustną, pobieżną relację ze zdarzenia oraz wydanego w sprawie drugiego polecenia tej samej treści, którego efektem było sporządzenie lakonicznej notatki urzędowej nie zawierającej szczegółowego opisu zdarzenia, co skutkowało koniecznością wydania trzeciego polecenia, które dopiero przyniosło oczekiwany efekt, tj. popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 15 zasad etyki zawodowej. Orzeczenie zostało odebrane przez skarżącego 3 kwietnia 2017 r. W dniu 26 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł od niego odwołanie.

Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie podniósł, że stosownie do art. 135k ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.; dalej ustawa o Policji), od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zgodnie zaś z art. 135k ust. 3 tej ustawy, wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Organ wyjaśnił, że orzeczenie dyscyplinarne z [...] marca 2017 r. zostało nadane na wskazany przez skarżącego w toku postępowania adres do doręczeń, tj. Komendę Powiatową Policji w Puławach i odebrane przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w tej jednostce, w dniu 3 kwietnia 2017 r. Termin do złożenia odwołania upłynął zatem 10 kwietnia 2017 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione przez skarżącego 26 kwietnia 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Wskazał, że skarżący nie składał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł M. G., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, poprzez niezasadne uznanie, że odwołanie zostało wniesione po terminie. W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w Rykach z [...] marca 2017 r. odebrał dopiero 20 kwietnia 2017 r. Od 27 marca do 4 kwietnia 2017 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, zaś 15, 16 oraz 18 i 19 kwietnia 2017 r. były dniami wolnymi od pracy. Pierwszym dniem, w którym mógł odebrać pismo po powrocie do pracy, był 20 kwietnia 2017 r. Wskazał również, że żaden z pracowników, jak i przełożony, nie poinformowali go o dacie doręczenia orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że stosownie do art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, m.in. w sytuacji, jeżeli zostało wniesione po terminie. Tego rodzaju rozstrzygnięcie, blokujące możliwość merytorycznego rozpatrzenia odwołania, uzależnione jest od uprzedniego ustalenia, czy nastąpiło prawidłowe, zgodne z obowiązującym prawem doręczenie orzeczenia pierwszoinstancyjnego oraz, że obwiniony uchybił ustawowemu terminowi do złożenia odwołania. Zdaniem tego Sądu z analizy zaskarżonego postanowienia oraz akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że nie było podstaw do odmowy przyjęcia odwołania.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w myśl art. 135p ust. 1 ustawy o Policji – w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1749; dalej "k.p.k."), dotyczące m. in. wezwań, terminów, doręczeń i świadków. Ustawa o Policji nie zawiera regulacji dotyczących doręczania pism funkcjonariuszom, w związku z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym. Prawidłowo zatem organ skonstatował, że w przedmiotowej sprawie należało zastosować przepisy k.p.k.

Sąd ten podniósł, że z art. 132 § 1 i § 2 k.p.k. wynika, że zasadniczym sposobem doręczania pism adresatowi jest doręczenie osobiste, które następuje w miejscu zamieszkania adresata. Art. 134 § 1 k.p.k. dopuszcza możliwość doręczenia pism adresowanych do funkcjonariuszy służb mundurowych (w tym do funkcjonariuszy Policji), za pośrednictwem ich przełożonych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z akt postępowania wynika jednoznacznie, że nie zastosowano jednego z wyżej wymienionych sposobów doręczenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego. W protokole przesłuchania z 7 marca 2017 r. (k. 53 akt) obwiniony wskazał swój adres zamieszkania i numer telefonu, a na żądanie osoby przesłuchującej podał "adres do korespondencji: 24-100 Puławy ul. Wojska Polskiego 6, Komenda Powiatowa Policji". Niesporne jest, że orzeczenie (k. 73-77 akt) skierowano pod wskazany wyżej, tj. adres do korespondencji. Przesyłkę doręczono osobie uprawnionej przez kierownika zakładu pracy (k. 78 akt).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w odpowiedzi na skargę nie zwalczano twierdzenia skarżącego, że faktyczne doręczenie orzeczenia do jego rąk nastąpiło dopiero w 20 kwietnia 2017 r. oraz, że wcześniej żaden z przedstawicieli KPP w Puławach nie informował go o wpłynięciu owego orzeczenia do tej jednostki Policji. Nie zanegowano również twierdzenia skarżącego, że wraz z odwołaniem nie złożył on wniosku o przywrócenie terminu, bowiem był przekonany, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 20 kwietnia 2017 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, wbrew stanowisku organu, nie doszło do prawidłowego, a tym samym skutecznego doręczenia orzeczenia pierwszoinstan-cyjnego w dniu 3 kwietnia 2017 r. (k. 78 akt). Nie istnieją podstawy normatywne do przekazywania funkcjonariuszom Policji pism w postępowaniu dyscyplinarnym na adres dla doręczeń, który nie jest miejscem zamieszkania, chyba że nastąpi to w miejscu pełnienia służby, ale w sposób wskazany w art. 134 § 1 k.p.k. i to w dodatku za pośrednictwem przełożonego służbowego. Przedmiotowe orzeczenie przekazano tymczasem do rąk funkcjonariusza lub pracownika KPP w Puławach, który nie poinformował o powyższym ani obwinionego, ani jego przełożonego. Skoro 3 kwietnia 2017 r. nie nastąpiło prawidłowe doręczenie skarżącemu orzeczenia pierwszoinstan- cyjnego, to owa data nie może wyznaczać początku biegu siedmiodniowego terminu do złożenia odwołania, o jakim mowa w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. Sąd pierwszej instancji uznał więc, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem wskazanego wyżej przepisu oraz art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ten wskazał, że w judykaturze i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że z art. 139 § 1 k.p.k. wynika, że strona ma obowiązek podać organom nowy adres, ale tylko w razie zmiany miejsca zamieszkania. Adres zamieszkania skarżącego znany był organowi prowadzącemu postępowanie oraz skarżący go nie zmienił. W ocenie tego Sądu miejsca pobytu, o którym mowa w art. 139 § 1 k.p.k., nie można utożsamiać z miejscem zakładu pracy strony lub z miejscem pełnienia służby przez stronę. Na marginesie Sąd wskazał, że k.p.k. tylko w jednym wypadku nakłada na stronę obowiązek wskazania adresata do doręczeń - w sytuacji, gdy strona przebywa za granicą. Sąd pierwszej instancji zwrócił także uwagę, że z przepisu § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjanta (Dz. U. z 2014 r., poz. 306) wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym dokumenty można przekazywać bezpośrednio, za pośrednictwem innych funkcjonariuszy lub pracowników Policji, przesyłką listową lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W wytycznych dla organu podał, że po zwrocie akt postępowania dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki ustali, w jakiej dacie doręczono skarżącemu orzeczenie dyscyplinarne nr [...] z [...] marca 2017 r. Jeżeli wyniki badań wskażą, że skarżący wniósł odwołanie w terminie ustawowym, należy merytorycznie rozpoznać odwołanie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Wojewódzki reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ w toku postępowania nie naruszył przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia przepisów postępowania, tj. art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 133 § 3 kodeksu postępowania karnego.

W uzasadnieniu rozwinął powyższy zarzut. Wskazał, że w toku postępowania organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa karnego procesowego w zakresie doręczenia skarżącemu orzeczenia dyscyplinarnego z [...] marca 2017 r. Skarżący sam w protokole przesłuchania wskazał jako adres do doręczeń - adres Komendy Powiatowej Policji w Puławach, tj. miejsce swojego stałego zatrudnienia.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Istotą niniejszego postępowania jest prawidłowość doręczenia skarżącemu, będącemu policjantem, orzeczenia pierwszoinstancyjnego z dnia [...] marca 2017 r. wydanego w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.

Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.; dalej ustawa o Policji), w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Prawidłowo zatem przyjęto w sprawie, że należało zastosować do doręczeń przepisy k.p.k. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza - w uproszczeniu - stosowanie przepisów wprost, czyli w całości, bądź z modyfikacjami koniecznymi ze względu na specyfikę danej regulacji prawnej, bądź niestosowanie ich wcale. Ewentualne modyfikacje dotyczą przepisów stosowanych odpowiednio, a nie uzupełnianych. Specyfika postępowania dyscyplinarnego w Policji wyklucza proste stosowanie przepisów postępowania karnego, bo przyjmowanie jego zasad oraz jego instytucji musi uwzględniać przede wszystkim charakter tego postępowania, charakter służby, a w dalszej kolejności okoliczności konkretnej sprawy. Niepodobna zatem w całości przenosić reguł postępowania karnego na poziom postępowania dyscyplinarnego, tym bardziej, że w gruncie rzeczy jest to rodzaj postępowania administracyjnego.

Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że z art. 132 § 1 i § 2 k.p.k. wynika, że zasadniczym sposobem doręczania pism adresatowi jest doręczenie osobiste, które następuje w miejscu zamieszkania adresata. Przepis art. 134 § 1 k.p.k. dopuszcza możliwość doręczenia pism adresowanych do funkcjonariuszy służb mundurowych (w tym do funkcjonariuszy Policji), za pośrednictwem ich przełożonych.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z protokołu przesłuchania z 7 marca 2017 r. (k. 53 akt) obwiniony wskazał swój adres zamieszkania i numer telefonu, a na żądanie osoby przesłuchującej podał "adres do korespondencji: 24-100 Puławy ul. Wojska Polskiego 6, Komenda Powiatowa Policji". Niesporne jest, że orzeczenie (k. 73-77 akt) skierowano pod wskazany wyżej, tj. adres do korespondencji. Przesyłkę doręczono osobie uprawnionej przez kierownika zakładu pracy (k. 78 akt).

Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie doszło do prawidłowego, a tym samym skutecznego doręczenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego w dniu 3 kwietnia 2017 r. (k. 78 akt) albowiem nie istnieją podstawy normatywne do przekazywania funkcjonariuszom Policji pism w postępowaniu dyscyplinarnym na adres dla doręczeń, który nie jest miejscem zamieszkania, chyba że nastąpi to w miejscu pełnienia służby, ale w sposób wskazany w art. 134 § 1 k.p.k., i to w dodatku za pośrednictwem przełożonego służbowego. Tymczasem przedmiotowe orzeczenie przekazano do rąk funkcjonariusza lub pracownika KPP w Puławach, który nie poinformował o powyższym ani obwinionego, ani jego przełożonego. Sąd pierwszej instancji przyjął, że w tej sytuacji, wbrew stanowisku organu, nie doszło do prawidłowego, a tym samym skutecznego doręczenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego w dniu 3 kwietnia 2017 r. (k. 78 akt) albowiem nie istnieją podstawy normatywne do przekazywania funkcjonariuszom Policji pism w postępowaniu dyscyplinarnym na adres dla doręczeń, który nie jest miejscem zamieszkania, chyba że nastąpi to w miejscu pełnienia służby, ale w sposób wskazany w art. 134 § 1 k.p.k. i to w dodatku za pośrednictwem przełożonego służbowego. W tej sytuacji Sąd ten przyjął, że skoro w dniu 3 kwietnia 2017 r. nie nastąpiło prawidłowe doręczenie skarżącemu orzeczenia pierwszoinstancyjnego, to owa data nie może wyznaczać początku biegu siedmiodniowego terminu do złożenia odwołania, o jakim mowa w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. Sąd pierwszej instancji uznał więc, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem wskazanego wyżej przepisu oraz art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stanowisko to nie jest prawidłowe. W ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego nie było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania art. 134 § 1 k.p.k. w sposób, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji.

Zauważyć należy, że doręczenie w niniejszej sprawie nastąpiło w toku prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego, którego był on stroną. Doręczenie mogło zatem nastąpić według przepisów k.p.k. dotyczących doręczeń, a to w związku z treścią art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, który w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji odsyła postępowaniu dyscyplinarnym do odpowiednio stosowanych przepisów k.p.k. w zakresie w nim wskazanym. Z przepisów k.p.k. dotyczących doręczeń zawartych w rozdziale 15 Działu IV k.p.k. wynika, że zasadą wynikającą z art. 132 § 1 k.p.k. jest doręczanie wszelkich pism adresatowi osobiście, a kolejne sposoby doręczania tych pism przewidziane w ustawie procesowej podlegają uruchomieniu w zależności od stwierdzonej sytuacji faktycznej, z którą związana jest niemożność osobistego doręczenia pisma adresatowi w jego miejscu zamieszkania, w tym także wskutek wyboru dokonanego przez adresata. Zauważyć należy, że jak wynika z akt sprawy, skarżący dokonał wyboru sposobu doręczenia mu pism w postępowaniu dyscyplinarnym, wskazując adres do doręczeń, który jest tożsamy z adresem jego miejsca pełnienia służby. Nie ma w tej sytuacji żadnych podstaw, by stosować do ww. doręczenia reżim wynikający z art. 134 § 1 k.p.k., skoro doręczenia pism w postępowaniu dyscyplinarnym nie dokonuje się za pośrednictwem przełożonego. Tryb doręczeń określony w art. 134 § 1 k.p.k. ma zastosowanie do korespondencji służbowej, a niniejsza sprawa jest sprawą dyscyplinarną, w której adresatem wszelkich pism i orzeczeń jest funkcjonariusz. Sprawa dyscyplinarna jest jego sprawą toczącą się bez pośrednictwa przełożonego funkcjonariusza. Wskazanie przez policjanta w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego adresu jego miejsca zatrudnienia jako adresu dla doręczeń, nie oznacza, że do doręczeń pism skierowanych do policjanta w tym postępowaniu należy wprost stosować tryb określony w art. 134 § 1 k.p.k.

Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że w okolicznościach niniejszej sprawy można było zastosować do doręczenia tryb przewidziany w art. 133 § 3 k.p.k., zgonie z którym: "pisma można również pozostawić osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w miejscu stałego zatrudnienia adresata". Zgodnie z ugruntowanym w tym względzie poglądem, w ww. przepisie prawa chodzi o osobę upoważnioną do odbioru pism skierowanych do zakładu pracy adresata, a zatem nie musi to być osoba upoważniona przez adresata (tak: Kodeks postępowania karnego komentarz pod red, Jana Grajewskiego; Warszawa 2010, t. 1, str. 488). W sytuacji określonej w ww. przepisie prawa, pismo uważa się za doręczone w dniu jego pozostawienia osobie upoważnionej do odbioru korespondencji (tak: Kodeks postępowania karnego komentarz pod red. Jana Grajewskiego; Warszawa 2010, t 1, str. 489, D. Wysocki, Przewlekłość procesu karnego; Kraków 2010, str. 179 i nast.).

Zgodzić się należy ze stroną skarżącą kasacyjnie, że doręczenie pod adres wskazany przez skarżącego (miejsce stałego zatrudnienia skarżącego), które nastąpiło w dniu 3 kwietnia 2017 r., a korespondencję odebrała w jednostce osoba upoważniona, podając numer upoważnienia na pieczęci funkcyjnej (k 78 akt sprawy), było doręczeniem nie tylko prawidłowym ale i znajdującym oparcie w aktualnym stanie prawnym, a przede wszystkim – co należy podkreślić - zgodnym z wolą i decyzją samego skarżącego, który osobiście i świadomie taką zgodną z prawem formę doręczenia narzucił organowi dyscyplinarnemu. Brak było zatem podstaw do doręczenia korespondencji skarżącemu w inny dopuszczony prawem sposób, jednakże wbrew jego żądaniu.

Podkreślenia wymaga, że sam skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował ani miejsca doręczenia, ani osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w miejscu wskazanym przez skarżącego, czyli miejscu jego stałego zatrudnienia. Kwestionował jedynie termin, w jakim osobiście mógł odebrać korespondencję z powodu jego nieobecności będącej skutkiem absencji urlopowej. Okoliczność ta jednak może być ewentualnie podnoszona w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do odwołania.

W okolicznościach niniejszej sprawy, tj. dokonanego przez samego skarżącego wyboru doręczenia kierowanych niego pism, nie ma podstaw do przyjęcia, że zastosowanie przez organ art. 133 § 3 k.p.k. było nieprawidłowe.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a uznając, że istota sprawy jest ostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. skargę oddalił.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.