Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 868/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3,  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z 2 października 2012 r. W. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów

i usług. Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem autora wniosku z powodu obecnej sytuacji finansowej skarżącego oraz istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia "spółce" znacznej szkody lub trudnych

do odwrócenia skutków, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia sądu jest w pełni zasadne. Powołał się przy tym na poglądy prawne zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07. Dodatkowo wstrzymanie zaskarżonego aktu pozwoli, zdaniem autora wniosku na ustabilizowanie sytuacji majątkowej "spółki" oraz pozwoli uniknąć wielu dodatkowych negatywnych konsekwencji, jeżeli decyzja będzie wykonana niezwłocznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena

ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawiła jedynie swoje obawy. Wskazała ogólne skutki, które mogą, ale nie muszą nastąpić. Nie uprawdopodobniła, że jej obawy mogą się spełnić

w przewidywalnej przyszłości. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do wniosku, że w przypadku skarżącego zostały spełnione przesłanki, o których mowa w powołanych wyżej przepisach art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy podniósł, że nie posiada żadnego majątku. Korzysta z pomocy rodziców. Również z tej przyczyny brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił, że może ponieść szkodę, skoro nie posiada majątku i nie osiąga dochodów.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Nie zaś, jak zdaje się wywodzić skarżący ochrona tymczasowa rozciąga się aż do chwili uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie. Dodatkowo na marginesie Sąd zauważa, że autor w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnosi do "spółki". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie stroną postępowania nie jest podmiot o charakterze spółki prawa handlowego, lecz osoba fizyczna.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.