Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 218/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 23
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie protestów do planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Rada Miejska uchwałą z dnia [...]. wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. ) oraz art. 4 ust. 1 i art. 23 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm. ) w związku z art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ) nie uwzględniła protestu C. R.. Przedmiotem protestu była podjęta w dniu [...]. uchwała Rady Miejskiej [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W.. Zgodnie z nim teren oznaczony symbolem [...], zlokalizowany w rejonie ulicy L. ma być przeznaczony dla potrzeb międzypaństwowego przejścia granicznego z B., na usługi i parkingi.

W uzasadnieniu uchwały odrzucającej protest Rada Miejska wyjaśniła, że lokalizacja przejścia granicznego w rejonie ulicy L. jest kontynuacją dotychczasowych rozwiązań planistycznych, jest zgodna z aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. oraz uwzględnia uwarunkowania i kierunki rozwoju przestrzennego, wynikające z " Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]" oraz" Strategii Rozwoju Województwa [...]".

Specjalistyczne badania pt. " Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy L. związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we W." wykazały, że potencjalne ponadnormatywne uciążliwości wynikające z zanieczyszczeń powietrza i emisji hałasu nie powinny przekraczać linii oddalonej o 15 m od osi przejazdu pojazdów. Poza tym będzie można je zminimalizować dobrze zaprojektowanym ekranowaniem roślinnym, właściwą organizacją ruchu na przejściu oraz poprawą izolacyjności akustycznej budynków mieszkalnych przy ul. L.j.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. R., właściciel działki położonej przy ul. [...] we W. domagał się uchylenia uchwały o odrzuceniu protestu.

W uzasadnieniu podniósł, że w istocie wniósł on zarzuty, a nie protest, a więc przysługuje mu skarga. Projektowany plan w części dotyczącej przejścia granicznego narusza jego interes prawny, ponieważ zwiększy się hałas, będzie bardziej zanieczyszczone powietrze, co ograniczy go w wykonywaniu jego prawa własności.

W projekcie nie uwzględniono zagrożeń, wynikających ze zmiany przeznaczenia ul. L. które - zdaniem skarżącego - zostały wyraźnie przedstawione w " Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów ciągu ulicy L. związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we W..

Ponadto Gmina nie wykonała wielu badań i uzgodnień, do których była zobowiązana na mocy z art. 10 i 18 cyt. ustawy, tj. geologicznych i hydrologicznych, opinii biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, uzgodnienia z przyległą gminą.

Nie przedstawiła dokumentów stwierdzających prawo własności gruntów przeznaczonych. Uchybienia powyższe przesądzają o nieważności zaskarżonej uchwały .

Skarżący powołując się na pkt. 9 " Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa " stwierdził, że przejście graniczne może, a nawet powinno

być zlokalizowane na obrzeżach miasta, a nie w ściśle zabudowanym obszarze miejskim.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.z 1999r. Nr 89, poz. 415 ) uchwała o odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu i nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych. Może być zaskarżona jedynie na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, ale pod warunkiem, że skarżący uprzednio zwróci się bezskutecznie do organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, z wnioskiem o jej uchylenie lub zmianę.

Rada Miejska kwalifikując wniesione przez skarżącego pismo jako protest stanęła na stanowisku, że ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w części dotyczącej lokalizacji przejścia granicznego nie naruszą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Nieruchomość skarżącego jest usytuowana w odległości ok.[...]m od planowanego przejścia granicznego, a jej przeznaczenie się nie zmieni ( nadal będzie to zabudowa

jednorodzinna ). Skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na których ma być ono zlokalizowane.

Ponadto parametry drogi krajowej Nr ([...]) nie ulegną zmianie, a z opracowanych dla potrzeb planu badań i ekspertyz wynika, że nie wystąpią szczególne zagrożenia wynikające z zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu. Wojewoda nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu planistycznym organów gminy.

Z "Prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego na środowisko przyrodnicze" wynika, że zmiana funkcji terenu jest zmianą o niewielkim wpływie na środowisko, ponieważ potencjalne zagrożenia będzie można wyeliminować dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym.

Poza tym planowane przejście graniczne będzie obsługiwało jedynie ruch samochodów osobowych, dostawczych do 3,5 t oraz autobusów, natomiast wykluczony będzie ruch ciężkich samochodów ciężarowych.

Rada Miejska ponadto podtrzymała swoją argumentację dotyczącą potencjalnego zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawową kwestią wymagającą rozważenia w sprawie jest odniesienie się do prawidłowości zakwalifikowania przez organ administracji wniesionego przez stronę środka prawnego, w którym kwestionuje ustalenia zawarte w projekcie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Konsekwencją tego jest bowiem dopuszczalność skargi sądowej na uchwałę rady w przedmiocie odrzucenia protestu.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ) przewiduje na etapie opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dwa rodzaje środków prawnych służących do kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie planu lub projekcie zmian planu wyłożonym do publicznego wglądu.

Te środki to protest - przysługujący każdemu, kto kwestionuje ustalenia projektu art. (23 ust.1 ustawy) oraz zarzut służący podmiotowi legitymowanemu czyli temu,

którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenie projektu planu ( art. 24 ust.1 ustawy).

Środki te różnią się także przedmiotowo i różny jest tryb ich rozpatrywania, choć w obu przypadkach o ich uwzględnieniu bądź odrzuceniu decyduje rada gminy

w formie uchwały.

Uchwała dotyczącą protestu nie musi zawierać uzasadnienie faktycznego i prawnego, nie musi być ponadto doręczona wnoszącemu zarzut.

Dla oceny rodzaju wniesionego środka nie ma znaczenia, jak tenże środek zostanie nazwany przez osobę wnoszącą.

Kwalifikacji dokonuje rada gminy w podjętej uchwale, po rozważeniu, czy

naruszony został interes prawny lub uprawnienie osoby wnoszącej pismo.

Utrwalone orzecznictwo sądowe i administracyjne przyjmuje, że interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego odnoszącego się do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z 25.IV. 2002r., IV S.A. 2238/01 Monitor Prawniczy 12/2002, s. 532 ) Inaczej mówiąc - wnoszący zarzut musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia ( wyrok NSA z 20.IV. 1998r., IV S.A. 2234/97 Palestra 1999/1-2,s. 161 )

4

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że podniesione przez skarżącego argumenty dotyczą związanych z planowanym przejściem granicznym ogólnych zagrożeń, jakie mogą wystąpić nie tylko na działce skarżącego.

Skarżący jest właścicielem działki położonej w znacznej odległości od planowanej inwestycji, co nie wyklucza możliwości kwestionowania realizacji tego typu inwestycji z uwagi na subiektywne odczucia. Jest to jednak związane z interesem faktycznym, ale nie prawnym, czyli opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Nie ma on tytułu prawnego do terenu objętego w projekcie pod budowę przejścia granicznego inwestycja zaplanowana jest na nieruchomościach stanowiących własność Gminy , do której należy również przedmiotowa ulica. Ponadto projekt nie zmienia przeznaczenia działki skarżącego - nadal przewiduje w tym terenie zabudowę jednorodzinną. Powyższe uprawnienia do oceny, że projektowany plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego ani uprawnienia skarżącego.

W związku z tym kwalifikacja jego pisma, jako protestu dokonana przez Radę

Miejską w zaskarżonej uchwale była prawidłowa i nie naruszała prawa materialnego.

W świetle art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, od uchwały odrzucającej protest nie przysługuje skarga sądowa, a zatem na mocy art. 58 § 1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ) wniesioną skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

kg.