Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 58/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
658
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne~Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: ART. 7, ART. 8 UST 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1540
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...]Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do podjęcia czynności w celu rozpoznania wniosku [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2018 r. – w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

S. sp. z o.o. (dalej Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym - skargę na niewykonywanie przez Wójta Gminy S. czynności nakazanych prawem:

1. poprzez zaniechanie prowadzenia czynności nakazanych prawem, tj. procedury, określonej w art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2018 r., poz. 1496) - wobec złożenia przez Skarżącego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na działce nr [...] w miejscowości J., gm. S.;

2. poprzez zaniechanie prowadzenia czynności nakazanych prawem tj. procedury, określonej w art. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania (Dz.U. 2018 poz. 1540) - wobec chęci zawarcia przez Inwestora umowy dotyczącej wskazanej w pkt 1 inwestycji mieszkaniowej;

3. na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania(Dz.U. 2018 poz. 1540) - wobec nie przyjęcia przez gminę aktu prawa miejscowego określającego zasady przeprowadzania naboru wniosków o zawarcie umowy najmu oraz maksymalną wysokość dochodu gospodarstwa domowego.

4. Wobec powyższego Spółka wniosła o:

a) powierzenie dokonania czynności na ryzyko i koszt Gminy- organowi nadzoru na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym;

b) w razie nieuwzględnienia powyższego - nakazanie Wójtowi Gminy S. dokonania zaniechanych czynności;

c) w przypadku gdyby powyższe okazało się niemożliwe - dokonanie czynności zastępczych przez Sąd na podstawie art. 149 § 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej P.p.s.a.);

d) w przypadku gdyby powyższe okazało się niemożliwe - nakazanie dokonania czynności Wójtowi na podstawie art. 149 P.p.s.a.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej dnia 11 września za pośrednictwem Wójta Gminy S. do Rady Gminy złożony został wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na terenie należącej do spółki działki nr [...] w miejscowości J.. Wniosek zawierał zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania informacje dotyczące wskazania, charakterystyki oraz zakresu planowanej inwestycji wraz z załącznikami, a zatem spełniał wymogi formalne.

Dnia 13 września 2018 r. Spółka otrzymała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w tym m.in. przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach co miało w ocenie organu być zgodne z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 1479). W imieniu spółki wystosowano odpowiedź odnoszącą się do wszelkich podniesionych zagadnień i wskazano na fakt braku konieczności przedstawiania decyzji środowiskowej z powodu niekwalifikowania się przedmiotowej inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco wpływać na środowisko na podstawie (w myśl § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - jako nieprzekraczającej 2ha).

W ostatnim piśmie które zostało skierowane do spółki ze strony organu wydano zarządzenie o pozostawiono sprawę bez rozpatrzenia. Bez wskazania żadnej właściwej podstawy prawnej. Spółka dodała, że nie ma żadnych przepisów szczególnych dotyczących wymagalności decyzji środowiskowej jako formy ochrony otuliny Parku, co stanowi o wyłączeniu konieczności ubiegania się o jej wydanie w działalności mieszczącej się w lex generalis ustawy z dnia 16 października 2004 r. o ochronie przyrody. Podobnie sytuacja przedstawia się jeśli chodzi o Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu czy też Zarządzenia nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody "[...]".

W przypadku przedmiotowej działki, co zostało udowodnione, brak jest unormowań mogących prawnie uniemożliwiać realizację planowanej inwestycji. Spółka zwróciła też uwagę, że argumentacja organu wykonawczego gminy jest pozbawiona całkowicie podstawy prawnej i motywuje się tylko i wyłącznie czynnikami politycznymi w związku z kampanią wyborczą trwającą w Gminie S.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że w dniu 11 września 2018 r. Spółka złożyła w kancelarii Urzędu Gminy S., kierowane do Rady Gminy S. za pośrednictwem Wójta Gminy S. pismo zatytułowane: "Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej".

Wójt Gminy S. po przeprowadzeniu wnikliwej analizy wniosku dostrzegł szereg braków zawartych w tym wniosku, w związku z tym na podstawie art. 7 ust. 9 tejże ustawy zostało wystosowane wezwanie z dnia 13 września 2018 r. do Spółki o uzupełnienie ww. wniosku o dane i szereg kluczowych zbiorów informacji niezbędnych do jego procedowania. Wezwanie zawierało pouczenie, iż nie uzupełnienie braków w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W dniu 3 października 2018 r. Spółka złożyła pismo zatytułowane: "Uzupełnienie wniosku z dnia 11 września 2018 r."

Wójt Gminy S. po przeprowadzeniu powtórnej analizy pisma z dnia 3 października 2018 r. oraz wniosku z dnia 11 września 2018 r. złożonego przez Spółkę stwierdził, że tzw. "Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej" nie został właściwie uzupełniony i nie może być w tej formie procedowany. Pismo zawierało wprawdzie szereg informacji, ale podanych w formie zdawkowej częściowo z polemiką, a nie merytorycznym uzasadnieniem wniosku. Brakiem, który zdaniem Wójta powinien poprzedzać złożenie właściwego wniosku o ustalenie lokalizacji było nie uzyskanie przez Inwestora decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla wszystkich inwestycji jakie Inwestor zamierzał realizować w etapach na działce ew. nr [...] we wsi J. Próba zmarginalizowania przez Inwestora tego poważnego problemu i nie złożenia do dnia sporządzenia niniejszej odpowiedzi na skargę wniosku o wydanie takiej decyzji dla całego przedsięwzięcia z dokładnymi kartami informacyjnymi projektowanych działań inwestycyjnych na działce ew. nr [...], jest niezgodna z obowiązującym prawem. Inwestor podjął próbę sztucznego zawężania wielkości inwestycji w celu ominięcia obowiązku uzyskania takiej decyzji. Zawężenie obszaru w złożonym przez Inwestora wniosku polegało na tym, że inwestycja ta nierozłącznie związana jest działką drogową o nr ew. [...] (nie uwzględniona we wniosku) oraz ograniczaniu inwestycji do etapów i zmniejszonej ponad miarę wielkości terenu przeznaczonego pod parkingi i garaże niezbędne do obsługi budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W tej sytuacji Wójt Gminy postanowił poinformować Inwestora, że jego pismo nadal nie spełnia wymogów ustawowych i nie może być procedowane.

Pismem z dnia 12 października 2018 r. Wójt Gminy S. powiadomił Spółkę, iż pismo - wniosek o ustalenie lokalizacji mieszkaniowej pozostaje bez rozpatrzenia z powodu jego nie uzupełnienia zgodnie z wcześniejszym wezwaniem.

Pismem z dnia 29 października 2018 r. Spółka odpowiedziała na ww. pismo Wójta Gminy S. W piśmie tym Inwestor potwierdził chęć wybudowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych i kliniki ortopedycznej. Pismo wpłynęło do kancelarii Urzędu Gminy w dniu 31 października 2018 r.

Pismem z dnia 29 listopada 2018 r. Wójt Gminy S powiadomił Spółkę, iż nie ma możliwości ponowić postępowania już zamkniętego o czym była informacja wcześniej i pozostaje bez rozpatrzenia z powodu jego nie uzupełnienia zgodnie z wcześniejszym wezwaniem. Pismo zostało odebrane w dniu 10 grudnia 2018 r.

W dniu 21 grudnia 2018 r. Spółka złożyła skargę na bezczynność Wójta Gminy S.

Odnosząc się do zarzutów w niej zawarte Wójt Gminy wskazał, że odnosząc się do pierwszego zarzutu, uznał go za nie zasady. Wójt Gminy S. zgodnie bowiem z ustawą wykonał w ustawowych terminach wszelkich czynności dotyczące sprawdzenia zasadności wprowadzenia wniosku Inwestora obecnie Skarżącego, na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy S. w celu rozpoczęcia procedowania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Inwestor nie wykonał nakazanych wezwaniem czynności i z tego powodu jego pismo - wniosek nie mogło być dalej procedowane.

Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi Wójt Gminy podniósł, że także jest on nieuzasadniony. Wójta wskazał, że art. 7 ustawy o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania nie wprowadza obowiązku zawarcia umowy między gminą a inwestorem realizującym inwestycję mieszkaniową. Umowa taka jest całkowicie dobrowolna. Natomiast przepis art. 7 jednoznacznie stanowi, że dopłaty do czynszu najemcom mogą być udzielone jeżeli w związku z inwestycją mieszkaniową została zawarta umowa między Inwestorem realizującym tę inwestycję, a gminą właściwą miejscowo dla tej inwestycji.

Zatem nie interes faktyczny Inwestora decyduje o tym, czy umowa zostanie zawarta, a interes i potrzeby gminy w zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców.

Kolejny, ostatni zarzut skargi również Wójt uznał za niezasadny. W ocenie Wójta Skarżącej nie przysługuje żaden interes prawny przy podejmowaniu lub nie przez Radę Gminy uchwały, o których mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Uchwała, o której mowa w tym przepisie podejmowana jest przez Radę Gminy, stosownie do potrzeb w celu określenia zasad przeprowadzenia naboru wniosków na zawarcie umowy najmu, kryteriów pierwszeństwa oraz niektórych warunków finansowych towarzyszących umowie najmu. Ponadto podejmowanie ww. uchwały byłoby bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy nie istnieje umowa pomiędzy gminą a inwestorem zawarta w trybie art. 7 tej samej ustawy.

Wójt także zwrócił uwagę, że ustawa 5 lipca 2018 r. ma wspomagać gminy w realizacji inwestycji mieszkaniowych w uproszczonej procedurze bez potrzeby zmieniania planów miejscowych. Gmina S. jako sąsiadująca z [...] Parkiem Narodowym ma specyficzne uwarunkowania inwestycyjne. Gmina praktycznie w całości jest pokryta planami miejscowymi. Gmina S. zabudowywana jest budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Nie istnieje naglący problem braku wielorodzinnej zabudowy socjalnej czy komunalnej. Mieszkańcy S. budują następne domy i zaspokajają potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie. Sugestia Inwestora jakoby działania Wójta Gminy miały poddźwięk polityczny jest całkowicie pozbawiona argumentów, gdyż, zarówno poprzedni Wójt, jak i Wójt obecnie wybrany uważali i uważają, że tego typu działanie inwestycyjne nie może stwarzać pozoru działań chaotycznych i nieprzemyślanych. Przedstawiona od pierwszego pisma Koncepcja architektoniczno - urbanistyczna nie jest merytorycznie właściwa i bardziej przypomina prospekt sprzedaży niż taki dokument planistyczny.

Wójt Gminy S. zwrócił szczególną uwagę na lokalizację projektowanej inwestycji. Działka ew. nr [...] we wsi J. ma całkowitą powierzchnię ponad 20ha, a w zakresie użytków ma między innymi 4.8116 ha terenów oznaczonych jako Bi - inne tereny zabudowane. Pomimo, iż są to tereny, dla których nie wymagane by były dodatkowe zgody Marszałka Województwa [...] i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, to teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę, zarówno w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak i w Studium Gminy. Inwestor wielokrotnie od wielu lat zmieniał zdanie co do swoich zamysłów inwestycyjnych na działce ew. nr [...] we wsi J. Lokalizacja jest wybitnie trudna, gdyż znajduje się zarówno w otulinie [...] Parku Narodowego, otulinie Rezerwatu [...], w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu i otoczona jest Lasem B., jest niemal w jego środku. Jedyny dojazd do drogi publicznej stanowi droga - działka ew. nr [...], która styka się z bocznicą kolejową (transport towarowy do H.).

Wobec powyższego – w ocenie Wójta Gminy - nie można zarzucać bezczynności organowi, który wykonał czynności nakreślone prawem.

Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2019 r. przekazano niniejszą sprawę Przewodniczącej Wydziału celem wyłączenia z rozpoznawanej sprawy skarg na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie zawarcia umowy z inwestorem w sprawie dopłat do czynszu (pkt 2 skargi) oraz na bezczynność Gminy S. w przedmiocie podjęcia uchwały dotyczącej kryteriów zawierania umów najmu (pkt 3 skargi) do odrębnych rozstrzygnięć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 tej ustawy, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z uwagi na wyjątkowy charakter niniejszej sprawy należy na wstępie wyjaśnić, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, do których jest zobowiązany, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy.

Sąd w niniejszej sprawie przyjął – mając na uwadze szczególne regulacje prawne zawarte w specustawie mieszkaniowej, że skarga na bezczynność w przedmiocie pozostawienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji przysługuje, ale w innym trybie jak na to wskazała Skarżąca w skardze.

Należy wskazać, że charakter prawny uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie został określony w przepisach. W uzasadnieniu projektu znajduje się stwierdzenie, że nie jest to akt prawa miejscowego. Tak też sugeruje doktryna przedmiotu, wskazując, że uchwała o ustaleniu lokalizacji nie będzie mogła być zaliczana do typowych aktów prawa miejscowego. Akty, które mają na celu realizację zdań publicznych przypisanych organów jednostek samorządu terytorialnego w drodze ustawy, nakładają obowiązki, stwierdzają uprawnienia lub obowiązki bądź tworzą lub znoszą istniejący stosunek prawny, mają charakter indywidualny bądź generalny, jak również nie są aktami prawa miejscowego, to wówczas sklasyfikować należy je w grupie aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 (tak Karolina Rokicka-Murszewska w: Specustawa mieszkaniowa, Komentarz pod red. A.Jakubowskiego, Warszawa 2019 r., str. 147 i powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Zgodnie z art. 15 tej ustawy skarga, o której mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, 1000, 1349 i 1432), może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały, o której mowa w art. 7 ust. 4, w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi.

Zatem z powyższego wynika, że przedmiotowa uchwała podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., lecz w przypadku braku działania organu gminnego w tym względzie, nie można pozbawić strony ochrony sądowej z tej przyczyny, iż art. 3 § 2 pkt 8 nie wymienia przypadku z pkt 6 tego §. Mając zatem na względzie, iż ww. uchwała jest aktem administracyjnym o charakterze indywidualnym oraz nie tracąc z pola widzenia konstytucyjnego prawa strony do sądu, należy przyjąć, iż w takim przypadku stronie przysługuje skarga na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP (Wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r. I OSK 1253/17, CBOSA).

Wskazać też należy, że z uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 jednoznacznie wynika, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyższe rozważania należy wskazać, że przedmiotem niniejszej skargi na bezczynność organu jest pierwsza faza postępowania w sprawie podjęcia nietypowej uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji obejmująca czynności "wstępne" Wójta dotyczących zweryfikowania wymogów formalnych wniosku Inwestora określonych w specustawie.

Jak wynika z art. 7 ust. 9 ustawy w przypadku gdy wniosek nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 7 i 8, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wzywa do usunięcia braków formalnych, wskazując termin na ich usunięcie, nie dłuższy jednak niż 14 dni, pouczając jednocześnie, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Z powyższego uprawnienia pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia organ w niniejszej sprawie skorzystał, uznając, że Strona po jednokrotnym wezwaniu ją do usunięcia braków formalnych wniosku, braków tych nie uzupełniła.

Jak wynika bowiem z akt sprawy Wójt uznając, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji nie spełnia wymogów określonych w specustawie mieszkaniowej pozostawił pismem z dnia 12 października 2018 r. ww. wniosek bez rozpoznania.

Przystępując do rozpatrzenia skargi należy wskazać, na co zwrócono już wcześniej uwagę, że przedmiotem skargi do sądu jest bezczynność Wójta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Spółki, który zobligowany był podejmować czynności zgodnie z przepisów specustawy mieszkaniowej, tj. art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 7 i 8 specustawy mieszkaniowej.

W myśl art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1 a).

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Analizując materiał zgromadzony w sprawie w ocenie Sądu przedwczesne w niniejszej sprawie było stanowisko organu wyrażone w piśmie z 12 października 2018 r. o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpoznania.

Należy wyjaśnić, że organ uchybił przepisom specustawy w ten sposób, że nie wyczerpał prawidłowo trybu określonego w tej ustawie w zakresie prawidłowego wezwania Strony do usunięcia braków formalnych wniosku, jak i w sposób nieprzekonywujący zajął stanowisko w przedmiocie postawienia wniosku bez rozpatrzenia.

W niniejszej sprawie stanowisko organu w piśmie z 12 października 2018 r. zostało przedstawione ogólnikowo, nie wynika z niego dokładnie na jakiej podstawie Wójt, tzn. z których konkretnie dokumentów uzyskane dane przesądziły m.in o tym, że inwestycja przekracza wielokrotnie powierzchnię 2ha. Powyższe również stanowi uchybienie procesowe mające istotny wpływ na wynik sprawy i przesądza o bezczynności organu w niniejszej sprawie. Poza tym organ powołując ww. piśmie okoliczność utytułowania działki Inwestora w otulinie [...] Parku Narodowego, w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu oraz w otulinie rezerwatów przyrody znajdujących się w lesie B. nie podał żadnej podstawy prawnej i wniosków z tego wynikających, a tym samym nie wykazał, że kwestia ta w jakikolwiek sposób miała wpływ na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Takie działanie organu jest nieprzekonywujące i budzi wątpliwości co do zaufania obywateli do organów państwa.

Odnosząc się do formalnych braków wniosku to – w ocenie Sądu – przedłożony, a następnie częściowo uzupełniony wniosek Inwestora w niniejszej sprawie dalej zawiera braki formalne, do których organ powinien wezwać stronę w trybie art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że z wniosku Strony, ani z jej kolejnych pism nie wynika, aby wykazała ona w sposób wyczerpujący, że inwestycja mieszkaniowa odpowiada standardom, o których mowa w rozdziale 3 specustawy mieszkaniowej "Standardy lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych (art. 7 ust. 13 w zw. z art. 17 ustawy).

Po przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie zdaniem Sądu wniosek Strony nie zawiera zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), na podstawie którego ocenia się możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej lub zapewnienia wychowania przedszkolnego dzieciom (art. 17 ust. 3 ustawy).

Poza tym wniosek wskazuje, że inwestor zapewni dostęp do urządzeń terenów wypoczynku oraz rekreacji lub sportu, jednak na tym twierdzeniu poprzestaje, co jak wynika z art. 17 ust. 4 ustawy jest niewystarczające. Z przepisu tego bowiem wynika, że inwestycję mieszkaniową wielorodzinną lokalizuje się na terenie zapewniającym dostęp do urządzonych terenów wypoczynku oraz rekreacji lub sportu o powierzchni stanowiącej co najmniej iloczyn planowanej liczby mieszkańców oraz wskaźnika wynoszącego 4 m2. Zapewnienie dostępu następuje poprzez lokalizację w odległości nie większej niż 3000 m, a w miastach, w których liczba mieszkańców przekracza 100 000 mieszkańców, 1500 m.

Z powyższego zatem wynika, że we wniosku należy wskazać konkretną powierzchnię terenu zapewniającego dostęp do urządzeń terenów wypoczynku oraz rekreacji lub sportu. Powierzchnię tą stanowi co najmniej iloczyn planowanej liczby mieszkańców oraz wskaźnik wynoszący 4m2. Przy czym planowaną liczbę mieszkańców ustala się w myśl art. 17 ust. 9 ustawy jako iloraz powierzchni użytkowej mieszkań i wskaźnika wynoszącego 28m2.

Powyższych okoliczności, ani Spółka nie wykazała we wniosku, ani też organ nie zauważył ich jako braków wniosku, do których należy wezwać Stronę.

Poza tym w ocenie Sądu organ ponownie powinien wezwać Spółkę z uwagi na niejasne dane określone w projekcie w zakresie powierzchni zabudowy uwzględniając przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71).

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in: zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Wobec powyższego zatem należy ustalić, czy powierzchnia zabudowy wskazana przez inwestora w projekcie obejmuje tereny zajęte przez wszystkie obiekty budowlane oraz powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia. Za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, do której należy zaliczyć oprócz obiektów budowlanych m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, terenów zniwelowanych, chodników, podjazdów, placów składowych, przyłączy infrastruktury technicznych i mediów i inne powierzchnie utwardzone oraz płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora. (Wyrok NSA z 15 lutego 2017 r., II OSK 1847/17, CBOSA).

Dopiero tak ustalona powierzchnia zabudowy uwzględniająca ww. przepis rozporządzenia będzie determinowała obowiązek przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też nie. Z obowiązku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym zweryfikowania braków formalnych wniosku organ się nie wywiązał, w związku z tym zasadnie należało uznać, że pozostawienie wniosku inwestora w niniejszej sytuacji było niezasadne, a związku z tym skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy strona dalej stwierdzi i przedstawi - w jej ocenie wiarygodne okoliczności świadczące o tym, że w sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa środowiska – nie jest wymagana, bo np. całość inwestycji mieszkaniowej mieści się na obszarze 2ha, a organ przyjmie stanowisko odmienne (poparte wyczerpującą argumentacją) winien rozważyć podjęcie uchwały w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji, a nie pozostawiać wniosek Inwestora bez rozpatrzenia.

W przypadku stwierdzenia istnienia stanu bezczynności, Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że na dzień wyrokowania organ był bezczynny, a tym samym żądanie skargi dotyczące rozpatrzenia wniosku w sprawie należało uznać za uzasadnione, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a w punkcie 1 i 2 wyroku. Jednocześnie Sąd mając na względzie art. 149 § 1a p.p.s.a. uznał, że bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, rozumianego jako stan, w którym ewidentnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, o czym orzekł w punkcie 3 wyroku. Nawet niewłaściwa interpretacja czy zastosowanie przepisów, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., na które to koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.