Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 631/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 230 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń- kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2005r., oraz umorzenia postępowania w sprawie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec i wrzesień 2005r. p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2012r., pełnomocnik A Spółka Jawna – radca prawny P. W. wniósł do tutejszego sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń-kwiecień, czerwiec, lipiec i wrzesień 2005r., oraz umorzenia postępowania w sprawie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec i wrzesień 2005r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 lipca 2012r., pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokośći 1870 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 lipca 2012 r. (k.33). Termin do jego uiszczenia bezkutecznie upłynął w dniu 30 lipca 2012 r.

Postanowieniem z dnia 14 września 2012r., tutejszy sąd odrzucił przedmiotową skargę (k. 35).

Powyższe roztrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 września 2012r. (k. 39).

W dniu 5 października 2012r., pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wraz z potwierdzeniem przelewu kwoty wpisu na rachunek sądu. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 23 lipca 2012r., poinformował wspólnika skarżącej M. B. o powyższym wezwaniu. W tym czasie wspólnik przebywał w Niemczech, gdzie w dniach 20 lipca - 1 sierpnia 2012r., była hospitalizowana jego córka z uwagi na nagłe pogorszenie się jej stanu zdrowia. Wskazany wspólnik wysłał e–mail z informacją o wezwaniu sądu do drugiego ze wspólnika G. B.. Informacja nie dotarła do wspólnika. Po powrocie do kraju córka M. B. nadal wymagała stałej opieki, w dniach 27 sierpnia - 5 września 2012r., ponownie przebywała w szpitalu. Od dnia 27 września 2012r., hospitalizowana jest w Niemczech. Po uzyskaniu informacji od pełnomocnika, iż przedmiotowa skarga została odrzucona, wspólnik dowiedział się także, że jego e–mail nie został dostarczony.

Zdaniem pełnomocnika powyższe okoliczności oraz zły stan psychiczny M. B. wskazują na brak winy skarżącej i usprawiedliwiają niedochowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wpynęło także na nieprzekazanie informacji drugiemu ze wspólników. Do wniosku dołączono wydruk e-maila ze skanem przedmiotowego zarządzenia, wydruk e-maila odebrany przez M. B., orzeczenie lekarskie, kartę informacyjną z Kliniki Neurologii i Epidemiologii w W. (k. 41-51).

Następnie do pisma procesowego z dnia 16 października 2012r., pełnomopcnik skarżacej załączył orzeczenie lekarskie z Kliniki Uniwersyteckiej Centrum Pediatrii w H. potwierdzające hospitalizację w dniach 20 lipca – 1 sierpnia 2012r., córki M. B. wraz z tłumaczeniem tłumacza przysięgłego (k. 55-61).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ( 1 i 4 P.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 87 ( 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uprawdopodobnienie powyższych okoliczności należy jednak zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W ocenie sądu w sprawie niniejszej pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wpisu od skargi.

Oceniając brak winy należy uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.

Jeżeli jednak w sprawie ustanowiono pełnomocnika, również jego postępowanie powinno być wzięte pod uwagę, przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu. Profesjonalny pełnomocnik, któremu powierzono prowadzenie sprawy, odpowiada bowiem za dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony. Skuteczność dokonania przed sądem czynności, polegającej na wniesieniu pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, zależy od uiszczenia wpisu (por. art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a.). – (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2012r., II FZ 517/12). W niniejszej sprawie stosownie do udzielonego przez obydwu wspólników – M. B. i G. B. pełnomnocnictwa, skarżącą reprezentował profesjonalny pełnomocnik – radca prawny P. W..

We wniosku o przywrócenie terminiu do uiszczenia wpisu od skargi pełnomocnik skarżącej wskazał wyłącznie na okoliczności leżące po stronie współnika skarżącej M. B. – zły stan zdrowia córki, jej hospitalizacja, związany z tym wyjazd wspólnika do Niemiec oraz jego zły stan psychiczny i związane z tym niepowiadomienie drugiego ze wspólników.

W ocenie Sądu wskazane przyczyny nieuiszczenia przez stronę, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, wpisu od skargi w terminie nie miały charakteru niezawinionego i nie stanowiły przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia.

Zauważyć należy, że choć materialny obowiązek uiszczenia opłaty ciążył na skarżacej, nie zwalnia to profesjionalnego pełnomocnika z obowiązku zapewnienia skuteczności czynności procesowych dokonywanych w granicach pełnomocnictwa. Obowiązku tego nie można oczywiście utożsamiać z koniecznością uiszczenia opłaty z własnych środków, lecz z taką organizacją prowadzenia spraw w postępowaniu sądowym, która zapewni skuteczne dochodzenie interesów stronie. Warunkiem uznania działania pełnomocnika za działanie mające na celu należyte dbanie o interesy strony jest skuteczne dokonywanie czynności procesowych. Pełnomocnik winien, kierując się logiką i doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych, czynić przewidywania co do przebiegu czynności procesowych. Brak porozumienia pomiędzy pełnomocnikiem a klientem odnośnie konieczności zabezpieczenia ze środków strony kwot na prowadzenie sprawy sądowoadministracyjnej, należy uznać za brak staranności pełnomocnika, który winien dbać o właściwą komunikację z klientem.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono, że strona reprezenowana przez profesjalnego pełnomocnika, nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Samo uprawdopodobnienie okoliczności, że jeden ze wspólników, z którym skontaktował się pełnomocnik, przebywał za granicą w związku z hospitalizacją córki, nie daje podstaw do uznania, że pełnomocnik dochował należytej staranności w zakresie zapewnienia uiszczenia wpisu. Niezależnie od kwestii wiarygodności twierdzeń pełnomocnika wskazujących na problemy z dostępem do Internetu w Niemczech, co uniemożliwiło dostarczenie e-meila do drugiego ze wspólników G. B. oraz oceny organizacji wewnętrznej skarżącej podczas jego nieobecności, w ocenie sądu na uchybienie terminu w sposób zawiniony wpływa sama okoliczność, że pełnomocnik, który złożył w imieniu skarżącej skargę nie poczynił w okresie przebywania przez jednego ze wspólników za granicą, uzgodnień z drugim co do zabezpieczenia kwot umożliwiających zadośćuczynienie obowiązkowi opłacenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2011 r., II FZ 77/11).

Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek miał na uwadze wskazaną ciężką sytuację rodzinną i zdrowotną jednego ze wspólników – M. B. związaną z chorobą jego córki. Jednak okoliczności uzasadniające wniosek winny być rozpatrywane w całokształcie okoliczności. W niniejszej sprawie należytej staranności nie dochował profesjonalny pełnomocnik, który reprezentując interesy skarżącej winien podjąć wszelkie czynności, aby wpis od stargi został uiszczony. Winien podjąć stosowne działa. Pojęciu "wszelki czynności" nie odpowiada takie postępowanie pełnomocnika, kiedy o wymienionym obowiązku informuje wyłącznie jednego ze wspólników, nie upewnia się czy w wznaczonym terminie wpis został faktycznie uiszczony, nie kontaktuje się z drugim wspólnikiem. Wysłanie jednego e-maila z informacją o obowiązku uiszczenia opłaty wyłącznie do jednego wspólnika, i nastęnie brak kontaktu z mocodawcą do dnia odtrzymania postanowienie o odrzuceniu skargi to okoliczności które legły u podstaw przedmiotowego roztrzygnięcia.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 86 ( 1 P.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji.