Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 390/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r. nr LXVII/561/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic postanawia: odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

W dniu 29 czerwca 2006 r. Rada Miejska w Pabianicach podjęła uchwałę nr LXVII/561/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w graniach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice.

W dniu 26 stycznia 2016 r. E. W. reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego B. B. nadała za pośrednictwem poczty, powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwanie Rady Miejskiej w Pabianicach do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia wspomnianej uchwały jako podjętej z naruszeniem przepisów art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP, art. 140 Kodeks cywilny, art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rzeczone wezwanie wpłynęło do organu w dniu 1 lutego 2016 r.

W dniu 11 kwietnia 2016 r. E. W. reprezentowana przez radcę prawnego B. B. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w Pabianicach nr LXVII/561/06 z dnia 29 czerwca 2006 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Na podstawie zarządzenia zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 kwietnia 2016 r. skargę przekazano Radzie Miejskiej w Pabianicach celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej tutejszemu sądowi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji wynika, że skarga wpłynęła do organu w dniu 21 kwietnia 2016 r.

Uchwałą nr XXV/287/16 z dnia 21 kwietnia 2016 r. Rada Miejska w Pabianicach uznała wezwanie E. W. za bezzasadne.

Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Pabianicach wniosła o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do wniesienia skargi bądź ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 446) – przywoływanej dalej w skrócie jako "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a." oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt. II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej.

W myśl art. 53 § 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. i wspomnianej wyżej uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., skargę do sądu administracyjnego należy wnieść za pośrednictwem organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia, otrzymania odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi E. W. jest uchwała Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r. nr LXVII/561/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w graniach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice.

Jak wynika z załączonej do sprawy dokumentacji pełnomocnik skarżącej za pośrednictwem poczty w dniu 26 stycznia 2016 r., powołując się na art. 101 u.s.g., wezwał Radę Miejską w Pabianicach do usunięcia naruszenia prawa wspomnianą wyżej uchwałą. Rzeczone wezwanie wpłynęło do organu w dniu 1 lutego 2016 r. W tej sytuacji sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 2 lutego 2016 r. do dnia 1 kwietnia 2016 r. i upłynął bezskutecznie. Skarga do tutejszego sądu została wniesiona w dniu 11 kwietnia 2016 r., a więc z uchybieniem terminu i co istotne z pominięciem organu za pośrednictwem, którego należało ją złożyć. Także przekazanie skargi przez sąd Radzie Miejskiej w Pabianicach celem udzielania nań odpowiedzi nastąpiło już po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi.

Skoro zatem skarga E. W. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, merytoryczne ustosunkowanie się do podniesionych w niej zarzutów było prawnie niemożliwe i obligowało sąd do jej odrzucenia.

O powyższym sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.

a.bł.