Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 836/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit a, art. 135, art. 200, art. 182 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Marek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wójta Gminy C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1171/16 w sprawie ze skargi Wójta Gminy C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Gminy C. kwotę 1.100 (jeden tysiąc sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1171/16, oddalił skargę Wójta Gminy C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lipca 2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z [...] maja 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Strefy [...] w C. Wyrok ten zapadł w następujących istotnych okolicznościach faktycznych sprawy.

Zarząd Województwa [...] postanowieniem z [...] maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b i art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Strefy [...] w C.

W ocenie Zarządu Województwa [...], projekt planu miejscowego nie jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. w zakresie zabezpieczenia, znajdującego się w granicach tego planu, udokumentowanego złoża piasku i pospółki "C.". W studium dopuszczono możliwość wykorzystania terenu złoża, w czasie gdy nie jest ono eksploatowane, na inną działalność pod warunkiem, że ten alternatywny sposób zagospodarowania nie będzie powodował ubytków zasobów kopaliny zalegającej w złożu oraz nie będzie uniemożliwiać jej późniejszej eksploatacji, a także pod warunkiem, że posadowienie obiektów nie będzie naruszać zasobów złoża. W ocenie Zarządu Województwa, w projekcie planu miejscowego brak ustaleń będących odzwierciedleniem tych ograniczeń. Zdaniem tego organu administracji, projekt planu miejscowego dopuszcza możliwość naruszenia zasobów złoża oraz dopuszcza ubytki kopaliny zalegającej w złożu. W szczególności "(p)rzyjęte zapisy dotyczące zaleceń obowiązujących w obszarze złożanie obligują do ich wypełnienia na kolejnym etapie działalności inwestycyjnej. W projekcie nie wskazano, że nadrzędnym celem jest ochrona złoża i możliwość jego eksploatacji. Zagospodarowanie złoża nie może uniemożliwiać jego wydobycia, nawet dla celu o znaczeniu regionalnym, jakim jest Strefa [...] przewidziana projektem planu. Zapisy wskazują zaś, że większe znaczenie ma zagospodarowanie terenu w obiekty kubaturowe, a ewentualna eksploatacja jest rzeczą drugorzędną, w projekcie nie wprowadzono ustaleń umożliwiających podjęcie eksploatacji złoża".

Wskazano też na "niespójność planowanych działań" wynikającą z różnicy pomiędzy powierzchnią Strefy [...] wskazaną w projekcie "Budowy Strefy [...] w C. – etap I", znajdującym się na liście Projektów strategii zintegrowanych inwestycji terytorialnych dla [...] Obszaru Funkcjonalnego, a powierzchnią tej strefy wskazaną w projekcie planu przedstawionego do uzgodnienia.

Stwierdzono też, że ustalenia projektu planu przedstawionego do uzgodnienia "znacząco ograniczają zakres ochrony przedmiotowego złoża", gdyż posługując się nieostrymi pojęciami takim jak "w sposób istotny" i "znacząco", wprowadzona tym planem ochrona złoża staje się wątpliwa i iluzoryczna. Wskazano, że "wprowadzone zapisy nie dają gwarancji, że eksploatacja złoża będzie możliwa w przyszłości, a jego zasoby zostaną wykorzystane w sposób racjonalny, pełny i kompleksowy, który to warunek wynika z przepisu art. 125 p.o.ś.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpoznając zażalenie Wójta Gminy C., w którym przede wszystkim twierdzono, że wywiązano się z wynikającego z art. 95 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego obowiązku uwzględnienia w celu ochrony w projekcie planu miejscowego udokumentowanych złóż kopalin oraz że ustalenia projektu planu miejscowego w tym zakresie są zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. i w którym zarzucono, że warunki uzgodnienia zostały sformułowane ogólnikowo, postanowieniem z [...] lipca 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z [...] maja 2016 r. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił uzgodnienia projektu planu miejscowego, gdyż jego ustalenia wymagają modyfikacji w taki sposób, aby zapewnić realizację zasad wynikających z przepisów szczególnych, w szczególności zasadę zrównoważonej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska, ochrony złóż kopalin oraz celu wynikającego z wymogu wynikającego z art. 95 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, dotyczącego obowiązku ujawniania udokumentowanych złóż kopalin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego, do realizacji tego celu będzie prowadzić uzgodnienie ustaleń planu miejscowego z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., które zapewnią w wystarczającym stopniu realizację wskazanych warunków. Ponadto, zdaniem SKO w K., niezasadny jest zarzut Wójta Gminy C., że warunki uzgodnienia zostały sformułowane przez Zarząd Województwa ogólnikowo oraz że ich wprowadzenie do projektu planu miejscowego spowodowałoby sprzeczność jego ustaleń z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C.

W skardze Wójt Gminy C. twierdził, że przedstawiony do uzgodnienia projekt planu miejscowego jest zgodny ze studium. Na dowód tego powołał się na konkretne ustalenia projektu planu. Zdaniem skarżącego, zastrzeżenia dotyczące użycia w tekście planu miejscowego pojęć nieostrych, takich jak "w sposób istotny" i "znacząco" są niezasadne, gdyż nie uwzględniają wszystkich ustaleń planu, zapewniających ochronę złoża "C.". W szczególności powołano się na § 8 ust. 1 pkt 1 – 5 tego planu, w którym – w ocenie skarżącego – wprowadzono szereg zakazów i obostrzeń, których jedynym celem jest ochrona tego złoża. Stwierdzono, że wątpliwe i iluzoryczne byłoby przeznaczenie w planie miejscowym terenu na zabudowę i jednoczesne sformułowanie bezwzględnego zakazu naruszania złoża oraz powodowania jakichkolwiek ubytków kopaliny. Każdy bowiem budynek musi posiadać fundamenty posadowione na odpowiedniej głębokości. Taka ingerencja fundamentem w grunt może w pewnym stopniu naruszać zasoby złoża i prowadzić do ubytku kopaliny. Jednocześnie wskazano, że naruszenie zasobów złoża poprzez posadowienie budynków nie będzie znaczące z uwagi na wielkość złoża (35 ha). Zaznaczono też, że w planie miejscowym zamierza się wprowadzić zakaz najdalszych ingerencji budowlanych w złoże, jak budowę budynków z piwnicami i zbiorników podziemnych. Podniesiono, że plan miejscowy nie musi dokładnie powielać ustaleń studium. Powinien rozwijać i uszczegóławiać te ustalenia, co w ocenie skarżącego, przedstawiony do uzgodnienia projekt planu czyni. Natomiast posłużenie się w nim takimi zwrotami, jak "w sposób istotny" i "znacząco" "ma wyraz jedynie pragmatyczny", przy czym – jak wyjaśniono – pragmatyzm tych zwrotów polega na umożliwieniu zgodnej ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej dopuszczonej przez plan miejscowy i studium realizacji budynków.

Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Stwierdził, że w obszarze objętym projektem planu miejscowego znajduje się udokumentowane złoże piasków i pospółki "C.", a zatem konieczne było uzgodnienie przez organ planistyczny projektu tego planu z właściwym rzeczowo i miejscowo organem uzgadniającym. Dalej Sąd podzielił stanowisko SKO w K., że przedłożony do uzgodnienia projekt planu miejscowego jest niezgodny z zadaniami samorządowymi, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. oraz przepisami powołanych przez organ odwoławczy ustaw. Sąd wskazał, że przedmiotowe złoże, choć nie jest aktualnie eksploatowane, to jednak zostało udokumentowane, ujawnione w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. i ujęte w "Bilansie Złóż Kopalin w Polsce".

Oceniając, czy organ planistyczny w przedstawionym do uzgodnienia projekcie planu miejscowego wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku ochrony występujących na obszarze planu złóż kopalin, Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawowe zasady ochrony takich elementów środowiska, jak kopaliny zawarte są w art. 125 i art. 126 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz że na konieczność uwzględnienia w procesie planowania przestrzennego występowania kopalin na terenie objętym postanowieniami planu wskazują postanowienia art. 72 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. W związku z tym, jeżeli na danym terenie występują udokumentowane złoża kopalin, to konieczność zabezpieczenia możliwości ich eksploatacji wynika także z przepisów stanowiących podstawę ochrony środowiska, które nie mogą być pomijane w procesie planowania przestrzennego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przypadku udokumentowanego występowania na konkretnym terenie złóż kopalin władztwo planistyczne gminy zostało bardzo mocno ograniczone, gdyż gmina nie może pominąć w procesie planowania przestrzennego występowania kopalin oraz możliwości ich eksploatacji w przyszłości. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że z art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 125 Prawa ochrony środowiska wynika obowiązek ochrony złóż kopalin także w celu zagwarantowania ich eksploatacji w przyszłości.

Dalej Sąd pierwszej instancji przedstawił ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., po czym stwierdził, że "(z) poddanych do analizy i szczegółowo opisanych w zaskarżonym postanowieniu zapisów projektu planu wynika, że ochrona terenu obejmującego złoża kopalin nie została zagwarantowana". Wskazał, że "(w) treści zapisów poddanego uzgodnieniu projektu planu nie wyklucza wariantu, w którym mogłoby dojść do ograniczenia czy nawet uniemożliwienia eksploatacji złoża w przyszłości". W ocenie Sądu pierwszej instancji, takim przepisem jest w szczególności § 8 ust. 1 pkt 1 i 4 projektu planu, który daje "zbyt szeroki wachlarz możliwości zagospodarowania terenu złoża, umniejszając przyznanemu ustawowo zakresowi ochrony przedmiotowego złoża". Sąd stwierdził, że "(p)rzyznanie bowiem możliwości posadawiania na tym terenie budynków, nawet(...) stwarza ryzyko istotnego ograniczenia możliwość ich eksploatacji w przyszłości" zaś "(z)aprezentowane w skardzestrony skarżącej w tym zakresie, stanowią nieuzasadnioną polemikę z wyrażonym i uzasadnionym stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu".

Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "przepisy planu miejscowego nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć".

W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że zasadnie projekt planu miejscowego nie uzyskał uzgodnienia Zarządu Województwa [...], "jako niekorespondujący z wyżej przytoczonymi przepisami ustawy oraz zapisami przedmiotowego studium gminnego" i stwierdził, że "(w) gestii organów gminy, leży sformułowanie odpowiedniej treści projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie ze wskazówkami wynikającymi z zaskarżonego aktu prawnego".

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 72 ust. 1 pkt 2 i art. 125 Prawa ochrony środowiska przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wyrażona w tych przepisach zasada ochrony złóż kopalin wymaga takich ustaleń planu, które umożliwiają natychmiastową eksploatacją złoża i uniemożliwiają jakiekolwiek inne zagospodarowanie do czasu rozpoczęcia eksploatacji złoża, a każdy rodzaj ingerencji w złoże narusza zasadę ochrony złóż kopalin i powoduje nieracjonalne gospodarowanie jego zasobami oraz niekompleksowe wykorzystanie kopalin oraz nie uwzględnia obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mianowicie:

- art. 24 ust. 2 tej ustawy przez uznanie, że w postanowieniu Zarządu Województwa [...] określono warunki, na jakich uzgodnienie może nastąpić,

- art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze i drugie w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 1 tej ustawy przez uznanie, że na etapie uzgadniania projektu planu miejscowego jest dopuszczalne badanie przez organ uzgadniający, czy projekt planu nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz

- art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 1 tej ustawy przez przyjęcie, że odmowa uzgodnienia projektu planu jest uzasadniona z tego powodu, że projekt ten jest niezgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna opiera się o usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że organ uzgadniający projekt planu miejscowego musi wskazać warunki, na jakich uzgodnienie musi nastąpić. Nie jest to wprawdzie wprost powiedziane w powołanym przepisie, ale skoro stanowi się w nim, że "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić", to należy przyjąć, że warunki uzgodnienia muszą być określone. Muszą one przy tym być określone jednoznacznie, tak żeby nie było wątpliwości, co według organu uzgadniającego organy gminy powinny zrobić. Skoro zaś plan miejscowy jest aktem normatywnym, to nie jest wykluczone, że warunki uzgodnienia powinny być sformułowane poprzez wskazanie konkretnych ustaleń planu, które należy dodać, lub konkretnych ustaleń planu, które należy zmienić lub usunąć. Tak, w ocenie NSA rozpoznającego sprawę, powinny być sformułowane warunki uzgodnienia w rozpoznawanej sprawie. Istota tej sprawy sprowadza się bowiem do tego, że zdaniem organu uzgadniającego ochrona udokumentowanego złoża kopaliny jest niedostateczna w świetle przepisów prawa taką ochronę wprowadzających. W związku z tym organ uzgadniający powinien jednoznacznie wskazać, jakie ustalenia planu powinny być dodane, a jakie ustalenia planu powinny być zmienione lub wręcz usunięte w celu zapewnienia właściwej ochrony złoża. W taki sposób warunki uzgodnienia, jak trafnie zarzuca się w skardze kasacyjnej, nie zostały określone, co powoduje, że w tym zakresie skarga kasacyjna jest zasadna.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.

Dwa pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne, gdyż w ocenie NSA, w rozpoznawanej sprawie organ uzgadniający był uprawniony do oceny, czy ustalenia projektu planu są zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. Skoro według art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015 r., poz. 196 ze zm.) udokumentowane złoża kopalin w celu ich ochrony ujawnia się zarówno w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, jaki i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, to organ uzgadniający projekt planu jest uprawniony do oceny, czy udokumentowane złoże kopaliny zostało w projekcie planu ujawnione zgodnie ze studium. Gdyby się okazało, że w tym zakresie projekt planu miejscowego nie jest zgodny ze studium, to organ uzgadniający jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany wskazać, że warunkiem uzgodnienia jest dostosowanie projektu planu do ustaleń studium, przy czym – jak to już zostało wyjaśnione – zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powinien to określić wyraźnie poprzez wskazanie konkretnych zmian w projekcie planu.

Zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 2 i art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wyrażona w tych przepisach zasada ochrony złóż kopalin "wymaga takich zapisów planu, które umożliwiają natychmiastową eksploatację złoża i uniemożliwiają jakiekolwiek inne zagospodarowanie do czasu rozpoczęcia eksploatacji złoża, a każdy rodzaj ingerencji w złoże narusza zasadę ochrony złoża i powoduje nieracjonalne gospodarowanie jego zasobami oraz niekompleksowe wykorzystanie kopalin oraz nie uwzględnia obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż" jest niezasadny, gdyż uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie daje podstaw do przyjęcia, że taka wykładnia powołanych przepisów została przyjęta. Sąd pierwszej instancji nie wyraził stanowiska, że powołane przepisy nakazują przyjąć takie ustalenia planu miejscowego, które umożliwią natychmiastową eksploatację złoża kopaliny oraz uniemożliwią jakiekolwiek inne jego zagospodarowanie do czasu podjęcia eksploatacji. Wręcz przeciwnie, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjmuje, że jest dopuszczalne inne niż polegające na eksploatacji zagospodarowanie złoża kopaliny do czasu podjęcia jego eksploatacji, z tym że cały problem w tym, jak bardzo to tymczasowe zagospodarowanie może ingerować w złoże kopaliny. (Np. stwierdza, że § 8 ust. 1 pkt 1 i 4 projektu planu daje "zbyt szeroki wachlarz możliwości zagospodarowania terenu złoża", a nie, że w ogóle daje takie możliwości.) Do tego też sprowadza się istota sprawy, mianowicie jak sformułować ustalenia planu miejscowego, aby złoże kopaliny mogło być do czasu podjęcia jego eksploatacji zagospodarowane w inny sposób, który nie byłby sprzeczny z zasadą jego ochrony. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, ten problem powinien rozwiązać organ uzgadniający poprzez jednoznaczne i wyraźne określenie warunków uzgodnienia projektu planu w zakresie ochrony udokumentowanego złoża kopaliny, znajdującego się na jego obszarze.

Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga jest zasadna oraz że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. W związku z tym, na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uchylił zaskarżony wyrok oraz oba zaskarżone przed Sądem pierwszej instancji postanowienia. NSA uznał przy tym, że w istocie doszło do naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis, w ocenie NSA, ma materialny charakter, gdyż stanowi podstawę określenia uprawnień organu wykonawczego gminy oraz obowiązków spoczywających na organie uzgadniającym. Uwzględnienie skargi powoduje, że organ administracji ponownie rozpozna sprawę, przy czym będzie związany oceną prawną przyjętą w niniejszym orzeczeniu.

NSA miał też na uwadze, że skoro uzgodnienie projektu planu miejscowego jest dokonywane na etapie przygotowywania projektu tego planu, na którym działa organ wykonawczy gminy, to ten organ jest uprawniony do wniesienia zażalenia i następnie skargi na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia. W związku z tym NSA uznał, że skarżącym w niniejszej sprawie jest Wójt Gminy C. Błędne określenie skarżącego przez Sąd pierwszej instancji nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż niezależnie od tego, czy jako skarżącego wskaże się wójta, czy gminę, to i tak skarżący jest reprezentowany przez ten sam podmiot, mianowicie wójta.

W związku z uwzględnieniem skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym oddalono skargę, oraz wobec uwzględnienia skargi, NSA na mocy art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu administracji na rzecz gminy C. zwrot kosztów postępowania sądowego za obie instancje, na które złożyło się 300 zł kosztów sądowych oraz 800 zł wynagrodzenia i zwrotu wydatków pełnomocnika skarżącego kasacyjnie. Zgodnie z przeważającą w orzecznictwie NSA praktyką koszty zostały zasądzone na rzecz gminy, mimo że skarżącym kasacyjnie był Wójt Gminy.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w piśmie z 16 lutego 2017 r. zrzekł się rozprawy, a organ administracji w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu tego pisma, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.