Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1553/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Skarżony organ: Rada Pielęgniarek i Położnych
Treść wyniku: Uchylono uchwałę I  i II  instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi D. P. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rada Pielęgniarek i Położnych w W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Prezydium Naczelnej Rada Pielęgniarek i Położnych w W. na rzecz skarżącej D. P. kwotę 515 zł (pięćset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1, pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 4 ust. 2, pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. z 1991 r. Nr 41, poz. 178 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 lipca 2004 r. w sprawie rodzaju dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie (Dz. U. z 2004 r. Nr 182, poz. 1881, sprostowano Dz. U. z 2004 r. Nr 194, poz. 2003) - odmówiono D. P. stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki.

W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zgodnie z cytowanym wyżej rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 lipca 2004 r. od 1 stycznia 2005 r. absolwenci studiów magisterskich są zobowiązani przedstawić dyplom z suplementem. Wnioskodawczyni przedłożyła dyplom ukończenia studiów magisterskich na Uniwersytecie [...] w T. na kierunku pielęgniarstwo, z wymaganym suplementem z którego wynikało, że czas trwania odbytych studiów wynosił 4 lata (8 semestrów).

Organ I instancji stwierdził, że wskazana w suplemencie liczba godzin jest niezgodna z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomu kształcenia (Dz. U. Nr 116, poz.1004 ze zm.), które w załącznikach nr 48 i 49 określa limit godzin kształcenia magistrów na 6100 godzin (10 semestrów). Suplement do dyplomu D. P. nie potwierdza spełnienia wymaganego limitu godzin nauczania, a zatem brak było podstaw prawnych – pomimo ukończenia studiów stacjonarnych – do nabycia kwalifikacji zawodowych i stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki.

W odwołaniu od powyższej uchwały D. P. zwróciła uwagę na fakt ukończenia nie tylko Medycznego Studium Zawodowego Wydział Pielęgniarstwa w B. w 1997 r., ale także uzyskania tytułu magistra pielęgniarstwa na Uniwersytecie [...] w T., Wydział Nauk o Zdrowiu.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych uchyliło zaskarżoną uchwałę z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż wydane przez Okręgową Radę Pielęgniarek i Położnych w B. w dniu [...] grudnia 1998 r. zaświadczenie nr [...] o prawie wykonywania zawodu pielęgniarki jest decyzją stwierdzającą, że D. P. jest uprawniona do wykonywania zawodu pielęgniarki na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych podniosła, że wprawdzie uchwałą Prezydium Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B. z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] dokonano skreślenia D. P. na jej wniosek z Rejestru Pielęgniarek prowadzonego przez ten organ samorządu zawodowego, niemniej jednak skreślenie to zostało dokonane na wniosek zainteresowanej w związku z jej wyjazdem do W. Nie nastąpiło zatem z przyczyn, o których mowa w art. 8 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 41, poz. 178 ze zm.), czyli wskutek prawomocnego pozbawienia prawa wykonywania zawodu z mocy orzeczenia sądu pielęgniarek i położnych lub z wyroku sądu, ani zrzeczenia się prawa do wykonywania zawodu, czy też jego wygaśnięcia w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 57 poz. 602 ze zm.). W świetle powyższego D. P. nadal posiada prawo wykonywania zawodu, a w konsekwencji jej wniosek powinien zostać rozpatrzony odmownie, jednakże uzasadnieniem takiej decyzji powinien być fakt, że prawo to zostało jej przyznane w roku 1998 r. i nie zostało ograniczone, ani odebrane. W ocenie organu odwoławczego, podane w uchwale organu I instancji uzasadnienie dotyczące niespełnienia standardów nauczania, pomimo jego prawdziwości, nie jest w niniejszej sprawie właściwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. P. wniosła o uchylenie powyższej uchwały z dnia [...] lutego 2006 r. i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniosła, że wprawdzie w dniu [...] grudnia 1998 r. miała stwierdzone przez Okręgową Radę Pielęgniarek i Położnych w B. prawo wykonywania zawodu pielęgniarki na podstawie ukończonego przez nią Medycznego Studium Zawodowego, jednakże chciałaby uzyskać potwierdzenie tego prawa na podstawie ukończonych studiów magisterskich, odbytych na Uniwersytecie [...] w T.

Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu II instancji, zgodnie z którym organ I instancji prawidłowo przyjął, iż ukończenie przez nią szkoły wyższej nie czyni zadość wymogom kształcenia. Odnosząc się do tego twierdzenia, skarżąca podniosła, że przepis art. 7 ust. 4 ww. ustawy nie dotyczy jej sytuacji, gdyż nie ukończyła studiów licencjackich tylko magisterskie. Powołała się w tym względzie na przepis § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 lipca 2001 r. w sprawie Krajowej Rady Akredytacyjnej Szkolnictwa Wyższego (Dz. U. z 1002 r. Nr 83 poz. 904) stanowiący, iż postępowanie akredytacyjne nie dotyczy kształcenia rozpoczętego przed dniem 01 stycznia 2002 r., które do zakończenia cyklu kształcenia prowadzone jest zgodnie z dotychczas obowiązującymi założeniami programowymi. W związku z tym – zdaniem skarżącej - w tej sprawie nie mają zastosowania standardy kształcenia określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r.

Ponadto skarżąca wskazała, że rozpoczęła studia w październiku 2001 r., a zatem powinna zostać objęta systemem kształcenia określonym w ratyfikowanym przez Rzeczpospolitą Polską Europejskim Porozumieniu w sprawie szkolenia i kształcenia pielęgniarek, sporządzonym w Strasburgu dnia 25 października 1967 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 83 poz. 384). Porozumienie to w załączniku nr 1 stanowi, iż program nauczania powinien obejmować minimum 4600 godzin nauki pielęgniarstwa podstawowego, przy czym przynajmniej połowa czasu kształcenia winna obejmować kształcenie kliniczne, natomiast liczba godzin kształcenia teoretycznego i formalnego nie powinna być mniejsza od 1/3 całego programu szkolenia. Według skarżącej – skoro ww. Porozumienie dotyczy 4600 godzin kształcenia podstawowego, nie zaś magisterskiego, to do godzin kształcenia odbytego na studiach należałoby doliczyć okres jej kształcenia w Medycznym Studium Zawodowego Wydziału Pielęgniarstwa w B. w latach 1995 – 1997.

W ocenie skarżącej, trudno jest określić w jaki sposób organy orzekające w sprawie, tj. Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych oraz Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych, dokonały ustaleń w zakresie liczby godzin kształcenia, ponieważ kwestia ta nie została wyjaśniona zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i wydanego przez organ I instancji. Podkreśliła, że w uzasadnieniach obydwu uchwał organy ograniczyły się do stwierdzenia, że suplement do dyplomu nie spełnia wymaganego limitu godzin nauczania. Tymczasem powołane rozporządzenie w sprawie dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie nie normuje sposobu obliczania przez organy samorządu zawodowego godzin nauczania pielęgniarstwa, a jedynie określa obligatoryjne składniki dyplomu ukończenia studiów wyższych.

Skarżąca również zwróciła uwagę, że uczelnia, którą ukończyła, posiadała akredytację potwierdzającą spełnianie standardów nauczania, wydaną przez Krajową Radę Akredytacyjną Szkolnictwa Medycznego, w skład której wchodzą m.in. członkowie powołani spośród kandydatów zgłoszonych przez samorząd pielęgniarek i położnych. W konsekwencji powstała sytuacja, w której te same osoby udzielają uczelniom akredytacji, a następnie odmawiają stwierdzenia prawa wykonywania zawodu ich absolwentom.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, wnosząc o jej oddalenie, mylnie wskazał, iż zaskarżoną uchwałą utrzymał w mocy uchwałę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...].

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, podtrzymał argumentację zawartą uzasadnieniu uchwały organu I instancji. Ponadto wyjaśnił, że powołując art. 7 ust. 4 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej wskazał jedynie, że liczba godzin kształcenia w przypadku studiów licencjackich została wprost zapisana w ustawie, zatem jeśli nie ma takiego zapisu odnośnie studiów magisterskich, to zastosowanie ma cyt. wyżej rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomu kształcenia.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych stwierdziła również, że przepis § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie Krajowej Rady Akredytacji Szkolnictwa Medycznego stanowi, że kształcenie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2002 r. może być ukończone bez konieczności uzyskania akredytacji. Nie oznacza to jednak zdaniem organu, że kształcenie to nie musi odpowiadać minimalnym wymogom programowym, w tym spełniać standardy określone w ww. rozporządzeniu.

Organ podniósł również, że wprawdzie Porozumienie w sprawie szkolenia i kształcenia pielęgniarek z dnia 25 października 1967 r., na które powołuje się skarżąca, nie określa wprost, że 4600 godzin nauki pielęgniarstwa powinno się odbyć na poziomie studiów wyższych i nie zakazuje sumowania godzin kształcenia w szkołach na różnych poziomach nauczania, tym niemniej taka możliwość powinna wynikać z przepisów prawnych państwa – strony Porozumienia. Ponadto, przyjęcie możliwości sumowania godzin kształcenia w szkole średniej z godzinami kształcenia na studiach powodowałoby, że te same studia umożliwiałoby różnicowanie skutków ich ukończenia w zależności od odbytego wcześniej kształcenia, na co nie pozwala żaden przepis prawa.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego sposobu obliczenia godzin kształcenia, Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych podniosła, że wyliczenie to zostało dokonane poprzez porównanie liczby godzin nauczania podanych w suplemencie do dyplomu z liczbą godzin wymienioną ww. rozporządzeniu.

Organ wyjaśnił także, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie rodzaju dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie zostało powołane dla wykazania, że dopiero od dnia 1 stycznia 2005 r., tj. od kiedy suplement stanowi integralną część dyplomu szkoły wyższej, organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych mają możliwość sprawdzenia, czy szkoła wyższa spełnia obowiązujące standardy kształcenia.

Ponadto organ podkreślił, iż w dniu rozpoczęcia przez skarżącą studiów obowiązywała uchwała Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie określenia minimalnych wymagań programowych dla studiów magisterskich na kierunku "pielęgniarstwo" oraz dla studiów licencjackich na kierunku "pielęgniarstwo", a także dla studiów inżynierskich na kierunku "elektronika i telekomunikacja" (Dz. Urz. MEN Nr 3, poz. 17), zgodnie z którą studia na kierunku pielęgniarstwo powinny trwać 5 lat, a liczba godzin kształcenia wynosić 3500 oraz 1 120 godzin praktyki. Organ przyjął jednak – analogicznie do stanowiska wyrażonego w piśmie Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Zdrowia z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...] – że uczelnie powinny wprowadzić zmiany do planów studiów tak, aby standardy nauczania mogły być realizowane przez studentów na każdym etapie kształcenia. Standardy te powinny być jednak spełnione w dniu ukończenia studiów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała narusza przepisy postępowania, natomiast rozstrzygnięcie organu I instancji przepisy prawa materialnego, przy czym naruszenia te mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 41, poz. 178 ze zm.) do uchwały okręgowej rady w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu, wpisania na listę członków okręgowej rady bądź skreślenia z tej listy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Oznacza to, że zarówno Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych, jak i organ II instancji podejmujący zaskarżoną uchwałę zobowiązane są do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd bada także, czy podjęcie uchwały zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z treści art. 138 § 1 kpa wynika, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3. umarza postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy może również uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 kpa).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżoną uchwałą organ II instancji ograniczył się jedynie do uchylenia rozstrzygnięcia Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B. Tymczasem zobowiązany był – w zależności od ustaleń poczynionych w postępowaniu odwoławczym – do orzeczenia co do istoty sprawy, czyli rozstrzygnięcia w zakresie wniosku skarżącej, umorzenia postępowania pierwszej instancji, umorzenia postępowania odwoławczego lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W szczególności w przypadku, gdyby Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych stwierdziła ponad wszelką wątpliwość, że wniosek skarżącej jest bezprzedmiotowy, gdyż dysponuje ona już prawem do wykonywania zawodu potwierdzonym odpowiednim zaświadczeniem, zobowiązana była nie tylko uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B., lecz także umorzyć postępowanie pierwszej instancji. W sytuacji natomiast, gdy z akt postępowania nie wynika jednoznacznie, iż wniosek skarżącej D. P. jest bezprzedmiotowy, organ II instancji powinien uchylić w całości wydaną w I instancji uchwałę i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Okręgową Radę Pielęgniarek i Położnych w B., ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W szczególności organ ten powinien wskazać, iż podstawową okolicznością, jaką należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy jest ustalenie zakresu wniosku złożonego przez skarżącą. Tymczasem Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych uchyliła uchwałę organu I instancji podnosząc, że wniosek skarżącej o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu powinien spotkać się z odmową wynikającą z faktu, iż dysponuje ona już zaświadczeniem uprawniającym do wykonywania zawodu pielęgniarki.

Reasumując, organ II instancji wydał w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcie, które nie jest przewidziane w art. 138 kpa, pozostawiając jednocześnie nierozstrzygnięty wniosek skarżącej o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, czym naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu także uchwała Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, przy czym narusza przepisy prawa materialnego.

Otóż z treści skargi wynika, iż skarżąca ubiegała się zarówno o wpis do rejestru, jak i stwierdzenie wykonywania zawodu pielęgniarki na podstawie ukończonych studiów magisterskich, odbytych na Uniwersytecie [...] w T. W takim wypadku Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych powinna rozpoznać wniosek merytorycznie w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Wprawdzie organ ten rozpatrzył wniosek skarżącej, jednakże dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego i prawnego naruszając przepisy prawa materialnego.

Stosownie bowiem do treści art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej zawód pielęgniarki i położnej, może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położnych.

Przepis ten określa warunki jakie musi spełniać osoba, aby uzyskać prawo wykonywania zawodu pielęgniarki, a są to:

– posiadanie obywatelstwa polskiego,

– posiadanie dyplomu ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej lub odpowiednio polskiej szkoły położnych bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny, zgodnie z odrębnymi przepisami,

– odbycie wymaganego stażu podyplomowego,

– posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych,

– posiadanie stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu.

Taka konstrukcja ww. przepisu oznacza, iż osobie, która spełni wszystkie wymogi określone w ust. 2, nie można odmówić stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. Uchwała w tym przedmiocie ma więc wyłącznie charakter deklaratoryjny potwierdzający prawo wykonywania zawodu.

Jak wynika z akt niniejszego postępowania skarżąca wraz z wnioskiem o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu przedstawiła wszystkie dokumenty określone w art. 11 ust. 2 ww. ustawy. Jednak Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych w B. nie dokonała oceny przedstawionych dokumentów zgodnie z ww. przepisem, koncentrując się wyłącznie - w sposób zupełnie nieuprawniony - na ocenie standardów kształcenia na Uniwersytecie [...].

Stanowisko tego organu kwestionujące dyplom ukończenia wyższej uczelni nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Z treści art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej wprost wynika, iż pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, którą w rozumieniu ustawy jest m.in. wyższa szkoła prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających. Podkreślenia natomiast wymaga, że obowiązujące przepisy prawa nie upoważniają samorządu zawodowego do kwestionowania dyplomu wyższej uczelni, powołanej zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadającej uprawnienia do prowadzenia studiów wyższych. Nie stanowią również podstawy do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu wykazania, iż poziom nauczania w danej uczelni jest prawidłowy i zgodny ze standardami nauczania.

Ustawodawca przewidział prawną możliwość wywierania wpływu na uczelnie wyższe w celu zmiany standardów nauczania przez samorząd pielęgniarek i położonych. Zgodnie bowiem z art. 8a tej ustawy to Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego - składająca się w połowie z kandydatów przedstawionych przez samorząd pielęgniarek i położnych oraz innych stowarzyszeń zawodowych - ma za zadanie m.in. ocenę spełniania przez szkołę standardów kształcenia. W przypadku stwierdzenia braku spełnienia standardów nauczania przez konkretną uczelnię, może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem o cofnięcie akredytacji, choć zaznaczyć należy, że nawet ewentualne cofnięcie akredytacji danej uczelni nie może mieć wpływu na wydane uprzednio dyplomy ukończenia studiów na tej uczelni. Ponadto, Uniwersytet [...] w T. figuruje na liście uczelni akredytowanych co oznacza, że uczelnia ta spełniła standardy kształcenia, w tym wymogi programowe określone odrębnymi przepisami ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej (art. 8a ust. 6 pkt 1-3).

Zdaniem Sądu, brak było podstaw prawnych do stawiania kandydatom ubiegającym się o prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej innych wymagań, niż określone zostały w cytowanej ustawie, która nie przewiduje w ogóle sytuacji poddawania w wątpliwość kwalifikacji wykazanych odpowiednimi dyplomami wyższych uczelni. Takiej podstawy nie może stanowić rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. nr 116, poz. 1004 ze zm.), które nie jest aktem kompetencyjnym dla samorządu, ani też przepisem prawa materialnego do którego wprowadzenia lub stosowania samorząd jest zobowiązany.

Zatem przedstawiony przez skarżącą dyplom ukończenia jednolitych studiów magisterskich na Uniwersytecie [...] w T. i uzyskanie tytułu magistra pielęgniarstwa oznacza, iż spełniła ona wymóg określony w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej i nie było podstaw do podjęcia uchwały o odmowie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu.

Konkludując, uchwała Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] została podjęta z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c), art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.