Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 224/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. i A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2460/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi A. G. i A. G. na uchwałę Rady Gminy Wieliszew z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 2460/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Rady Gminy Wieliszew z dnia 11 lipca 2014r., Nr XLVI/463/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że Rada Gminy Wieliszew w dniu 11 lipca 2014r. podjęła uchwałę nr XLVI/463/2014 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi Wieliszew – rejon ul. Podgórnej gm. Wieliszew. Na powyższą uchwałę A. G. i A. G., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, który nie został uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przytoczył art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) i podniósł, że z normy prawnej art. 61 § 3 powołanej ustawy wynika, że na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy od spełnienia jednej z dwóch przesłanek wymienionych w tym przepisie. Przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 powyższej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podniósł, że w judykaturze zostało przyjęte, iż wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1381/06, niepubl.). W niniejszej sprawie, zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, nie został uzasadniony. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i powołanie się na możliwość wywołania nieodwracalnych skutków, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007r., I OZ 707/07; z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 - niepubl.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. G. i A. G. zarzucili naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na odmowie wstrzymania zaskarżonej uchwały, mimo wykazania przez skarżących przesłanek zawartych w powołanym przepisie.

W oparciu o powyższy zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że nie można zgodzić się z zarzutem Sądu w kwestii braku uzasadnienia wniosku, bowiem w skardze na uchwałę nr XLVI/463/2014 Rady Gminy Wieliszew z dnia 11 lipca 2014 r. wskazane zostały przesłanki argumentujące zasadność wniosku. Na stronie 11 skargi zostały przedstawione wszelkie możliwe skutki wprowadzenia zaskarżonej uchwały, które mogą być trudne do odwrócenia, a także zostało przedstawione możliwe niebezpieczeństwo wyrządzenia dalszej szkody. Skarżący podkreślili, że według opinii geologów budowa cmentarza na opisywanym terenie, może wywierać szkodliwy wpływ na środowisko, a także należy liczyć się z potencjalnym zagrożeniem skażania wód podziemnych, a co za tym idzie również wód Zalewu Zegrzyńskiego, spowodowanym rozkładem zwłok. Zagrożenie skażeniem wód podziemnych dotyczy również działek, które stanowią własność skarżących. Ponadto istnieją obawy, iż w związku z tym, że wody podskórne przebiegają bardzo blisko powierzchni, w przyszłości mogą zostać zalane groby, które znajdą się na nowej nekropolii. Wobec powyższego wykazano okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżących możliwość skażenia wód podziemnych, a także wód Zalewu Zegrzyńskiego stanowi niezaprzeczalną przesłankę wstrzymania wykonania aktu. Skażenie wody z pewnością stanowi zdarzenie nie tylko o nieodwracalnych skutkach, ale także niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania – art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z dnia 11 lipca 2014 r. Rada Gminy Wieliszew uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi Wieliszew – rejon ul. Podgórna gm. Wieliszew. Zauważyć należy, że uchwała ta weszła w życie już przed dniem wpływu skargi do Urzędu Gminy Wieliszew (data wpływu: 5 listopada 2014 r.), a zatem i przed dniem wydania zaskarżonego postanowienia. A mianowicie, powyższa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 1 września 2014 r. poz. 8176 i zgodnie z § 36 tej uchwały weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego tj. w dniu 15 września 2014 r. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji uchwała jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to, iż Sąd pierwszej instancji nie był władny wstrzymać jej wykonania. Zakaz wstrzymania wykonania aktów prawa miejscowego, które weszły w życie wynika wprost z ustawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.