Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 106/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 119 pkt 4, art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wójta Gminy Jeżów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje Wójta Gminy Jeżów do załatwienia punktu 4 wniosku skarżącej B. K. z dnia 5 lipca 2022 roku, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 3. zasądza od Wójta Gminy Jeżów na rzecz skarżącej B. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.


UZASADNIENIE

B.K. złożyła skargę na bezczynność Wójta Gminy Jeżów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając nieudzielenie odpowiedzi na wniosek z dnia 5 lipca 2022 r. przesłany pocztą elektroniczną.

Skarżąca wyjaśniła, iż zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

skanów wszystkich faktur dotyczących współpracy z H. w m. W. [...], Gmina B. dotyczące odłowu z terenu Gminy Jeżów psów i kotów i opieki w schronisku za lata 2019, 2020, 2021 i 2022 (do dnia 30.06.2022 r.).

skanów wszystkich umów dotyczących współpracy z H. w W. [...], Gmina B. dotyczące odłowu terenu Gminy Jeżów psów i kotów i opieki w schronisku za lata 2019, 2020, 2021 i 2022.

skanów umów i faktur zawartej w celu zapewnienia opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt na terenie Gminy Jeżów, którą wykonuje [...] – M.G., ul. [...], R. za rok 2020, 2021, 2022.

wszystkich wniosków o wypłatę rekompensaty w wysokości 1000 zł za adopcję 1 szt. psa ze schroniska w W. jakie kiedykolwiek Gmina Jeżów zrealizowała. Skarżąca wniosła również o przesłanie potwierdzenia wykonania zapłaty za te wnioski (jakiekolwiek), procedurę weryfikacji wniosków, sprawdzania faktu adopcji psa, poniesienia wydatków oraz przeciwdziałania ewentualnemu wyłudzaniu publicznych pieniędzy przez osoby, które działają w złej wierze. Jak również skarżąca wniosła o informację w jaki sposób Gmina Jeżów (kto personalnie) kontroluje czy adoptowane psy nie zostały porzucone i nie trafiły z powrotem do schroniska i jak długa trwa taka kontrola (ile czasu prowadzony jest monitoring osoby pobierającej świadczenie);

wskazanie przepisów, na podstawie których Gmina Jeżów udziela dotacji osobom adoptującym psa.

Ww. informacje skarżąca poprosiła o przesłanie na wskazany adres e-mail.

Skarżąca wniosła:

1. o zobowiązanie organ do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz uznanie, że nieudostępnienie informacji publicznej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa,

2. w przypadku nieprzekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni o ukarania organu grzywną,

3. o zwrot wniesionej opłaty sądowej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Jeżów wniósł o jej odrzucenie z powodu braków formalnych ewentualnie jej oddalenie oraz wyjaśnił, że do Urzędu Gminy w Jeżowie za pośrednictwem poczty elektronicznej z adresu e-mail wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 lipca 2022 r. (data wpływu 5 lipca 2022 r.). Pismem z dnia 19 lipca 2022 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego udostępnienia informacji w terminie 7 dni. Przedmiotowe pismo, zgodnie ze wskazaniem skarżącej, w dniu 19 lipca 2022 r. zostało wysłane pocztą elektroniczną na adres e-mail skarżącej. Skarżąca nie zgodziła się z wezwaniem, o czym poinformowała organ za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 19 lipca 2022 r.

Ponadto organ wskazał, że pismem z dnia 19 lipca 2022 r. wezwał skarżącą do wskazania adres korespondencyjnego wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi na pkt 4 wniosku i jednocześnie zawiadomił skarżącą, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o odstępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej u.d.i.p., że odpowiedź na wniosek w zakresie pkt 1, 2, 3, 5 nie może zostać udzielona w terminie określonych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jak również organ powiadomił, że powodem opóźnienia udostępnienia informacji jest konieczność zebrania danych z kilku komórek organizacyjnych Urzędu i archiwum zakładowego. Zaznaczono, że Urząd nie dysponuje w tej chwili informacją, która w swojej treści i układzie odpowiadałaby zakresowi opisanemu we wniosku. Nadto organ poinformował, iż odpowiedź na wniosek zostanie wysłana najpóźniej w dniu 5 września 2022 roku. Przedmiotowe pismo, zgodnie ze wskazaniem skarżącej, w dniu 20 lipca 2022 r. zostało wysłane pocztą elektroniczną na adres e-mail skarżącej. W odpowiedzi skarżąca przytoczyła przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W dniu 27 lipca 2022 r. do Urzędu Gminy w Jeżowie wpłynęło Powództwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Pismem z dnia 10 października 2022 r. organ poinformował, że w dniu 5 września 2022 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 5 lipca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) (zwana dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

W kontrolowanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) (zwanej dalej u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W sprawie niekwestionowanym jest to, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. W świetle powyższego należy uznać, że informacje, których udostępnienia domaga się skarżąca stanowią informacje publiczne. Nie kwestionowano również, że Wójt Gminy Jeżów jest w myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli natomiast informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Udostępnienie informacji niepełnej nie stanowi załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej Bezczynność ma miejsce również wówczas, gdy podejmując te czynności podmiot zobowiązany nie udostępni informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Terminy określone w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. mają zatem zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wprowadzając regulację art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ustawodawca przewidział sytuacje, w których sprawy o udostępnienie informacji publicznej mogą potrzebować postępowania wyjaśniającego lub dokonania szeregu czynności, wymagających dłuższego czasu niż 14 dni. W takich przypadkach podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, ma możliwość ustalenia dłuższego terminu załatwienia sprawy (w granicach 2 miesięcy) przy czym należy podkreślić, że winien wówczas w ustawowym terminie 14 dni od otrzymania wniosku, poinformować wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o ustalonym terminie załatwienia wniosku (por. wyroki NSA z 20 lutego 2013 r., I OSK 210/13; z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14; wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2014 r., II SAB/Kr 242/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Przyczyną opóźnienia może być przetworzony charakter żądanej informacji i konieczność ustalenia szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz wygenerowania informacji celem jej udostępnienia.

W przypadku zatem, gdy zdaniem organu żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, organ winien niezwłocznie poinformować o tym wnioskodawcę, wskazując jednocześnie, że jej udostępnienie jest możliwe tylko w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego i wzywając od wykazania tegoż interesu. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd podziela pogląd judykatury, zgodnie z którym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność organu, jak to mam miejsce w niniejszej sprawie, to sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2022 r., II SAB/Wa .868/21, Lex nr 3371092). Ocena taka może być dokonywana w postępowaniu ze skargi na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowana treść wniosku skarżącej ani data jego wpływu – 5 lipca 2022 r. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że w dniu 19 lipca 2022 r., czyli przed upływem 14-dniowego terminu od dnia złożenia wniosku, organ zwrócił się do skarżącej o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust.1.pkt 1 u.d.i.p. Należy także zważyć, iż w dniu 20 lipca 2022 r., więc w pierwszym dniu po upływie ustawowego terminu na załatwienie wniosku, organ powiadomił skarżącą, że odpowiedź na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może zostać udzielona w terminie 14 dni, jednocześnie jakie są przyczyny opóźnienia. Organ wyznaczył termin udzielenia odpowiedzi na wniosek na 5 września 2022 r. Pismo w tej sprawie datowane jest na dzień 19 lipca 2022 r. jednakże jak wynika z akt zostało wysłane do skarżącej pocztą elektroniczną na wskazany przez nią adres w dniu 20 lipca 2022 r. Powyższe wskazuje, że Wójt Gminy Jeżów nie dochował terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., w którym winien poinformować wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o ustalonym terminie załatwienia wniosku. W dniu 5 września 2022 r. organ udostępnił informacje w zakresie punktów 1-3 oraz 5 wniosku skarżącej.

W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że w piśmie przekazanym skarżącej w dniu 20 lipca 2022 r. organ wezwał do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie adresu korespondencyjnego w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia punktu 4 wniosku bez rozpoznania.

Organ prawidłowo poinformował skarżącą w powyższym piśmie, że zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) (zwanej dalej – k.p.a.) co oznacza, że k.p.a. ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej. W konsekwencji stosowania przepisów k.p.a., jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zmierza do wydania decyzji o odmowie, wówczas wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a., w tym, zawierać adres osoby składającej podanie (wniosek).

Należy jednakże wskazać, że w świetle przepisu art. 64 § 1 k.p.a. pozostawienie podania bez rozpoznania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki:

1) w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego podanie;

2) nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych.

Powyższe wskazuje, że sam brak adresu w podaniu nie stanowi przesłanki pozostawienia go bez rozpoznania, jeżeli organ ma możliwość ustalenia tego adresu na podstawie innych posiadanych danych. W literaturze wskazuje się nawet, że przepis powyższy nie wymaga, aby ustalenie adresu wnoszącego podanie ograniczało się do danych będących w posiadaniu organu, do którego wniesiono podanie. Organ ten jest zatem obowiązany do ustalenia adresu na podstawie wszelkich dostępnych danych, również danych będących w posiadaniu innych organów państwowych. Zaniechanie lub nienależyte wykonanie obowiązku ustalenia adresu wnoszącego podanie czyni pozostawienie podania bez rozpoznania bezskutecznym (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Istnienie po stronie organu obowiązków w zakresie ustalenia adresu wnoszącego podanie na podstawie dostępnych danych realizuje też zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy.

Pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, od której nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w k.p.a. (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Jednocześnie pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności. Odmawia bowiem rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Z uwagi na fakt, iż pozostawienie podania bez rozpoznania nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje zatem w ramach skargi na bezczynność organu. Pozostawienie nieuzasadnione podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie.

Nie jest sporne, że w terminie wyznaczonym w piśmie organu z 20 lipca 2022 r. (data wysłania i doręczenia), którego ostatnim dniem był 27 lipca 2022 r., skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie do wskazania adresu, a wręcz odmówiła jego udostępnienia. Z akt wynika również, że w dniu 27 lipca 2022 r. do organu, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wpłynęła skarga zatytułowana "Powództwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi", w której skarżąca podała swój adres zamieszkania jako adres do korespondencji. W ostatnim dniu wyznaczonego terminu organ był w posiadaniu danych zawierających adres skarżącej. Brak było zatem przesłanek do pozostawienia wniosku (podania) skarżącej bez rozpoznania na gruncie przepisów k.p.a.

Akta postępowania administracyjnego nie wskazują, aby organ, po wezwaniu skarżącej z dnia 20 lipca 2022 r., dokonał jakiejkolwiek czynności, która mogłaby stanowić wypełnienie obowiązku załatwienia punktu 4 wniosku skarżącej z dnia 5 lipca 2022 r. W szczególności organ nie udostępnił żądanych informacji, ani też nie wydał decyzji, której przedmiotem byłaby odmowa ich udostępnienia. W konsekwencji zasadnym okazało się żądanie zobowiązania organu do załatwienia punktu 4 wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej.

Odnośnie żądania stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd zważył, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały wypełnione. Organ w terminie 14 dni skierował do skarżącej wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, następnego dnia, w więc z jednodniowym opóźnieniem, wyznaczył termin załatwienia punktów 1-3 oraz 5 wniosku i w ustawowym terminie 2 miesięcy udostępnił informacje w tym zakresie. Pozostawienie bez rozpoznania punktu 4 wniosku stanowi naruszenie art. 64 § 1 k.p.a., jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma ono postaci kwalifikowanej tj. naruszenia rażącego. Należy przy tym zważyć, że skarżąca pierwotnie, odpowiadając na wezwanie organu, odmówiła podania adresu pomimo, iż organ prawidłowo poinformował ją o takim obowiązku wraz z pisemnym uzasadnieniem i przywołaniem podstawy prawnej oraz wskazaniem konsekwencji nieudostępnienia adresu do korespondencji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał że bezczynność organu w niniejszym przypadku miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.; na podstawie art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia punktu 4 wniosku skarżącej. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

dc