Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 445/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi A. K. i E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] marca 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia A. K. i E. K. (dalej także: skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Ś. z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w powołanym wyżej postanowieniu, wydanym na podstawie art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.; dalej także: Prawo budowlane), organ pierwszej instancji wskazał, że działka nr [...], przy ul. [...] w Ś. położona jest – w świetle zapisów obowiązującego planu miejscowego – na obszarze usług publicznych, dla którego plan ten wyklucza prowadzenie działalności usługowej w zakresie przyjmowania i eksportacji zwłok ludzkich. Zdaniem organu, planowana przez skarżących działalność usługowa byłaby dopuszczalna w granicach terenu oznaczonego w planie symbolem "ZC" przeznaczonego pod cmentarze wraz z towarzyszącymi im usługami. Organ pierwszej instancji wskazał przy tym, że zachodzi różnica co do zakresu usługi wymienionej we wniosku skarżących (przyjmowanie i eksportacja usług) i przedłożonej przez nich "Ekspertyzie technicznej" dotyczącej zmiany sposobu użytkowania lokalu (usługi pogrzebowe – sala pożegnań z biurem i pomieszczeniem na urządzenie chłodnicze, bez pomieszczeń przygotowania zwłok i wykonania sekcji). Natomiast projektowana przez skarżących zmiana sposobu użytkowania obiektu, w zakresie w jakim obejmowałaby prowadzenie innych usług, to jest usług administracyjno-handlowo-komercyjnych, odpowiada dopuszczonemu przez plan na tym terenie profilowi działalności usługowej. Z uwagi jednak na wskazaną wyżej kolizję zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania miasta Ś., organ stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących, złożonego w trybie art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko wyrażone w tym rozstrzygnięciu. Kolegium podkreśliło, że jakkolwiek wyznaczenie w planie miejscowym terenów pod usługi publiczne, jak i pod usługi komercyjne nastąpiło z zaznaczeniem, że odnosi się do podstawowego przeznaczenia gruntów, to proponowana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, położonego w terenach usług publicznych, na usługi pogrzebowe związane z przyjmowaniem i eksportacją zwłok nie mieści się w żadnym z tych rodzajów usług, zwłaszcza usług publicznych. Powszechna dostępność danej usługi nie może być bowiem utożsamiana z jej publicznym charakterem.

W ocenie Kolegium, wskazywany przez skarżących § 3 pkt 23 planu miejscowego dotyczy usług, przez które należy rozumieć urządzenia (obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu niż mieszkalne) służące do działalności, której celem jest zaspokajanie stałych potrzeb bytowych i socjalnych ludności. Nie da się zaś projektowanej działalności uznać za służącą zaspokajaniu takich stałych potrzeb ludności, gdyż obejmuje ona inny rodzaj usług związany z naturą człowieka. Przewidziana w planie możliwość wzbogacenia, w uzasadnionych przypadkach, programu podstawowego usług publicznych o usługi komercyjne, również nie pozwala na uwzględnienie zarzutów skarżących. Natomiast opinia proboszcza parafii rzymsko-katolickiej, położonej w sąsiedztwie działki, na której skarżący zamierzają prowadzić opisaną działalność usługową, nie ma znaczenia dla sprawy.

W skardze do Sądu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, zarzucając organom naruszenie:

- art. 8, 10, 73 i 89 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasad postępowania określonych w tych przepisach, brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, podczas gdy zachodziła potrzeba uzgodnienia interesu skarżących, wskutek czego nie mogli oni wyrazić "w sposób ustny" swego stanowiska w sprawie;

- art. 32 Konstytucji, poprzez pominięcie tego, że w bliskim sąsiedztwie od lokalu skarżących znajdują się dwa inne zakłady pogrzebowe, których zakres usług pokrywa się z planowanym przez skarżących.

Zdaniem skarżących, organy błędnie uznały, że umożliwienie żałobnikom odbycia ceremonii pożegnania zmarłych nie należy do usług publicznych – kultu religijnego, w sytuacji gdy odmawianie modlitw bądź medytacja nad zwłokami bliskiej osoby, a jedynie taki był zamiar skarżących, jest rodzajem kultu religijnego. Podkreślili, że Kolegium nietrafnie oparło się w swej argumentacji na zarzucie odnoszącym się do "ubogacania usług komercyjnych działalnością skarżących", podczas gdy wskazali oni co będzie przedmiotem ich działalności. Zarzucili też, że organy pominęły względy celowościowe, wynikające z utrwalonych zwyczajów dotyczących prowadzonej przez skarżących działalności, z których wynika, że ceremonia pochowania zmarłego łączy się z odprowadzeniem go z kościoła do cmentarza. Z tego wynika zaś, że usytuowanie zakładu pogrzebowego w okolicach kościoła rzymsko-katolickiego jest oczywiste, a jego lokalizacja w innym miejscu znacznie obniża jego wartość rynkową, pozbawiając znacznej części potencjalnych klientów. Wskazali, że stanowisko organów uniemożliwia skarżącym wykonywanie usług, a także narusza zasadę wspierania podmiotów w wykonywaniu zadań pożytku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W myśl art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.

W przypadku, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie tych faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przezeń ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 1 i 2 k.p.a.).

Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Stwierdzić należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Organ zaświadcza o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania.

Zauważyć należy, że skarżący domagali się wydania zaświadczenia, w związku z treścią art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga dokonania właściwemu organowi zgłoszenia, w którym należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz dołączyć do niego zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazać trzeba, że jak wynika z akt sprawy, dla omawianego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z [...] czerwca 2003 r. [...]. Niekwestionowane jest, że teren, na którym położona jest działka nr [...], przy ul. [...] w Ś., przeznaczony jest w tym planie pod usługi publiczne. Istotne znaczenie ma przy tym okoliczność, na którą zwróciły uwagę organy obu instancji, że przepis § 30 ust. 1 planu miejscowego precyzyjnie określa, co należy rozumieć pod pojęciem "tereny usług publicznych – UP", gdyż wskazuje, że tereny te przeznaczone są pod obiekty:

- administracji (symbol - UPa),

- kultury (symbol - Upk),

- kultu religijnego (symbol - Upr),

- oświaty (symbol - Upo),

- zdrowia z ochrony socjalnej (symbol - Upz),

- usług łączności (symbol - Upł),

- sportu (symbol - Ups).

Podkreślenia wymaga, że prawidłowe było stanowisko organów pierwszej i drugiej instancji, że opisana wyżej działka ewidencyjna położona jest na obszarze usług publicznych, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. wyklucza prowadzenie działalności usługowej polegającej na przyjmowaniu i eksportacji zwłok ludzkich. Niewątpliwie treść powołanego § 30 planu miejscowego jednoznacznie przesądza, że wykaz usług publicznych, wymienionych w tym przepisie, stanowi katalog zamknięty. Również pozostałe przepisy tego planu nie wprowadzają możliwości rozszerzenia przeznaczenia opisanego terenu o inne usługi, w szczególności o projektowane przez skarżących usługi w zakresie przyjmowania i eksportacji ciał.

Niezasadny jest podniesiony także przez skarżących w tej kwestii zarzut, że tego rodzaju usługi mają charakter usług publicznych w rozumieniu powyższego zapisu planu, albowiem – zgodnie z "utrwalonym zwyczajem" – żałobnicy odmawiają przy zwłokach swych bliskich modlitwę bądź prowadzą medytację, co – zdaniem skarżących – sprawia, że projektowana przez nich działalność nosi charakter usług kultu religijnego, przywidzianych na tym terenie. Zauważyć należy, że zarzut ten wynika z niezrozumienia istoty pojęcia obiektów "kultu religijnego", o jakim mowa w przepisach planu miejscowego. Jakkolwiek plan ten nie zawiera definicji legalnej tego pojęcia, to nie można przyjąć, że takie przeznaczenie miałby obiekt służący prowadzeniu usług polegających na przyjmowania i eksportacji zwłok ludzkich, tylko ze względu na to, że "zgodnie z utrwalonym zwyczajem", oddawanie przez żałobników należnej czci zmarłym osobom, może przejawiać się także w podejmowaniu aktów religijnych, jakimi są modlitwa bądź medytacja. Przyjęcie tej argumentacji prowadziłoby do absurdu, gdyż oznaczałoby w istocie, że każde miejsce, w jakim – zgodnie z zasadą wolności religii (art. 53 ust. 2 Konstytucji) – uzewnętrzniana byłaby indywidualnie lub z innymi, publicznie lub prywatnie, religia, poprzez uprawianie kultu, modlitwę, uczestniczenie w obrzędach, praktykowanie i nauczanie, stawałoby się "obiektem kultu religijnego", co byłoby wnioskiem całkowicie nieracjonalnym. To znaczy, że w ocenie Sądu, pojęcie obiektów kultu religijnego, o którym mowa w zapisach omawianego planu miejscowego, musi być rozumiane wąsko, nie jako obejmujące wszystkie obiekty, w jakich ludzie uzewnętrzniają swoje przekonania religijne, poprzez podejmowanie opisanych wyżej aktów religijnych, lecz wyłącznie jako odnoszące się do obiektów ściśle przeznaczonych do podejmowania kultu religijnego, takich jak kościoły, kaplice, klasztory, cerkwie, zbory, synagogi, meczety oraz inne tego typu obiekty. Oczywiste jest zarazem, że taki właśnie obiekt znajduje się w sąsiedztwie działki nr [...] i jest nim kościół rzymsko-katolicki pw. [...]. Trafnie przy tym wskazał organ odwoławczy, że na wynik sprawy nie może mieć wpływu treść dołączonego do zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji pisma proboszcza omawianej parafii rzymskokatolickiej z [...] lutego 2018 r. Ubocznie jedynie zauważyć trzeba, że zdaniem Sądu, z pisma tego wynika, że w ocenie jego autora, projektowana przez skarżących działalność usługowa nie stanowi "kultu religijnego". Wskazał on bowiem, że ma nadzieję, że funkcjonowanie sali pożegnań w sąsiedztwie kościoła i gwarantowana przez skarżących profesjonalna obsługa klientów nie zakłóci powagi miejsca przeznaczonego na kult religijny, jakim jest kościół, w którym sprawowane są m.in. liturgie pogrzebowe (zob. k. 6 akt adm. II inst.).

Trafnie zwróciły również uwagę organy obu instancji, że za odmową wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżących przemawia też to, że Rada Miasta Ś. uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie miasta Ś. przewidziała lokalizację usług świadczonych przez skarżących w innym miejscu miasta. Mianowicie usługi tego rodzaju mogą być świadczone na obszarze oznaczonym symbolem "ZC" – teren cmentarzy. Z § 36 planu wynika bowiem, że "wyznacza się <> z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny cmentarne, komunalne i wyznaniowe wraz z urządzeniami komplementarnymi (obiekty sakralne, dom pogrzebowy, parkingi) i towarzyszącymi np. przedsiębiorstwa usług pogrzebowych i zakłady kamieniarskie".

Niewątpliwe jest przy tym, że przepisy prawa dopuszczają możliwość dokonania kontroli przez sąd administracyjny zgodności z prawem uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na ten akt może złożyć skutecznie osoba, której interes prawny narusza kwestionowany przez nią zapis planu, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.), domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały rady gminy w całości albo w części, z uwagi na istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżących.

Przede wszystkim zgodnie z § 3 pkt 23 planu miejscowego, ilekroć w akcie tym jest mowa o usługach, należy przez to rozumieć, urządzenia (obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu niż mieszkalne) służące do działalności, której celem jest zaspokajanie stałych potrzeb bytowych i socjalnych ludności. W myśl więc zapisów planu, nie tylko usługi publiczne, lecz także usługi nie mające takiego charakteru, tak jak przykładowo projektowane przez skarżących usługi pogrzebowe, polegające m.in. na przyjmowaniu i eksportacji zwłok ludzkich, służyć muszą działalności, której celem jest zaspokajanie stałych potrzeb ludności zarówno bytowych, jak i socjalnych. Jakkolwiek zatem błędne było w tym zakresie stanowisko Kolegium, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to okoliczność ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż nie dawała podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o wydanie zaświadczenia o treści przez nich określonej.

Trafnie natomiast podkreśliło Kolegium, że przewidziana w § 30 ust. 4 lit. b planu możliwość wzbogacenia, w uzasadnionych przypadkach, programu podstawowego terenu przeznaczonego pod usługi publiczne, o usługi komercyjne, to niewątpliwie – jak wskazano wyżej – proponowana przez skarżących zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego w terenie usług publicznych, na usługi pogrzebowe związane z przyjmowaniem i eksportacją zwłok nie mieści się w żadnym z wymienionych w § 30 ust. 1 planu rodzajów usług publicznych, a tym samym nie można uznać, że prowadzenie na tym terenie tego rodzaju usług, planowanych przez skarżących, stanowiłoby "wzbogacenie" podstawowego przeznaczenia tego terenu, stosownie do § 30 ust. 4 lit. b planu. Z powyższego wynika również, że choć projektowana przez skarżących zmiana sposobu użytkowania obiektu, w zakresie w jakim obejmowałaby prowadzenie innych usług – w postaci usług administracyjno-handlowo-komercyjnych, odpowiada dopuszczonemu przez plan na tym terenie profilowi działalności usługowej, to ze względu na opisaną wyżej kolizję zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania miasta Ś., organy nie miały podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących, złożonego w trybie art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że podniesione przez skarżących zarzuty co do tego, że usytuowanie zakładu pogrzebowego w okolicach kościoła rzymsko-katolickiego jest oczywiste, a jego lokalizacja w innym miejscu znacznie obniża jego wartość rynkową, pozbawiając znacznej części potencjalnych klientów, świadczyć mogą jedynie o naruszeniu – wskutek wydania zaskarżonego postanowienia – tylko interesu faktycznego skarżących, co nie może być utożsamiane z naruszeniem ich prawnie chronionego interesu. Z tych samych powodów nie można dopatrzeć się w niniejszej sprawie naruszenia konstytucyjnej zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji), ani eksponowanej w skardze zasady wspierania podmiotów w wykonywaniu zadań pożytku publicznego.

Ponadto, w ocenie Sądu, nie można mówić w rozpoznawanej sprawie o naruszeniu, względem skarżących, zasady równości wobec prawa. Skarżący nie wykazali bowiem, by przedsiębiorcy, którzy "w bliskim sąsiedztwie" prowadzą zakłady pogrzebowe uzyskali zaświadczenia, o jakich mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, z naruszeniem zapisów planu miejscowego, w szczególności zaś wskutek tego, że obiekty te usytuowane są na terenie o tym samym przeznaczeniu w planie miejscowym, co działka nr [...], to jest na "terenie usług publicznych – UP".

Niezasadny był zarzut naruszenia art. 89 § 2 k.p.a., wskutek zaniechania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, podczas gdy zachodziła potrzeba uzgodnienia interesu skarżących, w konsekwencji czego uniemożliwiono skarżącym wyrażenie "w sposób ustny" swego stanowiska w sprawie. Podkreślić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki określone w tym przepisie, gdyż skarżący byli jedynymi stronami postępowania, a więc nie zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron. Przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na specyfikę tej sprawy, nie było też potrzebne dla jej wyjaśnienia przy udziale świadków bądź biegłych ani w drodze oględzin.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o możliwości zapoznania się z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, wskazać należy, że jest on bezzasadny.

W orzecznictwie sądowym istnieje bowiem ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (tak m. in. wyroki NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, z 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09).

W niniejszej sprawie skarżący nie wskazali żadnych czynności, których mogliby dokonać przed organami, gdyby zostali zawiadomieni o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności zasad określonych w art. 8 k.p.a. (zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy również, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sądy te nie mogą opierać swej kontroli na kryterium słuszności. Postanowienie organu administracji jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie takiego postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, w świetle art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej także: p.p.s.a.). Z tego powodu podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące naruszenia przez organy reguł celowościowych, wynikających z utrwalonych zwyczajów w zakresie projektowanej przez skarżących działalności usługowej, nie mogły prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.