Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3695/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8a ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 179/19 w sprawie ze skargi A.Z. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 września 2019 r. sygn. IV SAB/Po 179/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") po rozpoznaniu skargi A.Z. (dalej: "Skarżący") na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego (dalej: "Wojewoda") w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego: 1. zobowiązał Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2018 r. o przyznanie świadczenia pieniężnego, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. Stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdził, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądził na rzecz Skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: Skarżący zarzucił Wojewodzie bezczynność w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego przeznaczonego na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania bieżącego utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał na bezprawne pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie ww. świadczenia z powodu, że wniosek ten został złożony z naruszeniem terminu ustanowionego w art. 8a ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2019 r., poz. 1095, dalej: "ustawa o Karcie Polaka"). Wniósł o stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Wojewody do przyznania świadczenia pieniężnego przeznaczonego na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i bieżącego utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 22.915,15 zł oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. Wojewoda pozostawił wniosek, o którym mowa art. 8a ustawy o Karcie Polaka bez rozpoznania wskazując, jakoby Skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z powołaniem się na okoliczność wskazaną w art. 195 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia 12 rudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 , poz. 2094 ze zm., dalej: "ustawa o cudzoziemcach"). Zdaniem Skarżącego, w dacie składania nie mógł on złożyć takiego wniosku, albowiem w ogóle nie posiadał wówczas Karty Polaka, którą otrzymał dopiero w roku 2018. Skarżący stwierdził, że w dniu 25 września 2017 r. złożył wniosek z powołaniem się na okoliczność wskazaną w art. 195 ust 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Postępowanie wszczęte tym wnioskiem toczyło się przewlekle, przez wiele miesięcy. W związku z tym w dniu 17 kwietnia 2018 r., w celu przyspieszenia procedury, przedłożył do akt sprawy Kartę Polaka. W dniu [...] maja 2018 r. wydana została decyzja Wojewody o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt stały. W treści uzasadnienia tej decyzji wyraźnie opisano podstawę prawną pierwotnego wniosku, datę złożenia Karty Polaka oraz wskazano, że w związku z jej złożeniem wniosek został rozpatrzony w oparciu o art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Zatem jako datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 8a ust 1 ustawy o Karcie Polaka - to jest z powołaniem się na okoliczność wskazaną w art. 195 ust 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach - przyjąć można tylko i wyłącznie dzień 17 kwietnia 2018 r. Wobec czego wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego został złożony w ustawowym terminie. Dla Skarżącego oczywistym było, że przedkładając Kartę Polaka może przyspieszyć procedurę, a nadto uzyskać jednorazowe świadczenie pieniężne przewidziane w przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 8a ust. ustawa o Karcie Polaka, pierwszy wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego składa się w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w ust. 1. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpoznania. W ust. 1 art. 8a wymienionej regulacji mowa jest o wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z powołaniem się na okoliczność, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. W sprawie jedyny wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, z jakim wystąpił Skarżący, został złożony w dniu 25 września 2017 r. Postępowanie to zakończone zostało 7 maja 2018 r. udzieleniem Skarżącemu zezwolenia na pobyt stały w oparciu o art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Wobec powyższego wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i bieżącego utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 8a ust. 3 ustawy o Karcie Polaka.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uznał skargę za zasadną orzekając, jak w pkt 1-5 zaskarżonego wyroku. Wskazał, że z akt postępowania dotyczącego udzielenia zezwolenia na pobyt stały wynika, że wniosek w tym przedmiocie został złożony przez Skarżącego w dniu 25 września 2019 r. W uzasadnieniu wniosku Skarżący powołał się na okoliczność posiadania polskiego pochodzenia oraz chęci zamieszkania w Polsce. Pomimo, że nie zostało to wprost wyartykułowane w złożonym wniosku, Skarżący wnioskując o wydanie zezwolenia na pobyt stały niewątpliwie powołał się na przesłankę z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, który przewiduje, że zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli jest osobą o polskim pochodzeniu i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. Następnie, w dniu 17 kwietnia 2018 r., w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, Skarżący złożył ponaglenie. Jednocześnie załączył kopię Karty Polaka uzyskanej po złożeniu wniosku na pobyt stały, co miało przyspieszyć rozpoznanie sprawy. W ocenie WSA w tym też dniu doszło do zmiany wniosku. Okoliczność tą dostrzegł też Wojewoda w decyzji z dnia [...] maja 2018 r. nr. [...], w uzasadnieniu której wskazał, że we wniosku z dnia 25 września 2017 r. Skarżący prawo do uzyskania zgody na pobyt stały wywiódł z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, jednak w związku z faktem, iż w dniu 17 kwietnia 2018 r. Skarżący złożył w organie kserokopię Karty Polaka, wniosek został rozpoznany na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie WSA powyższe okoliczności pozwalały przyjąć, że datą początkową trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 8a ust. 1 Karty Polaka był dzień 17 kwietnia 2018 r. W tym dniu Skarżący dokonał na tyle istotnej zmiany pierwotnie złożonego wniosku, że nie sposób podzielić stanowiska Wojewody mającego świadczyć o uchybieniu omawianego terminu. Bez znaczenie przy tym pozostaje argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę, że w dniu 17 kwietnia 2018 r. Skarżący nie dokonał przewidzianych przepisami ustawy o cudzoziemcach czynności związanych ze złożeniem wniosku o zezwolenie na pobyt stały. Zdaniem WSA dokonał on na tyle istotnej zmiany wniosku, powodującej też zmianę trybu prowadzonego postępowania, że dopiero w dniu 17 kwietnia 2018 r. rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 8a ust. 1 Karty Polaka. Z kolei wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego został złożony w dniu 1 czerwca 2018 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 8a ust. 3 Karty Polaka. Dlatego nie sposób podzielić stanowiska Wojewody, iż termin do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego, którego przyznanie związane jest z posiadaniem Karty Polaka, rozpoczął bieg w dniu, w którym skarżący takiej Karty nie posiadał. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynność WSA uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego. Pozostawienie wniosku Skarżącego bez rozpoznania było efektem błędnej oceny okoliczności sprawy i nie posiadało cech pozwalających na uznanie, że bezczynność miała charakter kwalifikowany. WSA nie uwzględnił wniosku o przyznanie kwoty pieniężnej, argumentując, że zasadniczą rolą instytucji przyznania sumy pieniężnej jest zrekompensowanie stronie uszczerbku wynikającego z nieterminowego działania organu. Takich okoliczności nie wskazano w skardze.

W skardze kasacyjnej Wojewoda zaskarżył wyrok WSA w części obejmującej punkty 1 i 2 oraz 5, żądając uchylenia wyroku w zaskarżonej części i oddalenia skargi w tym zakresie, ewentualnie - uchylenia zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8a ust. 3 w związku z art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka poprzez przyjęcie, że terminem początkowym do wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przyznanie świadczenia pieniężnego na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i bieżącego utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dzień 17 kwietnia 2018 r. podczas gdy był to 25 września 2017 r.;

2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 24b ust. 1 ustawy o Karcie Polaka w związku z § 3 ust. 2 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie trybu podziału rezerwy celowej na wypłatę świadczeń pieniężnych dla posiadaczy Karty Polaka (Dz. U. z 2016 r., poz. 2275, dalej: "rozporządzenie") poprzez przyjęcie, że przyznanie świadczenia pieniężnego w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie pozwoli na wypłatę świadczenia przez starostę w roku budżetowym, w którym zostało przyznane, co w obowiązującym stanie prawnym i stanie faktycznym sprawy nie jest możliwe;

3. naruszenie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 24b ust. 1 ustawy o Karcie Polaka oraz w związku z § 3 ust. 2 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia poprzez zobowiązanie Wojewody do rozpatrzenia wniosku o przyznanie skarżącemu świadczenia pieniężnego na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i bieżącego utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez odniesienia do roku budżetowego;

4. naruszenie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 8a ust. 3 w związku z art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka poprzez przyjęcie, że organ w postępowaniu w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i bieżącego utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadaczowi Karty Polaka dopuścił się bezczynności.

W uzasadnieniu skargi zakwestionowano ustalenia, że w dniu 17 kwietnia 2018 r. Skarżący dokonał na tyle istotnej zmiany pierwotnie złożonego wniosku, że nie uchybił terminowi. Natomiast w odniesieniu do naruszenia art. 24a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka oraz rozporządzenia wskazano, że wypłata świadczenia naruszałaby te przepisy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8a ust. 3 w zw. z art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka, skarga kasacyjna podważa możliwość dokonania zmiany wniosku w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały i w konsekwencji przyjęcie, że terminem początkowym do wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem o przyznanie świadczenia pieniężnego jest dzień 17 kwietnia 2018 r., a nie dzień 25 września 2017 r. Podnosi też, że WSA niewłaściwie zastosował przepis art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 8a ust. 3 w związku z art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka poprzez przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności.

Rozwijając te zarzuty wskazano, że chcąc wywieść prawo do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia pieniężnego, Skarżący powinien był zakończyć postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały zainicjowane wnioskiem z 25 września 2017 r., a następnie wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z powołaniem się na okoliczność, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Stanowisko podobne zajął Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2019 r. rozpatrując ponaglenie Skarżącego. Podniesiono, że zmiana podstawy prawnej wniosku w trakcie postępowania nie spowodowała wszczęcia nowego postępowania w sprawie, a przedłożenie Karty Polaka miało na celu przyspieszenie procedury uzyskania zezwolenia na pobyt stały. Bezsprzecznym więc jest, że nie było intencją Wnioskodawcy wycofanie dotychczasowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z tytułu posiadania polskiego pochodzenia i zaprzestanie procedowania go, ale wyłącznie zmiana jego kwalifikacji prawnej i przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem faktu posiadania Karty Polaka.

Stosownie do przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka, osobie, która złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z powołaniem się na okoliczność, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, na jej wniosek, może być przyznane świadczenie pieniężne przeznaczone na częściowe pokrycie kosztów zagospodarowania i bieżącego utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej "świadczeniem pieniężnym". Świadczenie pieniężne przyznaje się na okres do 9 miesięcy. Z kolei w myśl ustępu 3, pierwszy wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego składa się w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w ust. 1. Pierwszy wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpoznania.

Z powyższych unormowań jednoznacznie wynika, że złożenie wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego jest uwarunkowane uprzednim złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z powołaniem się na okoliczność, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach (cudzoziemiec posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe). Innymi słowy, jakakolwiek inna podstawa wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na pobyt stały nie daje podstawy do wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka. W konsekwencji, jedynie w przypadku posiadania ważnej Karty Polaka cudzoziemiec może złożyć wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego. Czynność ta (złożenie wniosku) obwarowana jest jednak trzymiesięcznym terminem. Ustawodawca przesądził bowiem, że złożenie wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego po upływie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

W stanie faktycznym, który nie jest kwestionowany, Skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały w dniu 25 września 2017 r. bez przedłożenia ważnej Karty Polaka i bez powołania się na podstawę prawną z art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Organ, analizując treść tego wniosku zasadnie przyjął, że podstawę prawną udzielenia zezwolenia stanowił art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Taka materialnoprawna podstawa wniosku o zezwolenie na pobyt stały nie stwarzała dla Skarżącego podstawy do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia pieniężnego. Dopiero zmiana wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały połączona ze zmianą materialnoprawnej podstawy żądania, udokumentowana przedstawieniem organowi ważnej Karty Polaka, umożliwiła wystąpienie z wnioskiem o przyznanie świadczenia pieniężnego. W sprawie nie jest kwestionowane, że Skarżący przedłożył organowi Kartę Polaka w dniu 17 kwietnia 2018 r. Ma więc rację WSA przyjmując, że w tym dniu doszło do zmiany wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, która spowodowała zmianę trybu prowadzonego dotychczas postępowania. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyjęcie sposobu procedowania zaprezentowanego w skardze kasacyjnej uchybiałoby zasadzie ekonomii procesowej a nade wszystko naruszałoby zasadę szybkości i prostoty postępowania, sformułowaną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."). Stąd też na pełną akceptację zasługuje stanowisko WSA, że dopiero w dniu 17 kwietnia 2018 r. rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka. Powyższe oznacza, że wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego złożony przez Skarżącego w dniu 1 czerwca 2018 r., wpłynął do organu z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 8a ust. 3 ustawy o Karcie Polaka.

Nieprawidłowe przyjęcie przez Wojewodę daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z powołaniem się na okoliczność, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, w powiązaniu z datą wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego i pozostawienie tego wniosku pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. bez rozpoznania oznacza, że zasadnie WSA dopatrzył się bezczynności organu. Ponieważ wniosek Skarżącego o przyznanie świadczenia pieniężnego złożony w dniu 1 czerwca 2018 r. do dnia wyrokowania nie został rozpoznany, dlatego o niewłaściwym zastosowaniu art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nie może być mowy. Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarzuty opisane w petitum skargi kasacyjnej (punkt 1 i 4), są nieusprawiedliwione.

Nie mogą również odnieść zamierzonego skutku zarzuty wskazujące na naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 24b ust. 1 ustawy o Karcie Polaka w zw. z § 3 ust. 2 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia oraz art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 24b ust. 1 ustawy o Karcie Polaka oraz w zw. z § 3 ust. 2 i § 3 ust. 4 rozporządzenia z argumentacją sprowadzającą się do stanowiska, że WSA stwierdzając bezczynność, przepisów tych nie uwzględnił. W ocenie Wojewody, biorąc pod uwagę datę orzeczenia, zakreślony w orzeczeniu termin na rozpatrzenie wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego zacznie biec w listopadzie 2019 r. Wydanie więc decyzji o przyznaniu świadczenia pieniężnego po dniu 31 października 2019 r. pozbawi starostę możliwości zawnioskowania o środki na realizację zobowiązania do jego wypłaty co spowoduje, że rozstrzygnięcie dotknięte będzie wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponadto, zgodnie z art. 24b ust. 1 w związku z art. 24a ust. 1 ustawy o Karcie Polaka, świadczenia pieniężne wypłacane są w danym roku budżetowym do wysokości kwoty rezerwy celowej budżetu państwa, z której finansowana jest wypłata świadczeń.

Zgodnie z przepisem art. 24b ust. 1 ustawy o Karcie Polaka, świadczenia pieniężne są wypłacane w danym roku budżetowym do wysokości kwoty rezerwy celowej, o której mowa w art. 24a ust. 1. W myśl ustępu 2., starosta składa do wojewody wniosek o udzielenie dotacji na wypłatę świadczeń pieniężnych. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, że rozpoznając skargę na bezczynność organu WSA unormowania tego nie stosował. Jest to bowiem przepis adresowany do starosty, jako organu wypłacającego świadczenie pieniężne. Także wskazane w skardze kasacyjnej przepisy rozporządzenia nie były przez WSA stosowane, gdyż stanowią doprecyzowanie regulacji ustawowych, m.in. w zakresie terminów składania przez starostę wniosków o dotację. Natomiast skarga, co wymaga przypomnienia, dotyczyła bezczynności Wojewody, jako organu właściwego w rozpoznaniu wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego. Stąd też WSA tylko w tym przedmiocie i w stosunku do tego organu wydany został wyrok.

Reasumując, skoro wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a.