Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 686/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 158, art. 16, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorosta Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2016 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku H. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. Nr [...], stwierdzającej nabycie przez Urząd [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości [...], bez zabudowy (stanowiącej aktualnie działkę [...]) oraz umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku H. K. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., nr [...], w części dotyczącej działki aktualnie oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] obręb [...].

Powyższe decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 1992 r. stwierdził nabycie przez Urząd [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości [...], bez zabudowy.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody [...] wystąpiła H. K. Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. wnioskodawczyni zmodyfikowała i rozszerzyła swój wniosek w ten sposób, że wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., nr [...], stwierdzającej nabycie przez Urząd [...] z mocy prawa, w dniu 27 maja 1990r., nieodpłatnie własności nieruchomości [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez [...] nieodpłatnie własności nieruchomości położonej pod tym samym adresem, w odniesieniu do działki o obecnym numerze ewidencyjnym [...] o pow. [...] m2.

Wskutek złożonego wniosku Minister Administracji i Cyfryzacji wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. Nr [...], stwierdzającej nabycie przez Urząd [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r., nieodpłatnie własności nieruchomości [...], bez zabudowy, stanowiącej aktualnie działkę nr [...] obręb [...] oraz umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku H. K. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., nr [...], w części dotyczącej działki aktualnie oznaczonej nr [...] obręb [...].

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej w/w decyzją Ministra wystąpiła H. K., podnosząc zarzut nie uwzględnienia, że jest ona spadkobierczynią po swoim ojcu, który był jedynym spadkobiercą po zmarłej Z. C. z domu L. - przedwojennej właścicielki całej nieruchomości pod wskazanym adresem o powierzchni [...] m2. Ponadto wskazała, że w/w, poprzednia właścicielka nieruchomości otrzymała ten grunt w użytkowanie wieczyste, a ojciec skarżącej odziedziczył to prawo. Wnioskodawczyni zaś jest następczynią prawną M. G., który był jej ojcem.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy wyżej opisaną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. Organ wskazał, że ponowna analiza akt nie wykazała nowych istotnych dla sprawy okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. Nr [...].

Minister wskazał na znajdujące się w aktach sprawy pismo Urzędu [...] z dnia [...] lutego 2016 r., z którego wynika, że w operacie założenia ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej [...] z dnia [...] kwietnia 1968 r., w obrębie numer [...] została wpisana działka ewidencyjna numer [...] o powierzchni [...] ha, którą wykreślono w 1974 r. i wpisano działkę ewidencyjną numer [...] o powierzchni [...] ha, KW [...], objętą decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] oraz działkę ewidencyjną numer [...] o powierzchni [...] ha, KW [...]. Powyższe wpisano w oparciu o zawiadomienie sądu o założeniu ksiąg wieczystych i akty notarialne umowy przeniesienia własności i oddania gruntu w użytkowanie wieczyste w odniesieniu do dawnej nieruchomości hip. [...]. W ramach odnowienia operatu ewidencyjnego [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. w obrębie [...] wpisano działkę ewidencyjną numer [...] o powierzchni [...]ha, KW [...], właściciel - Gmina [...] i działkę ewidencyjną numer [...] o powierzchni [...] ha, oznaczenie hip. Nr [...], dla której w 2005 r. zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...], wpisano własność [...]. Dodatkowo, zdaniem Ministra, z powołanego pisma wynika, że w 2014 r. przyłączono działkę nr [...] do księgi wieczystej KW [...]. W piśmie tym poinformowano również, że z analizy graficznej granic nieruchomości oznaczonej hip. [...], wskazanych na mapie sytuacyjnej [...] z dnia [...] października 1965 r., przywołanej w badaniach księgi wieczystej KW [...] i operatu ewidencyjnego wynika, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], objęta decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1992 r., stanowi obecną działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] i nie obejmuje powierzchni [...] ha z nieruchomości oznaczonej hip. [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, że zgodnie z dokumentacją nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], zabudowana była budynkiem [...]. Nieruchomość ta objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Przy czym wszelkie grunty położone na obszarze [...] przeszły z dniem wejścia w życie w/w dekretu na własność Gminy [...], a następnie w myśl ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130), stały się własnością Skarbu Państwa. W myśl art. 5 wskazanego wyżej dekretu, budynki oraz inne przedmioty znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność [...] pozostały własnością dotychczasowych właścicieli. Jednocześnie prawo własności budynków byłych właścicieli gruntów wygasało, tj. przechodziło na własność gminy, a następnie na Skarb Państwa, dopiero z chwilą uprawomocnienia się decyzji o odmowie przyznania im prawa własności czasowej (obecnie prawa wieczystego użytkowania), albo w razie niezłożenia w określonym przepisami terminie, wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy.

Decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1973 r. na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. w pkt 1 ustanowiono na rzecz Z. C. (z domu L.) na 99 lat prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] w [...], nr hip. [...], o powierzchni [...] m2, zabudowanego budynkiem [...]. W wykonaniu tej decyzji Skarb Państwa oddał Z. C. w użytkowanie wieczyste na 99 lat działkę położoną przy ul. [...] w [...] zawierającą obszar [...] m2, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...] (akt notarialny z dnia [...] kwietnia 1974 r. Rep[...]). Przy czym, jak podkreślił Minister, prawo do spadku po zmarłej [...] października 1981 r. Z. C. nabył na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 1984 r., sygn. akt [...], Skarb Państwa. Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] zmienił w/w postanowienie w ten sposób, że stwierdził, iż spadek po Z. C. nabył M. G. w całości, na postawie testamentu ustnego sporządzonego w dniu [...] października 1981 r. Z kolei spadek po M. G. nabyła jego żona L.G. oraz córki H. K. i B. D. (postanowienie z dnia [...] maja 2011 r., sygn. akt [...]). B. D. zrzekła się dziedziczenia po L.G. (akt notarialny z dnia [...] września 2013 r. Rep. [...]).

Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., nr [...], skomunalizowana została nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] - bez zabudowy. Zdaniem organu nie budziło wątpliwości, że budynek znajdujący się na tej nieruchomości nie był przedmiotem komunalizacji, a zatem wyłączenie z komunalizacji budynku zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...], przesądzało o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. Organ zauważył, iż komunalizacja gruntu działki aktualnie oznaczonej nr [...] obręb [...], o powierzchni [...] m2, dokonana decyzją Wojewody [...] nr [...] nie wpłynęła na zmianę zakresu uprawnień podmiotów posiadających przedmiot komunalizacji pod tytułem użytkownika, najemcy, użytkownika wieczystego lub bez tytułu prawnego. W razie komunalizacji gruntów Skarbu Państwa dochodzi bowiem w ocenie organu do zmiany właściciela takiego gruntu, a ustanowione na nim prawo wieczystego użytkowania trwa nadal. Ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu na rzecz osoby fizycznej nie jest zatem przeszkodą do komunalizacji tego gruntu.

Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazane ustalenia oraz powyższe rozważania pozwalają na stwierdzenie, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nie została wydana w warunkach opisanych w art. 156 § 1 k.p.a, tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą, nie zawierała również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Ponadto nieuzasadnionym zdaniem organu, okazał się zarzut wnioskodawczyni, że Minister Administracji i Cyfryzacji wydając swoje orzeczenie nie uwzględnił, że wnioskodawczyni jest spadkobierczynią po swoim ojcu, który był jedynym spadkobiercą przedwojennej właścicielki całej nieruchomości. Fakt ten znany był organowi, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...]. Ponadto Minister stwierdził, że w/w decyzją zasadnie umorzone zostało postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku H. K., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., w części dotyczącej działki aktualnie oznaczonej nr [...] obręb [...]. Zdaniem Ministra z przeprowadzonego postępowania oraz ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że dawnej działce nr [...] z obrębu [...] odpowiada obecnie działka nr [...]z obrębu [...]. Natomiast działka nr [...] z obrębu [...], którą objęło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., została skomunalizowana decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. Zatem działka nr [...] obręb [...] nie została objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., dlatego też prowadzenie postępowania nadzorczego względem w/w decyzji komunalizacyjnej, w zakresie działki nr [...] obręb [...] było bezprzedmiotowe, wobec czego zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydał decyzję o umorzeniu postępowania - odpowiednio w tej części.

Reasumując, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w całości podtrzymał stanowisko Ministra Administracji i Cyfryzacji wyrażone w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...].

Na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2016 r, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], bądź stwierdzenia nieważności tych decyzji. Skargę oparła na naruszeniu prawa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] oraz naruszeniu interesu prawnego polegającego na odmowie przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że powołane decyzje naruszają prawo w sposób, który miał wpływ na wynik postępowania. Naruszenie prawa polegało zdaniem skarżącej na tym, że w dacie wydania decyzji, co do której skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności, nie było podstaw do stwierdzenia komunalizacji gruntu, albowiem Skarb Państwa nie był spadkobiercą ustawowym Z. C., a zatem nie był uprawniony do występowania w tym postępowaniu. Ponadto kwestionowane decyzje naruszają interes prawny skarżącej, która od samego początku postępowania ma status strony w wyniku wstąpienia w prawa strony na podstawie dziedziczenia ustawowego i testamentowego.

Skarżąca podniosła, że nieruchomość gruntową przy ulicy [...] w [...] Miasto [...] nabyło w wyniku komunalizacji na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] marca 1992 r., nr [...]. Nabycie nieruchomości gruntowej nastąpiło w miejsce Skarbu Państwa, który pierwotnie, niezgodnie z prawem nabył tą nieruchomość w drodze dziedziczenia ustawowego. Skarżąca podkreśliła, iż nieruchomość przy ulicy [...] została nabyta przez Z. L. w dniu [...] września 1936 r., jako nieruchomość zabudowana i uregulowana została wpisem do ksiąg wieczystych jako [...]. Na mocy postanowień dekretu z dnia 26 października 1945 r. grunt przy ulicy [...], przeszedł na własność Skarbu Państwa. Zatem zdaniem skarżącej, znajdujący się na tej nieruchomości budynek [...] o powierzchni użytkowej [...] m², nabyty przez Z. C. z domu L. w dniu [...] września 1936 r. nie przeszedł na własność Skarbu Państwa i pozostał własnością Z. C. z domu L. – a następnie w drodze dziedziczenia stał się własnością ojca skarżącej M.G. Następnie budynek ten w wyniku dziedziczenia ustawowego i umowy zrzeczenia się dziedziczenia stał się wyłączną własnością skarżącej. Jednocześnie Z. C. z domu L. dopełniła obowiązków wymaganych przepisami w/w dekretu i złożyła stosowny wniosek o nabycie prawa własności budynku oraz nabyła odrębną własność budynku. Przy czym, na podstawie zaświadczenia wystawionego przez ówczesny Sąd Powiatowy [...] w dniu [...] października 1957 r. [...] składająca się z gruntu o powierzchni [...]m ² z wpisem w dziale [...] pod numerem [...] ("wpis o zabudowie"), stała się własnością [...] tylko w odniesieniu do gruntu, a nie w stosunku do budynku.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując na niezasadność skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, skargę należy uznać za niezasadną.

W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organy administracji mają obowiązek ustalić w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a., czy badana decyzja nie jest dotknięta jedną z wymienionych w nim wad kwalifikowanych.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, iż decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nie została wydana w warunkach opisanych w art. 156 § 1 k.p.a, tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą, nie zawierała również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na ogólne sformułowanie zarzutów skargi odniósł się do treści całego art.156 § 1 k.p.a., jednocześnie wskazując, że zgodnie z ustanowioną w art. 16 k.p.a generalną zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne , które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych ustawowych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a.. Sąd wskazuje, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art.156 § 1 k.p.a. - którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art.156 § 1 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych (tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej prawidłowo odpowiedziały na zarzuty wniosku skarżącej w sprawie decyzji wydanej w dniu [...] marca 1992 r. przez Wojewodę [...], nie podzielając okoliczności naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nieruchomość podlegająca komunalizacji stanowiła bowiem na datę 27 maja 1990 roku własność Skarbu Państwa nie zaś osoby fizycznej. Nie stanowiło przeszkody do komunalizacji ustanowione na rzecz Z. C. już w roku 1974 prawo wieczystego użytkowania, tym bardziej nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji dnia [...] marca 1992 roku zmiana postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] lipca 2012 r., mocą którego w miejsce Skarbu Państwa, dziedziczącego spadek w całości po Z. C., weszła osoba fizyczna –M. G. (postanowienie Sądu [...] sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2012 r.). W skład spadku po Z. C., otwartego w dniu jej śmierci -[...] października 1981 r., wchodziło bowiem jedynie prawo do wieczystego użytkowania gruntu oznaczonego numerem ewidencyjnym [...], położonego w [...] przy ulicy [...], o powierzchni [...] m2.

Tym samym nieuzasadniony jest zarzut wnioskodawczyni, że Minister Administracji i Cyfryzacji wydając swoje orzeczenie nie uwzględnił, że wnioskodawczyni jest spadkobierczynią po swoim ojcu, który był jedynym spadkobiercą przedwojennej właścicielki całej nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...]. Fakt ten znany był organowi, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...]. Z przeprowadzonego postępowania oraz ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika przy tym, że dawnej działce nr [...] z obrębu [...] odpowiada obecnie działka nr [...] z obrębu [...].

(pkt 1 decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.)

Ponadto Minister Administracji i Cyfryzacji w/w decyzją zasadnie umorzył, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. zasadnie utrzymał w mocy powyższą decyzję w zakresie wniosku H. K. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., w części dotyczącej działki aktualnie oznaczonej nr [...] obręb [...]. Z przeprowadzonego postępowania oraz ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że działka nr [...] z obrębu [...] została skomunalizowana decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2004r., nie zaś decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. Nr [...].

Prawidłowo zatem w ocenie Sądu organy uznały, że prowadzenie postępowania nadzorczego względem w/w decyzji komunalizacyjnej w zakresie działki nr [...] obręb [...] było bezprzedmiotowe, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza w powyższym przypadku okoliczność wystąpienia braku elementu materialnego stosunku prawnego. W decyzji, której stwierdzenia nieważności domagała się w przedmiotowej sprawie skarżąca, organ nie rozstrzygał o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości - działki oznaczonej aktualnie i na datę jej komunalizacji numerem [...]. Działka ta wydzielona została z przeznaczeniem pod drogę, z pierwotnej - przedwojennej nieruchomości (o całkowitej powierzchni [...]m2) już w dacie decyzji z dnia [...] września 1973 r. - odmawiającej ustanowienia w stosunku do niej prawa wieczystego użytkowania skierowanej do Z. C., która jej nie zaskarżyła.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.