Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 647/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1-4, art. 7, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, ust.3 pkt 1, ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. 119 pkt 2, art. 151, art. 205 par. 2, art. 250
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. Ł. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 55/61 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu sądowym. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania W.U., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. przyznał W.U. zasiłek okresowy na okres od 1 stycznia do 29 lutego 2020 r. w wysokości po 350,50 zł miesięcznie. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu odwołał się W.U.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 – dalej w skrócie "k.p.a."), art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 4, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 z późn.zm. – dalej w skrócie "u.p.s."), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył brzmienie norm stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia – art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8 ust. 1 i 3, art. 38 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 5, art. 106, art. 107 u.p.s., a następnie wyjaśnił, że ustawodawca określił maksymalną i minimalną wysokość zasiłku okresowego co oznacza, że organ przyznający zasiłek, o ile stwierdzi, że wnioskodawca spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 u.p.s., działa w granicach uznania administracyjnego. Do oceny organu należy ustalenie, w ściśle określonych granic, wysokości przyznanego świadczenia oraz okresu, na jaki to świadczenie ma być przyznane. Przy czym organ powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb, możliwości ich zaspokojenia we własnym zakresie przy uwzględnieniu ilości osób i rodzin ubiegających się o tę pomoc oraz środków finansowych przeznaczonych na ich zaspokojenie. Jak wynika z akt sprawy i wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 10 stycznia 2020 r. W.U. - wdowiec (lat 52) mieszka w lokalu komunalnym z pasierbem R.S. (lat 35), z którym prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe (osobno gotują, robią zakupy, energię płacą po połowie, czynsz niepłacony, gaz z butli). W.U. jest zarejestrowany w PUP jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku, nie pracuje dorywczo, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pobiera świadczeń z ZUS ani KRUS, nie pobiera dodatku mieszkaniowego (z powodu odmowy podpisania umowy najmu lokalu). Strona oświadczyła, że ma złamany palec u nogi i ma problem z chodzeniem, jednak podczas wywiadu nie przedstawiła żadnej dokumentacji medycznej świadczącej o chorobie. Z powodu stanu zdrowia nie szuka pracy (oświadczenie w aktach sprawy). Wnioskodawca nie deklaruje dochodów własnych. Mając powyższe na względzie organ I instancji określił wysokość należnego stronie zasiłku okresowego w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 29 lutego 2020 r. w kwocie 350,50 zł miesięcznie, stanowiącą kwotę nie niższą niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (701,00 zł) a dochodem tej osoby (0,00 zł) z tym, że kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20,00 zł miesięcznie tj. w przypadku strony 701,00 zł - 0,00 zł = 701,00 x 50% = 350,50 zł.

Zdaniem Kolegium okoliczności niniejszej sprawy nie budzą wątpliwości. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz ustalony stan faktyczny organ stwierdził, że strona jest osobą bezrobotną i jej dochód wynosi 0,00 zł, zatem spełnia ustawowe przesłanki do przyznania zasiłku okresowego. Kryterium dochodowe dla osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe wynosi aktualnie 701,00 zł, a wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów. Wobec tego ustalona w myśl art. 38 ust. 2 i 3 u.p.s. wysokość zasiłku okresowego wynika z następującego wyliczenia: 701,00 zł (kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej) -0,00 zł (dochód wnioskodawcy) = 701,00 zł - tj. maksymalna kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z treścią art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s. x 50% (minimalna kwota zasiłku ustalona zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s.) = 350,50 zł. Taka też kwota została określona w rozstrzygnięciu wydanej w niniejszej sprawie decyzji.

Mając powyższe na względzie SKO uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa, gdyż kwota przyznanego stronie świadczenia mieści się w przedziale ustalonym przez ustawodawcę - odpowiada ona więc przepisom obowiązującego prawa. Organ odwoławczy nadmienił także, że organ I instancji rozpatrując wniosek W.U. prawidłowo uznał, że jego sytuacja finansowa i życiowa wymaga wsparcia. W związku z tym został objęty pomocą finansową w formie zasiłku okresowego. Wnioskodawca nie zgłasza jednak problemów zdrowotnych uniemożliwiających podjęcie zatrudnienia, nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, jest w wieku produkcyjnym, który umożliwia podjęcie zatrudnienia, a w konsekwencji poprawę sytuacji finansowej. Trudna sytuacja finansowa wnioskodawcy nie obliguje organu I instancji do udzielania pomocy w zakresie żądanym przez beneficjenta pomocy społecznej. Pomoc społeczna ma za zadanie wspierać osoby będące w trudnej sytuacji, a nie wyręczać je w rozwiązywaniu ich problemów. Ośrodki pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest bardzo ściśle określona i w tak określonych granicach realizować muszą swe ustawowe cele. Ustalenie wysokości, rodzaju, formy i rozmiaru przyznanego świadczenia powinno być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Wykazanie możliwości pomocy społecznej w przypadku przyznania zasiłku okresowego poniżej maksymalnej kwoty nie wymaga prowadzenia szczegółowych analiz finansowych ośrodków pomocy społecznej. Okolicznością powszechnie znaną są ograniczone możliwości finansowe organów pomocy społecznej na zaspokajanie potrzeb osób uprawnionych w wysokości maksymalnych kwot. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozumie trudną sytuację życiową i materialną odwołującego się, wyraża jednakże pogląd, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasad określonych w powołanej ustawie o pomocy społecznej ani przepisów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją W.U. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.

W piśmie uzupełniającym skargę z 30 września 2020 r. W.U. stwierdził, że organ naruszył jego prawo do realnej pomocy społecznej ustalając jej wysokość poniżej minimum socjalnego co powoduje stopniowe i nieodwracalne zmniejszenie jego szans na powrót do aktywnego życie zawodowego. Określenie wysokości zasiłku w tak niskiej kwocie narusza godność skarżącego i powoduje pogorszenie stanu jego zdrowia.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 6 października 2020 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Pismem procesowym z 5 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu poparł skargę i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do arbitralnego przyznania skarżącemu zasiłku w najniższej przewidzianej prawem wysokości. Autor pisma stwierdził, że skarżący ubiegał się o pomoc finansową na podstawie ustawy o pomocy społecznej. W efekcie MOPS w Ł. przyznał mu zasiłek okresowy w wysokości 350,50 zł. Zgodnie z przepisami, kwota jaką skarżący (osoba bezrobotna i bez prawa do zasiłku) mógł otrzymać zawiera się w przedziale od 350,50 zł do 418 zł. Z powyższego wynika że organ przyznał skarżącemu świadczenie w wysokości minimalnej. Organ nie ustalił dokładnie wszystkich okoliczności występujących po stronie skarżącego, takich jak jego choroba, o której pisze w piśmie z 30 września 2020 r "uzupełnienie skargi". Organy obu rzędów nieprawidłowo przyjęły także, że skarżący jest zdolny do pracy w sytuacji, w której miał złamany palec u nogi co uniemożliwiało mu poruszanie i nawet częściowe zarobkowanie. Powyższe doprowadziło do nieuzasadnionego przyznania minimalnego zasiłku i naruszyło interesy obywatela.

W odpowiedzi na zarządzenie Sędziego sprawozdawcy z 7 grudnia 2020 r., pismem z 11 grudnia 2020 r. organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odpis powyższego wniosku doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego 18 stycznia 2021 r., który w terminie 14 dni nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.

Następnie stwierdzić trzeba, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o przyznaniu W.U. zasiłku okresowego w wysokości 350,50 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2020 r. do 29 lutego 2020 r. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący.

Problematyka związana z przyznaniem zasiłku okresowego została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 z późn.zm.), a konkretnie w art. 38. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s.). Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby i jednocześnie nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 u.p.s.). Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 u.p.s.).

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1-4 u.p.s.). Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa; sieroctwa; bezdomności; bezrobocia; niepełnosprawności; długotrwałej lub ciężkiej choroby; przemocy w rodzinie; potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi; potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; alkoholizmu lub narkomanii; zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej; klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 7 u.p.s.).

Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że zasiłek okresowy jest świadczeniem pieniężnym z pomocy społecznej, którego otrzymanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. Jego beneficjentem może być osoba samotnie gospodarująca i rodzina. Rozważane świadczenie pomocowe przysługuje ze względu na szczególne okoliczności, tylko przykładowo wymienione przez ustawę (długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, możliwość nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego). Trudna sytuacja, połączona z niemożliwością jej samodzielnego przezwyciężenia, będzie uprawniała do otrzymania tego świadczenia. Przyznanie zasiłku okresowego zależy w gruncie rzeczy od spełnienia ogólnych warunków udzielenia pomocy społecznej. Jednym z nich jest dochód. Jak wynika z cytowanych uprzednio przepisów, zasiłek dla osoby samotnie gospodarującej ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym, a jej dochodem. Wobec świadczeniobiorców będących osobami samotnie gospodarującymi, ustawodawca określa maksymalną wysokość zasiłku w kwocie 418 zł. Docelowo zasiłek nie może być niższy niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Należy zaznaczyć, że wyliczona kwota nie musi być kwotą zasiłku, ponieważ ustala się go w przedziale od kwoty minimalnej (wynik obliczeń) do wysokości różnicy między ustawowym kryterium dochodowym a rzeczywistym dochodem osoby samotnie gospodarującej, z uwzględnieniem minimalnej kwoty świadczenia, która nie może być niższa od 20 zł.

Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpatrywanej sprawy zgodzić się należy z organami obu instancji, że w sprawie bezspornym jest, iż skarżący (lat 52) nie osiąga żadnego dochodu. Jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku. Nie podejmuje prac dorywczych, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pobiera świadczeń z ZUS ani z KRUS. Nie pobiera również dodatku mieszkaniowego z uwagi na odmowę podpisania umowy najmu lokalu. Mieszka razem z pasierbem R.S. (lat 35) w mieszkaniu komunalnym, za które nie opłaca czynszu. Prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, osobno gotują i robią zakupy, gaz z butli i energię elektryczną opłacają po połowie. W trakcie wywiadu środowiskowego skarżący oświadczył, że ma złamany palec u nogi, jednak nie przedstawił na wspomnianą okoliczność żadnej dokumentacji medycznej, chociaż jak twierdzi ma problemy z chodzeniem, co uniemożliwia mu szukanie pracy. Wysokość dochodu skarżącego, jak prawidłowo ustaliły organy orzekające w sprawie, nie przekracza kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 701 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy). W tej sytuacji organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w kwocie 350,50 zł miesięcznie na wskazany w decyzji okres czasu (701 zł – 0,00 zł = 701 zł x 50% = 350,50 zł). Wysokość zasiłku okresowego, co zostało już wcześniej wyjaśnione stanowi wyliczenie matematyczne dokonywane z uwzględnieniem ustawowego kryterium dochodowego (701 zł) i dochodu wnioskodawcy, wynoszącego w tym wypadku 0 zł. Sąd dokonując kontroli wysokości zasiłku przyznanej przez organ I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego w tym zakresie. Fakt, że zasiłek okresowy został przyznany w opinii skarżącego w zbyt niskiej wysokości, nie mógł rzutować na legalność wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji, zwłaszcza wobec przyjętych w ustawie o pomocy społecznej zasad przyznawania zasiłku okresowego, które zostały szczegółowo wyjaśnione w motywach zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie trafnie i rzeczowo wyjaśniły stronie przesłanki, które zadecydowały o przyznaniu świadczenia pomocowego w takiej, a nie innej wysokości. Jak wynika z motywów decyzji organu pierwszej instancji w budżecie gminy na zadanie własne nie ma wystarczających środków pozwalających na uzupełnienie kwoty wydatków związanych z zasiłkami okresowymi ponad kwotę minimalną uzyskiwaną z budżetu państwa. Rada Miejska w Ł. nie podwyższyła w drodze uchwały minimalnych kwot zasiłku okresowego, o którym mowa w art. 38 ust. 2 i 3 u.p.s. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. rozpatrując wnioski o przyznaniu pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego nie może sam podjąć decyzji o wyższej kwocie zasiłku okresowego, gdyż leży to wyłącznie w gestii Rady Miejskiej w Ł.. [...] WPŚ MOPS działa więc w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach musi realizować cele powierzone mu w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organ pomocy społecznej jest wobec tego upoważniony do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze musi rozdzielać pomiędzy liczbę osób wymagających wsparcia. Jak zasadnie zauważyły organy obu instancji w ramach pomocy społecznej nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, choćby nawet uzasadnionych potrzeb osób uprawnionych do świadczeń. Organ zwrócił również uwagę, że sytuacja finansowa i życiowa skarżącego wymaga wsparcia ze strony organów pomocy społecznej. Zauważył jednak, że skarżący jest w wieku produkcyjnym, umożliwiającym mu podjęcie zatrudnienia, nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Nadto warto zauważyć, że strona otrzymała skierowanie na paczkę żywnościową w PCK oraz skierowanie na odzież z PKPS. Co więcej z wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący otrzymał z pomocy społecznej świadczenia za 11-12/2019 r. - 350 zł, za 11-12/2019 - 400 zł i za 11/2019 r. - 150 zł. Skarżący nie jest zatem pozbawiony pomocy ze strony właściwych organów. W przekonaniu Sądu sytuacja finansowa skarżącego jest trudna, nie mniej jednak nie może on oczekiwać, że pomoc społeczna zapewni mu wszelkie niezbędne środki utrzymania, zwłaszcza gdy uwzględni się fakt, że liczba osób potrzebujących wsparcia ze strony organów pomocowych ciągle rośnie. Rolą pomocy społecznej, jak trafnie argumentowało Kolegium, jest udzielenie beneficjentom pomocy i swego rodzaju wsparcia w dążeniu do przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są oni w stanie samodzielnie pokonać. Świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być natomiast traktowane jako stałe źródło dochodu. Wreszcie trzeba mieć na uwadze, że sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego nakazu przyznania osobie zainteresowanej wnioskowanego świadczenia w maksymalnej wysokości. Ustalając wysokość zasiłku okresowego organy działały w granicach uznania administracyjnego i nie naruszyły granic tego uznania.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że działanie organów administracji pozostaje w zgodzie z regulacjami prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim art. 7 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i został poddany wnikliwej oraz rzetelnej analizie ze strony organów orzekających, czemu dały one wyraz w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 18).

dc