Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 111/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. S. kwotę [...]zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...]

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Wójt Gminy [...] ustalił G. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku stodoły na budynek produkcyjny (produkcja palet drewnianych) na działce nr [...] (obręb M.), położonej w gm. [...].

Dalej organ wskazał, iż od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. S., właścicielka sąsiedniej nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania podała, iż nie zgadza się na zakład produkcji palet na działce bezpośrednio sąsiadującej z jej nieruchomością. Produkcja palet jest uciążliwa ze względu na hałas i pył trocinowy. Podkreśliła, iż inwestycja ta narusza jej własność, z której nie może swobodnie korzystać. Przy niekorzystnych warunkach atmosferycznych trociny są wszędzie. Dodała, że jej ojciec, który jest współwłaścicielem nieruchomości choruje na astmę. W jej ocenie organ I instancji, wydając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie wziął pod uwagę zasady tzw. dobrego sąsiedztwa.

W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydał właściwe rozstrzygnięcie. Po pierwsze, organ I instancji w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej działki ustalił wokół niej obszar analizowany niezbędny dla przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy. Organ I instancji dokonał szczegółowej analizy planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogów co do parametrów technicznych, jak i linii zabudowy. Po drugie, spełniony jest również warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 2, a mianowicie teren objęty wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej. Po trzecie, w kwestii uzbrojenia terenu w podstawowe media wnioskodawca uzyskał warunki techniczne wskazujące na możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, jak również elektroenergetycznej. Po czwarte, teren objęty planowaną inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych zgodnie z art. 10 a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.). Organ I instancji zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. W tym zakresie również zostały spełnione wszystkie przesłanki.

Odnosząc się do złożonego odwołania Kolegium wskazało, iż inwestorzy prowadzą działalność od 8 lat, a planowana inwestycja dotyczy zmiany przeznaczenia istniejącego budynku w celu zmniejszenia negatywnych skutków i usprawnienia działalności.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. S. zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie na skutek uznania, że w analizowanym obszarze występujące sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym intensywności zagospodarowania terenu oraz że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania budynku stodoły na budynek produkcyjny nie będzie stała w sprzeczności z zastanym na tym terenie sposobem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachowano kontynuacji istniejącej funkcji bowiem w analizowanym obszarze nie występuje ani jedna działka zabudowana w sposób pozwalający na ustalenie warunków dla przyszłego przedsięwzięcia;

b) art. 61 ust 1 pkt 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, albowiem organ utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyznaczył linie zabudowy budynku produkcyjnego pokrywające się z obrysem istniejącego budynku, który jest posadowiony bliżej granicy pomiędzy działką nr [...] a działką skarżącej, niż wynika to z przepisów § 12 wspomnianego rozporządzenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 i 3 Kpa, w zw. z art. 80 Kpa, w zw. z art. 77 Kpa, w zw. z art. 11 Kpa, w zw. z art. 7 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez dowolne przyjęcie, że co najmniej jedna działka sąsiednia w stosunku do działki nr [...], dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Również brak uzasadnienia decyzji w zakresie w jakim zezwala na prowadzenie inwestycji w obrysie istniejącego budynku, co doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem G. C., podczas gdy na działkach sąsiednich nie są zlokalizowane budynki przeznaczone na działalność produkcyjną związaną z obróbką drewna, a budynek stodoły jest położony bliżej granicy niż 3 metry.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in., że w aktach sprawy znajduje się część tekstowa analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik nr [...] do zaskarżonej decyzji oraz część graficzna, tj. kopia mapy zasadniczej, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego. Ani w treści decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2015 r. ani w treści decyzji organu II instancji z dnia [...] listopada 2015 r. nie wskazano jaki konkretnie obszar poddano analizie.

Zdaniem skarżącej funkcja, jaką pełni zakład produkcji palet drewnianych, nie stanowi kontynuacji usług już istniejących na analizowanym obszarze.

Skarżąca podniosła, iż organ utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyznaczył linie zabudowy budynku produkcyjnego pokrywające się z obrysem istniejącego budynku. Istniejący budynek jest posadowiony bliżej granicy pomiędzy działką nr [...] a działką skarżącej, niż wynika to z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że obszar analizowany został wyznaczony w oparciu o § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Prawdą jest, że wskazany przepis wskazuje minimalne granice jakie powinien mieć obszar analizowany. Organ administracyjny rozpoznający sprawę może te granice określić inaczej, jednakże powinien uzasadnić w sposób nie budzący wątpliwości dlaczego przyjął taki a nie inny obszar analizowany. W niniejszej sprawie organ I instancji uzasadnił w jaki sposób ustalił granice obszaru analizowanego. Został on ustalony na podstawie faktycznego stanu zagospodarowania i zabudowy terenów znajdujących się w otoczeniu działki inwestycyjnej. Wyznaczony obszar tworzy spójną całość urbanistyczno-architektoniczną i zapewnia zachowanie ładu przestrzennego w ramach zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze. W kwestii kontynuacji funkcji należy wskazać, iż działalność polegająca na produkcji palet drewnianych na tej działce jest prowadzona od 8 lat. Przedmiotem decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy jest zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku na działce inwestora, a zatem zarówno funkcja, jak i forma architektoniczna i gabaryty planowanej inwestycji pozostają bez zmian.

Organ podkreślił, iż przedmiotowy budynek jest już usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki skarżącej, a przedmiotem decyzji organu I instancji było ustalenie warunków zabudowy w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania tego budynku.

Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Pełnomocnik uczestniczki W. C. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zarzuty skargi są odmienne niż zarzuty odwołania. Zdaniem pełnomocnika uczestniczki tak naprawdę chodzi o to, iż działalność, którą prowadzi uczestniczka jest dla skarżącej za głośna i jej będzie przeszkadzała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy mocą której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania.

Przed przystąpieniem do oceny zapadłych w niniejszej sprawie decyzji wskazać należy, iż w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zasada dobrego sąsiedztwa przejawiać się będzie w konieczności dostosowania nowego sposobu użytkowania budynku do tego użytkowania, które charakteryzuje dotychczasową zabudowę na konkretnym obszarze.

Zmiana sposobu użytkowania obiektu istniejącego sprowadza się bowiem do faktycznego przekształcenia konkretnej nieruchomości w związku ze zmianą jej funkcji.

W kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie mieścić się musi w graniach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów.

Oceny, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winno się dokonać po uprzednim przeprowadzeniu, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powołany przepis statuuje zasadę "dobrego sąsiedztwa". Warunek sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, niemającym wiele wspólnego ze wspólną granicą. Wspomniana zasada odnosi się jedynie do nowych inwestycji i nie zmienia istniejącej już zabudowy, uzależniając zmianę dotychczasowego zagospodarowania terenu od istniejących warunków – cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem przedmiotowej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego. Przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne, stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji.

Celem wprowadzenia przez ustawodawcę wymogu dobrego sąsiedztwa była z jednej strony konieczność utrzymania ładu przestrzennego w obszarze analizowanym, a z drugiej strony prawo inwestora do zagospodarowania nieruchomości. Zatem należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, co oznacza, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną i architektoniczną całość. Urbanistyczna całość natomiast to nie tylko zabudowa znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy. W orzecznictwie podkreśla się, że zbyt restrykcyjna, ze względu na interes publiczny, literalna wykładnia przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności i wynikającymi z niego uprawnieniami właścicielskimi, niezależnie jakie są okoliczności i wymogi konkretnej sprawy. Taki pogląd jest uzasadniony konstytucyjną zasadą działania w ramach wymogu demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Podobnie, w judykaturze, przyjmuje się, że formalistyczna, wyłącznie gramatyczna, wykładnia przepisów aktu wykonawczego, jakim jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, byłaby nieproporcjonalna do potrzeb interesu publicznego. Kwestie parametrów planowanej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego niezaprzeczalnie powinny być badane każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

Zasada "dobrego sąsiedztwa" nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć sensu largo, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu.

Ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy, pod warunkiem że analiza urbanistyczna uzasadnia przyczyny odstępstwa poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji dla działek sąsiednich. Nie można uzależniać nowej inwestycji budowlanej jedynie od istnienia na obszarze analizowanym obiektu o tych samych rozmiarach, w którym prowadzona jest identyczna działalność. W orzecznictwie podkreśla się, że ścieśniająca wykładnia przepisu art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy oparta byłaby na analizie pewnej "ponadprzestrzeni" o jednorodnym zagospodarowaniu, stanowiącej wzorzec dla dobrego sąsiedztwa, jest niedopuszczalna w świetle zasady swobody gospodarowania terenem, którą normuje przepis art. 6 ust. 2 pkt 1.

W świetle powyższego należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco np. jako możliwości powstawania budynków tego samego rodzaju, co już istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu do decyzji" (por.: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomski, C.H. Beck Warszawa 2013,, Wydanie 7, s. 516).

W powyższym kontekście istotne przy ocenie decyzji o warunkach zabudowy jest jej uzasadnienie i związana z nim analiza urbanistyczna. To w pierwszej kolejności z uzasadnienia decyzji popartego analizą urbanistyczną winno wynikać, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

W niniejszej sprawie to właśnie kwestia kontynuacji funkcji nabiera istotnego znaczenia, ponieważ zmiana sposobu użytkowania budynku nie zmienia jego parametrów, a jedynie jego przeznaczenie. Analiza uzasadnienia zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i decyzji Wójta Gminy [...] prowadzi do wniosku, iż organy powyższej kwestii nie wyjaśniły w wystarczającym stopniu. W niniejszej sprawie poza lakonicznym stwierdzeniem w uzasadnieniu organu I instancji, iż zmiana sposobu użytkowania budynku stodoły na budynek produkcyjny wraz z jego przebudową nie będzie stała w sprzeczności z zastanym na tym terenie sposobem zagospodarowania, brak jest jakiejkolwiek informacji pozwalającej na ocenę, iż twierdzenie organu jest prawidłowe. Również uzasadnienie organu II instancji nie uzasadnia powyższej kwestii. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało jedynie, że inwestorzy prowadzą działalność od 8 lat. Powyższe twierdzenie organ odwoławczy oparł o pismo inwestora z dnia [...] września 2015 r. stanowiącego odpowiedź na odwołanie. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że na terenie objętym wnioskiem jest prowadzona działalność produkcyjna.

Również sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna nie daje odpowiedzi na pytania czy zmiana sposobu użytkowania budynku na produkcyjny jest zgodne z funkcją występującą obszarze analizowanym. Zwrócić należy uwagę iż w wynikach analizy stwierdzono wyłącznie, iż sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Poza powyższym ogólnikowym stwierdzeniem w wynikach analizy brak jest jakichkolwiek informacji na temat jaka zabudowa i o jakim charakterze występuje w obszarze analizowane. Natomiast w analizie urbanistycznej czytamy wyłącznie, iż na działce nr [...] zlokalizowany jest w budynek mieszkalny, budynki gospodarcze oraz budynek usługowy. Ponadto w analizie wskazano, iż na działkach numer [...], [...] zlokalizowane są budynki usługowe.

Zatem, co wskazano już wyżej zarówno analiza urbanistyczna jaki i jej wyniki oraz uzasadnienia decyzji obu instancji nie dają jednoznacznej odpowiedzi czy planowana zmiana funkcji terenu da się pogodzić z istniejącym w obszarze analizowanym sposobem zagospodarowania terenu.

Organ prowadząc postępowanie winien co najmniej w wynikach analizy wskazać jaka zabudowa i o jakim dokładnie charakterze występuje w obszarze analizowanym.

Powyższe uchybienia organów wskazują na naruszenie przez te organy art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 Kpa.

Ponadto w niniejszej sprawie zauważyć należy, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zostać sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że autorstwo projektu powinno zostać udokumentowane w aktach sprawy, a naruszenie tego obowiązku może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (red. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 387-388. Zob. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 876/10, lex nr 995432).

W niniejszej sprawie projekt decyzji został sporządzony, jak wynika to z adnotacji na decyzji, przez P. U.. Jak wynika z treści pieczątki na analizie urbanistycznej posiada on uprawnienia do projektowania takiej decyzji. Jednak nie zostało to udokumentowane w aktach sprawy w formie zaświadczenia o kwalifikacjach zawodowych podpisanego pod projektem decyzji architekta. Organ naruszył więc art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.

Rozpoznając sprawę ponownie organ przeprowadzi ponownie analizę urbanistyczną dając następnie wyraz swoim ustaleniom zarówno w części tekstowej jak i graficznej analizy, mając na uwadze uwagi Sądu poczynione w niniejszym uzasadnieniu.