Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 455/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 7, art. 77, art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2009r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą J.L. rozbiórkę ganku dobudowanego od strony południowej do budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości Sz., gm. B.-Z.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek W.P., postanowieniem z dnia [...] podjętym w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał J.L. wstrzymanie prowadzonej rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr [...] i [...] w Sz., gm. B.-Z. wraz z nałożeniem obowiązku wykonania i dostarczenia w terminie do 10 października 2006 r.: zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności usytuowania w/w budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponieważ J.L. nie złożyła tych dokumentów w wyznaczonym terminie, organ I instancji decyzją z dnia [...] podjętą w oparciu o przepis art.48 ust 1 i 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r., nakazał J.L. rozbiórkę ganku dobudowanego od strony południowej budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr [...] i [...], położonych w Sz., gm. B. Z.

Na skutek odwołania zobowiązanej, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz podjęte w toku postępowania postanowienie z dnia [...] z uwagi na przedwczesność tych rozstrzygnięć, spowodowaną brakiem ustaleń faktycznych, w tym istniejącymi wątpliwościami co do daty budowy ganku. Organ odwoławczy wskazał również na niezbędność ustalenia wymiarów przedmiotowego ganku w celu skonfrontowania tych wymiarów z mapami geodezyjnymi, znajdującymi się w aktach sprawy, po ich stosownym opisaniu i potwierdzeniu za zgodność z oryginałem.

Ustalenia organu I instancji dokonane podczas ponownie przeprowadzonych w dniu 31 stycznia 2007 r. oględzin, jak również materiały i dokumenty zgromadzone przez ten organ były podstawą do wydania decyzji z dnia [...] odmawiającej wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego ganku. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym decyzją WINB z dnia [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W trakcie ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że mapa wydana w dniu 14 kwietnia 2004 r. z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 września 1997 r. jest dokumentem przedstawiającym istniejące obiekty budowlane na działkach nr ewidencyjny [...] i [...] w Sz., gm. B.-Z. i nie ma na niej przedmiotowego ganku.

Powyższe ustalenia poskutkowały wydaniem przez Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...] nakazującego J.L. wstrzymanie w terminie natychmiastowym prowadzonej rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr ewidencyjny [...] i [...] położonych w Sz. gm. B.-Z. oraz nakazującego wykonanie i dostarczenie w terminie do 22 października 2007 r.: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ze względu na fakt, że J.L. w wyżej wyznaczonym terminie nie przedłożyła żądanych dokumentów, organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nakazał jej rozbiórkę przedmiotowego ganku. W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na skutek skargi na powyższą decyzję wniesionej przez J.L., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 maja 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję, utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., co było przede wszystkim konsekwencją wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku orzekającego o niezgodności z konstytucją przepisów, które były podstawą materialnoprawną wydanego w dniu 6 sierpnia 2007 r. postanowienia o nałożeniu obowiązków, a następnie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego wobec niewykonania tych obowiązków. Sąd zauważył również, że organy nie ustaliły stanu prawnego działki nr [...]i [...], tj. czy rzeczywiście stanowi ona współwłasność W.P. i skarżącej, co ma dla sprawy znaczenie, ponieważ z dyspozycji art. 52 ustawy Prawo budowlane wynika, że w pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego jest obciążany inwestor, o ile legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, a dopiero w drugiej kolejności obowiązkiem tym obciążany jest właściciel lub sprawujący trwały zarząd. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę powinni być wszyscy współwłaściciele nieruchomości ( Komentarz do ustawy Prawo budowlane pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006 r. str. 546, wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r. sygn. II OSK 522/06, LEX nr 339391). W związku z tym Sąd zalecił uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie i w zależności od jego wyniku prawidłowe ustalenie adresata zarówno postanowienia, jak i decyzji wydanych w trybie art. 48 ustawy.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji ustalił, że w ewidencji gruntów jako właściciel działki nr [...] wpisany jest W.P., natomiast jako właściciele działki nr [...]– A. i J. małż. L. Ponieważ A.L. zmarł, organ ustalił jego spadkobierców w osobach: W.W., D.N. i T.B. Osoby te organ poinformował o toczącym się postępowaniu zmierzającym do legalizacji przedmiotowego ganku, umożliwiając im zapoznanie się ze zgromadzonymi w tej sprawie dokumentami i wniesienie ewentualnych uwag.

W dniu [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem podjętym na podstawie art.48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r., nakazał J.L. wstrzymanie w terminie natychmiastowym prowadzonej rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr [...] i [...] oraz nałożył na J.L. obowiązek wykonania i dostarczenia w terminie do 20 marca 2009r. dokumentów, w tym m.in.:

1. zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi,

3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponieważ zobowiązana nie przedłożyła w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów, Inspektor Nadzoru Budowlanego po zawiadomieniu pismem z dnia 25 marca 2009 r. wszystkich stron postępowania o zebraniu materiałów do wydania decyzji w sprawie dobudowy przedmiotowego ganku do budynku mieszkalnego, w dniu [...] wydał decyzję nakazującą J.L. rozbiórkę ganku dobudowanego od strony południowej do budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w m. Sz. gm. B.-Z.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji zauważył, że przedmiotowy ganek dobudowany został przez J.L. do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach [...] i [...], lecz usytuowany został w całości na działce nr [...] należącej do W.P. Ponieważ jednak niezaprzeczalnym faktem w sprawie jest, że jedynym inwestorem, który poniósł nakłady, a więc sprawcą samowolnej budowy tego obiektu jest J.L., ją tylko należało uznać za adresata decyzji i postanowień organów, a zarazem za zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z wydanych rozstrzygnięć.

Co do istotnej kwestii daty dobudowy przedmiotowego ganku o wymiarach 2,28 x 2,69 m do budynku mieszkalnego, w sprawie występowały znaczne rozbieżności w zeznaniach stron oraz świadków, w tym świadków zgłoszonych przez skarżącą oraz W.P. Wskazany w odwołaniu świadek R.M. zeznał, że daty budowy nie pamięta, "lecz było to w latach 1992-94, przy robotach pomagał także W.P.", który z kolei podczas dokonanych przez organ oględzin wskazał datę "po 1999r", natomiast świadek F.M. wskazał datę - 1993r. Świadek T.S. przesłuchany 11 lipca 2006 r. podał, że ,,10 lat temu ganku jeszcze nie było", zaś świadek W.K. podał w piśmie z dnia 26 czerwca 2006 r., że "do roku 2002r. ganku jeszcze nie było". Ze względu na takie rozbieżności w zeznaniach świadków organ I instancji, a za nim również organ odwoławczy nie dał im wiary, opierając swe ustalenia na obiektywnym dowodzie, jakim jest mapa zaewidencjonowana pod numerem 2849-157/97, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 września 1997 r., dla której dokumentem źródłowym był szkic polowy z dnia 14 maja 1997r wykonany przez uprawnionego geodetę, który zaznaczał "czołówki" budynków. Gdyby więc przedmiotowy ganek istniał w dacie pomiaru, tj. w maju 1997r, to zostałby ujęty w tym szkicu polowym. W oparciu o takie rozumowanie i dowody organ przyjął, że przedmiotowy ganek został dobudowany do budynku mieszkalnego po dniu 14 maja 1997 r., co pozwalało na zastosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Dobudowa ganku do budynku mieszkalnego, stanowiąca rozbudowę tego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego jest budową, na wykonanie której konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przez rozbudowę należy bowiem rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Efektem budowy jest zawsze powstanie nowej substancji budowlanej, co miało miejsce w sprawie niniejszej - w wyniku rozbudowy budynku mieszkalnego powstał ganek o wymiarach 2,69m x 2,28m.

W myśl przepisu art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 prawa budowlanego, roboty budowlane, przez które należy rozumieć także budowę, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, które w sprawie nie miały zastosowania.

Ponieważ bezspornym było że skarżąca dokonała rozbudowy budynku mieszkalnego poprzez wykonanie ganku bez wymaganego pozwolenia na budowę, zasadnie organ I instancji postanowieniem podjętym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego (mimo błędnego wskazania jako podstawy tylko art. 48 ust. 2), nakazał J.L. wstrzymanie w terminie natychmiastowym prowadzonej rozbudowy wraz z nałożeniem obowiązku wykonania i dostarczenia w określonym terminie dokumentów, wymienionych w przepisie ust. 3 tego artykułu.

Skoro zaś inwestorka nie skorzystała z możliwości legalizacji tego ganku i nie wykonała obowiązku wynikającego z postanowienia organu I instancji z dnia [...] zasadnie organ I instancji korzystając z przepisu art. 48 ust. 1 i 4 nakazał J.L. rozbiórkę przedmiotowego ganku.

W myśl bowiem przepisu art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Odpowiadając na pozostałe argumenty odwołania organ II instancji wyjaśnił, że wiek, sytuacja finansowa i zdrowotna zobowiązanej nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie decyzji, bowiem obowiązująca ustawa Prawo budowlane, w tym przepisy dotyczące samowoli budowlanej, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do działania zgodnie z tymi przepisami bez możliwości zastosowania jakichkolwiek ulg.

Natomiast sprawy dotyczące przebiegu granic działek [...] i [...] nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, bowiem niezaprzeczalnym jest fakt, że inwestorem przedmiotowego ganku jest tylko J.L., przez co tylko ona jest odpowiedzialna za dokonane w budynku mieszkalnym zmiany i tylko ona jest zobowiązaną do rozbiórki tego ganku. Przy ustalaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z art. 48 ustawy Prawo budowlane, nie ma znaczenia ani do kogo należy budynek, do którego inwestor samowolnie dobudował obiekt (ganek), ani na czyjej działce zlokalizowana jest ta samowola, bowiem zgodnie z art. 52 ww. ustawy obowiązki te nakłada się w pierwszej kolejności na inwestora, a w następnej kolejności na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego.

W skardze na taką decyzję J.L. zarzuciła, że przeprowadzone postępowanie wykazało istnienie szeregu rozbieżności i niezgodności ze stanem faktycznym, przez co nie jest możliwe zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie terminu powstania przedmiotowego ganku. Szkic polowy na podstawie którego organy ustaliły datę budowy ganku też zawiera nieścisłości, co było podnoszone w odwołaniach w toku całego postępowania. Skoro tak, to nie było w sprawie podstaw do wydania decyzji skutkującej dla skarżącej negatywnymi konsekwencjami. Skarżąca przyznała, że z uwagi na znaczny upływ czasu nie jest w stanie przedstawić dokumentów potwierdzających moment powstania ganka. Dlatego jej twierdzenia mogą potwierdzić jedynie świadkowie R.M. i F.M., którzy już zostali w sprawie przesłuchani.

Skarżąca zarzuciła również błędne określenie stron postępowania, wynikłe z faktu nieuwzględnienia, że postępowanie spadkowe po A.L. nie zostało przeprowadzone, przez co nie jest ustalone prawo do spadkobrania w gronie osób wskazanych przez organy administracji. Ponadto W.W. i D.N. zrzekły się sądownie prawa do działki nr[...] na rzecz J.L., przez co nie są stronami niniejszego postępowania.

Skarżąca zauważyła też, że kwestią sporną i niewyjaśnioną jest w dalszym ciągu przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], przez co otwarta pozostaje kwestia odpowiedzialności za budynek położony na tych działkach i zmiany w nim dokonane. Skarżąca powołała się również na swoją trudną sytuację zdrowotną i majątkową, która uniemożliwia jej zebranie dokumentów niezbędnych do legalizacji ganku oraz uiszczenie opłaty legalizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, aby mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawowa wątpliwość w sprawie dotyczyła prawidłowości ustalenia faktycznego dotyczącego daty dobudowania ganku do budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr ewidencyjny [...] i [...] położonych w miejscowości Sz., gm. B.-Z. Znaczenie tego ustalenia wynikało stąd, że według twierdzeń inwestorki J.L., ganek został dobudowany w latach 1992-1994, a więc pod rządami ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), podczas gdy organy administracji przyjęły, że ganek został dobudowany po dniu 14 maja 1997 r., a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156/06 poz. 1118 ze zm.), czego konsekwencją było przeprowadzenie postępowania w trybie art. 48 tej ustawy. Gdyby jednak okazało się, że ustalenie organów było błędne, a rację ma skarżąca, to oznaczałoby to, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzające ją akty zostały wydane bez podstawy prawnej, co wiązałoby się z ich nieważnością i koniecznością stwierdzenia tej nieważności przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodziła, gdyż ustalenie organów co do daty rozbudowy domu mieszkalnego skarżącej o ganek miało oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach, a skarżąca tych ustaleń nie podważyła przyznając nawet w skardze, że innymi dowodami poza przeprowadzonymi przez organ I instancji nie dysponuje.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie natomiast do treści art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Realizując dyspozycje przytoczonych przepisów, organy administracji obu instancji wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy dopuszczając wszystkie wnioskowane przez strony dowody, a także dopuszczając dowody z urzędu. Następnie na podstawie całokształtu tak zebranego materiału dowodowego organy te oceniły, jaka data dobudowania ganku została udowodniona. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się natomiast jednoznaczne wskazanie uznanej za udowodnioną daty rozbudowy, wskazanie dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Kontrolując tę ocenę organu należy w szczególności zgodzić się z konkluzją, że w zeznaniach świadków i w wyjaśnieniach stron zachodzą znaczne rozbieżności co do daty przedmiotowej rozbudowy, przez co w oparciu o te tylko dowody nie można było przyjąć ustaleń niekorzystnych dla skarżącej. Obowiązkiem organu I instancji mającym oparcie w art. 7 kpa było więc podejmowanie dalszych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co organ ten uczynił ujawniając w sprawie mapę geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 września 1997 r. i zaewidencjonowaną pod numerem 2849-157/97, dla której dokumentem źródłowym był szkic polowy z dnia 14 maja 1997r wykonany przez uprawnionego geodetę, który zaznaczał "czołówki" budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...] oraz działkach sąsiednich.

Oceniając wskazane dokumenty i wnioski jakie w oparciu o nie przyjęły organy obu instancji należy zaakceptować przyjęte ustalenie.

Mapa sytuacyjno-wysokościowa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 września 1997 r. i zaewidencjonowana pod numerem 2849-157/97 stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Została ona bowiem sporządzona w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy i w jego zakresie działania. Stanowi w związku z tym dowód tego, co zostało na niej urzędowo stwierdzone. Skoro więc na mapie tej budynek mieszkalny skarżącej znajdujący się na działce nr [...] i [...] został oznaczony w kształcie nie obejmującym przedmiotowego ganku, to stanowi to dowód tego, że taki właśnie był kształt tego budynku w dacie sporządzenia szkicu polowego nr 41 z dnia 14 maja 1997 r., będącego podstawą sporządzenia tej mapy. Analizują z kolei ten szkic należy zauważyć, że dokładność i kompletność odwzorowanych na nim szczegółów terenowych przydaje mu wiarygodności. Jak bowiem trafnie zauważył organ II instancji w ślad za oceną Geodety Powiatowego Starostwa Powiatowego E. K. wyrażoną w piśmie z dnia 16 lipca 2007 r., skoro geodeta sporządzający ten szkic zauważył i pomierzył przybudówki przy budynkach sąsiednich względem przedmiotowego, to nie sposób przyjąć, aby wykonując pomiar i obmierzając budynek skarżącej ruletką – ganku tego nie zauważył. Ponadto należy zauważyć, że na szkicu tym znajdują się miary określające długość i szerokość budynku stron wraz z istniejącą wówczas werandą położoną na tyłach części budynku użytkowanej przez W.P. Znamienna przy tym jest miara oznaczona jako 1,5 m, określająca szerokość tej werandy od jej wschodniej strony. Gdyby bowiem w dacie tamtego pomiaru istniał – jak twierdzi skarżąca - sporny ganek, to zmierzenie ruletką tej szerokości nie byłoby praktycznie możliwe. Drobne, kilkucentymetrowe różnice po między miarami znajdującymi się na szkicu z 14 maja 1997 r., a wskazanymi na szkicu do protokołu z oględzin z 31 stycznia 2007 r. wynikają najprawdopodobniej z niedokładności pomiarów i nie mogą podważyć zasadniczego wniosku wynikającego ze szkicu z 1997 r. Różnice te są bowiem wielokrotnie mniejsze niż niesporne wymiary przedmiotowego ganku (2,69x2,28m).

Ze wskazanych przyczyn organy rozpatrujące sprawę prawidłowo przyjęły, że przedmiotowy ganek został dobudowany po dniu 14 maja 1997 r., a więc pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Skoro tak, to w związku z bezspornym dokonaniem przez J.L. rozbudowy jej budynku mieszkalnego poprzez wykonanie ganku, bez wymaganego pozwolenia na budowę, Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie podjął próbę legalizacji tej rozbudowy i na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego wydał postanowienie nakazujące J.L. wstrzymanie w terminie natychmiastowym prowadzonej rozbudowy wraz z nałożeniem obowiązku wykonania i dostarczenia w określonym terminie dokumentów, wymienionych w przepisie ust. 3 tego artykułu. A ponieważ inwestorka nie skorzystała z możliwości legalizacji tego ganku i nie wykonała obowiązku wynikającego z postanowienia organu I instancji z dnia [...]., zasadnie organ ten korzystając z przepisu art. 48 ust.1 i 4 nakazał J.L. rozbiórkę przedmiotowego ganku.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi dotyczącego błędnego określenia stron postępowania należy zauważyć, że nie miał on wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z treści tego zarzutu wynika bowiem, że skarżąca nie twierdzi, iż zaskarżona decyzja została skierowana do niewłaściwej osoby (pomijając oczywiście omówiony wyżej zarzut braku podstaw do zastosowania przepisów prawa budowlanego z 1994 r.), a tylko, że stronami postępowania nie powinni być wszyscy spadkobiercy ustawowi poprzedniego współwłaściciela nieruchomości oznaczonej numerem [...]. Nawet jednak gdyby skarżąca wykazała takie twierdzenie, to i tak nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie. Zarzut ten nie dotyczy bowiem tej strony, do której skierowana została decyzja nakazująca rozbiórkę, a decyzja ta nie została skierowana do osób, których przymiot strony skarżąca kwestionuje. Poza tym podniesiony w skardze fakt nieprzeprowadzenia postępowania spadkowego nie miałby wpływu na następstwo prawne po zmarłym A.L., skoro zgodnie z art. 925 kc spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, a według art. 931 § 1 kc w pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Należy jednak zauważyć, że zaprezentowane w skardze twierdzenie jest sprzeczne z oświadczeniem J.L. złożonym w toku postępowania administracyjnego w piśmie z dnia 15 września 2008 r. (k. I-44 akt administracyjnych), gdzie stwierdziła, że "po śmierci męża A.L. przeprowadzony został proces spodkowy i na podstawie ustawy spadek nabyli: żona J.L., córka T. M. B., córka W. W., córka D. B. N. po ¼ części każde z nich".

Odnosząc się do dalszych wskazanych w skardze okoliczności dotyczących spadkobierców A.L., własności działki nr [...], a także granicy pomiędzy działkami oznaczonymi numerami [...] i [...] i mających stąd wynikać wątpliwości co osoby odpowiedzialnej za przedmiotową rozbudowę należy zauważyć, że przymiot inwestora przypisany J.L., ani też fakt posiadania przez nią tytułu prawnego do rozbudowanego obiektu położonego również na działce nr [...], nie był w toku całego postępowania przez kogokolwiek kwestionowany i został potwierdzony pismem Starostwa Powiatowego Wydział Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami z dnia 25 sierpnia 2008 r. (k. I-49). Skoro więc zgodnie z art. 52 prawa budowlanego, czynności nakazane w decyzji, o której mowa w art. 48 ma obowiązek dokonać na swój koszt w pierwszej kolejności inwestor, a zgodnie z przytoczonym przez WSA w Kielcach przy poprzednim rozpoznaniu sprawy poglądem NSA zawartym w wyroku z dnia 27 marca 2007 r. sygn. II OSK 522/06, LEX 339391, chodzi tu o inwestora mającego tytuł prawny do obiektu, to nie może być wątpliwości co do prawidłowości nałożenia obowiązku rozbiórki właśnie na J. L.

W nawiązaniu do końcowej części uzasadnienia skargi należy podzielić pogląd organu II instancji, że wskazane przez skarżącą okoliczności dotyczące jej sytuacji życiowej i majątkowej nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie decyzji, bowiem obowiązująca ustawa Prawo budowlane, w tym przepisy dotyczące samowoli budowlanej, zobowiązują organy nadzoru budowlanego do działania zgodnie z tymi przepisami bez możliwości zastosowania jakichkolwiek ulg.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).