Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 376/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Renata Owczarzak ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 512/10 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. (sygn. akt II SA/PO 512/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. M. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania.

Powyższe orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Burmistrz Miasta Ś., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ), decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego z mieszkania nr [...] w budynku nr [...] na Osiedlu [...] w Ś. S. M.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że S. M. opuścił sporny lokal, gdzie jest zameldowany na pobyt stały i nie zamieszkuje w nim od 1 lutego 2009 r. lecz zmusiła go do tego sytuacja rodzinna. Nie zgłaszał się on jednak do Sądu lub innych organów w sprawie ewentualnego utrudniania zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Ponadto wyjaśniono, że osoba która została z lokalu usunięta w drodze przymusu fizycznego lub psychicznego i nie wystąpiła do sądu lub organów ścigania o ochronę swoich uprawnień, albo gdy z takimi roszczeniami wystąpiła, ale nie uzyskała korzystnego dla siebie orzeczenia, zgodnie z orzecznictwem jest traktowana jako podmiot, który dobrowolnie opuszcza lokal.

Zdaniem organu S. M. opuszczając miejsce stałego zameldowania i od kilku miesięcy lokując swe centrum życiowe w innych miejscach, wypełnił dyspozycję art.15 ust. 2 ustawy i tej oceny nie zmienia okoliczność, że strona nie opuściła lokalu dobrowolnie, a zmusiła ją do tego sytuacja rodzinna. Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń wynika bowiem, że S. M. nie poczynił żadnych środków o ochronę swoich uprawnień do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.

Ponadto organ wskazał, że przepisy o ewidencji ludności w pierwszym rzędzie pełnią funkcję rejestracyjną, co oznacza, iż zameldowanie następuje głównie po to, by w interesie państwa rejestrować miejsce faktycznego pobytu obywateli. Organ meldunkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania spraw rodzinnych, mieszkaniowych czy też majątkowych, jak i rozstrzygania sporów między zwaśnionymi stronami w przypadku nie uregulowania stanu prawnego lokalu - spory te należą do jurysdykcji sądu powszechnego. Przedmiotem postępowania jest dokonanie oceny, czy osoba dobrowolnie i trwale opuściła bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art.15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zdaniem organu ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że S. M. nie zamieszkuje w mieszkaniu nr [...] w budynku nr [...] na Osiedlu [...] w Ś., a fakt posiadania w lokalu chociażby części swoich rzeczy, czy innych ruchomości nie prowadzi do wniosku, iż przesłanka opuszczenia lokalu nie została spełniona. Jeżeli bowiem przez faktyczne zamieszkiwanie w danym lokalu rozumie się koncentrowanie tam swoich spraw życiowych, to pozostawienie w tym lokalu rzeczy bez spełnienia w nim podstawowych funkcji związanych z bytowaniem, nie może prowadzić do odmiennego wniosku niż ten, iż nastąpiło faktyczne opuszczenie mieszkania.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. M. zarzucając prowadzonemu postępowaniu nierzetelność oraz niezgodność dokonanych ustaleń ze stanem faktycznym. Wskazując na powyższe odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Odwołujący się zakwestionował fakt, że podpisał z byłą żoną zgodny wniosek skierowany do Sądu Rejonowego w Ś. o podział majątku wspólnego oraz podniósł, że wniosek o podział majątku wniósł do Sądu osobiście, przy czym ów wniosek poprzedzony był uzgodnieniami pomiędzy powodem jak i pozwaną, co do podziału majątku wspólnego.

Strona ponadto wskazała, że ma zamiar swoje centrum życiowe skoncentrować w Ś. tuż po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie o podział majątku wspólnego, a opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego, ze względu m.in. na bardzo napiętą atmosferę w domu i fakt napiętnowania w pracy przez byłą żonę. Skarżący ponadto wyjaśnił, iż decyzję o tymczasowym opuszczeniu mieszkania podjął tylko ze względu na dobro dzieci, by nie uczestniczyły w konflikcie małżeńskim.

Skarżący wyjaśnił, iż nieprawdą jest, że posiada umowę na czas nieokreślony, gdyż nie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Do Ś. przyjeżdża nie tylko w dni, w które ma wyznaczone wizyty z dziećmi. Wyjaśnił, że z uwagi na utrudnienia wizyt z dziećmi, jakich dopuszcza się była żona, nie ma prawnej możliwości widywania się częściej, jak tylko dwa razy w miesiącu zgodnie z orzeczeniem Sądu. W ocenie skarżącego wymeldowanie go ma na celu utrudnienie kontaktów z dziećmi, a całokształt zebranego materiału dowodowego nie wskazuje na to, że zabrał wszystkie swoje rzeczy, gdyż w mieszkaniu pozostają jego rzeczy osobiste. Skarżący podniósł, że była małżonka przed oględzinami i wizytami policji skrywała jego rzeczy osobiste.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że można posiadać miejsce stałego zameldowania, jak i miejsce czasowego zameldowania i jedno drugiemu w ogóle nie przeszkadza. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła nałożonych przepisami ustawy obowiązków w zakresie ewidencji meldunkowej. W takim przypadku kwestionowanie zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu jest niemożliwe, dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za nieprawidłowe. Nie ma wówczas znaczenia, czy strona nadal korzysta z mieszkania, w którym jest na stałe zameldowana, czy nie korzysta. Organ administracji meldując stronę na pobyt czasowy uznaje, że zachodzą szczególne warunki do zameldowania na taki pobyt, przy zachowaniu zameldowania dotychczasowego na pobyt stały. Odwołujący wyjaśnił, że jeśli w toku postępowania w sprawie wymeldowania danej osoby z pobytu stałego ujawnią się wątpliwości, co do prawidłowości jej zameldowania czasowego organ administracji prowadzący to postępowanie, winien z urzędu poinformować o tych wątpliwościach organ dokonujący zameldowania czasowego i o konieczności wszczęcia z urzędu postępowania w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Odwołujący się nigdy nie opuścił miejsca swojego zameldowania na okres trwający dłużej niż 3 miesiące.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że wyłączną przesłanką wydania na wniosek lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania stanowi fakt opuszczenia przez daną osobę bez wymeldowania się dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia było jedynie to, czy doszło do opuszczenia lokalu przez S. M., bez wymeldowania się.

Zebrane w niniejszej sprawie dowody w postaci zeznań świadków, oględzin i wyjaśnień, zdaniem organu, wzajemnie się pokrywają i potwierdzają, że zainteresowany nie mieszka spornym lokalu w sposób stały. Odwołujący się sporadycznie przebywa w przedmiotowym mieszkaniu, a z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Wszystkie powyżej wskazane funkcje życiowe S. M., w ocenie organu, realizuje w mieszkaniu w S., a nie w mieszkaniu na os. [...] w Ś. Chociaż zainteresowany jest zameldowany na pobyt czasowy, to jest to miejsce jego stałego pobytu. Mieszkanie jest stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe, a wiec lokal, w którym koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, wypoczywają, prowadzą gospodarstwo domowe. Takim miejscem dla zainteresowanego nie jest przedmiotowy lokal, który opuścił. Mieszka on obecnie w innym miejscu, a do lokalu stałego zameldowania przyjeżdża 2 razy w miesiącu.

Organ podniósł, że zainteresowany nie mieszka w spornym lokalu w sposób stały od roku. Lokal ten nie jest jego centrum życiowym, zatem powinien się wymeldować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. W ocenie organu odwołujący nie ma prawa nadal posiadać rejestracji zameldowania na pobyt stały w lokalu, skoro w nim nie mieszka, gdyż jest to utrzymywanie fikcji meldunkowej. Nie ma wątpliwości, że zainteresowany bez wymeldowania opuścił przedmiotowy lokal i mieszka obecnie w innym miejscu. Jeżeli opuszczenie lokalu nie było dobrowolne oraz korzystanie z mieszkania jest niemożliwe bądź utrudnione, to brak ze strony zainteresowanego podjęcia skutecznych środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu świadczy, że godził się na zaistniałą sytuację.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. M. powtarzając zarzuty odwołania, odnoszące się do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Skarżący posiada umowę na czas określony i do Ś. przyjeżdża częściej. Skarżący powtórzył, iż wymeldowanie go przez byłą żonę ma na celu utrudnienie kontaktów z dziećmi. Skarżący powtórzył również, że nie zabrał wszystkich rzeczy osobistych. Kwestionowanie zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu jest niemożliwe dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za nieprawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za bezzasadną, orzekając o jej oddaleniu.

Sąd wskazał, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżący nie mieszka w spornym lokalu. Na powyższą okoliczność wskazują przede wszystkim zeznania świadków jak i wyjaśnienia skarżącego. W piśmie z dnia 25 listopada 2009 r. skarżący wskazał bowiem, iż z dniem 1 lutego 2009 r. został przeniesiony do pełnienia służby w S. oraz że do Ś. przyjeżdża systematycznie, co dwa tygodnie. Ponadto skarżący wskazał, że wykłady na uczelni oraz służba nie pozwalają na częstsze wizyty. Przesłuchani na wniosek skarżącego świadkowie oświadczyli, ze skarżący nie mieszka w spornym lokalu. K. H. oświadczyła, że wiadomo jej, że S. M. nie mieszka w Ś. na Osiedlu [...], ale często przyjeżdża, bo widuje go jak spaceruje z dziećmi. K. G. oświadczył, że nie wie czy S. M. wyprowadził się na stale, ale wie, że czasem przyjeżdża do Ś., bo widzi go jak spaceruje z dziećmi. M. K. oświadczyła, że wiadomo jej, że S. M. dostał pracę w S. i tam mieszka, ale nie może powiedzieć czy mieszkanie w Ś. opuścił na stałe czy też do niego chce wrócić. Również A. N. oświadczył, że skarżący przeniósł się do pracy do S. i że jest to jego pobyt czasowy, ale czy chce wrócić nie wie. W ocenie W. J. skarżący nie może mieszkać w Ś. skoro pracuje w S. Świadek wskazał również, iż skarżący przyjeżdża w odwiedziny do dzieci. W piśmie z dnia 13 listopada 2009 r. Komenda Powiatowa Policji poinformowała organ, że skarżący pod wskazanym adresem przebywa jedynie w pierwszy i trzeci weekend każdego miesiąca.

W świetle powyższego w ocenie sądu nie ulega wątpliwości, iż skarżący w dniu orzekania o wymeldowaniu nie przebywał w spornym lokalu od ponad 3 miesięcy tj. od dnia 1 lutego 2009 r., dlatego też uznać należy, że została spełniona przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego.

Odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu sąd zauważył, że osoba usunięta z lokalu wbrew swojej woli i bezprawnie do niego niedopuszczona powinna skorzystać we właściwym czasie z przysługujących środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (art. 344 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Natomiast jak wynika z akt sprawy skarżący nie podejmował żadnych kroków celem przywrócenia posiadania. Ponadto na jego wniosek został on przeniesiony do pełnienia służby w S., co wynika z pisma skarżącego z dnia 25 listopada 2009 r. Wprawdzie okoliczności wskazywane przez skarżącego jako uzasadniające złożenie tego wniosku mogą wskazywać, że złożył on wniosek pod presją sytuacji życiowej, to jednak brak podjęcia przez skarżącego jakichkolwiek środków prawnych celem przywrócenia posiadania zdaniem sądu wskazuje na dobrowolność opuszczenia lokalu.

Sam fakt posiadania w przedmiotowym lokalu rzeczy osobistych, w sytuacji przebywania poza lokalem oraz realizowanie spraw bytowych takich jak jedzenie, pranie i spędzanie czasu wolnego poza tym lokalem, nie można w żadnym razie traktować jako zamieszkiwania w tym lokalu, bowiem nie można uznać, że skarżący, który przebywa w spornym lokalu zaledwie kilka dni w miesiącu, swoje centrum życiowe koncentruje w tym właśnie miejscu, skoro większość czasu spędza w S. gdzie pracuje i studiuje, dlatego też uznać należy, że jego centrum życiowe znajduje się w S., a nie Ś.

Od wyroku S. M. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993), gdyż Sąd w zaskarżonym wyroku nie rozważył, czy skarżący miał zamiar stałego związania się z pobytem w S.

Wskazując na powyższą podstawę zaskarżenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędne jest przyjęcie przez Sąd, że skarżący trwale opuścił bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego w Ś., albowiem w nowym miejscu pobytu zameldował się na pobyt czasowy, co wskazuje na to, iż skarżący nie przeniósł się do S. na stałe, lecz czasowo i w przyszłości zamierza powrócić do Ś. gdzie jest zameldowany na pobyt stały. Zdaniem skarżącego, opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu przez skarżącego w Ś. nie towarzyszył zamiar stałego związania się z pobytem w S., czego Sąd w zaskarżonym wyroku nie wziął pod uwagę.

Ponadto skarżący podniósł, że jego wymeldowanie z pobytu stałego, zamknie mu drogę powrotu do mieszkania położonego w Ś. i w przyszłości zlokalizowania tam swojego centrum życiowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono.

Przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu stałego lub czasowego uregulowane zostały w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy, wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ugruntowany jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. W orzecznictwie sądowym, zarówno przed jak i po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01), prezentowano jednolite stanowisko, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969).

W orzeczeniu podkreślono, że stanowiące hipotezę omawianego przepisu "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego (czasowego). Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.

W skardze kasacyjnej nie kwestionowano faktu opuszczenia lokalu i zamiaru opuszczenia. Przedmiotem zarzutu była ocena zamiaru trwałości opuszczenia miejsca stałego zameldowania.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993), gdyż Sąd w zaskarżonym wyroku nie rozważył, czy skarżący miał zamiar stałego związania się z pobytem w S. Fakt zameldowania w nowym miejscu na pobyt czasowy, zdaniem kasatora oznacza brak zamiaru związania się na stałe z nowym miejscem lecz o zamiarze powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały.

Tak sformułowany pogląd świadczy o odmiennej wykładni przepisu (czego jednak wnoszący skargę kasacyjną nie zarzucił) a nie tylko o jego niewłaściwym zastosowaniu. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej sąd ocenił czy skarżący miał zamiar stałego związania się z nowym miejscem pobytu. Sąd podzielił pogląd organu, że nie można uznać, że osoba, która przebywa miejscu stałego zameldowania zaledwie kilka dni w miesiącu, swoje centrum życiowe koncentruje w tym właśnie miejscu. Skoro skarżący większość czasu spędza w S., gdzie pracuje i studiuje, należy uznać, że jego centrum życiowe znajduje się w S. a nie w Ś. Trzeba też podkreślić, że skarżący w skardze kasacyjnej nie zarzucił błędów w ustaleniach faktycznych, zatem podstawą oceny stał się zaakceptowany przez sąd stan faktyczny, ustalony przez organ.

W kontekście argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, polegającej na definiowaniu faktu zameldowania na pobyt czasowy jako zamiaru powrotu do miejsca stałego zameldowania, należy ocenić czy właściwe jest stanowisko sądu, że sporadyczne przebywanie w miejscu stałego zameldowania, świadczy o koncentracji spraw życiowych w miejscu czasowego zameldowania..

Aby właściwie zinterpretować czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, należy odwołać się do art. 6 i 7 ustawy o ewidencji ludności. Art. 6 definiuje pojęcie pobytu stałego jako zamieszkiwanie z zamiarem stałego przebywania, zaś art. 7 pojęcie pobytu czasowego. Przepis ten stanowi, że pobytem czasowym jest przebywanie pod danym adresem bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. A contrario, zmiana miejsca pobytu z zamiarem trwałego przebywania w innym miejscu, świadczy o podstawach do uznania, że nastąpiło trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, choć ustawodawca mówiąc o zamiarze stałego przebywania odnosi go do pierwotnego miejsca pobytu. Jeśli podmiot swoim zachowaniem nie wyraża dostatecznie woli skoncentrowania swego centrum życiowego w danym miejscu, nie oznacza to też automatycznie, że zamiar stałego przebywania pozostał w miejscu stałego zameldowania. Wszystko zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Jeśli dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego z powodu, który uzasadniał przyjęcie, że chodziło o pobyt czasowy w nowym miejscu, np. wykonywanie pracy czy względy rodzinne, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, należy ocenić jak ten cel realizuje. Jeśli okoliczności wskazują, że przebywa w miejscu stałego pobytu sporadycznie, to należy uznać, że nie ma przeszkód do wymeldowania, zwłaszcza gdy opuszczenie lokalu wiążę się z chęcią skoncentrowania swoich spraw życiowych w nowym miejscu.

Zestawienie zatem faktu zameldowania na pobyt czasowy jako okoliczność przesądzająca o zamiarze trwałego przebywania w miejscu stałego zameldowania, jest uproszczeniem, które nie może być przesądzające dla wyników oceny stanu faktycznego, odnośnie do zamiaru trwałego opuszczenia lokalu. Zameldowanie na pobyt czasowy nie wyklucza możliwości oceny zamiaru co do stałego przebywania w danym miejscu. Zgodnie z art. 7 ustawy o ewidencji zameldowanie na pobyt czasowy jest określane przez ustawodawcę wyłącznie jako przebywanie w danym miejscu. Ustawodawca nie włącza tu elementu zamiaru. Skoro jednak wyniki przeprowadzonego postępowania doprowadziły do ustalenia, że skarżący w miejscu stałego zameldowania przebywa sporadycznie i owo przebywanie nie może być uznane jako realizacja celu, którym jest koncentracja swojego centrum życiowego, nie można było uwzględnić wniesionej skargi kasacyjnej, mając na uwadze sposób sformułowania zarzutu i jego uzasadnienia.

Zważywszy na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.