Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 397/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 1,  par. 1a,  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r., doręczonym podatnikowi M. C. (zwanym dalej stroną, skarżącym, podatnikiem) w dniu 13 lipca 2013 r., Prezydent Miasta Opola wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do informacji organu właściwego do spraw geodezji i kartografii skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...] i na podstawie art. 6 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613, z późn. zm.) – dalej powoływanej jako: [u.p.o.l.] ciąży na nim obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku jak też obowiązek złożenia informacji o posiadanych nieruchomościach IN-1. Powyższe postanowienie doręczono osobiście skarżącemu na jego adres: ul. [...], [...] [...]. Na wezwanie organu skarżący złożył taką informację w dniu 14 marca 2013 r. wykazując do opodatkowania grunty o powierzchni 195.887 m² i budynki o powierzchni użytkowej 794,50 m², w obydwu przypadkach zaliczając je do kategorii "pozostałe".

Prezydent Miasta Opola decyzją z dnia 8 stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: [O.p.], art. 2-6 u.p.o.l. oraz uchwały Nr XXXII/494/12 Rady Miasta Opola z dnia 25 października 2012 r. w sprawie podatku od nieruchomości na terenie Miasta Opola ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości na 2013 r. w wysokości 176.147,47 zł, płatny w czterech kwartalnych ratach, przyjmując jako przedmiot opodatkowania grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni odpowiednio:195.887 m² i 794,50 m² i stosując właściwą dla tego przedmiotu opodatkowania stawkę wynikającą z powołanej wyżej uchwały Rady Miasta Opole z dnia 25 października 2012 r., tj. dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Przesyłkę zawierającą tę decyzję również skierowano na adres: [...], ul. [...], jednak, jak to wynikało z akt sprawy, z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi (sąsiadowi, dozorcy), była ona dwukrotnie awizowana i z powodu nieodebrania jej przez adresata zwrócona została nadawcy. Skarżący odebrał przesyłkę osobiście w organie I instancji w dniu 20 lutego 2015 r.

Odwołanie od wskazanej decyzji skarżący wniósł w dniu 6 marca 2015 r., dołączając doń niepodpisaną deklarację na podatek od nieruchomości na druku DN-1 z wykazaniem do opodatkowania tych samych nieruchomości, które zostały ujęte jako podstawa opodatkowania w skarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej, ale zakwalifikowaniem ich nie jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz z zaliczeniem do kategorii "pozostałe". W uzasadnieniu wskazał, że posiadana przez niego wspólnie ze współwłaścicielką E. W. nieruchomość nie służy do działalności gospodarczej, gdyż takowa nie jest i nie była przez nich prowadzona. Sam budynek jest w złym stanie technicznym i jest systematycznie dewastowany przez bezdomnych, zagraża obecnie życiu i zdrowiu ludzi. Zastosowano więc niewłaściwą stawkę podatku. Podatnik wyjaśnił, że od 20 lutego 2014 r. nie prowadzi działalności gospodarczej z E. W. w związku z ogłoszeniem upadłości Spółki A.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazało, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została wysłana na adres skarżącego: [...], ul. [...] listem poleconym za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Z powodu nieobecności adresata była dwukrotnie awizowana w dniach: 14 stycznia 2015 r. i 22 stycznia 2015 r. a w dniu 29 stycznia 2019 r. została zwrócona nadawcy jako niepodjęta w terminie. Skarżący odebrał decyzję osobiście w Kancelarii Urzędu Miasta Opola w dniu 20 lutego 2015 r. O wskazanych okolicznościach świadczą adnotacje poczynione na zwrotnym poświadczeniu odbioru i na kopercie zawierającej przesyłkę. Natomiast odwołanie skarżącego opatrzone datą 4 marca 2015 r. zostało złożone w Kancelarii Urzędu Miejskiego w dniu 6 marca 2015 r.

W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że podatnik uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, liczonemu od daty doręczenia decyzji stronie. W tej sprawie bezsporna jest data złożenia odwołania w Urzędzie Miejskim, co miało miejsce w dniu 6 marca 2015 r. Natomiast dla ustalenia daty doręczenia decyzji istotne są przepisy Ordynacji podatkowej normujące procedurę doręczeń pism przez organ podatkowy, a zatem przepisy art. 150 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 tej ustawy, w myśl których w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub w art. 149 O.p. operator pocztowy przechowuje pismo w swojej placówce przez okres 14 dni, przy czym adresata zawiadamia się dwukrotnie o miejscu pozostawienia przesyłki. Powtórne zawiadomienie następuje w przypadku niepodjęcia przesyłki w ciągu 7 dni. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W okolicznościach tej sprawy decyzja wymiarowa z dnia 8 stycznia 2015 r. została, zdaniem organu, doręczona w trybie doręczenia zastępczego (czyli poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki), co nastąpiło z dniem 28 stycznia 2015 r., liczonym jako upływ 14-dniowego terminu przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym poczynając od daty pierwszej awizacji (14 stycznia 2015 r.). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, liczony od dnia 29 stycznia 2015 r. jako następnym dniu od dnia, w którym upłynął termin odbioru przesyłki, upływał zatem w dniu 11 lutego 2015 r. (środa). Tym samym wniesienie odwołania w dniu 6 marca 2015 r. nastąpiło po terminie, co zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. musiało skutkować wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ podkreślił, że brak jest tu uznaniowości w jego działaniu, powyższe przepisy mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do merytorycznego odniesienia się do zarzutów odwołania.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarzucając w niej naruszenie przepisów postępowania: art. 150 w związku z art. 148 § 1 pkt 2 w związku z art. 149 O.p. poprzez przyjęcie niemożności doręczenia pisma w sposób tam wskazany mimo zaniechania próby doręczenia w miejscu pracy adresata lub do rąk dorosłego domownika w miejscu zamieszkania, a także naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 122 tej ustawy poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów jak też niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego oraz wybiórczą ocenę zebranych w sprawie dowodów prowadzącą do nieuzasadnionego przyjęcia, że dokonano doręczenia zastępczego.

W uzasadnieniu zarzutów skargi pełnomocnik zarzucił nieodniesienie się przez organ odwoławczy do faktu doręczenia skarżącemu do rąk własnych skarżonej decyzji w dniu 20 lutego 2015 r. w siedzibie Urzędu, wobec czego liczony od tej daty, a więc od dnia 21 lutego 2015 r., 14-dniowy termin do wniesienia odwołania został zachowany, skoro wniesiono je w dniu 6 marca 2015 r. Zarzucił pominięcie przez ten organ faktu, że skarżący ze względu na swą pracę poza miejscem zamieszkania wskazał jako adres do doręczeń swój zakład pracy, tj. [..] [...] w [...]. Dodatkowo podniósł zarzut niespełnienia przez decyzję organu I instancji wymogów formalnych wskutek podpisania jej przez osobę wskazaną jako upoważniona do działania w imieniu organu, jednak bez powołania się na udzielone w tym zakresie pełnomocnictwo.

Stawiając te zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem wydania orzeczenia co do istoty sprawy poprzez rozpatrzenie odwołania przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i podnosząc, że istotna była data doręczenia zastępczego, natomiast późniejsze faktyczne doręczenie decyzji organu I instancji nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ posiada wiedzę z urzędu o dysponowaniu przez osobę podpisującą decyzję pełnomocnictwem do takiego działania w imieniu organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zaskarżonego postanowienia, a więc tego, czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie, jest ustalenie, czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji wymiarowej organu I instancji oraz ustalenie daty tego doręczenia. Nieskuteczne doręczenie decyzji powoduje, że nie weszła ona do obrotu prawnego, co z mocy art. 228 § 1 pkt 1 O.p. skutkuje niedopuszczalnością odwołania. Natomiast jeśli doręczenie decyzji było prawidłowe, a odwołanie złożono po terminie, organ odwoławczy zobligowany jest do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.). W tej sprawie istotą sporu stała się zatem kwestia prawidłowości przyjęcia przez organ odwoławczy, że istnieją podstawy do zastosowania tzw. fikcji prawnej doręczenia decyzji organu I instancji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2012 r.

W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło okoliczności faktyczne występujące w sprawie co do skuteczności doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Opole z dnia 8 stycznia 2015 r.

Z opisanego wyżej przebiegu postępowania wyłaniającego się zarówno z akt administracyjnych jak i z uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia wynika, że skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu wymiarowym, albowiem postanowienie z dnia 2 lipca 2013 r. o wszczęciu z urzędu postępowania wymiarowego zostało mu skutecznie doręczone. Było przy tym skierowane na ten sam adres, na który następnie wyekspediowano przesyłkę zawierającą decyzję z dnia 8 stycznia 2015 r., tj. [...], ul. [...] nr [...]. Fakt doręczenia wskazanego postanowienia bezpośrednio skarżącemu i to w sposób analogiczny jak później doręczana decyzja z dnia 8 stycznia 2015 r. (najpierw dwukrotne awizowanie a później odbiór), jednoznacznie wynika z adnotacji na zwrotnych poświadczeniach odbioru doręczenia tych przesyłek. Zatem w sprawie nie budzi wątpliwości fakt skutecznego doręczenia przez organ pisma poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowej, skierowanej następnie przez ten organ na ten sam adres. Jednakże wbrew zarzutom podnoszonym w skardze żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza, aby w przedmiotowym postępowaniu podatnik informował organ o zmianie miejsca swego zamieszkania, lub, aby wnosił o doręczenie mu korespondencji na inny adres, a mianowicie na ten wskazywany w skardze jako adres miejsca pracy ([...] [...] w [...]). Także w odwołaniu skarżący nie podał jakiegokolwiek innego adresu właściwego dla doręczeń, w szczególności adresu miejsca pracy jako tego, pod który należy kierować korespondencję. Wprost przeciwnie, zarówno z treści odwołania, jak i z załączonej do niego deklaracji DN1 (część F.2) wynikało, że miejscem zamieszkania skarżącego jest [...], ul. [...]. Z załączonych akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący przekazał organowi adres swojego miejsca pracy jako ten, pod który należy doręczać korespondencję. Adres ten podał dopiero w skardze.

Zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. W myśl natomiast art. 146 § 1 tej ustawy, strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić o każdej zmianie adresu, przy czym obowiązek ten ciąży na stronie postępowania, a zatem poczynając od chwili doręczenia jej postanowienia o wszczęciu postępowania. W myśl przytoczonego przepisu, w przypadku osób fizycznych miejscem doręczenia jest "adres" tej osoby. Przy braku ustawowej definicji tego pojęcia powinno ono nawiązywać do miejsc wskazanych w art. 148 § 1 O.p., przy czym zmiany "adresu" nie można utożsamiać z czasową nieobecnością w miejscu stałego pobytu. Przykładowo nie jest zmianą adresu wyjazd za granicę na czas określony (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 136/12, dostępny, podobnie jak pozostałe przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej NSA www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

W sprawie niniejszej skarżący nie wskazuje na zmianę miejsca swego zamieszkania, podnosi natomiast zarzut niedoręczenia mu decyzji na adres miejsca pracy. Jak wyżej wskazano, z akt administracyjnych będących podstawą orzekania (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie wynika, aby skarżący informował organ o tym adresie. Zważywszy na przedmiot postępowania podatkowego, jakim w tej sprawie był wymiar podatku od nieruchomości, nie można wymagać od organu, aby taką wiedzę posiadał z urzędu. Tym samym nie sposób przyjąć, by prowadzący postępowanie organ podatkowy miał obowiązek wyekspediowania przesyłki pod adres, który nie był mu znany ani z urzędu ani też nie został zgłoszony przez stronę. Okoliczność, że wcześniejsze pismo było stronie doręczone pod adresem zamieszkania wręcz obligowała organ do kierowania korespondencji na ten sam adres w sytuacji, gdy po dwukrotnym awizowaniu było ono przez stronę podjęte, a sam skarżący nie sygnalizował konieczności doręczeń na inny adres. Określony w art. 148 § 1 O.p. obowiązek doręczenia pism osobom fizycznym w miejscu ich pracy nie może być rozumiany jako nałożenie na organ prowadzący postępowanie obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania ewentualnego adresu miejsca pracy strony w sytuacji, gdy wcześniejsze pisma były skutecznie doręczane pod adresem zamieszkania, a sam podatnik innego adresu dla doręczeń, w tym miejsca pracy, nie zgłasza. Unormowanie zawarte w art. 148 § 1 czy też w art. 149 § 2 pkt 2 O.p. służy przede wszystkim zapewnieniu sprawności postępowania i daje z jednej strony podatnikowi prawo domagania się doręczenia mu korespondencji na adres miejsca pracy (w sposób bezpośredni lub do rąk osoby upoważnionej – art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 O.p.), z drugiej strony również organ zyskuje uprawnienie do doręczania pism w miejscu pracy podatnika (podobnie jak w innych miejscach wymienionych w art. 148 § 1 - § 3 O.p.). Miejsca doręczeń wskazane w art. 148 § 1 O.p. mają znaczenie równorzędne, co jednak nie oznacza, że w sytuacji, gdy pismo prawidłowo skierowane na adres zamieszkania nie zostało fizycznie odebrane pomimo jego awizowania, organ podatkowy ma obowiązek poszukiwania z urzędu miejsca pracy adresata, aby tam dokonać doręczeń. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, pomimo równorzędnego charakteru miejsc doręczeń wskazanych w art. 148 § 1 O.p. (mieszkanie lub miejsce pracy), wybór jednego z tych miejsc należy do organu podatkowego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1297/13). Wybór ten w okolicznościach niniejszej sprawy był jak najbardziej uzasadniony, skoro wcześniejsze pismo ekspediowane do skarżącego na ten sam adres było przez niego podjęte a żadnego innego adresu on sam organowi nie podawał. Dodać też trzeba, że gdyby skarżący traktował miejsce pracy jako nowy "adres" w znaczeniu wynikającym z art. 148 § 1 O.p., co de facto stanowiłoby zmianę adresu w toku postępowania, to w myśl art. 146 § 1 tej ustawy byłby on obowiązany powiadomić o tej zmianie organ podatkowy. Jeśli tego zaniechał, to stosownie do treści art. 146 § 2 O.p. pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia je w aktach sprawy. W takiej bowiem sytuacji, dopóki organ podatkowy nie zostanie powiadomiony o zmianie adresu, ma obowiązek doręczać pisma pod dotychczasowy adres.

Wbrew zarzutom skargi akta sprawy nie dowodzą również naruszenia art. 149 O.p. poprzez zaniechanie próby doręczenia decyzji wymiarowej do rąk pełnoletniego domownika w miejscu zamieszkania. W skardze nie wskazano przy tym żadnych okoliczności choćby uprawdopodobniających powyższe twierdzenie, które mogłyby wskazywać na obecność pełnoletniego domownika w czasie próby doręczenia przesyłki przez listonosza. Wprost przeciwnie, jak to wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji (pkt 2), pozostawiono ją w dniu 14 stycznia 2015 r. na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym w [...] przy ul. [...] nr [...] właśnie z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki ani adresatowi ani też pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Tę okoliczność doręczyciel potwierdził własnoręcznym podpisem i organ nie miał jakichkolwiek uzasadnionych przesłanek, by wiarygodność tej informacji kwestionować i ustalać np. miejsce pracy podatnika czy też ponawiać próbę doręczenia. Trafnie zaaprobowane przez organ odwoławczy działanie organu I instancji było tym bardziej uzasadnione, że w ten sam sposób doręczono skarżącemu wcześniejsze postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 2 lipca 2013 r., gdzie na zwrotnym poświadczeniu odbioru również zaznaczono niemożność doręczenia pisma adresatowi czy też dorosłemu domownikowi, a następnie skarżący w 14-dniowym terminie odebrał te przesyłki osobiście w tym samym Urzędzie Pocztowym.

W przedstawionych okolicznościach nie było żadnych podstaw do podejmowania przez organ czynności zmierzających do wyjaśnienia kwestii związanych z doręczeniem decyzji z dnia 8 stycznia 2015 r., co w skardze zarzuca skarżący, nie precyzując wszak i nie uzasadniając zarzutu niewyjaśnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego. Nie wiadomo też, w czym miałaby się przejawiać zarzucana w skardze wybiórcza i niewystarczająca ocena materiału dowodowego, prowadząca do naruszenia art. 191 O.p. Akta sprawy oraz treść uzasadnienia skarżonego postanowienia podstaw do takiej oceny absolutnie nie dostarczają, przez co postawiony zarzut naruszenia powołanego przepisu należy uznać za chybiony, podobnie jak zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. motywowany nienależytym rozpatrzeniem materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób dostateczny wyjaśnił kwestie związane z doręczeniem zaskarżonej odwołaniem decyzji z dnia 8 stycznia 2015 r. na podstawie tego materiału dowodowego, który został w sprawie zebrany i prawidłowo uznał, że był to materiał wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia. Te wszystkie przesłanki, których wyjaśnienie było konieczne dla oceny możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 150 O.p., zostały przez organ ustalone na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował regulację zawartą w art. 150 § 1 – § 2 O.p. i przyjął istnienie podstaw do zastosowania fikcji prawnej doręczenia, o jakiej mowa w tym przepisie. W ocenie Sądu wszystkie przesłanki uprawniające do zastosowania tej normy prawnej zostały w tej sprawie spełnione. Jak to już wyżej opisano, istniały podstawy do przyjęcia niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art.148 § 1 lub w art. 149 O.p., przez co zasadnie operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) przechowywał pismo w swej placówce przez okres 14 dni, a zawiadomienie o tym – z wyraźnym wskazaniem miejsca przechowywania pisma - zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. O powyższym fakcie dwukrotnie, poprzez awizowanie w dniach 14 stycznia i 22 stycznia 2015 r. przesyłki oczekującej na odbiór, zawiadomiono skarżącego, albowiem w wyznaczonym po raz pierwszy 7-dniowym terminie adresat pisma nie odebrał. Spełniony więc został wynikający z art. 150 § 1a O.p. wymóg dwukrotnej awizacji pisma. Powyższe okoliczności wynikają jednoznacznie z adnotacji doręczyciela poczynionych zarówno na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki jak i na kopercie zawierającej doręczane pismo i skarżący skutecznie ich nie podważył. Choć pocztowy dowód doręczenia przesyłki zawierający informacje z art. 150 O.p. nie jest wyłącznym dowodem okoliczności z niego wynikających, to jednak strona żadnych dowodów potwierdzających niespełnienie wymogów określonych tym przepisem nie przedstawiła, a nie wynikały one również z analizy okoliczności sprawy. Tym samym w ocenie Sądu nie zostało obalone żadnym skutecznym przeciwdowodem wynikające z art. 150 O.p. domniemanie doręczenia pisma w sposób w tym przepisie określony, gdyż takiego skutku nie mogą wywrzeć same tylko nader ogólnikowe i gołosłowne twierdzenia skarżącego.

Nie ma też żadnego wpływu dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania wskazywany w skardze fakt zapoznania się przez skarżącego z treścią decyzji w dniu 20 lutego 2015 r., a zatem w dniu faktycznego odbioru pisma w kancelarii Urzędu Miejskiego w Opolu. W postępowaniu podatkowym prawne skutki są związane z doręczeniem pisma (w sensie prawnym), natomiast nie jest istotny z punktu widzenia skutków procesowych (w tym co do początku biegu terminu do wniesienia odwołania) fakt zapoznania się z treścią decyzji. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r., I SA/Sz 970/14 i WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2014 r., I SA/Gl 838/14) i Sąd rozpoznający tę sprawę w pełni je podziela.

Dodać należy, że ze względu na treść postanowienia brak było podstaw do odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną.

Nie dopatrując się zatem w zaskarżonym postanowieniu tego rodzaju naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. nakazywałyby jego uchylenie, a zatem naruszenia przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które – odpowiednio – miałyby lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też dających podstaw do wznowienia postępowania czy stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.