Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 118/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy O. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 22 listopada 2013 r., co znajduje potwierdzenie w zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach administracyjnych tej sprawy.

W dniu 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik A Sp. z o.o. w K. nadał w urzędzie pocztowym pismo procesowe z tej samej daty, zatytułowane "skarga". Skarga ta została skierowana do "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (...) za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K." Kopertę nadawczą tego pisma zaadresowano jednak bezpośrednio do ww. Sądu. W konsekwencji skarga wpłynęła do biura podawczego Sądu w dniu 23 grudnia 2013 r.

Sąd zarejestrował pismo w dzienniku korespondencji ogólnej pod sygn. I KO/Gl 42/13 i przekazał, mając na uwadze treść art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), do organu odwoławczego w dniu 30 grudnia 2013 r. na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2013 r., celem nadania skardze dalszego biegu w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a.

W dalszej kolejności postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. Sąd odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a tym samym nie uwzględnił wniosku jej pełnomocnika z dnia 18 lutego 2014 r. Argumentację Sądu pierwszej instancji podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. (sygn. akt II FZ 847/14) oddalił zażalenie skarżącej Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Należy w tym miejscu odnotować, że rozważania w zakresie terminowości wniesionej w tej sprawie skargi zostały już uprzednio zawarte w postanowieniu Sądu z dnia 10 marca 2014 r., wszak stwierdzenie uchybienia terminu warunkowało rozpoznanie wniosku o jego przywrócenie. Należy więc przede wszystkim powtórzyć za treścią uzasadnienia tamtego orzeczenia, iż jest w tej sprawie bezsporne, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 grudnia 2013 r., co wynika z ustalonego wyżej stanu faktycznego i jego subsumcji do treści art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 P.p.s.a.

Co do zasady termin jest zachowany, o ile skarga zostanie wniesiona do właściwego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). W niniejszym przypadku skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, a następnie przekazano ją do właściwego organu. To ostanie zdarzenie miało miejsce w dniu 30 grudnia 2013 r. W konsekwencji ten dzień należy uznać za datę wniesienia skargi do sądu. Skargę wniesiono zatem po terminie.

Przyjęto nadto, że wina w uchybieniu terminu leży po stronie skarżącej. Znamienne jest także to, że uchybiony termin nie został przywrócony, a postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. zyskało przymiot prawomocnego.

W świetle ustalone wyżej stanu faktycznego oraz przywołanych regulacji prawnych, należało ponownie zaakcentować, że skargę w tej sprawie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu, co musi skutkować jej odrzuceniem po myśli art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a.