Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 271/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 271/06

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej podał, co następuje: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, będąc jednocześnie wierzycielem, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego - pana M. K. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] nr [...] z dnia [...], obejmujących zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r., oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. Podstawę wystawienia opisanych tytułów wykonawczych stanowią decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej – odpowiednio: nr [...] nr [...] z dnia [...]. Odpisy powyższych tytułów wykonawczych z dnia 03.10.2005 r., doręczono zobowiązanemu w dniu 05.10.2005 r., pan M. K. w terminie do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo z dnia 07.10.2005 r., nazwane "skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego", w którym podniósł, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego pomimo, iż wcześniej złożył on wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (będących podstawą wystawienia wymienionych wyżej tytułów wykonawczych). Wskazane pismo zostało następnie przesłane przez organ egzekucyjny do Dyrektora Izby Skarbowej. Pismem nr [...] z dnia 05.12.2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał zobowiązanego do sprecyzowania rzeczywistej woli co do treści żądania wyrażonego w piśmie z dnia 07.10.2005 r., tzn., wskazania czy dotyczy ono wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. W odpowiedzi pełnomocnik pana M. K. – pismem z dnia 09.12.2005 r., sprecyzował treść żądania zawartego w wymienionym piśmie zobowiązanego z dnia 07.10.2005 r., wnosząc o potraktowanie go jako zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 6, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] z dnia 03.10.2005 r., tj. niedopuszczalności zastosowanych względem zobowiązanego środków egzekucyjnych, zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych oraz niespełnienia przez ww. tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 tejże ustawy. Uzasadniając zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego pełnomocnik zobowiązanego podniósł w piśmie (również z dnia 09.12.2005 r.), nazwanym "uzupełnienie zarzutów zobowiązanego z dnia 07.10.2005 r.", iż w niniejszej sprawie zarzuty zostały zgłoszone pismem z dnia 07.10.2005 r., a ponieważ wierzyciel nie ustosunkował się do zarzutów w terminie 14 dni od dnia ich złożenia, organ egzekucyjny zobowiązany był wydać z urzędu postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, w opinii pełnomocnika wszystkie czynności egzekucyjne podjęte przez organ egzekucyjny po dniu

21.10.2005 r., dokonane zostały z naruszeniem prawa i powinny być uchylone. W kwestii zarzutu niespełnienia przez tytuły wykonawcze z dnia 03.10.2005 r., wymogów wynikających z art. 27 ustawy egzekucyjnym w administracji pełnomocnik zobowiązanego zarzucił, iż wymienione tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy na skutek braku wskazania okresów przerw w naliczaniu odsetek (poz. 39-41). Ponadto zdaniem pełnomocnika tytuł wykonawczy nr [...] nie spełnia również wymogów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy na skutek błędnego określenia treści obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż błędnie została wypełniona poz. 32, w której wierzyciel podał, że egzekwowany jest obowiązek z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za

grudzień 2000 r. Dodatkowo w powyższym piśmie z dnia 09.12.2005 r., pełnomocnik zobowiązanego wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wyrażenia przez wierzyciela stanowiska co do treści zarzutów – zgodnie z art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów - stosownie do art. 35 § 1 i § 2 ww. ustawy.

W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego wniesione przez pana

M. K. pismem z dnia 07.10.2005 r., uzupełnionym pismem z dnia

09.12.2005 r., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 03.10.2005 r., - celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością rzeczową.

Pismem z dnia 15.12.2005 r., organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 34 §§ 1-4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych

nr [...] nr [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...], (doręczonym pełnomocnikowi zobowiązanego w dniu 05.01.2006 r.), wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając w oparciu o przepisy art. 34 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyraził stanowisko w sprawie złożonych pismem z dnia 07.10.2005 r., uzupełnionych pismami z dnia 09.12.2005 r., zarzutów: niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych wobec nie spełnienia wymogów określonych w art. 27 powyższej ustawy uznając je za zasadne. Z treści uzasadnienia wymienionego postanowienia wynika, iż słuszne jest twierdzenie nie dotrzymania 14 dniowego terminu do wypowiedzenia się wierzyciela odnośnie zgłoszonych w piśmie z dnia 07.10.2005 r., zarzutów, gdyż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] nr [...], wniesione pismem z dnia

7 października 2005 r., przekazane zostały, po uprzednim sprecyzowaniu i uzupełnieniu pismami z dnia 09.12.2005 r., przez pełnomocnika zobowiązanego, Naczelnikowi Urzędu Skarbowego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], - celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Ponadto wierzyciel stwierdził, iż w przypadku decyzji wydawanych przez organ kontroli skarbowej nie ma zastosowania art. 54 ustawy z dnia z dnia 29 lipca 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 2 z późn. zm.), który wyłączony jest ze stosowania w postępowaniu kontrolnym przez art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r., o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz.65; z późn. zm.). W związku z powyższym brak podstaw do przerw w naliczaniu odsetek za zobowiązania określone decyzjami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr [...] wymogów wynikających z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel wskazał, iż w poz. 36 tego tytułu oznaczono termin obliczania odsetek za zwłokę (tj. od dnia 01.05.2001 r.), z którego wynika, że całe zobowiązanie dotyczy zaległości podatkowej w podatku dochodowym od fizycznych za rok 2000, a nie za miesiąc grudzień 2000 r. Na powyższe postanowienie wierzyciela nr [...] z dnia 29.12.2005 r., pełnomocnik pana M. K. wniósł zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 33 pkt 6 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 § 1 i § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi

l instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik zobowiązanego ponowił zarzuty podniesione w piśmie z dnia 09.12.2005 r., nazwanym "uzupełnienie zarzutów zobowiązanego z 07.12.2005 r.", a ponadto wskazał, iż zażalone postanowienie z dnia [...], narusza przepisy art. 124 § 1 i § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ nie zawiera prawidłowego uzasadnienia. Poza tym zdaniem pełnomocnika, rozpatrzenie zarzutów i wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych powinno nastąpić w jednym postanowieniu, w celu umożliwienia zobowiązanemu zaskarżenia odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych w zażaleniu złożonym na podstawie

art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym pełnomocnik z ostrożności procesowej zarzucił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego naruszył art. 35 § 1 tejże ustawy poprzez bezzasadną odmowę wstrzymania czynności egzekucyjnych odrębnym postanowieniem nr [...] z dnia [...].

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym, postanowieniem nr [...] z dnia [...], postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego utrzymał w mocy i zażalenie oddalił.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, co do zajętego przez wierzyciela stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych i niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu stwierdził, iż środkiem zaskarżenia służącym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą wniesienia zarzutu może być m. in.: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8) i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (art. 33 pkt 10). Zgodnie z art. 34 § 1 cytowanej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Wierzyciel zażalonym postanowieniem nr [....] z dnia [...], w którym zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów: niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych i niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (opartych na art. 33 pkt 6 i 10 ww. ustawy), trafnie rozstrzygnął, uznając je za niezasadne.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 10.10.2005 r., do Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo pana M. K. z dnia 07.10.2005 r., nazwane "skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego", w którym podniósł, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego pomimo, iż wcześniej złożył on wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (będących podstawą wystawienia wymienionych wyżej tytułów wykonawczych). Wskazane pismo wraz z aktami sprawy zostało następnie przesłane przez organ egzekucyjny do Dyrektora Izby Skarbowej. Ponieważ powyższe pismo z dnia 07.10.2005 r., nazwane "skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego" wniesione zostało w terminie do zgłoszenia zarzutów Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadne wezwać zobowiązanego do sprecyzowania rzeczywistej woli co do treści żądania wyrażonego w piśmie z dnia 07.10.2005 r., tzn. wskazania czy dotyczy ono wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. W odpowiedzi pełnomocnik zobowiązanego przesłał pismo z dnia 09.12.2005 r., nazwane "sprecyzowanie treści żądania zawartego w piśmie zobowiązanego z dnia 07.10.2005 r.", w którym wniósł o potraktowanie pisma z dnia 07.10.2005 r., jako zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 6, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego. Dopiero po otrzymaniu wymienionego pisma z dnia 09.12.2005 r., organ nadzoru mógł stwierdzić swoją niewłaściwość w sprawie i w związku z tym postanowieniem nr [...] z dnia [...], przekazał zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 03.10.2005 r., do Naczelnika Urzędu Skarbowego – celem rozpatrzenia zgodnie właściwością rzeczową. W świetle przedstawionego stanu faktycznego organ odwoławczy podzielił stanowisko wierzyciela, iż w przedmiotowej sprawie niezasadny jest zarzut, że wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach. Bowiem podanie pana M. K. z dnia 07.10.2005 r., nie pozwalało na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości woli zobowiązanego (tzn. nie wynikało z niego jednoznacznie czy pan M. K. zgłasza w nim zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a sprecyzowanie treści zawartego w nim żądania nastąpiło dopiero po usunięciu, na wezwanie organu nadzoru z dnia 05.12.2005 r., braków podania przez pełnomocnika pana M. K. w dniu 09.12.2005 r. W związku z tym organ egzekucyjny po otrzymaniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej powiadomił wierzyciela o wniesionych zarzutach w wymienionym wyżej piśmie nr [...] (zarzuty) z dnia 15.12.2005 r. Zatem 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upłynął w dniu 29.12.2005 r. Wobec powyższego organ odwoławczy nie podzielił stanowiska pełnomocnika zobowiązanego, iż organ egzekucyjny winien zawiesić na podstawie art. 34 § 3 ww. ustawy postępowanie egzekucyjne z dniem 21.10.2005 r., a wszystkie czynności egzekucyjne podjęte przez organ egzekucyjny po tym dniu dokonane zostały z naruszeniem prawa i powinny być uchylone. Tym samym niezasadny jest również zgłoszony zarzut niedopuszczalności zastosowanych przez organ egzekucyjny po dniu 21.10.2005 r., środków egzekucyjnych.

Dyrektor tut. Izby Skarbowej stwierdził również, że słuszne jest stanowisko wierzyciela, iż w rozpatrywanej sprawie niezasadny jest zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawę prawną obowiązków wskazanych w tytułach wykonawczych z dnia 03.10.2005 r., stanowią bowiem wymienione wyżej decyzje Dyrektora Urzędy Kontroli Skarbowej z dnia 13.09.2005 r. Zgodnie zaś z powołanym w zażalonym postanowieniu przepisem art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem art. 54 i art. 290 § 3 tej ustawy, a zatem także przepisów dotyczących przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Odnosząc się natomiast do podniesionego w zażaleniu z dnia 06.01.2005 r., zarzutu dotyczącego błędnego określenia treści obowiązku w tytule wykonawczym nr

[...] organ odwoławczy wskazał, iż faktycznie w części B, w poz. 32 zatytułowanej "Rok/okres", dotyczący egzekwowanej należności w ww. tytule wykonawczym wierzyciel wpisał "2000/12". Jednakże w ocenie organu odwoławczego z tytułu wykonawczego nr [...], wbrew twierdzeniu pełnomocnika nie wynika, iż objęty tym tytułem obowiązek dotyczy zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2000 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga bowiem fakt, iż w części B, w poz. 29 jako akt normatywny stanowiący podstawę do wydania orzeczenia wskazano m. in. art. 45 ust. 6 ustawy dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176; z późn. zm.). Stosownie natomiast do art. 45 ust. 1 tej ustawy, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zgodnie zaś z powołanym w tytule wykonawczym nr [...] przepisem art. 45 ust. 6 cytowanej ustawy, podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. Poza tym, jak wskazał Naczelnik Urzędu Skarbowego w zażalonym postanowieniu nr [...], w części B w poz. 36 badanego tytułu wykonawczego nr [...] jako termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie wierzyciel wpisał dzień 01.05.2001 r. Z powyższego wynika zatem wyraźnie, iż obowiązek objęty tym tytułem wykonawczym dotyczy zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000, a nie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2000 r.

W ocenie organu odwoławczego niezasadny był również zarzut zażalenia dotyczący niespełnienia przez skarżone postanowienie wymogów określonych w

art. 124 § 1 i § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Analizując bowiem treść zażalonego postanowienia, w tym również jego uzasadnienie, stwierdzić należy, iż spełnia ono wszystkie wymogi określone w cytowanych przepisach art. 124 § 1 i § 2, a także art. 107 § 3 powołanej ustawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego, oceniając zasadność zgłoszonych zarzutów niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych i niespełnienia przez tytuły wykonawcze z dnia 03.10.2005 r., wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sposób szczegółowy odniósł się do materiału dowodowego zebranego w sprawie i wykazał w sposób bezsporny zasadność podjętego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zażalone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29.12.2005 r., zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych pismem z dnia

07.10.2005 r., uzupełnionych pismami z dnia 09.12.2005 r., zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych

nr [...] i nr [...] z dnia 03.10.2005 r., jest zasadne i nie narusza przepisów zarówno ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.

Końcowo ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zauważono, iż do kwestii tej Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się w postanowieniu nr [...] z dnia [...], którym utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego nr [...] (zarzuty) z dnia 23.12.2005 r., w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...].

Pan M. K. – przez działającego w jego imieniu pełnomocnika - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, żądając jego uchylenia w całości oraz uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego

nr [...] z dnia [...], a także zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi strona skarżąca stwierdziła, iż: postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [....] z dnia [...], narusza art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 34 § 1 i 2 i art. 33 pkt 6 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym), ponieważ utrzymano nim w mocy postanowienie nr [...] z dnia 29.12.2005 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego "wyrażając swoje stanowisko, uznał za nieuzasadnione zarzuty: niedopuszczalności zastosowanych względem zobowiązanego środków egzekucyjnych i niespełnienia przez tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...] z dnia 03.10.2005 r. (...) wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".

Pełnomocnik strony skarżącej w skardze ponowił w istocie zarzuty zawarte w środkach zaskarżenia, w dalszym ciągu uważając, iż wierzyciel bezzasadnie nie uwzględnił zarzutu niedopuszczalności zastosowanych względem zobowiązanego środków egzekucyjnych, a także nie uwzględnił zarzutu niespełnienia przez wym. tytuły wykonawcze wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Dyrektora zaskarżone postanowienie z dnia [...], oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "P. p. s. a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c)

P. p. s. a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P. p. s. a., wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że badane akty nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut niedopuszczalności zastosowanych względem skarżącego M. K. (zobowiązanego) środków egzekucyjnych. Za chybiony również uznał Sąd zarzut niespełnienia przez tytuły wykonawcze nr [...] i

[...] z dnia 3 października 2005 r., stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego, wymogów art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.).

Odnosząc się do pierwszego ze wskazanych powyżej zarzutów należało stwierdzić, iż w ustalonym bezspornie stanie faktycznym, nie można było uznać, iż wierzyciel nie dochował 14 – dniowego terminu do ustosunkowania się do złożonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazany 14 - dniowy termin - zgodnie z art. 34 § 3 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - liczony jest od dnia powiadomienia wierzyciela przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach.

W sprawie niniejszej treść pisma z dnia 7 października 2005 r., które powołuje pełnomocnik skarżącego w skardze, zawierające zdaniem pełnomocnika zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, budziła poważne wątpliwości co do zakresu żądania, uwzględniając fakt, iż złożone zostało w terminie do zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednakże takowych zarzutów nie zawierało i nie powoływało się w treści na tę podstawę prawną. Przeciwnie z pisma wynikało, że jest to skarga na czynności organu egzekucyjnego, których nie należało podejmować wobec wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowych do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

Wyjaśnienie rzeczywistej woli strony i w konsekwencji charakteru tego pisma i czego dotyczy żądanie bezspornie nastąpiło - na żądanie organu nadzoru - pismami z dnia 9 grudnia 2005 r.

Zasadnie więc uznały organy orzekające w sprawie, iż 14 - dniowy termin do ustosunkowania się do zarzutów sprecyzowanych w tych pismach, które organ nadzoru przekazał organowi egzekucyjnemu, a ten ostatni zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w tym przedmiocie pismem z dnia 15 grudnia 2005 r., zaczął bieg z dniem powiadomienia wierzyciela o zgłoszonych zarzutach i upłynął w dniu 29 grudnia 2005 r.

Wierzyciel ustosunkował się do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów wydając w dniu 29 grudnia 2005 roku postanowienie Nr [...], w którym zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uznał za niezasadne.

Porównując datę upływu 14 - dniowego terminu, o którym mowa w art. 34 § 3 cyt., powyżej ustawy i datę podjęcia przez wierzyciela postanowienia Nr [...] należało stwierdzić, iż wierzyciel nie przekroczył tego terminu a to oznacza, że nie można było uznać, iż czynności egzekucyjne podjęte po dniu

21 października 2005 r., wskazanym przez pełnomocnika skarżącego jako dzień upływu 14 - dniowego terminu do ustosunkowania się wierzyciela do zgłoszonych zarzutów, były niedopuszczalne. W konsekwencji tego nie można było podzielić trafności zarzutu o niedopuszczalności zastosowanych wobec zobowiązanego środków egzekucyjnych.

Przechodząc do drugiego z zarzutów podniesionych w skardze należało stwierdzić, iż wydane w badanej sprawie tytuły wykonawcze spełniały wymogi określone w art. 27 § 1 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prawidłowo wskazały organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć, iż podstawą wydania przedmiotowych tytułów wykonawczych były decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, co powoduje - zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia

28 września 1991 r., o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572), - że w postępowaniach prowadzonych przez organy kontroli skarbowej nie stosuje się przepisu art. 54 i art. 290 ustawy - Ordynacja podatkowa tym samym - wbrew wywodom strony skarżącej - w sprawie nie znajdowała zastosowania instytucja przerw w naliczaniu odsetek za zobowiązania podatkowe, ustanowiona w tymże art. 54 - Ordynacji podatkowej. Z tego też powodu nie można było skutecznie czynić zarzutu, iż przedmiotowe tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów ustawowych.

Odnosząc się do błędnego wskazania przez wierzyciela w poz. 32 tytułu wykonawczego Nr [...], iż dotyczy on zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2000 (2000/12), trzeba stwierdzić, iż tenże oczywisty błąd nie miał istotnego wpływu w sprawie. Z treści pozostałych pozycji tegoż tytułu wykonawczego jasno wynika, iż ten dotyczy zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W tytule tym wskazano, iż podstawę jego stanowi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., podjęta na podstawie art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Wskazano datę, od której naliczono odsetki tj. dzień 1 maja 2001 r., co oznacza, że tytuł ten nie mógł dotyczyć zaliczki za grudzień 2000 r.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem zdaniem Sądu skarżone postanowienie, jak i postanowienie organu egzekucyjnego I instancji zawierają prawidłowe uzasadnienia faktyczne i prawne. Organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć odniosły się do wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz wskazały i wyjaśniły regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie.

Nie znajdując zatem naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w tym w szczególności naruszenia przepisów wskazanych w skardze, Sąd na mocy art. 151 cyt. na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

DSz