Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 654/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 13b ust. 2 i art. 14 ust. 2 pkt 1-4, art. 21 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1463
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
article: art. 28, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. K.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuznania zastrzeżeń i uwag do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2021 roku A. K. – M., jako właścicielka działki nr 38 obrębu geodezyjnego [...] obwód [...] w S., złożyła zastrzeżenia i uwagi do Projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu dla lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa (osób fizycznych) położonych na terenie miasta S., w zakresie obejmującym działki nr ewid.: 38 oraz 37, 36, 33, na okres od 1 stycznia 2021 r do 31 grudnia 2030 r. wykonanego przez A Sp. z o.o. ul. A 58, [...] W., wyłożonego do publicznego wglądu w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta S.; w zakresie błędnego uznania działki nr 38 za las, zgłaszając:

1. pominięcie w planach urządzania lasu ww. działek, które w jej ocenie, nie są gruntami zalesionymi, gdyż produkcja rolna ustała tam ok. 2000 roku, a więc przed upływem 25 lat; dlatego budzi wątpliwość uznanie części działek za grunty zalesione a w pozostałym zakresie - za grunty oznaczone jako LZR;

2. utworzenie na ww. działkach lasu, obniży wartość działek funkcjonujących w zakresie gruntów ornych;

3. przy obecnej zmianie infrastruktury, tj. przekształcenie terenów przyległych w budownictwo mieszkaniowe, które podwyższa wartość działek, urządzenie lasu uniemożliwi w przyszłości także przekształcenie objętych planem działek - co stanowi działanie na niekorzyść właścicieli;

4. zarzut, że położenie tych gruntów i urządzenie lasu nie będzie stanowiło kompleksu leśnego, który istnieje i funkcjonuje w niedalekiej odległości;

5. uniemożliwienie orzeczenia przez SR w S., w toczącym się postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej do działek nr 37, 36 i 33, wytyczenia drogi przechodu i przejazdu przez działki, które w projekcie miałyby się stać częścią urządzonego lasu (od strony B); i tym samym definitywne zamknięcie dostępu do tych działek, które obecnie dostępu do drogi nie mają. A. K. – M. wyjaśniła, że sytuacja ta zaistniała na skutek zatwierdzenia przez Urząd Miasta planu podziału działki nr 34 i przekształcenia po podziale na działki budowlane z pokrzywdzeniem właścicieli działek nr 37, 36 i 33;

6. nie otrzymanie przez właściciela działki nr 33 zawiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 4 u.l.

Decyzją z dnia 22 marca 2021 r. znak: ROŚ. 6162.7.2020, na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1463, dalej: u.l.) oraz art. 104, 107 i 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: kpa); Prezydent Miasta S. (występujący jako Starosta grodzki) nie uznał zastrzeżeń i uwag Pani A. K.-M. do projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu dla lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa (osób fizycznych) położonych na ternie miasta S. na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2030r. wykonanego przez A Sp. z o.o. ul. A 58, 02-491 Warszawa, obejmującego działkę o nr ew. 38 w obrębie geodezyjnym nr 13 Miasta S., w zakresie błędnego uznania tej działki za las.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent Miasta S. zgodnie z art. 21 ust. 4 z dnia 28 września 1991 r. u.l. w dniu 27 października 2020 r. ogłosił o wyłożeniu do publicznego wglądu na okres 60 dni, w siedzibie Urzędu Miasta S., Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu, o czym poinformował właścicieli lasów pismem z dnia 2 listopada 2020 r. znak: ROŚ..6164.1.2020, z zaznaczeniem, że plan ten będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. Zastrzeżenie i uwagę do projektu, w ustawowym terminie (27 listopada 2020 r.), złożyła A. K.-M.. Organ uznał, że A. K.-M. w swoim zastrzeżeniu i uwadze podniosła, że działka nr ew. 38 w obrębie geodezyjnym nr 13 miasta S. jej zdaniem została błędnie uznana za las, ponieważ działka ta stanowi grunty rolne porośnięte zadrzewieniem z samosiewu.

W procesie rozpatrywania zastrzeżenia i uwagi, wystąpiono do Referatu Dochodów Urzędu Miasta S. z zapytaniem czy A. K.-M. ponosi opłatę w postaci podatku leśnego. W odpowiedzi, Referat Dochodów Urzędu Miasta S. pismem z dnia 29 grudnia 2020 r. poinformował, że A. K.-M. figuruje w rejestrze wymiarowym podatku leśnego jako właścicielka działki nr ew. 38, przy czym jest zwolniona z tego podatku na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 888, późn. zm.). Nadto wystąpiono do Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miasta S. z zapytaniem: od kiedy działka nr ew. 38 w obrębie geodezyjnym nr 13 Miasta S. ujęta jest jako użytek leśny. W odpowiedzi Wydział Geodezji i Katastru Urzędu Miasta S. pismem z dnia 29 grudnia 2020 r. poinformował, że działka nr ew. 38, w obrębie geodezyjnym nr 13 miasta S. istnieje jako las od 2011 roku. Natomiast wykonawca Uproszczonego Planu Urządzania Lasu, w trakcie prac taksacyjnych, uznał ww. działkę za las porośnięty drzewostanem o przerywanym zwarciu a w przekonaniu organu pochodzenie drzew z samosiewu nie dyskwalifikuje ich ujęcia w opisie uproszczonego planu urządzania lasu.

Organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministacyjne oraz przepisy u.l., wskazał, że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy, decyduje co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto użytek leśny opisany na działce właściciela tworzy kompleks leśny z działkami sąsiednimi przekraczający 0,1 ha - spełnia więc również definicję lasu w rozumieniu u.l. Na opisanym fragmentach działki znajduje się drzewostan o luźnym zwarciu, dodatkowo wykonany opis zachowuje ciągłość z poprzednią dokumentacją. Działka właściciela wraz z sąsiadującymi działkami tworzy użytek leśny, spełniając wymóg powierzchniowy oraz przyrodniczy. Natomiast zmiana użytku leśnego na nieleśny, zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, następuje ze szczególnych powodów i wymaga przeprowadzenia pełnej procedury z zachowaniem wymogów formalno-prawnych. Natomiast, w przekonaniu organu, zamiany infrastruktury terenów przyległych oraz plany właściciela co do zagospodarowania działki w przyszłości nie wpływają na aktualny opis a nadto podkreślono, że po stronie właściciela leży aktualizacja danych ewidencyjnych oraz przeprowadzenie właściwej procedury wyłączenia działek z produkcji leśnej.

Organ przypomniał, że zadaniem ustawowym do realizacji, do którego Starosta jest zobligowany zapisami art. 21 ust. 1 pkt 2 u.l., jest prowadzenie trwale zrównoważonej gospodarki leśnej w lasach, według uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności: zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą.

Dalej organ powołując się na przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302) oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podniósł że zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i budynków działka o nr ew. 38 w obrębie geodezyjnym nr 13 miasta S. oznaczona jest jako "Ls" (las), wskazując że jest to rodzaj użytku, który determinuje sposób użytkowania gruntu, gdyż lasem w rozumieniu u.l. jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony.

Od decyzji tej odwołanie w ustawowym terminie złożyła A. K.-M. zarzucając jej:

1. błędną interpretację jej zastrzeżeń przyjmującą, iż dotyczą one jedynie kwestii błędnego uznania działki nr 38 za las;

2. pominięcie jej zastrzeżeń, iż włączenie działki nr 38 do Planu Urządzenia Lasu zmieni gospodarcze przeznaczenie gruntów stanowiących jej własność i uniemożliwi swobodne ich zarządzanie;

3. pominięcie jej zarzutów, że cele o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2 u.l. są realizowane poprzez istniejące w pobliżu kompleksy leśne i tworzenie kolejnego kompleksu jest nieuzasadnione ekonomicznie i nie wpływa na warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą.

W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła, że włączenie działki o nr 38 będącej jej własnością do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu rażąco narusza art. 13b ust. 2 i art. 14 ust. 2 pkt 1-4 u.l. Strona wskazała, że do leśnych kompleksów promocyjnych mogą być włączane lasy innych właścicieli, ale na ich wniosek, oraz podniosła, że brak zgody właściciela jest naruszeniem konstytucyjnego prawa własności i zmierza do bez odszkodowawczego wywłaszczenia właściciela z jego gruntu i pozbawienie go prawa o decydowaniu w zakresie jego użytkowania. Odwołująca się podkreśliła także, że włączenie gruntu do kompleksu leśnego będzie nakładać na właściciela obowiązki przewidziane w art. 13 ust. 1 u.l. - czego ona nie chce i nie zamierza czynić. Wskazała, że nie będzie mogła wykorzystywać własnych gruntów w sposób swobodny i zgodny z ich gospodarczym przeznaczeniem, co narusza jej prawo własności. A. K.-M. podkreśliła, że nie deklarowała i nadal nie deklaruje woli włączenia posiadanych gruntów do urządzanego lasu, ponieważ chciałaby je wykorzystać w zupełnie inny sposób. W jej ocenie działka ta nie kwalifikuje się do żadnych gruntów wymienionych w art. 14 ust. 2 u.l. i kwestią dyskusyjną jest zakwalifikowanie jej jako działki zalesionej a dodatkowo zarzuciła, że organ I instancji skupił się tylko na pierwszej części definicji lasu określonej w art. 3 ust. 1 u.l. oraz, iż nie przeprowadził oględzin w celu ustalenia czy rosnące na działce samosiejki mogą być zakwalifikowane jako przeznaczone do produkcji leśnej, dlatego podważyła prawidłowość zakwalifikowania w ewidencji gruntów użytków wchodzących w skład przedmiotowej działki wskazując, że zamierza w najbliższym czasie zaktualizować dane ewidencyjne.

W dniu 2 czerwca 2021 r., zaskarżoną decyzją znak KO.4113.24.2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 22 marca 2021 r. znak: ROŚ.6162.7.2020 o nie uznaniu zastrzeżeń i uwag A. K.-M., właścicielki działki nr ewid. 38 w obrębie geodezyjnym nr 13 miasta S. do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa, a należących do osób fizycznych, położonych na terenie miasta S. na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2030 r. wykonanego przez A Sp. z o.o. ul. A 58, 02-491 Warszawa w zakresie obejmującym działkę o nr ewid. 38, położoną w obrębie geodezyjnym nr 13 miasta S..

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na u.l., uznał że organ I instancji miał wystarczające podstawy do przyjęcia, że cześć terenu przedmiotowej działki jest gruntem leśnym stanowiącym fragment lasu o powierzchni powyżej 10 ha a zatem zachodziły podstawy do objęcia go projektem Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu, gdyż zdaniem organu II instancji należąca do skarżącej ww. działka ewidencyjna nr 38 stanowi grunt leśny (las). Organ odwoławczy wskazał, że prawidłowo organ I instancji ustalił, że: należąca do skarżącej działka spełnia zarówno kryterium przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzenne (tworzenie wraz fragmentami sąsiadujących działek zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha); z ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowa działka nr 38 częściowo oznaczona jest jako użytek leśny (Ls), co ma miejsce już od 2011 r. czyli przez okres 10 lat; na działce skarżącej znajduje się las, który wraz z lasem na sąsiednich działkach zajmuje powierzchnię powyżej 0,10 ha, jednocześnie stanowiąc fragment kompleksu leśnego o powierzchni powyżej 10 ha. Organ odwoławczy podniósł także, że sama skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustaleń organów co do tego, że jej działka porośnięta jest lasem, wskazując jedynie w odwołaniu, że drzewa porastające jej nieruchomość to samosiejki, które wyrosły na działce rolnej z biegiem lat. W konsekwencji, w ocenie organu II instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (mapa, opis taksacyjny lasów) wskazują, że działka skarżącej stanowi las, dla którego zasadnie przyjęto uproszczony plan urządzenia lasu, ustalając dla niego zadania z zakresu gospodarki leśnej, natomiast przyszłe zamierzenia skarżącej co do sposobu zagospodarowania i wykorzystania działki na cele budownictwa podniesione w zastrzeżeniach zmierzają do zmiany sposobu przeznaczenia należącego do niej gruntu. Nadto organ pouczył stronę, że: co do zasady zmiana sposobu przeznaczenia, czy zagospodarowania terenu stanowiącego grunt leśny następuje w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w drodze uproszczonej: planu urządzenia lasu; w dacie wnoszenia zastrzeżeń do ww. Projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla lasów stanowiących własność osób fizycznych dla obrębu ewidencyjnego nr 13 w S., działka skarżącej stanowiła grunt leśny, co potwierdza zarówno stan faktyczny na gruncie, jak i zapisy ujawnione w ewidencji gruntów oraz informacje z Referatu Dochodów UM S.. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów; kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach co oznacza, że zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów, natomiast potwierdzeniem, czy dany obszar spełnia wymogi gruntu rolnego czy lasu, jest stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo organ, odnosząc się do pozostałych zarzutów, podkreślił, że w niniejszej sprawie nie maja zastosowania art. 13b ust. 2 i art. 14 ust. 2 pkt 1-4 u.l., gdyż nie ma tu miejsca tworzenie leśnych kompleksów promocyjnych w rozumieniu wskazanych przepisów, lecz opracowanie projektu uproszczonego planu urządzenia lasu w trybie rozdziału czwartego u.l.

Od powyższej decyzji ostatecznej organu odwoławczego, skargę do sądu administracyjnego wniosła A. K.-M., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpoznanie zarzutów skarżącej i brak stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w decyzji co do:

a/ zasadności sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu

b/ uwzględnienie interesu tylko jednej strony

c/ braku rozpoznania zarzutów skarżącej co do jej sytuacji prawnej, wpływającej na uprawnienia skarżącej jako właścicielki i braku ustalenia czy istnieje bezpośredni związek między zatwierdzeniem planu a ograniczeniem uprawnień właścicielki

d/ naruszenia przepisów art. 21.1 i 64 ust 3 Konstytucji RP w zakresie poszanowania prawa własności, jednocześnie domagając się wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego zarzuty skarżącej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odniosło się jedynie do jej zarzutów w zakresie zalesienia działki nr 38, gdy bezspornym w sprawie jest, że działka nr 38 w ewidencji gruntów figuruje jako działka zalesiona a zamierzeniem skarżącej nie było dokonywanie w niniejszym postępowaniu zmiany przeznaczenia gruntów a jedynie zasygnalizowanie, iż rodzaj zalesienia pochodzi z samosiejek i nie został on na gruncie prawidłowo oceniony na podstawie § 7 ust 1 rozporządzenia w zakresie szczegółowych warunków i trybu sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu, który nakazuje sporządzenie opisu lasów i drzewostanu - czego w jej ocenie nie dokonano. Skarżąca wyjaśniła, że jej zastrzeżenia dotyczyły przede wszystkim zasadności sporządzenia planu urządzenia lasu, jego celów i co za tym idzie ustalenia jaki jest bezpośredni związek między zatwierdzeniem planu a uprawnieniami i obowiązkami skarżącej. Skarżąca podnosiła, że w niedalekim sąsiedztwie znajdują się duże kompleksy leśne, które zapewniają realizację celów środowiskowych, zaś tworzenie w takich warunkach planów urządzenia lasów na terenach, które mogą być wykorzystywane w inny sposób pozostaje w sprzeczności z celami gospodarczymi. W ocenie skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w żaden sposób do zarzutów naruszenia prawa własności skarżącej i jego ochrony, wskazując, iż objęcie działki nr 38 planem urządzenia lasu znacznie utrudni jej możliwość zmiany przeznaczenia i korzystania z działki. Zdaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji uwzględniło jedynie interes samorządu, który wystąpił z inicjatywą utworzenia planu urządzenia lasu.

W tych warunkach skarżąca uznała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. naruszyło prawo materialne przy rozpoznawaniu odwołania skarżącej, nie rozpoznając istoty sprawy i wniosła o uwzględnienie skargi i rozpoznanie ponownie sprawy przez wnikliwe zbadania prawidłowości i celowości sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, jego wpływu na posiadane prawo własności skarżącej i wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego przedstawione przez nią zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego, przepis art. 21 ust. 5 u.l., uprawnia zainteresowanych właścicieli lasów do składania zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu (dalej: plan) a Starosta wydaje decyzję o uznaniu lub nieuznaniu zastrzeżeń lub wniosków. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zgłoszone przez A. K.-M. zastrzeżenia z dnia 25 listopada 2020 r. w pierwszej kolejności sprowadzały się do twierdzenia, iż jej działka o nr ewid. 38 nie jest gruntem zalesionym wbrew przyjętemu w planie miejscowym przeznaczeniu gruntów, natomiast postępowanie wyjaśniające organów administracji wykazało, że powyższe zastrzeżenie jest niezasadne i nie może zostać uwzględnione. Pozostałe zastrzeżenia skarżącej, zdaniem organu, mają charakter ogólny lub dotyczą kwestii cywilnoprawnych nie rozstrzyganych w przedmiotowym postępowaniu.

Organ podkreślił, iż art. 21 ust. 5 u.l. daje właścicielowi lasu prawo przedkładania wniosków i zastrzeżeń, dotyczących projektu planu lecz nie oznacza to, iż mogą być one ogólnie formułowane. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że przedmiotowa działka stanowi las, który musi być objęty planem urządzenia lasu, skoro ustawa o lasach nie przewiduje wyjątków od reguły obejmowania tego rodzaju dokumentami zwartych powierzchni leśnych o stosownym areale. Organ wskazał, że nie może mieć w sprawie znaczenia okoliczność, w jaki sposób dana nieruchomość jest aktualnie wykorzystywana oraz w jaki sposób zamierza się ją użytkować w przyszłości, gdyż w świetle definicji lasu miano to obejmuje nie tylko tereny, gdzie znajdują się uprawy leśne lecz także ich czasowo pozbawione, o ile dany obszar jest przeznaczony do produkcji leśnej. Organ powołując się na poglądy judykatury podniósł że, o tym czy dany teren jest lasem przesądza zapis w ewidencji gruntów i budynków, co w rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, bowiem grunty tej działki są tam zakwalifikowane jako las (użytek - Ls). Zdaniem organu, w rozpoznanej sprawie nie zachodziły wątpliwości, co do obowiązku objęcia Planem także działki skarżącej, wobec stosownych, jednoznacznych zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisów u.l. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Organ, ponownie podpierając się orzecznictwem stwierdził, że zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania, natomiast podnoszone kwestie ograniczenia praw właścicielki, na skutek zakreślonego planem obowiązku prowadzenia gospodarki leśnej na jej gruncie, wykracza poza granice niniejszej sprawy. Finalnie organ wyraził przekonanie, że wbrew twierdzeniom skarżącej treść zastrzeżeń, odwołania i wniesionej skargi jednoznacznie wskazują, że żądając nieobjęcia przedmiotowej działki zapisami projektu planu dążyła ona w istocie do dokonania zmiany użytku w obrębie ww. działki na cele nieleśne, czego nie dokonuje się w ramach tego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej: "ppsa"), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w kpa lub innych przepisach - art. 145 ppsa

Po myśli art. 134 § 1 ppsa, rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo, w stopniu określonym

w art. 145 ppsa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przepis art. 21 ust. 5 u.l. uprawnia zainteresowanych właścicieli lasów do składania zastrzeżeń i wniosków

do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Starosta wydaje decyzję

o uznaniu lub nieuznaniu zastrzeżeń lub wniosków.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszone przez A. K.-M. zastrzeżenia miały charakter, zarówno ogólny i hipotetyczny, jak i szczegółowy, choć niedotyczący spornego planu.

Z jednej bowiem strony skarżąca oświadczyła, iż żąda pominięcia jej działki (nr 38) w uproszczonym planie urządzenia lasu z uwagi na to, że obniży to wartość objętych planem działek funkcjonujących obecnie jako grunty orne oraz uniemożliwi w przyszłości przekształcenie tych gruntów (tak jak przyległych) w tereny budownictwa mieszkaniowego. Skarżąca uzasadniła to tym, że działki te nie są gruntami zalesionymi i produkcja rolna na nich ustała ok. 2000 r. a więc przed upływem 25 lat, oraz podkreśliła, że położenie gruntów uwzględnionych w ww. planie i urządzenie lasu nie będzie stanowiło, według niej, kompleksu leśnego, który istnieje i funkcjonuje w niedalekiej odległości. Jednocześnie w skardze do sądu, skarżąca wyraźnie nie kwestionowała zalesienia swej działki wskazując jedynie, iż pochodzi ono z samosiejek.

Z drugiej strony skarżąca podniosła, że działanie organu uniemożliwi Sądowi Rejonowemu w S., w toczącym się postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej do działek nr 37, 36 i 33, wytyczenie drogi przechodu i przejazdu przez działki, które w projekcie miałyby się stać częścią urządzonego lasu (od strony B) i tym samym definitywne zamknie dostęp do tych działek, które obecnie tego dostępu nie mają – tłumacząc, że sytuacja ta zaistniała na skutek zatwierdzenia przez Urząd Miasta planu podziału działki nr 34 i przekształcenia po podziale na działki budowlane z pokrzywdzeniem właścicieli działek nr 37, 36 i 33.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że w jej opinii właściciel działki nr 33 nie otrzymał od organu zawiadomienia, o którym mowa w art. 21 ust. 4 u.l.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy podkreślić że tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.l. decyduje, co do zasady, zapis

w ewidencji gruntów (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 1506/05; z dnia 22 października 1998r., sygn. akt II SA 1013/98; z dnia 15 października 1992r., sygn. akt III SA 1599/92). Fakt, iż obszary te przejściowo pozbawione zostały roślinności leśnej, bo przed 2000r. prowadzona była tam produkcja rolna, nie zmienia ich leśnego charakteru, w świetle regulacji, zawartej w art. 3 pkt 1 u.l.. Mając powyższe na uwadze niewątpliwie należy stwierdzić, iż działka skarżącej nr 38 w ewidencji gruntów obręb [...] obwód [...] w S. określona została w pewnej części jej powierzchni jako las (Ls) a użytek leśny na tej działce, tworzy kompleks leśny z działkami sąsiednimi przekraczający 10 ha. W toku postępowania ustalono, że działka jako las funkcjonuje co najmniej od 2011 roku, natomiast wykonawca planu w trakcie prac taksacyjnych, uznał działkę skarżącej za las porośnięty drzewostanem o przerywanym zwarciu. Dlatego zarzut skarżącej, iż jej działka nie jest lasem w rozumieniu u.l. należy uznać za bezpodstawny, przyznając rację organowi, iż pochodzenie drzew z samosiewu nie dyskwalifikuje ich ujęcia w opisie uproszczonego planu urządzania lasu. W tym stanie faktycznym także za nietrafny należy uznać argument, iż położenie gruntów uwzględnionych w planie i urządzenie lasu nie będzie stanowiło, kompleksu leśnego, w sytuacji gdy, jak trafnie wskazywał organ II instancji, nie mają tu zastosowania art. 13b ust. 2 i art. 14 ust. 2 pkt 1-4 u.l., gdyż nie ma tu miejsca tworzenie leśnych kompleksów promocyjnych w rozumieniu wskazanych przepisów lecz opracowanie projektu uproszczonego planu urządzenia lasu w trybie przepisów rozdziału czwartego u.l.

Skoro zatem z ewidencji gruntów wynika, że cześć działki skarżącej to grunty leśne, to oznacza, że działka jest objęta produkcją leśną w oparciu o u.l. Wyłączenie gruntu z produkcji leśnej może nastąpić jedynie w drodze właściwego postępowania przeprowadzonego w trybie ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U.2017.1161 z dnia 19 czerwca 2017 r.) i tym samym nie może być przedmiotem zarzutu do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Należy bowiem pamiętać, iż celem sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu jest przede wszystkim, zgodnie z u.l., realizacją podstawowych zadań dotyczących gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7 u.l.). Dlatego w niniejszej sprawie nie może być brana pod uwagę argumentacja, iż działka straci na wartości po uwzględnieniu jej w planie, gdyż teraz "funkcjonuje" jako orna oraz że skarżąca w przyszłości chciałby wykorzystać działkę nr 38 do sprzedaży pod zabudowę mieszkalną.

Przedostatni zarzut skarżącej, dotyczący rzekomej blokady działania dla sądu powszechnego szczebla rejonowego przy okazji postępowania o ustanowienie drogi koniecznej do działek nr 37, 36 i 33, wytyczenie drogi przechodu i przejazdu przez działki, wskazuje ostatecznie jasno, iż skarżąca w oczywisty sposób znalazła się w błędzie, co do doniosłości prawnej skarżonego planu.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż prawidłowość zapisów w rejestrze gruntów nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń, co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego, planu urządzenia lasu nie ma zatem możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów, czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Oznacza to, że zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów.

Wreszcie zarzut niezawiadomienia jednego z właścicieli objętych planem o fakcie jego sporządzenia, nie mógł się ostać w sytuacji, gdy składająca ten zarzut (nawet przy założeniu, iż byłby on zasadny), nie jest osobą rzekomo pominiętą przez organ postępowania administracyjnego a jedynie jak w tym przypadku - właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością bezpośrednio zainteresowanego. Nie jest uprawnione bowiem takie działanie dokonywane przez stronę, które wykracza poza jej przymioty nadane mocą art. 28 kpa, tj. poza jej własny interes prawny. Osobie niezawiadomionej o fakcie sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu obejmującego jego działkę, jeżeli faktycznie była taka sytuacja przysługują stosowne kroki prawne, których podjęcie, bądź nie, nie ma wpływu na sytuację skarżącej w tym postępowaniu.

W zakresie objęcia działki skarżącej uproszczonym planem urządzenia lasu należy jeszcze raz przypomnieć, iż o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów, prowadzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2020.2052 z dnia 19 listopada 2020r.). Nie ulega wątpliwości, że działka skarżącej jest w ewidencji gruntów sklasyfikowana jako grunt leśny (użytek leśny). To, że przedmiotowa działka ma powierzchnię mniejszą niż 10 ha, nie pozbawia jej statusu gruntu leśnego w sytuacji graniczenia z innymi gruntami leśnymi, tworzącymi łącznie zwartą powierzchnię ponad 10 ha. Jak już to było wyżej podniesione, bez poprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu, zatem prawidłowo organ administracji objął działkę skarżącej uproszczonym planem urządzenia lasu w myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 u.l.

W tych warunkach, wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa było w pełni uzasadnione.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 151 ppsa, skarga podlegała oddaleniu.

m. d.