Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 760/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5c
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody K.-P. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Złożonym w dniu [...] grudnia 2016 r. pismem (opatrzonym datą [...] listopada 2016r.) skarżąca J. S. zgłosiła Staroście T. (zwanemu dalej "Starostą") zamiar wykonania na stanowiącej jej własność działce nr [...] w O. budowy dwóch budynków gospodarczych o powierzchni 35 m2 każdy, służących turystyce wodnej – do przechowywania kajaków, łodzi, żaglówek i rowerów wodnych, wioseł i innego sprzętu wodnego. Jako termin rozpoczęcia robót skarżąca wskazała [...] stycznia 2017 r.

Postanowieniem nr [...].AP z dnia [...] stycznia "2016 r." Starosta nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych "na terenie działki nr [...]" w miejscowości O., w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, o:

1) uszczegółowienie funkcji projektowanego obiektu objętego zgłoszeniem,

2) uszczegółowienie powierzchni projektowanych budynków,

3) dokument potwierdzający prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej, gospodarki wodnej lub rybackiej,

4) wskazanie terminu rozpoczęcia robót budowlanych, z zachowaniem zasady, iż do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji; termin ten liczony jest od dnia otrzymania kompletnego zgłoszenia.

Postanowienie doręczono skarżącej [...] stycznia 2017 r.

W skierowanym do Starosty piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca oświadczyła, że zwraca doręczone jej postanowienie Starosty z dnia "2 stycznia 2016 r." Skarżąca podniosła, że biorąc pod uwagę datę widoczną na postanowieniu (z ubiegłego roku) oraz to, że działka nr [...] w O. nie należy do niej i nie planuje tam żadnej budowy, postanowienie zostało doręczone jej omyłkowo.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Starosta sprostował z urzędu oczywistą pomyłkę w postanowieniu oznaczonym [...] z dnia "02 stycznia 2016 r." w ten sposób, że występujące w postanowienie oznaczenie daty "02 stycznia 2016 r." zastąpił oznaczeniem daty "02 stycznia 2017 r." a oznaczenie numeru ewidencyjnego działki "75/5" zastąpił numerem "75/17".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Starosta, na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia skarżącej z dnia [...] listopada 2016 r. (wpływ [...] grudnia 2016 r.) wskazując, że w zakreślonym terminie tj. do [...] stycznia 2017 r. skarżąca nie dokonała uzupełnienia zgłoszenia budowy.

Odwołując się skarżąca wskazała, że dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. otrzymała postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. (o sprostowaniu postanowienia wzywającego ją do uzupełnienia zgłoszenia), w którym prawidłowo wskazano numer działki, na której planuje budowę. Samo żądanie uzupełnienia zgłoszenia jest przy tym niezasadne, gdyż do zgłoszenia były dołączone wszelkie konieczne dokumenty. W tej sytuacji należy uznać, że Starosta nie odniósł się w ustalonym przepisami terminie do zgłoszenia skarżącej i doszło do "milczącej akceptacji" tegoż zgłoszenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda K. – P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...].JB utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2017 r.

Wojewoda uznał, że sprostowane postanowieniem Starosty z dnia [...] stycznia 2017 r. omyłki i błędy postanowienia z [...] stycznia 2017 r. były oczywiste. Odnośnie oznaczenia działki z dokumentów w aktach sprawy wynika, że sprawa dotyczyła działki nr [...] a nie działki nr [...]. Odnośnie zaś daty Wojewoda zwrócił uwagę, że sprawa była prowadzona od grudnia 2016 r., tak więc jakiekolwiek postanowienie w tym postępowaniu nie mogło być wydane w styczniu 2016 r.; z drugiej zaś strony pierwszy dzień roboczy nowego roku jest dniem w którym prawdopodobnie najczęściej dochodzi do omyłek polegających na wskazaniu niewłaściwego roku w dacie wydania postanowienia lub decyzji.

Organ odwoławczy podniósł, że skarżąca oczekiwała stanowiska Starosty, postanowienie adresowane na skarżącą zostało odebrane osobiście [...] stycznia 2017 r. tj. przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia. W związku z tym nie można podzielić twierdzeń skarżącej, iż uznała ona, że w związku z niewłaściwym numerem działki postanowienie jest błędnie skierowane i organ w terminie 30 dni nie wypowiedział się w sprawie jej zgłoszenia, a tym samym milcząco je przyjął.

Wojewoda wskazał, że nieruchomość będąca miejscem zamierzonego przedsięwzięcia znajduje się w granicach T. Parku Krajobrazowego. Zgodnie z treścią rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] – P. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] – P. z dnia [...] grudnia 2004 Nr [...] poz. 2018) na terenie objętym planowaną budową wprowadzono zakazy, w tym określony w § 4 pkt 7 zakaz "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej".

Zdaniem Wojewody samo żądanie uzupełnienia zgłoszenia było zasadne. Wojewoda podkreślił, że żądając uzupełnienia dokumentów organ nie ma obowiązku przedstawienia w postanowieniu, jakie wątpliwości zaistniały w trakcie analizy zgłaszanego zamierzenia budowlanego.

Za nieistotne uznał Wojewoda zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji błędne stwierdzenie, że budynki objęte zgłoszeniem nie wpisują się w definicję budynku gospodarczego, o którym mowa w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Wojewoda zwrócił uwagę, że Prawo budowlane nie zawiera definicji "budynku gospodarczego" a legalna definicja tego obiektu w rozporządzeniu nie ma w sprawie zastosowania. Pojęcie "budynku gospodarczego" o którym mowa w rozporządzeniu nie jest tożsame z pojęciem budynku gospodarczego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda zwrócił uwagę, że budowa budynku gospodarczego służącego turystyce wodnej na obszarze oznaczonym jako grunt rolny stanowi zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do tego przepisu zmiana taka wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis ten nakazuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy także w sytuacji, gdy zmiana zagospodarowania terenu następuje w wyniku przeprowadzenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Jeżeli zatem organ architektoniczno – budowlany ustali, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem prowadzą do zmiany zagospodarowania terenu, a inwestor nie legitymuje się stosowną decyzją o warunkach zabudowy, to w takiej sytuacji zasadnym jest wniesienie sprzeciwu, ponieważ budowa lub wykonanie robót budowalnych objętych zgłoszeniem narusza "inne przepisy", o których mowa w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Wojewoda podniósł, że ze względu na to, iż przesłanką decyzji Starosty jest art. 30 ust. 5c (nieuzupełnienie zgłoszenia w wyznaczonym terminie), ustalenia powyższe nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia.

W skardze do sądu administracyjnego J. S. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty zarzucając naruszenie:

- art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było konieczności uzupełnienia zgłoszenia zamiaru budowy o jakiekolwiek dokumenty,

- art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez uznanie zasadności wydania sprzeciwu do zgłoszenia budowy w sytuacji gdy po pierwsze upłynął ustawowy termin 30 dni od dnia zgłoszenia oraz po drugie brak było jakichkolwiek podstaw do jego wydania, albowiem zgłoszenie nie dotyczyło budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Skarżąca podniosła, że w sprawie nie było konieczności uzupełnienia zgłoszenia o jakiekolwiek dokumenty:

- w zgłoszeniu szczegółowo wskazano funkcję projektowanych obiektu ("budynek gospodarczy, służący turystyce wodnej tj. do przechowywania kajaków, łodzi, żaglówek, rowerów wodnych, wioseł i innego sprzętu wodnego",

- w zgłoszeniu jednoznacznie wskazano powierzchnie projektowanych budynków (35m2 każdy),

- brak podstawy prawnej w "przepisach odrębnych" do żądania przedłożenia dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej,

- w zgłoszeniu wskazano termin rozpoczęcia robót budowlanych.

Ze względu na powyższe zdaniem skarżącej nie mógł mieć zastosowania w sprawie art. 30 ust. 5c, a co za tym idzie nie mogło dojść do przerwania biegu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Ponadto ze względu na błędne wskazanie w treści postanowienia z dnia [...] stycznia 2017 r. numeru ewidencyjnego działki skarżąca zasadnie uznała, że nałożony ww. postanowieniem obowiązek uzupełnienia zgłoszenia dotyczy nie jej, ale osoby będącej właścicielem działki nr [...]. Także z tej przyczyny nie doszło do przerwania biegu terminu 30 dni do wydania sprzeciwu.

Z tych przyczyn doszło zatem do naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy upłynął ustawowy termin 30 dni od dnia zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni stanowiska skarżącej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Budowa tego typu obiektów wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego).

Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2017 r.).

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w kontrolowanej sprawie, ze względu na okoliczność, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255) tj. 1 stycznia 2017 r. nie upłynął termin do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia dokonanego przez skarżącą dnia 6 grudnia 2016 r. - zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej (która w art. 5 zmieniła także szereg przepisów Prawa budowlanego) – co wynika z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r.

Stosownie do art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego - w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego).

W kontrolowanej sprawie wbrew stanowisku skarżącej należy uznać, że treść doręczonego jej postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów jak też okoliczności w jakich nastąpiło doręczenie tego postanowienia nie przesądzają o braku skuteczności czynności w postaci nałożenia na skarżącą obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Oczywista omyłka w postanowieniu organu co do daty (2 stycznia 2016 r. zamiast [...] stycznia 2017 r.) oraz oznaczenia nieruchomości skarżącej (nr [...] zamiast nr [...]) wymagała sprostowania – co organ uczynił postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Istotą sprostowania jest jednak brak wpływu na merytoryczną treść orzeczenia, na ukształtowanie praw bądź obowiązków objętych rozstrzygnięciem. Istnienie w postanowieniu oczywistych omyłek i ich sprostowanie nie wpływają zatem na skutki prawne rozstrzygnięcia, w którym pojawiły się takie omyłki. Słusznie zauważa organ, że omyłka co do roku (2016 zamiast 2017) w pierwszych dniach nowego roku jest częsta (z czym skarżąca w istocie się zgadza), nie mogła zatem przesądzać o istotnych wątpliwościach adresatki co do tego, czy postanowienie dotyczy jakiejś aktualnej sprawy z jej udziałem. Także błędne wskazanie numeru geodezyjnego nieruchomości (75/5 zamiast 75/17) – w kontekście innych informacji zawartych w postanowieniu – nie mogło wywołać istotnych wątpliwości co do adresata postanowienia. Słusznie zauważa organ, że skoro skarżąca złożyła zgłoszenie [...] grudnia 2016 r. a [...] stycznia 2017 r. nie upłynął jeszcze termin 30 dni od złożenia zgłoszenia, to powinna spodziewać się ewentualnego stanowiska Starosty w takiej właśnie sprawie jak opisana w ww. postanowieniu. W postanowieniu z [...] stycznia 2017r. wyraźnie też wskazano nie tylko, że jest adresowane do skarżącej, ale także, że dotyczy zgłoszenia, które wpłynęło do urzędu [...] grudnia 2016 r, zostało złożone przez skarżącą (z podaniem jej adresu), a jego przedmiotem był zamiar budowy "...dwóch budynków gospodarczych o powierzchni 35 m2 każdy, służących turystyce wodnej – do przechowywania kajaków, łodzi, żaglówek, rowerów wodnych, wioseł i innego sprzętu wodnego..." na działce w miejscowości O.. Trudno uznać, że jakakolwiek osoba starannie prowadząca swoje sprawy (a zatem orientująca się co, do kogo i kiedy pisała) odczytując ww. informacje nie łączyłaby ich z własnym wnioskiem, złożonym w ww. dacie, dotyczącym dokładnie ww. opisanej inwestycji, w ww. miejscowości.

Zasadnie natomiast skarżąca podnosi, że brak było merytorycznych przesłanek do wydania postanowienia z dnia [...] stycznia 2017 r. Trzeba podkreślić, że jak wynika z treści art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego określona w tym przepisie procedura uzupełnienia zgłoszenia może mieć miejsce "w razie konieczności".

Nie można nie zauważać, że celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęta nim budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa.

Z regulacji przedstawionej na wstępie rozważań Sądu wynika przede wszystkim, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, dokonanego zgłoszenia o brakujące dokumenty. Z treści powołanego art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wypływa również, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Możliwość wniesienia sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest zatem możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, stanowią dokumenty wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane lub ustaw szczegółowych, o ile mają one zastosowanie w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2612/16, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Słusznie podnosi skarżąca, że w przedmiotowej sprawie zawarte w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2017 r. żądania organu odnośnie uzupełnienia złożonego przez nią zgłoszenia nie mają podstawy w przepisach prawa.

Odnośnie wskazanego w punkcie 1 postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o uszczegółowienie funkcji projektowanego obiektu, jak wskazał sam Wojewoda, w sprawie nie mają zastosowania przepisy powołanego przez Starostę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie – co do kwestii definiowania funkcji obiektu. Zgłoszenie skarżącej w tym zaś przedmiocie jest wyraźne – chce ona wznieść budynki gospodarcze.

Organ nie podał, na jakiej podstawie prawnej opiera swoje żądanie uszczegółowienia powierzchni projektowanych budynków (pkt 2 postanowienia z [...] stycznia 2017 r.). W przedmiotowej sprawie trudno uznać, że taka podstawa istnieje, skoro w zgłoszeniu skarżąca nie tylko wyraźnie podała, że każdy z dwóch planowanych budynków będzie miał 35 m2 powierzchni, ale także dołączyła do zgłoszenia szczegółowe rysunki techniczne, na których zwymiarowano poszczególne elementy planowanego obiektu, w tym jego całkowitą długość i szerokość – a tym samym powierzchnię zabudowy.

Ze wskazanego przez Starostę w ww. postanowieniu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie wynika prawo żądania przez niego aby skarżąca przedstawiła dokument potwierdzający prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej, gospodarki wodnej lub rybackiej (pkt 3 postanowienia z [...] stycznia 2017 r.). Także Wojewoda nie podał żadnego przepisu, który w niniejszej sprawie mógłby być podstawą takiego żądania, w szczególności nie wskazał, w jaki sposób takie żądanie można by wywodzić z treści § 4 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] – P. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie T. Parku Krajobrazowego.

Nie jest również w żaden sposób uzasadniony nałożony w pkt 4 postanowienia z [...] stycznia 2017 r. obowiązek wskazania terminu rozpoczęcia robót budowlanych – skoro skarżąca w złożonym zgłoszeniu wyraźnie wskazała termin rozpoczęcia robót budowlanych: "16.01.2017". Uwzględniając, że termin ten został podany w zgłoszeniu złożonym [...] grudnia 2016 r. - został on przewidziany przez inwestora z zachowaniem zasady, że do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Nałożenie przez organ, w okresie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia, obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, nie powoduje wadliwości zgłoszenia w zakresie wskazania przewidywanego terminu rozpoczęcia robót. W takim przypadku tj. kiedy wskutek konieczności uzupełnienia zgłoszenia rozpoczęcie robót budowlanych w terminie wskazanym przez inwestora byłoby sprzeczne z treścią art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego – roboty budowlane będzie można rozpocząć w terminie obliczonym zgodnie z ww. przepisem, liczonym od dnia otrzymania kompletnego zgłoszenia. Termin rozpoczęcia robót budowlanych podawany w zgłoszeniu służy ocenie przez organ możliwości zgodnego z prawem przeprowadzenia inwestycji (np. czy inwestor nie będzie prowadził koniecznej do realizacji inwestycji wycinki drzew w okresie lęgowym), a nie kontroli wiedzy inwestora o treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Wobec powyższego Sądu uznał, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały wydana z naruszeniem art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, jako że brak podstaw do wydania postanowienia z dnia [...] stycznia 2017 r. skutkuje stwierdzeniem, że w niniejszej sprawie 30 - dniowy termin na wydanie decyzji (sprzeciwu), o której mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego upłynął z dniem [...] stycznia 2017 r. Wydając w dniu [...] stycznia 2017 r.tj. z naruszeniem tego terminu, decyzję – sprzeciw wobec złożonego przez skarżącą zgłoszenia Starosta dopuścił się naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Naruszenia tego dopuścił się też Wojewoda utrzymując w mocy wadliwą decyzję Starosty.

W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) uchylił decyzję organów obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku).

Sąd nie czyni wskazań co do dalszego postępowania, jako że takowe dalej toczyć się nie może. Uchylenie także decyzji Starosty oznacza, że sprawa nie wróci do organu odwoławczego, a z kolei sam termin na wniesienie sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia, z uwagi na jego materialnoprawny charakter, wygasł (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2612/16).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.