Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 309/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W związku z wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego skarżący M. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący podał, że nie osiąga żadnych dochodów, nie przysługuje mu emerytura, renta, ani zasiłek z pomocy społecznej. Wnioskodawca wskazał, że jest osobą bezrobotną, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, która oprócz mieszkania o powierzchni [...] m² nie posiada innego majątku.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

Rozstrzygnięcie o istnieniu uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o prawo pomocy wymaga nie tylko wzięcia pod uwagę oświadczeń wnioskodawcy złożonych w tym wniosku, ale także na okoliczności przez wnioskodawcę nieujawnionych w treści wniosku, a także wynikających z akt sprawy, które można uznać za istotne dla dokonania prawidłowej oceny sytuacji materialnej strony. Należy zatem zauważyć, że aczkolwiek w rozpoznawanym wniosku skarżący wskazuje na brak jakichkolwiek źródeł dochodów, to jednak z akt sprawy wynika, że wnioskodawca jest uprawniony do świadczenia rentowego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy czym renta nie jest przez ubezpieczonego - z przyczyn leżących po jego stronie - pobierana od 1998 r. Łączna kwota zgromadzonego świadczenia za okres od [...] października 1998 r. do [...] lipca 2014 r. wynosi [...] zł (pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., k. [...]). Wypłata tych stanowiących własność skarżącego środków, uzależniona jest jedynie od złożenia przez skarżącego wniosku o emeryturę.

W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w postanowieniu z 20 stycznia 2015 r., I OZ 12/15, że dobrowolne niepobieranie przez skarżącego świadczenia rentowego jest świadomym wyborem, który bezpośrednio rzutuje jednak na sytuację finansową osoby zwracającej się o przyznanie prawa pomocy. Uniemożliwia bowiem przyjęcie, że strona zwracająca się o przyznanie prawa pomocy znajduje się w sytuacji ekonomicznej, która jest równoważna warunkom przyznania tego prawa wskazanym w art. 246 § 1 p.p.s.a.

Wobec uznania, że wysokość środków pozostających w dyspozycji skarżącego umożliwia mu we własnym zakresie pokrycie kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Zakresem rozstrzygnięcia referendarza sądowego nie został objęty wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż z uwagi na przedmiot sprawy, która dotyczy decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej, skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia tych kosztów z mocy ustawy (art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).