Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 244/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art.4 ust.1, art.6 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art.149§1, art.149§2, art.200, art.205§2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na bezczynność Szpitala [...] Sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Zarządu Szpitala [...] Sp. z o.o. do rozpoznania wniosku skarżącej A Spółka z o.o. z dnia [...] r. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że Szpital [...] Sp. z o.o. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Szpitala [...] Sp. z o.o. na rzecz skarżącej A Spółka z o.o. kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. (dalej jako: skarżąca) wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 r. powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), zwróciła się do Szpitala [...] Sp. z o.o. (dalej również jako: organ, Szpital) o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej dat otrzymania środków od NFZ za badania wykonane przez skarżącą na rzecz organu na podstawie łączących stron umów na świadczenie usług zdrowotnych nr [...] z późniejszymi aneksami oraz nr [...] dla wyszczególnionych we wniosku faktur, zgodnie ze sporządzoną tabelą. Nadto strona skarżąca w przedmiotowym wniosku podała, że żądana informacja powinna być udzielona w formie elektronicznej i przekazana na wskazany adres e-mail.

W dniu 23 lipca 2021 r. organ udzielił odpowiedzi stronie skarżącej na podany adres e-mail informując, że żądany we wniosku zakres nie stanowi informacji publicznej i w związku z tym odmówił jej udzielenia.

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. A. Sp. z o.o, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Szpitala [...] Sp. z o.o. w sprawie rozpatrzenia jej wniosku z [...] lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 5 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., poprzez bezpodstawne uznanie, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy, podczas gdy w rzeczywistości stanowią one informację publiczną, którą organ zobowiązany był udostępnić. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W treści wywiedzionej skargi spółka, powołując się na art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniła, że informację publiczną należy rozumieć jako każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Następnie wskazała, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Dalej skarżąca podała, że na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna dotycząca majątku, którym dysponują podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 tej ustawy, organ natomiast jest stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Spółka wyjaśniła także, że pojęcie majątek należy interpretować z uwzględnieniem aktywów i pasywów występujących po stronie danego podmiotu.

Zdaniem skarżącej wnioskowana informacja dotycząca dat otrzymania przez organ środków finansowych od NFZ za świadczenia opieki zdrowotnej jest informacją publiczną, ponieważ otrzymane środki finansowe stanowią aktywa (przychód), a w konsekwencji majątek organu. Datę otrzymania środków od NFZ należy zatem uznać za datę otrzymania przez organ majątku ze środków publicznych. Nadto w ocenie spółki otrzymanie ww. środków jest jedną z form dysponowania przez organ majątkiem. Skarżąca podkreśliła, że Szpital jest jednostką wykonującą zadania publiczne oraz dysponującą majątkiem publicznym, co przejawia się w wykonywaniu zadań publicznych oraz świadczeniu usług finansowanych ze środków publicznych na podstawie umowy zawartej przez organ z Narodowym Funduszem Zdrowia. Strona skarżąca powołując się na stanowisko NSA przedstawione w wyroku z 14 maja 2019 r., I OSK 2298/17, podniosła, że "(...) dla określenia istnienia obowiązku udzielenia informacji publicznej ma znaczenie rodzaj wykonywanej działalności, a szpital działający w formie spółki prawa handlowego, udzielający świadczeń leczniczych finansowanych ze środków publicznych w odniesieniu do tych świadczeń i ze względu na nie, należy do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej". Spółka ponownie powołując się na powyższy wyrok NSA zaznaczyła, że podmiotami wykonującymi zadania publiczne nie są wyłącznie władze publiczne na poziomie organizacyjnym, lecz również podmioty spoza kręgu władzy publicznej, działające na etapie faktycznej realizacji tych zadań. "Do zadań tych należy niewątpliwie zaliczyć zapewnienie równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych oraz szczególnej opieki zdrowotnej kobietom ciężarnym (...) Ich realizacja objęta jest prawem dostępu do informacji publicznej, a do jej udzielania są zobowiązane udzielające świadczeń w ramach tej opieki".

Strona skarżąca zwróciła uwagę, że organ świadczy usługi medyczne na podstawie umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia, za jej podwykonawstwem. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Zatem w ocenie spółki, jeśli określone w umowie usługi są świadczone pacjentom, a płatnikiem jest NFZ, to w tym zakresie działalność spółki prawa handlowego wykonującej usługi medyczne podlega kontroli społecznej, polegającej na udostępnieniu wnioskowanej informacji. Skarżąca z ostrożności procesowej podniosła również, że w przedmiotowej sprawie nie występuje ograniczenie prawa do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., przy czym jeżeli taka przeszkoda wynikałaby z przywołanego przepisu, to organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej decyzją wydaną w oparciu o art. 16 ust. 1 ww. ustawy, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Szpital, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem organu nie pozostaje on w bezczynności, bowiem udzielił stronie odpowiedzi na wniosek z [...] lipca 2021 r. Jednocześnie podniósł, że odmienna ocena wniosku o udostępnienie informacji publicznej, aniżeli przyjęła strona nie uzasadnia twierdzenia, że pozostaje on w bezczynności. W ocenie organu spółka wniosła skargę po terminie, bowiem stanowi ona stricte skargę na czynność administracyjną organu, do której powinien mieć zastosowanie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. i podlega odrzuceniu. W sytuacji natomiast merytorycznego rozpoznania skargi organ zaznaczył, że informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie jest każda informacja, działanie podmiotu, który co do zasady może być zobowiązany do udzielenia informacji, jeżeli miałaby ona mieć charakter publiczny, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczące interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Organ podniósł, że ustawa daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Wniosek skarżącej nie dotyczy elementu publicznego, nadto przedstawione przez stronę twierdzenia zawarte w skardze uznać należy za zbyt ogólne. Zdaniem organu spółka nie dąży do pozyskania informacji publicznej ale do otrzymania danych, które posłużą w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej, nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Wskazuje się, że to na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd, bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej – zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18, CBOSA).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W doktrynie i orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że "informację publiczną" stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Nadto zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Należy wskazać, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d u.d.i.p.). Zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust.

Sąd uznał, iż wniosek skarżącej spółki z dnia [...] lipca 2021 r. w przedmiocie udostępnienia dat otrzymania przez organ środków od NFZ za badania wykonane przez skarżącą na rzecz Szpitala na podstawie łączących stron umów na świadczenie usług zdrowotnych dotyczył informacji mającej walor informacji publicznej. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa – które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela – podmiot leczniczy, w tym zakład opieki zdrowotnej (tak publiczny, jak i niepubliczny), udzielający świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zwykle w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia) jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym i wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 2 czerwca 2011 r., I OSK 358/11; z 6 lutego 2015 r., I OSK 681/14; z 14 maja 2019 r., I OSK 2298/17; z 12 czerwca 2019 r., I OSK 2594/17; CBOSA). Należy bowiem zauważyć, że zadania publiczne to dość ogólnie określone przedmioty i obszary działania państwa i jednostek publicznych w sferze życia publicznego. Są one realizowane w ramach procesu administrowania przede wszystkim przez organy administracji publicznej. Jednakże ogromna grupa zadań publicznych jest realizowana przez podmioty prywatne, które wprzęgnięte na podstawie różnych regulacji prawnych wykonują te zadania. Zatem okoliczność, że podmioty prywatne na podstawie stosowanych upoważnień wykonują zadania na zlecenie administracji publicznej nie czyni tych zadań niepublicznymi. Ponadto należy odróżnić pojęcie zadania czy też normy zadaniowej od pojęcia czynności czy grup czynności wykonywanych przez podmioty administrujące. Nie ma też doniosłości prawnej okoliczność, że podmiot leczniczy prowadzony w formie spółki prawa handlowego nie jest wymieniony w enumeratywnym katalogu podmiotów sektora finansów publicznych. Informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. i Konstytucji to informacja dotyczącą sfery spraw publicznych niezależnie od struktury prawnej i przedmiotu działalności podmiotu, którego owe sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., I OSK 2594/17, CBOSA). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

W sprawie jest bezsporne, że organ ma podpisaną z NFZ umowę cywilnoprawną i wykonuje na jego rzecz usługi medyczne za pośrednictwem skarżącej spółki (podwykonawcy), za które otrzymuje wynagrodzenie. Skoro określone usługi są świadczone pacjentom a płatnikiem tychże usług jest NFZ to słuszne jest stanowisko, że w zakresie usług finansowanych przez NFZ działalność spółki prawa handlowego wykonującej usługi medyczne podlega kontroli społecznej polegającej na obowiązku tejże spółki udzielania informacji publicznej. Podnieść należy, że charakter węzła prawnego łączącego skarżącą spółkę, Szpital oraz pacjenta i NFZ nie przesądza o tym, że organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, lecz niekwestionowana przez szpital okoliczność uzyskania środków publicznych w związku z zawarciem umowy z NFZ (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r., I OSK 2594/17, CBOSA). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W świetle powyższego oczywistym jest, że informacja dotycząca zasad funkcjonowania podmiotu wykonującego zadanie związane z ochroną zdrowia przez podmiot świadczący usługi ze środków publicznych, stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Dane dotyczące dat otrzymanych przez organ środków od NFZ obrazują zasady funkcjonowania szpitala, przez co brak jest podstaw do kwestionowania obowiązku ich udostępnienia z uwagi na charakter wnioskowanej informacji.

Należy dodać, że w rozpoznawanej sprawie organ wskazał na relację cywilnoprawną łączącą ze stroną skarżącą uznając, że skoro spółka używa instytucji dostępu do informacji publicznej we własnym celu związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą a nie w obiektywnie pojętym interesie publicznym, żądanie takie nie stanowi informacji publicznej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela ww. stanowiska. Zważyć bowiem trzeba, że co do zasady informacja publiczna nie traci tego atrybutu przez sposób jej wykorzystania. W orzecznictwie wskazuje się, że określone fakty czy dane nie tracą waloru informacji publicznej przez to tylko, że są lub będą przedmiotem, czy dowodem, w innych sprawach. Nie można wszak przymiotu np. dokumentu urzędowego oceniać wedle jego sposobu wykorzystania. Jego charakter jest zdeterminowany sposobem wytworzenia czy jego pochodzeniem, czy wreszcie treścią, a nie potrzebą, jaka jest źródłem udostępnienia (wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., I OSK 2267/19, CBOSA).

Należy zatem uznać, że organ nie udzielił stronie skarżącej informacji publicznej. Oznacza to, że organ pozostaje w bezczynności. Stan bezczynności organu nie ustał po wniesieniu skargi, ani na dzień orzekania. Odnośnie zakresu podmiotowego wskazać należy na art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W świetle treści tego przepisu do udostępnienia informacji publicznej są zobowiązane podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Szpitala [...] Sp. z o.o. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W konsekwencji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Dyrektora Szpitala [...] Sp. z o.o. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, CBOSA). Działania organu nie mają charakteru celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw uzasadniających wymierzenie organowi z urzędu grzywny, czy przyznania na rzecz strony skarżącej od organu sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów w kwocie 614 zł, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, opłata od pełnomocnictw (34 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).