Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1118/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.32 ust.1, 36 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art.138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 § 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec ( spr.) Sędziowie NSA Janina Antosiewicz del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 4/10 w sprawie ze skargi S.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2010r. sygn. akt II SA/Wa 4/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji: 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, 2) orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz S.G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił S.G. - referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji z dniem 31 sierpnia 2009 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 września 2009 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji – Warszawa VII. Decyzji ten nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu podał, że stanowi on realizację wniosku Komendy Stołecznej Policji i podyktowany jest koniecznością wzmocnienia osobowego służb liniowych Policji w celu zapewnienia prawidłowego poziomu realizacji zadań i uwzględnia posiadane przez policjanta kwalifikacje zawodowe.

W odwołaniu od tego rozkazu S.G. zarzucił, iż został on wydany z naruszeniem art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nieokreślenie organu uprawnionego do jego wydania, względnie brak podstawy prawnej do jego wydania przez Komendanta Głównego Policji i podpisanie go przez Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP. Ponadto, zarzucił, iż rozkaz ten został wydany z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. i powołując się na art. 136 K.p.a złożył wnioski dowodowe, które w jego ocenie, powinny zostać rozpoznane przez organ odwoławczy. Poza tym, wskazał na naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 108 § 1 K.p.a., gdyż w jego ocenie nie wystąpiły przesłanki do nadania ww. rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego lub jego uchylenie i umorzenie postępowania.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]października 2009 r. nr [...], zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji szczegółowo odniósł się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów i uznał, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Dodatkowo wskazał, iż S.G. pełnił dotychczas służbę na stanowisku referenta w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.060 zł z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kwocie 620 zł miesięcznie, a po przeniesieniu do KRP Warszawa VII został mianowany na stanowisko równorzędne – referenta w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.060 zł z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 620 zł miesięcznie oraz dodatkiem stołecznym.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu, zarzucił ponadto naruszenie art. 7, art. 12 i art. 138 § 2 K.p.a. oraz wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego, jako wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż te które zostały w niej podniesione.

W uzasadnieniu wyroku odwołując się do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) wskazał, że przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach mianowania, przenoszenia oraz zwalniania policjanta. Przepis ten nie określa natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tym zakresie. W ocenie Sądu pierwszej instancji na podstawie omawianego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Policji, w którym ustawodawca określił obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie art. 32 ustawy o Policji właściwy komendant uprawniony jest do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, a ramy tego uznania wyznacza art. 7 K.p.a. Podkreślił, że z uwagi na charakter stosunku służbowego (podporządkowanie i dyspozycyjność) przeniesienie na stanowisko równorzędne jest zawsze dopuszczalne. Przepisy ustawy o Policji pozostawiają w tym zakresie właściwym przełożonym uprawnienia do oceny celowości i zasadności przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe. Jednakże, przeniesienie to, powinno respektować słuszny interes policjanta, musi być należycie i przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Stwierdził, że decyzja o przeniesieniu powinna we właściwy sposób wykazać nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego, ale także zasadność i celowość przeniesienia na to stanowisko.

Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzający ją rozkaz personalny, wymagań tych nie spełniają. Po pierwsze skarżący nie został w należyty sposób poinformowany o toczącym się postępowaniu w sprawie jego przeniesienia, w sytuacji, gdy podjął on działania związane ze zmianą komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji. Po drugie, uzasadnienie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji jest lakoniczne, gdyż sprowadza się do powołania się na "zapewnienie prawidłowego poziomu realizacji zadań (...) " i nie wyjaśnia kwestii równorzędności nowego stanowiska służbowego. Konwalidacja tego uchybienia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy wykroczyła poza zakres dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie powołanego przepisu, organ odwoławczy utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy jedynie w przypadku, gdy jego ocena co do istoty sprawy jest tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała, gdyż organ pierwszej instancji nie rozstrzygał o przeniesieniu skarżącego na stanowisko równorzędne. A zatem skoro Komendant Główny Policji poza stanowiskiem, nie określił parametrów stanowiska służbowego, na które został przeniesiony skarżący, a było to konieczne ze względu na możliwość dokonania oceny równorzędności stanowisk, to Sąd pierwszej instancji został pozbawiony możliwości oceny, czy przeniesienie skarżącego na nowe stanowisko służbowe nastąpiło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Sam fakt, iż utrzymano skarżącemu dotychczas pobierane uposażenie, nie przesądza o równorzędności ww. stanowisk. Zdaniem Sądu pierwszej instancji dopiero wykazanie przez organ, że nastąpiło przeniesienie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe umożliwi ocenę, czy przeniesienie to nie ma cech dowolności, tym bardziej, że nastąpiło ono pomiędzy nierównorzędnymi jednostkami organizacyjnymi Policji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji, powinien uzasadnić decyzję zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 cyt. ustawy dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez uznanie, że organ nie był uprawniony do przeniesienia policjanta na inne stanowisko albowiem nie wykazał w sposób dostateczny równorzędności stanowiska oraz zasadności i celowości tego przeniesienia;

2) przepisów postępowania tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że mogło dojść do istotnego naruszenia prawa i nie zastosowanie art. 151 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] zwolnił S.G. - referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji - z dniem 31 sierpnia 2009 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 września 2009 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII. W jego uzasadnieniu wskazał, że stanowi on realizację wniosku Komendanta Stołecznego Policji i podyktowany jest koniecznością wzmocnienia osobowego oddziałów służb liniowych Policji w celu zapewniania prawidłowego poziomu realizacji zadań oraz uwzględnia on posiadane przez policjanta przeszkolenie i kwalifikacje zawodowe. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniony interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, z uwagi na konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań - Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII jako jednostki organizacyjnej Policji.

Minister odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2008 roku sygn. akt I OSK 1330/07 podał, że na porównywanie stanowisk pozwolić może dopiero rozkaz Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII jako organu właściwego do określenia stanowiska, które ma objąć skarżący. Wskazał, że przepisy ustawy o Policji nie kategoryzują jednostek organizacyjnych Policji, grupy uposażeń są jednakowe, różna jest jedynie wysokość dodatków. A zatem w sytuacji, gdy parametry stanowisk, uposażenie oraz miejsce pełnienia służby są takie same, to poza wskazaniem, że będzie to stanowisko takie jak zajmowane poprzednio, Komendant Główny Policji nie był właściwy do określenia parametrów stanowiska, na które przeniósł skarżącego, gdyż wkroczyłby w kompetencje Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII.

Komendant Główny Policji jest bowiem uprawniony do przeniesienia funkcjonariusza, lecz nie posiada już uprawnień do mianowania go w strukturze komendy. Tymczasem Sąd pierwszej instancji uznał, że kontrola legalności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji o przeniesieniu skarżącego będzie możliwa wówczas, gdy w uzasadnieniu tego rozkazu wykaże się, że stanowisko na które mianowano skarżącego w Komendzie Rejonowej Policji – Warszawa VII było stanowiskiem równorzędnym. Powyższa analiza stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy wskazuje, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o Policji.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej stwierdził, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są prawidłowe, Sąd pierwszej instancji powinien przeprowadzić ich kontrole w zakresie celowości ich wydania. Tymczasem dokonał on błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wadliwie przyjął, że decyzja jest nieprawidłowa, bo nie zawiera wskazanego uzasadnienia równorzędności stanowisk, gdyż takiego uzasadnienia w szczegółowym znaczeniu być nie mogło. Doprowadziło to do istotnego naruszenia prawa i niezastosowania art. 151 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego.

Ocenę zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy poprzedzić kilkoma uwagami natury ogólnej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania.

Ustawa o Policji przewiduje przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego, które następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy). Analiza przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Niekiedy występują przesłanki czasowe określające maksymalny czas, na który może być dokonana zmiana stosunku służbowego np. art. 36 ust. 3, art. 37 cyt. ustawy.

Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust 1 i ust 2 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości.

Jedyna ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jej przedmiotem była kontrola zgodności z prawem decyzji o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII uzasadniona realizacją wniosku Komendanta Stołecznego Policji i podyktowana koniecznością wzmocnienia osobowego oddziałów służb liniowych Policji w celu zapewnienia prawidłowego poziomu realizacji zadań i uwzględniająca kwalifikacje skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest zarzut autora skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze. zm.), poprzez ich błędną wykładnię. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 cyt. ustawy policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni - Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji.

Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem S.G. zajmował stanowisko referenta Sekcji Przewozu i Ochrony Wydziału Poczty Specjalnej Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. Z chwilą przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII.

W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej.

Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa VII, był komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe. Tymczasem, Sąd pierwszej instancji uznał, że kwestia równorzędności stanowisk powinna być wykazana już w uzasadnieniu decyzji o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej Policji, a organ odwoławczy usiłował to uchybienie konwalidować. Jak wyżej wskazano, skoro organ przenoszący nie miał uprawnienia do mianowania skarżącego na określone stanowisko w strukturze komendy rejonowej, to nie mógł również czynić w uzasadnieniu rozkazu personalnego stosownych rozważań. Zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeń dotyczących stanowiska skarżącego po jego przeniesieniu stanowiło zatem jedynie element wyjaśniający, a nie ocenny. Oznacza to, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykładnia art. 32 ust. i art. 36 ust. i 2 ustawy o Policji przyjmująca, że skoro organ w decyzji o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej w tej samej miejscowości nie wykazał równorzędności stanowiska to nie był uprawniony do przeniesienia była błędna.

Ponadto z akt sprawy wynika, że na rozprawie pełnomocnik skarżącego przyznał, że na nowym stanowisku na które skarżący został mianowany zostały zachowane dotychczasowe parametry oraz otrzymał on dodatkowe świadczenie pieniężne w postaci dodatku stołecznego i w jego ocenie nowe stanowisko jest stanowiskiem równorzędnym. A zatem w istocie skarżący kwestionował celowość i zasadność przeniesienia go z Komendy Głównej Policji do Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII, lecz zagadnienie to nie było przez Sąd pierwszej instancji rozważane.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu w tym przypadku naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stwierdzać należy, iż jest on również zasadny. Sąd pierwszej instancji błędnie bowiem przyjął, że uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji jak rozkazu personalnego nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. albowiem nie zawierają wskazania równorzędności stanowisk mimo, że nie mogły one tej kwestii określać. Brak było zatem podstaw do uznania, że naruszają one powołany przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.