Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 224/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. Dnia 28 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 13 lutego 2004 r. nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obrębu N. gmina O. I) stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej z dnia 13 lutego 2004 r., Nr "[...]" w przedmiocie protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, II) zasądza od Rady Miejskiej na rzecz A. P. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III) stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/0l 224/04

UZASADNIENIE

A. P., właściciel działki o numerze ewidencyjnym 272/9, wniósł zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu N. gmina O., nazwane "protestem", w których zarzucał, że nie uwzględniono jego wniosku o zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki rolnej na cele budowlane.

Rada Miejska uchwałą nr "[...]" z 13 lutego 2004 roku, rozpoznając protest A. P. nie przyjęła go do uwzględnienia w projekcie planu. W uzasadnieniu wskazano, że protest nie mógł być uwzględniony ze względu na:

- położenie przedmiotowego terenu w otulinie - strefie ochronnej Parku Krajobrazowego, gdzie zagospodarowanie musi być zgodne z ustaleniami planu ochrony MPK i jego strefy ochronnej - art. 13a pkt 4 ustawy z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U.z 2001r., nr 99, poz. 1079 ze zm.);

- fakt, że przyjęte rozwiązania są kontynuacją myśli planistycznej zawartej w poprzednio obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. zatwierdzonym uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 25 kwietnia 1994 roku. Przeznaczenie terenu w sporządzonym planie w żaden sposób nie odbiera i nie ogranicza żadnych praw nabytych wcześniej;

- politykę przestrzenną określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy przyjęte uchwałą Rady Miejskiej.

A. P. wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podnosząc, że jego działka powinna być przekwalifikowana na działkę z prawem do zabudowy. Wywodził, że jest ona położona poza granicami Parku Krajobrazowego, są to grunty o najniższej klasie bonitacyjnej; Zarząd Parku Krajobrazowego zgodził się w nowym planie na przekwalifikowanie bardzo dużych obszarów położonych na terenie parku, dlatego przypuszczalnie nie miałby zastrzeżeń do przekwalifikowania działki skarżącego, która jest położona poza obszarem parku.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Podała, że procedura sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Złożony protest do projektu planu został rozpatrzony zgodnie z art. 18 pkt 8 cyt. ustawy, a w postępowaniu poprzedzającym podjęcie przez Radę Miejską zaskarżonej uchwały nie doszło do żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych. Uchwała zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, sporządzone zgodnie ze sztuką planistyczną i obowiązującymi przepisami.

Rada podniosła, że działka skarżącego zawsze miała wyłącznie rolne przeznaczenie. Natomiast pomimo istnienia na obszarze Gminy niezabudowanych terenów, przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjno-letniskową, skarżący kupił teren rolny mając nadzieję, że zdoła wymusić na organach administracji samorządowej zmianę przeznaczenia tego terenu bez poszanowania walorów środowiska oraz interesów społeczności lokalnej i ładu przestrzennego. Niezasadne jest oczekiwanie skarżącego, iż wszystkie tereny sąsiadujące ze sobą będą miały takie same funkcje i zasady zagospodarowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, lecz z innych przyczyn aniżeli pod noszone przez skarżącego.

Zgodnie z art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. ( Dz. U Nr 153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis ten obliguje więc sąd administracyjny do dokonania oceny, czy zaskarżona uchwała Rady Miejskiej została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W rozpoznawanej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 13 9) - zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie akt ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U Nr 80, poz. 717 zez zmianami), lecz art. 85 ust. 2 ostatnio wymienionej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożeniu planu do publicznego wglądu, a postępowanie nie zostało zakończone.

Zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia ma fakt, iż Rada Miejska błędnie zakwalifikowała zarzut skarżącego jako protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć bowiem należy, że protest mógł wnieść każdy, kto kwestionował ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania. ( art. 23 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym)

Z akt sprawy administracyjnej wynika zaś, że A. P. legitymuje się prawem własności do nieruchomości objętej ustaleniami przyjętymi w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że projektowane zmiany do planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą jego interesu prawnego. Następstwem tego jest konieczność zakwalifikowania zastrzeżeń skarżącego do projektu planu jako zarzutów i rozpoznania ich w trybie określonym w art. 24 ust. l i ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym .Ten przepis zaś wymaga, by o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzygnęła rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej faktyczne i prawne uzasadnienie, w sposób szczegółowy odnoszące się do indywidualnego interesu prawnego strony i jej zarzutów. Rodzi to bowiem dla strony określone skutki. Uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do sądu administracyjnego (art. 24 ust. 4 cyt. ustawy), w przeciwieństwie do uchwały rady o odrzuceniu protestu, która jest niezaskarżalna. Przyjęcie w niniejszej sprawie, iż pismo skarżącego było protestem, a nie zarzutem prowadzi do ograniczenia praw strony wynikających z powyższych przepisów. Nie ma znaczenia, że strona określiła swoje zastrzeżenia do planu jako "protest" . O ich charakterze decyduje bowiem fakt, czy został naruszony interes prawny lub uprawnienia osoby zgłaszającej zastrzeżenia, a nie jak strona nazwała pismo zawierające zastrzeżenia. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 202r. sygn. akt IV SA 2238/01 (publ. Monitor Prawniczy z 2002r. Nr 12) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni je podziela. Prawidłowe zakwalifikowanie zastrzeżeń i rozpoznanie ich we właściwym trybie jest obowiązkiem organu. Sam fakt, że zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie oraz treść pisma adresowanego do skarżącego z dnia 27.02.2004r. mogłyby sugerować, że Rada potraktowała pismo A. P. jako zarzut. Przeczy temu jednak zarówno tytuł i treść uchwały.

Uzasadnienie uchwały nie odpowiada nadto wymogom stawianym przez art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonej uchwały pod względem merytorycznym.

Jednakże już samo uznanie zarzutu skarżącego za protest i rozpoznanie go w niewłaściwym trybie spowodowało, że Rada Miejska podjęła uchwałę z naruszeniem przepisów prawa, co powoduje jej nieważność.

Zauważyć też należy ,że Rada Miejska w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przytoczyła art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy. Pierwszy z przepisów dotyczy uwzględnienia lub odrzucenia protestu, a drugi uwzględnienia lub odrzucenia zarzutu. Stanowi to oczywiste naruszenie prawa, ponieważ przepisy te regulują zupełnie różne instytucje prawne , a w związku z tym uchwała nie może dotyczyć jednocześnie i protestu, i zarzutu.

Przy ponownym podejmowaniu uchwały Rada Miejska winna uwzględnić okoliczność, iż do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały doszło na skutek błędnego zakwalifikowania zastrzeżeń A. P. do projektu planu jako protest, rozpoznać je w trybie właściwym dla zarzutów a w toku ich rozpoznawania wnikliwie wyważyć interes prawny stron oraz interes publiczny , w którym mieści się konieczność zapewnienia ochrony środowiska naturalnego Parku Krajobrazowego.

W tym stanie sprawy Sąd , ograniczając się jedynie do kontroli legalności uchwały pod względem zgodności z przepisami prawa regulującymi tryb postępowania , stwierdził jej nieważność , na podstawie art. 147 § l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 póz. 1270)

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III sentencji wyroku Sąd oparł na art. 152 p.p.s.a..

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. stosownie do wyniku sprawy.