Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 20/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2 art. 29 ust. 12 art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi A spółki jawnej w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP:[...][...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...]r., określającą P.P.H.U A spółce jawnej w J. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne miesiące 2010 roku.

Jak ustalił organ pierwszej instancji podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie wykończeniowych materiałów budowlanych oraz grzejników, balustrady, zestawu pokojowego i kanapy, które nie zostały wykorzystane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej oraz brak jest ich związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Ustalenia te dotyczą faktur: z 29 stycznia 2010 r., nr [...]; 31 stycznia 2010 r., nr [...]; 13 marca 2010 r., nr [...]; 29 marca 2010 r., nr [...]; 1 kwietnia 2010 r., nr [...] 19 października 2010 r., nr [...]; 6 listopada 2010 r, nr [...].

Ponadto podatnik, w księgach za 2010 r., wykazał wydatek za wynajem obiektu na szkolenie pracowników udokumentowany fakturą nr [...] z 15 stycznia 2010 r. wystawioną przez firmę B w miejscowości D.. Zdaniem organu poniesiony przez stronę wydatek, udokumentowany ową faktura nie miał związku z działalnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wobec czego strona za styczeń 2010r. zawyżyła podatek naliczony.

Jednocześnie w ewidencji środków trwałych (za 2008 r.) strona wykazała nabycie 2 szt. maszyn dziewiarskich STOOL na podstawie faktury VAT nr [...]z 26 sierpnia 2006 r. od P.P.H C w T., które w dniu ich nabycia zostały przekazane w bezpłatne używanie na czas nieokreślony M. G. właścicielowi P.P.H.U D.

Nadto strona wykazała nabycie stołu do stabilizacji dzianin na podstawie faktury VAT nr [...] z 30 września 2002 r. od Handel i Usługi E w Ł., który według zeznania M. G. używany był w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej pod firmą D. Organ, stwierdził, że usługę użyczenia 2 szt. maszyn dziewiarskich M. G. należało traktować jako usługę odpłatną, której wartość zwiększa podstawę opodatkowania tym podatkiem w 2010 r.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ określił stronie kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za miesiące od marca do maja, od lipca do września i listopad 2010 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: styczeń, luty, czerwiec, październik i grudzień 2010 r.

Utrzymując w mocy powyższą decyzję organ odwoławczy przypomniał, że wykazane maszyny dziewiarskiej STOOL, zakupione przez stronę od C, w dniu ich nabycia zostały przekazane w bezpłatne używanie na czas nieokreślony M. G., właścicielowi P.P.H.U D. Zaznaczył, że działania organu pierwszej instancji, zmierzające do ustalenia okoliczności prawno-podatkowych przekazania maszyn dziewiarskich i stołu do stabilizacji dzianin oraz czy w związku z nabyciem tych maszyn przysługiwało stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego były lekceważone przez podatnika. Spółka nie przekazała rejestrów zakupu VAT za wrzesień, październik 2002 r. oraz sierpień i wrzesień 2006 r. Poza tym J. G. zeznał iż prowadzona kontrola dotyczy roku 2008 i 2010, a maszyny wykorzystywane były do produkcji dzianin. Obecnie one są użyczone firmie D, ze względu na to, że w okresie wcześniejszym przebranżowił się m. in. na usługi budowlane i transportowe. Faktura VAT na zakupiony przez spółkę A w 2002 r. stół do stabilizacji dzianin używany przez M. G. istnieje podobnie jak ewidencja środków trwałych. Stół ten jest wykorzystywany przez firmy A oraz D i służy m.in. do prasowania obrusów które są wykorzystywane w barze oraz do pościeli.

Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w T.przesłał wydruki z podsystemu KONTROLA deklaracji podatkowych VAT-7 spółki A za miesiące od września do grudnia 2002 r. i korekty za wrzesień i październik 2002 r. oraz za miesiące od sierpnia do grudnia 2006 r. ich analiza wykazał, że w deklaracji VAT-7 za sierpień 2006 r. strona w rubryce "Nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych" wykazała wartość netto w wysokości 20 000 zł (poz. 44) i podatek naliczony w wysokości 4 400 zł (poz. 45) i kwoty te uznano za tożsame z wartościami wykazanymi na fakturze nr [...] w dniu 26 sierpnia 2006 r. dokumentującej zakup 2 maszyn dziewiarskich STOOL, co wskazuje na fakt odliczenia podatku naliczonego od w/w nabycia. Natomiast analiza deklaracji VAT-7 za wrzesień 2002 r. wykazała, że kwoty (wartość netto oraz podatek naliczony) wykazane przez stronę w pozycji dotyczącej nabycia środków trwałych są wyższe od kwot znajdujących się na fakturze nr [...] z 30 września 2002 r., dokumentującej zakup stołu do stabilizacji dzianin i w tej części uznał, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że strona skorzystała z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Organ odwoławczy uznał, iż dokonana ocena w tej części nie wywołuje skutków negatywnych dla podatnika ponieważ brak było przekonywujących dowodów, że strona dokonała odliczenia podatku naliczonego wykazanego na tej fakturze, dlatego też nie opodatkowano usługi użyczenia przez stronę stołu do stabilizacji dzianin na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Zaznaczono, iż bezspornym jest, że zakupione przez maszyny dziewiarskie STOOL przekazane zostały na podstawie umowy użyczenia zawartej 28 sierpnia 2006 r. w bezpłatne używanie na czas nieokreślony firmie M. G.. Tym samym powyższe maszyny nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej spółki A, nie były również związane w żaden sposób z prowadzoną działalnością przez stronę oraz nie miały wpływu na zwiększenie obrotów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem kosztem świadczenia usługi użyczenia jest koszt miesięcznej amortyzacji naliczanej przez A, co zwiększa podstawę opodatkowania za poszczególne miesiące 2010 r. w podatku VAT. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż spełnione zostały oba warunki wskazane w przepisie art. 8 ust. 2 ustawy VAT, co przesądza o opodatkowaniu świadczonej przez stronę usługi użyczenia dwóch maszyn dziewiarskich M. G.. Podkreślono, że z wyjaśnień M. G. maszyny wykorzystywane były w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, związanej z produkcją dzianin -tym samym nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej A.

Odnosząc się do kwestii związanej z odliczeniem podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, dokumentujących nabycie wykończeniowych materiałów budowlanych oraz grzejników, balustrady, zestawu pokojowego i kanapy, które nie zostały wykorzystane przez stronę dla celów prowadzonej działalności gospodarczej oraz braku ich związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT, organ stwierdził, że zasadnie zakwestionowane zostało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących ich nabycie. Jak wynika z akt organ wezwał stronę do przedłożenia szczegółowych informacji o miejscu, w którym zostały zużyte, zamontowane lub wykorzystywane materiały wykazane we wskazanych pozycjach kwestionowanych faktur VAT. W odpowiedzi podatnik wyjaśnił, że część materiałów wskazana przez organ podatkowy w kwestionowanych fakturach znajduje się w Jakubowie, część wykorzystana była w budynku stacji paliw i do remontów bieżących stacji paliw i baru. Strona nie przedłożyła jednak żadnych dowodów potwierdzających powyższe wyjaśnienia. Organ zatem włączył do akt sprawy kserokopie dokumentów zgromadzonych w toku postępowań prowadzonych wobec strony za lata 2008 i 2009 tj. protokoły kontroli stanu sanitarnego budynku stacji paliw w J. 1, protokoły przesłuchań pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w T. oraz protokół oględzin baru z 1 września 2011 r., który zawiera dokumentację fotograficzną obrazującą, szczegółowy wygląd zamontowanych materiałów wykończeniowych i instalacyjnych.

Dodano, że nie było możliwości dokonania oględzin budynku stacji paliw z uwagi na jej likwidację 24 października 2010 r. Działka, na której znajdował się budynek stacji paliw została w wyniku decyzji Wojewody [...] z [...] r. przejęta przez Skarb Państwa z dniem 31 lipca 2008 r. dla potrzeb rozbudowy drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej. Podkreślono, że z protokołu oględzin baru wynika zaś, iż w obiekcie tym nie ujawniono zestawu kanap nabytych na podstawie faktur z 13 marca 2010 r., 1 kwietnia 2010 r. i 6 listopada 2010 r., a żaden ze znajdujących się w nim mebli nie odpowiada wyglądowi mebli wskazanych w powyższych fakturach. Porównanie takie było możliwe dzięki dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin baru z katalogiem mebli załączonych do protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w sklepie meblowym F S.C. M., I., J. M. w T. . Ponadto w żadnym z miejsc wskazanych w wyjaśnieniach nie ujawniono grzejników nabytych na podstawie z 31 stycznia 2010 r. oraz balustrady wskazanej na fakturze z 10 października 2010 r. Dokonano także oględzin budynku magazynowego znajdującego się przy budynku mieszkalnym w J. 1, w którym zamieszkuje J. G. i J. G.. Podczas oględzin sporządzona została dokumentacja fotograficzna, obrazująca wygląd materiałów okazanych przez J. G. tj. płytek ceramicznych i dekorów oraz balustradę. Na okoliczność przyporządkowania okazanych przez Stronę materiałów do konkretnych faktur VAT, dokumentujących nabycie organ ustalił, iż część z okazanych materiałów nabyta została w oparciu o faktury VAT, które strona na podstawie polecenia księgowania nr 9/12 z 31 grudnia 2010 r. wyksięgowała z kosztów zużycia materiałów i konta materiałów do remontu na konto środki trwałe w budowie (dotyczy to materiałów udokumentowanych fakturami VAT: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]). Dwa rodzaje płytek ceramicznych okazanych przez stronę przyporządkowano do faktury VAT nr [...] i poz. 2 z faktury VAT nr [...] - w odniesieniu do wykorzystania tych materiałów do działalności strony podlegającej opodatkowaniu organ podatkowy nie stwierdził uchybień. Natomiast w odniesieniu do materiałów wykazanych w pozostałych fakturach VAT stwierdzono, iż w żadnym z miejsc wskazanych przez stronę materiałów tych nie było. Zatem brak materiałów we wskazanych miejscach świadczy o niewykorzystaniu ich przez stronę do działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

W ocenie organu zeznania P. G., P. K., K. R., J. G., M. R., Z. K., G. Y., A. M., K. R. oraz osiemnastu pracowników zatrudnionych w okresie 2008 - 2010 r. na stacji paliw w J. są lakoniczne i nie wnoszące do sprawy konkretnych informacji. Żaden ze świadków nie był w stanie precyzyjnie wskazać konkretnych materiałów zużytych do remontu budynku stacji paliw, szczegółowo wskazać jakie prace remontowe były wykonane w tym budynku oraz podać dokładną bądź przybliżoną datę wykonania poszczególnych remontów. Zeznania są wzajemnie sprzeczne, część przesłuchanych zeznała, że były wykonywane (jakieś) prace remontowe inni zaś zeznali, że prac remontowych nie było. Nadto spółka od początku 2008 r., tj. od decyzji Wojewody [...] z [...] r. miała świadomość, że budynek stacji paliw zostanie przejęty przez Skarb Państwa, co ostatecznie nastąpiło w dniu 31 lipca 2008 r. Zatem wyjaśnienia o dokonywaniu w tych warunkach remontu budynku stacji paliw przeczą podstawowym zasadom logiki, powszechnej praktyce postępowania i doświadczeniu życiowemu i czynią argument ten niewiarygodnym. Nie można zgodzić się z argumentami strony, że ponosiła nakłady na remonty w budynku, który znajdował się na działce nie będącej już własnością spółki. W 2010 r. strona nabyła, w oparciu o zakwestionowane faktury VAT (jako nie dające prawa do odliczenia zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy) łącznie - 142,44 m2 płytek oraz 20 szt. grzejników i 4 kanapy, a także zestaw pokojowy. Ponadto wobec strony prowadzone było postępowanie kontrolne także za 2008 r. i 2009 r. W roku 2008 strona nabyła z faktur VAT w stosunku do których nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku VAT łącznie - 514,71 m2 płytek ceramicznych, natomiast okresie od maja do listopada 2009 r. – 3 162,68 m2 płytek ceramicznych. W opinii organu argumenty, która w postępowaniu prowadzonym za 2008 r., 2009 r. oraz 2010 r. twierdziła, że wskazane powyżej towary zużyte zostały w budynku baru i stacji paliw należy uznać za niewiarygodne, choćby dlatego, że tak dużej ilości nabytych towarów strona nie byłaby w stanie pomieścić w powyższych budynkach. Nie jest wystarczającym stwierdzenie, że przeprowadzono remonty, istotne jest wykazanie, że konkretna ilość danego zakwestionowanego materiału została w danym czasie zużyta do dokładnie określonych prac remontowych.

Jednocześnie w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, że strona w księgach za 2010 r. wykazała wydatek na wynajem obiektu na szkolenie pracowników udokumentowany fakturą VAT z 15 stycznia 2010 r. wystawioną przez B. Z udzielonych przez stronę wyjaśnień wynika, że obiekt w D. wynajęto na szkolenie, które odbyło się w pierwszych dniach stycznia 2010 r. Uczestnikami byli współwłaściciele A. Szkolenie organizowała firma, która wystawiła fakturę nr [...] i dotyczyło metod pozyskiwania środków unijnych i dostosowania firmy do systemu HACCP.B udzieliła informacji, że wystawiona dla A faktura dotyczyła wynajmu obiektu tj. Zespołu Pałacowo-Parkowego w D. na wyłączność, natomiast dane identyfikacyjnych osób będących uczestnikami szkolenia nie są znane. W konsekwencji uznano, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że poniesiony przez nią wydatek udokumentowany w/w fakturą miał związek z działalnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Udzielone przez stronę wyjaśnienia, że organizatorem szkolenia była firma B są sprzeczne z wyjaśnianiami M. A. G., która stwierdziła, że przedmiotowa usługa dotyczyła wynajmu obiektu na wyłączność spółce A.

Końcowo wskazano, że strona nie wywiązując się z obowiązków podatkowych prowadziła ewidencję nabyć i dostaw za poszczególne miesiące 2008 r. dla potrzeb rozliczenia podatku VAT w sposób nierzetelny i wadliwy, naruszając tym samym art. 109 ust. 3 ustawy oraz art. 193 § 1, § 2, § 3 o.p. Tym samym, zgodnie z art. 193 § 4 o.p., nie uznał ich w tej części za dowód w sprawie, w której ujęte zostały sporne faktury, o których mowa wyżej. Odstąpiono jednocześnie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z rejestrów nabyć VAT i rejestrów sprzedaży VAT, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Kwotę podatku naliczonego obniżającego podatek należny w miesiącu, w którym stwierdzono nieprawidłowości (styczeń, marzec, kwiecień, październik i listopad 2010 r.) obliczono jako różnicę między podatkiem naliczonym wykazanym w rejestrach i podatkiem, który w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku VAT nie stanowi podatku naliczonego obniżającego podatek należny. Zaś kwotę podatku należnego za poszczególne miesiące 2010 r. obliczono jako sumę podatku należnego wykazanego w rejestrach i kwoty podatku należnego, działając na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy.

W skardze podatnik zarzucił naruszenie:

- art. 122, w związku z art. 187 § 1 o.p., przez wydanie jej bez przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. S., w sytuacji, w której świadek ten zna okoliczności faktyczne sprawy oraz, mimo że powinność przesłuchania tego świadka wskazywana była w poprzednio wydanej decyzji organu drugiej instancji;

- naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, w związku z art. 197 § 1 o.p., przez wydanie jej bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i przyjęcie, że materiały budowlane, na użycie których powoływała się strona, nie mogły zostać wykorzystane przy remoncie przeprowadzonym przez stronę, pomimo że ustalenie takie wymaga wiadomości specjalnych;

- art. 191 o.p., przez dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, a polegającej na przyjęciu, że nabycie szczegółowo opisanych towarów i usług nie nastąpiło w związku z wykonywaniem przez spółkę czynności opodatkowanych, przejawiające się w szczególności w odmowie dania wiary świadkom co do faktu przeprowadzania przez stronę remontów stacji paliw i baru, a to z tego tylko powodu, że świadkowie ci nie byli w stanie podać dokładnych dat wykonywania prac remontowych oraz przez dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, a polegającej na przyjęciu, że strona nie udowodniła, aby wydatek na szkolenie przeprowadzone w styczniu 2010 r. miało związek z działalnością opodatkowaną w sytuacji w której strona wyjaśniała cel szkolenia jak i jego przebieg, a żaden inny dowód wyjaśnieniom tym nie przeczy.

W konsekwencji powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe zebrały wystarczający materiał dowodowy, by uznać, że maszyny dziewiarskie STOOL, zakupione w sierpniu 2006 r. stały się przedmiotem świadczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Ustalono bowiem, że maszyny te, w dacie zakupu przez spółkę skarżącą, przekazane zostały na podstawie umowy użyczenia w bezpłatne używanie M. G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod Firmą D.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym w roku 2010 nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie były one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktowane były jak odpłatne świadczenie usług.

W świetle treści powyższego przepisu rację przyznać należy organowi odwoławczemu, że za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy uznać usługi, których świadczenie odbywa się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności.

Nie ma przy tym żadnych wątpliwości, że nieodpłatne użyczenie przedmiotowych maszyn innemu podmiotowi gospodarczemu nie ma żadnego związku z działalnością prowadzą przez spółkę skarżącą

Spełniony jest również drugi warunek wynikający z cytowanego przepisu, bowiem, jak ustaliły organy podatkowe spółka skarżąca odliczyła podatek wynikający z zakupu przedmiotowych maszyn. W tej sytuacji organy były uprawnione do opodatkowania świadczonej przez spółkę skarżącą usługi użyczenia maszyn dziewiarskich M. G..

Nie budzi tez zastrzeżeń sposób wyliczenia podatku VAT. W myśl obowiązującego w roku 2010 art. 29 ust. 12 ustawy o VAT w przypadku świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2, podstawą opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika. Zasadnie zatem organy przyjęły, że kosztem świadczenia przedmiotowej usługi jest koszt miesięcznej amortyzacji naliczanej przez spółkę skarżącą.

Ponadto organy te trafnie zakwestionowały prawo strony skarżącej do odliczenia podatku z VAT z faktur dokumentujących nabycie wykończeniowych materiałów budowlanych i mebli. W wyniku szeroko prowadzonego postępowania dowodowego zasadne okazało się stanowisko organów, że towary te nie zostały wykorzystane do wykonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 86 ust.1 ustawy prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przysługuje w zakresie, w jakim zakupione towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem to podatnik winien wykazać, że wykorzystał nabyte towary do działalności opodatkowanej. Jak trafnie zauważył A. Bartosiewicz (Komentarz do art. 86 ust.1, Lex 2015) "w związku z tym, że obniżenie podatku należnego o podatek naliczony jest uprawnieniem podatnika, organy podatkowe nie mogą zastępować podatnika i określać zobowiązania podatkowego z odliczeniem podatku naliczonego, wbrew woli podatnika". Rozwijając tę myśl stwierdzić należy, że organy te mają obowiązek ustalić na jakie potrzeby zostały faktycznie przeznaczone zakupione towary, czego nie mogą uczynić jeśli wyniki postępowania dowodowego wykażą, iż deklarowane przeznaczenie tych towarów dla potrzeb prowadzonej działalności okaże się nieprawdziwe.

Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Twierdzeniom strony skarżącej o przeznaczeniu zakupionych towarów do remontu stacji paliw i baru organy przeciwstawiły rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe, które wskazuje na odmienne wykorzystanie tych towarów.

I tak, wbrew stanowisku strony skarżącej Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w T. nigdy nie nakazywała stronie skarżącej dokonywania remontów w budynku stacji paliw, co rzekomo miało uzasadniać kwestionowany zakup glazury i innych materiałów wykończeniowych.

Również wbrew stanowisku strony skarżącej na podstawie zeznań świadków A. M., G. Y. i K. R. ustalono, iż skutki awarii rury w systemie ogrzewania budynku stacji paliw były nieznaczne i zostały zlikwidowane własnymi siłami spółki skarżącej, przy wykorzystaniu niewielkiej ilości glazury. Co za tym idzie zakwestionowano wiarygodność twierdzeń strony skarżącej i jej pracowników, iż remont miał charakter generalny i kompleksowy.

Warte zauważenia jest to, że strona skarżąca nie była w stanie przedstawić choćby szacunkowego wykazu materiałów (glazura, klej, fuga, części wymieniane lub remontowane itp.) użytych do rzekomo przeprowadzanych robót. Nie wskazano zresztą nawet i tego, jaka faktura dokumentowała zakup płytek i innych towarów użytych do przedmiotowego remontu.

Podobnie wygląda sytuacja z zakupionymi meblami. Świadkowie M. R. i Z. K., pracownice Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w T., które w latach 2007-2010 przeprowadzały kontrolę stanu sanitarnego budynku stacji paliw należącej do spółki skarżącej zeznały wprost, że wygląd budynku nie zmieniał się w latach 2007-2010. Co za tym idzie meble zakupione w roku 2010, udokumentowane fakturami [...], [...] i [...] nie mogły znaleźć się w budynku stacji paliw, co sugerowała spółka skarżąca.

W związku z tym trafne jest stanowisko organu pierwszej instancji, że brak jest dowodów, iż do przedmiotowego remontu użyto konkretnych kwestionowanych materiałów.

Zasadnie też organy ustaliły, że spółka skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na temat przeprowadzonych remontów. Stąd też nie wiadomo jaki był zakres prac, jakiej ilości materiałów użyto przy remontach, czy też, które z zakupionych towarów wykorzystano do danych robót. Gołosłowne i bardzo ogólnikowe twierdzenia J. G. w tym zakresie trafnie zostały uznane za niewiarygodne przez organy podatkowe, które w ten sposób postąpiły w zgodzie z zasada swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 o.p.

Nie bez znaczenia jest akcentowana przez organy podatkowe okoliczność, że już w styczniu 2008 r. spółka skarżąca miała świadomość tego, że budynek stacji paliw zostanie przejęty na własność Skarbu Państwa w związku z przystosowaniem drogi krajowej do wymogów drogi ekspresowej (decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r.). W związku z tym rację należy przyznać organom podatkowym wywodzącym, że wyjaśnienia strony co do poniesionych nakładów na nieruchomość będącą własnością innego podmiotu przeczą logice i zasadom doświadczenia życiowego.

Nie bez znaczenia jest również i to, co trafnie zaakcentowały organy, że ogólna powierzchnia płytek ceramicznych, zakup których udokumentowany został zakwestionowanymi fakturami wielokrotnie (ponad 10 razy) przekraczała powierzchnię użytkową stacji paliw, której posadzki już w 2005 r. były wyłożone płytkami ceramicznymi. Również zatem powyższa konstatacja potwierdza zasadność zakwestionowania wyjaśnień spółki co do przeznaczenia zakupów do czynności opodatkowanych.

Nie inaczej rzecz się miała z budynkiem baru, który, jak wynika z przyjętego za dowód operatu szacunkowego, miał powierzchnię użytkowa prawie 287 m2, w którym już w dacie sporządzania operatu szacunkowego posadzki miały założone płytki ceramiczne, wobec czego ponowne ich zakładanie byłoby pozbawione gospodarczego i ekonomicznego sensu.

Wymowa przedstawionych powyżej okoliczności i ustaleń dokonanych przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie wskazuje jednoznacznie, że teza zawarta w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, iż brak jest dowodów, że zakupione towary służyły działalności opodatkowanej jest uzasadniona i nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów.

Stanowisku temu strona skarżąca przeciwstawiła w istocie jedynie bardzo ogólne i nieprecyzyjne zeznania J. G., których zasadnie nie uwzględniono.

Podzielić należy przy tym stanowisko organów podatkowych co do braku mocy dowodowej zeznań 18 pracowników spółki skarżącej, którzy potwierdzili fakt prowadzenia remontów stacji paliw i baru (czego organy nie kwestionowały) natomiast nie potrafili wypowiedzieć się co do dat remontów, rodzaju i ilości użytych do nich materiałów budowlanych (czego organy oczekiwały).

Trafnie też organy zakwestionowały prawo do odliczenia podatku wynikającego z faktury [...], dokumentującej wydatek na wynajem obiektu na rzekome szkolenie pracowników w styczniu 2010 r. Spółka skarżąca nie przedstawiła choćby ramowych danych o celu szkolenia, jego programie, osobach szkolących i szkolonych w ramach przedmiotowego wyjazdu, poza ogólnymi i niedającymi się zweryfikować stwierdzeniami samej strony. Trudno zatem przyjąć, aby wydatek ten miał związek z czynnościami opodatkowanymi, jak wymaga tego art. 86 ust.1.

Wbrew treści zarzutu skargi nie można w tym zakresie przypisać decydującego znaczenia odstąpienia od przesłuchania świadka M. G., wystawcy spornej faktury. To nie świadek M. G. lecz spółka skarżąca winna udokumentować szkoleniowy charakter wyjazdu do D., czego jednak nie uczyniła.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi podnieść należy podnieść, że brak przesłuchania świadka J. S. był spowodowany okolicznościami niezależnymi od organów podatkowych. Organ pierwszej instancji wzywał wymienionego świadka co najmniej 5 razy, zaś odstąpił od dalszego wzywania po otrzymaniu wiarygodnej informacji (od ojca świadka), że przebywa on poza granicami kraju.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że organ ten miał prawo przyjąć, że dalsze oczekiwanie na możliwość przesłuchania wymienionego świadka mogłaby prowadzić do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania w sprawie, co stanowiłoby naruszenie zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 o.p. Wniosek taki był tym bardziej uzasadniony, że, jak wyżej wskazano przesłuchano 18 innych pracowników spółki skarżącej i zasadnie uznano, że nie sposób budować ustaleń faktycznych na podstawie ich zeznań.

Z tych względów sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że nieprzesłuchanie świadka J. S. stanowi naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 o.p. mając wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut nieprawidłowej oceny zeznań świadka M. S., pracownika spółki skarżącej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy podatkowe nie zanegowały w całości tych zeznań, podobnie zresztą jak zeznań pozostałych pracowników spółki skarżącej. Wywiodły jedynie, i były do tego uprawnione, ze zeznania te, choć wskazują na zakres prowadzonych robót nie pozwalają na przypisanie zakupionych towarów do określonych wykonywanych prac ani na ustalenie czasu w jakim prace zostały wykonane (uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji s. 21).

Jeszcze raz należy podkreślić w tym miejscu, że to spółka skarżąca we własnym dobrze pojętym interesie winna przedstawić rzetelne i kompletne dowody pozwalające na ustalenie do jakich konkretnie remontów i budów były wykorzystane zakupione materiały budowlane oraz w jakim okresie rozliczeniowym roboty te były wykonywane. Domaganie się przez organy takich danych nie jest przejawem nadmiernego formalizmu a jedynie wypełnieniem treści art. 86 ust.1 ustawy podatkowej, który wymaga udokumentowania nie tylko nabycia lecz także wykorzystania zakupionych towarów

Niezasadny jest też zarzut braku przeprowadzenia opinii biegłego i ustalenie, że materiały budowlane, na użycie których powoływała się strona skarżąca nie mogły zostać wykorzystane przy remoncie. Organy podatkowe nie formułowały takich ocen. Dla zobrazowania ilości zakupionych materiałów budowlanych wskazały jedynie, że spółka skarżąca nie mogłaby ich pomieścić w pomieszczeniach stacji paliw.

Zarzut powyższy jest jednak niezasadny z innego powodu. Otóż dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, zgodnie z art. 197 § 1 o.p. wchodzi w grę gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W skardze stwierdzono, że biegły był niezbędny, by wypowiedzieć się "czy podawana przez stronę ilość materiałów budowlanych mogła zostać zużyta do wykonania opisywanych prac". Tymczasem organy podatkowe nie ustalały, czy przedmiotowe materiały mogły zostać użyte do opisywanych prac, a jedynie stwierdziły, że strona skarżąca nie wykazała ich wykorzystania przy opisywanych pracach.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

mko