Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 217/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 Art. 9 ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1110/17 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2017 r. nr 0461-ITPP3.4512.51.2017.1.JC w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Agnieszka Jakimowicz Adam Bącal Hieronim Sęk


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

1.1. Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1110/17, wydanym w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub Skarżąca), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z dnia 7 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT). Jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia powołano przepis art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

1.2. Zaskarżona interpretacja indywidualna dotyczyła problematyki kwalifikowania - w opisanych we wniosku okolicznościach zdarzenia przyszłego - czynności przemieszczenia (uprzednio otrzymanych i następnie zabudowanych przez Spółkę na autobus) pojazdów samochodowych marki M. z terytorium Polski na terytorium Danii, jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru (dalej: WDT) i stosowania wobec takiej dostawy 0% stawki podatku VAT.

2. Skarga kasacyjna Dyrektora KIS

2.1. Dyrektor KIS zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi albo - ewentualnie - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, jak również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie.

2.2. Sądowi pierwszej instancji organ podatkowy zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.) przez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie na skutek [wadliwego] przyjęcia przez Sąd, że na moment wywozu [zabudowanych przez Spółkę] pojazdów samochodowych do Danii na Skarżącą nie przeszła jeszcze ich "własność ekonomiczna", podczas gdy należało uznać, że już w chwili wydania Skarżącej [przez spółkę M. do zabudowy na autobus] pojazdów samochodowych nastąpiła [w tej relacji] dostawa towarów w rozumieniu powołanego przepisu,

- art. 13 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, z późn. zm.; dalej: dyrektywa 112) przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie na skutek [wadliwego] przyjęcia przez Sąd, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi "nietransakcyjna" WDT, podczas gdy należało uznać, że skoro w chwili wydania Skarżącej [przez spółkę M. do zabudowy na autobus] pojazdów samochodowych nastąpiła dostawa towarów, a [zabudowane na autobus] pojazdy samochodowe mają zostać następnie sprzedane [przez Skarżącą] w Danii, to zostały spełnione przesłanki pierwszego z powołanych przepisów;

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wyniki sprawy, a to:

- art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwiło organowi poznanie motywów rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd, niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej orzeczenia na skutek braku pogłębionej analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, zwłaszcza w odniesieniu do transakcji na rzecz Spółki, a co za tym idzie brak wyjaśnienia na czym - w ocenie Sądu - polegało naruszenie przez organ art. 13 ust. 3 u.p.t.u.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Na wstępie należało wyjaśnić, że skarga kasacyjna - zgodnie z wnioskiem Dyrektora KIS - została najpierw skierowana do rozpoznania na rozprawie w ramach posiedzenia jawnego wyznaczonego na dzień 6 listopada 2020 r., bez nałożenia w trybie art. 91 § 3 P.p.s.a. obowiązku stawienia się stron lub jednej z nich osobiście albo przez pełnomocnika.

Z uwagi jednak na panujący w Polsce stan epidemiczny i środki podejmowane w celu ograniczenia zakażeń wirusem SARS-CoV-2, również w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Finansowej z dnia 22 października 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), zniesiono wyznaczony termin rozprawy, a w jej miejsce wyznaczono posiedzenie niejawne w takim samym składzie orzeczniczym i dacie, jak na uprzednio wyznaczoną rozprawę, o czym zarządzono poinformować strony do rąk ich pełnomocników.

Z akt sądowych wynika, że pełnomocnik Spółki nie został na czas zawiadomiony o zmianie trybu rozpoznania skargi kasacyjnej z posiedzenia jawnego na niejawne i dlatego Sąd postanowił wyznaczyć nowy termin posiedzenia niejawnego z urzędu.

W następstwie powyższego kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Finansowej z dnia 28 października 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w związku z ust. 1 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. wyznaczony został nowy termin posiedzenia niejawnego na dzień 3 grudnia 2021 r. (w takim samym składzie orzeczniczym jak poprzednio), o czym zarządzono poinformować strony do rąk ich pełnomocników.

Pełnomocnik Spółki i pełnomocnik Dyrektora KIS zostali powiadomieni o opisanej zmianie - ten pierwszy drogą pocztową w dniu 16 listopada 2021 r., a drugi drogą elektroniczną w dniu 5 listopada 2021 r. W związku z zarządzoną zmianą trybu procedowania strony nie złożyły dodatkowych wniosków i pism procesowych.

W takim stanie rzeczy oraz mając na uwadze również charakter rozpoznawanej sprawy, który nie wymagał stawiennictwa stron do jej dokładniejszego wyjaśnienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zasadne było skorzystanie z art. 90 § 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. i skierowanie sprawy ze skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu jawnym i wyznaczenie rozprawy. W konsekwencji poprzestał na przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w wyznaczonym terminie.

4.2. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek, w świetle dokumentów zawartych w aktach sądowych niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)

4.3. Natomiast skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

4.4. W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł nie przedstawiać pełnej relacji z przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów.

4.5. Przypomnienia wymagało, że Sąd pierwszej instancji: - rozpoznawał sprawę w warunkach związania zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (zob. art. 57a P.p.s.a.), co odnotował w wydanym wyroku; - w uzasadnieniu wyroku przytoczył między innymi treść przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., które Spółka objęła zarzutami skargi, oraz objaśnił ich rozumienie poprzez odwołanie się do orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odniesieniu do tych rozważań nie postawiono zarzutów kasacyjnych. Oznaczało to, że wykładnia wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej (wyrażona na str. 12 i 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) nie została podważona. Jako taka pozostawała zatem wiążąca dla formułowania dalszych ocen.

4.5.1. W ramach podstawy prawnej przywołanej w poprzednim punkcie Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że w świetle zarzutów procesowych objętych skargą, w rozpoznanej sprawie:

Po pierwsze, organ nie uwzględnił (dalej wymienionych) okoliczności stanu faktycznego, które przedstawiła Spółka (powinno być: okoliczności zdarzenia przyszłego, bo takiego zdarzenia dotyczył złożony wniosek - dop. NSA), gdyż: - z wniosku nie wynikało, aby Spółka zamierzała prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Danii; - wynikało natomiast, że pojazdy będą dostarczane bezpośrednio do siedzib firm w Danii, tj. do nabywcy pojazdów; - na terytorium Danii Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać siedziby, biura, magazynu, placu lub innego miejsca, gdzie dostarczałaby pojazdy; - wywóz pojazdów następować będzie w celu dokonania ich dostawy na rzecz kontrahenta z Danii, ale do czasu pozytywnego przejścia przeglądu technicznego i rejestracji pojazdu na terytorium tego kraju, samochody będą przekazywane przez wnioskodawcę odbiorcy z Danii jedynie celem prezentacji i reklamy; - dopiero po rejestracji samochodu w Danii, poprzedzonej przejściem badania technicznego, pojazd będzie sprzedawany duńskiemu kontrahentowi.

Po drugie, zasadnie Skarżąca zarzuciła, że organ nie odniósł się w wydanej interpretacji indywidualnej do podanej we wniosku sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są nowe środki transportu, mimo, że wskazywano na to w opisie stanu faktycznego (z uwagą jak wyżej - dop. NSA).

Po trzecie, podzielić należało zarzut braku jednoznacznego odniesienia się przez organ do istotnych w sprawie okoliczności, iż: - na moment wywozu pojazdu do Danii pojazdy nadal będą stanowić własność spółki M., a Skarżąca będzie jedynie ich posiadaczem; - Skarżąca zakupi pojazd od spółki M. dopiero po przejściu przez ten pojazd pozytywnych badań technicznych w Danii i po rejestracji tego pojazdu w tym kraju.

4.5.2. W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji finalnie uznał, że:

1) skoro organ wydajający interpretację indywidualną nie może dokonywać oceny stanowiska, którego sam wnioskujący o jej udzielenie (powinno być: wydanie - dop. NSA) nie wyraził, ani co do okoliczności nienależących do stanu faktycznego, to przyjęcie w niniejszej sprawie przez organ stanu faktycznego odmiennego od przedstawionego we wniosku stanowiło podstawę do uchylenia wydanej interpretacji indywidualnej;

2) w takim stanie rzeczy zasadne okazały się zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów regulujących zasady wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego;

3) z podanych względów stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, co do zastosowania w sprawie art. 13 ust. 3 u.p.t.u. należało ocenić jako przedwczesne; w tej sytuacji przedwczesne było również wyrażenie przez Sąd oceny zasadności zarzutów skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego.

4.6. Dyrektor KIS w skardze kasacyjnej odnotował istnienie niektórych z przywołanych wyżej okoliczności, które Sądu pierwszej instancji osadził w procesowych zarzutach i argumentacji skargi.

Organ nie uwzględnił jednak należycie tego, że składały się one na wyłączną podstawę, jaka została podana przez ten Sąd na rzecz uchylenia kontrolowanej interpretacji indywidualnej. Uchybienie bowiem przepisom art. 14c § 1 i § 2 O.p. oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., zwłaszcza na skutek przyjęcia przez organ do oceny materialnoprawnej okoliczności zdarzenia przyszłego częściowo odmiennych od podanych we wniosku Spółki, zostało ocenione jako uniemożliwiające jej prawidłowe wydanie.

W skardze kasacyjnej Dyrektor KIS nie postawił zarzutów w stosunku do tej kluczowej dla wyniku sprawy płaszczyzny. Z tej podstawowej przyczyny skarga kasacyjna nie mogła okazać się skuteczna, niezależnie od losów postawionych w niej zarzutów.

4.7. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tle już rozważonych aspektów procedury kształtującej tryb wydawania interpretacji indywidualnych i sposobu ich kontroli, chybiony był zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Powody uchylenia interpretacji indywidualnej nakreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób dostatecznie zrozumiały i konkretny. Sąd drugiej instancji nie miał problemów z ich właściwym odczytaniem w ramach kontroli instancyjnej tego wyroku. Nie można więc było się zgodzić z zapatrywaniem Dyrektora KIS, że uzasadnienia to zostało sporządzone w sposób uchybiający regułom przekonywania i że jako takie uniemożliwiło poznanie motywów rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Organ z sobie tylko wiadomych przyczyn nie był w stanie zidentyfikować wystarczająco jasno wyrażonych powodów uwzględnienia skargi (o czym wprost świadczy ich streszczenie w niniejszym uzasadnieniu - zob. pkt: 4.5, 4.5.1 i 4.5.2), a miały one tylko charakter procesowy.

4.8. Oczywiście niezasadne były również zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 13 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy 112 przez błędną wykładnię.

W petitum skargi kasacyjnej nie podano na czym miała polegać błędna wykładnia art. 7 ust. 1 i art. 13 ust. 3 u.p.t.u., gdyż motywy tam hasłowo wyrażone dotyczyły sfery zastosowania prawa materialnego.

Z kolei w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor KIS przedstawił ich rozumienie, ale nie wykazał aby w zakresie dotyczącym art. 7 ust. 1 i art. 13 ust. 3 u.p.t.u. było ono odmienne od tego, które zaprezentował Sąd pierwszej instancji (zob. str. 14 i 15/16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Natomiast jeśli chodzi o art. 9 ust. 1 dyrektywy 112, to Sąd nawet o nim nie wspomniał. Nie sposób zatem twierdzić, że dokonał wadliwej jego wykładni.

4.9. Chybione okazały się także zarzuty skargi kasacyjnej zbudowane na twierdzeniu o wadliwym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji art. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 13 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy 112.

Sąd pierwszej instancji jednoznacznie podał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z powodu opisanych już wad procesowych, stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej co do zastosowania w sprawie art. 13 ust. 3 u.p.t.u., należało ocenić jako przedwczesne.

Innymi słowy uznał, że wytknięte organowi uchybienia przepisom Ordynacji podatkowej podanym w skardze, spowodowały, że przy popełnieniu takich błędów wypowiedź organu w sferze prawa materialnego straciła na jakimkolwiek znaczeniu. Zasadzała się bowiem na - zdaniem Sądu - niepełnych i częściowo innych okolicznościach niż podane we wniosku Spółki.

W konsekwencji za przedwczesne Sąd ten uznał również wyrażenie własnej oceny co do zasadności zarzutów skargi w sferze naruszenia przepisów prawa materialnego (zarzuty te obejmowały art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. - dop. NSA).

Tego rodzaju stanowisko oznaczało, że Sąd poprzestał na tylko formalnym odniesieniu się do kwestii zastosowania prawa materialnego, przyjmując, że błędy proceduralne stały na przeszkodzie do tego, aby dokonać merytorycznej oceny co do zastosowania prawa materialnego w wymienionym tu obszarze.

Zarzucanie więc Sądowi, iż wadliwie przyjął, że na moment wywozu zabudowanych przez Spółkę pojazdów samochodowych do Danii na Skarżącą nie przeszła jeszcze ich "własność ekonomiczna" oraz że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi "nietransakcyjna" WDT, rozmijało się z treścią ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu wydanego wyroku. Po prostu Sąd ten tego rodzaju ocen w ogóle w nim nie zawarł.

4.10. W konsekwencji nieporozumieniem było podnoszenie, że Sąd uchybił dyspozycji art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej orzeczenia na skutek braku pogłębionej analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, zwłaszcza w odniesieniu do transakcji na rzecz Spółki, a co za tym idzie brak wyjaśnienia na czym - w ocenie Sądu - polegało naruszenie przez organ art. 13 ust. 3 u.p.t.u.

Jak zostało to już wyjaśnione, Sąd pierwszej instancji nie stwierdził w wydanym wyroku, aby organ naruszył art. 13 ust. 3 u.p.t.u., lecz że wypowiedź organu na tej płaszczyźnie była przedwczesna (w rozumieniu nakreślonym w poprzednim punkcie).

Problem w tym zakresie nie tkwił zatem w jakości sporządzonego uzasadnienia, tylko w tym, że w skardze kasacyjnej nadano mu zupełnie inny wymiar niż de facto podany przez Sąd pierwszej instancji.

4.11. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Powołując się na ten przepis orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

4.12. Natomiast do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - zaskarżony wyrok uwzględniał skargę, która objęta była wpisem stałym; - skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor KIS; - złożoną w imieniu Skarżącej odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził radca prawny, który prowadził sprawę przed Sądem pierwszej instancji; - sprawę ze skargi kasacyjnej rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, orzekając o oddaleniu tej skargi.

W takim stanie faktycznym wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną.

Według natomiast § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna dla takiej sprawy jak niniejsza wynosi 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c przywołanego rozporządzenia. Na podstawie wykładni systemowej jego § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to na gruncie poprzedniego stanu prawnego, w ramach uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).

O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie przepisów powołanych w tym punkcie, zasądzając kwotę 240 zł (50% z 480 zł).

|s. WSA (del.) A. Jakimowicz |s. NSA A. Bącal |s. NSA H. Sęk |

| | | |