Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 288/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
658
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 159.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I SAB/Rz 8/14 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I SAB/Rz 8/14 w sprawie ze skargi D. R. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie podatku rolnego za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r., I SAB/Rz 8/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił D. R. (dalej: skarżąca) przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. oddalającego skargę skarżącej na bezczynność Wójta Gminy K. (dalej: Wójt Gminy) w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji:

2.1. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Rzeszowie podał, że wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. tenże Sąd oddalił skargę skarżącej na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r. W tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie jej wyroku wraz z uzasadnieniem, który doręczono jej w dniu 28 listopada 2014 r.

2.2. Wnioskiem z dnia 25 listopada 2014 r. zwróciła się o uzupełnienie wyroku, wskazując, że wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie wszystkich zgłoszonych przez nią zarzutów. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek skarżącej o uzupełnienie wyroku.

2.3. W dniu 29 stycznia 2015 r. skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) złożyła skargę kasacyjną od wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wskazała, że otrzymując wyrok z dnia 13 listopada 2014 r. była przekonana, że Sąd nie orzekł o całości żądania, w związku z powyższym niezwłocznie złożyła wniosek o jego uzupełnienie. Była przekonana o tym, że wyrok powinien był zostać uzupełniony. Dopiero postanowienie oddalające wniosek o jego uzupełnienie przekonało ją o tym, że powinna była złożyć skargę kasacyjną. W jej ocenie nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

3. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie:

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, WSA w Rzeszowie podniósł, że uchybienie ww. terminowi spowodowane było złożeniem wniosku o uzupełnienie wyroku i jego rozpoznaniem. Tymczasem, jak stanowi art. 159 p.p.s.a., wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Oznacza to, że złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie wstrzymuje biegu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Ponadto przyjmuje się, że niezachowanie terminu do złożenia środka odwoławczego z powodu złożenia wniosku o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie uzasadnia wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Stanowisko to jest jednolite zarówno wśród przedstawicieli doktryny, jak również nie budzi wątpliwości orzeczniczych.

4. Stanowisko skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. postanowienie WSA w Rzeszowie, skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżyła je w całości i zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że skarżąca z własnej winy nie złożyła w terminie skargi kasacyjnej, podczas gdy częściowo została ona wprowadzona w błąd, albowiem w sentencji wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. wymieniono, że przedmiot sprawy dotyczy jedynie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r., co wzbudziło u skarżącej przekonanie, że przedmiotem rozpoznania sprawy nie była przewlekłość postępowania - a zatem jest to okoliczność uzasadniająca przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a WSA w Rzeszowie przy wydaniu zaskarżonego postanowienia tej okoliczności nie wziął pod uwagę.

Uzasadniając zażalenie skarżąca stwierdziła, że nie ulega wątpliwości, iż z brzmienia art. 159 p.p.s.a wynika, że "wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia". Jednakże w sprawie skarżąca otrzymując wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. była przekonana, że oddalenie skargi dotyczy ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012r. (a nie bezczynności strony przeciwnej). W związku z tym niezwłocznie do WSA w Rzeszowie został złożony wniosek o uzupełnienie ww. wyroku, który postanowieniem z dnia 22 stycznia 21015 r., I SAB/Rz 8/14, został oddalony. Skarżąca była przekonana, że wyrok powinien być uzupełniony, zaś dopiero ww. postanowienie WSA w Rzeszowie przekonało ją, że nie powinna ona składać wniosku o uzupełnienie wyroku, a jedynie skargę do WSA. Gdyby w sentencji wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. było wymienione, że przedmiotem sprawy również była przewlekłość postępowania strony przeciwnej, to skarżąca wątpliwości by nie miała. Natomiast z sentencji wyroku wynikało, że sprawa dotyczy jedynie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r. (a nie przewlekłości postępowania) - dlatego też skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku, będąc przekonana, że Sąd w całości nie ustosunkował się do skargi.

5. W odpowiedzi na zażalenie Wójt Gminy (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o oddalenie zażalenia.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie WSA w Rzeszowie odpowiada prawu, zatem zażalenie podlega oddaleniu. Prawidłowo w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji ustalił, że uchybienie przez skarżącą terminowi do złożenia skargi kasacyjnej z powodu złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, nie może zostać uznane za niezawinione, a zatem w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., nie zaszły w sprawie okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

6.2. W rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., I SAB 8/14, WSA w Rzeszowie oddalił skargę skarżącej na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r. W tym samym dniu skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie jej wyroku wraz z uzasadnieniem, który doręczono jej w dniu 28 listopada 2014 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, podniesionym w rozpoznawanym zażaleniu, nie mogła być ona wprowadzona w błąd przez brzmienie sentencji ww. wyroku.

Skarżąca podnosi, że: "Gdyby w sentencji wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. było wymienione, że przedmiotem sprawy również była przewlekłość postępowania strony przeciwnej to skarżąca wątpliwości by nie miała. Natomiast z sentencji wyroku wynikało, że sprawa dotyczy jedynie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r. (a nie przewlekłości postępowania) - dlatego też skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku, będąc przekonana, że Sąd w całości nie ustosunkował się do skargi". Tymczasem sentencja ww. wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. nie sugeruje, że wydane orzeczenie dotyczyło jedynie ustalenia wymiaru podatku rolnego za 2012 r., bowiem wyraźnie podano w niej, że wyrażone w tej sentencji rozstrzygnięcie WSA w Rzeszowie wydano "po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Wójta Gminy K." [wyróżnienie NSA]. W zestawieniu z uzasadnieniem analizowanego wyroku, który zaczyna się od stwierdzenia, że "Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga D. R. (dalej określanej jako: Skarżąca) na bezczynność, przewlekłe i opieszałe działanie Wójta Gminy K. (dalej w skrócie: organ I instancji) w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego za rok 2012 oraz braku wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do urzędnika niewykonującego swoich obowiązków" [wyróżnienie w tekście NSA] nie mogło być wątpliwym, przy zachowaniu należytej staranności w zapoznaniu się z treścią wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r., że rozstrzygnięto nim kwestię zarzucanej przez skarżącą wójtowi ww. gminy bezczynności, a nie podatku rolnego za 2012 r.

Pismem z dnia 25 listopada 2014 r., którym doręczono skarżącej ww. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r., jednocześnie prawidłowo pouczono ją o przysługującym środku odwoławczym oraz o ustawowym terminie wniesienia skargi kasacyjnej (k. 92 akt sądowych). Pomimo prawidłowego pouczenia skarżąca nie wniosła skargi kasacyjnej z zachowaniem ustawowego terminu 30 dni od dnia doręczenia wyroku WSA w Rzeszowie wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 159 p.p.s.a. wniosek skarżącej o uzupełnienie ww. wyroku nie mógł mieć wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, a wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność wniesienia takiego wniosku w stanie faktycznym sprawy – przy jednoznacznym wskazaniu przez WSA w Rzeszowie w sentencji i uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., czego dotyczy to orzeczenie – nie może być ocenione jako niezawinione uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a.

6.3. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.