Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1799/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 2 pkt 12a
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1679
law: Ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
article: art. 2, art. 8, art. 32, art. 67 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek, Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 179/11 w sprawie ze skargi L.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 grudnia 2010 r. nr WP.VII.9113-103-10 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 179/11 oddalił skargę L.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 grudnia 2010 r. nr WP.VII.9113-103-10 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 9 listopada 2010 r. L.P. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy w Krakowie jako osoba bezrobotna i przedstawiła następujące dokumenty: umowę o pracę z AK Doradztwo A.K. oraz świadectwo pracy, z których wynika, że świadczyła pracę w wymiarze ½ etatu, za którą ustalono wynagrodzenie w kwocie 468 złotych brutto, a od dnia 1 stycznia 2008r. w kwocie 563 zł brutto.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 9 listopada 2010 r. znak: PN-710-20021031-065-003/10 uznał L.P. za osobę bezrobotną.

Z kolei, decyzją z dnia 9 listopada 2010 r. znak: PN-710-20021031-065-003/10 na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a

i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz.415 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej ; K.p.a.). odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu decyzji podał, że z przedstawionych przez nią w dniu rejestracji dokumentów wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie spełniła warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

L.P. we wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego. Wskazała, że organ nie dysponował zaświadczeniami o wysokości jej zarobków, w tym wysokości składek odprowadzanych na Fundusz Pracy, które są niezbędne do ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Do odwołania załączyła dokument stwierdzający, że była ona zatrudniona w AK Doradztwo A.K. w okresie od dnia 5 listopada 2007 r. do dnia 31 października 2010 r. na ½ etatu, w 2009 r. z wynagrodzenia brutto w wysokości 638 zł odprowadzana była składka na ZUS w wysokości 87,47 zł i Fundusz Pracy w wysokości 16,26 zł, a w 2010 r. z wynagrodzenia o wysokości 658,50 zł odprowadzono składkę na ZUS w wysokości 90,28 zł. Ponadto odwołująca zakwestionowała dokonaną przez organ wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w kontekście jej zatrudnienia na połowie etatu. Podała, że warunek by osoba bezrobotna była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy musi uwzględnić okoliczność zatrudnienia w połowie wymiaru czasu pracy, a w związku z tym wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się proporcjonalnie do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu. Fakt, że w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy tj. na ½ etatu, składki na ZUS i Fundusz Pracy były odprowadzane od połowy minimalnego wynagrodzenia z pracę nie może stanowić przeszkody do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 23 grudnia 2010 r. znak: WP.VII.9114-103-10 na podstawie art. 71 ust 1 i 2 lit. a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 12a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podał, że podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, który uznał, iż do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć tylko te okresy,

w których osoba zatrudniona osiągała wynagrodzenie, w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wskazał, że warunek ten jest niezależny od wymiaru czasu pracy. W ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33), obowiązującej od dnia 1 lutego 2009 r., w art. 2 ust. 1 dodano pkt 12a zawierający legalną definicję minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z przepisu tego wynika, że: "oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r.

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz.1314). Minimalne wynagrodzenie za pracę w okresie od dnia 1 stycznia 2009 do dnia 31 grudnia 2009 r. wynosiło 1.276 zł (M.P. z 2008 r. nr 55, poz. 499), a od dnia1 stycznia 2010 roku wynosiło 1.317 zł (M.P. z 2009 r. nr 48, poz. 709).

Organ odwoławczy stwierdził, że z przedstawionego przez L.P. zaświadczenia wydanego przez firmę "AK Doradztwo" A.K. z Krakowa, wynika, że w okresie jej zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy wynagrodzenie miesięczne wynosiło w 2009 r. - 638 zł , a w 2010 r.- 658,50 zł . Było ono zatem niższe od wymaganego ustawą minimalnego wynagrodzenia.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest zastrzeżone jedynie dla osób uzyskujących wynagrodzenie w wysokości minimalnego wynagrodzenia przysługującego za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, bez względu na to w jakim wymiarze czasu pracy są zatrudnione; naruszenie art. 2 ust. 12a tej ustawy przez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania, że wprowadzając definicję minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustawodawca miał na celu pozbawienie prawa do zasiłku osób uzyskujących faktyczne wynagrodzenie w wysokości niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę

w pełnym wymiarze czasu pracy; naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 i art. 1 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy z w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez ich błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania, że przepisy ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy wykładać w taki sposób, aby ich celem lub funkcją było wyeliminowanie z grona osób uprawnionych do pobierania zasiłku, osób o zbyt niskich dochodach, a tym samym uznanie, że przyznanie prawa do zasiłku powinno być uzależnione od cenzusu majątkowego pracownika, w sytuacji, gdy pracownik spełnia wszystkie inne przesłanki dla przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w tym odprowadza składki na Fundusz Pracy. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym, powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy. Z przepisu wynika, że podstawowym warunkiem do uzyskania prawa do zasiłku jest zatrudnienie przez wyznaczony przez ustawę okres, osiąganie w tym okresie wynagrodzenia

w odpowiedniej wysokości tj. w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz opłacanie składek na Fundusz Pracy. Przy czym konieczne jest, aby warunki określone w tym przepisie zostały spełnione łącznie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji uznały, że skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna, w dniu rejestracji nie spełniała wszystkich określonych w ww. ustawie warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Spełniała warunki dotyczące okresu zatrudnienia oraz opłacania składek na Fundusz Pracy, to jednak osiągane przez nią wynagrodzenie było niższe od kwoty wymaganego minimalnego wynagrodzenia za pracę w latach 2007 – 2010. Fakt ten potwierdza przedłożone przez nią zaświadczenie wydane przez AK Doradztwo A.K.

Nie podzielił stanowiska skarżącej, że określona w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a omawianej ustawy kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę dotyczy wyłącznie pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, a w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, minimalne wynagrodzenie powinno być ustalane w kwocie proporcjonalnej odpowiednio do liczby godzin pracy przepracowanych przez pracownika w danym miesiącu. Stwierdził, że art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia stanowi kompletną i wyczerpującą regulację dotyczącą warunków, których zaistnienie uprawnia do zasiłku dla bezrobotnych. Jednym z tych warunków jest uzyskiwanie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z wykładnią językową, przepis ten pozwala na zaliczenie do okresu 365 dni jedynie takiego okresu, w którym wynagrodzenie pracownika wynosiło kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jeżeli intencją ustawodawcy byłoby zaliczenie do tego okresu okresów pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, za który osiągane było wynagrodzenie proporcjonalnie zmniejszone do liczby godzin, którą dany pracownik ma przepracować w danym miesiącu, to racjonalny prawodawca określiłby te kryteria przeliczania wynagrodzenia. Dla uzyskania prawa do zasiłku niezbędne jest wykazanie, że w okresie 365 dni przed rejestracją wynagrodzenie pracownika nie było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Okresy, w których nie osiągał on takiego wynagrodzenia nie podlegają zaliczeniu do stażu zasiłkowego. Nie ma przy tym znaczenia, czy zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymywane

w związku z tym niskie wynagrodzenie było wynikiem świadomego wyboru pracownika, czy też było spowodowane innymi okolicznościami, w szczególności brakiem możliwości podjęcia innej pracy. Za błędne uznał również stanowisko skarżącej, że

w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinno się przyjąć wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę na zasadzie określonej w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r.

o minimalnym wynagrodzeniu (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że mając na uwadze jednolitość wykładni

i stosowania prawa należy przyjąć, że zawarte w art. 71 ust. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, określenie "minimalne wynagrodzenie za pracę" należy rozumieć jako kwotę określoną na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Oznacza to wynagrodzenie, jakie pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, w danym roku kalendarzowym powinien otrzymać (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1330/10). Celem art. 71 ust. 2 lit. a omawianej ustawy jest "wyeliminowanie

z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych tych zatrudnionych, którzy nie mogą legitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości) odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/GL 541/08).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła L.P. reprezentowana przez radcę prawnego

i zaskarżając go w całości, zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego, a to art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 pkt 12a tej ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy

z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, poprzez przyjęcie, że osoby pracujące w niepełnym wymiarze czasu pracy i odprowadzające składki na Fundusz Pracy, powinny otrzymywać wynagrodzenie kwotowo równe minimalnemu wynagrodzeniu za pracę przysługującemu osobie zatrudnionej w pełnym wymiarze czasu pracy, aby spełniać kryteria uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych;

2. prawa materialnego, a to art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2, art. 8, art. 32 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że osoba spełniająca przesłanki wskazane w tym przepisie, lecz pracująca w niepełnym wymiarze czasu pracy jest pozbawiona prawa do zabezpieczenia społecznego

w postaci zasiłku dla bezrobotnych;

3. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 P.p.s.a.

w zw. z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez wskazanie, że kontrola administracji publicznej dokonywana pod względem kryterium legalności nie pozwala na ocenę legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych przeprowadzaną w drodze celowościowej, słuszności i funkcjonalnej wykładni przepisów prawa będących podstawą zaskarżonych orzeczeń administracyjnych.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie obu zaskarżonych decyzji; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podała, że minimalne wynagrodzenie za pracę jest określeniem normatywnym wynikającym wprost z ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Stosownie do treści art. 8 ust. 1 tej ustawy w przypadku osób pracujących w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu. W ocenie skarżącej, w okresie wymaganym przez przepisy cyt. ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy uzyskiwała minimalne wynagrodzenie za pracę, zgodnie z cyt. ustawą o minimalnym wynagrodzeniu. Wskazała, że skoro w cyt. ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest odniesienie do "minimalnego wynagrodzenia", to dla wyjaśnienia tego pojęcia należy sięgnąć do ustawy

o minimalnym wynagrodzeniu. Tam też należy poszukiwać wskazówek dotyczących sposobu obliczania minimalnego wynagrodzenia dla osób pracujących w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem skarżącej, faktu tego nie zmienia dodana w 2009 r. do cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 2 pkt 12a definicja minimalnego wynagrodzenia, która wskazuje, że "minimalne wynagrodzenie oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę

w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę". Jest to bowiem jedynie odesłanie wskazujące na ustawę o minimalnym wynagrodzeniu, jako podstawie do jego obliczania. Normatywnie, definicja ta nie przyniosła zmiany stanu prawnego, gdyż reguła zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu stanowi przepis szczególny w stosunku do wskazanej wyżej definicji. Z przepisu tego nie wynika pozbawienie prawa do zasiłku osób otrzymujących minimalne wynagrodzenie,

a zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2, art. 8, art. 32 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżąca podała, że zaprezentowana

w uzasadnieniu wyroku interpretacja powoduje naruszenie konstytucyjnego prawa obywatela do zabezpieczenia społecznego w razie pozostawania bez pracy bez swojej winy. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, eliminuje z prawa do zabezpieczenia osoby zatrudnione czasie pracy niższym niż pełny wymiar mimo, iż odprowadzają one składki na Fundusz Pracy skonstruowany na zasadach solidarności społecznej. Tym samym, osoby najuboższe, niepozostające w pełnoetatowym zatrudnieniu nie dość, że przeznaczają część swoich środków na rzecz wypłacanego zabezpieczenia społecznego, to same nie mogą z tego zabezpieczenia skorzystać

w jakimkolwiek zakresie. W ocenie skarżącej powyższe stanowi zaprzeczenie wskazanego w art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do zabezpieczenia społecznego w razie niezawinionej utraty pracy.

Autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie konstytucyjnej zasady równości i zasady praworządności stwierdził, że nie ma jakichkolwiek przesłanek do różnicowania podmiotów otrzymujących minimalne wynagrodzenie w zależności od wymiaru czasu pracy. Pozbawienie skarżącej prawa do zasiłku leży w aksjologicznej sprzeczności

z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności zasadą demokratycznego państwa prawnego, z której jednoznacznie wyinterpretowano zasadę zakazu stanowienia norm prawnych sprzecznych z normami wyższego rzędu, a także zasadę praworządności w aspekcie materialnym, z której wynika, że przepisy,

i interpretowane z nich normy prawne muszą spełniać materialne kryteria słuszności

i sprawiedliwości społecznej. Podnosząc wątpliwości co do zgodności art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji interpretacja narusza normy wyższego rzędu, czyli normy konstytucyjne i stoi w jawnej sprzeczności z zasadami aksjologicznymi państwa polskiego, w szczególności z zasadą sprawiedliwości społecznej. Nie do pogodzenia z tymi zasadami jest zatem sytuacja,

w której skarżąca w zakresie obciążania jej publicznymi daninami (składki na Fundusz Pracy) jest traktowana na równi z innymi osobami, zaś w zakresie otrzymywania świadczeń, niskie zarobki są okolicznością powodującą odmowę udzielenia jej pomocy ze strony państwa.

W ocenie autora skargi kasacyjnej wykładnia zaprezentowana w zaskarżonym wyroku jest sprzeczna z zasadą domniemania racjonalności ustawodawcy. Trudno bowiem przyjąć, iż ustawodawca dąży do dyskryminacji osób najsłabszych

i najuboższych. Nie sposób zatem uznać, że racjonalny ustawodawca chcąc przewidzieć możliwość przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobom uzyskującym minimalne wynagrodzenie, pracującym w niepełnym wymiarze czasu pracy powinien wprost "określić kryteria przeliczania wynagrodzenia". Analiza niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że odpowiednia wykładnia celowościowa i systemowa art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazuje, że ustawodawca w sposób racjonalny objął prawem do zasiłku także osoby pracujące na część etatu. Obowiązek prokonstytucyjnej wykładni prawa spoczywa nie tylko na sądach, lecz i na organach administracji publicznej (art. 7, art. 8 ust 1 i 2 Konstytucji RP

i art. 6 K.p.a.). Podstawą orzekania nie jest przepis, lecz norma prawna dekodowana

w drodze wykładni (operacji myślowej, w której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów). Podmiot stosujący prawo powinien zatem dążyć do interpretacji przepisów w zgodzie z zasadami i normami konstytucyjnymi wskazanymi powyżej.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca podała, że kontrola legalności aktu administracyjnego, wbrew stanowisku zaprezentowanemu

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, może pośrednio prowadzić do oceny celowości

i słuszności określonych rozstrzygnięć z uwagi na fakt, że wykładając przepisy, zgodnie z regułami wykładni należy stosować w razie potrzeby wykładnię systemową, celowościową i funkcjonalną. Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok

i wskazując na legalność jako jedyne kryterium badania zaskarżonych decyzji jednocześnie dokonał uniku od dokonania jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie.

Ponadto autor skargi kasacyjnej wniósł o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, w celu wydania wyroku interpretacyjnego bądź zakresowego, dotyczącego zgodności art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jako podstawy do odmowy przyznania prawa do zasiłku, osobie spełniającej kryteria nim przepisane, lecz pracującej w niepełnym wymiarze czasu pracy (tj. osiągającej minimalne wynagrodzenia w proporcji do wymiaru czasu pracy) z art. 2, 32 i 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o rozważenie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy art. 2, 32 i 67 ust. 2 z Konstytucji RP stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Wskazać należy, iż zarówno przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i cyt. ustawy

o Trybunale Konstytucyjnym oraz Konstytucji RP nie dają podstaw do uznania, że wniosek strony postępowania sądowego o zwrócenie się przez Sąd drugiej instancji

z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego jest dla Sądu wiążący. Ma on jednak obowiązek dokonania oceny zasadności wniosku w świetle art.3 cyt. ustawy

o Trybunale Konstytucyjnym. Przepis ten określa przesłanki ,których łączne spełnienie

aktualizuje obowiązek Sądu zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Pierwszą z nich, wyrażoną wprost w powołanym przepisie ustawy jest to, aby od odpowiedzi na pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed sądem. Sąd może zatem zwrócić się do Trybunału z pytaniem prawnym, jeżeli przedmiotem orzeczenia Trybunału będą przepisy prawa materialnego lub prawa procesowego stosowane przez sąd w danej sprawie. Drugą przesłanką przedstawienia przez sąd Trybunałowi pytania prawnego, o którym mowa w art. 3 cyt. ustawy, jest powzięcie przez sąd wątpliwości, co do zgodności stosowanego przezeń przepisu z Konstytucją. Przesłanka ta nie jest wprawdzie sformułowana wprost w treści powyższego przepisu, lecz wynika z istoty instytucji przedstawiania pytań prawnych. Przedstawianie pytań prawnych dotyczących konstytucyjności przepisów prawa stosowanych przez sąd w celu rozstrzygnięcia danej sprawy, ma sens w przypadku, gdy sąd poweźmie wątpliwość co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją i da temu wyraz w uzasadnieniu pytania prawnego. Oznacza to, że w sytuacji, gdy sąd z urzędu nie poweźmie wątpliwości co do zgodności stosowanego przezeń przepisu z Konstytucją lub gdy stwierdzi, że wniosek strony o zwrócenie się

z pytaniem prawnym do Trybunału jest bezzasadny, gdyż w ocenie sądu przepis jest zgodny z Konstytucją, nie ma obowiązku przedstawiania tego pytania do Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto podkreślić należy, iż wyrażone we wniosku strony wątpliwości co do zgodności przepisu z Konstytucją nie mogą być uznane za wątpliwości sądu. W konsekwencji stwierdzić należy, iż uprawnienie do przedstawienia pytania prawnego, o którym mowa w art. 3 cyt. ustawy, należy do wyłącznej właściwości sądu, który w tym zakresie nie jest związany wnioskiem strony postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie nasuwa wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją RP. Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy,

z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek, posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, uzyskiwanie w powyższym okresie,

z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w tym zakresie nie było zasadne

i niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Przechodząc do oceny pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, iż jego istota sprowadza się do kwestionowania prawidłowości wykładni przez organy administracji, a także przez Sąd pierwszej instancji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r., nr 69, poz.415 z późn. zm.), a w szczególności do użytego w tym przepisie sformułowania "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniemart.104b i art.105", w przypadku gdy pracownik był zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33) w art. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy po pkt 12 dodano pkt 12a zawierający definicję ustawową pojęcia "minimalnego wynagrodzenia za pracę". W świetle tego przepisu, "Ilekroć w ustawie jest mowa o: minimalnym wynagrodzeniu za pracę – oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłoszoną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 169, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz 2005 r. Nr 157, poz.1314). Jest to zatem własna definicja minimalnego wynagrodzenia za pracę, czyli kwota przysługująca za pracę w pełnym, miesięcznym wymiarze czasu pracy. W konsekwencji oznacza to wyłączenie dopuszczalności wyprowadzenia innej wykładni tego pojęcia, które podważałoby regulację ustawową (por. wyrok NSA z dnia

5 stycznia 2011 r. I OSK 1330/10). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. W związku z powyższym zasadne było nieuwzględnienie w tej sprawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.) określającego sposób ustalenia minimalnego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, gdyż przedmiot tej odrębnej regulacji nie pozwala na podważenie mocy obowiązującej zastosowania definicji ustawowej, przyjętej w art. 2 pkt 12a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 pkt 12a tej ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy

z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę uznał za nietrafny.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku

z art. 2, art. 8, art. 32 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego błędną wykładnię stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Przepis art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli niemający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie ustanawia on prawa do określonego rodzaju świadczenia z zabezpieczenia społecznego. Konkretne prawo do zabezpieczenia społecznego wynika dopiero z regulacji rangi ustawowej m.in. przepisów ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wraz z przyjętymi w tej ustawie warunkami, od spełnienia których zależy przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.

W orzecznictwie podkreśla się, że art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi jedynie pewien wzorzec określający w sposób ogólny ramy zabezpieczenia społecznego, kierunki polityki państwa i jest adresowany głównie do organów prawodawczych. Przepis ten stanowi zatem źródło gwarancji, a nie praw podmiotowych obywatela dla zabezpieczenia społecznego, które dopiero konkretyzują się w ustawach zwykłych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 741/11). Także Trybunał Konstytucyjny m.in. w wyroku z dnia

13 grudnia 2004 r., sygn. akt K 20/04 stwierdził, iż art. 67 Konstytucji RP nie rodzi roszczeń po stronie potencjalnych uprawnionych. Z powołanego wyżej przepisu Konstytucji nie można zatem wyprowadzić prawa do jakiegokolwiek konkretnego świadczenia np. zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero przepisy ustaw szczegółowo regulujących kwestie dotyczące prawa podmiotowego stanowią podstawę ewentualnych roszczeń osób ubiegających się o przewidzianą w ustawie zasadniczej formę zabezpieczenia społecznego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzeć się naruszenia tego przepisu skoro, przyczyną odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest niespełnienie przez nią przesłanek określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Nie można również zaaprobować stanowiska autora skargi kasacyjnej, że przedstawiona w uzasadnieniu wyroku wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy narusza art. 2, art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że przyjęta

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretacja przepisu jest wynikiem opisanej powyżej nowelizacji przepisów cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tym przypadku, właśnie z potrzeby odwołania się do paradygmatu racjonalnego prawodawcy oraz zasady pewności prawa, które wynikają z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również z postanowień, iż Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (art. 8 ust. 1) oraz przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej (art. 8 ust. 1), nie można wywodzić – do czego zmierza autor skargi kasacyjnej – że wprowadzona ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 6, poz. 33) do powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definicja ustawowa pojęcia "minimalnego wynagrodzenia za pracę", jest zmianą

o charakterze redakcyjnym i nie ma znaczenia prawnego, w tym sensie, że nie wpływa na zakres praw i obowiązków osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych.

Sąd administracyjny, jako organ władzy sądowniczej, jest powołany do sprawowania wymiaru sprawiedliwości (art. 10 w zw. z art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) i jako organ Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 8 ust. 1 i 2, jest również zobowiązany do działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Oznacza to, że nie może on podważać działań ustawodawcy w sposób dowolny, np. poprzez wykładnię prawa, która nie uwzględnia zmiany przepisów.

Przechodząc do podniesionej w skardze kasacyjnej kwestii dopuszczalności zastosowanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w kontekście art. 32 Konstytucji RP

i wynikającej z tego przepisu zasady równości zauważyć należy, iż nie każde zróżnicowanie sytuacji prawnej podmiotów stanowi naruszenie zasady równości oraz właśnie z uwagi na tę zasadę zróżnicowanie jest dopuszczalne. W doktrynie wskazuje się dopuszczalność takiego zróżnicowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy służy ono ważnym celom społecznym i gospodarczym (por. A. Surówka, glosa do wyroku WSA

w Łodzi z dnia 21 stycznia 2004 r. I SA/Łd 128/03, Przegląd Sejmowy 2005/2/155).

Z kolei, w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że zasada równości nie może być rozumiana jako wartość bezwzględna, bowiem zasada wyrażona w art. 32 Konstytucji konkretyzowana jest przez przepisy szczegółowe,

i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi, może stanowić łącznie kryterium oceny równego traktowania i to niezależnie czy mamy do czynienia ze stosowaniem czy tworzeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt. I OSK 1902/06 (LEX nr 443897) wyjaśnił, że zasada równości wobec prawa określona w art. 32 Konstytucji, ma charakter klauzuli generalnej i nie może być podstawą samodzielnej, materialnoprawnej podstawy do dochodzenia roszczeń (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt. II SA/Lu 685/07, LEX nr 486518; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt. II SA/Wa 782/06 LEX nr 265507). Z drugiej strony art. 32 Konstytucji zawiera dyrektywę równego traktowania skierowaną przed wszystkim do prawodawcy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie może być rozumiana jako zasada absolutna, gdyż jej granice wyznaczają inne zasady i przepisy konstytucyjne. O naruszeniu tej zasady można mówić wówczas, gdy w tożsamej sytuacji (faktycznej) różnicuje się prawa jednostki bez uzasadnienia opartego o inne normy konstytucyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt. I OSK 67/06 LEX nr 198281).

W związku z tym, ochronie prawnej w tym ochronie konstytucyjnej podlega tylko tak rozumiana równość wobec prawa, która wszystkim podmiotom charakteryzującym się daną cechą istotną zapewnia równe traktowanie, bez zróżnicowań dyskryminujących czy faworyzujących. Przy czym nawet, jeżeli określona norma prawna traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, nie zawsze mamy do czynienia z odstępstwem od ww. zasady, które stanowi naruszenie art. 32 Konstytucji. W każdym przypadku niezbędne jest ocena przyjętego kryterium zróżnicowania, bowiem równość wobec prawa to także zasadność wybieranego kryterium różnicowania podmiotów. A zatem nie ma charakteru dyskryminującego i nie narusza zasady wyrażonej w art. 32 Konstytucji zróżnicowanie podmiotów, jeżeli ich odmienne traktowanie wynika z uzasadnionych celów społecznych i gospodarczych, które posiadają konstytucyjną, czyli najwyższa rangę w polskim porządku prawnym. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 maja 2001 r. sygn. akt. K 5/01 wyjaśnił, że ocena przestrzegania zasady równości wymaga uwzględnienia założenia znacznego stopnia swobody ustawodawcy we wprowadzaniu regulacji, lepiej odpowiadających stosunkom społecznym. Przyznanie bowiem, określonej grupie osób pewnych preferencji nie oznacza obowiązku przyznania takich preferencji innym.

Na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zróżnicowanie sytuacji prawnej osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych wynika z ich odmiennej sytuacji faktycznej (tj. zatrudnione w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy oraz zatrudnione w niepełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy). Prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest prawem, skonkretyzowanym na warunkach określonych w tej ustawie. A zatem przy ocenie tego rozwiązania uwzględnia się tylko sytuacją tych bezrobotnych, którzy spełniają kryteria określone

w ustawie, a nie wszystkich bezrobotnych. Ponadto uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie jest związane ze stanem majątkowym osób ubiegających się o ten zasiłek. Warunki, od których uzależniona jest możliwość nabycie prawa do zasiłku określa art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy art. 32 Konstytucji RP nie narusza.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż na gruncie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zamierzony skutek skargi kasacyjnej może odnieść jedynie wykazanie takiego naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że mógł być on istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Dopiero spełnienie tych warunków daje podstawę do rozważenia zasadności tego zarzutu przez Sąd drugiej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego w tym przypadku autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem wskazanych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przeprowadził bowiem żadnej argumentacji w tym kierunku.

Jako nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 P.p.s.a. w zw. z art.1§2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 151 P.p.s.a. Przypomnieć należy, iż skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 w związku z art. 174 P.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07 Lex nr 422065). Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 3 P.p.s.a. który składa się

z 3 paragrafów, a paragraf 2. zawiera 8 punktów. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 3 P.p.s.a. nie został dokładnie określony, ponieważ nie zawiera wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem autora skargi kasacyjnej została naruszona. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, Nr 3, poz.72). Z tego względu ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności tego zarzutu nie była możliwa.

Zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, wbrew wymogom,

o których była mowa na wstępie, nie wykazał w jaki sposób przepis ten został przez Sąd pierwszej instancji naruszony, a także zaniechał przeprowadzenia argumentacji przemawiającej za tym, że wytknięte - jego zdaniem - uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu

o art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.