Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 656/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Pracownicy samorządowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: uznania zażalenia na bezczynność Wójta Gminy za nieuzasadnione p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać adwokatowi W. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, którą wypłacić z funduszu Skarbu Państwa.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wydanym na podstawie art. 123 i 37 k. p. a, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie S. i G. K. na bezczynność Wójta Gminy za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zażalenie małżonków S. i G. K. dotyczyło niezałatwienia ich wniosku o rozgraniczenie działek nr 367, 368 i 387 położonych w P. i zwolnienia od kosztów postępowania administracyjnego.

Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie, organ I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. wezwał wnioskodawców w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do wskazania biegłego geodety, który na piśmie wyrazi zgodę na przeprowadzenie czynności rozgraniczeniowych. W piśmie wyjaśniono wnioskodawcom, iż nie ma podstaw do rozgraniczenia z urzędu, bowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki wynikające z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. w stosunku do działek objętych wnioskiem nie jest prowadzone postępowanie o scaleniu gruntów oraz działki te nie graniczą z gruntami mienia komunalnego czy też Skarbu Państwa.

Pismo powyższe zawierało pouczenie, iż po upływie zakreślonego terminu przy nie wskazaniu przez stronę danych geodety spowoduje to pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują wydania odrębnego rozstrzygnięcia (decyzji czy postanowienia) w przedmiocie wszczęcia zwykłego postępowania z urzędu.

W związku z brakiem reakcji na wezwanie o wyznaczenie biegłego geodety, organ postąpił zgodnie z pouczeniem. W tych warunkach należało stwierdzić, iż Wójt Gminy działał zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a jego działanie nie nosi znamion bezczynności.

Na powyższe postanowienie S. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż wnioskiem z dnia 17 marca 2004 r., jako współwłaścicielka działki nr 367 w P. I zwróciła się do Wójta Gminy o rozgraniczenie gruntów. W powyższym wniosku wystąpiła o zwolnienie od kosztów postępowania ze względu na trudną sytuację materialną. Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Wójt Gminy wyznaczył jej siedmiodniowy termin do wskazania geodety, który dokona rozgraniczenia. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. skarżąca wezwała wójta do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczającego i rozpatrzenie wniosku o zwolnienie od kosztów, od której to decyzji zależał jej udział w postępowaniu. Ze względu na milczenie wójta w tej sprawie złożyła zażalenie na bezczynność wójta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zaskarżonym postanowieniem uznało je za bezzasadne.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie skargi jako bezzasadnej, natomiast na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. pełnomocnik SKO wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1 -3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanego na podstawie art. 37 k.p.a.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie jest postanowieniem, o którym mówi art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem nie służy na nie zażalenie, nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie należy ono również do innych wymienionych wcześniej form działania administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych.

Postanowienie wydane w rozpoznawanej sprawie jest natomiast warunkiem formalnym dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, co z kolei nie jest przedmiotem skargi.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż sprawa niniejsza nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.