Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 737/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: zawieszono postępowanie , podjęto
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3, par. 4, par. 5, par. 6, par. 7, par. 8, par. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 107 par. 3, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 22 poz 268
law: Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy o administracji rządowej w województwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego E.M. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy w W., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 , art. 52 , art. 53 ust. 3-5, art. 54, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) na wniosek R. O. ustalił warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "nadbudowa budynku mieszkalnego" na działce nr "1" w miejscowości D.. Podał, że "określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawiono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 na który ta inwestycja będzie oddziaływać".

W uzasadnieniu organ wskazał, że dla terenu planowanej inwestycji nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki zabudowy zostały ustalone przy uwzględnieniu interesów inwestora oraz ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nadto organ I instancji podał, że dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska naturalnego. Decyzja spełnia warunki określone w art. 61 ust 1 pkt 1-5 ustawy. Wskazał, że decyzja została wydana po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 2 cyt. ustawy.

Odwołanie od wyżej opisanej decyzji złożył E. M. domagając się "stwierdzenia jej nieważności". Podniósł w nim, że budynek którego dotyczy planowana nadbudowa jest zlokalizowany w odległości około 0,5 m od granicy z jego działką i około 7 m od jego domu. Nadbudowa spowoduje całkowity brak południowego słońca i będzie sprzeczna z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Wskazał, że podczas przedmiotowego postępowania został pominięty jako strona postępowania. Zamiast niego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości wskazano jego nieżyjącego od kilku lat ojca, którego podpis przy odbiorze decyzji został podrobiony.

Decyzją z dnia 26 lipca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1-4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie uzyskano uzgodnienia pozytywnie opiniujące projekt decyzji o warunkach zabudowy w formie postanowienia Wojewody [...], Zarządu Województwa [...], Zarządu Powiatu w O., jak również uzyskano uzgodnienie Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w K. w przedmiocie lokalizacji inwestycji. Analiza warunków zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy została przeprowadzona w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Projekt decyzji przygotowała osoba posiadająca wymagane ustawą uprawnienia. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji przytoczył stanowisko organu I instancji zawarte w piśmie wyjaśniającym z dnia 6 lipca 2004 r., w którym organ I instancji wskazał, że ustalając strony postępowania oparł się na wypisie z rejestru gruntów, który nie uwzględnia aktualnego stanu prawnego nieruchomości, albowiem spadkobiercy nie przeprowadzili postępowania spadkowego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania przesłano na imię i nazwisko W. M., zwrotne potwierdzenie odbioru zostało opatrzone podpisem, przy czym jak zauważył organ I instancji podpis ten jest nieczytelny. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do kwestionowania przedstawionego stanowiska organu I instancji, "które jako złożone przez organ administracji publicznej, korzysta z domniemania prawdziwości". Organ odwoławczy zauważył, że odwołujący się otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 25 czerwca 2004 r. i w tym samym dniu złożył oświadczenie, że jest spadkobiercą W. M. W kwestii usytuowania budynku organ odwoławczy podał, że zagadnienie to nie może stanowić przedmiotu rozważań organu w przedmiotowym postępowaniu, gdyż należy do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Odwołał się przy tym do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. IV SA 2253/97.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 lipca 2006 r. wniósł E. M.. Zarzucił, że jego osoba celowo została pominięta jako strona postępowania. Inwestor R. O. miała świadomość, że jej sąsiad W. M. nie żyje od 13 lat, nie podjęła jednak żadnych kroków, aby sprostować niewiedzę organu w tym zakresie. Nadto w sposób zamierzony włączyła do sprawy osoby nie mające związku ze sprawą, nie mieszkające w miejscowości D. już od kilkunastu lat. Podał, że w dniu 25 czerwca 2004 r. uzyskał decyzję organu I instancji jednak nie zostały mu udostępnione do wglądu akta. Podniósł, że granice między działkami "1" i "2" są sporne. Budowla nie posiada stropów, co oznacza, że nie spełnia wymogów technicznych pozwalających na jej nadbudowę. Wskazał, że inwestor R. O. zataiła przez organami, że wjazd na jej posesję z drogi powiatowej odbywa się "prawie w całości" po działce skarżącego. Również podłącz wody i gazu znajduje się "w przejeździe na jego działce". Podniósł, że wbrew temu co zostało zapisane w decyzji, dom, którego dotyczy nadbudowa jest usytuowany w odległości mniejszej niż 3 m od granic działki, a inwestycja pozbawi światła dziennego piętrową część budynku należącego do skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Potrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi, sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego, który miał wpływ na wynik sprawy.

Rozważania należy rozpocząć od zacytowania przepisu art. 52 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie na podstawie art.64 ust.1 ustawy (Dz.U. Nr 80 poz.717), który określa wymogi formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z nim wniosek powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

W aktach administracyjnych niniejszej sprawy na k. 4 znajduje się wniosek inwestora z dnia 11.03.2004 r. o ustalenie warunków zabudowy inwestycji. W rubryce formularza "Charakterystyka zabudowy terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych (przedstawić w formie opisowej i graficznej" wpisano jedynie: "9 m x 13 m x 1,5". Projektowana nadbudowa nie została przedstawiona w formie graficznej.

Dołączone do wniosku mapy (k.2 i 3) również nie odpowiadają warunkom wymienionym w art.52 ust.2 ustawy. Mapa zasadnicza z k.3 sporządzona jest w skali 1 : 2 000, a mapa z k.2 to wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1 : 5 000. Mapy te nie zawierają określenia granic terenu objętego wnioskiem. Na mapie z k.3 jest natomiast umieszczona pieczęć, że nie może służyć do celów projektowych.

W związku z tym stwierdzić należy , że wniosek inwestora nie odpowiadał wymaganiom określonym w przepisie art.52 ust.2 ustawy. Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie winno skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (art.64 kpa).

Na karcie 17 akt znajduje się kserokopia mapy sytuacyjno-wysokościowej powstałej z powiększenia mapy w skali 1 : 2 000. Dokument ten nie zawiera pieczęci, że mapa przyjęta została do zasobu geodezyjno-kartograficznego.

Stosownie do treści art.61 ust.1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W związku z tym podnieść należy, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, str. 500).

W dalszej części rozważań podnieść należy, że uzupełnieniem regulacji zawartej w art.61 ustawy są przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003r (Dz.U.03.164.1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

W myśl § 3 rozporządzenia , w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia analizy powinien zachować powyższe wymogi, precyzyjnie wskazując sposób wyliczenia trzykrotnej szerokości frontu działki (pamiętając, że jest to minimalna odległość, gdyż ustawodawca nie określił maksymalnej wielkości obszaru analizowanego), podając numery działek, w jakich ten obszar się zamyka, informacje te zamieszczając w części tekstowej analizy. Wyznaczone parametry i wskaźniki zabudowy muszą bezwzględnie znaleźć potwierdzenie w wynikach analizy, stanowiących załączniki (tekstowy i graficzny) do decyzji. Umotywowania wymaga również przyjęty przez organ sposób wyznaczenia tych parametrów.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r. II OSK 657/06, że działką sąsiednią jest każda działka znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczonego na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy.

W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest dokumentu, z którego wynikałoby przeprowadzenie przez organ analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób odpowiadający wskazanym wyżej wymogom.

Na k.19 akt administracyjnych znajduje się, co prawda, dokument zatytułowany "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy", ale jak wynika z umieszczonego na nim nagłówka jest to załącznik Nr 1 do decyzji [...]". Dokument ten stanowi właściwie wyniki analizy, a nie samą analizę. Czterozdaniowe uzasadnienie nie odpowiada warunkom, jakie analiza powinna spełniać. Jak podano w tym dokumencie, jego załącznikiem jest kopia mapy zasadniczej w skali 1 : 500. Znajduje się on na k.17 akt administracyjnych. W analizie podano, że dokonano jej biorąc pod uwagę zabudowę (budynek mieszkalny) na działce sąsiedniej nr "3". Na załączniku do analizy (k.17) nie są jednakże wskazane numery działek, nie wiadomo zatem o który budynek mieszkalny chodzi. Jeżeli o budynek oznaczony w załączniku Nr [...], to znajduje się on poza obszarem analizowanym. Nadto, w obszarze analizowanym znajduje się więcej niż jedna działka.

Przepis § 4 rozporządzenia stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. W analizie wskazano jedynie, że linia zabudowy pozostaje bez zmian. Nie spełnia to wymogów cytowanego przepisu.

Z § 5 rozporządzenia wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Ustalenie w analizie, że wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu pozostaje bez zmian również nie jest wystarczające.

Treść § 6 rozporządzenia wskazuje , że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

W przedmiotowej analizie szerokość elewacji frontowej została określona : "bez zmian". Nie jest to tożsame z wyznaczeniem tego parametru.

Według § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie parametr ten został określony: "zgodnie z wytycznymi DJPK". Takie sformułowanie jest nieścisłe i nie odpowiadana wymogom omawianego przepisu.

Stosownie zaś do § 8 rozporządzenia określić należy również geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Analiza nie spełnia również i tego warunku. Wadliwe jest określenie wysokości kalenicy – "zgodnie z wytycznymi DJPK". Analiza nie zawiera motywów określenia tych parametrów.

Stosownie do przepisu art.54 pkt 3) w związku z art.64 ust.1ustawy decyzja o

ustaleniu warunków zabudowy winna określać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z kolei zgodnie z § 9 rozporządzenia, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy te wskazują, że prawodawca odróżnia jako odrębne dokumenty samą decyzję o warunkach zabudowy ( zawierającą część tekstową i graficzną, którą stanowi kopia mapy z oznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) od załączników, za które uznaje wyniki analizy obejmujące tekst oraz część graficzną. Nie ma, zdaniem Sądu, przeszkód, aby linie rozgraniczające teren inwestycji i wyniki analizy w części graficznej umieszczone zostały na jednej mapie (spełniającej oczywiście odpowiednie warunki) i stanowiły jeden załącznik do decyzji. Warunkiem jest jednak, aby ów załącznik przedstawiał w sposób czytelny wszystkie wymagane dane. Podobnie rzecz ma się z załącznikiem tekstowym: jeżeli ma to być jeden dokument, to wyraźnie w nim muszą być oddzielone wiążące dla organu budowlanego warunki zabudowy i niewiążące wyniki analizy.

Załącznik Nr 1 do decyzji warunków tych nie spełnia. Nadto, został on podpisany wyłącznie przez urbanistę, a nie przez organ. Jest to wadliwe, gdyż załącznik do decyzji powinien spełniać te same wymagania co sama decyzja, a więc zawierać również podpis i pieczęć organu (por wyrok NSA z dnia 16.12.2008 r. II OSK 1624/07).

Wreszcie, decyzja organu I instancji zawiera te same nieprecyzyjne ustalenia w zakresie określenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości kalenicy co omówione wcześniej wady analizy.

Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art.107 § 3 kpa.

Jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania i rozdzielnika do decyzji stronami jego byli : R. O. oraz A. M., J. I. M., K. M., R. M., S. M., W. M., Z. M., O. W., M. W. zamieszkali D. oraz W. M. zam. D..

Zawiadomienie zostało skierowane do stron w sposób następujący : "M. A. i współwłaściciele D." (k.7).

Decyzję organu I instancji wysłano do: "A.J.K.R.S.W.Z.W. M., W. O. D.". Praktyka taka jest niedopuszczalna.

Powyższe świadczy o naruszeniu przez organ podstawowej zasady postępowania administracyjnego nakazującej organowi zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu.

Organ odwoławczy uchybień popełnionych przez organ I instancji nie dostrzegł. Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu decyzji podkreślił przejrzyste prowadzenie akt sprawy przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania w kwestii skierowania decyzji, w oparciu o nieaktualne wypisy z rejestru gruntów, do zmarłego W. M. stwierdził, że "brak jest podstaw do kwestionowania przedstawionego stanowiska organu I instancji, które jako złożone przez organ administracji publicznej, korzysta z domniemania prawdziwości".

Stanowisko to jest niezrozumiałe. To obowiązkiem organu jest ustalenie kręgu stron postępowania. Jeżeli dopiero po wydaniu decyzji przez organ I instancji okaże się, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, którym przysługiwał przymiot strony, rzeczą organu II instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Naruszenie przez organ administracji obowiązków wypływających z art. 10 kpa jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt b) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oczywistym jest, że wskazane wyżej uchybienia naruszyły przepisy prawa procesowego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji oraz zastosowany przez organ sposób doręczania przesyłek pozostałym stronom postępowania stanowią naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych wyżej uchybień.

Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu oraz art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku .

Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto na przepisie art.152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.