Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 341/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a, 92b, 92c
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1  art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Guziński, Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 2840 (dwa tysiące osiemset czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej jako: "u.t.d.") oraz lp. 6.1.4, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 23, art. 29, art. 32 ust. 2, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), rozdział VI pkt 4 załącznika IB do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania W. P. (dalej: "skarżący", "strona"), wniesionego od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł - utrzymał tę decyzję w całości w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,

- nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] września 2016 r. w miejscowości J. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów w skład którego wchodził samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował J. J. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy W. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W. P. "A", ul. [...],[...] G.

Podczas kontroli i oględzin zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego marki [...] typ [...] no. [...] stwierdzono podłączenie niedozwolonego urządzenia dodatkowego typu wyłącznik tachografu uruchamiany za pomocą zmiany bezpieczników (z dobrego na spalony) w polu nr 38 wpływającego na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Wykonano jazdę testową uruchamiając zainstalowane urządzenie - wyłącznik tachografu oraz na tę okoliczność sporządzono dokumentacje filmową i fotograficzną. Manipulowanie zainstalowanym urządzeniem niedozwolonym (zamiana bezpieczników) powodowało, iż wskazówka prędkościomierza zatrzymywała się wskazując 0 km/h,a na wykresówce rejestrował się odpoczynek. W wyniku zainstalowania niedozwolonego urządzenia dodatkowego zaingerowano w zabezpieczenie urządzenia rejestrującego. Na tej podstawie stwierdzono, że urządzenie pomiarowo - kontrolne zamontowane w pojeździe nie posiada ważnego badania okresowego.

Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że w dniu [...] września 2016 r. między godziną 07:00 a 13:40 prowadził pojazd i nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wymaganych wskazań w zakresie prędkości, długości przebytej drogi oraz swojej aktywności, żeby wykręcić pauzę. Na pytanie inspektorów czy przedsiębiorca lub inna upoważniona osoba w firmie kontroluje realizowane przez świadka zadanie przewozowe, tj. aktualne położenie kierowca odpowiedział, że nie. Ponadto zeznał, że nie był to jego pierwszy raz kiedy używał wyłącznika, sporadycznie używa go na załadunkach. Organ uznał, że powyższe działanie kierowcy miało na celu fałszowanie faktycznego czasu jego pracy, przejechanych kilometrów i wskazań prędkości poprzez nie rejestrowanie za pomocą tachografu. Zatem wszystkie dane zapisane przez tachograf na wykresówce dotyczące okresów prowadzenia pojazdu i odbytych odpoczynków były niewiarygodne.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] września 2016 r., nr [...].

W dniu [...] listopada 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000,00 zł na stronę za naruszenia opisane w protokole kontroli.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa proceduralnego a w szczególności:

- art. 6, art. 7, art. 10, art. 11, art. 73, art. 75, art. 77 ust. 1 oraz art. 81 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie oraz istotne naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego.

- art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się

w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji przedmiotowej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

GITD w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. wskazanej na wstępie i zaskarżonej w niniejszej sprawie przedstawił ramy materialno - prawne tego postępowania.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane

z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

Następnie wskazał, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2016 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo, czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach, gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu

i kalibracji wykonanych w tym okresie.

Konsekwencją powyższych rozważań jest zdaniem organu naruszenie określone jako lp. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł. W toku kontroli drogowej stwierdzono bowiem podłączenie niedozwolonego urządzenia dodatkowego typu wyłącznik tachografu uruchamiany za pomocą zmiany bezpieczników (z dobrego na spalony) wpływającego na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Taki stan faktyczny świadczy o tym, iż urządzenie pomiarowo - kontrolne zamontowane w kontrolowanym pojeździe nie posiada ważnego badania okresowego. Organ wyjaśnił, że badania okresowe tachografów mają na celu m. in. sprawdzenie czy urządzenie działa prawidłowo oraz czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, co świadczy o tym, że nikt nie ingerował w pracę urządzenia rejestrującego oraz

o prawidłowość jego wskazań.

Odnośnie kolejnego naruszenia GITD podniósł, że zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania

i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Tymczasem podczas kontroli wykryto niedozwolone urządzenie w postaci wyłącznika, który po uruchomieniu powodował, że tachograf w czasie rzeczywistej jazdy na karcie kierowcy rejestrował odpoczynek. Wyłącznik uruchamiany był za pomocą zmiany bezpieczników w okresie między godziną 07:00 a 13:40, a co za tym idzie nie rejestrując na wykresówce wymaganych wskazań w zakresie prędkości, długości przebytej drogi oraz swojej aktywności. Prawidłowo zatem organ I instancji stwierdził zaistnienie opisanego w decyzji naruszenia i zasadnie nałożył na stronę karę w wysokości 5.000 zł.

Następnie GITD podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, iż strona została prawidłowo powiadomiona o przysługujących jej prawach, w tym o prawie do czynnego udziału w postępowaniu.

GITD podniósł także, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich twierdzeń podniesionych przez stronę w złożonych przez nią wyjaśnieniach, a także poparł swoje stanowisko odpowiednimi przepisami prawa. Nie doszło zatem do naruszenia art. 11 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że zeznania kierowcy złożone

w toku kontroli drogowej uzupełniają materiał dowodowy zgromadzony w sprawie

i potwierdzają prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Podniósł, iż kierowca potwierdził, że wielokrotnie używał wyłącznika, by nie rejestrować swojej aktywności na urządzeniu rejestrującym, co potwierdził w trakcie przesłuchania podczas kontroli drogowej.

Za bezzasadny GITD uznał zarzut strony dotyczący naruszenia art. 81 k.p.a., gdyż z akt sprawy wynika, że organ zapewnił stronie możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W związku z tym organ I instancji poprawnie uznał, że powyższą okoliczność faktyczną za udowodnioną.

W ocenie organu II instancji zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a.

Końcowo organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko

w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Brak jest równocześnie podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze do tutejszego Sądu, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa proceduralnego

a w szczególności:

1) art. 92c u.t.d. polegające na błędnym przyjęciu, iż w skarżonej sprawie administracyjnej nie zaszły okoliczności sprawy i dowody, które wskazywały, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

2) art. 23 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego poprzez błędne przyjęcie, iż zainstalowane w kontrolowanym pojeździe urządzenie rejestrujące powinno zostać poddane przeglądowi wykonywanemu przez zatwierdzony warsztat;

3) art. 6, art. 7, art. 10, art. 11, art. 73, art. 75, art. 77 ust. 1, art. 81 k.p.a. polegające na oparciu rozstrzygnięcia w oparciu o dowód - zeznania świadka odebrane do protokołu po wcześniejszym błędnym pouczeniu, co do odpowiedzialności karnej, nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ

i wadliwe rozstrzygnięcie oraz istotne naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego;

4) art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się

w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu

o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, ale nie z powodów w niej wskazanych.

W niniejszej sprawie na skarżącego, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) - nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości 6000 zł za naruszenia

(wymienione szczegółowo w decyzji), określone w załączniku nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym ( dalej jako "u.t.d.")

Przywołany przepis stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zauważyć należy, że podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej było stwierdzenie, że w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] zamontowane zostało niedozwolone urządzenie, wpływające na niewłaściwe funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Manipulowanie nim powodowało, że tachograf w czasie rzeczywistej jazdy rejestrował odpoczynek.

Zgodnie z ust. 1 artykułu 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (...) przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

Tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności (ust.2).

Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3).

Z kolei artykuł 34 w/w rozporządzenia normuje użytkowanie kart kierowcy

i wykresówek.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że doszło do naruszenia przepisów o transporcie drogowym - nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy

i przebytej drogi (lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.), czego konsekwencją było nałożenie kary w wysokości 5000 zł.

Jednak, w ocenie organów, ingerencja w instalację tachografu - podłączenie urządzenia zakłócającego jego pracę spowodowała także, że urządzenie to nie posiadało ważnego badania okresowego, że nie można uznać ważności legalizacji tachografu ( lp.6.1.4. zał. nr 3 do u.t.d. ).

Z poglądem takim nie można się zgodzić.

Zauważyć należy, że odpowiedzialność przedsiębiorcy przewidziana w lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wiąże się z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Stosownie do art. 23 ust. 1 przywołanego przez organ odwoławczy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014) , tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata.

Organ odwoławczy przywołał także treść załącznika IB rozporządzenia 165/2014 – pkt 4 rozdziału VI, z którego wynika, że przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia, lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut, lub przy zmianie numeru VRN i przynajmniej raz w okresie dwóch lat (24 miesięcy) od ostatniej kontroli.

Przeglądy okresowe obejmują następujące kontrole: czy urządzenie rejestrujące działa prawidłowo, włącznie z funkcją gromadzenia danych na kartach do tachografów, czy jest zachowana zgodność z wymaganiami rozdziału III pkt 2.1 i 2.2 co do maksymalnych tolerancji przy instalacji, czy urządzenie rejestrujące opatrzone jest znakiem homologacji typu, czy tabliczka instalacyjna określona w wymaganiu 250 oraz tabliczka znamionowa określona w wymaganiu 169 są zamocowane, czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są nienaruszone, sprawdzenie rozmiaru opon i wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół, czy do urządzenia nie są podłączone żadne urządzenia służące do manipulacji.

Zauważyć jednak należy, że przywołane przepisy dotyczą obowiązku przeprowadzania przeglądów w określonym czasie i w określonym zakresie. Nie można wyprowadzić z nich takiego wniosku, do jakiego doszły organy – że "podłączenie wyłącznika tachografu powoduje nieważność sprawdzenia okresowego". Z przepisów tych skutek taki nie wynika.

Stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie te same okoliczności faktyczne, związane z kontrolą drogową w dniu [...] września 2016 r. oraz ze stwierdzeniem, że nastąpiła ingerencja w pracę zainstalowanego w zatrzymanym pojeździe urządzenia rejestrującego powodująca zmianę jego wskazań, stały się podstawą przypisania przedsiębiorcy wykonującemu przewóz dwóch różnych deliktów tj. naruszenia objętego lp. 6.2 załącznika nr 3 do u.t.d. "wykonywanie przewozu drogowego

z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego", określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. jako "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" oraz naruszenia objętego lp. 6.1 załącznika nr 3 do u.t.d. "naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf)", polegającego na "wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji" (lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.).

W załączniku nr 3 do u.t.d. ustawodawca przewidział naruszenie wynikające

z ingerencji w działanie urządzenia rejestrującego i uwzględniając wysoką szkodliwość tak powstałego stanu niezgodnego z prawem, określił w lp 6.2.1 stosunkowo surową sankcję - w wysokości 5.000 zł. W lp. 6.1.4 powołanego załącznika ustawodawca stypizował natomiast inne naruszenie - polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem, który co prawda został wyposażony w urządzenie rejestrujące wymagane przepisami, jednak urządzenie to nie posiada wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji - i przypisał do tego naruszenia znacznie niższą sankcję - w wysokości 1.000 zł. W rozpatrywanej sprawie organ błędnie przyjął, iż wskazane naruszenia mają względem siebie charakter subsydiarny, co nie znajduje usprawiedliwionych podstaw (patrz też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2395/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

O "wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji" (lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.) można byłoby mówić wówczas, gdyby tachograf utracił legalizację w związku z – przykładowo - upływem okresu ważności badania okresowego. Takich ustaleń

w niniejszej sprawie nie poczyniono.

Tak więc nie było podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości 1000 zł - błędnie uznano, że ingerencja w działanie urządzenia rejestrującego pozwala na nałożenie kary za naruszenie polegające na "wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji" (lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.). W tej sytuacji zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Rzeczą organu odwoławczego będzie, przy ponownym rozpatrzeniu odwołania - dokonanie oceny, po ewentualnym poczynieniu odpowiednich ustaleń, czy tachograf zainstalowany w przedmiotowym samochodzie w dniu kontroli faktycznie nie miał wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji – z uwzględnieniem powyżej zaprezentowanego stanowiska Sądu co do sposobu rozumienia omawianego naruszenia, ujętego w lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na kwotę 2.840 zł składa się zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 240 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego w wysokości 2.400,00 zł określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2015 r. poz. 1804).