Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 40/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi F. R. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpoznania sprawy z wniosku F. R. z dnia 9 czerwca 2021 r. o pozwolenie na budowę w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego F. R. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

F. R. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę i pozostawienie pismem z 5 lipca 2021 r. bez rozpoznania wniosku skarżącego z 9 czerwca 2021 r. o udzielnie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na demontażu stałego elementu witryny w lokalu usługowym i montażu w jego miejsce skrzydła drzwiowego w budynku przy [..] w G. Zdaniem skarżącego niezasadnie organ pozostawił bez rozpoznania jego wniosek na podstawie art. 64 § 2 Kpa z uwagi na nieuzupełnienie braków w wyznaczonym terminie, bowiem nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania wskazanego przepisu, tzn. wniosek skarżącego nie posiadał braków formalnych, których nieusunięcie mogłoby skutkować pozostawieniem podania bez rozpoznania.

Relacjonując przebieg postępowania wskazał skarżący, że jest właścicielem lokalu usługowego znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w G. przy [..], na działce nr [..] obr. ewid. [..], położonej w obszarze zabytkowym: zespół urbanistyczny śródmieścia G., wpisany pod numerem [..] decyzją z 21 września 2007 r. do rejestru zabytków prowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skarżący chcąc na wskazanej nieruchomości wykonać prace polegające na demontażu stałego elementu witryny w lokalu usługowym i montażu w jego miejscu skrzydła drzwiowego, tj. prac, które nie wpływają na zmianę parametrów zewnętrznych budynku, złożył dnia 9 czerwca 2021 roku wniosek o pozwolenie na budowę. Do wniosku załączono projekt architektoniczno-budowlany (3 egzemplarze), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze zabytkowym wpisanym do rejestru.

Pismem z 14 czerwca 2021 r. Prezydent Miasta wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku co do danych wskazanych w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez podanie właściwego tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwego obrębu ewidencyjnego oraz daty złożenia tożsamego z datą złożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz uzupełnienie wniosku o numer lokalu i właściwy obręb ewidencyjny wyznaczając na to 14-dniowy termin od daty otrzymania wezwania. Skarżący odebrał wezwanie 16 czerwca 2021 r. i następnego dnia uzupełnił wskazane przez organ braki. Pismem z 5 lipca 2021 r. Prezydent Miasta poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. z uwagi na nieuzupełnienie braków pisma, co do danych wskazanych w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez podanie właściwego tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwego obrębu ewidencyjnego oraz daty złożenia tożsamego z datą złożenia wniosku o pozwolenie na budowę.

Skarżący w związku z bezczynnością Prezydenta Miasta złożył ponaglenie, które postanowieniem z 11 października 2021 r. rozpoznał Wojewoda i stwierdził, że Prezydent Miasta nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania we wnoszonej sprawie.

W opinii skarżącego organ we wskazanym stanie faktycznym sprawy nie miał podstaw do zastosowania art. 64 § 2 Kpa i pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Organ zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku o wydanie w sprawie decyzji. Skarżący za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2014 roku, sygn. akt II OSK 2557/13 stoi na stanowisku, iż "tylko, bowiem gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi, co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia. Natomiast merytoryczna ocena dostarczonego przez zainteresowany podmiot materiału następuje już po zakończeniu kontroli formalnej, a więc wyeliminowaniu tych wniosków, które zawierają wynikające z przepisów wady formalne."

Dodał pełnomocnik skarżącego, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ma podwójny charakter. Z jednej strony złożenie tego oświadczenia stanowi materialnoprawną przesłankę wydania inwestorowi pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), z drugiej - sam ten dokument jest elementem formalnym podania obejmującego wniosek o pozwolenie na budowę. W myśl bowiem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2018 roku, sygn. akt II OSK 2421/17 "Oświadczenie tego rodzaju musi być kwalifikowane jako konieczny wymóg formalny wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, który wraz z samym wnioskiem stanowi integralną całość. Wynikający z powyżej przywołanego artykułu obowiązek dołączenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zatem zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a "innym wymaganiem" podania ustalonym w przepisie szczególnym. Formalny status tego oświadczenia, jako obligatoryjnego załącznika do wniosku o pozwolenie na budowę, skutkuje koniecznością wyraźnego rozdzielania faz formalnej i materialnej kontroli tego oświadczenia. Ewentualna weryfikacja treści oświadczenia oraz ocena, że tego rodzaju oświadczenie w sensie materialnym zostało skutecznie złożone, są możliwe dopiero po zakończeniu fazy kontroli formalno-procesowej oświadczenia jako dokumentu złożonego w przepisanej przez prawo formie." \N opinii skarżącego ocena treści oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz spełnienia wymogu materialnego wydania pozwolenia na budowę w postaci złożenia tego rodzaju oświadczenia jest możliwa dopiero po spełnieniu wymagań formalno-procesowych w zakresie złożenia formularza, który wyznacza obligatoryjne elementy powyższego oświadczenia.

Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez skarżącego spełniało wszystkie wymogi formalne. Organ pozostawienie wniosku bez rozpoznania oparł na okolicznościach, które ustalił po merytorycznej jego analizie. Nie ulega zatem wątpliwości, iż we wskazanym stanie faktycznym sprawy organ nie miał podstaw do zastosowania art. 64 § 2 Kpa i był zobowiązany był rozpatrzenia wniosku i wydania w sprawie decyzji.

Skarżący wskazuje ponadto, że twierdzenia organu co do merytorycznej analizy przedmiotowego oświadczenia są błędne. Zgodnie ze stanowiskiem organu podstawą pozostawienia podania bez rozpoznania w myśl art. 64 § 2 Kpa miało być nieuzupełnienie przez skarżącego oświadczenia poprzez podanie właściwego, zgodnie z zapisem księgi wieczystej, tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwego obrębu ewidencyjnego oraz daty złożenia oświadczenia tożsamego z datą złożenia wniosku o pozwolenie na budowę.

Nie zgodził się skarżący z argumentacją organu co do nieprawidłowego wskazania tytułu, z którego wynika jego prawo do dysponowania nieruchomością. Skarżący wskazał w oświadczeniu, iż tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest własność i w opinii skarżącego jest to informacja prawidłowa. Skarżący zgodnie ze złożoną dokumentacją chciał w lokalu, którego jest właścicielem, wykonać prace polegające na demontażu stałego elementu witryny i montażu w jego miejscu skrzydła drzwiowego, tj. wykonania prac, które nie wpływają na zmianę parametrów zewnętrznych budynku. Pomimo, iż roboty te dotyczyły ściany zewnętrznej budynku to jednak przeprowadzone miały zostać w lokalu stanowiącym odrębną własność skarżącego. Nie jest więc zasadne przyjęcie, że witryna konkretnego lokalu stanowi część wspólną nieruchomości. Przyjmując założenie organu należałoby uznać, że nie tylko skarżący, ale także pozostali właściciele lokali w budynku zobowiązani są do ponoszenia kosztów jego utrzymania, a także skarżący musiałby ubiegać się o zgodę pozostałych właścicieli celem naprawy witryny na skutek aktów wandalizmu. Nieuzyskanie zgody oznaczałby brak możliwości zabezpieczenia lokalu przez skarżącego pomimo uszkodzonej witryny. Takie stanowisko nie może być właściwe.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta przyznał przebieg postępowania w sprawie opisany przez skarżącego i wskazał, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wynika z tytułu własności wyodrębnionego lokalu 2, należącego do inwestora, lecz współwłasności części wspólnej budynku usytuowanego na działce nr [..]. Taki też tytuł do przedmiotowej nieruchomości wynika z prowadzonej dla niej księgi wieczystej nr [..]. Za zasadne uznać zatem należy wystosowanie do inwestora przez Prezydenta Miasta wezwania do wskazania w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane właściwego tytułu, z którego to prawo wynika.

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym ze wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Wskazane w wezwaniu z 14 czerwca 2021 r. uchybienie nie mieści się w zakresie zagadnień podlegających sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 35 ust. 1, dlatego też organ I instancji prawidłowo wezwał inwestora do jego usunięcia w trybie art. 64 § 2 Kpa, a następnie, z uwagi na brak odpowiedniej reakcji wnioskodawcy, poinformował go o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności ani przewlekłego prowadzenia sprawy przez Prezydenta Miasta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu jego wniosku z 9 czerwca 2021 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na demontażu stałego elementu witryny w lokalu usługowym i montażu w jego miejsce skrzydła drzwiowego w budynku przy [..] w G. i pozostawienie jego podania bez rozpoznania.

Sąd w pierwszej kolejności zbadał spełnienie wymogów formalnych związanych z możliwością wniesienia skargi uznając, że zostały spełnione. Skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Skarżący wystosował do Wojewody ponaglenie, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., a postanowieniem z 11 października 2021 r. organ wyższego stopnia stwierdził, że Prezydent nie dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie. Powyższe potwierdza więc, że skarżący wypełnił wymóg formalny wyczerpania środków zaskarżenia, a wniesienie skargi w dniu 22 marca 2022 r. należy uznać za dokonane zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Mając na uwadze żądania skargi, tj. stwierdzenie przez sąd bezczynności i zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie z wniosku skarżącego o pozwolenie na budowę dla inwestycji opisanej powyżej wyjaśnić należy, że bezczynność jest stanem prawnym, w którym norma kompetencyjna przyznaje organowi administracji określoną kompetencję do stosowania prawa w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego, a organ administracji publicznej będący podmiotem kompetencji nie realizuje jej, gdy podjęcie określonego działania na podstawie kompetencji jest w danej sytuacji procesowej obowiązkiem organu. W konsekwencji elementami konstrukcyjnymi stanu bezczynności organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym jest, po pierwsze, niezrealizowanie kompetencji do stosowania prawa oraz, pod drugie, naruszenie obowiązku wykonania kompetencji przez organ, któremu kompetencja przysługuje. Jednocześnie, bezczynność jest odnoszona do normatywnej kategorii "niezałatwienia sprawy w terminie" – art. 36 i art. 37 k.p.a. Jeżeli organ nie realizuje przyznanej mu przez prawo kompetencji (zarówno od strony prawa, jak i obowiązku jej realizacji), to niezałatwienie sprawy kreuje stan bezczynności. Terminy procesowe określają ramy czasowe, w których powinna być zrealizowana kompetencja organu administracji publicznej, aby nie można było zarzucić mu bezczynności w jej wykonywaniu. W konsekwencji w przypadku, gdy istnieje prawny termin realizacji kompetencji – upływ wyznaczonego przepisami procesowymi terminu będzie podstawowym kwalifikatorem, za pomocą którego będzie oceniane naruszenie obowiązku realizacji kompetencji w postępowaniu administracyjnym. Z upływem takiego terminu, w przypadku niezrealizowania kompetencji przez organ administracji publicznej, będzie dochodziło do powstania stanu bezczynności organu.

Dla stwierdzenia bezczynności istotne jest naruszenie terminu załatwienia sprawy (art. 37 § 1 ab initio w związku z art. 35 k.p.a.) poprzez wydanie decyzji, postanowienia lub podjęcie aktu albo dokonanie czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przy czym należy zauważyć, że w tym ujęciu formuła bezczynności, określona w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a., zawiera w sobie dokonywanie przez sąd administracyjny także kontroli przewlekłości postępowania, mimo że kategoria ta nie jest expressis verbis dotychczas wyodrębniona przez prawodawcę.

Tak więc kontrolowana przez sąd administracyjny bezczynność w postępowaniu administracyjnym związana z niezałatwieniem sprawy w terminie może być wynikiem zarówno braku podjęcia przez organ administracyjny jakichkolwiek działań procesowych, jak i wówczas, gdy takie czynności były podejmowane, lecz były one nieefektywne (czy to dlatego, że były one pozorne, czy też były dokonywane w dużych odstępach czasu itp.). Bezczynność należy rozumieć jako niezałatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji (postanowienia lub podjęcie aktu albo dokonanie czynności) w terminach przewidzianych przez prawo. Jeżeli zatem organ prowadzący postępowanie administracyjne podejmował czynności w sprawie, lecz nie załatwił jej w terminach prawem przewidzianych, to należy uznać, że pozostaje on w bezczynności. Co do zasady, nie mają bowiem znaczenia przyczyny i okoliczności, z powodu których określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana (np. brak pracowników, ich absencja lub duża liczba spraw w toku), czy też przeświadczenie organu, że stosowny akt lub czynność nie powinny zostać dokonane. Wobec normatywnego uregulowania terminów załatwienia sprawy administracyjnej bezczynność należy łączyć z upływem tych terminów, a nie z aktywnością lub jej brakiem po stronie organu administracyjnego.

Sąd dokonujący kontroli legalności działań organów administracji zobowiązany jest, przy ocenie zarzutu przewlekłości/bezczynności w postępowaniu administracyjnym rozważyć, czy zachowane zostały terminy rozpoznania sprawy oraz czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie.

Wprawdzie terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym co do zasady regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże w przypadku postępowania zainicjowanego wnioskiem o pozwolenie na budowę zastosowanie znajdą przepisy szczególne, tj. art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Nadto należy zwrócić uwagę, że postępowanie to jest ściśle sformalizowane, bowiem inwestor musi spełnić szereg warunków, aby jego żądanie podlegało rozpoznaniu. Zakres wymaganych dokumentów reguluje art. 33 Prawa budowlanego, natomiast art. 35 tej ustawy wskazuje, jakie elementy podlegają sprawdzeniu przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednym z kluczowych wymogów jest złożenie przez inwestora wniosku zawierającego dane inwestora i samej inwestycji, w szczególności dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymóg ten wprost wynika z treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Dostrzec należy, że zgodnie z art. 33 ust. 6 Prawa budowalnego w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy, stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Tak więc w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ dokonuje wezwań w trybie art. 64 § 2 Kpa jedynie w zakresie, który nie dotyczy dokumentów badanych przez organ w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 ustawy.

Zatem, w zależności od tego, z jakiego rodzaju brakiem – formalnym (braki inne niż wymienione w art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego) czy materialnym - wniosku o pozwolenie na budowę mamy do czynienia w danej sprawie, organ będzie albo wdrażał procedurę usuwania braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a., albo – uznając, że nie ma do czynienia z brakami o charakterze formalnym – będzie rozstrzygał merytorycznie, co może prowadzić do wydania decyzji odmownej w związku z niespełnieniem ustawowych przesłanek do udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 oraz ust. 4 a contrario Prawa budowlanego). W świetle tego, należy uznać, że brak polegający na braku dołączenia dokumentu, który stanowiłby w ocenie organu potwierdzenie posiadania przez inwestora wniosku o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest brakiem materialnym, a nie formalnym i w związku z tym nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 Kpa.

Dostrzega Sąd, że na wystosowane wezwanie skarżący odmówił przedstawienia dodatkowego dokumentu o prawie do realizacji planowanych robót budowlanych, gdyż stanął na stanowisku, że prace przy witrynie lokalu należącego do niego jest uprawniony wykonać bez zgody pozostały właścicieli budynku. Organ nie podzielił tego stanowiska i uznał, że skarżący nie wykonał należycie wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku i pozostawił wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę bez rozpoznania. Nie było to w ocenie składu orzekającego prawidłowe.

Podkreślić należy, że wstępna ocena wniosku o pozwolenie na budowę nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego z obowiązku badania na dalszym etapie postępowania (w tym żądania dodatkowych niezbędnych dokumentów) czy inwestor prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane posiada, a ustalenie, że inwestor takiego prawa nie posiada skutkuje wówczas odmową udzielenia pozwolenia na budowę. O ile zatem już na wstępnym formalnym etapie badania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę organ pozostawia ten wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 Kpa m.in. ze względu na niekompletne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o tyle - jeśli na dalszym etapie postępowania badając prawidłowość złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i załączonych do niego pisemnych zgód pozostałych współwłaścicieli, bądź braku takowych stwierdzi, że inwestor nie posiada takiego prawa - odmawia udzielenia pozwolenia na budowę. Z tego względu zgodzić się należy ze stanowiskiem skargi, że dopiero na dalszym etapie postępowania organ ocenia czy skarżący był uprawniony - w świetle struktury własnościowej nieruchomości i zakresu wnioskowanych robót budowlanych - do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bez zgody pozostałych współwłaścicieli i czy ewentualnie taką zgodę posiadał. W świetle kwestionowania przez skarżącego prawa organu do żądania przedstawienia zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości celem wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ zobowiązany był do merytorycznej oceny złożonego oświadczenia.

W orzecznictwie wskazuje się, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zwalnia z zarzutu bezczynności jedynie wówczas, gdy jest prawidłowa, tj. gdy została poprzedzona zasadnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych (zob. m.in. wyrok NSA z 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 1374/19, dostępny w CBOSA). Jak powyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie czynność ta nie spotkała się z aprobatą sądu.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że niezgodne z prawem było pozostawienie podania skarżącego bez rozpoznania. Zachodziły bowiem pełne podstawy do wydania decyzji merytorycznej.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku i zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku skarżącego z 9 czerwca 2021 r. w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Oceniając bezczynność organu sąd uznał, że nie miała ona charakteru rażącego (pkt 2 wyroku). Organ podejmował bowiem czynności zmierzające do załatwienia sprawy, a bezczynność skutkująca wydaniem aktu o pozostawieniu podania bez rozpoznania wynikała z błędnego poglądu prawnego a nie jego opieszałości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, na którą oprócz wpisu sądowego do skargi w wysokości 100 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., albowiem przedmiotem zaskarżenia uczyniono bezczynność.