Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 53/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par.  1 pkt 6 i  par.  3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : zwrotu należności związanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art.138 § 2 kpa, po rozpoznaniu odwołania M.B. od decyzji Prezydenta Miasta, [...] z dnia [...]r. w sprawie zwrotu należności związanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] – uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że Kolegium powołując się na art. 13 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm./ - w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 listopada 2003r., przyznało rację odwołującemu się i uznało za zasadne zarzuty odwołania stwierdzając, że nie istnieje obowiązek zapłaty kary pieniężnej za nie uiszczone opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego na drodze.

Ponadto Kolegium zarzuciło, że organ I instancji nie wyjaśnił wyczerpująco stanu faktycznego sprawy i uznało, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję kasacyjną organu odwoławczego wniosła Gmina Miasta [...] reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...]. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i wniosła o uchylenie decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej odrzucenie. Zdaniem Kolegium w świetle art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Prezydent Miasta [...] ani Gmina Miasto [...] nie są podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi. Na poparcie stanowiska Kolegium powołało się na orzecznictwo w sprawach I SA/Sz 14/04, SA/Sz 1964/03, I SA/Sz 489/04.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje:

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, określonej dalej Jako P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym /§ 1/. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi / § 2/.

Ustawodawca w art. 50 P.p.s.a. określił legitymację skargową przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego /legitymacja materialna/ oraz wskazanie podmiotów które – mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi /legitymacja formalna/.

W rozpoznawanej sprawie skargę do Sądu wniosła Gmina Miasto, a więc jednostka samorządu terytorialnego, której organ tj. Prezydent Miasta – jako organ I instancji – wydał decyzję w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej.

W tych okolicznościach, wniesienie skargi przez Gminę Miasto na decyzję organu II instancji spowodowało konieczność rozważenia legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę do Sądu.

Kwestia legitymacji skargowej jednostki samorządu terytorialnego, nie była jednolicie przyjmowana zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego jak i w doktrynie.

Występujące na gruncie tego problemu wątpliwości rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003r. /OPS1/03/ ONSA 2003 Nr 4, poz. 115.

W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził między innymi: "/.../ Rola jednostki samorządu terytorialnego jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystają z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego".

Stanowisko powyższe zostało podzielił w literaturze przedmiotu /por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Jan Paweł TARNO, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, W-wa 2004, tez. 9 do art. 50/.

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie.

Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.