Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 751/92
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1992-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Podatki inne
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz. 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art. 14 pkt 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: Wprowadzenie przez radę gminy zwolnienia od podatku od posiadania psów mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie gminy nie ma charakteru generalnego zwolnienia od podatku i nie narusza tym samym art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31 ze zm/.

TEZY

Wprowadzenie przez radę gminy zwolnienia od podatku od posiadania psów mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie gminy nie ma charakteru generalnego zwolnienia od podatku i nie narusza tym samym art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31 ze zm/.


UZASADNIENIE

Wojewoda K., rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 lutego 1992 r. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ stwierdził nieważność uchwały nr V/30/91 Rady Gminy w S. z dnia 23 grudnia 1991 r. w sprawie podatku od posiadania psów, w części dotyczącej zwolnienia z podatku mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie tej gminy.

Wojewoda K. wskazał, że art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ nakłada na osoby posiadające psy obowiązek uiszczenia podatku z tego tytułu.

W ust. 2 tego przepisu ustawa wymienia grupy podatników od których nie pobiera się tego rodzaju podatku.

Zgodnie zaś z art. 14 pkt 4 cyt. ustawy Rada Gminy może wprowadzić inne zwolnienia niż określone w art. 13 ust. 2 ustawy.

Zdaniem organu nadzorczego przepis ten nie przewiduje jednak możliwości zwolnienia od przedmiotowego podatku wszystkich mieszkańców gminy.

Organ nadzorczy powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie z którego wynika, że treść art. 14 pkt 4 cyt. ustawy nie upoważnia rady gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie zwolnienia wszystkich mieszkańców gminy od podatku z tytułu posiadania psów.

Rada Gminy w S. w par. 2 podjętej uchwały zwalnia od przedmiotowego podatku wszystkich mieszkańców gminy.

Wójt Gminy w S. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, podnosząc że art. 14 pkt 4 cyt. ustawy nie ogranicza swobody Rady w sposobie i zakresie wprowadzenia przedmiotowego podatku a zatem Rada Gminy podjęła uchwałę zgodnie z prawem.

Zdaniem Wójta powołany przez organ nadzorczy pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA nie może stanowić podstawy do uchylenia uchwały Rady Gminy, zwłaszcza że zwolnienie wynikające z przedmiotowej uchwały nie dotyczy wszystkich osób fizycznych zamieszkałych na terenie gminy a jedynie osób zameldowanych tam na stałe, a zatem uchwała ta jest zgodna z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak i z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co uzasadnia uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego.

Odpowiadając na skargę Wojewoda K. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że zwolnienie podatkowe jakiego dokonała Rada Gminy w S. jest faktycznie generalnym zwolnieniem wszystkich mieszkańców tej gminy od przedmiotowego podatku.

W dodatkowym piśmie z dnia 1 czerwca 1992 r. Wojewoda K. wniósł o odrzucanie skargi z powodu naruszenia przepisu art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, bowiem podstawą wniesienia skargi jest uchwała rady gminy a zatem ten organ winien podjąć też uchwałę o wniesieniu skargi nie zaś zarząd gminy, który wydał postanowienie o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.

Wójt Gminy S. w piśmie z dnia 3 czerwca 1992 r. podniósł, że nie zachodzi naruszenie przepisu art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym, ponieważ z przepisu tego wynika, że podstawą wniesienia skargi jest uchwała organów gminy, przy czym nie wymienia się w tym przepisie rady gminy.

Zdaniem Wójta, interpretacja organu nadzorczego jest interpretacją rozszerzającą. Gminę, która upoważniona jest do wniesienia skargi reprezentuje na zarządzie Wójt.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie bowiem do dyspozycji wynikającej z treści art. 14 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ - rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia w podatku od posiadania psów niż określone w art. 13 ust. 2 tej ustawy.

Rada Gminna w S. uchwałą z dnia 23 grudnia 1991 r. zwolniła od podatku od posiadania psów mieszkańców zameldowanych na stałe na terenie Gminy S.

Jak zatem wynika z powyższego, przedmiotowe zwolnienie podatkowe wprowadzone przez Radę Gminy w S. nie objęło wszystkich mieszkańców tej gminy, bowiem faktycznie nie obejmuje jej mieszkańców zameldowanych tam na pobyt czasowy.

W tej sytuacji nietrafny jest zarzut organu nadzorczego, że wprowadzone przez Radę Gminy w S. zwolnienie podatkowe ma charakter generalnego zwolnienia od przedmiotowego podatku wszystkich mieszkańców tej gminy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wprowadzenie przez Radę Gminy w S. przedmiotowego zwolnienia podatkowego mieści się w granicach upoważnienia ustawowego wynikającego bezpośrednio z art. 14 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwłaszcza że wskazany przepis nie zawiera żadnych ograniczeń w tym zakresie.

Podnieść również należy, że środki finansowe z tego rodzaju podatków stanowią wpływy do budżetu gminy, którym może ona swobodnie gospodarować.

Z tych względów należało uznać, że zaskarżona uchwała Rady Gminy w S. z dnia 23.12.1991 r. w sprawie podatku od posiadania psów jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 216a i art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa, orzekł jak w sentencji.