Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 253/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 22 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor sądowy Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referent-stażysta Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz R. M. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R.M. od decyzji z dnia [...] nr [...], Prezydenta Miasta Ł. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z przyłączami: wodociągowym, elektrycznym i lokalnej kanalizacji sanitarnej oraz ze zbiornikami bezodpływowymi na terenie znajdującym się w Ł. przy ul. A 31 (działka nr 622/6), na podstawie arto 138 § l pkt l k.p.a., art. 40 ust, l, art. 42 ust l i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm. ), ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zatwierdzonego przez Radę Miejską w Łodzi uchwałą nr LYII/491/93 z dnia 2 czerwca 1993 r. (Dz. Ur. Woj . Łódzkiego nr 6, poz. 71, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyżej opisanej inwestycji, uzasadniając swoją decyzję tym, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nieruchomość objęta wnioskiem inwestora położona jest poza potniejącym skupiskiem zabudowy.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożył R.M., wnosząc o jej uchylenie i wskazując, iż projektowana Inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z żadnym z ustaleń obowiązującego planu. Odwołujący się podkreślił także, iż w dniu [...] uzyskał postanowienie Prezydenta Miasta Ł. pozytywnie opiniujące podział przedmiotowej nieruchomości. Kolegium rozważając przedmiotową sprawę stwierdziło, jeżeli dla danego terenu objętego wnioskiem jest uchwalony miejscowy plan zagospodarowania, to decyzja bezwzględnie powinna zostać wydana na podstawie tego planu. W sprawie jest niesporne, że dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. W swojej decyzji organ I instancji przedstawił warunki wynikające z ustaleń tego planu stwierdzając, że planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie jednostki oznaczonej w planie symbolem [...] - tereny otwarte o użytkowaniu rolnym, dla których obowiązują następujące ustalenia:

- zakaz rozbudowy, modernizacji i lokalizacji nowych obiektów związanych z usługową działalnością gospodarczą i produkcyjną o szkodliwym lub uciążliwym oddziaływaniu na środowisko,

- dopuszcza się wyłącznie nieszkodliwą działalność usługową związaną z obsługa rolnictwa,

- 1500 m jako minimalna powierzchnia działki powstającej w wyniku wtórnego podziału,, Dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej przy równoczesnym spełnieniu warunków:

- sytuowanie zabudowy mieszkaniowej i towarzyszącej jej zabudowy gospodarczej w ramach istniejących skupisk zabudowy, wzdłuż istniejących dróg w pasie 50 m od drogi

- linie zabudowy oraz gabaryty sąsiednich budynków muszą nawiązywać do obiektów sąsiednich. Poza istniejącymi skupiskami zabudowy dopuszcza się wyłącznie wymianę zabudowy mieszkaniowej bez możliwości lokalizacji nowych obiektów sąsiednich. Za skupisko zabudowy zgodnie z definicją zawartą w planie, uważa się koncentracje nie mniej niż 5 gospodarstw z zabudowaniami zlokalizowanymi wzdłuż drogi po jednej lub obydwu jej stronach na odcinku nie dłuższym niż 400 m od skrajnych granic działek zabudowanych. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania odwoławczego wynika, że nieruchomość objęta wnioskiem leży poza skupiskiem zabudowy. Potwierdza to zarówno mapa ewidencyjna znajdująca się w aktach sprawy,jak również mapa przedstawiająca koncepcję zagospodarowania terenu przy ul. A. Na terenach zaś położonych poza istniejącymi skupiskami zabudowy dopuszcza się wyłącznie wymianę zabudowy mieszkaniowej bez możliwości lokalizacji nowych obiektów sąsiednich. W tym stanie rzeczy bezspornym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego m. Ł. wprowadza zakaz realizacji nowych obiektów mieszkalnych, na terenach, których lokalizacja nie spełnia warunków wynikających z definicji skupiska zabudowy. Dopuszczenie zatem tego typu zabudowy pozostawałoby w sprzeczności z obowiązującym planem. Organ odwoławczy podkreślił, że plan zagospodarowania przestrzennego jest realizowany w drodze wieloletniej działalności inwestycyjnej. Podział planu na jednostki strukturalne i na wydzielone tereny o ustalonej funkcji podstawowej jest wyrazem określonej strategicznej wizji rozwoju terenu, dla którego plan ten został opracowany i uchwalony. Realizacja obowiązujących postanowień ma na celu uzyskanie pewnego skończonego efektu przestrzennego. W przypadku zaś terenów rolnych celem tym nie może być ich masowa zabudowa. To w konsekwencji mogłoby, bowiem doprowadzić do zmiany funkcji tych terenów. Teren, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenach otwartych, współtworzących system ekologiczny i objęty jest polityką określoną w planie nr [...] - polityka ochrona z ograniczeniem przekształceń układu przestrzennego i układów zabudowy. Tym samym organ orzekający w sprawie, mając na względzie normę zawarta w art.46a ust.l pkt l ustawy, nie miał podstaw do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutów odwołania związanych z wydanym wcześniej - w dniu [...] – postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. opiniującym jako zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości przy ul. A, stwierdzono, że orzeczenie to aczkolwiek odnosi się do omawianych ustaleń planu miejscowego dla jednostki [...], to zapadło w innym postępowaniu toczącym się na podstawie art. 93 ust. 4i5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, sugeruje, iż w tym konkretnym przypadku mamy do czynienia z terenem innym niż rolny. Z treści tego postanowienia nie wynika bowiem konieczność wydzielenia nowych dróg – art. 92 tej ustawy.

Powyższą decyzję zaskarżył do Sądu R.M. wnosząc o jej uchylenie i podnosząc zarzut naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi ponowiono argumenty podnoszone już w odwołaniu, sprowadzające się do podkreślenia rozbieżności między postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], a zaskarżoną decyzją ostateczną.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy art. 40 ust. 113 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn.zm.) stanowią, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 43 tej samej ustawy nie można odmówić ustalenia takich warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A contrario, jeżeli zamierzenie takie nie jest zgodne z tymi ustaleniami nie można wydać pozytywnej decyzji - decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezbędne jest zbadanie, jakie były postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego m. Ł. w odniesieniu do jednostki oznaczonej w planie symbolem [...]. Jednak w aktach administracyjnych nie znajduje się ani wypis ani wyrys z tego planu odnoszący się do tej jednostki. Uniemożliwia to Sądowi ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, który nie wyciąga żadnych wniosków z oczywistej sprzeczności pomiędzy decyzją odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej nieruchomości, a postanowieniem z Prezydenta Miasta Ł. z [...] opiniującym jako zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości w wyniku, którego powstała przedmiotowa działka. Zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art.17 pkt l k.p.a. jest organem właściwym do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i postanowień Prezydenta Miasta Ł. Dla realizacji zaś zasady pogłębiania zaufania do organów państwa wszczęcie takiego postępowania wydaje się być niezbędne. Zezwala zresztą na to art. 139 k.p.a., gdyż od zakazu reformationis in peius można odstąpić wtedy, gdy decyzja lub postanowienie rażąco narusza prawo. Skoro organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, a wcześniej pozytywnie zaopiniował proponowany podział nieruchomości, stwierdzając w punkcie 4 załącznika "Opis techniczny dla koncepcji zagospodarowania terenu położonego w Ł. przy ul. A 6/8 (działki nr ewid. 623, 622/3, obręb [...]) to zachodzić może przypuszczenie, iż postanowienie to jest obarczone wadą nieważności z art. 156 § l pkt 2 k.p.a. jako wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art" 145 § l lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r" Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153,poz. 1270) w zw" z art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r, {Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. l ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm. ) w zw. z art 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekanie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w rozpoznawanej sprawie było bezprzedmiotowe.