Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 739/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 148 § 1, art. 150, art. 162, art. 163, art. 228 § 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Z na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", UNP: "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) Uchyla zaskarżone postanowienie, 2) Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej 530 (pięćset trzydzieści ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Z. (dalej również: strona, odwołująca się, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Jak wynika z przedstawionych akt sprawy I. Z., prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą: Z. - I. Z.. Jako adres działalności wykazała: Olsztyn, ul. L. "[...]", natomiast jako adres do doręczeń zgłosiła: O. ul. M. "[...]". Powyższe stwierdzono w protokole kontroli z dnia 28 listopada 2014r., karta 134 i 149, tom I podatkowych akt odwoławczych do spraw sygn. akt I SA/Ol 739/17 i I SA/Ol 740/17).

Pracownicy Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik Urzędu Skarbowego, organ I instancji, organ kontrolny) w związku kontrolą w postępowaniu z zakresu podatku od towarów i usług bliżej nieopisanym, zastali skarżącą w dniu 18 marca 2014r. pod adresem: G. "[...]", L.. Pracownicy organu I instancji udali się pod ten adres wraz z funkcjonariuszami miejscowego Posterunku Policji, i spisali protokół z przesłuchania strony z dnia 18 marca 2014r.. Odnotowano, że strona odmówiła udzielenia jakichkolwiek odpowiedzi, odesłała do córki B. K. - Z. i zięcia A. K.. Odmówiła podpisania upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej i sporządzonego na miejscu protokołu (k. 141, t. I podatkowych akt odwoławczych do spraw sygn. akt I SA/Ol 739/17 i I SA/Ol 740/17, oznaczona w sposób nietrwały).

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za okres od VI 2011r. do VIII 2014r.. Postanowienie zostało skierowane do I. Z., na adres: Olsztyn ul. M. "[...]". Przesyłka wróciła nieodebrana z adnotacją doręczającego z dnia 29 kwietnia 2015r., że adresat wyprowadził się (k. 2, t. I dodatkowych akt podatkowych do spraw sygn. akt I SA/Ol 739/17 i I SA/Ol 740/17). Organ wysyłał dalszą korespondencję strony na wskazany adres do doręczeń, w tym decyzję z dnia "[...]" 2015r. nr "[...]" określającą za ww. okres zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Przedmiotowa decyzja była przez pocztę dwukrotnie awizowana w dniach: 8.07.2015r. i 16.07.2015r., po czym została zwrócona organowi I instancji w dniu 23.07.2015r..

Skarżąca wnioskiem z dnia 17 maja 2017r. zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Równolegle złożyła odwołanie. Załączyła m.in. oświadczenie z 15 maja 2017r., że tego dnia dowiedziała się o ww. decyzji, kiedy to córka przekazała jej decyzję (k. 79 podatkowych akt odwoławczych, oznaczona w sposób nietrwały).

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że od początku prowadzenia działalności gospodarczej sprawami rachunkowo - księgowymi strony zajmowała się jej córka B. K. - Z., do czego posiada wszelkie pełnomocnictwa. W 2011r. zaczęły się problemy córki ze zdrowiem psychicznym objawiające się zaburzeniami psychotycznymi, zaburzeniami nastroju, utrwalonymi zaburzeniami lękowymi o znacznym stopniu nasilenia, czy zespołami otępiennymi. Pomimo choroby leczenie spowodowało, że córka wywiązywała się ze swych obowiązków, składała deklaracje podatkowe, odbierała korespondencję i skarżąca nie miała podstaw aby sądzić, że tak nie jest. Z powodu choroby córki i konieczności jej leczenia strona od 2012r. nie zamieszkuje przy ul. M. "[...]". Pod koniec 2016r. u córki stwierdzono też nowotwór narządów rodnych w wyniku czego poddana została zabiegowi operacyjnemu, pozostawała w szpitalu i przeszła długą rekonwalescencję w domu. Strona podała, że Urząd Skarbowy zaadresował decyzję listem poleconym na adres ul. M. "[...]" w czasie, kiedy strona już tam nie przebywała. Wskazała, że jest samotna i o toczącym się postępowaniu nie miała wiedzy, bowiem postanowienie o wszczęciu i dalsza korespondencja doręczana była przez Urząd Skarbowy poprzez podwójne awizowanie nieodebranej przesyłki. Do ww. wniosku strona załączyła: orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 19 sierpnia 2014r., decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w "[...]" z dnia 5 marca 2014r., orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia: 18.02.2014r. i 27.04.2017r., kartę informacyjną leczenia szpitalnego, oświadczenia swoje i córki z dnia 15 maja 2017r..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS, organ odwoławczy, organ II instancji) ww. postanowieniem z dnia "[...]" odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jako podstawę prawną wskazał art. 162 i art. 163 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. – dalej O.p.).

Organ odwoławczy przedstawił przesłanki przywrócenia terminu wynikające z art. 162 § 1 O.p.. Powołał się także na przepisy o doręczaniu pism i obowiązku aktualizowania danych adresowych - art. 146 § 1 i § 2, art. 148 O.p, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012r., poz. 1314 ze zm.).

Dyrektor IAS podał, że ww. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" 2015r. została wysłana stronie na adres: O., ul. M. "[...]". Adres ten został przez stronę zgłoszony do Urzędu Skarbowego jako adres rejestracyjny i zamieszkania (protokół kontroli z dnia 28 listopada 2014r., k. 134 i 149, tom I podatkowych akt odwoławczych do spraw sygn. akt I SA/Ol 739/17 i I SA/Ol 740/17). Organ I instancji ustalił, że nie są aktualne zgłoszone przez stronę adresy: rejestracyjny, zamieszkania, oraz adres prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem pracownicy organu pod adresem ul. M. "[...]" nie zastali nikogo, a pod adresem Olsztyn, ul. L. "[...]" stwierdzili, że wcześniej jak i aktualnie, działalność prowadziły inne podmioty (notatka służbowa z dnia 5 sierpnia 2014r., k. 8, tom I). Dodatkowo w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - CEIDG, wg stanu na dzień 18.07.2017r., widnieje adres do doręczeń strony: Olsztyn ul. M. "[...]". Zatem zarzut sformułowany we wniosku, iż organ I instancji przesłał decyzję na adres ul. M. "[...]", w czasie kiedy strona już tam nie przebywała, organ II instancji uznał za chybiony.

Organ podkreślił, że prawidłowe doręczenie stronie ww. decyzji nastąpiło w dniu 22 lipca 2015r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał 14 dnia od dnia jej doręczenia, tj. w dniu 5 sierpnia 2015r.. Strona nie wniosła odwołania w tym terminie, natomiast w dniu 19 maja 2017r., tj. prawie po 2 latach od daty doręczenia decyzji złożyła wniosek z dnia 17 maja 2017r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Do wniosku strona dołączyła odwołanie.

Organ uznał, że B. K.-Z. nie była pełnomocnikiem strony, nie miała żadnych uprawnień do jej reprezentowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, i nie miała żadnych podstaw ani tym bardziej obowiązków do odbioru korespondencji, w tym decyzji. Organ nie odnotował w aktach sprawy jakiegokolwiek pełnomocnictwa dla córki do reprezentowania strony w postępowaniu wymiarowym. W tej sytuacji podatniczka winna była zadbać o swoje sprawy i interes prawny tak, aby nie narazić się na żadne negatywne skutki dokonania czynności (wniesienie odwołania) po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania.

Ponadto Dyrektor IAS podał, że pracownicy organu I instancji w celu ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania strony udali się wraz z funkcjonariuszami policji do miejscowości G. "[...]", L., lecz strona odmówiła składania jakichkolwiek odpowiedzi, podpisania upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i protokołu (protokół przesłuchania strony z dnia 18 marca 2014r.). W związku z powyższym organ kilkukrotnie wzywał stronę do osobistego stawienia się celem odbioru upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i dostarczenia dokumentów źródłowych (faktur, ewidencji, umów, wyciągów bankowych). Jednak wezwania kierowane na adres: Olsztyn ul. M. "[...]" wracały do organu jako nie odebrane przez stronę, z adnotacją poczty "adresat nie podjął awizowanej przesyłki". Inna korespondencja organu (postanowienia, protokół kontroli, zawiadomienia) również wracała do organu jako nie odebrana przez stronę, z adnotacją poczty "adresat nie podjął awizowanej przesyłki", lub "mieszkanie zamknięte". Dlatego organ posiadając dane z rejestru, z którego wynikał adres zamieszkania i rejestracyjny strony: Olsztyn ul. M. "[...]", słusznie kierował korespondencję na ten adres jako znany i wskazany przez stronę.

Jako bez znaczenia uznano fakt, że strona jest osobą samotną, bowiem tym bardziej, zdana sama na siebie, winna była zatroszczyć się o swój własny interes prawny. Organ II instancji podał, że okoliczności wymienione we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w żadnym wypadku nie wyczerpują przesłanki z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, wręcz przeciwnie, element zawinienia jest aż nadto widoczny co nakazuje uznać postawione we wniosku argumenty za w pełni nieuzasadnione. Powyższe okoliczności nie stanowiły przeszkody nie do przezwyciężenia. Strona uczestnicząc w przesłuchaniu w dniu 18 marca 2014r. i odmawiając zeznań oraz podpisu upoważnienia do kontroli i protokołu wiedziała, lub powinna była wiedzieć, że postępowanie to może się dalej toczyć w postaci wszczęcia postępowania podatkowego, a mimo to w dalszym ciągu nie odbierała korespondencji adresowanej na prawidłowy adres i nie poinformowała organu o zmianie adresu. Podnoszone we wniosku okoliczności nie miały charakteru nagłego zdarzenia, niemożliwego do przewidzenia. Wręcz przeciwnie, okoliczności te były długotrwałe, ciągłe, możliwe do przewidzenia, a zatem potwierdzają winę strony w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania. Nieodbieranie korespondencji w sytuacji, kiedy organ podatkowy był uprawniony do kontynuowania postępowania w przedmiocie wymiaru podatku, o czym strona wiedziała, lub przynajmniej winna była wiedzieć, nie może być uznane za brak winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności w rozumieniu art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor IAS stwierdził, że w świetle powyższego oraz braku wskazania przez stronę nowego adresu, organ podatkowy przystępując do kontroli podatkowej uprawniony był do posłużenia się adresem rejestracyjnym i zamieszkania strony, tym bardziej, że korespondencja kierowana pod ten adres wracała z adnotacją "adresat nie podjął awizowanej przesyłki", lub "mieszkanie zamknięte", a nie z adnotacją "adresat wyprowadził się". Strona wbrew przepisom Ordynacji podatkowej i ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników, nie złożyła informacji o zmianie adresu, dlatego organ kierował korespondencję na adres rejestracyjny i zamieszkania wskazany przez stronę i znany organowi I instancji.

Powołując się na wyrok NSA z dnia 23 marca 2017r. sygn. akt I GSK 520/15 organ II instancji podał, że choroba córki nie uniemożliwiała stronie dokonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie była przeszkodą, która hamowała jej działanie. Z akt sprawy wynika, że w ww. okresie strona prowadziła działalność gospodarczą, dokonywała dostaw i nabyć towarów i usług, składała i podpisywała deklaracje VAT-7 oraz wyjaśnienia do korekt. Zdaniem organu strona ani nie uprawdopodobniła niemożności działania, ani nie uwiarygodniła swojej staranności w przezwyciężeniu przeszkody. Dlatego argumenty wniosku oraz przedstawiona dokumentacja nie stanowią wystarczającego uzasadnienia dla przyjęcia braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i decyzji organu I instancji z dnia "[...]" 2015r., jak też zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) rażące naruszenie norm proceduralnego prawa podatkowego w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej przez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w administracyjnej sprawie podatkowej (art. 187 O.p.) tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, jak fakt wysyłania wezwań i postanowień na adres: O., ul. M. "[...]" w przypadku, gdy znany był aktualny i rzeczywisty adres pobytu skarżącej, opieraniu się na błędnie i wybiórczo dobranych dowodach, na wnioskowaniu sprzecznym z zasadami logiki, a wobec tego sprzecznym z prawdą, stronniczym, tendencyjnym i przez to błędnym uzasadnieniem prawnym;

2) wydanie postanowienia przez organ podatkowy o odmowie stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołań przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie stanowi rażące naruszenie zasad podatkowych zawartych w art. 122 O.p.;

3) łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika.

W treści skargi powołano dotychczasową argumentację z wniosku o przywrócenie terminu. Autor skargi ponadto zaznaczył, że organom znany był aktualny adres zamieszkania skarżącej, co potwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia także sam organ odwoławczy. Urzędnicy byli u strony w domu i żądali podpisania dokumentów, których treści i celu nie chcieli jej wyjaśnić. Nie wspominali nic o upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli i protokole z przesłuchania. W tej sytuacji skarżąca uznała, że tamtego dnia urzędnicy przyszli do niej z policją i straszyli ją bliżej nieokreślonymi konsekwencjami. Na prośbę aby zadzwonili po córkę i zięcia, którzy pomagali jej w prowadzeniu działalności, otrzymała odpowiedź odmowną.

Organ przeprowadzający kontrolę pomimo posiadania informacji o aktualnym miejscu zamieszkania strony, nie zawiadomił jej prawidłowo, przez co nie dał szansy wyjaśnienia wszystkich okoliczności będących powodem wątpliwości organu podatkowego.

Zarzucono, że organ kontrolny oparł swoje ustalenia jedynie o nieliczną i szczątkową dokumentację finansową firmy, uzyskaną od nielicznych kontrahentów. Ponadto część z zakupionych towarów nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369) zwanej dalej: "p.p.s.a.".

W rozpoznawanej sprawie postanowienia o wszczęciu postępowania (za okres od VI do VIII 2014r.) i za okres od IX do XII 2014r. i decyzje podatkowe zostały wysłane skarżącej na adres O., ul. M. "[...]". Należy wskazać, że Organ podatkowy znał miejsce zamieszkania skarżącej, od 12 marca 2014r.. Mimo to postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego i decyzje podatkowe skierował na jej adres w O.. Z protokołu przesłuchania strony z dnia 12 marca 2014r. (k. 141, t. I, akta odwoławcze) wynikało, że skarżąca zamieszkuje G. "[...]", gm. L..

Rozważania odnośnie winy w uchybieniu terminu, z powodu zaniedbania obowiązku zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania, mogą być podjęte po skutecznym wszczęciu postępowania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wiedziała o toczącym się postępowaniu. W związku z tym nie można postawić jej zarzutu, że zaniedbała obowiązki w przedmiocie zawiadomienia Organu o zmianie miejsca pobytu. Na tę kwestię zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 1000/11 stwierdzając, że "przewidziane w Ordynacji podatkowej formy doręczenia pism, w tym także doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 151a tej ustawy, mają względem strony skutek prawny dopiero z momentem skutecznego wszczęcia postępowania".

W wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1980/15 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby mimo zaistnienia danej przeszkody dokonać czynności w stosownym terminie". W wyroku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 718/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że "Skuteczne doręczenie pisma na podstawie art. 150 o.p. jest uzależnione od zgodnej z prawem próby doręczenia pisma na zasadach określonych w art. 148 § 1 o.p. lub art. 149 o.p., w tym w szczególności na prawidłowy adres osoby, do której pismo jest kierowane. Doręczenie winno bowiem nastąpić w miejscu, gdzie adresat mieszka aktualnie, a nie w mieszkaniu, w którym mieszkał w przeszłości. Warunkiem zastosowania ww. fikcji prawnej jest bowiem to, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem, a nie jest możliwe doręczenie mu pisma w inny sposób przewidziany w ustawie".

Postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług zostało skierowane do I. Z., na adres: O. ul. M. "[...]". Przesyłka wróciła nieodebrana z adnotacją doręczającego z dnia 29 kwietnia 2015r., że adresat wyprowadził się (k. 2, t. I dodatkowych akt podatkowych do spraw sygn. akt I SA/Ol 739/17 i I SA/Ol 740/17).

W rozpoznawanej sprawie Organ podatkowy znał adres zamieszkania strony skarżącej, a mimo to doręczył postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług i decyzje podatkowe na inny adres. Decyzje były zatem kierowane na adres, który nie był miejscem zamieszkania strony skarżącej. W związku z tym Sąd nie może zaakceptować stanowiska Organu, że za skutki wadliwego postępowania organu podatkowego winna odpowiadać strona skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 782/12 wskazał, że "nie ulega wątpliwości, że wydanie postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie kwestionowanego w drodze odwołania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy do wniesienia środka odwoławczego został przez stronę zachowany".

Oznacza to, że prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy podmiotów trzecich dokonujących doręczeń - poczty (doręczycieli) - obciążają na zasadzie ryzyka administrację podatkową (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2087/14, LEX nr 1503686).

Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

W przypadku stwierdzenia, iż nie zostały dochowane warunki zastępczego doręczenia decyzji określone w art. 150 Op., nie można przyjąć (uznać), iż skarżący ponosi winę za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W konsekwencji Sąd uznał zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia norm, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), poprzez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w administracyjnej sprawie podatkowej (art. 187 O.p.) tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, jak fakt wysyłania wezwań i postanowień na adres: O., ul. M. "[...]" w przypadku, gdy znane było aktualne i rzeczywiste miejsce zamieszkania skarżącej, 2) wydanie postanowienia przez organ podatkowy o odmowie stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołań przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie stanowi naruszenie zasad podatkowych zawartych w art. 122 O.p.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ uwzględni rozważania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku i fakt, że skarżąca nie zamieszkiwała w O., ul. M. "[...]". Ponadto to, że znane było jej aktualne miejsce zamieszkania, tj. G. "[...]", L..

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a..

Na zasądzoną kwotę składają się : wpis 50 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804).