Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2433/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt. 5 i ust. 3, art. 6 ust. 3 lit. a, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 1 § 1 i 2, art. 3 § 1 i 2 pkt. 4 i 8, art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Dorota Kozub - Marciniak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 64/13 w sprawie ze skargi J. M. i M. M. na bezczynność [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 51/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę M. M. i J. M. na bezczynność [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w pkt I. zobowiązując [...] do załatwienia wniosku M. M. i J. M. z dnia 28 marca 2012 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, w pkt II. stwierdzając, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd zasądził od Spółki na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 28 marca 2012 r. znak L.dz. 2888/2019/2012/LP/F zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji", M. i J. M. (dalej wnioskodawcy) reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego zwrócili się do [...] do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości- działek rolnych o nr ewid. [...],[...] położonych w m. S., dla których Sąd Rejonowy w Słupcy prowadzi księgę wieczystą nr KN1S/00006397/9, oraz ustanowienia na tych nieruchomościach za wynagrodzeniem służebności przesyłu.

W uzasadnieniu wnioskodawcy, powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.), zwrócili się do operatora energetycznego o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych przebiegających przez opisaną powyżej nieruchomość.

W odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2012 r., znak 4MM/MMN/MSZ/1721/8541/12, [...] (dalej operator energetyczny) poinformował, że przez działki o nr [...] i [...] położone w m. S. przebiega linia napowietrzna niskiego napięcia 0,4 kV, pobudowana w latach 60-tych ub. stulecia, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Zdaniem operatora energetycznego, z uwagi na znaczny upływ czasu od momentu usytuowania opisanej powyżej infrastruktury energetycznej na nieruchomości wnioskodawców, doszło do nabycia wskutek zasiedzenia prawa do nieruchomości wnioskodawców, która w swojej treści odpowiada służebności gruntowej. Zasiedzenie służebności następuje z mocy samego prawa (k. 10 akt sądowych). Podniesiono również, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej Spółka nie jest obowiązana do udostępnienia informacji. Wskazano, że Operator Systemu Dystrybucyjnego, jakim jest Spółka, nie dysponuje środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych zadań. Podano, że dwie równoległe linie elektroenergetyczne średniego napięcia 15kV, przebiegające przez teren przedmiotowych dwóch działek nie są na majątku ani w eksploatacji spółki [...], a ewentualne roszczenia należy kierować do ich właściciela.

Pismem z dnia 11 maja 2012 r. wnioskodawcy zwrócili się do operatora energetycznego o udowodnienie, że nabyli służebność gruntową w drodze zasiedzenia. Wnioskodawcy zwrócili się również o wyjaśnienie, czy w okresie od dnia budowy urządzeń do dnia obecnego zmieniano położenie urządzeń stanowiących część linii przesyłowej, usytuowanej na wymienionych działkach, a jeżeli tak, to kiedy. Zwrócili się o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie, dotyczących budowy lub przebudowy linii energetycznych, pod rygorem wniesienia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (k. 11 akt sądowych).

W odpowiedzi z dnia 27 czerwca 2012 r., operator energetyczny podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. wskazując, że w sposób wyczerpujący opisał rodzaj infrastruktury elektroenergetycznej Spółki znajdującej się na nieruchomościach wnioskodawców oraz sytuację prawną tej infrastruktury (k. 12 akt sądowych).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) z dnia 28 marca 2013 r. wnioskodawcy (dalej skarżący) zarzucili operatorowi energetycznemu bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 28 marca 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności operatora energetycznego oraz o jego zobowiązanie do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący zwrócili uwagę, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie udip nie byli zobowiązani do wyczerpania trybu zaskarżenia ani też nie byli związani jakimkolwiek terminem do jej wniesienia. Z kolei argumentem przemawiającym za obowiązkiem udzielenia przez operatora energetycznego informacji publicznej jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (k. 3-4 akt sądowych). Pojęcie "zadania publiczne" nie jest przypadkowe i ma na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego, w tym znaczeniu, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie tych zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych prawa podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". W konsekwencji żądane przez skarżących informacje dotyczą "sprawy publicznej" i nakładają na Spółkę obowiązek ich udzielenia. Skarżący do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali wnioskowanych przez siebie dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę z dnia 8 maja 2013 r. operator energetyczny wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Operator energetyczny wskazał, że skarżący nie podali dokładnej podstawy prawnej na jakiej domagają się od spółki prawa handlowego, jaką jest [...] udostępnienia informacji, którą nazywają informacją publiczną. Żądanie udostępnienia dokumentacji orz decyzji administracyjnych dotyczących budowy linii nie mieści się w kategoriach "informacji publicznej" albowiem dokumentacja związana z budową i eksploatacją linii objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa, a decyzjami administracyjnymi dotyczącymi budowy linii dysponują organy, które je wydawały i one zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane są do ich udostępnienia (k. 15-16 akt sądowych). Dalej podniesiono, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059) [...] zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej, a nie obrotem energią elektryczną, czyli sprzedażą energii elektrycznej czy to odbiorcom detalicznym czy hurtowym. Obrotem tym zajmuje się odrębna spółka [...] jest operatorem sieci dystrybucji.

W motywach wyroku uwzględniającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał za dopuszczalną.

W ocenie Sądu pierwszej instancji – wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę – żądanie skarżących zostało dostatecznie sprecyzowane. W piśmie (wniosku) z dnia 28 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących wniósł bowiem o przekazanie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w m. S.. Tym samym, zdaniem tegoż Sądu, zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej został dostatecznie uszczegółowiony, tak co do przedmiotu, jak i zakresu przestrzennego wymienionych decyzji.

Równocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że żądana przez skarżących informacja publiczna (kserokopie decyzji) nie może być uznana za tzw. informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pojęcie "informacji przetworzonej: – niezdefiniowane w tej ustawie, w orzecznictwie sądowym jest zwykle utożsamiane z informacją publiczną, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków oraz na podstawie kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę.

W ocenie tegoż Sądu sporządzenie kopii określonych dokumentów (decyzji administracyjnych) znajdujących się w zasobach (choćby archiwalnych) danego podmiotu – co stanowiło przedmiot żądania Skarżących w niniejszej sprawie – nie powinno być kwalifikowane jako żądanie informacji przetworzonej, a to z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych.

Wskazuje, że jednostka organizacyjna o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. nie stanowi jednostki organizacyjnej o jakiej mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, czy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt.5 u.d.i.p. jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część Spółki powołaną przez Spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. W ocenie Sądu pierwszej instancji taką jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej jest [...]. Dodatkowo wskazuje, że z odpisu KRS wynika, że do zadań Spółki należy m. in. wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucja energii elektrycznej. W konsekwencji stwierdza, że Spółka oraz jej oddział wykonują zadania publiczne i są to zadania stanowiące przedmiot regulacji ustawy Prawo energetyczne.

Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd wojewódzki uznał, że żądane informacje miały charakter informacji publicznej, a Spółka (jej Oddział) była podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia.

Sąd ten przyjął, że spółka [...] do dnia wydania wyroku nie zakończyła postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących z dnia 28 marca 2012 r. w prawem przewidzianej formie. Stąd stwierdził, że podmiot ten dopuścił się i nadal pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stosownymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną (a przynajmniej brak wiarygodnego, przekonującego wyjaśnienia nieposiadania takich dokumentów), przy braku udzielenia informacji w formie wskazanej przez Skarżących, zdaniem WSA w Poznaniu uzasadnia przyjęcie, że Spółka pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżących. W opinii Sądu pierwszej instancji nie można uznać, że zawarte w piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. odesłanie wnioskodawców do właściciela linii elektroenergetycznych stanowiło odpowiedź o jakiej stanowią przepisy u.d.i.p.

Równocześnie wyjaśnienia wymaga, że w ocenie Sądu pierwszej instancji, działanie Spółki nie wyczerpywało przesłanki rażącego naruszenia prawa, a to z tego względu, że jakkolwiek nie budzi wątpliwości (o czym była mowa wyżej), iż Oddział Spółki w K. był podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej przez skarżących informacji publicznej, to jednakże wziąć należy pod uwagę, że powyższy ustawowy obowiązek został nałożony na takie podmioty jak Spółka, w drodze wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej ukształtowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka [...], prawidłowo reprezentowana, wskazując na obie podstawy kasacyjne z art. 174 P.p.s.a i zarzucając Sądowi naruszenie:

1. prawa materialnego:

- art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.), w dalszej części zwanej u.d.i.p., poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej,

- art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów urzędowych w związku z wnioskiem skarżących,

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie zachodził żaden z wyjątków uprawniających do odmowy udostępnienia informacji publicznej.

2. przepisów postępowania:

- art. 52 § 1, 3 i 4 w związku z art. 52 § 1 pkt 6 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga złożona w sprawie była dopuszczalna mimo braku wezwania strony przeciwnej przez skarżących do usunięcia naruszenia prawa,

- art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga w sprawie była dopuszczalna, mimo że strona przeciwna [...] nie miała zdolności sądowej do występowania jako strona przeciwna względem skarżących,

- art. 1 § 1 i § 2 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a., polegające na wydaniu wyroku stwierdzającego, że doszło do naruszenia prawa materialnego przez [...].

Spółka domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 183 § 2 pkt 1 lub pkt 2 P.p.s.a., uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenia skargi na podstawie art. 189 P.p.s.a, albo uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 183 § 1 P.p.s.a., stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie postawiono zarzut nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zatem winien on być rozpoznany w pierwszej kolejności.

Sprawy dotyczące udostępniania informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych, rozstrzyganych na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej daje podstawy do wyprowadzenia zdolności sądowej jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki powołanej przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie, które jest z mocy prawa objęta obowiązkiem udzielenia informacji publicznej. Taką jednostką organizacyjną zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej jest [...].

Z kolei w myśl art. 183 § 2 pkt 2 nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Stronami postępowania sądowoadministracyjnego są skarżący oraz organ (strona przeciwna). Ustawa P.p.s.a. nie zawiera definicji "organu", stanowi jedynie w art. 32, że jest to podmiot, którego działanie lub bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z uwagi na brak takiej definicji zakres podmiotowy strony przeciwnej wyznacza się przez odesłanie do kryterium przedmiotowego, to jest do wykonywania administracji publicznej. Należy przy tym zaznaczyć, że administrację publiczną wykonują nie tylko organy administracji, w ścisłym rozumieniu tego pojęcia, lecz także organy administracyjne w znaczeniu funkcjonalnym, czyli podmioty o odmiennym charakterze, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej. Nie zachodziła zatem przyczyna nieważności wskazana w art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej [...] jest spółką prawa handlowego, kontrolowaną przez spółkę [...] (100% akcji) Właścicielem [...] jest Skarb Państwa (ok. 82%). Jak wynika z odpisu KRS do zadań Spółki należy m.in. przesyłanie energii elektrycznej, dystrybucja energii elektrycznej. Spółka oraz jej Oddział wykonują zatem zadania publiczne.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji. W dziedzinie gospodarki energetycznej mamy zatem do czynienia z interferencją różnych wartości i zasad konstytucyjnych, do których należą wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji), ale także bezpieczeństwo obywateli i zasada zrównoważonego rozwoju kraju (art. 5 Konstytucji) oraz zasada ochrony środowiska (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji).

Obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia zarówno istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych w warunkach określonych w art. 74 ust. 1 Konstytucji, a więc z uwzględnieniem bezpieczeństwa ekologicznego obecnych i przyszłych pokoleń. Realizacja tego obowiązku uzasadnia poddanie gospodarki energetycznej ograniczeniom wolności działalności gospodarczej charakterystycznym dla rynku regulowanego i znajdującym oparcie w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczona w szczególności ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska, ograniczenia te mogą być ustanawiane "tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie", jednakże nie mogą one "naruszać istoty wolności i praw".

Przedsiębiorstwa energetyczne są w związku z tym przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ich działalność dla urzeczywistnienia wskazanych przez TK celów wymaga ścisłego współdziałania z organami władzy publicznej. I tak np. art. 16 i 17 ustawy – Prawo energetyczne przewidują obowiązek uwzględniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przy tworzeniu planów rozwoju w zakresie zaspokajania obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię przez przedsiębiorstwa energetyczne lub operatora systemu elektroenergetycznego.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że tylko w tym zakresie w jakim wypełnia ona zadania operatora systemu dystrybucyjnego realizuje zadania publiczne. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9 c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi".

Tym samym zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt. 5 i ust. 3 oraz 6 ust. 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej jest chybiony.

Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż w przypadku skarg na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, strona nie ma obowiązku wyczerpywania środków zaskarżenia przed złożeniem skargi. Jeżeli bowiem skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona złożona do sądu administracyjnego bez konieczności uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa. To stanowi o bezpodstawności zarzutu, iż skarga winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Także oceniając pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej należy uznać je za nietrafne.

Nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2, art. 3 § 1 i 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a. Skoro wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej, to powinien być załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezałatwienie sprawy w terminie skutkuje oceną o bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W konsekwencji nie tylko prawem, ale także obowiązkiem Sądu było zastosowanie dyspozycji określonej w art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.

Nie został naruszony art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uwzględnienie regulacji art. 5 ust. 2 pozostaje w zakresie załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 P.p.s.a.