Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 221/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35, art. 71, art. 74, art.
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia[...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia obowiązku wykonywania uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej Prezesem UKE, organem) rozpoznając wniosek P. S.A. z siedzibą w W. (dalej także jako: Spółka, strona, skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] lipca 2009 r. nr [...], którą odmówił P. ograniczenia, do dnia [...] września 2009 r., obowiązku wykonywania uprawnień abonentów ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz uprawnień użytkowników końcowych usługi przepłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 7 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz.U. Nr 97, poz. 810), ), zwanego dalej "Rozporządzeniem" - realizowanego pomiędzy P., a czternastoma dostawcami usług telekomunikacyjnych, z którymi dotychczas realizował świadczenie usługi MNP.

Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 i art. 127 § 3, art. 144 i art. 108 § 2 w związku z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm), zwanej dalej "Pt", § 6 i § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 97, poz. 810, zwanego dalej "Rozporządzeniem") i przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. (Dz. U. Nr 85, poz. 716) o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw, zwanej dalej "Ustawą zmieniającą", obowiązującej od 6 lipca 2009 r.

Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły następujące ustalenia:

We wniosku z [...] lipca 2009 r. P. SA, na podstawie art. 74 ust. 2 Pt wniosła o czasowe zawieszenie obowiązku wykonywania uprawnień użytkowników końcowych (tj. abonentów i użytkowników końcowych usługi przedpłaconej), wynikającego z art. 71 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 71 a Pt, do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług pomiędzy P. SA, a czternastoma wymienionymi we wniosku podmiotami -przy realizacji żądania przeniesienia tego numeru - określając podmiotowo i przedmiotowo zakres tego ograniczenia:

1) w odniesieniu do abonentów (tj. podmiotów, z którymi P. zawarł na piśmie umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych lub którzy wnioskują o zawarcie takiej umowy z P.) - według zasad określonych w § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 97, poz. 810, zwanego dalej "Rozporządzeniem");

2) w odniesieniu do użytkowników końcowych usług przed płaconych - według zasad określonych w § 7 Rozporządzenia (tj. w terminie innym niż 7 dni od daty zgłoszenia żądania klienta).

P. S.A. sprecyzowała, by wnioskowane zawieszenie obowiązku we wskazanym powyżej zakresie, w odniesieniu do każdego z możliwych przypadków wnioskowanego przez osobę zainteresowaną przeniesieniem numeru telefonicznego, obowiązywało do dnia [...] września roku.

Wniosek o zawieszenie obowiązków uzasadniła brakiem niezbędnych zmian w treści umów zawartych ze wszystkimi operatorami ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych, działającymi na terenie RP (a także z dostawcami usług telekomunikacyjnych świadczonych z wykorzystaniem takich sieci - operatorami MVNO), na podstawie których realizowana jest usługa przeniesienia numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, a jednocześnie koniecznością zapewnienia bezpiecznego realizowania uprawnień klientów w toku świadczonych usług telekomunikacyjnych przy zmianie w zasadach przenoszenia numerów, wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. (Dz. U. Nr 85, poz. 716) o zmianie ustawy zmieniającej, obowiązującej od 6 lipca 2009 r.

Wskazał w uzasadnieniu, że wejście w życie z dniem 6 lipca 2009 r. Ustawy zmieniającej oraz Rozporządzenia, spowodowało, że dostawcy usług telekomunikacyjnych na wyraźne żądanie klienta korzystającego z usług na podstawie umowy zawartej na piśmie, będą zobowiązani do przeniesienia przydzielonego klientowi numeru, do sieci nowego dostawcy usług, nie później niż w terminie 1 dnia roboczego (§ 6 ust. 7 lit. a) Rozporządzenia), co związane jest z dodanym Ustawą zmieniającą art. 71 a Pt. Na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia żądanie przeniesienia przydzielonego numeru użytkownikowi usługi przedpłaconej powinno zostać zrealizowane w ciągu jednego dnia roboczego od wystąpienia z takim żądaniem.

P. podniósł, że zmiany w Pt oraz wejście w życie nowego Rozporządzenia - w szczególności w zakresie wprowadzenia obowiązku realizacji przeniesienia przydzielonego numeru w terminie 1-go dnia roboczego - wymagają od każdego z dostawców usług działającego na rynku telekomunikacyjnym przeprowadzenia negocjacji, podpisania aneksów do (w większości przypadków) bilateralnych porozumień w zakresie MNP.

W dniu [...] lipca 2009 r. Prezes UKE zawiadomił Spółkę o wszczęciu w dniu [...] lipca 2009 r. na podstawie art. 74 ust. 2 Pt na wniosek P. postępowania administracyjnego dotyczącego zawieszenia, do dnia [...] września 2009 r., obowiązku realizacji uprawnienia użytkowników końcowych, wynikającego z art. 71 ust. 1 i ust. la oraz 71a Pt do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru według zasad określonych w Rozporządzeniu. Jednocześnie poinformował stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.

W dniu [...] lipca 2009 r. P. zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w przedmiotowej sprawie.

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r., (data wpływu do Urzędu Komunikacji Elektronicznej: [...] lipca 2009 r.) P. w oparciu o art. 9 kpa wniósł o udzielenie wyjaśnień odnośnie wątpliwości związanych z przepisami prawa, regulującymi wykonywanie przedmiotowego obowiązku przenoszenia na żądanie użytkownika końcowego przydzielonego mu numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług telekomunikacyjnych MNP. Wskazał na brak odpowiednich porozumień międzyoperatorskich, zapewniających realizację tej usługi z respektowaniem wszelkich zasad, wynikających z- nowych przepisów prawa oraz m.in. z tym związany brak międzyoperatorskiego systemu elektronicznej wymiany danych rozumieniu § 6 ust. 15 Rozporządzenia.

W dniu [...] lipca 2009 r. P. kolejny raz zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

W odpowiedzi Prezes UKE pismem z [...] lipca 2009 r. poinformował P., że obowiązek wynikający z art. 9 kpa nie może być utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania.

Podniósł, że P., prowadzący szeroką działalność telekomunikacyjną od dawna wykorzystuje elektroniczną wymianę danych i w swojej profesjonalnej działalności związany jest ustawą o ochronie danych osobowych sposobem postępowania z danymi osobowymi powierzonymi mu przez klientów.

Po rozpatrzeniu wniosku Prezes UKE decyzją z dnia 31 lipca 2009 r. odmówił Spółce ograniczenia, do dnia [...] września 2009 r., obowiązku wykonywania uprawnień abonentów ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej, do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług, w zakresie realizacji żądania przeniesienia tego numeru, według zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 7 Rozporządzenia.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że obowiązek realizacji uprawnienia abonenta przyłączonego do ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz użytkownika końcowego usługi przedpłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej wynika z przepisu art. 71 ust. 1 Pt. Zgodnie z podstawą prawną wniosku określoną w art. 74 ust. 2 Pt, Prezes UKE na wniosek dostawcy lub operatora, może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia abonentów lub użytkowników końcowych do przenoszenia numerów, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części.

Odnosząc się do wniosku Spółki o zawieszenie obowiązku realizacji uprawnienia abonenta i użytkownika końcowego w zakresie przeniesienia numeru do istniejącej sieci operatora, dokonał analizy przepisu art. 74 ust. 1 i 2 Pt oraz zawartych w nim pojęć, w celu wykazania charakteru przesłanki z art. 74 ust. 2 Pt (braku możliwości technicznych sieci), od której uzależniona jest skuteczność wniosku strony.

Wskazał, że w art. 74 ust. 1 Pt jest mowa o obowiązku zapewnienia możliwości realizacji uprawnienia abonenta wynikającym ze świadczenia usługi przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej, a więc usługi polegającej na świadczeniu przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego usług telefonicznych abonentowi na podstawie umowy, w oparciu o numerację przydzieloną temu przedsiębiorcy przez Prezesa UKE (na podstawie art. 126 ust. 1 Pt lub udostępnioną mu przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w oparciu o art. 128 ust. 1 Pt.).

Podkreślił, że przedsiębiorcy uczestniczący w świadczeniu usługi przyłączenia do sieci są zobowiązani stworzyć możliwości techniczne i jeśli zachodzi taka potrzeba - zawrzeć stosowne umowy w celu zapewnienia możliwości korzystania z uprawnienia do przeniesienia numeru. Obowiązki nałożone w art. 74 ust. 1 Pt są bardzo szerokie i nie są ograniczone tylko do możliwości technicznych sieci, o których mowa w art. 74 ust. 2 Pt. Zawarcie umowy dotyczy w szczególności przypadku, gdy dostawca usługi i operator sieci przyłączającej są innymi podmiotami, co odnosi się wprost do wybranych przypadków świadczenia usług przez MVNO lub też przypadku oferowania usługi przyłączenia w oparciu o model WLR. Druga część obowiązku odnosi się zarówno do oferowania całości usługi przez jeden podmiot, jak i przez dwa podmioty, tj. dostawcę usług i operatora sieci.

Obowiązek zapewnienia możliwości technicznych dla realizacji uprawnień abonentów w zakresie przenoszenia numeru rozciąga się na wszelkie niezbędne działania, zarówno operatora sieci, jak i na działania dostawcy usług, przy czym zakres działań technicznych operatora sieci jest inny niż zakres działań technicznych dostawcy usług. Z definicji wynika, że tylko operator sieci dostarcza sieć telekomunikacyjną i tylko on w zakresie sieci telekomunikacyjnej może tworzyć warunki techniczne dla oferowania usługi przeniesienia numeru.

Na infrastrukturę techniczną niezbędną do świadczenia usług telekomunikacyjnych, poza siecią telekomunikacyjną, składają się także m.in. systemy umożliwiające rozliczenia pomiędzy klientami a przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi wspierające obsługę klientów, a także umożliwiające niezbędną dla oferowania usług współpracę między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Wszystkie te działania realizowane są przy wykorzystaniu rozwiązań teleinformatycznych. Ich realizacja zarówno przez dostawców usług, jak i operatorów sieci, mieści się w pojęciu tworzenia możliwości technicznych, o których mowa w ust. 1 art. 74 Pt.

Tworzenie możliwości technicznych w zakresie sieci telekomunikacyjnej należy wyłącznie do operatora sieci, tworzenie pozostałych warunków technicznych może obciążać zarówno operatora sieci, jak i dostawcę usług.

Organ wskazał, że z przepisu art. 74 ust. 2 Pt wynika, że dopuszczalną przesłankę zawieszenia obowiązku realizacji uprawnień abonentów w zakresie przenoszenia numerów stanowi stan tylko części obszaru tworzenia możliwości technicznych. Ten obszar stanowią możliwości techniczne sieci telekomunikacyjnej wnioskodawcy. Podkreślił, że użyte w przepisie wyrażenie "sieci wnioskodawcy" nie może być rozszerzane na inne systemy np. na systemy IT wspomagające funkcjonowanie sieci telekomunikacyjnej, które w świetle art. 2 pkt 35 Pt nie stanowią jej elementu, tylko są elementami innej infrastruktury technicznej wykorzystywanej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Stwierdził zatem, że podstawę do wydania przez Prezesa UKE decyzji w sprawie zawieszenia ww. uprawnień abonentów może stanowić jedynie wykazanie przez dostawcę usług zapewniających przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub operatora, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, iż techniczne możliwości sieci nie pozwalają na realizację uprawnień o których mowa w art. 69-72 Pt.

Podkreślił, że na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym ciąży obowiązek udowodnienia, iż techniczne możliwości sieci nie pozwalają na realizację uprawnienia do przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci innego operatora. Powołał się na poglądy judykatury, że Prezes UKE "w postępowaniu o wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 74 ust. 2 powołanej ustawy, ocenia zarówno aktualne techniczne możliwości sieci wnioskodawcy, jak i możliwości przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia abonenta" (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt II GSK 48/06). Przy czym "przepis art. 74 ust. 2 Pt dopuszcza szeroki zakres uznania organu, co do wyłączenia obowiązków operatora przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Pt przez ich zawieszenie lub ograniczenie. Jednak decyzja w tym względzie winna uwzględniać przede wszystkim, że to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości swojej sieci dla realizacji ww. uprawnień abonentów, zaś pochodną tego obowiązku jest prawo abonentów korzystania z tych uprawnień - gwarantowanych przepisami ustawy. Uprawnienia abonentów należy traktować jako zasadę, zaś ich wyłączenie w drodze zawieszenia lub ograniczenia, jako okoliczność wyjątkową (...)" (Wyrok z dnia 19 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie VI SA/Wa 832/05).

Prezes UKE wskazał, że kierował się w szczególności nakazem zapewnienia użytkownikom końcowym maksymalnych korzyści i wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji. Wykonywanie uprawnień abonenta do przenoszenia numeru służy bowiem bezpośrednio realizacji obydwu wymienionych wyżej celów ustawowych. Rozpoznając wniosek pod kątem przesłanki braku u wnioskodawcy "technicznych możliwości sieci", które nie pozwalałyby abonentom na realizację ich uprawnienia podniósł, że przepisy Rozporządzenia ani przepisy Pt, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, nie powodują konieczności dokonania zmian w sieci telekomunikacyjnej operatora. Tym samym ocenił, że nie zmieniła się dotychczasowa zdolność sieci wnioskodawcy do realizacji procesu przenoszenia numerów. Fakt zmiany przepisów prawa, w zakresie sposobu realizacji procesu przenoszenia numerów (czasu jego realizacji), jest zatem obojętny dla oceny możliwości technicznych sieci w zakresie realizacji ww. uprawnienia abonentów. Nowe regulacje nie powodują bowiem zwiększenia wymagań technicznych wobec sieci telekomunikacyjnej ani też, nie nakładają na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązków, których realizacja wykraczałaby poza aktualne możliwości techniczne sieci. Nie została spełniona zatem przesłanka z art. 74 ust. 2 Pt, brak możliwości technicznych sieci, skoro proces przeniesienia numeru w sieciach ruchomych był dotychczas realizowany. Zatem sieć telekomunikacyjna P. jest w stanie umożliwiającym realizację uprawnień abonentów w zakresie przenoszenia numerów.

Celem wprowadzenia przez Ustawodawcę regulacji, art. 74 ust. 2 Pt, było umożliwienie przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, których stan sieci nie umożliwiał realizacji nałożonych na nich obowiązków, zawieszenia nadanych przepisami Pt uprawnień abonentów, do czasu dostosowania ich sieci telekomunikacyjnej, czyli zwiększenia jej możliwości technicznych. Sytuacją taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie, gdyż możliwości techniczne sieci P., pozwalają na realizację ww. uprawnienia abonenta, tym samym nie jest konieczne dostosowanie sieci, przez jej zwiększenie możliwości technicznych.

Prezes UKE stwierdził, iż opisane przez P. trudności, tj.: konieczność wprowadzenia lub zmodyfikowanie dotychczasowego modelu współpracy międzyoperatorskiej w procesie MNP, dokonanie odpowiednich zmian wewnątrz przedsiębiorstwa oraz konieczność renegocjowania porozumień dostawców usług w zakresie MNP, nie świadczą o braku możliwości technicznych sieci, lecz wskazują na konieczność podjęcia działań natury technicznej i organizacyjnej wynikających z eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, mających na celu zapewnienie prawidłowej realizacji nałożonych na Spółkę obowiązków. Ocenił, że charakter wskazanych we wniosku trudności nie może stanowić skutecznej podstawy zawieszenia uprawnień abonentów na podstawie art. 74 ust. 2 Pt, skoro nie mieszczą się one w zakresie pojęcia "możliwości technicznych sieci". Jednocześnie Prezes UKE wydał postanowienie nadające decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając go interesem społecznym.

Dodał, iż nie posiada kompetencji do oceny zasadności wprowadzonych w Rozporządzeniu z 12 dniowym vacatio legis zapisów.

Pełnomocnik P. [...] sierpnia 2009 r. zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 74 ust. 2 Pt w zw. z art. 74 ust. 1 Pt poprzez błędną wykładnię pojęć "sieć wnioskodawcy", a w konsekwencji błędną wykładnię terminu "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy",

2) art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., poprzez pozbawioną należytego uzasadnienia odmowę udzielenia P., przez Prezesa UKE, informacji na temat okoliczności faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków spółki, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, mających tym samym wpływ na wynik sprawy,

3) art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niezachowanie spójności pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem, a także orzeczenie w przedmiocie innym, niż wynikał z żądania P. z dnia [...] lipca 2009 roku.

4) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi P. zajęcia stanowiska w sprawie, odnoszącego się do zebranych przez Prezesa UKE materiałów oraz zgłoszonych żądań, tj. wydanie Decyzji pomimo, iż pismo zawierające informację o możliwości zajęcia takiego stanowiska doręczono pełnomocnikowi P. na dwa dni przed wydaniem Decyzji,

5) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie strony do organu państwa oraz zaniechanie wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkującego nieuwzględnieniem interesów obywateli oraz słusznych interesów strony w toku podejmowanych czynności.

Pełnomocnik P. [...] października 2009 r. zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] listopada 2009 r. Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] lipca 2009 r.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów zgłoszonych przez P., tj. naruszenia art. 74 ust. 2 Pt w zw. z art. 74 ust. 1 Pt poprzez błędną wykładnię pojęć "sieć wnioskodawcy", a w konsekwencji błędną wykładnię terminu "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy" stwierdził, że zarzut jest bezzasadny. Nie zgodził się, że dokonana interpretacja wyrażenia "sieć wnioskodawcy" ogranicza typ podmiotów legitymowanych do złożenia wniosku, o którym mowa w tym przepisie Pt oraz ogranicza rodzaj przesłanek, które uzasadniałyby pozytywne rozpatrzenie wniosku. Jak wynika z art. 74 ust. 2 Pt, złożenie wniosku w przedmiocie zawieszenia realizacji obowiązku z art. 71 Pt jest uzasadnione tylko wtedy, gdy "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części". Przepis ten ogólnie odnosi się do braku możliwości technicznych w "sieci wnioskodawcy".

Prezes UKE analizując wyrażenie "sieci wnioskodawcy" odwołał się do przepisu art. 74 ust. 1 Pt, który formułuje obowiązek współpracy dostawcy usług i operatora w zakresie zapewnienia realizacji uprawnienia abonenta, wynikający ze świadczenia usługi przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej. Wykazał, że zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej, o którym mowa w art. 74 ust. 1 Pt, oznacza przyłączenie abonenta do sieci telekomunikacyjnej operatora. W konsekwencji tego zapisu w przepisie art. 74 ust. 2 Pt pojęcie możliwości "sieci wnioskodawcy" dotyczy możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej operatora.

Prezes UKE nie zgodził się z twierdzeniem P., że "skuteczność wniosku przewidzianego w art. 74 ust. 2 Pt, nie zależy jedynie od zapewnienia warunków technicznych publicznej ruchomej sieci telefonicznej, dla świadczenia usługi MNP (bo te w chwili składania wniosku mogą istnieć), ale również od technicznych możliwości wszelkich systemów umożliwiających samą realizację uprawnienia użytkownika końcowego". Gdyby ten pogląd zaaprobować, to przepis art. 74 ust. 2 Pt nie ograniczałby możliwości do złożenia wniosku tylko do sytuacji, w której "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia" - w świetle obowiązku i jego zakresu określonego w art. 74 ust. 1 Pt. Przepis ten nakłada bardzo szerokie obowiązki, które nie są ograniczone, jak w ust. 2 - tylko do możliwości technicznych sieci.

Ponownie zwrócił uwagę, że zakres działań technicznych operatora sieci jest inny niż zakres działań technicznych dostawcy usług. Tylko operator sieci dostarcza sieć telekomunikacyjną i tylko on w zakresie sieci telekomunikacyjnej może tworzyć warunki techniczne dla oferowania usługi przeniesienia numeru. Z definicji zawartej w art. 2 pkt 35 Pt wynika, że sieć telekomunikacyjna to ta część infrastruktury technicznej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, która odpowiada za przekazanie na odległość powierzonych operatorowi sieci przez klientów sygnałów, przy wykorzystaniu środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną poprzez ich nadawanie, odbiór lub transmisję. Przy czym sieć telekomunikacyjna jest tylko jednym z elementów umożliwiających świadczenie usług telekomunikacyjnych. Całość infrastruktury umożliwiającej przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu świadczenie usług telekomunikacyjnych to "infrastruktura techniczna", ale tworzenie możliwości technicznych w zakresie sieci telekomunikacyjnej należy do operatora sieci i tylko i wyłącznie na operatorze spoczywa obowiązek dostosowania sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnienia abonentów przyłączonych do jego sieci będących jego abonentami lub abonentami dostawcy usług korzystającego z jego sieci telekomunikacyjnej.

Przygotowanie sieci telekomunikacyjnej operatora do realizacji uprawnienia abonenta z art. 71 Pt, w kontekście przesłanek uprawniających do wystąpienia z wnioskiem do Prezesa UKE, na podstawie art. 74 ust. 2 Pt, ma kluczowe znaczenie. Tworzenie pozostałych warunków technicznych może bowiem obciążać zarówno operatora sieci, jak i dostawcę usług.

To operator może udostępniać swoją sieć dostawcom usług w celu świadczenia przez nich usług telekomunikacyjnych. Podmiotem, od którego abonent może żądać zapewnienia realizacji swoich uprawnień jest dostawca usług, ponieważ to on jest stroną umowy z abonentem o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej i to on przed abonentem ponosi odpowiedzialność za realizację przysługujących mu uprawnień. Dostawcom usług stworzono także możliwość występowania o zawieszenie lub ograniczenia zakresu realizacji uprawnienia abonenta z art. 69-72 Pt, ale ze względu na brak możliwości technicznych w sieci telekomunikacyjnej operatora. Zatem to od stanu sieci telekomunikacyjnej, stopnia przystosowania jej do realizacji danego obowiązku, czyli od działań operatora w tym zakresie, uzależnione jest wypełnianie obowiązku przez dostawców usług.

Prezes UKE konsekwentnie prezentował stanowisko, że zgodnie z przepisem art. 74 ust. 2 Pt, jedyną przesłanką przemawiającą za zawieszeniem lub ograniczeniem zakresu realizacji uprawnienia abonenta z art. 69-72 Pt jest brak możliwości technicznych w sieci telekomunikacyjnej operatora.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów tj. naruszenia art. 9 i 11 k.p.a. organ podtrzymał stanowisko dotychczasowe, iż obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego należytej i wyczerpującej informacji należy odróżnić od doradztwa prawnego w konkretnej sprawie, którego wykonanie nie należy do obowiązków organu administracji, a przeciwnie - wykraczał poza zakres przedmiotowego postępowania.

Podniósł, że P. prowadzi działalność telekomunikacyjną, do prowadzenia której wykorzystuje elektroniczną wymianę danych i na nim, jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnym ciąży obowiązek przestrzegania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych oraz innych przepisów odnoszących się do sposobu postępowania z danymi osobowymi powierzonymi mu przez klientów. Wskazał, że jest jednym z trzech największych na polskim rynku telekomunikacyjnym przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi w ruchomej publicznej sieci telefonicznej.

Stąd oceniając staranność P. w zakresie realizacji obowiązków wynikających z Rozporządzenia Prezes UKE uwzględnił profesjonalny charakter prowadzonej działalności, czyli zwiększone oczekiwania wobec umiejętności, wiedzy, skrupulatności i rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania, a także znajomości obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

Za nietrafny uznał zarzut naruszenia przepisu art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niezachowanie spójności pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem, a szczególnie orzeczenie w przedmiocie innym, niż wynikał z żądania P. z dnia [...] lipca 2009 r.

Powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, iż organ administracji nie jest związany podaną przez stronę podstawą prawną żądania, ma obowiązek dochodzić prawdy obiektywnej i działać na podstawie przepisów prawa oraz musi rozpoznać sprawę co do istoty na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. (wyrok z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt III SA 1111/1993). Obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Stwierdził, że jakkolwiek P. wniósł o wydanie decyzji zawieszającej realizację obowiązku, do dnia [...] września 2009 r., to z treści uzasadnienia żądania wynika, iż P. w istocie wniósł o ograniczenie zakresu realizacji uprawnień abonentów w tym zakresie. Podniósł, iż celem zapewnienia realizacji ustawowego uprawnienia abonentów i użytkowników usług przedpłaconych, - o ile klient wyrazi taką wolę - będzie dążenie do wykonania usługi przeniesienia numeru telefonicznego na zasadach określonych w obowiązujących dotychczas porozumieniach między operatorskich dotyczących obsługi procesów przenoszenia numerów. Wniosek oznaczał, że Spółka będzie wykonywać ciążący na niej obowiązek według starego porządku prawnego, a ograniczenie realizacji uprawnienia abonenta z art. 71 Pt dotyczy zasad określonych odpowiednio w § 6 i § 7 Rozporządzenia.

Odpierając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., organ wskazał, że pełnomocnik P. pismem z dnia 9 lipca 2009 r. zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomiony został, że w dniu 6 lipca 2009 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne i jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 poinformowany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Wydana decyzja administracyjna wywołała skutki prawne od chwili jej doręczenia tj. od dnia 17 sierpnia 2009 r. Stwierdził zatem, że P. miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, bowiem pełnomocnicy P. zapoznawali się z aktami sprawy przed dniem doręczenia decyzji. Ponadto nie wystąpiły nowe okoliczności, nowe fakty, czy dowody, co do których strona mogłaby się ustosunkować.

Prezes UKE uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a. wskazując, że dogłębnie przeanalizował treść wniosku pod kątem jego zasadności, w oparciu o art. 74 ust. 2 Pt. Wnioskodawca nie uzasadnił, na czym polegało naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa określonej przepisem art. 8 k.p.a.

P. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Prezesowi UKE, że przy jej wydaniu naruszył:

1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie tj. wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, pomimo zaistnienia w toku postępowania administracyjnego przyczyny uzasadniającej uchylenie decyzji I instancji i umorzenia postępowania w sprawie. P. upatrywał bezprzedmiotowości w tym, że z dniem [...] września 2009 r. upłynął termin, na jaki zainteresowana była ograniczeniem spoczywających na niej obowiązków wynikających z przepisów prawa i wydanie decyzji w sprawie straciło dla niej "doniosłość prawną".

2. art. 104 § 2 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 2 Pt poprzez ich niezastosowanie tj. wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę, która nie była przedmiotem postępowania w I instancji (wydanie decyzji zawierającej rozstrzygniecie w przedmiocie odmiennym od żądania P. o wydanie decyzji zawieszającej obowiązek wykonywania określonych uprawnień abonentów i użytkowników końcowych usługi przedpłaconej), co nastąpiło m.in. na skutek błędnej oceny stanu faktycznego przez Prezesa UKE;

3. art. 6 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez nie znajdujące podstawy w przepisach prawa ograniczenia zakresu uprawnień P. jako strony postępowania administracyjnego oraz adresata decyzji, w tym rozstrzyganie przez Prezesa UKE w oparciu o kierowane wobec Spółki "zwiększone oczekiwania" dotyczące realizacji przez Spółkę niektórych uprawnień użytkowników końcowych;

4. art. 74 ust. 2 w związku z art. 74 ust. 1 Pt poprzez błędną wykładnię pojęć "sieć wnioskodawcy" a w konsekwencji błędną wykładnię terminu "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy", co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 31 lipca 2009 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wnosił o jej oddalenie. Ustosunkowując się do pierwszego zarzutu odnoszącego się do bezprzedmiotowości przesłanek postępowania administracyjnego stwierdził też, że brak podstaw do czynienia zarzutu, że nie uchylił decyzji z dnia 31 lipca 2009 r. i nie umorzył postępowania pierwszej instancji. Zachowanie się skarżącej i podejmowane przez nią czynności procesowe nie pozwalały wnioskować, że wynik sprawy po [...] września 2009 r. nie miał dla niej znaczenia. Nie cofnęła bowiem po tej dacie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo tego, że jak twierdzi, już w dniu 17 sierpnia 2009 r. świadczyła MNP na zasadach przewidzianych w znowelizowanym prawie. Nadto [...] listopada 2009 r. wpłynęła skarga P. na postanowienie Prezesa UKE z [...] września 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie z 31 lipca 2009 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z 31 lipca 2009 r. Okoliczności powyższe potwierdzają, że Spółka po dniu [...] września 2009 r. zainteresowana była merytorycznym rozpoznaniem sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 2 Pt organ wskazał, że dla rozważenia istoty i zakresu wnioskowanego przez P. zawieszenia realizacji uprawnień, określonych w powyższych artykułach Pt nie bez znaczenia pozostaje brzmienie § 6 i § 7 Rozporządzenia. Nadto wskazał, iż "organ administracji nie jest związany nawet podaną przez stronę podstawą prawną żądania, gdyż ma obowiązek rozpoznania sprawy co do istoty wynikającej z treści pisma. Treść żądania wyznacza stosowna normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania." (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924).

Organ przyjął, mając na uwadze treść przepisów powołanych we wniosku i jego uzasadnieniu, że przedmiotem wniosku P. nie jest zaniechanie świadczenia usługi MNP (czyli zawieszenia jej świadczenia), ale uzyskaniem możliwości zwolnienia jej z obowiązku świadczenia tej usługi na zasadach wprowadzonych przepisami Rozporządzenia. De facto zatem, skarżąca zainteresowana była ograniczeniem jej obowiązku w zakresie realizacji usługi MNP poprzez zwolnienie jej z obowiązku realizacji żądania abonenta czy użytkownika końcowego w terminach wprowadzonych przepisami Rozporządzenia.

Odpierając zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. Prezes UKE wskazał, że pytania jakie zostały skierowane przez stronę do organu w kontekście wskazanego przepisu wykraczały poza spoczywający na organie administracji obowiązek informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ nie jest zobowiązany ani nie ma kompetencji do instruowania strony postępowania administracyjnego co do wyboru optymalnego sposobu postępowania. Wykraczałoby to poza obowiązek informacyjny określony w art. 9 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 74 ust. 2 w związku z art. 74 ust. 1 Pt, czyli wadliwej wykładni pojęcia "sieć wnioskodawcy", "możliwości techniczne sieci wnioskodawcy" Prezes UKE jak dotychczas stwierdził, że zestawienie treści art. 74 ust. 1 i ust. 2 Pt pozwala wnioskować, że na mocy art. 74 ust. 1 Pt operator i dostawca usług są zobowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta. Na zapewnienie możliwości realizacji tych uprawnień składają się nie tylko uwarunkowania samej sieci, ale i istnienie innych pomocnych systemów, w tym systemów informatycznych. Podkreślił jednak, że odwołanie się do pojęcia sieci w treści art. 74 ust. 2 Pt jednoznacznie stanowi, że chodzi w tym przypadku o sieć telekomunikacyjną, a nie o inne systemy umożliwiające realizację uprawnień abonenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Ponadto rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej jako p.p.s.a.).

Rozpatrywana według powyższych kryteriów skarga wniesiona nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Prezesa UKE z [...] listopada 2009 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] lipca 2009 r. zostały wydane z tego rodzaju naruszeniem prawa formalnego bądź materialnego, które uzasadniałoby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Kontrolując zaskarżoną decyzję - odmawiającą ograniczenia obowiązku z art. 71 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 71 a Pt, do przeniesienia przydzielonego numeru telefonicznego przy zmianie dostawcy usług - stwierdzić należy, że:

art. 71 ust. 1 Pt (zmieniony przez art. 1 pkt 24 lit. a) ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. (Dz.U.09.85.716) zmieniającej nin. Ustawę z dniem 6 lipca 2009 r. stanowił, iż Abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub użytkownik końcowy usługi przedpłaconej może żądać przy zmianie dostawcy usług przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci operatora na:

1) obszarze geograficznym - w przypadku numerów geograficznych;

2) terenie całego kraju - w przypadku numerów niegeograficznych.

1a. Przepisy ust. 1 stosuje się także do użytkownika końcowego usługi przedpłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej.

Z kolei art. 71 a stanowił, że: Abonent, o którym mowa w art. 71, żądając przeniesienia przydzielonego numeru może rozwiązać umowę z dotychczasowym dostawcą usług bez zachowania terminów wypowiedzenia określonych w rozwiązywanej umowie. W takim przypadku abonent jest obowiązany do uiszczenia opłaty dotychczasowemu dostawcy usług w wysokości nieprzekraczającej opłaty abonamentowej za okres wypowiedzenia, nie wyższej jednak niż opłata abonamentowa za jeden okres rozliczeniowy, powiększonej o roszczenie związane z ulgą przyznaną abonentowi obliczoną proporcjonalnie do czasu pozostającego do zakończenia trwania umowy.

Ustawodawca, w art. 74 ust. 1 Pt nakazuje wykonanie istniejących uprawnień stanowiąc, że: Dostawca usług zapewniający przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej i operator, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta, o których mowa w art. 69-72, polegające na stworzeniu odpowiednich warunków technicznych lub zawarciu umowy, o której mowa w art. 31 albo art. 128, a jeżeli możliwości takie istnieją - zapewnić ich realizację.

Uprawnienia te szczegółowo regulują § 6 i § 7 Rozporządzenia.

M.in. § 6 ust. 1 stanowi: Abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej lub ruchomej publicznej sieci telefonicznej, w celu realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, występuje z wnioskiem w formie pisemnej do nowego dostawcy usług o przeniesienie przydzielonego numeru do tego dostawcy, zwanego dalej "nowym dostawcą". (...)

Ust. 4 przewiduje, że: Termin na rozpatrzenie przez nowego dostawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 12, wynosi odpowiednio:

1) 6 godzin roboczych, gdy abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do ruchomej publicznej sieci telefonicznej składa wniosek osobiście w jednostce organizacyjnej nowego dostawcy;

2) 1 dzień roboczy, gdy abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej składa wniosek osobiście w jednostce organizacyjnej nowego dostawcy;

3) 3 dni robocze, gdy abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do ruchomej publicznej sieci telefonicznej składa wniosek w inny sposób niż określony w pkt 1;

4) 14 dni roboczych, gdy abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej składa wniosek w inny sposób niż określony w pkt 2;

5. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nowy dostawca niezwłocznie zawiera z abonentem umowę o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych z przeniesieniem przydzielonego numeru, która powinna w szczególności określać termin rozpoczęcia świadczenia usług przez nowego dostawcę, zgodny z terminem rozwiązania umowy z dotychczasowym dostawcą.

6. Przeniesienie numeru następuje z dniem rozwiązania umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych z dotychczasowym dostawcą.

Ust. 7 stanowi, że: Przeniesienie numeru, na wyraźne żądanie abonenta zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 3, następuje nie później niż w terminie:

1) 1 dnia roboczego - w przypadku abonentów będących stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do ruchomej publicznej sieci telefonicznej, lub

2) 7 dni roboczych - w przypadku abonentów będących stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej

- od dnia zawarcia umowy, o której mowa w ust. 5, albo w późniejszym terminie w trakcie trwania dotychczasowej umowy, wskazanym przez abonenta.

Ust. 8 przewiduje, że: Przeniesienie przydzielonego numeru nie może powodować przerwy w świadczeniu usług telekomunikacyjnych dłuższej niż:

1) 3 godziny w porze nocnej pomiędzy godziną 000 a 300 - w przypadku abonentów będących stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do ruchomej publicznej sieci telefonicznej lub

2) 24 godziny, liczone od określonego w umowie, o której mowa w ust. 5, dnia rozpoczęcia świadczenia tych usług - w przypadku abonentów będących stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej

- chyba że abonent wyraził w umowie zgodę na dłuższą przerwę, określając czas jej trwania.

Ust. 9 stanowi, że: W dniu przeniesienia numeru nowy dostawca informuje abonenta o rozpoczęciu świadczenia usług w sposób wskazany we wniosku, o którym mowa w ust. 1, oraz niezwłocznie przesyła pisemne potwierdzenie przeniesienia numeru.

Ust. 10 przewiduje, że: W przypadku braku możliwości technicznych, stwierdzonego decyzją Prezesa UKE w przedmiocie zawieszenia uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ustawy, nowy dostawca niezwłocznie zawiadamia abonenta, w formie pisemnej, o odmowie przeniesienia przydzielonego numeru wraz z podaniem uzasadnienia.

Ust. 11 stanowi, że: W przypadku gdy lokalizacja wnioskującego abonenta, będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, znajduje się:

1) poza obszarem sieci telekomunikacyjnej operatora, do którego zapewnia przyłączenie nowy dostawca,

2) w strefie numeracyjnej innej niż lokalizacja, w której przydzielono abonentowi numer geograficzny

- nowy dostawca odmawia zawarcia umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych z przeniesieniem przydzielonego numeru.

Ust. 12 przewiduje, że: Jeżeli w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, toczy się postępowanie w celu wydania decyzji Prezesa UKE w przedmiocie zawieszenia uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ustawy, nowy dostawca wstrzymuje rozpatrzenie wniosku i niezwłocznie zawiadamia w formie pisemnej abonenta o powyższej okoliczności.

Ust. 13 stanowi, że: Po otrzymaniu decyzji Prezesa UKE zawieszającej realizację uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ustawy, w wyniku postępowania, o którym mowa w ust. 12, nowy dostawca przesyła zawiadomienie abonentowi, w formie pisemnej, w terminie 3 dni od dnia otrzymania tej decyzji, o odmowie przeniesienia przydzielonego numeru wraz z podaniem uzasadnienia. Zawiadomienie o odmowie przeniesienia przydzielonego numeru powinno określać wynikający z decyzji Prezesa UKE termin upływu zawieszenia uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ustawy.

Ust. 14 przewiduje, że: Jeżeli Prezes UKE w wyniku postępowania, o którym mowa w ust. 12, wyda decyzję odmawiającą zawieszenia realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ustawy, w terminie 3 dni od dnia doręczenia nowemu dostawcy lub operatorowi tej decyzji nowy dostawca przesyła abonentowi pisemne zawiadomienie o możliwości zawarcia umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych z przeniesieniem przydzielonego numeru.

Ust. 15 stanowi, że: Oświadczenia składane w imieniu abonenta przez nowego dostawcę uznaje się za doręczone dotychczasowemu dostawcy w momencie wprowadzenia do systemu elektronicznej wymiany danych.

Natomiast § 7 Rozporządzenia m.in. stanowi w ust. 1, że: Użytkownik końcowy usługi przedpłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telefonicznej, zwany dalej "użytkownikiem", w celu realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, występuje z wnioskiem w formie pisemnej do nowego dostawcy o przeniesienie przydzielonego numeru do tego dostawcy. (...)

W ust. 4 stanowi, że: Przeniesienie numeru następuje nie później niż w terminie jednego dnia roboczego od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, o ile użytkownik nie wskazał we wniosku innego terminu.

W ust. 5 przewiduje, że: Przeniesienie przydzielonego numeru nie może powodować przerwy w świadczeniu usług telekomunikacyjnych dłuższej niż 3 godziny w porze nocnej pomiędzy godziną 000 a 300, chyba że użytkownik wyraził we wniosku zgodę na dłuższą przerwę, określając czas jej trwania.

Według ust. 6: Do użytkownika stosuje się odpowiednio przepisy § 6 ust. 9, 10, 12-15.

Mając na uwadze cytowane powyżej normy, stwierdzić należy, że wyjątkiem w realizacji ustawowych uprawnień abonentów, jest rozwiązanie określone w art. 74 ust. 2 Pt, które przewiduje, iż: Na wniosek dostawcy albo operatora, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE może, w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 69-72, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.

Podnieść należy, że skarżąca wnosiła o "czasowe zawieszenie obowiązku" we wskazanym we wniosku "zakresie". Organ wprawdzie rozpatrzył go jako wniosek o czasowe "ograniczenie", a nie "czasowe zawieszenie zakresu realizacji", ale w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji używa zamiennie obu terminów: zawieszenie i ograniczenie.

Skarżąca na tej podstawie buduje zarzut procesowy: przekroczenia granic wniosku i orzekania ponad żądanie.

W ocenie Sądu, powyższe uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. We wniosku doszło częściowo do ich "pomieszania" (zamiennego użycia) przez wnioskodawcę.

Po pierwsze: mimo, że ustawodawca rozróżnia w art. 74 ust. 2 Pt oba terminy: "zawieszenia realizacji" lub "ograniczenia zakresu realizacji", nie ma istotnego znaczenia ich zamienne zastosowanie, bo de facto podobne jest ono w skutkach.

Wprowadzając dwie możliwości uchylenia się od realizacji obowiązku przez wnioskodawcę ustawodawca nie różnicuje w sposób istotny "ograniczenia" od "zawieszenia".

Obie te instytucje, co jest istotne, mają charakter czasowy: zarówno decyzja o zawieszeniu, jak i o ograniczeniu może być wydana jedynie na czas określony.

Z literalnego brzmienia: "zawieszenie realizacji" dotyczy "zawieszenia" realizacji całości uprawnień podmiotowych i przedmiotowych - wynikających z powołanych norm.

"Ograniczenie zakresu realizacji", poprzez wprowadzenie słowa "zakres" oznacza, że "ograniczenie realizacji" dotyczy jedynie części uprawnień podmiotowych i przedmiotowych wynikających z cytowanych wyżej przepisów Pt i Rozporządzenia.

Z treści złożonego wniosku i jego uzasadnienia wynika, że skarżący wnosił o "zawieszenie obowiązku" wykonywania uprawnienia użytkowników końcowych, ale nie co do całości uprawnień, ale w "zakresie" (...), z czego można wywieść, że wniosek dotyczy "zawieszenia zakresu obowiązku", czyli jako jego części.

Po drugie: przy interpretacji obu terminów należałoby uwzględnić także wykładnię celowościową. Czasowe zawieszenie obowiązku w odniesieniu do uprawnień abonentów oraz użytkowników końcowych usług przepłaconych - objęte wnioskiem P. S.A. - miało na celu, we wnioskowanym czasie, wyłączyć zasady wprowadzone przez § 6 i § 7 Rozporządzenia.

Innymi słowy, faktycznym skutkiem uwzględnienia wniosku P. SA. - dla abonentów oraz użytkowników końcowych usług przepłaconych - byłoby czasowe ograniczenie ich uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie dostawcy usług zapewniającego przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, w sposób o jakim mowa w § 6 i 7 w. w. Rozporządzenia.

W ocenie Sądu, charakter czasowy obu tych instytucji oznacza, że zarówno "zawieszenie" jak i "ograniczenie" obowiązku prowadzi de facto do przejściowego ograniczenia uprawnień abonentów. Z tego też względu przekroczenie granic wniosku, jego interpretacja, nie ma istotnego wpływu na sedno merytorycznego rozstrzygnięcia.

Po trzecie, odnosząc się do zarzutów materialnoprawnych podkreślić należy, że decyzja Prezesa UKE ma charakter uznaniowy.

Sądowa kontrola decyzji uznaniowych ma zasięg ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony i czy jego dokonanej przez organ administracji ocenie nie można postawić zarzutu dowolności, czy uwzględnia ona interes społeczny i słuszny interes strony.

Zaznaczyć należy, że nakazując przedsiębiorcom telekomunikacyjnym wykonanie istniejących uprawnień abonentów, ustawodawca w art. 74 ust. 2 Pt uznaje, że jest ono uwarunkowane stanem sieci.

Pogląd taki prezentuje także literatura: "Dopiero gdy dostawca usług lub operator nie są w stanie zapewnić technicznych możliwości realizacji tych uprawnień, powinni wystąpić do Prezesa (...) o wydanie decyzji zawieszającej lub ograniczającej realizację uprawnień abonentów" (St. Piątek Prawo Telekomunikacyjne Komentarz C-H- Beck wyd. 2 W-wa 2005). Innymi słowy, przepis art. 74 uzależnia realizację uprawnień od stanu sieci telekomunikacyjnej, czyli jej możliwości technicznych.

W ocenie Sądu organ, nie można postawić organowi zarzutu dowolności w interpretacji zastosowanych norm prawa materialnego. Jako wyczerpującą należy uznać analizę wyrażenia "sieć wnioskodawcy" dokonaną przez Prezesa UKE, który odwołał się do przepisu art. 74 ust. 1 Pt. Przepis ten formułuje obowiązek współpracy dostawcy usług i operatora w zakresie zapewnienia realizacji uprawnienia abonenta, wynikający ze świadczenia usługi przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej. Stąd wynika, że zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej, o którym mowa w art. 74 ust. 1 Pt, oznacza przyłączenie abonenta do sieci telekomunikacyjnej operatora. W konsekwencji tego zapisu w przepisie art. 74 ust. 2 Pt pojęcie możliwości "sieci wnioskodawcy" dotyczy możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej operatora.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że skuteczność wniosku przewidzianego w art. 74 ust. 2 Pt, zależy od "technicznych możliwości wszelkich systemów umożliwiających samą realizację uprawnienia użytkownika końcowego". Przepisu, który stanowi wyjątek od reguły nakładającej szerokie obowiązki nie można bowiem interpretować rozszerzająco. Jeżeli bowiem w chwili składania wniosku publiczna ruchoma sieć telefoniczna (sieć wnioskodawcy) posiada warunki techniczne dla świadczenia usługi MNP, czyli umożliwia realizację uprawnienia użytkownika końcowego to brak jest podstaw zarówno do zawieszenia jak i ograniczenia uprawnień tego użytkownika. Art. 2 pkt 35 Pt wskazuje na legalną definicję, z której wynika, że sieć telekomunikacyjna to ta część infrastruktury technicznej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, która odpowiada za przekazanie na odległość powierzonych operatorowi sieci przez klientów sygnałów, przy wykorzystaniu środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną poprzez ich nadawanie, odbiór lub transmisję. Przy czym sieć telekomunikacyjna jest tylko jednym z elementów umożliwiających świadczenie usług telekomunikacyjnych. Całość infrastruktury umożliwiającej przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu świadczenie usług telekomunikacyjnych to "infrastruktura techniczna", ale tworzenie możliwości technicznych w zakresie sieci telekomunikacyjnej należy do operatora sieci i tylko i wyłącznie na operatorze spoczywa obowiązek dostosowania sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnienia abonentów przyłączonych do jego sieci będących jego abonentami lub abonentami dostawcy usług korzystającego z jego sieci telekomunikacyjnej.

Przepis art. 74 ust. 2 Pt wyraźnie ogranicza możliwości do złożenia wniosku tylko do sytuacji, w której "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia" i to w świetle obowiązku i jego zakresu określonego w art. 74 ust. 1 Pt. Należy podkreślić, że zakres działań technicznych operatora sieci jest inny niż zakres działań technicznych dostawcy usług. Tylko operator sieci dostarcza sieć telekomunikacyjną i tylko on w zakresie sieci telekomunikacyjnej może tworzyć warunki techniczne dla oferowania usługi przeniesienia numeru.

Dlatego zasadnicze znaczenie ma przygotowanie sieci telekomunikacyjnej operatora do realizacji uprawnienia abonenta z art. 71 Pt, w kontekście przesłanek uprawniających do wystąpienia z wnioskiem do Prezesa UKE, na podstawie art. 74 ust. 2 Pt. Tworzenie pozostałych warunków technicznych może bowiem obciążać zarówno operatora sieci, jak i dostawcę usług.

To operator może udostępniać swoją sieć dostawcom usług w celu świadczenia przez nich usług telekomunikacyjnych. Podmiotem, od którego abonent może żądać zapewnienia realizacji swoich uprawnień jest dostawca usług, ponieważ to on jest stroną umowy z abonentem o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telefonicznej i to on przed abonentem ponosi odpowiedzialność za realizację przysługujących mu uprawnień. Dostawcom usług stworzono także możliwość występowania o zawieszenie lub ograniczenia zakresu realizacji uprawnienia abonenta z art. 69-72 Pt, ale ze względu na brak możliwości technicznych w sieci telekomunikacyjnej operatora. Zatem to od stanu sieci telekomunikacyjnej, stopnia przystosowania jej do realizacji danego obowiązku, czyli od działań operatora w tym zakresie, uzależnione jest wypełnianie obowiązku przez dostawców usług.

Z tego względu Sąd podzielił konsekwentne stanowisko Prezesa UKE, że zgodnie z przepisem art. 74 ust. 2 Pt, jedyną przesłanką przemawiającą za zawieszeniem lub ograniczeniem zakresu realizacji uprawnienia abonenta z art. 69-72 Pt jest brak możliwości technicznych w sieci telekomunikacyjnej operatora.

Innymi słowy, złożenie wniosku w przedmiocie zawieszenia realizacji obowiązku z art. 71 Pt jest uzasadnione tylko wtedy, gdy "techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części". W konsekwencji zapisu w przepisie art. 74 ust. 2 Pt pojęcia możliwości "sieci wnioskodawcy" dotyczy ono językowej wykładni w zakresie możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej operatora.

Do pozostałych zarzutów skargi organ ustosunkował się przekonywująco, zatem Sąd uznał je za niezasadne.

Nie można podzielić zatem zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Nie ma bowiem znaczenia, że z dniem [...] września 2009 r. upłynął termin, na jaki skarżąca zainteresowana była ograniczeniem spoczywających na niej obowiązków wynikających z przepisów prawa i wydaniem decyzji w sprawie. O ile kwestia ta straciłaby dla niej "doniosłość prawną"., to nie dążyłaby do merytorycznego rozstrzygnięcia wyczerpując tok instancyjny już po tym terminie.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, omówiony na wstępie rozważań, co do naruszenia art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 2 Pt. Organ prawidłowo wskazał, że dla rozważenia istoty i zakresu wnioskowanego przez P. zawieszenia realizacji uprawnień, określonych w cytowanych normach Prawa telekomunikacyjnego nie bez znaczenia pozostaje brzmienie § 6 i § 7 Rozporządzenia. Na gruncie sprawy niniejszej aktualna pozostaje zatem teza, iż "organ administracji nie jest związany nawet podaną przez stronę podstawą prawną żądania, gdyż ma obowiązek rozpoznania sprawy co do istoty wynikającej z treści pisma. Treść żądania wyznacza stosowna normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania." (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924).

Odpierając zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. Sąd podziela pogląd, że pytania jakie zostały skierowane przez stronę do organu w kontekście wskazanego przepisu, wykraczały poza spoczywający na organie administracji obowiązek informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ nie jest zobowiązany do instruowania strony postępowania administracyjnego co do wyboru optymalnego sposobu postępowania, bowiem wykraczałoby to poza obowiązek informacyjny określony w art. 9 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 74 ust. 2 w związku z art. 74 ust. 1 Pt, czyli wadliwej wykładni pojęcia "sieć wnioskodawcy", "możliwości techniczne sieci wnioskodawcy" Prezes UKE zasadnie podkreślił, że odwołanie się do pojęcia sieci w treści art. 74 ust. 2 Pt jednoznacznie stanowi, że chodzi w tym przypadku o sieć telekomunikacyjną, a nie o inne systemy umożliwiające realizację uprawnień abonenta. Za takim rozumieniem pojęcia przemawia także definicja ustawowa zawarta w art. 2 pkt 35 Pt (sieć telekomunikacyjna to ta część infrastruktury technicznej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, która odpowiada za przekazanie na odległość powierzonych operatorowi sieci przez klientów sygnałów, przy wykorzystaniu środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną poprzez ich nadawanie, odbiór lub transmisję).

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.