Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1274/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 pkt 3, i 6 art. 29 ust 1 i 2 , pkt 2 , 30 ust. 1 pkt 1 ust 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , zgodnie z art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłosiła w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar wykonania robót budowlanych, dla których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Roboty obejmować miały instalację trzech tablic reklamowych w [..] na działce nr [...]

Starosta [...] w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia w sprawie wykonania planowanych robót budowlanych. Organ, powołując się na art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wskazał, że

z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, iż zamierzona inwestycja będzie polegać na wykonanie wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, tj. budowli zdefiniowanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a roboty związane ze wznoszeniem takich budowli nie są wymienione w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia (art. 29 Prawa budowlanego). Decyzję doręczono skarżącej w dniu [...] r.

[...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] u odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [..] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda podał między innymi, że ustawodawca w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego statuuje ogólną zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast na zasadzie wyliczenia negatywnego w art. 29 i nast. Prawa budowlanego zawarto wyczerpujący katalog robót zwolnionych od tego obowiązku.

Dalej organ odwoławczy podał, że w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 dopuszczono wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic

i urządzeń reklamowych na podstawie zgłoszenia. Natomiast wybudowanie budowli jaką stanowi podziemny fundament wraz z urządzeniem reklamowym, zgodnie z art. 3 pkt 3 definiowane jako: wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, nie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że w tej sytuacji organ I instancji, na mocy art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwie wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania zgłaszanych robót.

[..] Spółka z o.o. z[..] , zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

Skarżąca decyzją zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6

w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż:

- roboty objęte zgłoszeniem winny być realizowane w trybie art. 28 prawa budowlanego, gdyż dotyczą budowy trwale związanej z gruntem konstrukcji urządzenia reklamowego (budowli),

- zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego uzasadnia wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że instalacja urządzeń reklamowych - niezależnie od ich posadowienia na budynkach, czy też bezpośrednio na gruncie oraz niezależnie od tego, czy są one trwale powiązane z gruntem, czy też nie - stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego. I tak zgodnie

z treścią powołanego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów prawo o ruchu drogowym. Tymczasem zarówno Starosta [...] jak i Wojewoda [...] przyjęli błędną interpretację przepisów prawa budowlanego, kwalifikując będące przedmiotem niniejszego postępowania tablice reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę, jako polegających na wykonaniu wolno stojących trwale związanych z gruntem budowli. Wskazać jednak należy, iż wbrew stanowisku organów administracji przepis art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, zawierający definicję pojęcia "budowla", nie przesądza o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących, trwałe związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam bowiem fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" oraz trwałe powiązanie z gruntem nie stanowi o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę

i nie wyłącza możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 prawa budowlanego - vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 258/08. Z kolei cytując treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 184/08 wskazać należy, iż "instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustaw dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenie. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej".

Dalej skarżąca podniosła, iż wbrew stanowisku Wojewody Zachodniopomorskiego termin "instalowanie" nierozerwalnie wiąże się z pojęciem robót budowlanych. Każde bowiem działanie obejmujące instalowanie, montaż, rozbiórkę czy też budowę jest niczym innym jak wykonywaniem robót budowlanych. Przy tym "instalowanie" może dotyczyć zarówno robót budowlanych polegających na połączeniu różnych elementów w jedną całość, zamontowaniu na jakimś obiekcie budowlanym, czy też j posadowieniu na gruncie. Niezasadne jest zatem czynienie przez organ rozróżnienia pomiędzy pojęciem "instalowanie" a "budowa", zwłaszcza zważywszy na fakt, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego stwierdza, iż "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: (...) instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych".

Końcowo skarżąca podniosła, iż analiza wskazanych powyżej przepisów prawa budowlanego i kierunku ich kolejnych zmian wprost dowodzi, iż podstawowym celem ostatnich nowelizacji było uproszczenie procedur związanych z przebiegiem procesu budowlanego, na co wyraźnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie w wyroku z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt W SA/Wa 2087/08,

w którym stwierdził, iż "zamiarem ustawodawcy była zatem liberalizacja

i odformalizowanie procedur w celu uproszczenia i przyspieszenia procesów inwestycyjnych" - i w tym też duchu należy interpretować przepisy prawa budowlanego, w tym art. 29 ust. 2.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).

Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są bezsporne, skarżąca bowiem w skardze przyznała, że konstrukcje reklamowe realizację, których planuje, są budowlami w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Jednakże zdaniem skarżącej, wobec brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, każde urządzenia reklamowe, bez względu na rodzaj konstrukcji nośnej oraz użytych materiałów może być realizowane na podstawie zgłoszenia,

o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie Sąd nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 29 ust. 1 wyliczono budowy, a w ust. 2 roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego przepis ust. 2 może być stosowany tylko

w przypadku wykonywania robót budowlanych innych niż budowa. Tymczasem wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową - zgodnie

z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Obiekty budowlane, których budowa zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyliczone zostały w ust. 1 art. 29 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym brak jest urządzeń reklamowych wolno stojących, trwale związanych z gruntem. Oznacza to, że ich budowa nie została zwolniona

z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja takich urządzeń (konstrukcji) reklamowych wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca ich usytuowania.

Organy obu instancji prawidłowo zatem przyjęły, iż realizacja urządzeń reklamowych o konstrukcji stalowej, trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. Wobec takich ustaleń istniały uzasadnione podstawy do zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, sprzeciwu

w sprawie ustawnie przedmiotowego nośnika reklamowego.

W tym stanie faktycznym i prawnym nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane. Dlatego skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).