Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 638/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA: Ewa Grochowska - Jung, Sędzia WSA: Joanna Kube (spr.), , Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej kpa, w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] o zwolnieniu z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego [...] Komisariatu Policji [...] i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] na stanowisku [...]. Rozkazowi temu nadano, na podstawie art. 108 § 1 kpa, rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, co oznacza, że to przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego wynika możliwość przenoszenia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe. Wyjątkiem od tej zasady są ustawowe ograniczenia dotyczące przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Organ podał, że przeniesienie funkcjonariusza nastąpiło na wniosek Komendanta Rejonowego Policji [...], które zostało uzasadnione koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań Policji w kierowanej przez niego jednostce. O planowanym przeniesieniu funkcjonariusz został poinformowany przez przełożonego w dniu [...] stycznia 2008 r. Wskazano, że mianowanie na nowe stanowisko służbowe nie spowodowało zmiany składników dotychczasowego uposażenia. Wyjaśniono, że posiadana przez funkcjonariusza wiedza z dziedziny [...] i [...], a także stabilizacja w dotychczasowym miejscu pełnienia służby, nie stanowią przeszkody w podejmowaniu przez właściwego przełożonego decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza do zadań w innej jednostce. Rotacja kadr w garnizonie [...] pozostaje w gestii Komendanta [...] Policji i to on ponosi odpowiedzialność w tym zakresie.

Zdaniem organu, przeniesienie funkcjonariusza nie powinno także wywołać szczególnie negatywnych skutków w jego relacjach rodzinnych i osobistych, ponieważ Komisariat Policji [...] nie znajduje się w znacznej odległości od Komisariatu Policji [...]. Konieczność nadania wydanemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 kpa, umotywowano ważnym interesem służby wyrażającym się koniecznością zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji.

W skardze do Sądu J.K. zakwestionował wydany w jego sprawie rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji. W treści skargi przedstawił przebieg służby i kwalifikacje uzyskane zarówno w służbie, jak i poza nią oraz swoje zainteresowania [...], które wykorzystywał w dotychczasowej służbie w Komisariacie Policji [...].

Zdaniem wnoszącego skargę, jego przeniesienie nie wynikało z dobra służby, lecz nastąpiło z pobudek osobistych jego przełożonych.

Zwrócił uwagę, że z tą samą datą z Komendy Rejonowej [...], do Komisariatu Policji [...] został przeniesiony inny funkcjonariusz, który o to przeniesienie zabiegał.

Uważa, że zaskarżony rozkaz personalny wydano, ze szkodą dla służby, ponieważ w jednostce, do której został przeniesiony nie będą wykorzystane jego kwalifikacje i doświadczenie, a także zainteresowania. W ocenie skarżącego, nie uwzględniono również jego sytuacji rodzinnej.

Zwrócił uwagę, że w dniu [...] stycznia 2008 r. został uprzedzony przez przełożonego o przeniesieniu i poinformowano go, że spowodowały to problemy z komunikacją z naczelnikiem [...].

Skarżący powołuje się na sporządzony przez siebie raport z dnia [...] stycznia 2008 r. adresowany do Komendanta Głównego Policji w sprawie nieprawidłowości mających miejsce w Komisariacie Policji [...], w którym formułuje zarzuty wobec kompetencji swojej bezpośredniej przełożonej naczelnika [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 23 maja 2008 r. podtrzymał zarzuty skargi i zakwestionował argumentację organu przyjętą w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję Komendanta [...] Policji naruszył przepisy prawa materialnego ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Kandydat do służby w Policji, oprócz posiadania predyspozycji wymienionych w art. 25 ustawy o Policji winien mieć na uwadze, że służba w Policji podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów się podporządkować. Istotą tej służby jest więc dyspozycyjność jej funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc, zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby na równorzędnym stanowisku.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 32 powołanej ustawy o Policji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Z jego treści wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach.

Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Poza tym przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę zostało uregulowane w art. 36 ust. 1 tej ustawy.

Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów należy dojść do wniosku, że właściwy komendant jest uprawniony, na podstawie art. 32 powołanej ustawy o Policji, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta.

Należy zwrócić uwagę, że sądowa kontrola decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza na inne, równorzędne stanowisko nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ administracji nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem, czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes J.K., o którym mowa w art. 7 kpa, nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a argumentacja funkcjonariusza kwestionująca przedmiotowy rozkaz nie równoważy potrzeb służby. Skarżący pełnił służbę na stanowisku [...] Komisariatu Policji [...] z zaszeregowaniem do [...] grupy. Przeniesienie zaś nastąpiło na stanowisko służbowe [...] Komisariatu Policji [...] z takim samym zaszeregowaniem. Ponadto ze stanu faktycznego sprawy wynika, że uposażenie na nowym stanowisku służbowym, dodatek służbowy, dodatek [...] oraz mnożnik kwoty bazowej nie uległy zmianie. Należy wobec tego stwierdzić, że funkcjonariusz został przeniesiony na stanowisko równorzędne (por. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego zmienionym rozporządzeniem z dnia 21 września 2007 r. - Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1337).

Bez wpływu natomiast na wynik sprawy pozostaje fakt, że organ I instancji przenosząc skarżącego nie wskazał stanowiska, na które go mianuje, gdyż organ II instancji rozpoznając odwołanie określił to stanowisko.

W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują potrzebę przeniesienia skarżącego do Komendy Rejonowej Policji [...]. Nie można, bowiem zakwestionować twierdzenia właściwych przełożonych skarżącego, że jego przeniesienie wywołane zostało potrzebami służby dla zapewnienia realizacji ustawowych zadań Policji, skoro w jego dotychczasowym miejscu służby powstała sytuacja, która to utrudnia. Prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. Skoro funkcjonariusz kwestionuje kompetencje służbowe swojego bezpośredniego przełożonego, to niezależnie od oceny zasadności formułowanych wobec niego zarzutów należy stwierdzić, że już sam ten fakt destabilizuje dyscyplinę służbową w danej jednostce organizacyjnej. Zaistnienie tego rodzaju sytuacji wymaga od wyższego przełożonego służbowego podjęcia stosownych działań dla zabezpieczenia interesu służby.

Należy podkreślić, że nie jest rolą Sądu w tym postępowaniu ocena prawidłowości wykonywania zadań przez przełożonych skarżącego oraz innych funkcjonariuszy pełniących służbę w Komisariacie Policji [...], a to oznacza, że poza zakresem rozstrzygania znalazły się zagadnienia poruszane w raporcie kierowanym przez niego do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.