Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2282/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a, art.156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. L. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Orzeczeniem tym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku E. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie (o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji).

Powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], znak: [...], nakazał E. L. i A. L. rozbiórkę na własny koszt samowolnie wybudowanego budynku garażu na działce ewidencyjnej numer [...] i [...] obr. [...] w L., o konstrukcji szkieletowej stalowej obitej blachą, trwale połączonej z gruntem, dachu jednospadowym pokrytym materiałem niepalnym, o wymiarach rzutu poziomego 4,70 x 3,00 m (pow. zabudowy 14,10 m2), od strony północno - zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego oznaczonego nr posesyjnym [...] przy ul. M. w L.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 oddalił skargę E. L. i A. L. na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...].

Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. E. L. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], znak: [...], nakazującej E. L. i A. L. rozbiórkę budynku garażu.

E. L. wniosła w terminie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego, a zatem negatywna ocena możliwości prowadzenia tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego na wstępnym etapie badania wniosku strony poprzedzającym właściwe rozpoznanie sprawy może nastąpić z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczą np. sytuacji, gdy żądanie złoży podmiot niebędący stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Przesłanki przedmiotowe odnoszą się m. in. do przypadków, gdy organ działał w innej formie (np. umowy cywilnej) lub gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną oraz żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji zweryfikowanej już pod względem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. inną decyzją ostateczną.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...]podlegała uprzednio ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 oddalił skargę E. L. i A. L. na ww. decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2013 r.

Dalej, organ podał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy po wstępnym badaniu zawartości żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Zatem, jak wskazał organ, po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną, niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W takim przypadku należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, natomiast wszczęte postępowanie należy umorzyć. Ponadto, jak podał dalej, w ww. uchwale NSA wskazał również, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (aktualnie postanowieniem zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - dokonując porównania zarzutów podnoszonych przez E. L. i A. L. na etapie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. oraz uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 z zarzutami podnoszonymi przez E. L. w piśmie dotyczącym żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego - uznał, że są one tożsame. W związku z powyższym organ stwierdził, że nie ma możliwości, aby przywołane przez skarżącą okoliczności mogły znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1482/13, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kontrolując decyzję z dnia [...] września 2013 r. musiał badać z urzędu przesłanki powołane przez skarżącą.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jedynie brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania może spowodować, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 129/12). Oznacza to, że sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie naruszenia prawa, również te niepodniesione przez skarżących w skardze, w celu zbadania w pełnym zakresie zgodności zaskarżonego aktu z prawem.

W ocenie organu nie można zatem przyjąć, że Sąd badając zgodność z prawem przedmiotowego rozstrzygnięcia, nie weryfikował tego aktu administracyjnego pod kątem przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym w szczególności podstawy prawnej decyzji oraz jej ewentualnej wadliwości. W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający w powyższej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a, w myśl którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powyższych rozważań, a w szczególności z uwagi na prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 oddalający skargę E. L. i A. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2013 r.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, również tych dotyczących naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 k.p.a., organ stwierdził, iż są one bezzasadne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], wniosła E. L.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy,

2) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania, a w rezultacie wydania rozstrzygnięcia w sposób niezgodny z zasadą rozpoznania sprawy administracyjnej w sposób obiektywny i budzący zaufanie do organów administracji publicznej, a także nierówne traktowanie interesów stron,

3) art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

5) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i dokonanie "dowolnej" ich oceny niezgodne z normami obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa,

6) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia okoliczności świadczących o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w związku z naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie stanowi bezwzględnej przeszkody do merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uprzednie oddalenie przez sąd administracyjny skargi na tę decyzję. Zarzuciła, że organ dokonał błędnej analizy przytoczonej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OP 6/09 przez wybiórczą analizę uzasadnienia uchwały, gdzie jednoznacznie zostało wskazane, iż brak rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym okoliczności mających stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, winien skutkować wydaniem stosownej decyzji bez możliwości korzystania ze środka w postaci odmowy wszczęcia postępowania. Zdaniem skarżącej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 rozważana była jedynie kwestia ustalenia charakteru prac wykonanych przez skarżącą i jej męża, a zatem bez uwzględnienia okoliczności mogących stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, że nie zachodzą żadne przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu wniosku. W ocenie skarżącej wydając zaskarżone postanowienie pominięte zostały istotne okoliczności mogące świadczyć o wystąpieniu przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego wystąpiła skarżąca – E. L., kwestionując w piśmie z dnia 23 lutego 2015 r. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nakazującą E. L. i A. L. rozbiórkę na własny koszt samowolnie wybudowanego budynku garażu na działce ewidencyjnej numer [...] i [...] obr. [...] w L., o konstrukcji szkieletowej stalowej obitej blachą, trwale połączonej z gruntem, dachu jednospadowym pokrytym materiałem niepalnym, o wymiarach rzutu poziomego 4,70 x 3,00 m (pow. zabudowy 14,10 m2), od strony północno - zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego oznaczonego nr posesyjnym [...] przy ul. M. w L. Decyzja ta, została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...]. Prawidłowo w tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności należy potraktować jako odnoszący się do orzeczenia wydanego w sprawie w II instancji, albowiem nie można w trybie stwierdzenia nieważności weryfikować orzeczenia I instancji, jeżeli sprawa została ostatecznie załatwiona orzeczeniem organu odwoławczego. Prawidłowo tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (będący organem wyższego stopnia nad organem wojewódzkim w ww. sprawie) uznał, iż jest właściwy do załatwienia wskazanego powyżej żądania.

Organ ten zasadnie również przyjął, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie; konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Prawidłowo także organ ten wskazał, iż zasadnicze znaczenie w sprawie w tej materii ma to, że decyzja kwestionowana przez skarżącą, była poddana kontroli sądowoadministracyjnej. I tak, wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E. L. i A. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...]. Wyrok ten, co istotne, uprawomocnił się. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ. Prawidłowo również została ona oceniona. Organ właściwie bowiem przyjął, iż stanowi ona przeszkodę we wszczęciu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności i uzasadnia zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Rozwijając powyższe wskazać trzeba na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, w myśl której żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazano, że: "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji)." Jednocześnie w omawianej uchwale zaznaczono również, że możliwa jest i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu, albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. "Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji."

Zatem, kierując się wskazaną uchwałą NSA podnieść należy, iż w sprawie zachodziła konieczność zbadania, czy okoliczności powołane przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, były znane Sądowi badającemu ten akt (a przy tym – mogą wypełniać przesłankę nieważności), i zostały objęte orzeczeniem tego Sądu z dnia 6 marca 2014 r. To zaś wymagało zapoznania się ze skargą i uzasadnieniem zapadłego (w wyniku jej rozpoznania) wyroku.

Orzekając w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie tylko zasadnie powołał się na przytoczoną powyżej uchwałę NSA, ale też zastosował się do stanowiska w niej wyrażonego. Zasadnie w konsekwencji wywiódł (dokonując koniecznej w tym zakresie analizy porównawczej), iż skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie wskazała na takie okoliczności (mogące mieć znaczenie w kontekście art. 156 § 1 k.p.a.), które nie byłyby objęte badaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W takiej zaś sytuacji nie było możliwe przystąpienie do merytorycznej oceny podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów i należało zareagować postanowieniem przewidzianym w ww. art. 61a k.p.a.

Należy przy tym wskazać, iż w uzasadnieniu zapadłego w sprawie wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1482/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaznaczył, iż rozpoznawana skarga jest niezasadna, albowiem kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2013 r. nr [...] prawa nie narusza. Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że "z ustaleń poczynionych przez organy prowadzące niniejszą sprawę wynika, że będący przedmiotem niniejszego postępowania garaż powstał w roku 2009 w miejscu poprzednio istniejącego od lat 60 XX wieku garażu, który w roku 2009 został rozebrany – co było związane z realizacją inwestycji przez Miasto L. przy ul. M. w L. (podniesieniem poziomu ulicy). Powyższe ustalenia potwierdzają również inwestorzy (...)." Sąd wskazał, że: "niezależnie od przyjęcia, że realizowana inwestycja stanowi nową budowę bądź częściową odbudowę lub też rozbudowę budynku - nie zmienia faktu, że zarówno "budowa bądź odbudowa nowego obiektu" jak i "rozbudowa istniejącego obiektu" wymagają wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący tego wymogu nie spełnili. Co jednak najważniejsze w niniejszej sprawie organ I instancji zamierzał zalegalizować wykonane przez nich prace budowlane i postanowieniem z [...].09.2012r. nakazał inwestorom przedstawienie stosownych dokumentów w terminie do 30.11.2012r. (pierwotny termin był zresztą przedłużany na wniosek inwestorki). Skarżący nie przedłożyli kompletu wymaganych dokumentów, w tym w szczególności wymaganych projektów budowlanych, narażając się tym samym na sankcje z art. 48 Prawa budowlanego. Oceniając prawidłowość zastosowania w tej sprawie art. 48 Prawa budowlanego Sąd nie dopatrzył się uchybień po stronie organów administracji." Sąd podkreślił, że "organy nadzoru budowlanego obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i żadne inne względy społeczne, czy ekonomiczne, w tym też te podnoszone przez skarżących w skardze nie mogły mieć wpływu na wydaną decyzję o rozbiórce samowolnie wybudowanego garażu." Zatem nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako niezasadną na podstawie art. 151 tej ustawy.

We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji skarżąca zakwestionowała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] podtrzymaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], bowiem -jak podała- organy orzekające w sprawie błędnie zastosowały przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. pomimo tego, że sporna inwestycja powstała w latach 60 XX wieku, zatem zastosowanie powinny znaleźć przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Podała jednocześnie, że wykonywane prace związane z podniesieniem podjazdu do garażu nie mogą być w takim wypadku traktowane jako budowa obiektu od nowa. Powyższe, zdaniem skarżącej ma prowadzić do wniosku, że kontrolowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu, przywołane przez skarżącą okoliczności i zarzuty (mające wypełniać przesłankę nieważności) słusznie zostały ocenione jako takie, które nie pozostawały poza kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SA/Kr 1482/13. Sąd ten, kontrolując decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wyraźnie bowiem wskazał, że powyższa decyzja jest zgodna z regulacją prawa materialnego i przytoczył w uzasadnieniu tego wyroku przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dokonując przy tym kwalifikacji wykonanych prac budowlanych. Sąd ten nie miał przy tym wątpliwości, iż sprawa dotyczy obiektu zrealizowanego w 2009 r. w miejsce poprzednio istniejącego od lat 60-tych ub. wieku (na co w sprawie wskazywali również sami inwestorzy), a wobec tego, że w sprawie należało zastosować ustawę z 1994 r. W konsekwencji, dokonana w ww. zakresie analiza musiała doprowadzić do stwierdzenia, że zastrzeżenia skarżącej dotyczące kwalifikacji wykonanych prac i daty ich realizacji były znane przez Sąd oceniający kwestionowaną decyzję, a jako takie nie mogą być one jeszcze raz przedmiotem oceny, tym razem - organu, w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Organ ten nie może bowiem dokonywać innych ocen, od tych dokonanych już w sprawie przez sąd w prawomocnym wyroku, bowiem stoi temu na przeszkodzie brzmienie art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W efekcie, podzielając w całości stanowisko przedstawione przez GINB, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie (i stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu). Sąd zauważa przy tym, iż w skardze na decyzję organu wojewódzkiego wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki skarżący sami przyznali, iż z uwagi na konieczność dostosowania poziomu istniejącego garaży do poziomu nowobudowanej drogi, wykonali prace obejmujące m. in. rozebranie ww. obiektu i ponowne wykonanie garażu. WSA w Krakowie w wydanym wyroku, powyżej wskazanym, kontrolując zaskarżoną decyzję, dokonał zaś oceny tychże prac pod względem ich legalności. Wskazywany obecnie, we wniosku o stwierdzenie nieważności, inny zakres tych robót, nie tyle stanowi o ewentualnym wystąpieniu przesłanki stwierdzenia nieważności, co przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, a to również nie pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł, jak w sentencji.