Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1168/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2017 r. w sprawie ze skargi T. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie obowiązku sporządzenia i dostarczenia projektu budowalnego zamiennego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1168/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, opisaną w sentencji postanowienia. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 13 kwietnia 2017 r. wraz ze stosownymi pouczeniami.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną skarżącej, z powodu sporządzenia jej osobiście. Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, by T. D. była uprawniona do osobistego sporządzenia skargi. Pomimo prawidłowych pouczeń dotyczących wymogów formalnych skargi kasacyjnej strona skarżąca nie zastosowała się do nich, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej przez Sąd.

Pismem z dnia 11 lipca 2017 r. strona skarżąca złożyła zażalenie na wskazane wyżej postanowienie wraz ze skargą kasacyjną sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że była przekonana, iż jest reprezentowana w toku postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika. We wniosku podniesiono również, iż WSA w Warszawie błędnie przyjął, że strona złożyła skargę kasacyjną osobiście. Na dowód okoliczności potwierdzających reprezentację skarżącej powołano się na paragon wydany przez rzekomego pełnomocnika z dnia 1 czerwca 2017 r. oraz na kopertę zawierającą skargę kasacyjną z dnia 10 maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z tego powodu Sąd postanowieniem z 12 września 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną. Z kolei przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym, z kolei § 2 stanowi, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Ustawodawca nie określił, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, co oznacza, że ocena wystąpienia przesłanki braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (zob. M. Jagielska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, s. 481; art. 86 Nb 4). Oznacza to, że okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i niezależny od wnioskodawcy. Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza przyjęcie, że okoliczność na którą powołuje się wnioskodawca, miała charakter niezawiniony, przy czym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania (uprawdopodobnienia), że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Wskazane przez stronę okoliczności tj. przekonanie, że w toku postepowania jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wyczerpuje tych wymogów. Błędne przekonanie nie może świadczyć o wyłączeniu winy strony skarżącej w niewywiązaniu się z obowiązku zachowania terminu do wniesienia skargi.

Ponadto w niniejszej sprawie skarżąca osobiście wniosła i podpisała skargę. Od początku postępowania skarżąca działa sama, bez pełnomocnika, a w aktach sprawy brak jest podstaw by twierdzić inaczej. W toku całego postępowania nie zostało przedstawione pełnomocnictwo, korespondencja wraz z pouczeniami była wysyłana i odbierana pod adresem T. D. Również doręczona skarżącej przesyłka zawierająca odpis wyroku z dnia 17 marca 207 r. mieściła jasne w swojej treści i jednoznaczne pouczenie, że ewentualna skarga kasacyjna na ww. postanowienie powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika a w przypadku jej sporządzenia przez podmiot nieuprawniony będzie odrzucona bez merytorycznego rozpoznania. Dodatkowo na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. T. D. stawiła się osobiście.

Skarga kasacyjna wniesiona pismem z dnia 10 maja 2017 r. również nie wskazywała, by w sprawie działał za skarżącą pełnomocnik. Sformułowanie "Ja niżej podpisana T. D. składam skargę kasacyjną..." wraz z podpisem skarżącej jest dla Sądu jednoznaczne. Powołanie się na paragon za usługi świadczone przez rzekomego pełnomocnika oraz pieczątkę z kancelarii na kopercie zawierającej skargę kasacyjną z dnia 10 maja 2017 r. nie są dla Sądu wystarczającymi przesłankami w kwestii uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Na marginesie należy podkreślić, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Błędy i zaniedbania osoby, którą posłużyła się skarżąca obciążają ją samą, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu.

Ponadto wyjaśnienia we wniosku o przywrócenie terminu są niespójne i nielogiczne, przez Sąd nie może dać im wiary. W uzasadnieniu wskazano, że poczyniono z rzekomym pełnomocnikiem ustalenia związane z dopełnieniem odpowiednich formalności przy składaniu skargi kasacyjnej. Dalej wskazano, że domniemana pełnomocnik w okresie, w którym powinna sporządzić i wysłać skargę kasacyjną wybrała się na urlop wypoczynkowy, bez informowania strony skarżącej. W tym miejscu wskazano również, iż ów pełnomocnik nie przedłożył pełnomocnictwa. Jednakże w następnym zdaniu uzasadnienia możemy przeczytać: "sporządziła ona skargę kasacyjną co do przedmiotowego wyroku oraz wysłała ją w ustawowym terminie za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 12 maja 2017 r."

W uzasadnieniu wniosku wskazano również, że T. D. nie miała faktycznej i realnej możliwości podjęcia jakichkolwiek czynności mających na celu uchylenie się od negatywnych konsekwencji procesowych w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy nie miała wiedzy odnośnie jakichkolwiek nieprawidłowości co do przebiegu jej zaskarżenia mając zapewnienie, że skarga zostanie sporządzona i wysłana. Wskazano także, że skarga została sporządzona przez inną osobę. Sąd nie może się z tym stwierdzeniem zgodzić, ponieważ jak wskazano powyżej korespondencja była kierowana bez pośrednio na adres skarżącej wraz ze stosownymi pouczeniami, natomiast na skardze kasacyjnej widniał podpis skarżącej.

Argumentacja wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w ocenie Sądu nie jest wiarygodna. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw prawnych do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.