Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 485/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C., M. M., T. M. i J. M. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącym M. C., M. M., Ta. M. i J. M. cały uiszczony wpis sądowy w kwocie 700 (siedemset) złotych


UZASADNIENIE

M. C., M. M., T. M., J. M. wnieśli skargę na uchwałę Rady W. nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U..

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Przepis ten normuje instytucję powagi rzeczy osądzonej, tzw. res iudicata. O istnieniu powagi rzeczy osądzonej decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem swojej skargi uczynili uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U.. Niewątpliwie uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (por. art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

Akt prawa miejscowego jako akt prawa powszechnie obowiązującego nie reguluje stosunków prawnych pomiędzy konkretnymi podmiotami, lecz zawiera postanowienia w kontekście określonych praw i obowiązków w stosunku do konkretnej nieruchomości objętej jego zasięgiem, przy czym adresowany jest do nieokreślonej grupy osób.

Uprawnionym do zaskarżenia aktu prawa miejscowego zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 tj. ze zm.), dalej jako "usg" jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Tak skonstruowany przepis art. 101 usg istotnie rzutuje na legitymację skarżącego. Legitymację do wniesienia skargi ma jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 usg nie ma bowiem charakteru actio popularis (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2).

Z urzędu Sądowi wiadomo, że M. C., M. M., T. M., J. M. kwestionowali już uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U., żądając stwierdzenia jej nieważności w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1963/08, w pkt I stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt II stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt III oddalił skargę w pozostałej części.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych Rady W. oraz M. C., M. M., T. M. i J. M., wyrokiem dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1275/09 w pkt 1 oddalił skargę kasacyjną Rady W.; w pkt 2 uchylił zaskarżony wyrok w pkt 3 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę w uchylonej części, wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2074/09 oddalił skargę M. C., M. M., T. M. i J. M. na przedmiotową uchwalę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r.

Powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1237/10.

Pomimo powyżej wskazanych prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, skarżący złożyli ponownie skargę na tę samą uchwałę żądając stwierdzenia jej nieważności w całości.

Na tej podstawie Sąd uznał, że ponowna skarga tych samych podmiotów na tę samą uchwałę w jednakowym zakresie, w sytuacji, gdy wcześniejsze skargi zostały prawomocnie rozstrzygnięte, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Na marginesie należy jednocześnie dodać, iż z akt sprawy o sygn. IVSA/Wa 1904/11 wynika, iż współwłaścicielem nieruchomości składającej się z działek ew. o nr [...], [...], [...] (dawna działka [...]) z obrębu [...] położonej w dzielnicy U. jest obecnie M. M., który nabył przedmiotową nieruchomość na podstawie umowy darowizny z dnia 3 czerwca 2011 r. Darczyńcą był T. M..

Podkreślić należy, że u podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Z tych m. in. względów należy uznać, iż nowy właściciel nieruchomości - jako następca prawny - wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 usg. Z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie "nieskonsumowanych" uprawnień przechodzi na nabywcę nieruchomości, gdyż dotychczasowy właściciel wraz ze zbyciem nieruchomości traci na rzecz nowego właściciela niezrealizowane uprawnienie z art. 101 ust. 1 usg. Powyższe oznacza, że aktualny właściciel nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 usg na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, o ile dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tejże uchwały.

Mając zatem na uwadze, iż T. M. w dniu wniesienia skargi nie legitymował się żadnym tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości należało uznać, iż również z tego powodu nie posiada on legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady W. nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.