Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 761/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Protokolant Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Ewa Rychcik Przewodniczący Sędziowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi G. I. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" i "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" nr rejestru "[...]". Starosta odmówił G. I. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku letniskowego na działkach nr ewidencyjny "[...]" i "[...]", położonych w obrębie geodezyjnym "[...]" gmina "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z mocy art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wynika, iż właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie którego dotyczy plan zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. I. W odwołaniu zarzucił naruszenie art., art. 6, 7, 9, 10, 11, 76, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa).

Podniósł, iż rozstrzygnięcie organu jest merytorycznie niezgodne z wnioskiem odwołującego się. Wniosek z dnia 4 maja 2005r. dotyczył bowiem wydania pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej położonej na działce nr "[...]" na granicy

z działką "[...]". Takie żądanie było uwarunkowane decyzją o warunkach zabudowy wydaną w dniu "[...]" przez Burmistrza Miasta. Organ architektoniczno-budowlany

w trakcie postępowania samowolnie poszerzył obszar zabudowy, co było główną

i bezpośrednią przyczyną odmowy wydania pozwolenia na budowę. Takie postępowanie organu jest niezrozumiałe, gdyż w postanowieniach wzywających do uzupełnienia wniosku organ nie zażądał przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej działki nr "[...]". Dodatkowo na żadnym etapie postępowania Starosta nie przedstawił jakimi przesłankami kierował się poszerzając obszar inwestycji o działkę nr "[...]". Jest to działanie niedopuszczalne, ponieważ Starosta swoimi działaniami po raz kolejny kwestionuje decyzję o warunkach zabudowy. Analizując decyzję Starosty odwołujący się doszedł do przekonania, iż organ potraktował decyzję Burmistrza Miasta jako decyzję o warunkach zabudowy drogi na działce nr "[...]". Taka ocena dokonana przez organ jest całkowicie błędna, bowiem decyzja określa jedynie sposób wjazdu na działkę nr "[...]" przez nieruchomość "[...]". W żadnym punkcie decyzji nie określono warunków budowy drogi dojazdowej. W decyzji Burmistrza Miasta określono także wymogi dotyczące zasilania w energię elektryczną. Z Zakładem Energetycznym odwołujący się uzgodnił przyłącze energetyczne, które znajduje się na działce będącej drogą dojazdową. Teren ten winien zostać również zagospodarowany przez inwestora działki "[...]". W decyzji o warunkach zabudowy określono także wymogi zaopatrzenia w wodę, poprzez działkę nr "[...]" do projektowanej sieci wodociągowej. Odwołujący się wskazał, iż alternatywną drogą jest przyłącze prowadzone do istniejącej sieci poprzez działkę nr "[...]", która do niego nie należy, ale w takiej sytuacji opierając się na stanowisku organu inwestor winien stworzyć plan zagospodarowania działki nie należącej do niego.

Odwołujący podniósł dalej, iż ze względu na sposób prowadzenia postępowania na podstawie art. 227 kpa wnosi skargę na postępowanie organu I instancji.

Skarżący zarzucił organowi I instancji, iż w postępowaniu prowadzonym pod numerem "[...]" zakończonym wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę (utrzymanej przez organ odwoławczy w mocy w dniu 6 kwietnia 2005r.) ze względu na istnienie na działce nr "[...]" samowoli budowlanej przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów o terminowości załatwiania spraw, a ponadto kontaktował się nieformalnie w trakcie prowadzenia postępowania z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB). Następnie odwołujący się zarzucił organowi I instancji, iż w postępowaniu prowadzonym pod numerem "[...]" organ bezpodstawnie przyjął, iż w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość wniosku (co nie znajduje uzasadnienia w przepisach procedury administracyjnej) złożonego ponownie przez G. I. o wydanie pozwolenia na budowę. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy na działce "[...]" został usunięty obiekt budowlany wzniesiony bez pozwolenia na budowę. Ponownie w sprawie zaistniał nieformalny przepływ informacji między organem I instancji, a PINB. Ponadto organ nie podał podstawy prawnej o konieczności zawiadomienia PINB o wykonaniu obowiązku rozbiórki.

Odnośnie postępowania prowadzonego pod numerem "[...]" odwołujący się podniósł, iż bezpodstawnie zostało ono zarejestrowane pod nowym numerem sprawy. Następnie organ I instancji nałożył postanowieniem na odwołującego się warunki, które były niemożliwe do spełnienia co skutkowało uchyleniem w dniu 12 października 2005r. decyzji organu I instancji z "[...]" o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Ponownie rozpoznając sprawę organ wydał w dniu "[...]" postanowienie o uzupełnieniu projektu budowlanego w terminie 14 dni co było niemożliwym do wykonania przez odwołującego się, ze względu na terminy rozpoznawania spraw przez Powiatowy Zespół Uzgodnień Dokumentacji Projektowej oraz konieczność uaktualnienia mapy projektowej. Z tych względów odwołujący się wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Odwołujący się wskazał na błędna wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Argumentował dalej odwołujący się, iż organ I instancji po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego, prowadził je dalej i po dniu 27 kwietnia 2006r. pracownicy Starostwa Powiatowego przeprowadzili dowód, w którym uczestniczyli współwłaściciele działki nr "[...]" Państwo G., a o po przeprowadzeniu tego dowodu w tym dniu o jego wynikach odwołujący się nie został poinformowany. Dalej odwołujący się wskazał na przewlekłość postępowania, co stanowi naruszenie przepisów o terminowości załatwiania spraw i obliczył iż w sprawie od złozenia pierwszego wniosku w dniu 4 maja 2005r. postępowanie trwało 213 dni.

Rozpoznając wniesione odwołanie Wojewoda decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]".

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy argumentował, iż zgodnie z przepisem art. 35ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej (Starosta), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę miał obowiązek sprawdzenia między innymi: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, kompletności projektu budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, uprawnień i zaświadczeń.

Inwestor do projektu załączył decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]", którą zostały ustalone warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. "[...]" na granicy z działką nr "[...]" w miejscowości "[...]" gm. "[...]". Decyzją tą orzeczono, iż projektowane zamierzenie może być realizowane na danym terenie oraz określono sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji obejmuje działki nr "[...]" i "[...]", oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy także obu działek.

Przy usytuowaniu budynku na granicy działki, gdy brama garażowa oraz wejście do budynku znajdują się na granicy działki, elementy obiektu które umożliwiają jego użytkowanie takie jak : zjazd do garażu oraz schody, muszą być posadowione na działce nr "[...]". Na planie zagospodarowania terenu brakuje tych elementów budynku.

Pomimo przedłużenia terminu inwestor nie wykonał wszystkich uzupełnień projektu, określonych postanowieniem z dnia "[...]", a przede wszystkim istotny jest fakt, iż w trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, że na działce nr "[...]" znajduje się obiekt podlegający nakazowi przymusowej rozbiórki. Zgodnie z przepisem art. 35 ust.5 ustawy - Prawo budowlane cyt. "właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki".

Zarzut skarżącego, iż decyzja została wydana niezgodnie z wnioskiem jest – w ocenie Wojewody - zasadny. Skarżący wystąpił do Wójta Gminy o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku rekreacyjnego na działce nr "[...]" na granicy z działką nr "[...]" w "[...]" i taką otrzymał. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczył również inwestycji na działce nr "[...]". Nie budzi jednak wątpliwości, iż plan zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji obejmuje również działkę nr "[...]", na której znajduje się obiekt budowlany podlegający nakazowi przymusowej rozbiórki.

W dniu 10 lipca 2006r. G. I. złożył wniosek o uzupełnienie decyzji z "[...]" wskazując, iż organ odwoławczy nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi wniesionej przez odwołującego się wraz z odwołaniem, przez co rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest niepełne (częściowe).

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uzupełnił uzasadnienie decyzji z "[...]" w zakresie zarzutów dotyczących postępowania prowadzonego przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż w decyzji z "[...]" po zdaniu "odnośnie zarzutów zawartych w skardze trzeba stwierdzić, iż nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ I instancji prowadził celowe działanie na niekorzyść skarżącego", wprowadza się następującą treść. Następnie Wojewoda w dalszej części uzasadnienia odniósł się do treści wniesionej skargi wskazując, iż zarzut dotyczący postępowania "[...]" jest całkowicie bezzasadny. Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 4 stycznia 2005r i zakończone decyzją Starosty z dnia "[...]", którą organ odwoławczy utrzymał w mocy. W postępowaniu udowodniono, iż na działce nr "[...]" w "[...]" znajduje się obiekt podlegający nakazowi przymusowej rozbiórki. Przepis art. 35 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane kategorycznie stwierdza, iż w takim przypadku odmawia się udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego. Jeżeli skarżący uważał, iż decyzja została wydana niezgodnie z prawem, miał możliwość zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Odnosząc się do decyzji organu I instancji z "[...]" Wojewoda wskazał, iż została ona uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia "[...]".

Wojewoda argumentował, iż twierdzenia skarżącego, iż organ I instancji zażądał uzupełnienia wniosku w taki sposób, aby odwołujący się nie był w stanie tego żądania wykonać oraz że organ z nieznanych przyczyn, nie zamierzał pozytywnie rozpatrzyć wniosku są bezzasadne. Wyjaśniając tę kwestię organ odwoławczy wywodził, iż odwołujący się postawił zarzut w tej mierze, że organ I instancji nałożył między innymi obowiązek uzgodnienia projektu z Powiatowym Zespołem Uzgodnień Dokumentacji Projektowej, wyznaczając nierealny termin. Wojewoda wyjaśnił, iż uzgodnienie takie powinien posiadać projekt przed złożeniem dokumentacji projektowej z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Obowiązek taki wynikał bowiem z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Postanowieniem na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane nakłada się obowiązek usunięcia nieprawidłowości materialno-prawnych występujących w projekcie z określeniem terminu ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie terminu wydaje się decyzje o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ powinien wyznaczać krótkie terminy na uzupełnienie wniosku, aby nie doprowadzić do nadmiernego przedłużania postępowania, ponieważ wydanie postanowienia nie powoduje wstrzymania biegu terminu o którym mowa w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Pomimo przedłużenia terminu skarżący nie uzupełnił projektu zgodnie ze wskazaniami postanowienia z dnia "[...]". Projekt zagospodarowania terenu inwestycji nadal posiada braki np. nie rozwiązano kwestii dojazdu do garażu, którego brama wjazdowa usytuowana jest na granicy działek "[...]" i "[...]".

Ustosunkowując się do zarzutu, iż organ I instancji wiedział, że na działce nr "[...]" znajduje się obiekt budowlany i dlatego zażądał uaktualnienia mapy do celów projektowych, Wojewoda wywiódł, iż trudno czynić zarzut organowi z faktu, iż dopiero po uaktualnieniu mapy okazało się, że na działce nr "[...]" znajduje się obiekt budowlany, który podlega nakazowi przymusowej rozbiórki. Ujawnienie tego faktu, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę, gdyż na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania terenu znajduje się obiekt budowlany, podlegający nakazowi przymusowej rozbiórki.

Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji zarzuty wobec organu I instancji

o celowe i rozmyślne działanie są bezzasadne. Błędy organu I instancji organ II instancji starał się zniwelować w postępowaniach odwoławczych.

Odwołujący się błędnie – zdaniem Wojewody - podliczył, iż czas trwania postępowania prowadzonego przez Starostę trwał 213 dni, gdyż nie wlicza się do tego okresu postępowań odwoławczych a takie były prowadzone po każdej decyzji organu I instancji. Skarżący wliczył również okres, kiedy Starosta nie prowadził postępowania, uznając wniosek za bezprzedmiotowy. Sprawa bezprzedmiotowości wniosku" była rozpatrywana przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty Nr "[...]" z dnia "[...]".

Skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" wraz z decyzją uzupełniającą złożył G. I., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w toku postępowania organy naruszyły szereg przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane.

Sentencja decyzji organu odwoławczego jest niezgodna z treścią żądania wnioskodawcy oraz uzasadnieniem decyzji. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy skarżący ubiegał się o wydanie pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej na działce nr "[...]" na granicy z działką nr "[...]". W decyzji organu I instancji dowolnie poszerzono obszar zabudowy o działkę nr "[...]", a fakt ten miał niewątpliwie wpływ na załatwienie sprawy. Podkreślił skarżący, iż wszczęcie postępowania na wniosek strony powoduje konieczność rozpoznania wniosku w jego granicach. Nieprawidłowe rozstrzygnięcie Starosty w kwestii rozpatrzenia sprawy co do działek nr "[...]" i "[...]" zostało potwierdzone w uzasadnieniu decyzji Wojewody. Następnie zaś w uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, iż pomimo wad postępowania należy odmówić wydania pozwolenia na budowę na działce nr "[...]". Wskazał skarżący na niekonsekwencje organu odwoławczego, który uznał niezgodność rozstrzygnięcia organu I instancji z żądaniem strony, a jednocześnie prawidłowość rozstrzygnięcia dotyczącego dwóch działek, natomiast sam rozstrzygnął w sprawie działki wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Wobec czego uzasadnienie Wojewody nie koresponduje z sentencją decyzji.

Skarżący argumentował, że istnieją zasadnicze różnice w opisie stanu faktycznego wynikające z opracowania projektu budowlanego w decyzjach obu instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, iż z projektu budowlanego nie wynika, gdzie znajdują się elementy budynku położone na działce nr "[...]" takie jak zjazd do garażu i schody, które nie zostały wykazane na planie zagospodarowania terenu. Natomiast decyzja organu I instancji wskazuje na te elementy budynku i stwierdza, że znajdują się one na działce nr "[...]". Skarżący wywiódł, iż organ odwoławczy rozstrzygając sprawę, ocenia materiał dowodowy uwzględniając stan faktyczny stwierdzony przez organ pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu pierwszej instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym. Jednakże w przypadku różnicy pomiędzy stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu przed organem II instancji a stanem faktycznym opisanym w decyzji l instancji, stwierdzone rozbieżności opracowania projektowego powinny być potraktowane jako nowa okoliczność w sprawie. Konsekwencją tego jest konieczność zapoznania strony z dowodem, a pominięcie zaś strony jest naruszeniem zasady czynnego jej udziału w postępowaniu, we wszystkich jego istotnych czynnościach i stanowi kwalifikowaną wadę procesową tego postępowania, niezależnie od tego, czy miało to, czy też nie, wpływ na treść decyzji.

W piśmie z dnia 31 maja 2006r. przekazującym odwołanie w trybie art. 133 KPA Starosta opisując stan faktyczny wyjaśnił, iż zbiornik na ścieki, znajduje się na działce sąsiedniej nr "[...]". Według wiedzy skarżącego zbiornik ów został zlokalizowany na działce nr ewid. "[...]", wobec czego do powyższych stwierdzeń skarżący odniósł się w piśmie z dnia 19 czerwca 2006r., do czego nie ustosunkował się Wojewoda. Dodatkowo w piśmie z dnia 31 maja 2006r. poinformowano skarżącego, iż do pozostałych zarzutów skargi organ I instancji odniesie się odrębnym pismem, o czym nie poinformowano skarżącego. Organ odwoławczy nie umożliwił także skarżącemu, zapoznania się z dowodem przeprowadzonym przez Starostę już po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego (pismo z 7 kwietnia 2006r.) i pouczeniu o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów sprawy.

Wywodził dalej skarżący, iż wraz z odwołaniem od decyzji pierwszej instancji wniósł skargę do Wojewody na działanie organu I instancji. W zaskarżonej decyzji nie zostały rozpatrzone wszystkie zarzuty skargi, w związku z czym skarżący wniósł o uzupełnienie decyzji. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie decyzji, wydał decyzję, którą uzupełnił uzasadnienie decyzji z "[...]". Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest działaniem bezprawnym i winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

Dalej skarżący wskazał, iż Wojewoda pomimo uzupełnienia decyzji nie załatwił w pełni skargi wniesionej przez skarżącego. Choć sposób załatwienia skargi nie należy do kompetencji sądu administracyjnego, skarżący wskazał, iż pewne aspekty skargi mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie merytoryczne. Wymienił skarżący, iż organ I instancji wyznaczył mu nierealny termin uzupełnienia wniosku. Organ odwoławczy krótki termin załatwienia wniosku uzasadnił szybkością postępowania, jednocześnie kwestionując możliwość zawieszenia postępowania, co jest działaniem nieprawidłowym. Skarżący wskazał także na nieprawidłowe obliczenie czasu postępowania przez organ odwoławczy w uzupełnieniu zakażonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując

w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) , Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził w toku kontroli legalności aktów podjętych w postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

Oceniając zaskarżaną decyzję w pierwszej kolejności odnieść się należy do zastosowanego w sprawie przez organy art. 35 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Z jego treści wynika, iż właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Przepis powyższy jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zostanie stwierdzone, iż na terenie objętym projektem zagospodarowania działki lub terenu, na którym inwestor zamierza zrealizować inwestycję znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, wówczas organ nie może wydać decyzji pozytywnej dla inwestora w powyższym przedmiocie.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości Sądu, iż projekt zagospodarowania terenu prawidłowo obejmuje działki nr "[...]" i "[...]". Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego integralną cześć projektu budowlanego wynika, iż na działce "[...]" znajduje się obiekt budowlany, co do którego został orzeczony nakaz rozbiórki. W aktach sprawy znajduje się ponadto decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", którą organ ten utrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazania E. i A. G. (będącymi obok skarżącego współwłaścicielami działki nr "[...]") rozebrania samowolnie wybudowanego budynku zlokalizowanego na działce nr "[...]". Skarga na decyzję z "[...]" została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2005r. (sygn. akt II SA/Ol 592/04). Z informacji nadesłanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, iż na działce nr "[...]" wciąż znajduje się obiekt budowlany wybudowany bez pozwolenia na budowę.

Wprawdzie skarżący podnosił, iż jego wniosek dotyczył jedynie wydania pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej na działce nr "[...]" na granicy z działką nr "[...]", niemniej jednak jak słusznie zauważył organ odwoławczy, projekt zagospodarowania terenu obejmuje obie działki. Skoro więc na terenie, który jest objęty planem zagospodarowania terenu znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, brak było podstaw prawnych do wydania pozwolenia na budowę. Przeszkoda do wydania takiego pozwolenia będzie istniała, dopóki na działce "[...]" będzie istniał samowolnie wybudowany obiekt budowlany, ewentualnie dopóki decyzja o jego rozbiórce nie zostanie usunięta z obrotu prawnego.

Ponadto słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, iż posadowienie projektowanego budynku na granicy działki "[...]" oznacza, iż cześć jego elementów tj. zjazd do garażu oraz schody muszą znajdować się na działce "[...]". Z rysunku elewacji budynku (str. 17 i 18 projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji "[...]") oraz przekroju budynku (str. 16 tegoż projektu) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż te elementy budynku wychodzą poza obrys budynku, a w związku z powyższym muszą znaleźć się na działce "[...]", skoro wejście do budynku oraz wjazd do garażu zaplanowano właśnie od strony tej działki.

Dodatkowo wskazać należy (na co nie zwróciły uwagi organy orzekające w sprawie) na art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego. Z projektu budowlanego wynika, iż obejmuje on także przyłącza – wodociągowe i energetyczne. Z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane wynika, iż ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Nie ulega wątpliwości, iż przyłącza wchodzą do zakresu urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane). Z planu zagospodarowania działki wynika, iż przyłącza energetyczne oraz wodociągowe znajdują się na działce "[...]". Oznacza to, iż część obiektu budowlanego w podanym wyżej rozumieniu znajduje się na działce "[...]", na której wybudowany został obiekt budowlany, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Z tych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, albowiem organ słusznie zastosował w sprawie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, który wykluczał wydanie pozytywnej decyzji na rzecz skarżącego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia innych przepisów postępowania, wskazać należy, iż art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2004r., str. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molszyk, M. Romańska – Postępowanie Sądowo-Administracyjne, Warszawa 2004r. str. 305).

Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania stwierdzone przez Sąd w toku kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Najczęstszym przypadkiem uchylenia decyzji z tego powodu jest stwierdzenie, iż w toku postępowania organy ustaliły niewłaściwie stan faktyczny sprawy, uchybiając przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego obligującym organ do dokładnego wyjaśnienia sprawy tj. art. 7, 77 i 80 kpa. W niniejszej sprawie Sąd takich uchybień w postępowaniu przeprowadzonym przez organy administracji nie stwierdził. Organy właściwie ustaliły bowiem, iż na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania terenu znajduje się obiekt budowany, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Właściwie też, do tak ustalonego stanu faktycznego, zastosowały art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego.

Jedyny błąd w ustaleniu stanu faktycznego polegający na błędnym stwierdzeniu w piśmie z dnia 31 maja 2006r. przekazującym odwołanie skarżącego, iż na terenie działki "[...]" znajduje się zbiornik na ścieki, podczas, gdy w rzeczywistości znajduje się on na działce nr "[...]" nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi, zgodnie z którym sentencja zaskarżonej decyzji jest niezgodna z treścią żądania wnioskodawcy wskazać należy, iż w ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Opiera się on na stwierdzeniu, iż skarżący złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego jedynie na budowę budynku rekreacji indywidualnej dla działce nr "[...]" na granicy z działką "[...]", a organ pierwszej instancji poszerzył bezpodstawnie zakres wniosku także o działkę nr "[...]". Faktem jest, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczył jedynie działki "[...]" na granicy z działką "[...]". Niemniej jednak wskazać należy, iż organ ten odmówił skarżącemu wydania pozytywnej decyzji dlatego, że cześć obiektu budowlanego znajduje się na działce "[...]". Skoro więc po przeanalizowaniu wniosku okazało się, iż wniosek obejmuje obiekt budowlany znajdujący się na dwóch działkach to organ w sentencji decyzji miał obowiązek do tego faktu się odnieść i odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu obiektu budowlanego dla budynku zlokalizowanego na obu działkach. Prawidło zatem organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego (budynku letniskowego), który miał być zlokalizowany na działkach nr "[...]" i "[...]". Organ odwoławczy zaś miał podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, dotyczącej zlokalizowania takiego obiektu na obu działkach.

Odnosząc się do podniesionych w skardze rozbieżności w ustaleniach stanu faktycznego organów obu instancji i pominięciu skarżącego w przeprowadzeniu dowodów w trakcie zmiany stanu faktycznego pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji oraz przez organ II instancji wskazać należy, iż akt sprawy nie wynika, by organy prowadziły postępowanie dowodowe po zawiadomieniu skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego pismem z dnia 7 kwietnia 2006r. Z akt wynika jedynie, iż po tej dacie organ I instancji zawiadomił dodatkowo współwłaścicieli nieruchomości Państwa G. o zakończeniu postępowania dowodowego, przesyłając im pismo tej samej treści, co pismo skierowane do skarżącego. Opisane zaś różnice w stanie faktycznym sprawy wynikają jedynie z mało precyzyjnego uzasadnienia organu I instancji, który wskazał, iż część budynku musi znajdować się na działce nr "[...]". Podobnie organ odwoławczy podał, iż część budynku musi znajdować się na działce nr "[...]" co wynika z usytuowania budynku, jedynie dodając, że te części budynku nie zostały zaznaczone w sposób prawidłowy na planie zagospodarowania terenu.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących decyzji z dnia "[...]", którą organ odwoławczy uzupełnił decyzję z dnia "[...]". Sąd stwierdza, iż zarzuty nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji. Z art. 111 § 1 kpa wynika, iż strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Przepis ten stanowi wprawdzie, iż uzupełnienie decyzji może dotyczyć jedynie rozstrzygnięcia i pouczenia, niemniej jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu administracyjnego dopuszczono możliwość uzupełnienia samego uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 1998r. IV SA 1176/97 Lex 45641). W szczególności przyjąć należy możliwość uzupełnienia uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy, który błędnie nie odniesie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, czy też całości materiałów sprawy, a strona wniesie o uzupełnienie decyzji. Organ odwoławczy bowiem może jedynie wydać jedną z decyzji wymienionych w treści art. 138 § 1 i 2 kpa i nie może zawrzeć innego rozstrzygnięcia. Skoro w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu (nie rozpoznając wszystkich zarzutów wniesionej skargi powszechnej) po wniesieniu przez stronę wniosku o uzupełnienia decyzji winien uzupełnić jej uzasadnienie.

W sprawie organ odwoławczy uzupełnił uzasadnienie decyzji odnosząc się do argumentów skargi powszechnej wniesionej przez skarżącego na podstawie art. 227 kpa wraz z odwołaniem. Z mocy art. 234 pkt 1 kpa w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. Tak więc skoro organ rozpoznawał odwołanie, winien także załatwić wraz z odwołaniem te zarzuty skargi powszechnej, które mogą wpłynąć merytorycznie na załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Argumentacja skargi wniesionej do Sądu skierowana na podważenie stanowiska Wojewody wyrażonego w uzasadnieniu decyzji z "[...]". sprowadza się do wykazania, iż organ I instancji miał uprawnienie do zawieszenia postępowania w sprawie oraz do obliczenia odmiennego od zaprezentowanego w decyzji organu sposobu obliczenia terminu załatwienia sprawy. Sąd podziela stanowisko skarżącego, iż organ miał możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania w sprawie na podstawie art. 98 kpa, skoro zwróciła się o to strona. Niemniej jednak odmienne stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie może skutkować jej uchyleniem. Postępowanie zostało bowiem zawieszone zgodnie z wnioskiem skarżącego, a następnie podjęte także na wniosek skarżącego. Tak więc skoro skarżący złożył wniosek o podjęcie postępowania musiał być przekonany, iż uzupełnił projekt budowlany o brakujące elementy. Podobnie nie może mieć wpływu na rozstrzygniecie Sądu kwestia liczenia terminu załatwienia sprawy z wniosku skarżącego. Nawet bowiem w przypadku przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w przepisach kpa brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko na tej podstawie. Wskutek uchylenia decyzji wyłącznie z tej przyczyny organ musiałby, ponownie rozpoznając sprawę, wydać decyzję o tej samej treści, co przedłużyłoby i tak postępowanie w danej sprawie.

Słuszne jest także stanowisko organu wyrażone w decyzji z "[...]", iż nie można czynić zarzutu organowi I instancji, iż ustalił, kontaktując się z właściwym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że na działce nr "[...]" znajduje się obiekt budowlany podlegający przymusowej rozbiórce. Organ prowadzący postępowanie zwracając się do innego organu o informacje potrzebne w sprawie, winien zawiadomić o tym fakcie strony postępowania, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.