Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1032/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 134 art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zbigniewa K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2004 r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25.06.2004 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) stwierdziła u badanego Zbigniewa K. zaburzenia nerwicowe w strukturze osobowości § 66 p. 1 uznając, że jest on zdolny do służby wojskowej - kategoria "A".

W uzasadnieniu wskazano, że "rozpoznanie ustalono w oparciu o badania specjalistyczne i dokumentację medyczną badanego, stopień jego nasilenia czyni badanego zdolnym do służby wojskowej".

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Zbigniew K. wskazując, że leczy się od 10 roku życia u psychiatry z uwagi na zaburzenia lękowe na podłożu osobowości astenicznej, co zataił przed Komisją i że stan jego zdrowia pogarsza się.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. jako organ II instancji w dniu [...] 2004 r. wydała na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz. U. Nr 21 z 2002 r., poz. 205 z późn. zm.), ustawy z dnia 29.10.2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. RP Nr 210 z dnia 11.12.2003 r., poz. 2036), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004 r. (Dz. U. RP Nr 151 z dnia 01.07.2004 r., poz. 1594 i poz. 1595) i art. 138 kpa, orzeczenie Nr [...], którym uchyliła zaskarżone orzeczenie stwierdzając u skarżącego:

1. osobowość zaburzoną - § 68 p. 1,

2. zaburzenia lękowe w trakcie leczenia - § 66 p. 1

uznając, że jest on zdolny do służby wojskowej - kategoria zdrowia "A".

W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzono w postępowaniu odwoławczym dodatkowe badania psychiatryczne. W ich trakcie stwierdzono u badanego osobowość zaburzoną oraz zaburzenia lękowe w trakcie leczenia. Schorzenia te upośledzają jedynie minimalnie zdolności adaptacyjne badanego, tj. stanowią schorzenia, o których mowa w § 68 p. 1 i § 66 p. 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 26.06.2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) i kwalifikują go do kategorii zdrowia "A".

Na to orzeczenie Zbigniew K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, nazywając je krzywdzącym, podnosząc, że od dzieciństwa choruje na nerwicę lękową.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o oddalenie skargi. Wskazano, że w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono dodatkowe badania sprawdzające. Wykonano badanie psychologiczne i badanie psychiatryczne. Badania te pozwoliły ustalić rozpoznanie zaburzeń osobowości i zaburzeń nerwicowych oraz stopień ich nasilenia skutkujący kwalifikacją do § 66 p. 1 i § 68 p. 1. RWKL uchyliła orzeczenie TWKL głównie w celu ujęcia w orzeczeniu wszystkich elementów rozpoznania. Zastosowana kwalifikacja orzecznicza rozpoznanych schorzeń uzasadniała zaliczenie skarżącego do kategorii zdrowia "A" - zdolny do czynnej służby wojskowej. Swoje stanowisko RWKL szczegółowo opisała w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i podtrzymuje je nadal. Twierdzenia i zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie będąc więc związany zarzutami i wnioskami danej skargi sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu dostrzeżonych w toku sądowej kontroli legalności decyzji wszelkich naruszeń prawa, tudzież przepisów które powinny znaleźć zastosowanie w danej sprawie i to niezależnie od żądań oraz zarzutów podniesionych w skardze. Powyższe odnosić się winno - co oczywiste - także do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę.

Badając więc zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję organu II instancji pod kątem jej zgodności z prawem - co obejmuje nie tylko badanie zgodności z prawem materialnym ale także i to w pierwszej kolejności przepisami postępowania - w oparciu o przedłożone akta postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż w aktach tych brak dokumentów pozwalających na ustalenie kiedy skarżącemu została doręczona decyzja organu I instancji.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 w/w ustawy sąd orzeka na podstawie akt sprawy.

Tymczasem w niniejszej sprawie przedstawiono sądowi akta niekompletne.

Z akt administracyjnych w tej kwestii wynika tylko, że orzeczenie nr [...] organ I instancji tj. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. wydała [...] 2004 r. a odwołanie złożono w dniu [...] 2004 r.

Ustalenie daty doręczenia decyzji organu I instancji jest bardzo istotne, gdyż w myśl art. 134 K.p.a. organ odwoławczy ma obowiązek ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną, a to po myśli art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skutkowałoby unieważnieniem decyzji organu II instancji.

Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. § 3 w/w art. 129 stanowi zaś, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania.

Sytuacja wymieniona w tym ostatnim przepisie w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem zarówno ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej jak i wydane na podstawie zawartej tam delegacji rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595) w § 22 ust. 2 przewiduje również 14 - dniowy termin do złożenia odwołania liczony od dnia doręczenia orzeczenia.

Wobec braku wspomnianego wyżej dokumentu i braku możliwości ustalenia czy orzeczenie organu II instancji nie zostało wydane z naruszeniem w/w przepisów, bynajmniej tego nie przesądzając - nie zwrócił na to uwagi ani skarżący jak i w szczególności przede wszystkim organ II instancji zarówno w zaskarżonej decyzji jak i odpowiedzi na skargę - Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkowując się merytorycznie do skargi jak i odpowiedzi na nią - zmuszony był po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylić zaskarżoną decyzję, a w oparciu o art. 152 tej ustawy stwierdzić, że nie podlega ona wykonaniu.

Prowadząc ponownie postępowanie, organ II instancji przede wszystkim ustali czy odwołanie zostało złożone w terminie, a dopiero potem rozstrzygnie sprawę ustosunkowując się do odwołania