Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 20/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 77, art. 77 par. 1, art. 8, art. 11, art. 80, art. 84 par. 1,  art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 89 ust. 1, art. 83 ust. 1 i 6 pkt 4, art. 84 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 88 ust. 3, art. 86 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 106 par. 3, art. 250, art. 152, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2010r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężna za wycięcie drzew bez pozwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. Sp. z o.o. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za wycinkę drzew bez zezwolenia. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 03.06.2009r. M. K. i B. B. zawiadomili Wójta, że w dniu 02.06.2009r. pracownicy R. (zwanej dalej RDE) dokonali wycinki drzew oddzielających posesję wnioskodawców od drogi publicznej – bez ich zgody i bez uzyskania wymaganego zezwolenia administracyjnego.

W dniu 15.06.2009r. organ I instancji przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości, ustalając iż pracownicy RDE dokonali wycinki 33 drzew gatunku wierzba. W toku rozprawy administracyjnej w dniu 23.06.2009r. Zastępca Dyrektora RDE przyznał, iż przedmiotowej wycinki dokonali pracownicy tego podmiotu, ale nie była ona nielegalna i nie występował wymóg uzyskania pozwolenia na jej przeprowadzenie – z uwagi na art. 22 pkt 4 ustawy z 10.04.1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 nr 89, poz. 625), art. 48 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1980r. nr 3, poz. 6) oraz § 13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonywania ustawy o drogach publicznych (Dz. U. 1986 nr 6, poz. 33). Z kolei wnioskodawcy potwierdzili swoje wcześniejsze twierdzenia, podnosząc dodatkowo, iż rok wcześniej dokonano wycinki drzew dokładnie w tym samym miejscu. Zdaniem organu z okazanego na rozprawie protokołu szkody z dnia 17.09.2008r. miało wynikać, iż poprzedniej wycinki dokonano pod linią 15 kV, a obecnie pod linią niskiego napięcia.

Decyzją z dnia [...] Wójt wymierzył karę 1.650,67 zł – na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22.09.2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za niszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. z 2004r. nr 219, poz. 2229), art. 88 ustawy z dnia 14.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880), zwanej dalej ustawą, oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu uznano RDE za posiadacza przedmiotowej nieruchomość (z tytułu służebności przesyłu), wskazując iż podmiot ten nie uzyskał wymaganego zezwolenia na wycinkę drzew. Natomiast powołane przez Zastępcę Dyrektora RDE przepisy nie obowiązują.

Odwołanie od w/w decyzji Wójta Gminy w ustawowym terminie wniosła P., (zwana dalej PGE), zarzucając wydanie tego rozstrzygnięcia bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. Skarżąca spółka wskazała, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że jest ona posiadaczem nieruchomości w rozumieniu przepisu art. 83 ust. 1 ustawy. Z uwagi na okoliczność, iż to na właścicielu spoczywał obowiązek uporządkowania drzewostanu, działania PGE należy zakwalifikować jako prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia (art. 752 i nast. k. c.). Ponadto na PGE nie ciąży obowiązek uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, iż organ I instancji przeprowadził wnikliwie postępowanie wyjaśniające celem ustalenia ilości wyciętych drzew, ustalając jednocześnie stan faktyczny sprawy zgodnie z zasadami postępowania określonymi w art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz dokonując prawidłowej interpretacji prawa materialnego – w szczególności w zakresie posiadania służebności. W przedmiotowej sprawie RDE posiada bowiem przymiot posiadacza służebności przesyłu energii, a służebność ta może powstać jako ograniczone prawo rzeczowe w drodze zasiedzenia. Wynika to z faktu, iż podmiot ten korzystał z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności przesyłu – wkraczając już wcześniej na działkę nr 54 celem wycięcia drzew. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej dotyczących art. 753 k.c. organ odwoławczy podniósł, iż instytucja prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia jest instytucją cywilnoprawną regulującą stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podmiotami prawa cywilnego. Nie ma zatem nic wspólnego z odpowiedzialnością o charakterze administracyjnoprawnym, która powstaje wskutek zaistnienia przesłanek określonych w ustawie. Brak także podstaw do przyjęcia, iż ustawowe obowiązki o charakterze publicznoprawnym, jakie ciążą na przedsiębiorcy w zakresie utrzymania urządzeń, wyłączają obowiązek uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew. Z kolei stosownie do treści § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia administracyjną karę pieniężną nakłada się po stwierdzeniu usunięcia drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia lub po zniszczeniu terenów zieleni, zadrzewienia, drzewa lub krzewu oraz po przeprowadzeniu oględzin, z których sporządza się protokół.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu II instancji wniósł P., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

I . przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, poprzez jego niezastosowanie pomimo dowodów wskazujących na prawdziwy, choć pominięty przez organy administracji, stan faktyczny sprawy, tj. brak wymogu uzyskania zezwolenia na usuwanie drzew lub krzewów, których wiek nie przekracza 5 lat;

b) art. 86 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 86 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie mimo, że wzrastające drzewa lub krzewy zagrażały bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych – poprzez ich wzrost i zbliżenie do przewodów linii energetycznej (wrastanie lub zbliżenie) i stwarzanie poważnego ryzyka następstw zagrażających bezpieczeństwa osób i mienia w postaci przepięć (wzrostu napięcia), zerwania linii i pozbawieniem odbiorców elektryczności (awaria zasilania) i pożaru (zapalenia się drzewostanu od styku lub zbliżenia do linii energetycznej - wywołania łuku elektrycznego), co bezpośrednio zagraża życiu i zdrowiu ludzi;

c) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006r. nr 89, poz. 625 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i brak przyjęcia, że na stronie skarżącej ciążył publicznoprawny obowiązek utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych do realizacji zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych – w zgodzie z polską normą PN-E-05100-1/1998 tj. dostosowywania zbliżenia drzewostanu do linii energetycznej na odległość nie większą niż 3,23 m + pięcioletni przyrost dla danego gatunku drzewa;

d) art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1, art. 88 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 336 k.c. poprzez ich zastosowanie – mimo że skarżący nie jest posiadaczem nieruchomości, lecz służy mu jedynie posiadanie służebności, a w istocie wykonał zabiegi przecinki za właściciela, który powinien samodzielnie powstrzymać się od sadzenia roślin wysokopiennych pod liniami energetycznymi – to jest skarżący prowadził jego sprawy bez zlecenia (art. 752 i nast. k.c);

II. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 oraz art. 84 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania, polegający na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego – co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że miało miejsce wycięcie drzew i krzewów starszych niż 5 lat, mimo oczywistego wskazania w protokole z rozprawy administracyjnej, że rok wcześniej, w tym samym miejscu miało miejsce tożsame rodzajowo usunięcie odrostów; powinno to spowodować przyjęcie, że drzewa i krzewy nie miały więcej niż 5 lat, na co wskazuje także dokumentacja fotograficzna terenu; w każdym jednak przypadku niewielkie obwody usuniętych odrostów – co ujawnia protokół z oględzin – jednoznacznie wskazują, że były one młode, a to powinno skutkować powołaniem biegłego celem ustalenia wieku usuniętych odrostów.

Mając na względzie powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie także z poleceniem umorzenia postępowania, domagając się jednocześnie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Dodatkowo strona wniosła o dopuszczenie dowodu z koncesji na dystrybucję energii elektrycznej z dnia 30.05.2007r. wydanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki – w celu wykazania, że działalność skarżącego opiera się na obowiązku ciągłości niezawodności zaopatrzenia w energię elektryczną (elektryczność) i utrzymania urządzeń i sieci elektroenergetycznych w należytym stanie technicznym (a zatem i uchronieniu go od niebezpieczeństwa płynącego z sąsiedztwa roślin).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 09.02.2010r. strona skarżąca oświadczyła, iż przez działkę M. K. i B. B. nie przebiega linia średniego napięcia, a jedynie linia niskiego napięcia (do 1 kV), załączając jednocześnie wyciąg z normy PN-E-05100-1.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione

w niej zarzuty odniosły skutek, a podstawą do uchylenia decyzji są także przyczyny niepowołane w treści skargi.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego – a to art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto doszło do naruszenia prawa materialnego, to jest art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r. nr 151, poz. 1220), zwanej dalej ustawą, które miało wpływ na wynik sprawy. Powyższe stanowi zarazem podstawę do uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a.

Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, iż zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem – do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela (zdanie drugie). Cyt. przepisu nie stosuje się do drzew lub krzewów, których wiek nie przekracza 5 lat (art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy). Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów ponosi posiadacz nieruchomości (art. 84 ust. 1 ustawy).

Z kolei stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia.

Podkreślenia wymaga, iż ostatni z przytoczonych przepisów – stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji – nie wiąże się w jakikolwiek sposób ze statusem posiadacza nieruchomości, na której usytuowane są ścięte drzewa – w przeciwieństwie do uprzednio powołanych regulacji. Natomiast przepis art. 88 ust. 3 ustawy dotyczy jedynie odroczenia terminów płatności nałożonych kar. Stąd też nie mógł odnieść skutku podniesiony w powyższym zakresie zarzut strony skarżącej (pkt d skargi), powołującej się na posiadanie służebności oraz prowadzenie spraw bez zlecenia za właściciela nieruchomości (art. 752 i nast. k.c).

Za trafny należy natomiast uznać argument skarżącego dotyczący braku wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W sytuacji bowiem, gdy z treści art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy wynika brak podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew lub krzewów, które mają 5 lat bądź mniej, obowiązkiem organów administracji publicznej było ustalenie wieku ściętych drzew (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24.10.2007r., II SA/Gd 661/06, LEX nr 384133). Wątpliwości u organów w tym zakresie winny wzbudzić niewielkie obwody ściętych pni (pędów) wierzby – od 1 do 8 cm (wyliczenie wyciętych drzew – k. 13 akt administracyjnych), jak również okoliczność, iż już rok wcześniej dokonano wycinki na tej samej działce. Tymczasem Wójt Gminy ska nie odniósł się w żaden sposób do wieku ściętych drzew – czego nie dostrzegł organ odwoławczy, nieprawidłowo uznając I – instancyjne postępowanie wyjaśniające za wnikliwe. W powyższym zakresie nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w szczególności z udziałem biegłego z dziedziny leśnictwa (art. 84 § 1 k.p.a.). Nie może bowiem budzić wątpliwości, iż określenie wieku drzewa (zwłaszcza o tak małym obwodzie) należy do kategorii wiadomości specjalnych, gdzie niedopuszczalne jest oparcie się na ustaleniach poczynionych przez pracowników organu administracji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21.05.2008r., II SA/Gd 130/08, LEX nr 413611). Wskazania ponadto wymaga, iż jakkolwiek organ I instancji – stwierdzając że poprzednia wycinka była dokonana pod inną linią energetyczną (15 kV) – powołuje się na protokół szkody z dnia 17.09.2008r. (okazany na rozprawie) to brak jest odpisu przedmiotowego dokumentu w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Ponadto, jak wynika z pisma strony skarżącej z dnia 09.02.2010r. (k. 33 akt sądowych) przez przedmiotową działkę nie przebiega linia średniego napięcia, a jedynie linia niskiego napięcia (do 1 kV).

W tym miejscu godzi się przypomnieć organom orzekającym w niniejszej sprawie, iż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten ustanawia zarazem dla organów obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Natomiast zabezpieczeniem realizacji opisanej powyżej zasady jest szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., ustanawiające dla organów administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie, z przyczyn powołanych powyżej, wymaganiom tym nie sprostano.

W toku postępowania odwoławczego nie dostrzeżono także kolejnego naruszenia procedury administracyjnej, to jest art. 107 § 1 k.p.a. Wbrew dyspozycji tego przepisu – mającego w zakresie oznaczenia strony fundamentalne znaczenie dla wykonania decyzji – Wójt nie wskazał w części dyspozytywnej swojego rozstrzygnięcia (k. 16 akt administracyjnych), ani chociażby w jego uzasadnieniu, strony, której wymierzył administracyjną karę pieniężną. Tymczasem nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, iż skoro został nałożony w/w obowiązek to należy precyzyjnie ustalić podmiot, który ma go wykonać, zwłaszcza, że w uzasadnieniach decyzji jako strony występują M. K. i B. B., jak również P. oraz R. – zamiennie.

Ponadto uzasadnienia wydanych w niniejszej sprawie decyzji nie zawierają szczegółowego obliczenia wysokości wymierzonej kary administracyjnej. Organy poprzestały w tym zakresie na ogólnym powołaniu się na § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22.09.2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. nr 219, poz. 2229), opierając wysokość przedmiotowej kary na "wyliczeniu z zestawienia drzew wyciętych w dniu 02.06.2009r." (k. 13 akt administracyjnych). Tymczasem strona postępowania ma bezwzględne prawo do otrzymania informacji w jaki sposób została obliczona kara pieniężna, którą jest zobowiązana uiścić. Wyjaśnienia te powinny być jasne, precyzyjne i czytelne dla przeciętnego obywatela. To samo dotyczy sposobu ustalenia wieku drzew (por. w/w wyrok WSA w Gdańsku). Godzi się wskazać, iż przy obliczaniu wysokości kary nie uwzględniono art. 89 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1, ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów ustalonej na podstawie stawek, o których mowa w art. 85 ust. 4-6. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż obowiązek ten wiąże się z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 k.p.a.), które wobec powyższych nieprawidłowości zostały przez organy naruszone.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących usprawiedliwienia jego działań koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz obowiązkiem należytego utrzymywania sieci elektroenergetycznych przytoczyć trzeba stanowisko WSA w Krakowie przedstawione w wyroku z dnia 29.10.2008r., II SA/Kr 434/08, LEX nr 489042, które tut. Sąd – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – w całości podziela. Jakkolwiek art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, iż nie pobiera się opłat za usunięcie drzew (lub krzewów – art. 86 ust. 2), które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych, to nie sposób uznać, iż przepis ten wyłącza bezprawność deliktu administracyjnego polegającego na usunięciu drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. W sytuacjach określonych przez skarżącego jako zagrażające bezpieczeństwu ustawa zwalnia jedynie od pobrania opłaty za zezwolenie. Wskazać przy tym trzeba, iż kara administracyjna nie ma charakteru odszkodowawczego. Mamy tu bowiem do czynienia z odpowiedzialnością za delikt administracyjny, przy której wartość przyrodnicza usuwanego drzewa nie ma znaczenia, ponieważ jest to odpowiedzialność za działanie bez zezwolenia. Organ administracji dokonuje jedynie stwierdzenia faktów i w przypadku ustalenia naruszenia prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Z tego też względu bez znaczenia są przyczyny, dla których dopuszczono się nieprawidłowości przy wycince. Jedynie ubocznie wskazać trzeba, iż fakt oparcia działalności skarżącego na obowiązku zapewnienia ciągłości niezawodności zaopatrzenia w energię elektryczną i utrzymania urządzeń i sieci elektroenergetycznych w należytym stanie technicznym jest bezsporny. Stąd też – wobec braku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie – nie istniała potrzeba przeprowadzania dowodu z koncesji na dystrybucję energii elektrycznej z dnia 30.05.2007r. wydaną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Orzekając w niniejszej sprawie ponownie organy administracji publicznej, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, przeprowadzą postępowanie zgodnie z wymogami procedury administracyjnej i wydadzą stosowne rozstrzygnięcie, eliminując tym samym dotychczasowe naruszenia prawa. W szczególności zostanie ustalony wiek ściętych drzew przy jednoczesnym rozważeniu kwestii skorzystania w tym zakresie z opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.), a do akt administracyjnych zostanie dołączony protokół szkody z dnia 17.09.2008r. W przypadku wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej szczegółowe wyliczenie jej wysokości – zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – będzie zawarte w uzasadnieniu, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., a w sentencji decyzji zostanie precyzyjnie określony podmiot zobowiązany do uregulowania nałożonej administracyjnej kary pieniężnej.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw z art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a

.