Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 117/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 111 par. 2, art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 179a, art. 200, art. 203 pkt 2, art. 205
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi U. Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania budynku gospodarczego 1. uchyla postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 roku wydane w niniejszej sprawie; 2. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu; 4. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 5. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 6. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz U. Z. kwotę 653,95 (sześćset pięćdziesiąt trzy 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

W dniu 11 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga U.Z. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w przedmiocie wybudowania i użytkowania budynku gospodarczego, położonego w B. przy ul. A nr 21.

Strona skarżąca wniosła o:

- stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;

- zobowiązanie organu do załatwienia sprawy administracyjnej;

- stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - przywoływanej dalej w tekście jako: p.p.s.a.),

- wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 156 § 6 p.p.s.a. mając na względzie, że przewlekłość postępowania miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie od organu kosztów postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a.

Dodatkowo strona skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. tj. na podstawie załączonego odpisu skargi, z uwagi na niebudzący uzasadnionych wątpliwości stan faktyczny i prawny.

Skarżąca wyjaśniła w uzasadnieniu skargi, iż sprawa wszczęta wnioskiem z dnia 22 marca 2012 r., doręczonym organowi w dniu 26 marca 2012r. nadal nie została zakończona co do istoty. Podkreśliła, że z uwagi na bezczynność organu pismem z dnia 23 października 2012 r. S.M. w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) wniósł zażalenie, które zostało uwzględnione przez organ wyższego stopnia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. organ wojewódzki m.in. wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 21 stycznia 2013 r. Z uwagi na trwającą bezczynność organu, S.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 29/13 zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku oraz stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po upływie 14 miesięcy bezczynności organ I instancji wyznaczył termin oględzin, które ostatecznie nie zostały przeprowadzone. Z uwagi na dalszą bezczynność organu S.M. wezwał organ do wykonania wyroku, po czym w dniu 10 grudnia 2013 r. złożył skargę na niewykonanie wyroku. Orzeczeniem z dnia 19 marca 2014 r., w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 83/14 sąd wymierzył organowi grzywnę za niewykonanie wyroku. Po upływie pół roku bezczynności organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy. Następnie, decyzją z dnia [...] nr [...] organ powiatowy nakazał rozbiórkę obiektu, jednak w toku kontroli instancyjnej organ wojewódzki, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., uchylił zaskarżony akt. Od tego momentu organ I instancji nie podejmował żadnych działań, co skłoniło S.M. do złożenia zażalenia z dnia 30 kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] organ wojewódzki wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 24 sierpnia 2015 r. i stwierdził, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, że organ pozostaje bezczynny. Kolejnym zażaleniem, z dnia 26 sierpnia 2015 r. skarżąca zainicjowała tryb z art. 37 k.p.a. wskazując na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Uznając zażalenie za zasadne organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że organ przewlekle prowadzi postępowanie i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 4 grudnia 2015 r. Ponieważ termin ten upłynął bezskutecznie, skarżąca wystąpiła z niniejszą skargą.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w następstwie złożonego wniosku S.M. z dnia 22 marca 2012 r. wszczął postępowanie w przedmiocie legalności zabudowy posesji przy ul. A nr 21 w B.. W toku czynności i po analizie materiału dowodowego organ rozdzielił postępowanie na dwa odrębne:

- sprawę dot. legalności wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A nr 21 w B.,

- sprawę legalności budowy budynku gospodarczego przy ul. A nr 21 w B..

Następnie, decyzją z dnia [...] nakazał P.S. rozbiórkę obiektu, jednak w toku kontroli instancyjnej organ wojewódzki, decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżony akt. Ponownie przystępując do gromadzenia materiału dowodowego organ I instancji wyznaczył oględziny, po czym w dniu 16 czerwca 2016 r. zobowiązał właściciela do przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu.

Odnosząc się do przedmiotowej skargi organ wyjaśnił, iż zaniedbanie w zakresie terminowości prowadzonego postępowania jest od niego niezależne i wynika z braku odpowiedniej kadry pracowniczej, licznych rozbudowanych postępowań administracyjnych oraz szerokiego zakresu ustawowych kompetencji.

W dniu 11 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła nadto skarga U.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania budynku gospodarczego, położonego w B. przy ul. A nr 21 (sygn.akt II SAB/Łd 118/16).

Strona skarżąca wniosła o:

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

- zobowiązanie organu do załatwienia sprawy administracyjnej;

- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.,

- wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 156 § 6 p.p.s.a. mając na względzie, że bezczynność organu miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego stosownie do art. 200 p.p.s.a.

W uzasadnieniu opisanej skargi strona powtórzyła argumenty przedstawione w skardze na bezczynność organu w tym przedmiocie (sygn.akt II SAB/Łd 117/16).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumenty zawarte we wcześniejszej swej odpowiedzi do skargi o sygn.akt II SAB/Łd 117/16.

Przy piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nadesłał decyzję własną z dnia [...]. nakładającą na P.S. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia obiektu gospodarczego usytuowanego przy ul. A nr 21 do stanu zgodnego z prawem.

Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 r. sąd zapoznał pełnomocnika strony skarżącej z pismem procesowym organu i załączoną decyzją z dnia [...]. Pełnomocnik oświadczył, że znana mu jest treść tej decyzji i nie żąda jej doręczenia. Następnie, sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – przywoływanej dalej w skrócie jako: p.p.s.a.) połączyć sprawę niniejszą ze sprawą o sygn. akt II SAB/Łd 118/16 celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, dalej sprawę prowadzić pod sygn. akt II SAB/Łd 117/16. Po ogłoszeniu przedmiotowego postanowienia pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania w zakresie pkt 1 skarg, w pozostałej części podtrzymał wnioski skarg. Wniósł o odrębne rozstrzygnięcie skarg w zakresie bezczynności i przewlekłości oraz grzywien i sum pieniężnych żądanych w każdej ze skarg odrębnie.

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargi jako niedopuszczalne wobec niewyczerpania trybu opisanego w art. 52 § 1 p.p.s.a.

W dniu 21 października 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę kasacyjną, zaskarżając w całości postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 r. Pełnomocnik strony zarzucił sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, iż strona nie wyczerpała trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło stronie merytoryczne rozpoznanie skarg.

Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i złożył decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Oświadczył, iż nie ma żadnej informacji, aby decyzja ta została zaskarżona do sądu, a organ nie podjął żadnych nowych czynności. Nadto pełnomocnik strony wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, składając stosowne ich zestawienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z uwagi na stan sprawy, a w szczególności wniesioną skargę kasacyjną od postanowienia, jakie zostało wydane w przedmiotowej sprawie w dniu 23 sierpnia 2016r., niezbędnym stało się rozważenie dopuszczalności zastosowania art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl wskazanego przepisu, jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Skład orzekający na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. stwierdził dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie postępowania autokontrolnego w trybie art. 179a p.p.s.a., czemu dał wyraz w pkt 1 wyroku, uchylając postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 r.

Rozważając przedstawioną przez stronę argumentację, a w szczególności zważywszy na znane sądowi z urzędu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnej w Warszawie z dnia 29 września 2016 r., w sprawach o sygn.akt: II OSK 2149/16, II OSK 2150/16, II OSK 2151/16, uznać należało niezasadność postanowienia z dnia 23 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł w uzasadnieniach przywołanych wyroków, iż środki ochrony prawnej przysługujące stronie nie mogą być zrealizowane przez inne podmioty, skoro postępowanie sądowoadministracyjne nakierowane jest na ochronę indywidualnego interesu prawnego podmiotów, które tej ochrony dochodzą. Tym samym, skoro strona wyczerpała wymóg złożenia środka zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to jej skarga jest dopuszczalna. Przywołane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego obligowało tutejszy sąd do uchylenia postanowienia z dnia 23 sierpnia 2016 r. wobec ustalenia, iż zażalenia U.Z. z dnia 26 sierpnia 2015 r. świadczą o wyczerpaniu przez stronę trybu wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 k.p.a., co czyni zarówno skargę na bezczynność organu, jak i przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania dopuszczalnymi.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy sąd doszedł do przekonania, iż aktualne pozostają argumenty wskazujące na zasadność postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 r., którym to postanowieniem sąd zarządził połączenie spraw o sygnaturach akt II SAB/Łd 117/16 i II SAB/Łd 118/16, co było dopuszczalne z uwagi na zapis art. 111 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Nie budzi wątpliwości, iż obie sprawy ze skargi U.Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego w B. przy ul. A nr 21, pozostają ze sobą w związku zarówno przedmiotowym jak i podmiotowym.

Przechodząc do oceny merytorycznej złożonych skarg, godzi się wskazać, iż sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Zdaniem sądu nie bez znaczenia dla obecnie kontrolowanych spraw jest fakt, iż S.M. - będący podobnie jak i skarżąca stroną rzeczonego postępowania administracyjnego – złożył do tutejszego sądu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie wniosku z dnia 22 marca 2012 r. w przedmiocie wybudowania i użytkowania budynku gospodarczego w B. ul. A nr 21, jak również skargę na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie wniosku z dnia 22 marca 2012 r. w przedmiocie wybudowania i użytkowania opisanego budynku gospodarczego. Po rozpoznaniu tych skarg, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., w sprawie ze skargi na bezczynność organu, sygn. akt II SAB/Łd 201/15, sąd m.in. stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei, po rozpoznaniu w tym samym dniu skargi na przewlekłe prowadzenie opisanego postępowania, sygn. akt II SAB/Łd 198/15, sąd w pkt 1 stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Nie budzi wątpliwości sądu, iż przywołane orzeczenia mają o tyle wpływ na obecnie rozpoznawane skargi, iż zarówno stan bezczynności jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. sąd analizuje jedynie w okresie od uprawomocnienia się przywołanych orzeczeń do dnia obecnego wyrokowania. Nie jest bowiem dopuszczalna ponowna analiza okresu, w odniesieniu do którego sąd zajął już stanowisko przesądzając, że stan bezczynności istnieje i ma on charakter rażącego naruszenia prawa.

Podobnie nie mogło ujść uwadze sądu, iż w dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją wydaną na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowalne (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał P.S. wykonanie robót budowalnych niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. A nr 21 w B. do stanu zgodnego z przepisami. Wprawdzie, w toku kontroli instancyjnej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...]. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, jednakże powyższe ustalenie pozostaje bez wpływu na ocenę, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał merytoryczne rozstrzygnięcie, którym przerwał stan bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Ustalenie w powyższym zakresie obligowało sąd do orzeczenia o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, gdyż w tym zakresie stało się ono bezprzedmiotowe, co przewiduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a o czym sąd orzekł w pkt 3 wyroku.

Poddając z kolei analizie okres pomiędzy uprawomocnieniem się przywołanych orzeczeń sądu z dnia 12 stycznia 2016 r. (wyrok w sprawie II SAB/Łd 201/15 jest prawomocny od dnia 4 marca 2016 r., wyrok w sprawie II SAB/Łd 198/15 jest prawomocny od dnia 8 marca 2016 r., opisane orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi wpłynęły do organu I instancji w dniu 23 marca 2016 r.) do dnia obecnego wyrokowania, zdaniem sądu dostrzec trzeba, iż pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego wezwał P.S. do udziału w oględzinach wyznaczonych na dzień 10 maja 2016 r. Kolejnymi pismami z dnia 11 kwietnia 2016 r. organ zawiadomił pozostałe strony postępowania o ww terminie oględzin. I jak potwierdza protokół oględzin, czynności te odbyły się we wskazanym wcześniej terminie, sporządzona została nadto dokumentacja fotograficzna. Kolejnym krokiem organu było postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r., którym wskazując na art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowalne (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) nałożył na P.S. obowiązek opracowania i przedstawienia ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości budowy i użytkowania budynku gospodarczego, w terminie do dnia 17 lipca 2016 r. W dniu 15 lipca 2016 r. zobowiązany przedłożył ocenę techniczną, zaś po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał, przywołaną już wcześniej, decyzję nakazującą P.S. wykonanie robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem.

Podsumowując powyższe zestawienie, podkreślić należy jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jaką jest szybkość postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z ustalonego, w oparciu o analizę akt administracyjnych sprawy, stanu faktycznego, przede wszystkim zestawienia dat, okresów w jakich organ nie podejmował żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty lub podejmował, lecz w dłuższych okresach, wywieść należy, iż zarówno bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powyższa konstatacja jest tym bardziej usprawiedliwiona, że organ nie zakończył postępowania w terminie wskazanym w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 201/15. Merytoryczną decyzję, po zwrocie akt administracyjnych z sądu w dniu 23 marca 2016 r., mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie wynikającego z wyroku, organ wydał dopiero w dniu [...]. Do tego zaś czasu podejmował czynności dowodowe w odstępach czasu, które uzasadniają ocenę co do przewlekłego prowadzenia postępowania. Taka postawa organu administracji publicznej nie zasługuje na akceptację w demokratycznym państwie prawa i nie sprzyja pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa. Ustalenie powyższe obligowało sąd do orzeczenia w tym zakresie w pkt 2 sentencji, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a.

Mając na uwadze rażący charakter naruszenia prawa sąd, na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył, w pkt 4 sentencji, organowi nadzoru budowalnego I instancji grzywnę w wysokości 2000 złotych. Wysokość wymierzonej grzywny odpowiada kryteriom wskazanym w przepisie art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa oraz winna spełnić swą dyscyplinującą rolę.

Uwzględniając stan faktyczny sprawy, a przede wszystkim długoterminową i bierną postawę organu, ale i ilość spraw zawisłych przed sądem i kwoty nakładanych na organ sankcji finansowych, sąd w pkt 5 wyroku przyznał na rzecz skarżącej kwotę 1000 zł, jako sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

W pkt 6 wyroku, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1, art. 203 pkt 2 w zw. art. 179a p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, na którą to kwotę składają się uiszczony od dwóch skarg wpis sądowy, wpis sądowy od skargi kasacyjnej, opłata skarbowa od pełnomocnictwa, koszty przejazdu oraz koszt sporządzenia skargi kasacyjnej.

IB