Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1727/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "J." Spółka Komandytowa w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w W..

Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 czerwca 2008 r. "J." Sp. k. zgłosiła wniosek o wydanie zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia, polegającego na zamiarze wykonania robót budowlanych poprzez zainstalowanie ww. urządzenia reklamowego, zgłoszonego w dniu 25 kwietnia 2008 r. Spółka wskazała, że nie otrzymała w terminie 30 dni od daty złożenia zgłoszenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 219 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2008 r. decyzją Nr [...] został wniesiony sprzeciw do zgłoszenia wykonania ww. robót budowlanych. W dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru decyzji Nr [...] przez inwestora. W ocenie Prezydent [...] wydanie powyższej decyzji uniemożliwia wydanie zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu w przedmiotowej sprawie.

Zażalenie od ww. postanowienia wniosła "J." Sp. k., domagając się wydania zaświadczenia o nie wniesieniu przez organ sprzeciwu do jej zgłoszenia. W zażaleniu wskazano, że decyzja Nr [...] o wniesieniu sprzeciwu została doręczona Spółce z pominięciem jej pełnomocnika, który był umocowany do reprezentowania Spółki w sprawie zgłoszenia. Dopiero doręczenie decyzji pełnomocnikowi powoduje skutki prawne (art. 40 § 2 k.p.a.). Z tego względu, zdaniem inwestora, może on przystąpić do wykonania robót budowlanych.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] Nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że inwestor - reprezentowany przez E. M. - złożył do organu I instancji wniosek o wydanie zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 25 kwietnia 2008 r. W ocenie organu odwoławczego, z analizy zgromadzonych akt administracyjnych wynika, że Prezydent [...] decyzją Nr [...] wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zakresem ww. zgłoszenia. Z tego względu wydanie przez Prezydenta [...] decyzji wnoszącej sprzeciw uniemożliwia wydania zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. Tym samym należy stwierdzić, iż organ I instancji zasadnie odmówił wydania zaświadczenia. Uzyskanie zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu byłoby niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Wojewoda [...] wskazał, że ocena legalności decyzji wnoszącej sprzeciw nie jest objęta zakresem niniejszego postępowania, ponieważ wydanie zaświadczenia ma na celu potwierdzenie faktów lub stanu prawnego. Zaś strona niezadowolona z treści sprzeciwu powinna dochodzić swych praw w postępowaniu odwoławczym lub nadzwyczajnym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "J." Sp. k., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta [...] Nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, które to miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) poprzez brak jego zastosowania; oraz naruszenie prawa procesowego, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 217 § 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 7, 8, i 9 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania, a także art. 126 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.

W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie organ administracyjny zobowiązany był stwierdzić w drodze zaświadczenia fakt nie doręczenia decyzji wnoszącej sprzeciw.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści § 2 tego artykułu wydanie zaświadczenia następuje, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), a osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2).

Z powyższego wynika, że wydanie zaświadczenia następuje w przypadku spełnienia określonych w art. 217 § 2 k.p.a. przesłanek. Jeżeli w danej sprawie nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 k.p.a. organ administracyjny odmawia wydania zaświadczenia.

Jak wynika z akt sprawy, w przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia. Z art. 217 § 2 k.p.a. wynika, że w drodze zaświadczenie potwierdzeniu podlegają określone fakty lub stan prawny. Wbrew żądaniu skarżącej Spółki zawartym w jej wniosku, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia z dnia 25 kwietnia 2008 r. dot. wykonania robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w W.. Żądanie strony skarżącej zawarte w przedmiotowym wniosku o wydanie zaświadczenie, pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z faktem wydania przez organ sprzeciwu.

W związku z powyższym, należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, że uzyskanie w okolicznościach niniejszej sprawy przez inwestora zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu byłoby niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

W niniejszej sprawie dodatkowo wskazania wymaga, że w swoim wniosku skarżąca Spółka winna wykazać swój interes prawny poprzez wskazanie normy prawnej, z której wynikałby obowiązek uzyskania urzędowego potwierdzenia faktu, iż organ nie wniósł sprzeciwu. Należy mieć na względzie, że posiadanie interesu prawnego wynika z konkretnego stanu faktycznego, z którym związana jest określona norma prawa materialnego przyznająca dane uprawnienie. Interes ten musi być zatem konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 277/08, publ. LexPolonica nr 2002710, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga, że przepisy ustawy Prawo budowlanego, przed przystąpieniem do realizacji zgłoszonych robót budowlanych, nie nakładają na inwestora obowiązku uprzedniego uzyskania zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu. Z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wprost wynika, że inwestor do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem możne przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Ponadto wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia organ nie może dokonać oceny, czy dany sprzeciw został wniesiony skutecznie. Strona skarżąca winna mieć na uwadze, że wydanie zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o skutecznym lub nie – wniesieniu sprzeciwu, bowiem jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. Nie można więc wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub nieistnienie określonego stanu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1744/08, publ. LexPolonica nr 2055820, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści skargi wynika, że strona skarżąca de facto domagała się od organu administracyjnego stwierdzenia w drodze zaświadczenia faktu nie doręczenia decyzji zgłaszającej sprzeciw w terminie, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W związku z zaprezentowanym powyżej stanowiskiem, należy stwierdzić, że organy administracyjne obu instancji zasadnie odmówiły wydania "J." Sp. k. zaświadczenia o żądanej treści i prawidłowo wskazały, że ocena legalności decyzji Nr [...] wnoszącej sprzeciw (brak doręczenia) możliwa jest w postępowaniu odwoławczym lub nadzwyczajnym.

Z tych też względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 8, 9 i art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać za bezzasadne.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).