Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 102/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Starszy Referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Z. P. kwotę [...] ([...]) złotych oraz kwotę [...] ([...]) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. (Nr [...]), po rozpoznaniu odwołania K. S. (dalej: "skarżący"), Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., (dalej: "Dyrektor ARiMR" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2011 r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: "Kierownik ARiMR" lub "organ I instancji") uchylającą decyzję w sprawie przyznania dopłat na 2005 r. Przedmiotem decyzji była odmowa przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2005, po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") i uchyleniu pozytywnej dla skarżącego ostatecznej decyzji organu I instancji z [...] marca 2006 r.

Jako podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Dyrektor ARiMR wskazał między innymi art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. U. WE nr L 345/1 z 20.11.2004 r.).

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania

w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] marca 2006 r. przyznającą skarżącemu płatności z tytułu : jednolitej płatności obszarowej

i uzupełniającej płatności obszarowej, zostało wznowione postanowieniem z [...] marca 2011 r. przez Kierownika ARiMR na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż zdaniem tego organu dowód w postaci wniosku skarżącego o płatność dla gruntów rolnych o zgłoszonej powierzchni okazał się fałszywy.

Kierownik ARiMR wskazał, iż w wyniku czynności przeprowadzonych na wniosek Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego ARiMR ustalono, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem 3 działek ewidencyjnych (nr [...], [...] i [...]) wskazanych w jego wniosku, na podstawie którego została skarżącemu przyznana płatność na 2005 r. z tytułu jednolitej płatności obszarowej w kwocie [...] zł, i z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej

w wysokości [...] zł. Różnica (33,57%) między deklarowaną do jednolitej płatności obszarowej powierzchnią działek oraz powierzchnią stwierdzoną po wykluczeniu tych 3 działek przekroczyła 30% i nie była większa niż 50%,

i skutkowała odmową przyznania skarżącemu płatności na 2005 r., zarówno jednolitej płatności obszarowej jaki i uzupełniającej płatności obszarowej. Łączna powierzchnia wykluczonych z jednolitej płatności obszarowej gruntów wyniosła [...] ha, w związku z powyższym powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosi [...] ha. Zdaniem organów, sfałszowanie wniosku ma charakter oczywisty, gdyż synowie skarżącego zeznali, że to oni byli użytkownikami przedmiotowych działek. Fakt ten nie był sporny, gdyż potwierdził go także skarżący.

W odwołaniu skarżący podniósł, że zasadne jest żądanie zwrotu nienależnych płatności ale tylko w stosunku do 3 działek, których użytkownikami byli jego synowie. Oświadczył, że nie był świadom tego, iż pobiera płatności za synów. Uznał, że płatności powinny zostać utrzymane w stosunku do gruntów, które uprawiał zgodnie z wymogami dobrej kultury rolnej. Powołał się na swoją trudną sytuację materialną

i życiową, która uniemożliwia zwrot przyznanych płatności.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Kierownika ARiMR z [...] listopada 2011 r. stwierdził, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem 3 działek rolnych (nr [...], [...] i [...]), które zadeklarował w swoim wniosku o przyznanie płatności na 2005 r. Wniosek obejmował bowiem działki, do których płatność nie powinna zostać przyznana. Skarżący podał zatem we wniosku dane niezgodne z prawdą, czyli fałszywe. Organ odwoławczy podzielił w konsekwencji argumentację organu I instancji zarówno co do przyczyn wznowienia postępowania, jak i odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej. Podniósł, że skarżący nie złożył wniosku poprawnego pod względem faktycznym, a także nie wykazał, że nie jest winny nieprawidłowości. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 68 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Komisji, przewidujący możliwość odstąpienia od wyciągania negatywnych dla skarżącego konsekwencji sfałszowania wniosku o przyznanie płatności. Odnosząc się do treści odwołania wyjaśnił, że kwestia zwrotu płatności obszarowych za rok 2005 nie była przedmiotem zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora ARiMR złożył K. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji postawił jej zarzuty naruszenia przepisów:

1) prawa materialnego, tj.

- nie zastosowanie art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004r z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z 30.04.2004, str. 18);

- niewłaściwe zastosowanie art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych

w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów do produkcji surowców;

2) prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 8, art. 9, art. 11, a także art. 146 § 1 i art. 148 § 1 k.p.a.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podniósł, że zostały przekroczone terminy, o których mowa w przepisach art. 146 § 1 oraz art. 148 § 1 k.p.a. Zakwestionował także podstawy wznowienia postępowania, gdyż organ I instancji posiadał "wiadomość o decyzji" od 2005 r. Jednocześnie wskazał, że sfałszowanie wniosku nie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu bądź innego organu, powołując się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2009 r. (sygn. akt I OSK 904/08), wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 1171/09), a także wyrok WSA w Olsztynie z 30 kwietnia 2009 r. (I SA/Ol 236/09). Zdaniem skarżącego organ nie udzielał mu stosownych informacji i nie wyjaśnił należycie przesłanek, którymi kierował się wydając decyzję, co skutkowało tym, że nie był świadomy naruszenia prawa na etapie składania wniosku o płatności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Pismem procesowym z [...] czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego (radca prawny ustanowiony w ramach prawa pomocy) uzupełnił skargę, wystąpił o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, a także postawił dodatkowo zarzuty naruszenia przepisów:

1) art. 138 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i art. 149 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi ARiMR, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. brak podstaw do wznowienia postępowania oraz w sytuacji badania podstaw do wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania;

2) art. 138 § 2 w związku z art. 75 i art. 77 w związku z art. 123 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy formalnie nie zostały dołączone do akt niniejszej sprawy dowody zebrane w trakcie postępowań prowadzonych wobec synów skarżącego, a dowody te stanowiły podstawę do wznowienia postępowania;

3) art. 138 § 2 oraz art. 136 w związku z art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wydania decyzji kasacyjnej, gdy organ I instancji nie umożliwił skarżącemu zapoznania się z całym materiałem dowodowym przed wydanie decyzji, gdy postępowanie dowodowe prowadzone było wadliwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270; dalej: "p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2006 r., która została doręczona skarżącemu [...] maja 2006 r. Spór dotyczy w szczególności podstawy prawnej do wznowienia postępowania. Organy przyjęły w swoich decyzjach, że skarżący sfałszował swój wniosek o przyznanie płatności na 2005 r. Autor skargi wskazał zaś na brak stosownego orzeczenia sądu lub organu, który stwierdzałby sfałszowanie przez skarżącego jego wniosku. Również spór w sprawie dotyczy ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, gdyż według skarżącego powinien być zobowiązany do zwrotu jedynie części przyznanych płatności na 2005 r.

W postępowaniu wznowieniowym istotne jest wskazanie właściwej podstawy wznowienia, gdyż tryb wznowienia jest trybem nadzwyczajnym, który ustawodawca obwarował kilkoma wymogami. Wymogi te dotyczą przede wszystkim przesłanek wznowienia postępowania, które są wyliczone w sposób enumeratywny

w art. 145 § 1 kpa i art. 145 a § 1 kpa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub wyjdą

na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

Z art. 146 § 1 k.p.a. wynika zaś, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Zwrócić uwagę należy, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jest dopuszczalne w sytuacji łącznego spełnienia warunków :

w postępowaniu dowodowym zakończonym decyzją ostateczną miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, przy czym fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie wynika, aby fakt złożenia fałszywego oświadczenia skarżącego został stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu.

Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy bezpodstawnie podzielił bowiem wadliwe stanowisko organu I instancji, iż wystąpiła przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2006 r. na podstawie tego przepisu. Pochopnie przyjął, że skarżący sfałszował swój wniosek o przyznanie płatności na 2005 r. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że sfałszowanie dowodu (wniosku) zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (błąd subsumcji) miało zdaniem Sądu wpływ na wynik sprawy.

Zwrócić uwagę należy, że organy nie przeprowadziły postępowania administracyjnego w sposób, który pozwoliłby Sądowi na wniosek, że nie tylko wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ale przesłanka ta stanowiła jednocześnie podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej skarżącemu płatność. W konsekwencji, za przedwczesną należy uznać odmowę przyznania skarżącemu płatności. Zarówno zaskarżona, jak

i poprzedzająca ją decyzja, nie zawierają stosownej argumentacji na tle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę Sąd uznał za spóźnione i wadliwe, gdyż organ nie wykazał, że wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2006 r. przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i jednocześnie nie wystąpiła przeszkoda przewidziana w art. 146 § 1 k.p.a. ograniczająca możliwość uchylenia decyzji ostatecznej w terminie pięciu lat od dnia jej doręczenia. Dyrektor ARiMR nawet w odpowiedzi na skargę nie wykazał, że organ I instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej nie posiadał wiedzy o tym, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem (właścicielem) 3 przedmiotowych działek rolnych. Brak jest przy tym ustaleń dotyczących ewentualnych płatności przyznanych synom skarżącego jako faktycznym użytkownikom tych działek rolnych. Zdaniem Sądu, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując zarzuty skargi Sąd uznał za częściowo zasadne, tj. w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że przepis ten ma charakter materialnoprawny, a nie procesowy. Pozostałe zarzuty skargi zdaniem Sądu są chybione lub (i) przedwczesne. Tym bardziej, że nie wszystkie przepisy, których naruszenie zarzuca organowi odwoławczemu autor skargi, znajdowały zastosowanie w niniejszej sprawie. Bezsporne jest, że skarżący zadeklarował we wniosku działki rolne do płatności na 2005 r., których faktycznymi użytkownikami byli jego synowie. Konsekwencji tego uchybienia nie można skutecznie przerzucać na organy. Jednocześnie wbrew stanowisku autora skargi, w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 148 § 1 k.p.a., gdyż postępowanie zostało wznowione z urzędu. Zarzuty pełnomocnika ustanowionego

w ramach prawa pomocy są trafne o tyle, o ile dotyczą naruszenia przepisów art. 145 § 1 oraz art. 10, art. 77 i art. 136 k.p.a. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 149 § 2 k.p.a., gdyż wznowić postępowanie można dopiero wówczas, gdy istnieją ku temu powody. To zaś oznacza, że organ obowiązany jest przeprowadzić wstępne postępowanie w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Uchybienie w postaci braku postanowień dotyczących włączenia do akt sprawy dowodów z innych postępowań nie ma zaś zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy istotnego wpływu na jej wynik. Podobnie jak i naruszenie przez organy art. 10 k.p.a. Konsekwencją potwierdzenia przez Sąd zasadności zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a. jest uznanie za niezasadny zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do naruszenia art. 75 k.p.a. stwierdzić należy, iż jest on chybiony, gdyż w toku postępowania skarżący nie przejawiał inicjatywy dowodowej. Nie mniej jednak przyznać należy rację pełnomocnikowi skarżącego działającemu

w ramach prawa pomocy, że decyzje organów są wadliwe, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze, że w aktach sprawy znajdują się dowody, które pozwalają na kontynuowanie postępowania wznowionego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Sąd postanowił uchylić tylko zaskarżoną decyzję. Jednak z uwagi na wskazane wyżej uchybienia procesowe, za przedwczesne należy uznać odnoszenie się przez Sąd w sposób wiążący do innych postawionych przez autora skargi lub pełnomocnika działającego w ramach prawa pomocy zarzutów materialnoprawnych, w tym dotyczących odmowy przyznania skarżącemu płatności.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić działając na podstawie art. 136 k.p.a., czy w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nadto, czy nie wystąpiła negatywna przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. (upływ czasu). Po drugie organ ustali, kto był w dniu złożenia wniosku (w dniu wydania decyzji ostatecznej) właścicielem (posiadaczem) 3 spornych działek rolnych (nr [...], [...] oraz [...]) zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku (nr [...], [...] oraz [...]) i czy synowie skarżącego (faktyczni użytkownicy tych działek) ubiegali się o płatności na 2005 r. związane z ich użytkowaniem oraz czy płatności te otrzymali. W innym trybie (zwrot płatności) należy prowadzić postępowanie, jeżeli dane podane we wniosku uległy później zmianie, zaś w trybie wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy prowadzić postępowanie, jeżeli we wniosku podane zostały dane niezgodne z rzeczywistością, o których nie wiedział organ w dniu wydania decyzji ostatecznej.

W przypadku wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania, obowiązkiem organu jest wykazanie, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 146 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, w świetle obowiązującego stanu prawnego nie można wykluczyć automatycznie sytuacji, w której właścicielowi działek rolnych przysługuje płatność jako producentowi rolnemu prowadzącemu działalność zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej, także wówczas, gdy faktycznymi użytkownikami poszczególnych działek rolnych są inne osoby (przykładowo członkowie najbliższej rodziny), pomagające w ten sposób rolnikowi. Obowiązkiem organu odwoławczego będzie zatem ustalenie, czy skarżący był posiadaczem spornych działek w dniu składania wniosku (producentem rolnym).

Obowiązkiem organu odwoławczego będzie także uzupełnienie materiału dowodowego o oryginały potwierdzenia odbioru korespondencji w sprawie (czytelnych i uwierzytelnionych kopii), gdyż w aktach sprawy znajdują się kopie tych dowodów. Nie umknie organowi odwoławczemu także wyjaśnienie, w jakich okolicznościach i kiedy została dołączona do akt sprawy kopia umowy darowizny

z [...] lutego 2005 r. sporządzona w formie aktu notarialnego. Przed wydaniem decyzji obowiązkiem organu odwoławczego będzie także stworzenie skarżącemu możliwości, o której mowa w art. 10 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2). O wynagrodzeniu pełnomocnika strony skarżącej Sąd orzekł mocą art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349

ze zm.).