Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1284/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 1, art. 40, art. 41, art. 49 pkt 1, art. 57 ust. 1-3, art. 59, art. 60, art. 3 pkt 11, art. 70
journal: Dz.U. 2011 nr 122 poz 695
law: Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości Zakładu Budowlanego [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].03.2016 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ) - po rozpatrzeniu odwołania Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej ul.[...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2015 r., nr [...] (zwanego dalej WIOŚ), wymierzającej administracyjną karę pieniężną w kwocie 41765,00 zł za nieprzedłożenie Krajowemu Ośrodkowi Bilansowania i Zarządzania Emisjami w wymaganym terminie do dnia 31.03.2014 r. zweryfikowanego przez uprawnioną jednostkę raportu o wielkości emisji CO2 za 2013 rok, z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania, zlokalizowanej na terenie Z. w K., co naruszyło przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 28.04.2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2011 r., Nr 122, poz. 695 ze zm. - zwanej dalej USHUE) – utrzymał tę decyzję w mocy. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Przedmiotowa administracyjna kara pieniężna wymierzona została z uwagi na wyniki przeprowadzonej kontroli. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w okresie od [...].05.2014 r. do [..].06.2014 r. przeprowadził kontrolę dotyczącą spełniania przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji substancji i emisji do powietrza w Z. w K., należącym do Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, ul. [...]. Oględziny terenu zakładu, przeprowadzone w dniu [...].05.2014 r. wykazały, że instalacja do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania nie była eksploatowana. Potwierdził to Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami (zwany dalej Krajowym Ośrodkiem), który w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. przekazał WIOŚ wykaz prowadzących instalacje, którzy w wymaganym terminie do [...].03.2014 r., nie przedłożyli Krajowemu Ośrodkowi zweryfikowanego przez uprawnioną jednostkę raportu o wielkości emisji CO2 za rok 2013 (art. 62 ust. 1 USHUE). W wykazie tym znajdował się Z. Sp. z o.o. w związku z posiadaną instalacją w Z. w K.. Organ wskazał, że Strona posiada decyzję udzieloną przez Starostę [...] z dnia [...].03.2012 r., znak: [...], w sprawie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania, zlokalizowanej na terenie Z. w K.. Zgodnie z informacją Starosty [...] przekazaną [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...].12.2014 r., Strona do dnia przygotowania tego pisma nie zgłosiła, że instalacja przestała spełniać przesłanki objęcia systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, a Organ ten nie prowadzi postępowania w sprawie wygaśnięcia tego zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych. Strona w piśmie z dnia [...].05.2014 r. (nadanym w dniu [...].05.2014 r.) poinformowała Krajowy Ośrodek, że od ogłoszenia upadłości syndyk nie prowadzi upadłego przedsiębiorstwa, co dotyczy również roku 2013, więc zakład nie emitował zanieczyszczeń do powietrza z instalacji. W odpowiedzi Krajowy ośrodek w piśmie z dnia [...].06.2014 r. znak: [...] poinformował Stronę, że z uwagi na posiadane zezwolenie Starosty [...] na emisję gazów cieplarnianych instalacja nadal jest objęta systemem handlu uprawnieniami do emisji co oznacza, że na prowadzącym instalacje ciążą obowiązki wynikające z USHUE, w tym złożenie raportu o wielkości emisji gazów cieplarnianych w roku 2013. Krajowy ośrodek wskazał Stronie na art. 49 USHUE, który określa przesłanki umożliwiające wygaszenie tego zezwolenia. Wobec tego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za nieprzedłożenie w wymaganym terminie Krajowemu Ośrodkowi rocznego raportu o wielkości emisji CO2 za rok 2013. Strona zakwestionowała, aby nadal objęta była systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, gdyż zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 USHUE systemem obejmuje się emisję gazów cieplarnianych z instalacji, w której jest prowadzona działalność powodująca ich emisję. Strona podkreśla, że syndyk zgodnie z ustawą Prawo upadłościowe i naprawcze nie jest uprawniony do prowadzenia przedsiębiorstwa, a więc nie eksploatuje instalacji i tym samym nie powoduje emisji gazów cieplarnianych. WIOŚ ustalił, że Strona nie dotrzymała terminu przekazania zweryfikowanego raportu o wielkości rocznej emisji CO2 za rok 2013 Krajowemu Ośrodkowi. Tym samym powstał obligatoryjny obowiązek dla [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymierzenia, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej, zgodnie z art. 70 USHUE. Od decyzji tej Strona złożyła odwołanie. Syndyk argumentował w nim, że doszło do błędnego ustalenia, iż jest prowadzącym instalację objętą systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, podczas gdy działalność Strony została zlikwidowana, a syndyk jest uprawniony do władania instalacją nie w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, lecz jedynie w celu jej sprzedaży. Stwierdził zatem, że z uwagi na nieprowadzenie instalacji, nie ma obowiązku składania rocznych raportów. Jako syndyk obowiązany jestem jednak poinformować każdego zainteresowanego o ogłoszeniu upadłości GIOŚ ponownie rozpatrując sprawę w jej całokształcie stwierdził, że Strona nie wystąpiła również do Starosty [...] o wygaszenie posiadanego zezwolenia na uczestniczenie w systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, do czego zobowiązuje USHUE (art. 49 ust. 2). Przepis ten zobowiązuje bowiem prowadzącego instalację do poinformowania organu właściwego do wydania zezwolenia oraz Krajowego Ośrodka, że instalacja przestała spełniać przesłanki objęcia systemem. Wprawdzie Krajowy Ośrodek został poinformowany, ale nie w wymaganym ustawą terminie, bo w piśmie z dnia [...].05.2014 r. (nadanym w dniu [...].05.2014 r.), a instalacja nie jest eksploatowana, zgodnie z deklaracją syndyka, od dnia ogłoszenia upadłości (postanowienie Sądu Rejonowego we W. Wydział V Gospodarczy w tym przedmiocie wydane zostało w dniu [...].06.2012 r., sygn. akt [...]). Organ odwoławczy potwierdził, że nie zostało wygaszone zezwolenie Starosty [...] z dnia [...].03.2012 r., nr [...] na emisję gazów cieplarnianych z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania, zlokalizowanej na terenie Z. w K. (informacja Starosty [...] przekazana [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...].12.2014 r.). Jednocześnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zebranych materiałach dowodowych sprawy nie znalazł podstaw do zastosowania zalecanej przez Trybunał Konstytucyjny możliwości odstąpienia od uznania odpowiedzialności Strony jako obligatoryjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.10.2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2089/15), bo Strona nie wykazała, że uczyniła wszystko, czego można było od niej rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Strona nie dopełniła obowiązku, wynikającego z art. 49 ust 2 USHUE, a wobec tego spoczywał na niej obowiązek złożenia w wymaganym terminie raportu o wielkości emisji za rok 2013, zgodnie z art. 62 ust. 1 USHUE. W ocenie GIOŚ, w decyzji I. instancji kwota kary pieniężnej 41.765,00 zł została obliczona poprawnie, po uwzględnieniu odpowiedniego przeliczenia kursu euro na złote polskie, co szczegółowo wyjaśniono w rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu decyzji WIOŚ. Jednocześnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że postępowanie administracyjne Organu I. instancji oraz Organu odwoławczego było prowadzone na podstawie przepisów USHUE, pomimo opublikowanej nowej ustawy z dnia 12.06.2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1223). Zgodnie bowiem z art. 147 ust. 1 wskazanej ustawy do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 70 USHUE wszczętych i niezakończonych w dniu jej wejścia w życie (9.09.2015 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. We wniesionej skardze Syndyk zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 77 k.p.a. oraz art. 3 pkt. 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (zwanej dalej P.o.ś.) przez błędne ustalenie, że Z. Sp. z o.o. we W. w upadłości likwidacyjnej jest prowadzącym instalację objętą system, podczas gdy jego działalność została zlikwidowana, a Syndyk jest uprawniony do władania instalacją nie w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, lecz jedynie w celu jej sprzedaży; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 15 k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji Organu I. instancji, polegający na nieustosunkowaniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak również dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania i podnoszonych w związku z nimi przez Skarżącego twierdzeń, w tym w szczególności brak wyjaśnienia na jakiej podstawie prawnej i faktycznej Z. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej we W., jako podmiot, który nie eksploatuje instalacji i urządzeń w rozumieniu ustawy prawo ochrony środowiska (art. 3 pkt. 3 P.o.ś. ) został uznany za prowadzącego instalację, o którym mowa w art. 49 ust. 2 ustawy USHUE; 3) naruszenie art. 8 k.p.a. nakazującego prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej poprzez rażąco formalistyczne potraktowanie skarżącego za brak dostarczenia w wymaganym terminie raportu o emisji CO2 o ustalonym formularzu i wymierzenie kary w sytuacji, gdy zachowanie skarżącego nie było w żaden sposób zawinione i nie spowodowało choćby minimalnego zagrożenia dla środowiska, a skarżący przed dniem wydania decyzji organu pierwszej instancji poinformował właściwy Organ o braku eksploatacji przedmiotowej instalacji począwszy od dnia ogłoszenia upadłości. Zdaniem Syndyka jego zadanie polega jedynie na likwidacji masy upadłości, to jest sprzedaży rzeczy wchodzących w skład masy upadłości. W jego ocenie, decyzja o ukaraniu skierowana jest do podmiotu, który w świetle przepisów prawa nie jest objęty regulacją, która stała się podstawą decyzji. Ponadto kara stoi w oczywistej w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, a także celem na potrzeby którego została przewidziana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) rola Sądu polega na sprawowaniu kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania.

W wyniku dokonanej oceny legalności kwestionowanych decyzji GIOŚ oraz utrzymanej nią w mocy decyzji WIOŚ należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi, nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Zachodziły podstawy do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej z uwagi na niedostarczenie przez Z. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą we W. - Krajowemu Ośrodkowi Bilansowania i Zarządzania Emisjami, w terminie do dnia [...] marca 2014 r., zweryfikowanego przez jednostkę uprawnioną, rocznego raportu o wielkości emisji gazów cieplarnianych za 2013 r., z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania Z. w K.. Na wstępie rozważań w tym przedmiocie przytoczyć należy przepisy znajdujące zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z treścią art. 40 i 41 USHUE, prowadzący instalację, który posiada instalację objętą systemem, jest obowiązany do uzyskania zezwolenia, które wydaje odpowiednio organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o którym mowa w P.o.ś. Z. Sp .z o.o. we W. uzyskał decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2012 r., nr [...], udzielającą zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania zlokalizowanej na terenie Z. w K., gm. P., w okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się od dnia 01 stycznia 2013 r. W myśl art. 49 pkt 1 i 2 USHUE, organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia, w przypadku gdy instalacja objęta systemem przestała spełniać przesłanki objęcia systemem lub gdy wielkość emisji określona w raporcie, o którym mowa wart. 62 ust. 1, w poprzednim roku okresu rozliczeniowego wyniosła zero. Prowadzący instalację, w terminie 21 dni od dnia wystąpienia zdarzenia powodującego, że instalacja objęta systemem przestała spełniać przesłanki objęcia systemem, jest obowiązany poinformować o tym, na piśmie, organ właściwy do wydania zezwolenia (właściwego Starostę) i Krajowy Ośrodek. Wygaszenie wydanego zezwolenia następuje zaś w drodze decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 57 ust. 1 - 3 i art. 59 oraz 60 ust. 1 USHUE, prowadzący instalację i operator statku powietrznego są obowiązani do monitorowania wielkości emisji zgodnie z planem monitorowania wielkości emisji, rozliczenia wielkości emisji za każdy rok okresu rozliczeniowego na podstawie raportu o wielkości emisji sporządzanego za poprzedni rok okresu rozliczeniowego. Raporty, o których mowa w art. 55 ust. 1 i art. 57 ust. 3 cyt. ustawy, podlegają weryfikacji przez jednostki uprawnione w zakresie zgodności informacji zawartych w raporcie ze stanem faktycznym. Wykaz jednostek uprawnionych prowadzi Krajowy Ośrodek. W rozpatrywanej sprawie Syndyk powołał się na to, że w jego przekonaniu nie był prowadzącym tę instalację, a przez to nie spoczywał na nim obowiązek złożenia owego raportu (także zerowego) i poinformowania Krajowego Ośrodka o zaprzestaniu eksploatacji przedmiotowej instalacji, dla której Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...].03.2012 r., nr [...]. Takie stanowisko nie jest trafne i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Po pierwsze przeczy mu, znajdujący w sprawie zastosowanie art.169 ust. 1 ustawy z 28.02.2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, stanowiący, że syndyk wykonuje obowiązki sprawozdawcze, jakie ciążyłyby na upadłym. Podobnie art. 169 ust. 1 tej ustawy, po zmianie zatytułowanej - Prawo upadłościowe, otrzymał brzmienie: Syndyk wykonuje obowiązki sprawozdawcze, ciążące na upadłym. Syndyk nie odpowiada za opóźnienia w realizacji tych obowiązków spowodowane nieprzekazaniem mu dokumentacji lub przekazaniem dokumentacji nierzetelnej lub niekompletnej. Jednocześnie, tak w uprzednim stanie prawnym, obowiązującym w dacie ogłoszenia upadłości tego dłużnika obejmującej likwidację jego majątku i ustanowienia syndyka, jak i na datę prowadzenia postępowania odwoławczego i sądowego w niniejszej sprawie - w myśl art. 169a ustawy Sędzia komisarz miał obowiązek upomnieć syndyka zaniedbującego swe obowiązki. Nie może budzić też wątpliwości, że w myśl art. 144 cyt. ustawy, w razie ogłoszenia upadłości likwidacyjnej - jak w niniejszej sprawie - postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Syndyk prowadzi je wówczas na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. Jednocześnie - w myśl art. 75 cyt. ustawy – w razie ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu, możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości. Mieniem upadłego niewątpliwie zarządza więc Syndyk. Jak stanowi art. 1 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz b USHUE, "system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z instalacji: - w której jest prowadzona działalność powodująca ich emisję, - która spełnia wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych. Z kolei jak stanowi art. 1 ust. 5 pkt 2 USHUE, w załączniku do ustawy określono rodzaje instalacji objętych systemem lub rodzaje działalności prowadzonych w instalacjach objętych systemem, w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2013 r., a także wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych tych instalacji lub działalności i gazy cieplarniane przyporządkowane danej instalacji lub działalności. Z poz. 15 tabeli umieszczonej w Części B załącznika do USHUE, zatytułowanej - Rodzaje instalacji objętych systemem lub rodzaje działalności prowadzonej w instalacjach objętych systemem oraz wartości progowe odniesione do zdolności produkcyjnych instalacji lub działalności, wraz z przyporządkowanymi im gazami cieplarnianymi w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wynika, że produkcja wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania o zdolności produkcyjnej powyżej 75 Mg na dobę jest objęta tym systemem, w zakresie emisji CO2. Z pkt. 2 objaśnień - pod tą tabelą - wynika natomiast, że przez te wartości progowe należy rozumieć ,,maksymalną ilość wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji". Tak więc systemem tym objęte są rodzaje instalacji lub rodzaje działalności prowadzonych w instalacjach objętych systemem, spełniające jednocześnie kryterium wartości progowych, odniesione do zdolności produkcyjnych tych instalacji lub działalności. Wyłączenie instalacji lub działalności z objęcia tym systemem może zatem nastąpić wówczas, gdy instalacja lub działalność zostanie zlikwidowana albo przestanie spełniać kryteria objęcia tym systemem, np. na skutek obniżenia zdolności produkcyjnej, spowodowanej wprowadzeniem zmian w technologii produkcji. Wobec tego zgodzić należy się z WIOŚ, że nieprowadzenie działalności w jakimś okresie czasu, o którym WIOŚ został zawiadomiony przez zarządzającego instalacją, jeszcze przed ustanowieniem syndyka - nie powoduje automatycznego wyłączenia instalacji z objęcia tym systemem. W systemie nadal ona figuruje, tak jak i uzyskane dla niej uprawnienie do emisji. Wobec tego, zarządzający nią syndyk, z punktu widzenia ciążących na nim obowiązków sprawozdawczych (przedstawienia raportu do [...] marca 2014 roku), w dalszym ciągu traktowany jest jak podmiot prowadzący instalację. Artykuł 3 pkt 11 USHUE stanowi, że przez prowadzącego instalację rozumie się prowadzącego instalację w rozumieniu art. 3 pkt 31 P.o.ś., z którego wynika, że jest to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie. Z kolei art. 62 ust. 1 i 2 USHUE stanowi, że prowadzący instalację oraz operator statku powietrznego są obowiązani do dostarczenia Krajowemu Ośrodkowi raportu o wielkości emisji, zweryfikowanego przez jednostkę uprawnioną, w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Raport przedkłada się w formie pisemnej oraz w postaci elektronicznej. Jednostką uprawniona zaś, w myśl art. 3 pkt 7 USHUE jest podmiot uprawniony do weryfikacji raportów, posiadający stosowną akredytację. Niewątpliwie taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Podnoszona zatem przez Syndyka okoliczność, że "w dniu [...].05.2012 r. Dyrektor B. poinformował Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S., iż z dniem [...] kwietnia 2014 r. prowadzona instalacja do wypału ceramiki została wyłączona z uwagi na problemy ekonomiczne" – w żadnym razie nie świadczyła o całkowitym zaprzestaniu prowadzenia działalności produkcyjnej w posiadanej instalacji. Nie zwalniała zatem ustanowionego później Syndyka od wymogu dopełnienia obowiązków sprawozdawczych, jakie ciążyłyby na upadłym. W tym wymogu sporządzenia raportu zerowego, o ile rzeczywiście działalność instalacji nie była potem wznawiana, jeszcze przed ustanowieniem Syndyka lub później oraz wystąpienia o wygaszenie decyzji emisyjnej. Jak podkreślił Organ I. instancji, zapis o podobnej treści znajduje się na 3 stronie protokołu kontroli nr [...]. Wynika z niego, że "W dniu [...].05.2012 r. Dyrektor B. w K. poinformował Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S., że z dniem [...].04.2012 r. prowadzona instalacja do wypału ceramiki została wyłączona z uwagi na problemy ekonomiczne". Nie wynika z tego w żadnym razie jednak, czy nie została później uruchomiona, zanim Sąd powszechny postanowieniem z dnia [...].06.2012 r. ustanowił Syndyka. Wobec tego zgodzić należy się z WIOŚ, że nieprowadzenie działalności w jakimś okresie czasu przez dany podmiot nie powoduje automatycznego wyłączenia instalacji z objęcia tym systemem. W tym kontekście zasadnicze w sprawie znaczenie ma fakt, że Starosta [...] pismem z dnia [...].12.2014 r., poinformował, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] nie została wycofana z obrotu prawnego, a Z. Sp. z o.o. z siedzibą we W. nie zgłosił, by przedmiotowa instalacja przestała spełniać przesłanki objęcia jej systemem. Podkreślenia też wymaga, ze pełnomocnicy Syndyka, w czasie przeprowadzonej kontroli poinformowali, że Z. Spółka z o. o. w upadłości likwidacyjnej jest prowadzącym instalację wymienioną w tym zezwoleniu. Upadła spółka nie występowała do Starosty [...] o zmianę tego zezwolenia, gdyż nie wystąpiły przesłanki określone w art. 44, obligujące do złożenia przedmiotowego wniosku. Z kolei Krajowy Ośrodek w piśmie z dnia [...].12.2014 r., nr [...], poinformował WIOŚ, że z tej decyzji Starosty [...] wynika, iż "przedmiotowa instalacja do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania – Z. w K. należy do instalacji objętych systemem w okresie rozliczeniowym od dnia 1 stycznia 2013 r. Do dnia przygotowania niniejszego pisma do Krajowego Ośrodka nie wpłynęła kopia decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia udzielonego Z. Spółka z o.o. i na tej podstawie przyjmujemy, że obowiązek sporządzenia i przedłożenia przez prowadzącego instalację raportu o wielkości emisji w 2013 r. jest aktualny". Bezsporne jest, że przedmiotowe zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych nie zostało jeszcze wygaszone, a Z. Sp.z o.o. z siedzibą we W. nie zgłosił, by przedmiotowa instalacja przestała spełniać przesłanki objęcia jej systemem. W wymaganym czasie nie uczynił tego też Syndyk (brak raportu). Nie ma więc znaczenia fakt, że syndyk ustanowiony został celem sprzedaży majątku upadłego przedsiębiorstwa. Organ odnosząc się do argumentów Strony dotyczących obowiązku przedkładania raportów, zawartych w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. trafnie wskazał, że dowodem na niewykonanie obowiązku przedłożenia Krajowemu Ośrodkowi Bilansowania i Zarządzania Emisjami w W., w terminie do [...].03.2014 r., wymaganego na podstawie art. 62 ust. 1 USHUE - raportu o wielkości emisji gazów cieplarnianych (CO2 ) w 2013 r., zweryfikowanego przez jednostkę uprawnioną, jest pismo Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami w W. z dnia [...].05.2014 r., a nie pismo Syndyka z dnia [..] maja 2014 r. Niewątpliwie przedłożenie spóźnionej informacji w maju 2014 r., że "po ogłoszeniu upadłości, także w roku 2013 r., Zakład nie emitował emisji z instalacji" nie jest tożsame z przedłożeniem raportu, zweryfikowanego przez jednostkę uprawnioną, w którym zostanie wykazana zerowa emisja. Syndyk zaniechał dopełnienia spoczywającego na nim w tym zakresie obowiązku sprawozdawczego, który ciążył na upadłym. Przepisy art. 70 ust. 1 i 3 oraz art. 73 ust. 1 i 2 USHUE stanowią, że jeżeli prowadzący instalację nie przedłoży w terminie Krajowemu Ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 62 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 euro. Wysokość kary ustala się, stosując średni kurs euro w przeliczeniu na złote polskie ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w pierwszym dniu roboczym po upływie terminu wykonania obowiązku. Kary pieniężne nakłada, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, który stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 70 - 72, na podstawie wykazów, o których mowa w art. 66 ust. 1, informacji, o której mowa w art. 66 ust. 3, lub ustaleń kontroli. Nie ulega wątpliwości, że mimo spoczywającego na niej obowiązku, Strona nie dostarczyła Krajowemu Ośrodkowi, w terminie do dnia [...] marca 2014 r., raportu o wielkości emisji gazów cieplarnianych za 2013 r. zweryfikowanego przez jednostkę uprawnioną z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania Z. w K., należącego do Z. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą we W.. Należy zgodzić się z GIOŚ, że Syndyk nie wykazał należytej staranności, co wyklucza przyjęcie, że nie ponosił winy w braku dopełnienia obowiązku sprawozdawczego i wystąpienia o wygaszenie decyzji przyznającej prawo do emisji. Nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 49 ust. 2 USHUE, przez co spoczywał na nim – jako zarządzającym majątkiem pozostającego w upadłości likwidacyjnej podmiotu - obowiązek złożenia w wymaganym terminie raportu o wielkości emisji za rok 2013, zgodnie z art. 62 ust. 1 USHUE. Wymierzona kara pieniężna w kwocie 41.765,00 zł została obliczona poprawnie, po uwzględnieniu odpowiedniego przeliczenia kursu euro na złote polskie. Prawidłowo też Organy obu instancji prowadziły to postępowanie na podstawie przepisów USHUE, pomimo opublikowania nowej ustawy z dnia 12.06.2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1223). Zgodnie bowiem z art. 147 ust. 1 wskazanej ustawy do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 70 USHUE wszczętych i niezakończonych w dniu jej wejścia w życie (9.09.2015 r.) należało zastosować przepisy dotychczasowe. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja spełnia też wymogi wynikające z art. 15 k.p.a. oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się merytorycznie do zarzutów zawartych w odwołaniu. Nie jest też trafny zarzut skargi naruszenia art. 8 k.p.a poprzez rażąco formalistyczne potraktowanie Skarżącej na skutek wymierzenia jej kary w sytuacji, gdy zachowanie Skarżącej nie było w żaden sposób zawinione i nie spowodowało choćby minimalnego zagrożenia dla środowiska, a Skarżąca przed dniem wydania decyzji Organu I. instancji poinformowała właściwy Organ o braku eksploatacji przedmiotowej instalacji, począwszy od dnia ogłoszenia upadłości. Jak już wskazano Skarżąca, zgodnie z przepisami USHUE do czasu obowiązywania zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji do produkcji materiałów ceramicznych metodą wypalania, zlokalizowanej na terenie Z. w K. udzielonego jej decyzją Starosty [...] z dnia [...].03.2012 r. - była zobowiązana, zgodnie z art. 62 ust. 1 USHUE do złożenia Krajowemu Ośrodkowi przedmiotowego raportu za rok 2013. Ustawa USHUE w art. 49 reguluje zagadnienia dotyczące procedury wygaszenia posiadanego zezwolenia, przy czym art. 49 ust. 2 USHUE określa obowiązek dla prowadzącego instalację poinformowania, w terminie 21 dni od dnia wystąpienia zdarzenia powodującego, że instalacja objęta systemem przestała spełniać przesłanki objęcia systemem, organu właściwego do wydania zezwolenia. Tego Skarżąca nie uczyniła i dlatego wobec obowiązywania zezwolenia na uczestniczenie w systemie, spoczywał na niej obowiązek złożenia raportu, zgodnie z art. 62 ust. 1 USHUE. Argumentacja podana przez Syndyka w skardze, że niedopełnienie tego obowiązku nie spowodowało choćby minimalnego zagrożenia dla środowiska nie ma przesądzającego znaczenia w sprawie, gdyż obowiązek raportowania o wielkości emisji wynika z obowiązującego w Unii Europejskiej systemu bilansowania emisji gazów cieplarnianych, a brak informacji od Skarżącej utrudnia Polsce wywiązywanie się z tego zadania. Sankcje karne ustawodawca wprowadza kierując się różnymi przesłankami, nie zawsze wynikającymi z wpływu działań lub zaniechań na stan środowiska. W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma nałożony obowiązek monitorowania i bilansowania wielkości emisji gazów cieplarnianych na obszarze Polski (spoczywający na naszym kraju, wchodzącym w skład obszaru Unii Europejskiej). Niedopełnienie przez Skarżącą obowiązku będącego przedmiotem niniejszego postępowania, znacznie utrudnia pracę Krajowego Ośrodka i pozbawia go możliwości terminowego przekazania globalnej informacji o wielkości emisji gazów cieplarnianych z obszaru Polski.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.