Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 857/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Pomoc publiczna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 pkt 12 lit. e, par. 4a, par. 6 ust. 7 pkt 3-4, par. 9 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2013 poz 1300
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji  osób niepełnosprawnych - tekst jedn.
article: art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 2046
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. nr [...], w sprawie odmowy wydania A sp. z o.o. w Ł. zaświadczenia o pomocy de minimis.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 1 lutego 2017 r. wpłynął wniosek spółki A o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, potwierdzającego wydatek dokonany 30 grudnia 2016 r. z zakładowego funduszu rehabilitacji. W rozpatrywanym wniosku spółka wskazała, że działając w ramach realizacji indywidualnego programu rehabilitacji dyrektora ds. ekonomicznych J. K-M, zakupiła samochód OPEL ASTRA ST ENJOY. Wydatek ten został poniesiony ze środków pochodzących ze zwolnienia z odprowadzania do urzędu skarbowego części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W dalszych wyjaśnianiach wskazano, że J. K-M jest zatrudniona w spółce od czerwca 2009 r., legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, stałym. Przyczyną jej niepełnosprawności było: skrzywienie boczne w odcinku piersiowo-lędźwiowym kręgosłupa, dużego stopnia choroba zwyrodnieniowa stawów kręgosłupa, zespół bólowy odcinka lędźwiowego kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze, nadwzroczność, żylaki kończyn dolnych, choroba niedokrwienna mięśnia sercowego. Jako przeciwwskazania podano ciężką pracę fizyczną, wymagającą ciągłego stania i przebywania w wymuszonej pozycji ciała. Ponadto z przedłożonych dokumentów wynikało, że od kwietnia 2013 r. J.K-M została objęta indywidualnym programem rehabilitacji, umożliwiającym jej korzystanie z dofinansowania kosztów leczenia, likwidacji bariery transportowej poprzez przyznanie ryczałtu samochodowego oraz kosztów kursów i szkoleń. W ocenie okresowej z 19 grudnia 2016 r. wskazano, że drugie półrocze 2016 r. wymusiło na pracodawcy zmiany organizacyjne, które były wynikiem zmian ustawowych. Zakres obowiązków niepełnosprawnej został powiększony między innymi o negocjacje umów z kontrahentami oraz windykację należności. Zdaniem spółki następstwem tej zmiany stały się częstsze wyjazdy celem załatwienia spraw. Zwiększenie zakresu obowiązków J.K-M wiązało się z faktem, że miała odpowiadać za wynik finansowy spółki. Jednocześnie podatnik zwrócił uwagę, że w związku z dodatkowymi obowiązkami pojawiły się ograniczenia funkcjonalne wynikające z braku przystosowanego środka transportu umożliwiającego swobodne przemieszczanie i pokonywanie barier przestrzennych. Z uwagi na wykonywane czynności zawodowe stanowisko J. K-M należało zatem wyposażyć w samochód z dostosowanym oprzyrządowaniem (regulowane siedzenie, ruchoma kolumna kierownicy, automatyczne sterowanie światłami drogowymi, odpowiednie reflektory, tylne światła i światła do jazdy dziennej typu LED, elektrycznie ustawiane i podgrzewane lusterka, klimatyzacja). Spółka oświadczyła dalej, że przy zakupie ww. pojazdu kierowała się zasadami wyrażonymi w § 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1023). Do wniosku dołączono między innymi: kopię faktury zaliczkowej VAT nr [...] z 30 grudnia 2016 r. (kwota brutto 76.250,00 zł, netto 61.991,87 zł), specyfikację wyposażenia samochodu Opel Astra (oferta nr [...]), kopię faktury VAT nr [...] z 9 stycznia 2017 r. (kwota brutto 76.250,00 zł, netto 61.991,87 zł), potwierdzenie przelewu z 30 grudnia 2016 r. na kwotę 61.997,87 zł oraz kopię Indywidualnego Programu Rehabilitacji (IPR) J. K-M (orzeczenie o niepełnosprawności, prawo jazdy).

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. na podstawie przedłożonych dokumentów wydał [...] r. postanowienie, którym odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego udzielenie pomocy de minimis dotyczącego ww. wydatku na zakup samochodu osobowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w myśl obowiązujących przepisów prawa oraz biorąc pod uwagę celowość i oszczędność poniesionego wydatku, nie może on stanowić podstawy do wydatkowania z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie również wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W ocenie organu pierwszej instancji, w opisanej przez stronę sytuacji, dokonanie zakupu samochodu osobowego stanowiło inwestycję dokonaną w celu polepszenia funkcjonowania spółki, a nie wydatkiem dokonanym w celu dostosowania stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej. Zakupiony samochód nie został wyposażony w żadne usprawnienia dla osoby niepełnosprawnej, ale raczej w wyposażenie standardowe, przewidziane dla danego modelu samochodu, które w jednakowym stopniu ułatwiają jego prowadzenie zarówno osobie zdrowej, jak i niepełnosprawnej. Te zaś okoliczności uniemożliwiały skorzystanie z funduszu rehabilitacji (§ 4a ww. rozporządzenia MPiPS).

Na powyższe rozstrzygnięcie spółka złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu środka zaskarżenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł.. W ocenie organu odwoławczego zarówno ustalenia organu pierwszej instancji, jak i podjęte rozstrzygnięcie, zasługiwały na pełną akceptację.

Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika spółki A, który wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze wskazaniem obowiązku wydania wnioskowanego zaświadczenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie:

(1) przepisów prawa materialnego, to jest:

– § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e ww. rozporządzenia MPiPS poprzez uznanie, że sporny wydatek nie mógł być poniesiony przez stronę w ramach realizacji indywidualnego programu rehabilitacji, gdyż pojazd nie został w sposób szczególny przystosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej, podczas gdy nie eliminowało to spornego wydatku jako kompensującego skutki niepełnosprawności osoby objętej programem, polegające na niesprawności aparatu ruchu i tym samym problemach z przemieszczaniem;

– § 4a ww. rozporządzenia MPiPS poprzez jego błędne zastosowanie, a tym samym przyjęcie, że zakup samochodu należało uznać jako niecelowy i nieoszczędny, a zatem, że zakup ten nie mógł być finansowany z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w sytuacji, kiedy wydatek został dokonany w sposób oszczędny i optymalny, realizując zakładany cel w postaci pozostawienia w zatrudnieniu osoby niepełnosprawnej;

(2) przepisów postępowania, to jest:

– wyrażonej w art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) zasady przekonywania, poprzez brak wskazania jasnych przesłanek, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie;

– wynikającej z art. 121 O.p. zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, poprzez wartościowanie zebranych dowodów w sprawie, tak aby odpowiadały z góry przyjętemu przez organ rozstrzygnięciu oraz dodatkowo –przyjmowanie rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść spółki;

– art. 120 O.p. poprzez bezpodstawną odmowę realizacji prawa do otrzymania zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji, gdy przepisy prawa przyznawały stronie to prawo.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 306a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 2 O.p.). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (art. 306a § 3-4 O.p.). Z art. 306b § 1 i art. 306c O.p. wynika, że rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze – przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego, zgodnie z żądaniem osoby ubiegającej się o zaświadczenie, istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego, po drugie – przez odmowę wydania zaświadczenia.

Zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego już wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy.

Z art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 2046) wynika, że rehabilitacja zawodowa ma na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej uzyskanie i utrzymanie odpowiedniego zatrudnienia i awansu zawodowego przez umożliwienie jej korzystania z poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego i pośrednictwa pracy. Realizacji tego celu służy między innymi dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenia. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Środki funduszu rehabilitacji są przeznaczone na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków (art. 33 ust. 4 ustawy). Kontrola prawidłowości realizacji ww. przepisów wykonywana jest przez właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 33 ust. 6 ustawy).

Rodzaj wydatków i sposób ich pokrywania (w tym w ramach pomocy de minimis) regulują szczegółowo przepisy wspomnianego rozporządzenia MPiPS z dnia 19 grudnia 2007 r. Do wydatków, na które przeznaczone są środki funduszu rehabilitacji zaliczono zatem w szczególności wydatki na indywidualne programy rehabilitacji mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych. W § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e rozporządzenia MPiPS wymieniono koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Sposób wydatkowania środków funduszu rehabilitacyjnego znajduje doprecyzowanie w § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia MPiPS. Przepis ten uzależnia wykorzystanie środków finansowych funduszu rehabilitacji od opracowania programu rehabilitacji przez powołaną do tego celu komisję rehabilitacyjną. Program opracowuje się dla pracowników niepełnosprawnych, którzy mogą posiadać najniższe kwalifikacje, jak również dla takich, którzy z uwagi na swoją niepełnosprawność mają utrudnione samodzielne wykonywanie pracy, czy też utracili zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, a wreszcie dla takich, którzy zmieniają swoje kwalifikacje zawodowe. Każdy indywidualny program rehabilitacji danego pracownika musi określać między innymi: cel programu, metody jego realizacji, jak i też harmonogram działań (§ 6 ust. 7 pkt 3-4 rozporządzenia).

Ponadto, niezależnie od tego na jaki rodzaj wydatków przeznacza się środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, towarzyszyć temu musi zawsze nakreślony w § 4a rozporządzenia warunek, którym jest wydatkowanie środków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem doboru metod i środków realizacji w stosunku do zamierzonych efektów. Organy podatkowe mają obowiązek przeanalizowania, czy poniesiony wydatek spełniał warunki zakwalifikowania go do pomocy de minimis, jak również czy strona spełnia nałożony obowiązek w postaci przedłożenia organowi podatkowemu w terminie 30 dni informacji o dokonaniu wydatku (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie wniosek spółki dotyczył wydatku dokonanego 30 grudnia 2016 r. w kwocie 61.991,87 zł na wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej w samochód OPEL ASTRA ST ENJOY. Skarżąca spółka podkreśliła, że J. K-M. została objęta indywidualnym programem rehabilitacji, umożliwiającym jej korzystanie z dofinansowania kosztów leczenia, likwidacji bariery transportowej poprzez przyznanie ryczałtu samochodowego oraz kosztów kursów i szkoleń. Skarżąca podkreśliła, że dokonany zakup miał zniwelować ograniczenia funkcjonalne wynikające z braku przystosowanego środka transportu umożliwiającego swobodne przemieszczanie się i pokonywanie barier przestrzennych. Pełniona przez J. K-M funkcja wymagała częstych wyjazdów, co w zestawieniu z rodzajem jej niepełnosprawności, znacznie utrudniało wykonywanie powierzonych jej czynności.

Rozpatrywany wniosek spółki nie realizuje jednak – jak słusznie uznały organy podatkowe – założeń wynikających z cytowanych unormowań ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, a także rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Organy podatkowe słusznie przede wszystkim zauważyły, że z istoty pomocy de minimis, jej charakteru i trybu przyznawania, wynika, że to na beneficjencie spoczywa obowiązek logicznego, poprawnego merytorycznie oraz przekonywującego uzasadnienia, że planowana inwestycja nie służy jedynie podniesieniu komfortu pracy w przedsiębiorstwie czy inwestycji w środki trwałe firmy, lecz realizacji celów związanych z poprawą sytuacji osoby niepełnosprawnej. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że dana inwestycja służy realizacji celów pomocy de minimis, to jest: wykazać bezpośredni związek między przeznaczeniem pozyskanych środków finansowych, a poprawą sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika w kontekście ograniczeń wynikających z jego poziomu niepełnosprawności.

Zasadność poniesienia wydatku musi ponadto wynikać wprost z indywidualnego programu rehabilitacji i musi być uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika.

W rozpatrywanej sprawie pracownik nie tylko nie utracił zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, ale powiększono zakres jego obowiązków, poprzez m.in. negocjacje umów z kontrahentami, czy windykację należności. Organ słusznie przy tym zwrócił uwagę na braki dowodowe w tym zakresie. Skarżąca spółka nie przedstawiła bowiem nowego zakresu obowiązków niepełnosprawnego pracownika, ani nie przekazała informacji od kiedy zmienił się ten zakres. Ponadto nie przedstawiono żadnych dowodów na to jak bardzo zwiększyła się częstotliwość wyjazdów, ile będą zajmowały czasu oraz jak ta różnica wygląda względem zadań wykonywanych przed zmianą obowiązków pracownika. W tej sytuacji nie można było dokonać oceny efektów rehabilitacyjnych używania zakupionego ze środków funduszu rehabilitacyjnego samochodu. Zatem wydatek tak poczyniony nie mógł być uznany za zmierzający do zmniejszenia ograniczeń zawodowych niepełnosprawnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej słusznie dalej zauważył, że sam fakt sfinansowania wydatku w ramach indywidualnego programu rehabilitacji nie oznacza, że spełniony został warunek udzielenia pomocy w ramach pomocy de minimis. Wydatek ten powinien służyć sfinansowaniu kosztów, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MPiPS, przy czym otwarty katalog kosztów zawarty w tym przepisie nie oznacza dowolności w zakresie dokonywania wydatków przez pracodawcę. Nie może stanowić podstawy do dokonywania w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń, czy też środków transportu. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia dokumentów niezbędnych do poświadczenia udzielenia pomocy de minimis przez właściwy organ podatkowy.

W analizowanej sprawie podatnik nie przedstawił organom dokumentów potwierdzających ciągłość trwania indywidualnego programu rehabilitacji J. K-M., nie wykazał też związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych pracownika, objętego indywidualnym programem rehabilitacji, pomimo wezwania organu pierwszej instancji.

Ponadto zauważyć należy, że wyposażenie samochodu (regulowane siedzenie, ruchoma kolumna kierownicy, automatyczne sterowanie światłami drogowymi, odpowiednie reflektory, tylne światła i światła do jazdy dziennej typu LED, elektrycznie ustawiane i podgrzewane lusterka, klimatyzacja) stanowią wyposażenie standardowe, przewidziane dla danego modelu samochodu. Strona, składając wniosek nie wykazała, że tak skonfigurowany pojazd był dostosowany do potrzeb niepełnosprawnego pracownika, wynikających z dotykających go schorzeń.

Organ odwoławczy trafnie też zauważył, że trudno przyjąć, iż zakup ww. pojazdu prowadził do eliminowania ograniczeń zawodowych pracownika, w sytuacji gdy z przeciwwskazań zdrowotnych wynika, że pracownik ten nie może długotrwale przebywać w pozycji wymuszonej. W ocenie okresowej z 19 grudnia 2016 r., w uzasadnieniu rekomendacji komisji wskazano, że pracownik będzie miał potrzebę pokonywania długich dystansów, a tym samym zaistnieje konieczność spędzania wielu godzin w wymuszonej pozycji ciała w samochodzie. Trudno zatem uznać, że nawet korzystanie z nowoczesnego samochodu spowoduje, że pozycja ta nie będzie wymuszona i ustaną problemy zdrowotne pracownika.

Na koniec, rozpatrywany wniosek nie wypełnia warunku korzystania ze środków z funduszu rehabilitacji, przewidzianego w § 4a rozporządzenia MPiPS, jakim jest dokonywanie wydatków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów. Strona nie wykazała w żaden sposób, że zakupiony samochód stanowi niezbędne usprawnienie, które – z uwagi na schorzenia J. K-M – umożliwi jej wykonywanie dodatkowych obowiązków pracowniczych. Ponadto pojazd ten posiada wyposażenie standardowe, przewidziane dla danego modelu samochodu, które w jednakowym stopniu ułatwiają jego prowadzenie zarówno osobie zdrowej, jak i niepełnosprawnej.

Podzielić zatem należy stanowisko organu odwoławczego co do sposobu zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e oraz § 4a rozporządzenia MPiPS z 19 grudnia 2007 r. Ze względu na cel nałożony ustawą o rehabilitacji, jakim jest pomoc osobom niepełnosprawnym i umożliwienie im funkcjonowania w życiu zawodowym, za oczywiste trzeba uznać, że aby dany wydatek mógł zostać sfinansowany w ramach przyjętych we wspomnianym rozporządzeniu, musi odpowiadać potrzebom osób niepełnosprawnych i przyczyniać się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Analizowany w niniejszej sprawie wydatek nie prowadził do stworzenia warunków wykonywania pracy przez osobę niepełnosprawną. Postawione w skardze zarzuty naruszenia ww. § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e i § 4a rozporządzenia MPiPS z 19 grudnia 2007 r. okazały się zatem bezzasadne.

Nie są także usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. zauważyć należy, że niekorzystna dla podatnika wykładnia prawa nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. O naruszeniu art. 121 § 1 O.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma oczywiście prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok NSA z 7 maja 2015 r., I FSK 606/15). W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, interpretacja przepisów prawa została dokonana w sposób prawidłowy. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Sąd nie miał zatem podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia wspomnianego przepisu.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 124 O.p. stwierdzić wypada, że określona nim zasada przekonywania, wyraża się między innymi. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną decyzji. Trudno mówić w rozpoznawanej sprawie o naruszeniu tego obowiązku. Organ wskazał na słuszność podejmowanych ocen czemu dał jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu postanowienia.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia zasady legalizmu (art. 120 O.p.), skoro – stosownie do powyższych rozważań – organy podatkowe w sposób prawidłowy zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego.

W związku z powyższym Sąd, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.

DB