Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 540/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka -Klimas Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację wspólnego zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...].08.2005 r. E. Sp. z o.o. w B., skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła o wyrażenie zgody na lokalizację wspólnego układu komunikacyjnego do projektowanej stacji paliw płynnych na działkę [...] w T. przy drodze krajowej nr [...].

Pismem z dnia [...].08.2005 r. Zastępca Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zaopiniował negatywnie przedłożony projekt zjazdu stwierdzając, iż nie może być on uzgodniony z uwagi na § 113 pkt 7 ppkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Skarżący uznając, iż w/w pismo stanowi decyzję administracyjną wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji.

We wniosku E. Sp. z o.o. podniosła, że projektowany zjazd z drogi krajowej [...] na działkę nr [...] nie będzie stanowił ani zagrożenia, ani tym bardziej utrudnienia w ruchu, bowiem może zostać wykonany w sposób umożliwiający bezkolizyjny ruch pojazdów zarówno zjeżdżających na w/w działki jak też włączających się do ruchu. Warunki terenowe i infrastruktura umożliwiają wyposażenie zjazdu w dodatkowe pasy ruchu. Tym samym zostałyby spełnione wymogi określone w § 78 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Zaproponowane rozwiązanie jest zatem bezpieczne i często stosowane w analogicznych stanach faktycznych, zatem pominięcie go stanowiło, zdaniem Spółki, nie tylko uchybienie art. 29 ustawy o drogach publicznych, lecz również naruszenie zasady uznania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony czym naruszono art. 7 k.p.a.

Nadto podniesiono, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanek ograniczenia bezpieczeństwa ruchu w przypadku uwzględnienia wniosku. Nadto w decyzji brak jest odniesienia do przedłożonej uchwały Rady Gminy oraz Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31.03.2004 r. Organ Administracji nie uwzględnił również, iż przez jego działania (wykopanie rowu) dz. nr [...] jest pozbawiona dostępu do drogi publicznej, natomiast właściciele nieruchomości sąsiedniej niezasadnie odmawiają ustanowienia służebności drogi koniecznej.

Skarżący wniósł również o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem ustalenia istotnych okoliczności postępowania a powyższe stanowisko pozostaje, zdaniem spółki w zgodzie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.04.2005 r. do sygn. akt VII SA/Wa 1157/04 uwzględniającym zarzuty E. Sp. z o.o., w którym podniesiono, iż uchylona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7-9 i 77 i 107 § 3 k.p.a.

Decyzją z dnia [...].01.2006 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu w/w decyzji podniesiono, iż mimo, że zakwestionowane pismo z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie posiadało w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., należało je, zdaniem organu, uznać za decyzję w sprawie lokalizacji zjazdu, ponieważ zawierało oznaczenie organu administracji publicznej wydającego decyzję, wskazanie adresata decyzji, rozstrzygniecie o istocie sprawy (chociaż było dość niefortunnie zredagowane), podpis osoby upoważnionej przez organ administracji publicznej do wydawania decyzji.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 cyt. na wstępie ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Oznacza to, że o zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu z drogi do nieruchomości (działek) przyległych do drogi może się ubiegać tylko ich właściciel lub użytkownik. Podanie Spółki z dnia [...] sierpnia 2005 r. zawierało żądanie wydania zezwolenia na lokalizację wspólnego zjazdu do działek nr [...], tj. zjazdu usytuowanego na granicy tych nieruchomości, co potwierdza załącznik graficzny do tego podania. Powinno ono zatem, zdaniem organu, być podpisane przez właścicieli lub użytkowników obu tych działek jako strony postępowania, tymczasem było podpisane tylko przez Prezesa Zarządu "E." Sp. z o.o., która jest użytkownikiem jedynie działki nr [...]. W tej sytuacji rozpatrzenie wniosku Spółki z dnia [...] sierpnia 2005 r. powinno, w ocenie organu, skutkować odmowną decyzją z przyczyn formalnych.

Merytoryczne rozpatrzenie sprawy z takiego wniosku byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby był on podpisany przez właścicieli lub użytkowników obu działek, na których granicy ma być zlokalizowany zjazd.

W skardze na tę decyzję E. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w szczególności kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 78 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, polegające na orzeczeniu o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej wydania zgody na planowany zjazd oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych poprzez orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej wydania zgody na planowany zjazd i art. 29 ust. 2 tej ustawy polegające na niewydaniu decyzji o przebudowie uprzednio istniejącego zjazdu na dz. nr [...].

Nadto zarzucono w skardze naruszenie przepisów postępowania tj. art. 28 k.p.a. poprzez niezasadne odmówienie skarżącemu statusu podmiotu legitymowanego do samodzielnego wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem opartym na art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego i art. 64 § 2 k.p.a. polegające na zaniechaniu wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez podpisanie go przez użytkowników wieczystych dz. nr [...].

Zdaniem skarżącej organ bezzasadnie odmówił jej statusu podmiotu legitymowanego do samodzielnego wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu (wspólnego układu komunikacyjnego na drodze krajowej nr [...] do dz. [...] w m. T. gm. [...]).

GDDKiA powołał się na nieznaną prawu administracyjnemu konstrukcję współuczestnictwa koniecznego polegającą na wymogu kumulatywnego wystąpienia o wyrażenie zgody przez podmioty, które nie zostały do tego zobowiązane mocą żadnej normy prawnej.

Planowany zjazd obejmujący układ komunikacyjny objęty wnioskiem dotyczył działki [...], będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej, natomiast wskazana we wniosku potencjalna możliwość zjazdu na dz. nr [...] pozostaje poza sferą zainteresowania skarżącego i została wskazana jako przesłanka przemawiająca za spełnieniem warunków określonych w art. 29 ust. 1 w zw. z ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 78 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Użytkownikom wieczystym dz. nr [...] przysługiwał zatem status uczestników postępowania i powinni oni zostać wezwani przez organ prowadzący postępowanie.

Skarżąca zwróciła przy tym uwagę, iż wniosek w zakresie wyrażenia zezwolenia na zjazd na w/w działkę oparty został na § 3 pkt 9 b uchwały Rady Gminy [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalającego warunki wspólnego włączania terenów do istniejących dróg dla dz. nr [...], z której powstała m.in. dz. [...].

Nadto podniosła, iż decyzją z dnia [...].11.2005 r. do sygn. akt [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z [...].06.2004 r. sygn. [...] zatwierdzającą projekt budowlany i zarazem udzielającą J. C. i M. C. pozwolenia na budowę w zakresie zjazdu publicznego na dz. nr [...] powołując jako podstawę wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.04.2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1157/04.

Organ administracyjny wskazał m.in. na uchwałę Rady Gminy [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalającego warunki wspólnego włączania terenów do istniejących dróg dla dz. nr [...], (obecnie dz. nr [...]) tj. zjazd z drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem wspólnego układu komunikacyjnego.

Skarżąca podniosła również, iż poprzez utrzymanie w mocy decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w K. z dnia [...].08.2005 r. do sygn. akt [...] naruszony został art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych m.in. poprzez przyjęcie, iż wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżącego narusza wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych. Wnioskowany zjazd obejmujący wspólny układ komunikacyjny na drodze krajowej [...] na działkę nr [...] nie będzie bowiem stanowił ani zagrożenia ani tym bardziej utrudnienia w ruchu, bowiem może zostać wykonany w sposób umożliwiający bezkolizyjny ruch pojazdów zarówno zjeżdżających na w/w działkę jak też włączających się do ruchu. Nadto projektowany zjazd umożliwia również dojazd do dz. nr [...]. Jest to jedynie możliwość potencjalna, która stanowić może podstawę wystąpienia przez użytkowników wieczystych przedmiotowej dz. nr [...] o wydanie stosownych zezwoleń. Warunki terenowe i infrastruktura w zupełności umożliwiają wyposażenie zjazdu w dodatkowe pasy ruchu. Poprzez uwzględnienie powyższego rozwiązania zostałyby, w ocenie strony, spełnione wymogi określone w § 78 w zw. z 13 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Skarżąca ponowiła zarzut podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanek ograniczenia bezpieczeństwa ruchu w przypadku uwzględnienia wniosku, i nie odniósł się do przedłożonej uchwały Rady Gminy oraz Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28.04.2005 r. do sygn. akt VII SA/Wa 1157/04, który uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę na dz. nr [...] która jest pozbawiona dostępu do drogi publicznej, natomiast właściciele nieruchomości sąsiedniej niezasadnie odmawiali i odmawiają ustanowienia służebności drogi koniecznej.

Skarżąca podniosła przy tym, iż przyczyną uchylenia pozwolenia na budowę dla użytkowników wieczystych dz. nr [...] było uchybienie, które polegało na nieobjęciu wnioskiem również nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...], a to z uwagi na treść powołanej uchwały Rady Gminy [...], która przewidywała zjazd w postaci wspólnego układu komunikacyjnego dla nieruchomości oznaczonej jako dz. [...], z której powstały m.in. dz. nr [...].

W uzasadnieniu skargi zwrócono również uwagę na przepis art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych i okoliczność, iż nieruchomość oznaczona jako dz. nr [...] uległa podziałowi na dz. nr [...] – będącą w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy. Na dz. nr [...] w pobliżu jej wschodniej granicy (obecnie zaś wschodniej granicy dz. nr [...]) biegnie droga – przecinająca drogę krajową nr [...] – która była i jest powszechnie uczęszczana przez miejscową ludność oraz rolników dojeżdżających do pól.

Do chwili rozpoczęcia remontu i przebudowy drogi krajowej nr [...], dz. nr [...] miały bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ponieważ były usytuowane na tej samej wysokości, natomiast w związku z modernizacją drogi krajowej nr [...] został wykonany rów, przez co uniemożliwiono zjazd na powyższe nieruchomości i dopiero w skutek interwencji pełnomocnika procesowego wykonany został zjazd usytuowany na dz. [...] u wylotu drogi przebiegającej przez dz. nr [...].

Zatem istnieją, zdaniem skarżącego, podstawy infrastruktury, na bazie której szybko i bez nadmiernych kosztów można przywrócić uprzednio istniejący zjazd – w rozumieniu art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych – na dz. [...] zgodnie ze stanem poprzedzającym modernizację drogi krajowej nr [...].

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności prawem. Sąd dokonuje zatem kontroli aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym, jak i procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 29 powołanej ustawy o drogach publicznych. Z dniem 26.09.2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 28.07.2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Art. 2 pkt 1 tej ustawy nadał nowe brzmienie art. 29 ustawy o drogach publicznych i jak się wydaje do tej nowelizacji ustawy nawiązuje skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...].03.2006 r. zarzucając organowi, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 podczas, gdy taka "jednostka redakcyjna nie istnieje".

Zważyć jednak należy, iż stosownie do art. 7 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia tej ustawy w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...].08.2005 r. i przed dniem 26.09.2005 r. (data wejścia w życie w/cyt. ustawy nowelizującej powołany przepis) postępowanie w sprawie wszczętej w zw. z tym wnioskiem nie zostało zakończone to wniosek podlega rozpatrzeniu na podstawie art. 29 w dotychczasowym (tj. obowiązującym do dnia 25.09.2005 r.) brzmieniu. W tym też brzmieniu powołany przepis został przez organ w sprawie zastosowany tyle, że wskutek niewyjaśnienia sprawy zgodnie z procedurą administracyjną, którą organ był związany, zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wskutek ich niezgodności z prawem noszą znamiona wadliwości i jako takie podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych budowa (lub przebudowa) zjazdu należy, poza przypadkiem określonym w ust. 1 pkt 1 tego przepisu, do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Wprawdzie pismo z dnia [...].08.2005 r. zawiera elementy wskazane w zaskarżonej decyzji, wskazujące na to, iż pismo nosi znamiona decyzji administracyjnej ale rozstrzygnięcie, co przyznał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając "niefortunność jego zredagowania" nie nawiązuje do powołanego przepisu ograniczając się do negatywnego zaopiniowania "przedłożonego projektu zjazdu publicznego". Nie zawiera prawidłowo wskazanej podstawy prawnej, a organ utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy w istocie usankcjonował wadliwość decyzji w powyższym zakresie wskazując przy tym inną (diametralnie różną) niż w decyzji z dnia [...].08.2005 r., przyczynę podjęcia swej decyzji.

Organ stwierdził bowiem, iż wniosek z dnia [...].08.2005 r. zawierał żądanie wydania zezwolenia na lokalizację wspólnego zjazdu do działek nr [...] i jako taki winien być podpisany przez właścicieli bądź użytkowników obu działek, a nie tylko przez skarżącą, która jest użytkownikiem działki nr [...]. W petitium przedmiotowego wniosku skarżąca wniosła jednak "o wyrażenie zgody na lokalizację wspólnego układu komunikacyjnego do projektowanej stacji paliw płynnych na działkę [...] w T. ...". Uzasadnienie wniosku zawiera kilka niedokończonych zdań, w których strona nawiązuje do uchwały Rady Gminy nr XII/79/99 z dnia 29.11.1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] ustalającej w § 3 pkt 9 jako warunek włączenia terenów do istniejących dróg - działka [...] (z której w wyniku podziału utworzone zostały działki [...]) wjazd i wyjazd do drogi krajowej za pośrednictwem wspólnego układu komunikacyjnego, a także do wyroku WSA w Warszawie z dnia 31.03.2004 r. sygn. akt VII SA/Wa 1157/04. Strona dodaje przy tym, że "proponowane rozwiązanie techniczne zjazdu spełnia warunki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchwały Urzędu Gminy w [...] oraz zapewnia dojazd do stacji paliw na działce [...] oraz projektowanej stacji paliw na działce [...].

Stwierdzić zatem należy, iż wniosek z uzasadnieniem nie został sformułowany w sposób jasny przesądzający o treści zawartego w nim żądania. Stwierdzenie, iż wniosek obejmuje żądanie wydania zgody na lokalizację zjazdu także na działkę nr [...] (której skarżąca nie jest użytkownikiem) było zatem przedwczesne.

W razie wszczęcia postępowania na wniosek - obowiązkiem organu jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania i tym żądaniem organ jest związany (por. wyrok NSA z dnia 24.07.2001 r. sygn. IV SA 1091/99). Organ w takim kierunku sprawy nie wyjaśnił naruszając reguły procedury administracyjnej określone w art. 7, 8, 77 § 1 kpa, a uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W zw. z powołaniem przez skarżącą w/cyt. wyroku WSA w Warszawie należy podnieść, iż przedmiotem sprawy rozpoznanej przez WSA była skarga na decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę inwestycji pn. Budowa zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę [...]. Zgoda na lokalizację zjazdu nie jest tożsama z uzyskaniem pozwolenia na jego budowę i z zatwierdzeniem projektu budowlanego. Są to dwa odrębne zagadnienia podlegające rozpatrzeniu w odrębnych trybach i ta okoliczność winna być uwzględniona w toku postępowania mającego na celu wyjaśnienie istoty zawartego w przedmiotowym wniosku żądania.

Taki stan rzeczy skutkuje uwzględnieniem skargi i koniecznością uzupełnienia postępowania w w/wskazanym zakresie. Jeżeli jednak, zważywszy, iż chodzi o wspólny zjazd na granicy działek [...] użytkownikom działki nr [...] służy przymiot strony to ta okoliczność winna być uwzględniona przez organ w postępowaniu w sprawie z przedmiotowego wniosku.

Organ powołał się w zaskarżonej decyzji na przepis art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, iż podstawą odmowy wydania zezwolenia są wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych ale w takim zakresie wniosku nie ocenił wydając decyzję odmowną z przyczyn formalnych. Z tego też względu Sąd nie wdawał się w ocenę merytorycznych zarzutów skargi. Z uwagi na przedmiot sprawy i zakres kontrolowanych decyzji nie jest też w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. możliwe odniesienie się do podnoszonej przez skarżącą kwestii ewentualnego przywrócenia uprzednio istniejącego zjazdu na dz. [...]zgodnie ze stanem poprzedzającym modernizację drogi krajowej nr [...] - z takim żądaniem wystąpiła strona w piśmie z dnia [...].12.2005 r. Zwrócić należy jedynie w tym względzie uwagę na art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych

w dotychczasowym brzemieniu, jak i art. 29 w brzmieniu nadanym powołaną wyżej ustawą. Z przepisów tych wynika, iż w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów już istniejących należy do zarządcy drogi.

Mając powyższe na uwadze Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)