Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 30/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1432/13 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1432/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Starosta Krotoszyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i Z. K. pozwolenia na budowę obejmującego silosy na kiszonkę w miejscowości L. ul. [...] nr dz. [...]. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Starosta Krotoszyński zatwierdził projekt budowlany zamienny i zmienił wcześniej wydane pozwolenie na budowę.

W dniu 5 grudnia 2007 r. E. W. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W dniu 14 stycznia 2008 r. Wojewoda Wielkopolski wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., które decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. umorzył z uwagi na niestwierdzenie, aby zachodziły przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie odwoławcze wszczęte przez E. W. od powyższego rozstrzygnięcia zostało umorzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. z powodu braku przymiotu strony. Oba powyższe rozstrzygnięcia zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 814/08, w którym stwierdzono, że E. W. ma interes prawny w tej sprawie.

Ponownie prowadząc postępowanie, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] marca 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy (GINB) decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po przeprowadzeniu kolejnego postępowania, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] marca 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. Organ, uznając E. W. (właścicielkę działki nr [...] sąsiadującej z działką objętą inwestycją nr [...]) za stronę postępowania, poddał kontroli decyzję Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. i uznał, że nie jest ona dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Na skutek odwołania E. W. od powyższego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji uznając, że E. W. nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Decyzja organu odwoławczego została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1181/10.

Rozpoznając ponownie odwołanie E. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy skarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. Zdaniem organu odwoławczego nieruchomość nr [...] mogła doznawać pewnych ograniczeń z punktu widzenia zagospodarowania działki, stąd E. W. przysługiwał przymiot strony niniejszego postępowania. W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. nie zawiera jednak wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę załączyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ podał, że projektowana inwestycja jest zgodna z normami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.), zaś ujawniona niespójność między treścią decyzji a zatwierdzonym projektem budowlanym stanowi o naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – zwanej dalej: Prawem budowlanym), ale nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa.

E. W. złożyła skargę na decyzję GINB z dnia [...] marca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania S. K. i A. K.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 982/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez E. W. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesiono, a które Sąd zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd wskazał, że B. K. i Z. K. na podstawie umowy o dożywocie zawartej przed notariuszem w dniu 11 lutego 2011 r., przenieśli własność m.in. działki inwestycyjnej o nr ew. [...] na A. K. i S. K., zatem A. K. i S. K. byli stroną postępowania, a nie brali udziału w postępowaniu przed organem II instancji.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 299/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że Sąd I instancji nie dokonał pełnej kontroli kwestionowanej decyzji, a jedynie ograniczył się do kwestii związanej z określeniem stron postępowania, w związku z czym za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. w zakresie, w jakim podważono prawidłowość przeprowadzonej kontroli sądowej jako niepełnej. W ocenie NSA zasadny był również zarzut naruszenia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, w jaki sposób Sąd dokonał obliczenia przyznanych stronie skarżącej, reprezentowanej przez radcę prawnego, kosztów postępowania sądowego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1432/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że co prawda organ II instancji naruszył prawo strony do udziału w postępowaniu, bowiem nie uwzględniono A. K. i S. K. jako stron postępowania, pomimo że taki status im przysługiwał, jednakże nie może to skutkować uchyleniem decyzji. Podnieść bowiem należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, że również w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bez uprzedniego umożliwienia osobie, której prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone, wzięcia udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w celu zajęcia stanowiska co do ewentualnego uwzględnienia skargi.

W niniejszej sprawie A. K. i S. K., którzy nie brali udziału w postępowaniu przed organem II instancji, byli stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2011 r. wnieśli o oddalenie skargi uznając, że nie ma podstaw do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. W takiej sytuacji nie jest zasadnym uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. bowiem strony, których pozbawiono udziału w postępowaniu, nie mają woli żądania wznowienia postępowania. W przeciwnym razie podmiot, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone, mimo tego naruszenia oceniający decyzję jako niegodzącą w jego interesy i z tego powodu rezygnujący z wznowienia postępowania, uzyska orzeczenie sądu administracyjnego o uchyleniu korzystnej dla niego decyzji, wydane jakoby w imię ochrony jego praw, które z jego punktu widzenia opóźni załatwienie sprawy. Przedłużenie postępowania nie będzie przy tym ceną żadnych istotnych, z punktu widzenia ochrony porządku prawnego, wartości. W takiej sytuacji uwzględnienie skargi byłoby jedynie wytknięciem organowi administracji błędu, który nie doprowadził do negatywnych skutków, gdyż mimo tego wydano decyzję zgodną z prawem.

Ponadto Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zatem rzeczą organu w postępowaniu nieważnościowym nie było rozpatrzenie sprawy co do jej istoty, a jedynie ustalenie czy kontrolowana decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. Starosty Krotoszyńskiego zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i zmieniająca wcześniej wydane pozwolenie na budowę, była obarczona którąś z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Z uwagi na to, że przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, od takich wad, które przez swoje istnienie lub przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie w stosunku do decyzji Starosty Krotoszyńskiego z [...] stycznia 2005 r. nie zaistniała jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., skutkująca koniecznością wyeliminowania jej z obrotu, zatem zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Co prawda w niniejszej sprawie Starosta Krotoszyński naruszył art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, bowiem na wniosek inwestorów decyzją dnia [...] stycznia 2005 r. zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę silosów na kiszonkę w sytuacji, gdy z projektu budowlanego wynika, że przedmiot inwestycji stanowią silosy na pasze. Jednak naruszenie to nie ma charakteru rażącego, gdyż nie wywołuje ono skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa.

Ponadto sąd zgodził się z organem, że B. K. i Z. K. do wniosku o wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę dołączyli prawidłowe wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto dołączyli projekt zamienny oraz ostateczną decyzję Burmistrza Krotoszyna z dnia [...] sierpnia 2004 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja Starosty Krotoszyńskiego dot. projektu zamiennego przewidywała, że inwestycja ma znajdować się w odległość 8 m od granicy oraz 17 m od ściany budynku mieszkalnego, co jest zgodne z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., który nakłada na inwestorów obowiązek zachowania odpowiednich odległości przy budowie silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, dotyczące rzekomej nieważności decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której została wydana decyzja zatwierdzająca projekt zamienny, Sąd podniósł, że jest on bez znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem przedmiotem niniejszego postępowania nie jest decyzja o warunkach zabudowy. Ponadto decyzja Burmistrza Krotoszyna o warunkach zabudowy jest ostateczna i była przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Po 636/08 WSA w Poznaniu oddalił skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto w ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 1997 r. Nr 132, poz. 877). W rozporządzeniu tym nałożono na inwestorów obowiązek zachowania odpowiednich odległości przy budowie silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton. Odległości te powinny wynosić 5 m od granicy działki sąsiedniej, 8 m od innych budynków oraz 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz budynków inwentarskich. Wskazać należy, że decyzja Starosty Krotoszyńskiego będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym nie narusza przepisów rozporządzenia, bowiem warunki w nim określone zostały spełnione w ww. decyzji.

Ponadto w ocenie Sądu zarzut skarżącej, że silosy nie stanowią elementu zabudowy zagrodowej jest bezzasadny, zgodnie z § 3 rozporządzenia ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych – rozumie się przez to budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. Odpowiadając na zarzut skarżącej, że samodzielne silosy nie mogą być uznane za zabudowę zagrodową wskazać należy, że budowa silosów na niezabudowanej działce [...] stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...]. Treść § 3 pkt 3 rozporządzenia nie stawia przeszkód, aby za "zabudowę zagrodową" traktować obiekty o przeznaczeniu rolniczym także wówczas, gdy są one położone na odrębnych działkach, ale w przestrzeni pozwalającej traktować je za części gospodarstwa rolnego.

W ocenie Sądu organ nie naruszył również art. 153 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 października 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające w istocie na nieustaleniu lub błędnym ustaleniu stanu faktycznego;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przedstawieniu stanu sprawy, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować nierozpoznaniem jej istoty;

3. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku nie na podstawie akt sprawy;

4. art. 55 w zw. z art. 64 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię;

5. art. 134 § 1 i art. 187 § 2 oraz art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie – polegające na niestwierdzeniu nieważności decyzji zależnej (o pozwoleniu na budowę) w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji (o warunkach zabudowy), w oparciu o którą wydano pozwolenie na budowę;

6. art. 153 i art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie – polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania oraz wykładni dokonanej przez NSA w zapadłych w tej sprawie prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych i niestwierdzeniu nieważności decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa;

7. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 k.p.a. (traktowanych jako przepisy prawa materialnego) w zw. z art. 36a Prawa budowlanego przez ich wadliwe zastosowanie w aspekcie art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a.;

8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w aspekcie wskazanych wcześniej naruszeń prawa procesowego i materialnego polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności została wydana z naruszeniem prawa.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 560 zł.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. K. i S. K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zaznaczyć, że prowadząc postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. organy, jak i sąd administracyjny, musiały brać pod uwagę stan prawny i stan faktyczny mające miejsce w dacie wydania powyższej decyzji. W związku z powyższym nie ma uzasadnienia zarzut zamieszczony w pkt 1 skargi kasacyjnej, gdyż stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo, a to jakie funkcje pełnił budynek usytuowany na działce nr [...] w 2009 r., nie ma znaczenia dla sprawy. Jak wynika z odpowiedzi na skargę kasacyjną, o przebudowę przedmiotowego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny E. W. wystąpiła dopiero w 2007 r. (wyrok WSA w Poznaniu z 10 lutego 2009 r., II SA/Po 636/08).

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem, gdyż stan sprawy nie został w nim przedstawiony błędnie, jak to stwierdza się w pkt 2 skargi kasacyjnej.

W sprawie decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. i [...] stycznia 2005 r. były prowadzone odrębne postępowania nadzwyczajne i Sąd w niniejszej sprawie, nie miał obowiązku brać pod uwagę decyzji administracyjnych i wyroków sądowych, jakie zapadły w sprawie decyzji z [...] grudnia 2002 r.

Organ zmieniając na podstawie art. 36a Prawa budowlanego ww. decyzję decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nie naruszył prawa, gdyż nie ma przepisu zabraniającego taką zmianę z uwagi na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r.

Pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2006 r., II SA/Po 495/05 nie wiązał organów ani Sądu w niniejszej sprawie, gdyż dotyczył decyzji z dnia 11 grudnia 2002 r.

Jak zastrzeżono na wstępie w niniejszej sprawie dotyczącej decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r., organy prowadząc postępowanie nieważnościowe i Sąd kontrolując decyzje wydane w tym postępowaniu, nie mogli uwzględniać późniejszych wyroków wydanych w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. była w obrocie prawnym ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, co świadczy o całkowitej niezasadności zarzutu zamieszczonego w pkt 3 skargi kasacyjnej oraz zarzutu z pkt 4 tego pisma.

Sąd kontrolując w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. nie mógł naruszyć art. 55 w związku z art. 64 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną ich wykładnię, gdyż nie stosował tych przepisów ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło dopiero w 2012 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej zamieszczonego w pkt 5, należy po raz kolejny przypomnieć, że w niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2010 r. i decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. Na wynik tej kontroli nie mogła mieć więc wpływu uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12. Poza tym w sprawie tej nigdy nie było takich wątpliwości, jakie wyjaśniono w drodze powyższej uchwały NSA.

Wbrew twierdzeniom zawartym w pkt 6 skargi kasacyjnej Sąd w zaskarżanym wyroku w pełni zastosował się do wskazań i zaleceń wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., II OSK 299/12. Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu tego zarzutu, nie wymienia konkretnie żadnych kwestii, które by mogły stanowić o naruszeniu art. 153 § 1 lub art. 190 p.p.s.a., zaś powołane tam wyroki dotyczą innych postępowań, które nie były wiążące w tej sprawie dla Sądu.

Na zarzuty zamieszczone w pkt 7 i 8 skargi kasacyjnej odpowiedziano wcześniej, nie było więc w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żadnych podstaw do weryfikacji zaskarżonego wyroku wydanego na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.