Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 879/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 czerwca 2003r. Izba Skarbowa w wyniku odwołania E. S. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 21 marca 2003r. w sprawie odmowy zwrotu nadpłaty podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. utrzymała niniejszą decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa podała, iż w dniu 24 października 2002 roku E. S. złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok wraz z korektą zeznania podatkowego za ten rok, z której wynika, iż podatek za 2001 rok nie wystąpił. Jako podstawę żądania podatnik wskazał rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22.04.2002r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) oraz zwolnienia niektórych grup płatników z obowiązku pobrania podatku (Dz. U. Nr 46, poz. 435).

Organ podatkowy pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego wydał w dniu 21 marca 2003r. decyzję, w której odmówił E. S. zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok.

W dniu 08 kwietnia 2003r. E. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując odmowę stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem podatnika uzyskane przez nią przychody ze stosunku pracy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowy od osób fizycznych, gdyż pochodzą ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej otrzymanej przez zatrudniającą ja firmę A Sp. z o.o.

Izba Skarbowa po rozpatrzeniu niniejszej sprawy uznała, iż roszczenia podatnika nie znajdują uzasadnienia w stanie prawnym oraz faktycznym sprawy.

Stosownie do treści art. 21 ust. l pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane przez podatników od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego ministra lub agencje rządowe; w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej na rzecz podmiotów, którym służyć ma ta pomoc.

Natomiast zgodnie z §1 pkt l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2002r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) oraz zwolnienia niektórych grup płatników z obowiązku pobrania podatku, którego przepis ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia l stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002r. zarządzono zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów pochodzących ze środków bezzwrotnej pomocy, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z rządami państw obcych, organizacjami międzynarodowymi lub międzynarodowymi instytucjami finansowymi przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego ministra lub agencje rządowe, uzyskanych na podstawie umowy o pracę lub umów cywilnoprawnych przez osoby fizyczne bezpośrednio realizujące cel programu finansowanego z tych środków.

W toku postępowania podatkowego ustalono, iż firma A na podstawie umowy z dnia 20 grudnia 2000r. wykonywała na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych roboty budowlane związane z przebudową Drogi Krajowej Nr 6 – (...), realizowaną w ramach Programu Unii Europejskiej PHARE PL 9809.

E. S. w roku podatkowym 2001 była zatrudniona przez przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. na stanowisku kierownika biura budowy przy realizacji kontraktu (...) i z tego tytułu uzyskała dochody w łącznej kwocie 36.647,28 zł.

Program PHARE jest programem pomocy krajom Europy Wschodniej i Środkowej realizowanym przez Unię Europejską. Adresatem tego rodzaju pomocy w przypadku Polski jest Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, w sprawach dotyczących dróg krajowych reprezentowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych - centralny organ administracji rządowej,

Zatem, wbrew twierdzeniom podatnika, bezpośrednim beneficjentem "środków pomocowych" przeznaczonych na realizację inwestycji: "Przebudowa Drogi Krajowej Nr 6 –(...)", pochodzących z funduszu PHARE była Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych, do której zadań należy zarządzanie i realizacja budżetu państwa w zakresie dróg krajowych. Fakt ten został potwierdzony w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dawniej Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych) z dnia 11.02.2003r. nr (...)

Przedsiębiorstwo (...) zostało wyłonione przez Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych w drodze przetargu do wykonania robót budowlanych związanych z przebudową Drogi Krajowej Nr 6 – (...)

Z umowy z dnia 20.12.2000r. na roboty budowlane wynika, iż Spółka ta wykonywała zlecone jej przez Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych prace za cenę kontraktową 18.917.00 EURO w całości finansowaną z funduszu PHARE.

W związku z powyższym przedsiębiorstwo to było jedynie podmiotem wykonującym kontrakt finansowany z subwencji, a nie beneficjentem udzielonej pomocy.

W przypadku, gdy beneficjant zleca wykonanie w ramach programu pomocowego określonych prac drugiej osobie prawnej, wynagrodzenia pracowników uzyskiwanych od tej drugiej jednostki nie będą objęte zwolnieniem od opodatkowania, gdyż nie jest spełniony w tym przypadku wymóg bezpośredniej realizacji celu programu i prace przez nich wykonywane pośrednio służą realizacji celu programu pomocowego.

Przy czym bez znaczenia pozostaje fakt, iż wypłaty dokonywane z tytułu zawartych umów (o pracę, zlecenie bądź dzieło) dokonywane są z otrzymanych przez Pracodawcę środków pomocowych.

Mając na uwadze powyższe, Izba Skarbowa stwierdziła, iż dochód uzyskany przez E. S. w 2001 roku z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy od przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. Oddział w Polsce nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. l pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych., dochodu tego nie obejmuje także zaniechanie poboru, podatku zarządzone w §1 pkt l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2002r. -

Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, choć podatniczka nie podnosi tego argumentu w odwołaniu, jest fakt, iż rodzaj wykonywanych przez nią czynności w ramach umowy o pracę u pracodawcy realizującego zadania powierzone mu przez beneficjenta "środków pomocowych" miał jedynie charakter pomocniczy, wspomagający realizację celu programu PHARE (prace administracyjne).

Izba Skarbowa podkreśliła również, że kwestie poruszone przez podatnika w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a dotyczące opodatkowania dochodów Spółki z o.o. (...) podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz usług świadczonych przez tą spółkę podatkiem VAT, pozostają bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, która dotyczy opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez osobę fizyczną podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Również decyzje innych urzędów skarbowych w odmienny sposób rozstrzygające kwestie opodatkowania dochodów uzyskanych ze stosunku pracy przez pracowników spółki z o.o. (...) wiążą co do skutków prawnych tylko te organy, które je wydały (art. 212 Ordynacji podatkowej) i nie mają znaczenia dla merytorycznego rozpatrzenia niniejszej sprawy.

W skardze na decyzję Izby Skarbowej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S. podniosła, iż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, w jej ocenie zaskarżona decyzja jest zatem niesłuszna.

Ustosunkowując się do argumentów Izby Skarbowej podniosła, że firma w której jest zatrudniona, (...) Sp. z o.o., z siedzibą W., będąca Generalnym Wykonawcą Kontraktu: PL (...)/PHARE "Remont Drogi Krajowej Nr 6 – (...)", finansowanego ze środków funduszu pomocowego PHARE, w świetle przywołanych przepisów jest adresatem środków pomocowych gdyż "... wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane przez podatników..., w tym również w przypadkach, gdy zakazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej na rzecz podmiotów, którym służyć ma ta pomoc". Skoro Izba Skarbowa w oparciu materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji , twierdzi, że bezpośrednim adresatem środków pomocowych jest GDDKiA, a GDDKiA jest reprezentantem w sprawach dotyczących dróg krajowych Rządu Rzeczpospolitej Polskiej, więc centralnym organem administracji państwowej, tym samym przedsiębiorstwo w którym pracuje jest podmiotem, któremu służyć ma bezzwrotna pomoc zagraniczna (beneficjent), przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, w tym przypadku GDDKiA (dysponent).

Ponadto podkreśliła skarżąca, że w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. nr 54 póz. 654 z 2000 r.) pracodawca, firma (...) Sp. z o.o., korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych.

Nadto podniosła, że w oparciu o te same przepisy inne urzędy skarbowe zarówno w woj. P., jak w innych województwach, w oparciu o te same przepisy wydały decyzje stwierdzające nadpłatę podatku o osób zatrudnionych przy realizacji tego samego zadania finansowanego z funduszu pomocowego. Zarzuciła również, iż organ odwoławczy wydała swoją decyzję wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, czym wykazał brak obiektywizmu.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Z ustalonego bezspornie stanu faktycznego wynika, że skarżąca była zatrudniona w Spółce z o.o. (...) w analizowanym okresie, która na podstawie umowy z dnia 20 grudnia 2000r. wykonywała na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych roboty budowlane związane z przebudową Drogi Krajowej Nr 6 – (...), realizowaną w ramach Programu Unii Europejskiej PHARE PL 9809. Z powyższego wynika zatem, iż to Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych była bezpośrednim beneficjentem środków pomocowych, a pracodawca skarżącej wykonywał jedynie kontrakt.

W świetle zaś dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 46 powoływanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnienie określone w tym przepisie w brzmieniu nadanym od dnia 1.01.2001 r. ma zastosowanie do bezpośrednich beneficjentów środków pomocowych. Wobec tego, iż skarżący nie został zaliczony do tej kategorii podatników podatku dochodowego, jego wynagrodzenie za prace uzyskiwane w Spółce z o.o. (...) nie mogło podlegać zwolnieniu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Podkreślić należy również, iż podniesione przez skarżącą w skardze zarzuty, dotyczące opodatkowania dochodów osób prawnych, jak i wydawania przez inne urzędy skarbowe odmiennych decyzji w podobnych sprawach nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, a o który oparła się Izba Skarbowa w swym rozstrzygnięciu jest kompletny, strona miała możliwość się z nim zapoznać, wobec czego Sąd nie doszukał się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo tylko na naruszenie skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1pkt 1 c cyt. wyżej ustawy z dnia 30.08.2002 r.