Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 328/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: § 13j ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka,, sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę 217 (dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", którą odmówiono J.W., przyznania pomocy finansowej z tytułu szkody w gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły ustalenia postępowania administracyjnego, z których wynika, że w dniu 5 grudnia 2016 r. J.W. wniosła o przyznanie pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50 % i mniej niż 70 %, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Producentka rolna podała, że w 2016 r. w jej gospodarstwie wystąpiły szkody spowodowane wystąpieniem ujemnych skutków przezimowania uprawy pszenicy ozimej. Jednocześnie oświadczyła, iż w dniu wystąpienia szkody nie posiadała ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym od czterech ryzyk.

Wraz z wnioskiem strona przedłożyła następujące załączniki:

1) sporządzony w dniu 4 kwietnia 2016 r. protokół z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi, które wystąpiły w dniach 1 stycznia – 29 lutego 2016 r.,

2) formularz informacji przedstawiany przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.

Odmawiając przyznania pomocy finansowej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" powołał jako podstawę prawną przepis § 13j ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie". W ocenie organu, strata w uprawie wyniosła w niniejszej sprawie 49,29%, tj. poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w tym przepisie rozporządzenia.

Utrzymując tę decyzję w mocy, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem § 13j ust. 1 rozporządzenia, w 2016 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentom rolnym (...), w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70% lub szkody powstały na powierzchni co najmniej 50% i mniej niż 70% upraw w szklarniach i tunelach foliowych, spowodowane wystąpieniem w 2016 r. suszy, gradu, huraganu, deszczu nawalnego lub ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich.

Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie Komisja ds. likwidacji szkód w protokole z dnia 4 kwietnia 2016 r. stwierdziła, że łączna powierzchnia gospodarstwa strony wynosi 250,70 ha użytków rolnych, zaś powierzchnia ogólna uprawy pszenicy ozimej w dniu wystąpienia szkody - 94,97 ha. Zgodnie z oświadczeniem strony, szkody wystąpiły na powierzchni 88,24 ha uprawy pszenicy ozimej. W protokole z szacowania szkód została jednak wymieniona również uprawa pszenicy ozimej na powierzchni 6,73 ha. Według wyliczeń Komisji, szkody w gospodarstwie rolnym w uprawach rolnych wyniosły 42,65% średniej rocznej produkcji. Na działce rolnej o powierzchni 88,24 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 50%, tj. 44,12 ha. Natomiast w odniesieniu do działki rolnej o powierzchni 6,73 ha wielkość utraconego plonu wynosiła 40%, tj. dotyczyła 2,69 ha. Powierzchnia uszkodzona wynosiła łącznie 46,81 ha w odniesieniu do powierzchni ogólnej pszenicy ozimej 94,97 ha. W konsekwencji strata w uprawie pszenicy ozimej wyniosła 49,29 %, czyli poniżej wskaźnika 50%, o którym mowa w § 13j ust. 1 rozporządzenia, co stanowiło podstawę do odmowy wnioskowanej pomocy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że utracony plon w wyniku działania niekorzystnych warunków atmosferycznych ocenia się dla danej uprawy w gospodarstwie, tzn. uprawę jednej rośliny traktuje się jako całość w gospodarstwie, sumując wszystkie działki rolne, na których jest uprawiana dana roślina. W niniejszej sprawie ustaleń co do wysokości szkody, poprzez lustrację na miejscu dokonała Komisja powołana przez Wojewodę. W związku z tym, pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. organ zwrócił się do Wojewody o ustosunkowanie się do zarzutów strony skarżącej. Wojewoda uznał poprawność decyzji Komisji szacującej szkody w gospodarstwie strony. Stwierdził, że w przypadku gdyby producent rolny uznał, że również uprawa pszenicy ozimej o powierzchni 6,73 ha wymaga likwidacji, powinien zgłosić tę uprawę do ponownej lustracji przez Komisję. Z uwagi jednak na to, że uprawa nie została zgłoszona do ponownej lustracji, nie było możliwości zmiany protokołu stanowiącego podstawę do udzielenia pomocy finansowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia:

a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej jako: "K.p.a.", poprzez brak dążenia do zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na protokole Komisji, w sytuacji gdy nie odzwierciedla on rzeczywiście poniesionej szkody przez skarżącą, a określa jedynie utracony plon na 1 ha (%),

b) art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy w wyniku wystąpienia ujemnych skutków przezimowania doszło do wyrządzenia szkody w rozmiarach uzasadniających przyznanie pomocy finansowej, poprzez oparcie się jedynie na protokole z oszacowania szkód, w sytuacji gdy skarżąca kwestionowała jego ustalenia,

c) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego oraz oparcie decyzji na ustaleniach niezgodnych ze stanem faktycznym, tj. w oparciu o protokół z dnia 4 kwietnia 2016r., podczas gdy jak wskazał sam organ, rzeczywiste szkody w plonie zostały w nim zaniżone na podstawie wytycznych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 marca 2016 r. dotyczących ogólnych zasad szacowania szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane przez suszę, grad, deszcze nawalne, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie ziemi lub lawinę,

d) art. 80 K.p.a., poprzez oparcie się wyłącznie na protokole i nieuwzględnienie wniosków skarżącej o ustalenie rzeczywiście poniesionej szkody,

e) art. 80 K.p.a., poprzez wyliczenie "średniej straty w uprawie" w oparciu o dane zawarte w protokole w kolumnie nr 8 dotyczące "utraconego plonu na 1 ha %", w sytuacji gdy w protokole nie wpisano wysokości szkody,

f) art. 6 K.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie wytycznych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2016 r., podczas gdy materialnoprawną podstawą decyzji administracyjnej może być wyłącznie przepis rangi ustawowej lub przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnienia ustawowego,

g) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie, zawarcie zbyt ogólnych twierdzeń dotyczących obliczenia wysokości szkody, co uniemożliwia kontrolę decyzji,

2) naruszenie prawa materialnego:

a) § 13j ust. 1 rozporządzenia z uwagi na odmowę przyznania pomocy finansowej na skutek błędnego ustalenia i wyliczenia szkody w uprawie,

b) § 13j rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, że treść przepisu poprzez sformułowanie "danej uprawie" każe rozumieć wszelkie uprawy konkretnego rodzaju rośliny, niezależnie od dzielących ich odległości, odmiennych warunków atmosferycznych oraz ich powierzchni,

c) art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez traktowanie wytycznych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako prawa powszechnie obowiązującego.

Ponadto z ostrożności procesowej strona podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. pkt. 5 ppkt 5 wytycznych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2016 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niewskazanie wysokości szkody w protokole, a jedynie wysokości utraconego plonu na 1 ha.

W uzasadnieniu strona stwierdziła, że organy obu instancji błędnie ustaliły szkodę w wysokości 49,29 % w uprawie pszenicy ozimej. Zwróciła uwagę, że w jej gospodarstwie istniały dwie uprawy pszenicy ozimej, przy czym wniosła ona o pomoc finansową z uwagi na powstałe szkody tylko w jednej z nich, gdyż tylko szkody w tej uprawie kwalifikowały się do przyznania pomocy finansowej. Organ w pełni oparł się na ocenie szkód dokonanej przez Komisję, jednak dokonał nieuprawnionego zabiegu sumowania powierzchni dwóch oddzielnych upraw i wyliczył średnią z powstałych na nich szkodach, podczas gdy treść przepisu § 13j rozporządzenia mówi o danej uprawie, nie zaś o sumie upraw. Zdaniem strony, przeprowadzona przez organ wykładnia przepisu prawa jest niezgodna z regułami wykładni literalnej. Słownik języka polskiego PWN przez słowo "dany" rozumie bowiem "określony, konkretny, o którym mowa". Również zasada domniemania racjonalności prawodawcy nakazuje uznać, że prawodawca nie wprowadzałby możliwości ubiegania się o pomoc finansową z tytułu szkód spowodowanych złym przezimowaniem, aby następnie konstruować system weryfikacji przesłanek do uzyskania pomocy w taki sposób, aby w praktyce niemalże nikt nie mógł z tej pomocy skorzystać. Posługując się przykładem, strona podniosła, że niemalże niemożliwe jest uzyskanie pomocy finansowej przez rolników, których uprawy są od siebie oddalone. Istnieje bowiem duże prawdopodobieństwo, że z uwagi na odmienne warunki tejże uprawy, nie została ona uszkodzona w równym stopniu. W jej ocenie, sposób obliczeń zastosowany przez organ jest skrajnie dyskryminujący w stosunku do rolników, którzy posiadają uprawy w oddalonych od siebie miejscach, które z oczywistych względów nie podlegają tym samym bodźcom, a co za tym idzie, różnią się poziomem strat spowodowanych przez różne zjawiska.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. skarżąca wskazała, że podstawą rozstrzygnięcia były wytyczne Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2016 r.. Podczas sporządzania protokołu skarżąca zwróciła uwagę, iż wartość określona w protokole nie odpowiada rzeczywistym szkodom, lecz biegli powołując się na wytyczne, wyjaśnili, iż są zobligowani do zaniżania poszczególnych wartości, tak aby te nie wyniosły więcej niż 50 %. Aprobata dla tego postępowania została wyrażona przez Wojewodę w piśmie z 6 lutego 2017r., a następnie w decyzji organu drugiej instancji. Odwołując się do art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, strona wskazała, że źródłem prawa powszechnie obowiązującego, kształtującego bezpośrednio prawa i obowiązki obywateli, nie może być akt w postaci wytycznych, a jedynie akt o randze ustawy lub rozporządzenia, co zapewnia zachowanie zasady pewności prawa.

Strona zarzuciła, że w protokole brak jest wpisu określającego wysokość szkody, będącego podstawą wyliczenia szkód ze wszystkich upraw, zatem protokół nie spełnia wymagań określonych w pkt 5 ppkt 5 wytycznych. Brak stosownego wpisu w protokole oszacowania szkody uniemożliwiał skarżącej zapoznanie się z ustaleniami komisji przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a przede wszystkim zapoznaniem się z przyjętym sposobem wyliczenia szkody. Obowiązek przedłożenia protokołu nie oznacza braku jakichkolwiek uprawnień organów ARiMR do weryfikacji w toku dalszego postępowania ustaleń zawartych w takim protokole oraz samego protokołu, jako dokumentu stanowiącego podstawę decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej. Rozporządzenie określające zasady udzielania pomocy finansowej nie zawiera uregulowań wykluczających prowadzenie postępowania dowodowego, gdyż byłoby to sprzeczne z ustawą, w szczególności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.. Żaden przepis rozporządzenia nie zawiera zakazu prowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczności objęte protokołem oszacowania szkód, ani też nie stanowi wprost, że taki protokół stanowić ma wyłączne źródło dowodowe w sprawie przyznania przedmiotowej pomocy finansowej. Organy były zatem obowiązane ocenić protokół tak samo jak każdy inny dowód w postępowaniu. Organ miał obowiązek zbadać przedstawioną opinię pod względem jej zgodności z przepisami, jak również logiczności i zupełności. W przypadku zaś istniejących wątpliwości lub niejasności mógł żądać wyjaśnień lub uzupełnienia (wyroki NSA: z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 852/07, z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 373/09, z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 379/10, z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1650/10, z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1008/11, z dnia 31 stycznia 2012 r., I OSK 2085/11, sygn. akt). W niniejszej sprawie organy nie dokonały należytej i wyczerpującej oceny kwestionowanego protokołu. Mając wiedzę, że protokół nie odzwierciedla stanu faktycznego poniesionej szkody przez skarżącą, a Komisja, która go sporządziła, nie udokumentowała za pomocą zdjęć rzeczywistego wymiaru szkód (co było sprzeczne z wytycznymi), organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w tym zakresie i wezwać członków Komisji w charakterze świadków w celu ustalenia rzeczywistych szkód.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066),), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako: "p.p.s.a.".

Podkreślenia ponadto wymaga, iż stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji według wyżej wymienionych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnicza kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczyła prawidłowości ustalenia przez organy procentowego wskaźnika powstałej w 2016r., w gospodarstwie rolnym strony, szkody jaka wystąpiła w danej uprawie. W świetle bowiem § 13j ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r., udzielenie przez Agencję w tymże roku pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, dotyczy producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w danej uprawie w wysokości co najmniej 50% i mniej niż 70%, spowodowane m.in. wystąpieniem w 2016 r. ujemnych skutków przezimowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich.

W ocenie strony skarżącej, wskaźnik ten został bezpodstawnie ustalony przez organy poniżej 50%, skoro w jej gospodarstwie, na oddalonych od siebie działkach istniały dwie uprawy pszenicy ozimej, a wniosła ona o pomoc finansową tylko dla jednej z nich, na której stwierdzone 50% uszkodzenie uprawy kwalifikowało do przyznania pomocy finansowej.

Natomiast zdaniem organu, utracony plon w wyniku działania niekorzystnych warunków atmosferycznych należało ocenić dla danej uprawy w gospodarstwie, która odnosi się do uprawy jednej rośliny traktowanej jako całość w gospodarstwie. Dlatego należało zsumować powierzchnię wszystkich działek rolnych, na których jest uprawiana dana roślina (w tym przypadku 94,97 ha) i mając na uwadze wielkość powierzchni uszkodzonej (łącznie 46,81 ha) ustalić procentowy wskaźnik straty w uprawie pszenicy ozimej (49,29 %), nie kwalifikujący do przyznania pomocy finansowej.

Na tle tego podstawowego zagadnienia w sprawie, zauważenia w pierwszej kolejności wymaga, że zarówno ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438), jak również cyt. wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. nie zawierają definicji uprawy rolnej, do której można by odnosić procentowy wskaźnik poniesionych strat. Definicji takiej brak jest także w powoływanych w toku postępowania w sprawie, wytycznych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 marca 2016 r. dotyczących ogólnych zasad szacowania szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane przez suszę, grad, deszcze nawalne, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie ziemi lub lawinę.

Brak uregulowania prawnego w zakresie pojęcia "danej uprawy rolnej" powoduje konieczność rozstrzygnięcia powyższej kwestii spornej w oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego.

W niniejszej sprawie, wyliczenia wysokości procentowego wskaźnika straty w gospodarstwie organy dokonały na podstawie sporządzonego przez komisję do spraw likwidacji szkód w gospodarstwie rolnym strony protokołu z dnia 4 kwietnia 2016r..

Treść tego protokołu nie budzi zaś zdaniem Sądu, wątpliwości. Wbrew bowiem stanowisku organu, przedmiotem oszacowania zakresu i wysokości strat w tym gospodarstwie były dwie - a nie jak przyjęto w decyzji - jedna uprawa w zakresie pszenicy ozimej, co jednoznacznie potwierdzają zapisy zawarte punktach 1 i 2, rubrykach 2, 3, 4 i następnych tabeli na stronie 1 protokołu. Wyraźnie wskazano tu zarówno na powierzchnie obu upraw w gospodarstwie w dniu kontroli (88,24 i 6,73 ha), a w rubryce 8 tabeli, na wyliczenie procentowe utraconego plonu na 1 ha, wynoszące odpowiednio dla tych upraw pszenicy – 50 i 40%. Również pozostałe, ujęte w kolejnych rubrykach tabeli wyliczenie zakresu i wysokości strat wyraźnie odrębnie traktują każdą z opisanych w pkt 1 i 2 upraw w zakresie pszenicy ozimej.

W tych okolicznościach, należy zgodzić się z argumentacją skargi, iż dokonanie przez organ zabiegu sumowania powierzchni dwóch oddzielnych upraw, po czym wyliczenie średniej z powstałych na nich szkodach, było nieuprawnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ błędnie ocenił podstawowy w jej okolicznościach dowód w postaci protokołu komisji do spraw likwidacji szkód w gospodarstwie rolnym z dnia 4 kwietnia 2016r., co w konsekwencji doprowadziło do mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. wydanego na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438), § 13j ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organy odmówiły bowiem przyznania stronie pomocy finansowej, na skutek błędnego ustalenia i wyliczenia szkody, przyjmując łącznie dla obu upraw pszenicy ozimej wymienionych w pkt 1 i 2 tabeli na stronie 1 protokołu oszacowania strat z dnia 4 kwietnia 2016r., stratę w wysokości 49,29%, tj. poniżej wskaźnika 50%, podczas, gdy mając na uwadze jednoznaczne zapisy wymienionego protokołu powinny dokonać wyodrębnienia tych prowadzonych na różnych działkach w zakresie jednej rośliny obu upraw, określając procentowo utracony plon dla każdej z nich osobno, tj. w wysokości 50 i 40%.

Powyższą ocenę faktyczną i prawną organ uwzględni w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy, mając w szczególności na uwadze, że w spornym okresie w gospodarstwie strony istniały dwie uprawy pszenicy ozimej, z których jedną – o powierzchni 88,24 ha, wobec stwierdzenia 50% uszkodzenia, należało zakwalifikować do przyznania pomocy finansowej.

Uchylenie decyzji z wymienionych powodów i związana z tym konieczność dalszego prowadzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej, powodują, iż przedwczesna na obecnym etapie jest ocena pozostałych zarzutów skargi, w zakresie których przysługuje stronie prawo składania stosownych wniosków w tym postępowaniu.

Z opisanych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c )ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepisy art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy zaliczając do kosztów niezbędnych dla celowego dochodzenia praw: uiszczony w sprawie wpis sądowy (200zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa procesowego (17zł).