Wyrok NSA, sygn. akt III SA 249/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Administracyjne postępowanie
Podatkowe postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Teza: Tylko uchylenie ostatecznej decyzji wymiarowej stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 par. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

TEZY

Tylko uchylenie ostatecznej decyzji wymiarowej stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 par. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jana K. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 października 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odsetkach od zaległości w podatku od towarów i usług - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 października 2000 r. (...), po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia 13 listopada 1998 r. (...) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13 maja 1997 r. (...) w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę, Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję organu II Instancji.

W motywach powyższej decyzji podano, iż w toku postępowania podatkowego Drugi Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 31.12.1996 r. (...) określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1994 r. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł odwołanie od ww. decyzji. Jednocześnie podatnik wpłacił do Urzędu Skarbowego kwotę określoną ww. decyzją. Jednakże Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 25.04.1997 r. (...) uchyliła w części decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 31.12.1996 r. oraz określiła wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada do grudnia 1994 r., a ponadto ustaliła kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym podatku. Pełnomocnik skarżącej złożył do Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wniosek w sprawie wydania decyzji ustalającej okres oraz kwotę odsetek za zwłokę od zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 1994 r., określonego decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia 25.04.1997 r. (...). Drugi Urząd Skarbowy w B. decyzja z dnia 13.05.1997 r. (...) określił wysokość odsetek za zwłokę od ww. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, a także określił kwotę nadpłaty.

Następnie pełnomocnik strony złożył do Izby Skarbowej w B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13.05.1997 r. (...) w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę z tytułu zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1994 r., określonej decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia 25.04.1997 r. (...).

Izba Skarbowa w B. decyzja z dnia 13.11.1998 r. (...) odmówiła stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13.05.1997 r. (...) w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę. Pełnomocnik strony wniósł wiec do Ministra Finansów odwołanie od decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia 13.11.1998 r. Minister Finansów decyzją z dnia 28.04.1999 r. (...) uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik strony złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2000 r. /III SA 1161/99/ uchylił ww. decyzję ostateczną Ministra Finansów, wskazując, iż Minister Finansów jest obowiązany do merytorycznego rozpatrzenia odwołania z dnia 23.11.2998 r. Minister Finansów decyzją z dnia 27.10.2000 r. (...), po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia 23.11.1998 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 13.11.1998 r. (...).

Na powyższą decyzję Ministra Finansów pełnomocnik Jana K., wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o jej uchylenie, strona zarzuca decyzji Ministra Finansów naruszenie prawa, w ten sposób, iż nie istniała podstawa prawna do wydania decyzji odsetkowej, a także poprzez uznanie przez Ministra Finansów, iż dokonana wpłata kwoty 5885,20 zł była wykonaniem decyzji z dnia 31.12.1996 r. Drugiego Urzędu Skarbowego w B., oraz przez przyjęcie przez Ministra Finansów, iż wykonanie decyzji z dnia 31.12.1996 r. Drugiego Urzędu Skarbowego w B. nie mogło ulec wstrzymaniu z mocy prawa. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 121 par. 1, 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, tj. naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz prawdy obiektywnej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że Minister Finansów błędnie ocenia stan faktyczny, co powoduje, iż nadal w obrocie prawnym znajduje się wadliwa decyzja nieostateczna Izby Skarbowej w B. z dnia 13 listopada 1998 r. Żądanie stwierdzenia nieważności datowane przez skarżącego na dzień 20.05.1998 r. dotyczyło decyzji ostatecznej Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 13 maja 1997 r. (...) w sprawie określenia odsetek za zwłokę. Przedmiotowa decyzja określająca odsetki za zwłokę, została wydana, zdaniem strony skarżącej, bez podstawy prawnej, ponieważ decyzje określającą podatnikowi zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za 1994 r. doręczono podatnikowi skutecznie dopiero w dniu 27 maja 1998 r., czyli po upływie ponad roku od daty wydania decyzji w sprawie odsetek za zwłokę. Taki stan został spowodowany przede wszystkim tym, iż Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 25.04.1997 r. (...) doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 27.05.1998 r., uchyliła decyzję organu podatkowego I instancji w zakresie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz określiła kwotę zaległości podatkowych za 1994 r. Dlatego też, zdaniem strony, dopiero od dnia 27.05.1998 r., po skutecznym doręczeniu decyzji ostatecznej określającej istnienie zaległości podatkowych, organ podatkowy miał prawo określić okres oraz kwotę odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 1994 r. Wcześniejsza decyzja organu podatkowego I instancji, była więc błędna ponieważ organ podatkowy wydał ją na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i ustalił wysokość zaległości, a zobowiązany był do ich określenia.

W związku z powyższym, zdaniem strony skarżącej należy uznać, iż decyzja ostateczna Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13 maja 1997 r. jest dotknięta wadą nieważności, ponieważ w trakcie postępowania została wyeliminowana z obrotu nieostateczna decyzja organu podatkowego ustalającą wysokość zaległości podatkowych, skutkiem czego dopiero po dniu jej doręczenia podatnikowi tj. 27.05.1998 r. organ podatkowy I instancji mógł określić kwoty odsetek od zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku podatkowego 1994 r. Tym samym, brak było podstaw prawnych do określenia odsetek za zwłokę w prawidłowej wysokości w dniu 13.05.1997 r., gdyż kwota zaległości podatkowych nie była znana, odsetki za zwłokę zostały określone w dniu 13 maja 1997 r., bez podstawy prawnej. W związku z tym wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji odsetkowej należy uznać za skuteczny, złożono go bowiem przed upływem terminu, o którym mowa w art. 249 par. 1 Ordynacji podatkowej. Według skarżącego zatem uznać należy, iż ostateczna decyzja Ministra Finansów została wydana z obrazą art. 121 par. 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, ponieważ Minister Finansów nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufania podatnika do organów podatkowych, a w trakcie postępowania organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Jej zarzuty uznał za bezzasadne i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z zawarta tam argumentacją.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, a więc zgodności z prawem, w świetle art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje więc na uwzględnienie.

W toku przeprowadzonego w badanej sprawie postępowania podatkowego zarówno Minister Finansów, jak również Izba Skarbowa w B. uznały, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13.05.1997 r. (...) w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę. Decyzja ta wbrew zarzutom skargi została wydana na podstawie ówcześnie obowiązującego art. 5 ust. 3 w zw. z art. 20 ustawy z dnia 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych oraz art. 104 Kpa, które dopuszczały określenie w odrębnej decyzji odsetek za zwłokę w zobowiązaniach podatkowych.

Nie można się też zgodzić z zarzutem zawartym w skardze, że decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13.05.1997 r., o której mowa wyżej, została wydana rok wcześniej niż określono podatnikowi zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1994 r. Bezsporne jest bowiem, że zaległości podatkowe określono decyzją ostateczną Izby Skarbowej w B. z dnia 25.04.1997 r. (...), a wiec przed wydaniem decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13.05.1997 r. w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę, o stosownym numerze.

Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, iż ostateczna decyzja Izby Skarbowej z dnia 24.04.1997 r. została doręczona pełnomocnikowi podatnika dopiero dnia 27.05.1998 r., na co zwraca on uwagę w skardze, gdyż decyzja ta nigdy nie została uchylona. Tylko bowiem w razie uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej istniałyby przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym, a także na podstawie analizy materiału zgromadzonego w sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm zawartych w art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe ustalenia na uwadze należy uznać, iż brak jest ustawowych podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego należało ją oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.