Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 334/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi T. O., M. M., W. M., J. O., E. O., B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we J. z dnia [...] kwietnia 2020 r nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2018 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy Burmistrza Miasta

S. z dnia [...] stycznia 2020 roku nr [...] w sprawie wymiaru

T. i B. O., E. i J. O. oraz M. i W. M. ( dalej Podatnicy, Skarżący) podatku od nieruchomości na rok 2018 w kwocie 10.145,00 zł.

Organ I Instancji ustalił podatek od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] - działki nr [...],[...],[...],[...], i [...], oraz przy ul. [...] - działki nr [...]. Podstawę opodatkowania stanowiły budynki mieszkalne lub ich części o powierzchni 369,49 m2 oraz grunty tzw. pozostałe o powierzchni 32956 m2. Natomiast w informacji na podatek od nieruchomości złożonej w dniu 9 grudnia 2014 r. podatnicy deklarowali budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 369,49 m2, grunty pozostałe o powierzchni 10.746 m2 i grunty leśne o powierzchni 22.210 m2. Organ podkreślił również, że podatnicy w okresie od dnia 17 grudnia 200 r. do dnia 29 listopada 2019 r. nie dokonywali żadnych zmian w zakresie danych ewidencyjnych posiadanych nieruchomości co zostało potwierdzone przez Starostę Lubańskiego.

W odwołaniu od tej decyzji B.O. zarzucił 1. Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że objęta decyzją działka nr 7 o powierzchni 2240 m2 stanowi grunty pozostałe, podczas gdy działka ta stanowi powierzchnię lasów; a w konsekwencji naruszenie: 2) art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i nie zweryfikowanie sprzeczności danych zawartych w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym; 3) art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez błędne zakwalifikowanie przez organ pierwszej instancji gruntów stanowiących własność podatników jako gruntów podlegających podatkowi od nieruchomości podczas gdy stanowiące własność podatników grunty w zdecydowanej większości stanowią tereny zalesione ze stromym zboczem oraz bez dróg dojazdowych, nienadające się pod zabudowę, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym.

SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyrodziło, spór dotyczy nieruchomości, położonych na terenie miasta S., obręb 4, znajdujących się w posiadaniu T. i B. O., E. i J. O. oraz M. i W. M., nabytych na podstawie aktu notarialnego, sporządzonego w dniu [...] stycznia 2000 r. rep. [...], mianowicie:

przy ul. [...], - działki nr [...] o ogólnej powierzchni 0,2735 ha, - działki nr [...] o powierzchni 0,2240 ha; działki nr [...] o powierzchni 0,4803 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym : - działki nr [...] o powierzchni 0,6889 ha; - działki nr [...] o powierzchni 1,3081 ha. Zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków w 2018 r. wymienione wyżej działki oprócz działki nr [...] posiadają oznaczenie użytków jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy o symbolu "Bp". Działka nr [...] posiada użytek gruntowy oznaczony jako inne tereny zabudowane, o symbolu "Bi".

przy ul. [...], - działki nr [...] o powierzchni 0,3208 ha, która zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów w 2018 r. posiada sklasyfikowany użytek gruntowy jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy o symbolu "Bp".

Wobec tego w ocenie Kolegium że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty o ogólnej powierzchni 32956 m2 , zgodne z klasyfikacją zawartą w ewidencji gruntów i budynków . W odniesieniu do tego przedmiotu opodatkowania należy zasosować stawkę wynikającą z uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] listopada 2016 roku w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości przewidzianą dla tzw. gruntów pozostałych. Zatem podatek od nieruchomości za grunty wynosi 32956 x 0,30 zł =9.886,80 zł.

Z kolei w zakresie budynków podatkiem od nieruchomości należy objąć powierzchnię użytkową budynku o wymiarze 369,49 m2, która podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych w wysokości 0,70 zł za 1 m2., co daje podatek za ten budynek w wysokości 258,65 zł (369,49 x 0,70 =258,64 zł). Zatem razem podatek za grunty i budynki wynosi 10.145,44 zł, po zaokrągleniu 10.145,00 zł. Wysokość tego podatku jest taka sama jak ustalona w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji co oznacza, że podatek od nieruchomości za rok 2018 został wymierzony przez organ pierwszej instancji prawidłowo.

Dalej SKO wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: u.p.g.k.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z cytowanym przepisem dane zawarte w ewidencji stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Kategoryczne brzmienie tej normy prawnej wskazuje, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji. Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości był niejednokrotnie oceniany w orzecznictwie sądów administracyjnych gdzie powszechnie przyjmowany jest pogląd w świetle którego, stosownie do ww. regulacji, podstawę wymiaru podatków (od nieruchomości, rolnego, leśnego) stanowią zapisy uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Poza tym zauważyć trzeba, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, ale tylko wówczas, gdy na podstawie art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900 ze zm.), dojdą do wniosku, że dane z nich wynikające są zdezaktualizowane a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów zostały pominięte, pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej).

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i korzystają one z domniemania prawdziwości. Chcąc bowiem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, to zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji w przepisach u.p.g.k. ani wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034) .

Z kolei zgodnie z art. la ust. 3 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez użyte w ustawie określenie "lasy" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (jedn. tekst Dz.U. z 2019 r. poz. 888) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna.

Lasem w rozumieniu ustawy są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.

Z powyższych przepisów bezspornie wynika, że przy określeniu, któremu ze wskazanych podatków będzie podlegał dany grunt, tj. podatkowi od nieruchomości czy podatkowi leśnemu, decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem ustalenia oparte o treść zapisów ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest, co do zasady, związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 194 § 3 O.p. przez posłużenie się do ustalenia przeznaczenia gruntów wyłącznie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków jako dokumentami urzędowymi, w sytuacji kiedy możliwe jest przeprowadzenie przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego,

2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść skarżonej decyzji tj. art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na niezbadaniu jaki charakter mają grunty znajdujące się w S. przy ul. [...] i pominięciu stanowiska strony zgodnie, z którym w rzeczywistym stanie rzeczy stanowiące własność skarżących grunty (przedmiot opodatkowania) w zdecydowanej większości stanowią tereny zalesione ze stromym zboczem bez dróg dojazdowych, a tym samym zdaniem strony odwołującej się podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym,

3. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść skarżonej decyzji tj. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 199 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, na okoliczność tego jaki charakter ma grunt stanowiący przedmiot opodatkowania, do jakich celów są użytkowane grunty stanowiące przedmiot opodatkowania, co skutkowało błędnym przyjęciem, że przedmiotowe grunty podlegają podatkowi według stawek od "gruntów pozostałych", w sytuacji gdy w rzeczywistym stanie rzeczy stanowiące własność skarżących grunty (przedmiot opodatkowania) w zdecydowanej większości stanowią tereny zalesione ze stromym zboczem bez dróg dojazdowych, a tym samym zdaniem strony odwołującej się podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 powołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Oceniając skargę na podstawie wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( jednolity tekst: Dz. U. z 2018 roku, poz. 1445 ze zm. dalej: u.p.o.l.), osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) oraz użytkownikami wieczystymi gruntów, są podatnikami podatku od nieruchomości. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skarżących spoczywał obowiązek podatkowy. Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest bowiem, że podatnicy od dnia 31 stycznia 2000 r. (akt notarialny rep. A 299/2000< mianowicie byli współwłaścicielami, nieruchomości

przy ul. Słonecznej , - działki nr 4 o ogólnej powierzchni 0,2735 ha, - działki nr 7 o powierzchni 0,2240 ha; działki nr 11 o powierzchni 0,4803 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym : - działki nr 17 o powierzchni 0,6889 ha; - działki nr 23 o powierzchni 1,3081 ha. Zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków w 2018 r. wymienione wyżej działki oprócz działki nr 11 posiadają oznaczenie użytków jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy o symbolu "Bp". Działka nr 11 posiada użytek gruntowy oznaczony jako inne tereny zabudowane, o symbolu "Bi".

przy ul. Strumykowej 2 , - działki nr 9 o powierzchni 0,3208 ha, która zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów w 2018 r. posiada sklasyfikowany użytek gruntowy jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy o symbolu "Bp".

Przedmiotem sporu jest natomiast klasyfikacja jednej z działek, przyjęta w zaskarżonej decyzji do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Strona podnosi iż działka ta ma charakter gruntów leśnych.

Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. - dla gruntów - ich powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a wysokość stawek podatku od nieruchomości, stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., określa rada gminy w drodze uchwały, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale Rady Miasta Świeradów Zdrój.

Należy podkreślić, że organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe wynika z art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania, zaś ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów, stanowią element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń, organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji.

Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2241/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 642/14, WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 49/14, WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09; dostępne, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu, w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Innymi słowy mówiąc, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, jak w realiach niniejszej sprawy, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3227/12, z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1018/14, WSA w Gliwicach: z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1152/13, z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1127/13, WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 411/11 i z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09).

Podkreślić również należy - odnosząc się w szczególności do zarzutów strony, zgodnie z którymi organy podatkowe przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości nieprawidłowo zaklasyfikowała całość gruntów jako podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów, ponieważ organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów; kompetencje takie (oraz w określonych sytuacjach - obowiązki), spoczywają na organach prowadzących ewidencję gruntów. Organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w p.g.i.k. oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001, Nr 38, poz. 454, dalej: rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa). Na podstawie art. 22 ust. 1 p.g.i.k., ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc strona kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów, to powinna wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, w oparciu o ewidencję gruntów i budynków.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły powierzchnię gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, biorąc pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz prawidłowo ustaliły wielkość udziału skarżących w nieruchomości. Z rejestru gruntów znajdujących się aktach sprawy wynika, że będące współwłasności Skarżących działki zostały sklasyfikowane jako została sklasyfikowana w ewidencji jako "Bi" i "Bp", co oznacza zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy i tereny zabudowane. Żadna natomiast z działek nie był oznaczona symbolem L, czyli lasy. Nie było więc podstaw do objęcia żadnej części nieruchomości podatkiem leśnym.

Skarżący nie wykazali przy tym aby podejmowali jakiekolwiek działania w celu zmiany zapisów w ewidencji gruntów. W istocie powołują się jedynie na nieprzydastność części nieruchomości do zamierzonego wykorzystania, co nie jest okolicznością wpływająca na sposób opodatkowania.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące nieprawidłowego zaklasyfikowania nieruchomości, a co za tym idzie, błędnego przyjęcia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak również nieuzasadnionego powołania w treści zaskarżonej decyzji art. 194 § 1 O.p. są - w świetle przywołanych przepisów - bezpodstawne.

Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ustalając podatnikom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r., organy podatkowe oparły się, bowiem na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która stanowi dokument urzędowy, stanowiący dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a wszelkie podnoszone przez skarżących argumenty, nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych, które zobowiązane są ustalać wysokość podatku od nieruchomości w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.