Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 656/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej R.B. kwotę 980,00 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 15 stycznia 2016 r. nr [....] , ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami na działkach nr [....] [....] [....] [....] [....] obr. [....] przy ul. [....] w K".

W uzasadnieniu decyzji podano, że w toku postępowania pełnomocnik inwestora dokonał korekty wniosku. Stwierdzono również, że poprzednio zapadłe w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez SKO w K. , jednak decyzje obu instancji zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 110/12. Sąd zakwestionował sposób wyznaczenia kręgu stron przedmiotowego postępowania, a także wytknął uchybienia w sporządzonej w sprawie analizie architektoniczne - urbanistycznej oraz okoliczność, że zebrane w sprawie opinie dotyczyły inwestycji przedmiotowo innej niż będąca ostatecznie przedmiotem ustalenia warunków zabudowy. W dalszej kolejności organ podał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, dalej jako u.p.z.p.). Wskazano, że w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia. W szczególności uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska oraz opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w zakresie obszarów objętych ochroną konserwatorską. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. , któremu również przedłożono projekt decyzji do uzgodnienia, w ustawowym terminie nie zajął stanowiska w sprawie, wobec czego uzgodnienie uznano za milcząco dokonane. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządziła mgr inż. arch. D.S. , posiadająca stosowne uprawnienia. Wyjaśniono również, że postępowanie przedmiotowe prowadzone jest w związku z procedurą legalizacyjną samowoli budowlanej. Wnioskowana inwestycja została już bowiem zrealizowana z istotnymi odstępstwami od ustalonych warunków zabudowy. Wskazano także, że w toku postępowania jego strona, [....] . wniosła pisemne uwagi i zastrzeżenia. Organ I instancji przytoczył treść tych uwag w całości i odniósł się do nich w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, konkludując, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiotowej sprawie. Do decyzji załączono warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej, a także część graficzną analizy oraz warunków zabudowy, stanowiące integralną część decyzji.

Od decyzji Prezydenta Miasta K. złożone zostały dwa odwołania: E.Z. oraz E.S. . W pierwszym podniesiono, że teren stanowiący sąsiedztwo przedmiotowej inwestycji jest terenem zabudowy jednorodzinnej. Dopuszczenie do realizacji w tym obszarze budynku o parametrach wysokościowych dopuszczonych kwestionowaną decyzją zaburzy ład przestrzenny w sąsiedztwie inwestycji. Nawiązanie przy ustalaniu wysokości przedmiotowego budynku (do 14,5 m ) do budynków przy ul. [....] jest niewystarczające, bowiem budynki te są niższe (tylko budynek przy ul. [....] , pozostałe są jeszcze niższe). Natomiast przedmiotowy budynek przy ul. [....] jako jedyny z wymienionych ma aż 5 kondygnacji. Dalej zakwestionowano dopuszczenie obsługi komunikacyjnej inwestycji za pośrednictwem ulic [....] i [....]. Wskazano, że w 2012 r. ZIKiT negatywnie zaopiniował takie rozwiązanie, a do chwili obecnej nic w ww. układzie drogowym nie uległo zmianie, a obciążenie wskazanych ulic jest jeszcze większe ze względu na budowę kolejnych budynków jednorodzinnych. Wymienione ulice są wąskie, co nie pozwala na minięcie się dwóch samochodów, poza tym ul. [....] est kręta i biegnie w wąwozie, co bardzo ogranicza widoczność.

W drugim z odwołań podniesiono, że organ naruszył art. 60 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnej oceny sporządzonego projektu decyzji oraz odzwierciedlenia tej analizy w uzasadnieniu decyzji. Po drugie zakwestionowano brak w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego członkostwo D.S. , która sporządziła projekt przedmiotowej decyzji, w samorządzie zawodowym architektów lub urbanistów. Zakwestionowano przyjęcie, że teren przedmiotowej inwestycji posiada wystarczające uzbrojenie w zakresie drogi dojazdowej. Podniesiono, że organ I instancji nie wziął pod uwagę, że ulice [....] i [....] mają szerokość 2,5 - 3m, co uniemożliwia bezpieczne mijanie się pojazdów. Wskazano, że w innej sprawie również dotyczącej inwestycji zlokalizowanej przy ul. [....] w K. odmówiło ustalenia warunków zabudowy z uwagi na bark dostatecznego uzbrojenia terenu w zakresie drogi dojazdowej. Wskazano także na całkowitą rozbieżność stanowisk wyrażanych przez ZIKiT w zakresie obsługi komunikacyjnej dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, w której przedmiotowy układ drogowy nie uległ w międzyczasie żadnej zmianie. Podano, że odwołująca E.S. nie została zawiadomiona przez organ I instancji o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z nim, czym naruszono przepis art. 10 § 1 k.p.a. Zakwestionowano sposób ustalenia ilości miejsc postojowych. Wskazano, że poczynione ustalenie ma formę ogólnikowego zalecenia, co narusza § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja błędnie określa parametry nowej zabudowy. W szczególności błędnie określono jedynie minimalny poziom wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej bez określenia wartości maksymalnej, oraz przedział wartości w jakich mieścić się mają wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i kąt nachylenia dachu. Tymczasem ustalenia winny być czynione precyzyjnie i wiążąco, co jednoznacznie wynika z przepisów rozporządzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na mocy art. 59 ust. 1. art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), oraz art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu podano, iż stan faktyczny został ustalony na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p.. mgr inż. arch. D.S. datowanej na 20 lipca 2015 r. (analiza karty 575 - 581, t. III). Autorka analizy figuruje na liście osób uprawnionych do sporządzania projektu decyzji o warunkach zabudowy zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. Członkostwo w samorządzie zawodowym architektów potwierdza również zielona okrągła pieczęć, którą opatrzony został projekt decyzji sporządzonej w przedmiotowej sprawie. Analiza zawiera część tekstową i graficzną oraz dokumentację fotograficzną, a także załącznik obrazujący wysokość niektórych budynków w obszarze analizowanym wg laserowego skanu miasta. W analizie wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania na działkach nr [....] [....] [....] obr. [....] w K. wyznaczono obszar analizowany. Długość frontu działki wynosi w przedmiotowej sprawie 35 m, zatem obszar analizowany wyznaczono w odległości 105 m od granic terenu inwestycji. Stwierdzić zatem należy, że obszar analizowany został w przedmiotowej sprawie wyznaczony prawidłowo.

Dokonując charakterystyki zabudowy w obszarze analizowanym wskazano, że działki, na których planowana jest inwestycja, zlokalizowane są w zachodniej części K. , w otulinie [....] , na obrzeżach zespołu zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej zlokalizowanej wzdłuż południowej krawędzi ul. [....] , w bezpośrednim sąsiedztwie otwartych, niezainwestowanych terenów. Teren inwestycji położony jest wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zespół czterech budynków wielorodzinnych, z których skrajny jest przedmiotem niniejszej sprawy. Ponadto wskazano działki dostępne z tej samej drogi publicznej, uznane przez autorkę analizy jako zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Są to wg analizy działki nr [....] [....] [....] obr. [....] . Powyższe świadczy o tym, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji i formy zabudowy zastanej w obszarze analizowanym.

Kolegium, w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz w/w rozporządzenia, w tym § 4 wskazało, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 4 ust. 1. Jak wynika z analizy, dla przedmiotowego budynku zasadne jest kontynuowanie linii zabudowy wykształconej przez budynki wielorodzinne na działkach sąsiednich ([....] ), tj. w odległości 3,3 m od linii stanowiącej przedłużenie zachodniej granicy działki drogowej nr 60/6. Ww. linię ustalono jako linię nieprzekraczalną. Powyższe ustalenie nie budzi zastrzeżeń, jednak realizuje ono podstawową regułę ustanowioną rozporządzeniem (§ 4 ust. 1), a nie, jak wskazano w wynikach analizy załączonych do decyzji odstępstwo od tej reguły na podstawie § 4 ust. 4.

Stosownie do § 5 Rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Autorka analizy podała, że średnia omawianego parametru z obszaru analizowanego wynosi ok. 24%. W analizie znajduje się tabela z wykazem wszystkich wskaźników występujących w obszarze analizowanym, która potwierdza to ustalenie. Z analizy wynika również, że aktualnie zabudowa na terenie inwestycji generuje wskaźnik na poziomie 15%, natomiast w warunkach zabudowy ustalono wskaźnik na poziomie 16% z tolerancją wynoszącą 1%, uzasadnioną względami technologicznymi. Kolegium wskazało, że uzasadnienie przyjętej tolerancji względami technologicznymi nie znajduje uzasadnienia w sytuacji, w której przedmiotowy budynek został już zrealizowany.

Kolegium podało także, że wskaźnik obliczony dla terenu inwestycji został znacznie zaniżony poprzez fakt, że wnioskiem w przedmiotowej sprawie objęto nie tylko działki ewidencyjne zabudowane przedmiotowym budynkiem (działki [....] ), ale także działki [....] . Z załącznika graficznego do wniosku (karta 18, t. I) nie wynika, żeby na działkach nr [....] . W szczególności na tych działkach nie był planowany ani też nie został zrealizowany ani obiekt kubaturowy ani trasy mediów zaopatrujące przedmiotową inwestycję. Z mapy tej wynika, że zarówno sieć elektryczna, wodna, gazowa jak i kanalizacyjna biegną wzdłuż działki drogowej nr [....] i od tej strony doprowadzone są do przedmiotowego budynku przyłącza (zaznaczone na mapie). W tym kontekście zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p., znajdującym zastosowanie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy na mocy art. 64 u.p.z.p" wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów; określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z powyższego wynika, że teren inwestycji to obszar, który inwestor planuje zagospodarować, tj. zrealizować na nim obiekty budowlane lub w inny sposób go przekształcić (np. realizując infrastrukturę techniczną czy drogę dojazdową lub parking). We wniosku złożonym w przedmiotowej sprawie istnieje rozbieżność pomiędzy jego częścią tekstową i graficzną. Zgodnie z załącznikiem graficznym wniosek obejmuje także działki [....][....][....] . Jednak z części tekstowej wniosku nie wynika, aby zagospodarowanie tych działek miało w ramach inwestycji ulec jakiejkolwiek zmianie. Powyższe rodzi wątpliwości co do zgodności części tekstowej wniosku z jego częścią graficzną w zakresie działek [....][....][....] , na których wnioskodawca zdaje się nie przewidywać żadnego elementu planowanej inwestycji, co z kolei sugeruje treść załącznika graficznego do wniosku. Powyższa kwestia wymaga weryfikacji i uwzględnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy, ma ona bowiem istotny wpływ na ustalony dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprecyzyjnego ustalenia wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, Kolegium wskazało, że nie ma podstaw do kwestionowania przyjętego ustalenia w tym zakresie. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie jest parametrem ujętym w w/w rozporządzeniu, dlatego też reguły kształtowania warunków zabudowy ujęte w tym akcie nie mają zastosowania do jego ustalania. Stąd też nie ma podstaw, aby kwestionować ustalenie jedynie minimalnego poziomu powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji. Stosownie do § 6 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednak dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Szerokość elewacji frontowej dla planowanego zamierzenia ustalono na poziomie średniej z obszaru analizowanego (17,5 m) z tolerancją do 20%, czyli w przedziale od 14 do 21 m. Dodatkowo dopuszczono przekroczenie górnej granicy ustalonego przedziału do poziomu 21,04 m. z uwagi na fakt, że przedmiotowy budynek ma dokładnie taką szerokość. Zarówno w analizie, jak i w decyzji ustalono szerokość elewacji północnej, podczas gdy, jak to wynika z załącznika graficznego, jak również ze sposobu ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, frontem terenu inwestycji jest jego krawędź wschodnia. Co do dopuszczalnej szerokości tej elewacji brak jest jednak w analizie jakichkolwiek ustaleń. Jednocześnie analiza zawiera dodatkowe ustalenia dotyczące omawianego parametru. Wprowadzono ograniczenie szerokości elewacji północnej na poziomie powyżej kondygnacji parterowej do przedziału 16, 6 - 17,5 m, w nawiązaniu do zabudowy sąsiedniej. Tego ustalenia z niewiadomych przyczyn nie umieszczono jednak w warunkach zabudowy (załącznik nr l do decyzji). Dopuszczono także odstępstwo od tej zasady dotyczące możliwości miejscowego przekroczenia tej szerokości poprzez pilastry w elewacji wschodniej i zachodniej. Dopuszczona szerokość ww. pilastrów wynosi 0. 75 m. Dozwolone odstępstwo nie zostało jednak w żaden sposób uzasadnione poza powołaniem się na wniosek pełnomocnika inwestora. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy winny wynikać z analizy architektoniczne - urbanistycznej, a ta z kolei powinna zawierać uzasadnienie przyjętych ustaleń polegające na powołaniu obiektywnych, merytorycznych argumentów wynikających z wymogów dotyczących kształtowania ładu przestrzennego w sąsiedztwie i zasady dobrego sąsiedztwa.

Kolegium podało dalej w zakresie § 7 ust. 1 rozporządzenia co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W analizie wskazano, że wnioskowana inwestycja sąsiaduje bezpośrednio z zespołem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o czytelnych przestrzennie gabarytach, co musi zostać uwzględnione przy ustalaniu omawianego parametru. Podniesiono, że nie jest zasadne nawiązywanie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w sytuacji, w której przedmiotowy budynek w sposób jednoznaczny stanowi dopełnienie ww. zespołu budynków wielorodzinnych. Mając to na uwadze oparto się przy ustalaniu wysokości przedmiotowego budynku na wysokości budynków przy ul. [....] . Podano, że najwyższy z nich, budynek przy ul. [....] ma wysokość 14,5 m do kalenicy. Najniższy (ul. [....] ) ma wysokość 12,5m do kalenicy. Stąd też dla przedmiotowej zabudowy ustalono wysokość w przedziale od 12, 5 do 14,5 m do kalenicy. Ustalono również wysokość do okapu - od 7 do 9 m - w nawiązaniu do ww. budynków wielorodzinnych. Ustalenia powyższe oparto na § 7 ust. 4 rozporządzenia. Przyjęte ustalenia nie mogą być jednak uznane za prawidłowe. W szczególności wątpliwości budzi informacja dotycząca faktycznej wysokości budynku na działce [....] (ul. [....] ). Z wydruku laserowego skanu miasta, znajdującego się na str. 6 analizy (karta 579) wynika, że różnica wysokości pomiędzy budynkiem na działce [....] (ul. [....] ) i budynkiem na działce [....] (ul. [....] ) wynosi nieco ponad metr i na pewno nie sięga 2 metrów. Stąd też informacja, że budynki te mają wysokość do kalenicy odpowiednio 12,5 i 14,5 m wymaga weryfikacji. Precyzyjne ustalenia w tym zakresie są tym bardziej istotne, że budynek na działce nr [....] , do którego nawiązuje autorka analizy, stanowi najwyższy budynek w obszarze analizowanym. W tym kontekście Kolegium wskazało na konieczność weryfikacji zapisu decyzji o wyznaczeniu maksymalnej wysokości przedmiotowego budynku na poziomie rzędnej 226,5 m n.p.m. w sytuacji, gdy z ww. wydruku z laserowego skanu miasta wynika, że budynek na działce nr [....] wysokości takiej nie osiąga. W analizie i w decyzji ustalono także wysokość do okapu i do kalenicy dla parterowej części dobudowanej od strony wschodniej budynku objętego wnioskiem budynku. Wysokości te ustalono odpowiednio na poziomie 6 m z tolerancją +/- 0,5 m oraz 2 - 4 m do okapu. Przyjętą tolerancję wysokości kalenicy uzasadniono względami technologicznymi oraz możliwością przyjęcia różnych rozwiązań konstrukcyjno - materiałowych. Takie uzasadnienie dopuszczonej tolerancji jest, jak już wyżej wyjaśniano, niezrozumiałe w sytuacji, w której inwestycja została już zrealizowana.

Jeśli zaś chodzi o geometrię dachu, to dla planowanej inwestycji ustalono dach dwuspadowy, wielopołaciowy o symetrycznym kącie nachylenia połaci, z okapami, o kącie nachylenia dachu w przedziale 35 - 40 stopni. Dopuszczono zastosowanie okien połaciowych, facjat, lukarn lub okien w ścianach szczytowych celem doświetlenia poddaszy użytkowych. Jak wynika z analizy ustalona geometria dachu stanowi nawiązanie do form dachów budynków sąsiednich, stąd też ustalenie to nie narusza przepisów rozporządzenia.

Organ odwoławczy wskazał również, iż organ I instancji określił warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony wód i gospodarki wodnej, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem. Określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazano, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma pośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [....] , za pośrednictwem ul. [....] i ogólnodostępnej drogi wewnętrznej biegnącej po działkach nr [....][....] . Kolegium wskazało natomiast, na konieczność doprecyzowania zawartych w decyzji ustaleń dotyczących wymaganej liczby miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji podano, że "Inwestor powinien w granicach terenu zapewnić miejsca postojowe stosowanie do przeznaczenia i sposobu zabudowy". Powołano się ponadto informacyjnie na uchwałę Rady Miasta z 29 sierpnia 2012 r. nr LI1I/723/12 "Program obsługi parkingowej dla Miasta K." określającej politykę przestrzenną Gminy K. w tym zakresie, podając ustalone uchwałą wskaźniki liczby miejsc postojowych w przeliczeniu na dom mieszkalny, powierzchnię użytkową biur, powierzchnię sprzedaży oraz w przeliczeniu na liczbę zatrudnionych w innych usługach. Następnie wskazano, że "Zgodnie z ww. programem dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy (lokalizacja poza ograniczeniami, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych (...) 1,2 miejsca na mieszkanie". Kolegium stwierdziło, że ostatnio przytoczone sformułowanie nie jest jednoznaczne, nie wiadomo bowiem, czy odnosi się ono wprost do przedmiotowej inwestycji, czy też, jak to wynika z dosłownego jego brzmienia, jest ogólnym wskazaniem dla przedmiotowej lokalizacji. Brak jednoznacznego i precyzyjnego określenia wymaganej liczby miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji w objętym decyzją kształcie. W ocenie Kolegium takie ustalenie liczby miejsc postojowych nie jest prawidłowe i nie spełnia wymogów, jakie wynikają z przepisów § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U Nr 164, poz. 1589), art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d u.p.z.p. oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją konieczne jest stanowcze określenie ilości niezbędnych dla inwestycji miejsc postojowych. W tym zakresie bowiem decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.

Co do spełnienia pozostałych warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium podało, iż nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [....] , poprzez drogę wewnętrzną - ul. [....] oraz ogólnodostępną drogę wewnętrzną biegnącą po działkach nr [....][....] . Spełniona została zatem przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W ocenie Kolegium wątpliwości budzi natomiast spełnienie przesłanki określonej art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.. Przepis ten stanowi, że dla ustalenia warunków zabudowy konieczne jest, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Tymczasem ustalenia organu I instancji w tym zakresie są niepełne, w szczególności w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji. Zarządca drogi - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu - dwukrotnie wyrażał opinię dotyczącą planowanej obsługi komunikacyjnej inwestycji. Pierwsza opinia (z dnia 5 listopada 2012 r., karta 401, t. III) była negatywna, a to z uwagi na okoliczność, że, jak wskazano, "[....] i ul. [....] bez rozbudowy nie są w stanie zapewnić planowanej inwestycji (budynek mieszkalny wielorodzinny) bezpiecznej i prawidłowej obsługi komunikacyjnej. Szerokość jezdni przedmiotowych ulic wynosi ok. 2,5 - 3 m, co nie zapewnia bezpiecznego mijania się pojazdów. Ponadto na całej długości ww. ulic brak jest chodnika i pasa wydzielonego do poruszania się pieszych". W aktach sprawy znajduje się także druga opinia ZIKiT (opinia z dnia 24 kwietnia 2015 r., karta 567, t. III), w której wyrażono stanowisko pozytywne wobec przedmiotowej inwestycji. Podano w niej, że "istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego" i wskazując, że "obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej, jaką jest ul. [....] poprzez drogę wewnętrzną ul. [....] oraz istniejący zjazd i drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie działek nr [....] [....] obr. [....] ." W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, aby stan faktyczny w zakresie układu drogowego mającego stanowić obsługę komunikacyjną przedmiotowej inwestycji uległ w okresie pomiędzy wydanie obu ww. opinii ZIKiT jakiejkolwiek zmianie. Także druga opinia ZIKiT nie wskazuje na żadne tego rodzaju okoliczności. Przytoczone opinie zarządcy drogi są niespójne, a co za tym idzie postawiony w ostatniej z nich wniosek, jakoby istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nie wynika z nich logicznie, nie został w racjonalny sposób umotywowany i jawi się jako dowolny. Przyczyną negatywnej początkowo oceny planowanego przedsięwzięcia była okoliczność, że obsługa komunikacyjna inwestycji ma być realizowana poprzez ul. [....] i ul. [....] . Zarządca drogi podnosił, że są to ulice bardzo wąskie i bez rozbudowy nie mogą stanowić bezpiecznej obsługi przedmiotowej inwestycji. Podkreślono także brak chodnika i ciągu pieszego. Tak określone przyczyny opinii negatywnej w dalszym ciągu istnieją, a zarządca drogi w opinii z dnia 24 kwietnia 2015 w ogóle się do tego faktu nie odniósł. W ocenie Kolegium wyjaśnienia w toku ponownego rozpatrywania sprawy wymaga, dlaczego zarządca drogi uznał, że wymienione przez niego cechy układu drogowego mającego obsługiwać przedmiotową inwestycję, a wykluczające wcześniej wydanie opinii pozytywnej, obecnie nie są już tak istotne i nie stanowią przeszkody dla wydania opinii pozytywnej. Obowiązkiem organu I instancji jest przy tym ocena całego materiału dowodowego w sprawie, także obu włączonych do akt sprawy opinii ZIKiT, w kontekście przesłanek ustalenia warunków zabudowy. Zaniechanie takiej oceny stanowi naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a.

Nie budziło natomiast wątpliwości Kolegium, że teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., oraz że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, zatem te przesłanki ustalenia warunków zabudowy uznać należy za spełnione.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Kolegium stwierdziło, że E.S. , nie została prawidłowo zawiadomiona o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z nim zgodnie z art. 10 k.p.a. Organ wprawdzie skierował takie zawiadomienie do wszystkich stron postępowania (pismo z dnia 11 grudnia 2015 r., karta 676, t. III), jednak błędnie wskazał pełnomocnika ww. strony postępowania. Pełnomocnikiem E.S. jest adwokat T.P. , natomiast zawiadomienie zostało skierowane do K.B. , jak wskazano w rozdzielniku załączonym do pisma, pełnomocnikowi E.S. . Powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ pełnomocnik strony zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w terminie otwartym do wniesienia odwołania od decyzji, dnia 3 lutego 2016 r., co potwierdza oświadczenie dołączone do akt sprawy.

Mając jednak na uwadze wskazane wyżej uchybienia, jakimi dotknięta jest kwestionowana decyzja, a w szczególności, że narusza ona przepisy postępowania w taki sposób, że mogło to mieć wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie, orzeczono jak na wstępie.

R.B. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 2 kpa polegające na uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania mimo że nie istnieje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie

- art. 136 kpa i zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie,

- art. 7, 77 i 107 § 3 kpa przez pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz wywiedzenie błędnych wniosków faktycznych z ustalonego stanu faktycznego, a to: pominięcie faktu, że sprawa dotyczy lokalizacji istniejącego od kilkunastu lat, zamieszkanego budynku i nie zachodzi niebezpieczeństwo, że ruch drogowy generowany przez ten budynek, a ściślej przez jego mieszkańców, zwiększy się na skutek wydania decyzji wz, pominięcie faktu, że w tym samym postępowaniu SKO utrzymało analogiczną decyzję Prezydenta Miasta K. w mocy,

- art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zakresie obsługi komunikacyjnej przez błędne przyjęcie, że nieruchomość nie posiada właściwej obsługi komunikacyjnej,

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędne zastosowanie i uchylenie wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji o warunkach zabudowy, mimo zaistnienia przesłanek uzasadniających ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji.

W uzasadnieniu skargi podano, iż SKO skorzystało z uprawnienia do kasacyjnego orzekania mimo braku ku temu jakichkolwiek przesłanek faktycznych i prawnych. Argumentacja przedstawiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako przyczyna uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. jest niezgodna z przepisami prawa i stanem faktycznym sprawy. Przepisy prawa nie pozwalają na zmianę treści decyzji o warunkach zabudowy w zależności od tego czy decyzja ta jest wydawana na potrzeby przyszłej inwestycji czy też na potrzeby legalizacji inwestycji istniejącej. Niezgodny z przepisami prawa jest wywód uzasadnienia dotyczący rzekomego zaniżania wskaźnika intensywności zabudowy, a skutkujący, co jest kolejnym przykładem braku logiki rozumowania, przyjęciem sprzeczności pomiędzy częścią tekstową a graficzną decyzji. Wbrew twierdzeniom Kolegium, kontrola w tym zakresie odbywa się na etapie pozwolenia na budowę (decyzji legalizacyjnej). Organ wydające te decyzje nie wyda decyzji pozytywnej dopóki projekt budowlany (inwentaryzacja) nie będą zawierały elementów, z których będzie wynikało, że na terenie inwestycji określonym w decyzji o warunkach zabudowy znajdują się elementy zagospodarowania wymagane przez Prawo budowlane. Innymi słowy, to organ administracji architektoniczno-budowlanej lub organ nadzoru nie wyda decyzji pozytywnej jeżeli inwestor będzie usiłował zaniżyć na tym etapie powierzchnię terenu inwestycji. Taka próba skutkować bowiem będzie niezgodnością z decyzją wzit. W zakresie szerokości elewacji frontowej wywód Kolegium jest niezrozumiały. Nie wiadomo, czy Kolegium kwestionuje wyznaczenie frontu działki jako pojęcia mającego swoje legalne znaczenie, czy też przyjmuje, że ten parametr jest źle ustalono. Kolegium równocześnie stwierdza, że w analizie brak jakichkolwiek ustaleń co do dopuszczalnej szerokości tej elewacji, a w kolejnym zdaniu, że jednocześnie analiza zawiera dodatkowe ustalenia. Jak się wydaje brak ustaleń nie może występować jednocześnie z dodatkowymi ustaleniami. Jest niezrozumiałe z jakich powodów organ ma uzasadniać przekroczenie wskaźnika wynikającego z ust. 1 § 7 o 4 cm. W zakresie wysokości brak możliwości ustalenia czy postępowanie legalizacyjne nie będzie wymagało wykonania robót budowlanych, które, nie spowodują zmiany wysokości. Zatem "widełkowe" ustalenie parametru jest uzasadnione. Nie wiadomo w jakim miejscu, zdaniem SKO różnica wysokości budynków [....] i [....] jest mniejsza niż dwa metry. W zakresie miejsc parkingowych nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. W szczególności przepisem takim nie może być przepis rozporządzenia w sprawie nazw używanych w decyzjach już to z tego powodu, że taka norma byłaby poza zakresem delegacji ustawowej. W zakresie infrastruktury komunikacyjnej, SKO w ogóle nie rozważało możliwości zastosowania art. 136 kpa i przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Zasadą polskiej procedury administracyjnej jest merytoryczne rozpatrywanie sprawy i prowadzenie zwykłego postępowania wyjaśniającego. SKO zaniechało wykonania swoich ustawowych obowiązków i dopuściło w istocie do przewlekłości postępowania i to przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, co winno skutkować odpowiednimi środkami naprawczymi.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja naruszyła art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 i art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej bez wykazania spełnienia przesłanek tego przepisu oraz brak konkretnego wskazania okoliczności jakie organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Z tymi uregulowaniami koresponduje art. 136 kpa wprowadzający obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zwrócenie się o to do organu I instancji.

W kontrolowanej sprawie, uwzględniając podane w uzasadnieniu decyzji przyczyny, skarżony organ błędnie zastosował art. 138 § 2 kpa, ponieważ wskazując na jego zdaniem błędnie określone parametry obiektu, co miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia, nie wskazał jednoznacznych przyczyn, dlaczego parametry przyjęte przez organ I instancji są nieprawidłowe. Z treści uzasadnienia wynika, że organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie bądź na przypuszczeniach i wątpliwościach, bądź jego stanowisko co do błędów organu I instancji jest wewnętrznie niespójne lub błędne.

Przechodząc do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy wskazać, że choć uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne, to do 6 strony zawiera jedynie ogólne rozważania. Okoliczności faktyczne sprawy, zostały przytoczone dopiero na 6 stronie, dotyczą frontu terenu inwestycji, prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego i są niespójne z dalszymi rozważaniami organu odnośnie frontu teren inwestycji, a m.in. ta kwestia spowodowała uchylenie decyzji organu I instancji.

Jak wynika z rozważań SKO, zaaprobowało ono poglądy organu I instancji, co do szerokości frontu działki, wynoszącego 35 metrów i wyznaczenia obszaru analizowanego. Z załącznika graficznego do decyzji wynika, że 35 metrów wynosi krawędź działki od strony północnej, a od strony wschodniej szerokość zarówno działki jak i terenu inwestycji jest całkiem inna. Z tej części rozważań wynika zatem, że SKO zaaprobowało stanowisko, że frontową częścią terenu inwestycji jest jego krawędź północna. Natomiast odnosząc się do parametru szerokości elewacji frontowej (str. 8 decyzji), SKO jednoznacznie uznało, że frontem terenu inwestycji jest jego krawędź wschodnia. Jednocześnie SKO wyraziło kategoryczny pogląd, że uznanie przez organ I instancji krawędzi północnej za frontową jest błędne. Tak więc poglądy SKO co do podstawowej kwestii, jaką jest front terenu inwestycji są niespójne.

Jeśli chodzi o kwestię terenu inwestycji, to zgodzić się należy z zarzutami skargi, w szczególności nawiązującymi do wymogów § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i należy wskazać, że teren inwestycji może być większy niż sam teren, na którym usytuowany ma być budynek, którego dotyczy wniosek o warunki zabudowy. Związane jest to z tym, że na terenie inwestycji ulokowane mogą być urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, którego dotyczy decyzja o w.z. W tym zakresie dodać jednak należy, że SKO zakwestionowało parametr wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, wyrażając pogląd, że analiza wniosku i jego części graficznej, "rodzi wątpliwości co do zgodności części tekstowej wniosku z jego częścią graficzną..." (str. 8 decyzji).

Przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji, były też zastrzeżenia SKO do prawidłowości wyznaczenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, z uwagi na wątpliwości co do wysokości budynku na działce [....] (str.9 decyzji).

Tymczasem zgodnie z art. 138 § 2 kpa wątpliwości organu II instancji do ustalonego stanu faktycznego nie mogą był podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Organ II instancji nie ma bowiem takich kompetencji jak sąd administracyjny, jest organem mającym obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy i w przypadku wątpliwości do pewnych okoliczności stanu faktycznego, ma obowiązek – w związku i na podstawie art. 136 kpa - podjęcia działań mających na celu jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, który jego zdaniem jest z jakichś przyczyn wątpliwy. Następnie organ II instancji ocenia, czy w postępowaniu doszło do błędów, czy też nie. Jeśli doszło to ocenia, czy wykazane błędy to podstawa do uchylenia decyzji ze względu na określone przepisy materialne, czy też można orzekać pomimo tych braków merytorycznie poprzez zmianę zaskarżonej decyzji, do czego organ odwoławczy ma również kompetencję. Sam fakt błędnego określenia parametrów inwestycji nie upoważnia bowiem do automatycznego skorzystania z dyspozycji art. 138 § 2 kpa. Natomiast takie podejście jak zaprezentowało SKO w zaskarżonej decyzji, prowadzi do sytuacji, że organ I instancji nadal nie wie dlaczego orzekł źle, a ponownie wydana przez niego decyzja znowu może zostać zakwestionowana, wydłużając i tak długie postępowanie. Poza tym wątpliwości mogą okazać się nieuzasadnione, co prowadzi do sytuacji, że uchylone mogło zostać prawidłowe rozstrzygnięcie.

Taka konkluzja związana jest z tym, że w sprawie z wniosku innej osoby, o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu, na podstawie tej samej analizy, kiedy parametry obiektu organ I instancji ustalił identycznie jak w przedmiotowym wypadku, SKO w decyzji z 8.02.2016r., znak: [....] zajęło stanowisko, że wszystkie parametry inwestycji określone są prawidłowo, a zastrzeżenia budzi jedynie kwestia obsługi komunikacyjnej (sprawa II SA/Kr 534/16).

Odnosząc się do kwestii obsługi komunikacyjnej należy natomiast wskazać, że sam fakt istnienia rozbieżnych opinii ZIKiT, czyli znowu wątpliwość, czy teren inwestycji ma, czy też nie ma zapewnionej obsługi komunikacyjnej, w myśl art. 138 § 2 kpa, również nie stanowi podstawy do jego zastosowania. W tym zakresie aktualne są poglądy przedstawione powyżej, gdyż organ II instancji, przy zastosowaniu art. 136 kpa, miał obowiązek wyjaśnienia wątpliwości, która mu się nasunęła tj.: "dlaczego zarządca drogi uznał, że wymienione przez niego cechy układu drogowego mającego obsługiwać przedmiotową inwestycję, a wykluczające wcześniej wydanie opinii pozytywnej, obecnie nie są już tak istotne i nie stanowią przeszkody dla wydania opinii pozytywnej" (str. 11 decyzji).

W kwestii miejsc postojowych, w całości podzielić należy poglądy przedstawione w skardze. W tym zakresie, w orzecznictwie w zasadzie jednolicie prezentowane jest stanowisko, które wyraża także Sąd rozpoznający sprawę, że w obowiązującym systemie prawnym brak przepisu, który nakazywałby wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej liczby miejsc postojowych. Dlatego takie rozstrzygnięcie jakie zawarł w tym zakresie organ I instancji, należy uznać za prawidłowe.

Z powyższych rozważań, które odnoszą się do wszystkich zastrzeżeń SKO do decyzji organu I instancji wynika, że organ II instancji co najmniej przedwcześnie orzekł na podstawie art. 138 § 2 kpa. Jego zastrzeżenia są bowiem albo błędne (w zakresie dotyczącym miejsc postojowych i terenu inwestycji), albo źle tj. niespójnie uzasadnione (w zakresie dotyczącym frontu terenu inwestycji), albo opierają się jedynie na wątpliwościach, które mogły zostać usunięte przez organ II instancji w ramach uzupełniającego i nieskomplikowanego postępowania dowodowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji uwzględni przedstawione powyżej poglądy prawne, w związku z wątpliwościami do jakich doszedł, w pierwszej kolejności przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe. Następnie przeprowadzi ustalenia w zakresie wymaganych przepisami parametrów, w razie zaś ewentualnych błędów organu I instancji poprzez dokładne wyliczenia, błędy te wykaże i dopiero wówczas oceni, czy stanowi to podstawę do uchylenia decyzji I instancji, czy też można w sprawie orzekać merytorycznie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c". O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.