Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 802/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 10 października 2016 roku, pod pozycją [...].


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 13 września 2016 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez: podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki przed sądem, dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki oraz uiszczenie wpisu sądowego.

Odpisy zarządzeń doręczono pełnomocnikowi 3 października 2016 r.

W odpowiedzi uiścił wymagany wpis od skargi oraz nadesłał podpisany przez siebie odpis skargi oraz odpis z KRS, nie nadesłał jednak wymaganego pełnomocnictwa, prosząc o wyznaczenie dodatkowego terminu na jego nadesłanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

Z powyższego przepisu wynika, że pełnomocnik skarżącego, wnoszący do sądu skargę, ma obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., w których to przepisach ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 519/ 05, publ. OSP 2006/5/63, postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 1375/14). W konsekwencji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 577/14, z 17 czerwca 2014r., w sprawie o sygn. akt II GSK 1375/14, z 17 września 2014 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 2106/14, z 17 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 1505/14). W orzecznictwie wskazuje się, że sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bowiem w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (por. postanowienia NSA z: 25 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 916/10 i z 12 czerwca 2014 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 426/14 oraz z 17 listopada 2015r., w sprawie o sygn. akt I OSK 2800/15, z 29 maja 2015 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 901/15, z 11 czerwca 2015 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 637/15 oraz R. Hauser, M. Wierzbowski - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Wa-wa 2015, str. 361-362).

Tym samym skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, bowiem w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia wskazać należy, że termin siedmiodniowy określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. ma ustawowy charakter, co oznacza, że nie może być ani skrócony, ani przedłużony przez sąd (por. postanowienie z 30 października 2009 r. , w sprawie o sygn. akt I OSK 1462/09).

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

E.J.