Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2900/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 692/16 w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 692/16, oddalił skargę J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. D. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 43 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne uznanie, że w dniu [...] grudnia 2015 r. skarżącemu została skutecznie doręczona przesyłka z decyzją Wójta Gminy Wiązowna z dnia [...] grudnia 2015 r., pomimo braku adnotacji na dowodzie doręczenia, że w/w przesyłkę otrzymał skarżący lub też że ktoś inny podjął się doręczeniu mu w/w przesyłki.

W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie w/w wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, bądź też o zmianę zaskarżonego wyroku i o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lutego 2016 r. wraz ze stwierdzeniem, że odwołanie Janusza Drabika od decyzji Wójta Gminy Wiązowna z [...] grudnia 2015 r. zostało wniesione w terminie wraz z zasądzeniem na rzecz skarżącego kosztów postępowania i kosztów zastępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Wbrew tezie wyartykułowanej w kasacji, Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni art. 43 K.p.a. Od razu warto zaznaczyć, że spór nie dotyczy obu norm zawartych w art. 43 K.p.a., ale tylko normy objętej art. 43 zdanie pierwsze K.p.a. W myśl tego przepisu, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Dyspozycja art. 43 zdanie drugie K.p.a. nie odnosi się do dorosłego domownika, za którego należy uznać żonę skarżącego, czego sam skarżący nie kwestionuje.

Doręczenie przewidziane w przepisie art. 43 zdanie pierwsze K.p.a. oparte jest na domniemaniu doręczenia pisma adresatowi, co oznacza przyjęcie, że wywołało ono skutek prawny. Miarodajną jest data przyjęcia pisma przez dorosłego domownika bez konieczności badania, czy domownik wywiązał się z obowiązku przekazania przesyłki adresatowi. Pogląd ten, wbrew twierdzeniom skarżącego, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 208/09, ONSA i wsa 2011/2/37; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2408/11). Odmienny pogląd nie został wyrażony w powołanych przez wnoszącego kasację wyrokach NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2070/10 oraz z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06 (wnoszący kasację podał błędną sygn. akt: II GSK 315/16).

Błędne jest zatem prezentowane przez wnoszącego kasację stanowisko, według którego, brak na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacji o tym, że osoba odbierająca przesyłkę podjęła się oddania pisma adresatowi, oznacza brak możliwości przyjęcia, że pismo zostało we wskazanej na tym potwierdzeniu dacie doręczone adresatowi.

Dodać warto, że domniemanie doręczenia pisma w sposób zastępczy określony w art. 43 K.p.a. może być wzruszone przez adresata pisma, ale nie jest wystarczające tylko to, że na pokwitowaniu doręczenia (potwierdzeniu doręczenia) nie ma adnotacji, że osoba, której pismo doręczono zobowiązała się oddać pismo adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1558/11).

Skoro skarżący nie obalił domniemania doręczenia pisma, podnosząc jedynie brak adnotacji na dokumencie doręczenia, o zobowiązaniu się domownika do doręczenia pisma skarżącemu, to należy przyjąć, że przepis art. 43 K.p.a. został nie tylko prawidłowo wyłożony, ale także właściwie zastosowany.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.