Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1135/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Tomasz Wykowski(spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi I. Z. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. odrzucić skargę; II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej I. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 9 czerwca 2009 r. I. Z., reprezentowana przez pełnomocnika - swojego męża Z. Z., wniosła skargę na doręczone jej w dniu 5 maja 2009 r. pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zatytułowane "postanowienie", opatrzone datą [...] kwietnia 2009 r., oraz numerem [...]. Z treści pisma wynika, że utrzymuje ono w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].03,2009 r. [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu strzeżonego dla pojazdów samochodowych na działce nr [...], arkusz [...], obręb J. w P. przy ul. [...]. W dalszej części pisma znajduje się szczegółowe uzasadnienie stanowiska organu. Przedmiotowe pismo nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną do jego wydania.

W skardze zawarte zostały szczegółowe zarzuty odnoszące się do kwestii podniesionych w zaskarżonym piśmie.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż zaskarżone pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2009 r., l.dz. [...] nie zostało podpisane przez osobę reprezentującą organ i tym samym nie weszło do obrotu prawnego. W związku z tym organ wniósł o umorzenie postępowania wszczętego skargą I. Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności

zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zasadniczą kwestią, która wymagała wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie była kwalifikacja prawna zaskarżonego pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, W ocenie Sądu rzeczone pismo nie może być traktowane jako postanowienie, gdyż nie zawiera podstawowego elementu, który przesądza o takim charakterze pisma, a mianowicie nie zawiera podpisu osoby upoważnionej do wydania postanowienia. Podstawową przesłanką wydania przez organ postanowienia lub decyzji jest jego podpisanie przez osobę upoważnioną. Gdy takiego podpisu brak, nie można mówić o postanowieniu, lecz co najwyżej o projekcie takiego postanowienia.

Z powyższych względów i z uwagi na to, iż zaskarżone pismo zawiera wszelkie niezbędne elementy postanowienia poza podpisem osoby upoważnionej do jego wydania, Sąd zakwalifikował rzeczone pismo jako projekt postanowienia, a co za tym idzie skarga strony została potraktowana jako skarga na projekt postanowienia.

Taka kwalifikacja przedmiotowego pisma pociąga za sobą rozważenie kwestii istnienia kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony jest w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr. 153 poz.1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia

rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na

które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji

publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów

prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i

terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

1) określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji

publicznej;

2) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

3) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zgodnie z § 3 ww. artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Przedmiotu skargi nie można zakwalifikować do żadnej ze spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 ani § 3 p.p.s.a. Z tej racji wniesienie skargi na pismo organu było niedopuszczalne. W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.