Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 821/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 148
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu zażalenia A. P. (dalej: "skarżący") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego wentylacji w lokalu usługowym nr [...] w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] [...] w R., zakończonego decyzją ostateczną PINB w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]– utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego wentylacji

w lokalu usługowym nr [...] w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] [...] w R. zostało zakończone decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] nakazującą Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w R. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym przewodów kominowych w lokalu usługowym nr [...] w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] [...] w R.

W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący złożył do organu I instancji wniosek

z dnia [...] grudnia 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. i art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 k.p.a. orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego wentylacji w lokalu usługowym nr [...] w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] [...] w R., zakończonego decyzją ostateczną PINB w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]. Uzasadniając wskazał, iż na gruncie Prawa budowlanego (w szczególności art. 66) przymiot strony w postępowaniu w sprawie stanu technicznego wentylacji (w niniejszym przypadku w lokalu nr [...]) w budynku mieszkalno-usługowym przysługiwał spółdzielni mieszkaniowej, jako właścicielowi i zarazem zarządcy tego budynku. Zauważył, iż skarżący nie jest ani właścicielem, ani zarządcą tego budynku, posiada jedynie spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu usługowego nr [...] w tym budynku. Ograniczone prawo rzeczowe, jakim dysponuje skarżący, nie uprawnia do bycia stroną w tym postępowaniu. Organ I instancji podniósł, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów, członkom spółdzielni mieszkaniowych, w tym także dysponującym własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu, nie przysługują prawa strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., natomiast przepisy prawa spółdzielczego nie przyznają członkom spółdzielni prawa do korzystania z majątku spółdzielczego oraz do rozporządzania rzeczą w myśl art. 140 Kodeksu cywilnego.

Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż rozważył możliwość wznowienia postępowania z urzędu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podniósł, iż przedłożone przez skarżącego opinie techniczne: kominiarska Nr [...] z dnia

[...] czerwca 2011 r. oraz budowlana z dnia [...] grudnia 2010 r. zostały sporządzone po wydaniu decyzji Nr [...], a zatem nie istniały w dniu wydania decyzji i nie stanowią nowego dowodu, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie.

Konkludując wskazał, iż decyzja Nr [...] została wykonana, co potwierdziły oględziny w terenie i protokoły badań kominiarskich, a kontrole okresowe stanu technicznego budynku z 2010 r. i kominiarskie z 2011 r. nie wykazują nieprawidłowości w stanie konstrukcji budynku i przewodów kominowych, dlatego też nie uzasadniają wszczęcia postępowania wznowieniowego.

We wniesionym zażaleniu skarżący wskazał, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie przedłożyła protokołu badań kominiarskich sporządzonego przez mistrza kominiarskiego potwierdzającego odpowiedni stan techniczny przewodów kominowych w lokalu usługowym nr [...], zgodnie ze zobowiązaniem wynikającym

z decyzji z [...] lutego 2007 r. Tym samym, w ocenie skarżącego świadczy to o nie wykonaniu decyzji nr [...]. Wskazał, iż protokół oględzin z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie jest kontrolą wykonania decyzji, gdyż nie było sporządzonej w tym dniu ekspertyzy, ani projektu, jak i nie było mistrza kominiarskiego.

Skarżący podniósł zatem, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego

2007 r. nr [...] nie została wykonana, gdyż nakazane roboty do chwili obecnej nie zostały sprawdzone i odebrane. Dlatego też w jego ocenie zażalenie jest zasadne,

a postępowanie w przedmiotowej sprawie należy wznowić.

Rozpoznając zażalenie, organ odwoławczy uzasadniając wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. podniósł, iż organ we wstępnym etapie postępowania z wniosku o wznowienie postępowania jest zobowiązany dokonać ustaleń w zakresie legitymacji procesowej wnoszącego podanie (czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę), a także ocenić, czy wnioskodawca powołuje się na podstawy wznowienia wymienione w art. 145 §

1 k.p.a., jak też czy zachowano ustawowy termin do wniesienia żądania. Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący, jako podstawę wznowienia w sprawie podał brak wiedzy i informacji o decyzji PINB w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., tj. przesłankę wynikającą z przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji niewłaściwie wskazał

w postanowieniu z dnia [...] maja 2012 r., iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot do tego nieuprawniony. Zdaniem organu odwoławczego skarżący jako osoba posiadająca spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] jest stroną zainteresowaną w postępowaniu dotyczącym lokalu nr

[...] zakończonym decyzją nr [...] i posiada interes prawny w tymże postępowaniu. Dlatego też odmowa wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych przez organ I instancji nie znajdowała uzasadnienia.

Organ odwoławczy przywołał treść art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Wywiódł, iż

w omawianej sprawie nie został zachowany wskazany w tym przepisie termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Zauważył, iż we wniosku

o wznowienie postępowania z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący oświadczył, iż nie został poinformowany o decyzji nr [...], co jest jednak sprzeczne z aktami sprawy organu I instancji, a w szczególności z pismem organu I instancji z dnia [...] lutego 2007 r. (odebranym przez skarżącego [...] marca 2007 r.) informującym go o wydaniu ww. rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego pismo to jednoznacznie wskazuje, iż skarżący od dłuższego czasu miał świadomość istnienia decyzji nr [...]. Dlatego też organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na wskazane uchybienie (tj. niezachowanie terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a.) odmowa wznowienia postępowania była zasadna.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów zażalenia. Wskazał, iż z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie,

w tym z opinii Zakładu Kominiarskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. sporządzonej przez Mistrza Kominiarskiego M. R. wynika, iż obowiązek nałożony decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. został wykonany. Zauważył, iż wprawdzie ocena techniczna z dnia [...] czerwca 2011 r. wskazuje na liczne nieprawidłowości w obrębie lokalu nr [...] należącym do skarżącego, jednakże mając na uwadze całokształt akt zgromadzonych w sprawie nie można mówić o braku wykonania obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji nr [...]. Podniósł, iż powyższe nieprawidłowości wskazane w ocenie technicznej z dnia [...] czerwca 2011 r. mogą być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu wykonania robót w obrębie przewodów kominowych w okresie od przeprowadzenia oględzin, tj. [...] czerwca 2006 r. do dnia sporządzenia ekspertyzy z dnia [...] grudnia 2006 r. organ odwoławczy wskazał, iż ww. przeróbki zostały wykonane przed sporządzeniem wskazanej ekspertyzy, a zatem ekspertyza, jak i decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2007 r. uwzględnia wykonane przeróbki.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r., skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, jako naruszającego prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie wydanie orzeczenia o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2007 roku nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

– art. 7 k.p.a. poprzez rażące naruszanie prawa przez organy administracji;

– art. 10 k.p.a. i art. 28 k.p.a. poprzez pozbawienie strony udziału

w postępowaniu, nie przyznanie jej statusu strony przy wydaniu decyzji nr [...] i postanowienia organu I instancji, co mogło mieć wpływ na ustalenia;

– art. 145 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania;

– art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności oceny technicznej z dnia [...] czerwca 2011 r.

Uzasadniając podniósł, iż decyzja będąca przedmiotem wznowienia określała termin obowiązków w niej nałożonych na podmiot na dzień [...] kwietnia 2007 r., zaś opinia nr [...] pochodzi z [...] lutego 2011 r., a zatem prawnie obowiązek został wykonany prawie po ponad 4 latach. Skarżący wskazał, iż pomimo skarg organ

I instancji całkowicie ignorował przebieg postępowania administracyjnego. Zauważył, iż organ administracji powinien przestrzegać prawa, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami w niniejszej sprawie. Podobnie przedstawia się sprawa udziału skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji, gdzie podstawą rozstrzygnięcia było stanowisko, że wniosek złożyła osoba nieuprawniona oraz pozbawienie skarżącego statusu strony w 2007 r. Skarżący podniósł, iż o decyzji został jedynie powiadomiony, nie otrzymując jej treści. Jego zdaniem nie jest istotny fakt informacji o decyzji, a jej treść. Wskazał, iż dopiero bowiem zaskarżone postanowienie uzmysłowiło mu jakie błędy popełniono we wcześniejszych postępowaniach, w rażący sposób pozbawiając go statusu strony, jak i szeregu uprawnień wynikających z k.p.a.

W ocenie skarżącego zakres opinii całkowicie pomija konkluzje decyzji nr [...], gdzie oprócz nakazania wykonania prac technicznych organ administracji nakazuje przedłożyć protokół potwierdzający nie wykonanie prac, ale odpowiedni stan techniczny przewodów kominowych w lokalu nr [...]. Zdaniem skarżącego oznaczało to, że oprócz wykonania prac uprawniony kominiarz powinien sprawdzić całość funkcjonowania instalacji kominowych po wykonanych przeróbkach, czy przewody kominowe, funkcjonują jako całość sprawnie i zgodnie z przepisami. Nadto zauważył, iż ocena techniczna sporządzona [...] czerwca 2011 r. odnosi się do stanu w jakim znajdował się lokal przed wydaniem decyzji [...], a stwierdzone uchybienia nie są podstawą do nowego postępowania administracyjnego, jak sugeruje organ,

a stanowią nową samoistną podstawę wznowienia postępowania wynikającą z art. 145 pkt 5 k.p.a. tj. wyjdą nowe okoliczności faktyczne /potwierdzone dowodem/ nie znane organowi, a istniejące w dacie jej wydania.

Skarżący podniósł także, iż szczegółowa analiza kilku opinii różnych rzeczoznawców wskazuje, że przewody kominowe w lokalu nr [...] są nadal wadliwe

i taki stan trwa co najmniej od 2006 r. Enigmatyczne stwierdzenie, że całokształt akt zgromadzonych przemawia za tym, że wykonano decyzję nr [...], jest rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie wskazano jakie dowody z akt sprawy przemawiają za tą tezą. Przerzucanie tego na nowe postępowanie jest bezcelowe i pozbawione logiki i sensu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna.

Należy podkreślić, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym wypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję czy postanowienie organ jest zobligowany do przestrzegania przepisów k.p.a.,

a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane [...] sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego wentylacji w lokalu usługowym nr [...] w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] [...] w R., zakończonego decyzją ostateczną PINB w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]. W postanowieniu tym organ odwoławczy uznał za błędną ocenę organu I instancji co do tego, iż wniosek o wznowienie postepowania został złożony przez osobę do tego nie uprawnioną. W aktach administracyjnych znajduje się kopia przydziału lokalu użytkowego z dnia [...] września 1997 roku, z której wynika, iż przydzielono A. P., jako członkowi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w R., lokal użytkowy nr [...] przy ul. [...] [...] na warunkach własnościowego prawa do lokalu (karta [...] akt administracyjnych). Wobec powyższego uznać należy, iż skarżący nie jest właścicielem lokalu na prawach odrębnej własności lokali w rozumieniu Rozdziału 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1116 j.t. ze zm.), ale posiada status członka Spółdzielni, o której mowa, z której zasobów przydzielony został lokal użytkowy nr [...] położony przy ul. [...] [...] i przysługuje skarżącemu ograniczone prawo rzeczowe w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w rozumieniu art. 244 kodeksu cywilnego i Rozdziału 21 powołanej wyżej ustawy. Co do zasady przyjmuje się w orzecznictwie, iż członkom spółdzielni mieszkaniowych nie przysługują prawa strony, ponieważ członek spółdzielni mieszkaniowej jest reprezentowany przez jej zarząd. Z tego względu nie może domagać się dopuszczenia do udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym. Dopuszczalny jest w tej mierze wyjątek w sytuacji, gdy członek spółdzielni wykaże "własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany interes" (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001 roku, sygn. akt IV SA 1610/99 - LEX nr 53445, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2010 roku, sygn. akt VII SA/Wa 234/11 - LEX nr 984896). Wobec tego, iż postępowanie, o którego wznowienie skarżący wnosi, dotyczyło nieprawidłowości w stanie technicznym przewodów kominowych (wentylacyjnych i spalinowych) w lokalu użytkowym nr [...] przy ul. [...] [...] w R., co do którego skarżącemu przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, za trafny należy uznać pogląd organu odwoławczego, iż skarżący jest stroną tego postępowania i posiada interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Przesłanka własnego, zindywidualizowanego i skonkretyzowanego interesu została wypełniona, gdyż sprawa dotyczy prawidłowego stanu technicznego zajmowanego przez członka spółdzielni lokalu. Powyższe wywody pozostają bez wpływu na to, iż adresatem decyzji opartej na art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowalne (Dz. U. z 2010 roku, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) może być tylko zarządca lub właściciel obiektu będącego przedmiotem postępowania (wyrok WSA

w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 roku, sygn. akt VII SA/Wa 917/10 – LEX 676330). W tych okolicznościach już organ I instancji winien rozpoznać wniosek skarżącego

o wznowienie postępowania, jako podmiotu uprawnionego do jego złożenia, ustalając czy zaistniały podstawy do wznowienia wskazywane przez skarżącego, wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., przy jednoczesnym ustaleniu i dokonaniu oceny spełnienia przesłanek wynikających z treści art. 148 k.p.a. Ustalenia i ocena, o której mowa powinny zostać dokonane z uwzględnieniem obowiązków przewidzianych

w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem organ I instancji odmawiając skarżącemu uprawnienia do występowania w postępowaniu w charakterze strony nie odniósł, się do przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.,

a wskazując na rozważanie wznowienia postępowania z urzędu odniósł się jedynie do przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozważania organu w tej mierze są lakoniczne, nie zostały poprzedzone wyczerpującym

i niewątpliwym ustaleniem stanu faktycznego i nie wypełniają obowiązków ciążących na organach administracji publicznej w tej mierze. Organ odwoławczy

w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do przesłanki wznowieniowej określonej

w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a oraz pokrótce z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i pominął ustalenia ewentualnego wystąpienia i oceny przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt

5 k.p.a. Powyższe działanie organów obu instancji pozostaje w sprzeczności

z treścią art. 15 k.p.a. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, iż całość sprawy została oceniona przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Tymczasem z pism kierowanych do organów administracji publicznej, w szczególności z pisma z dnia [...] grudnia 2011 roku można wnioskować, iż skarżący jako podstawy wznowieniowe podaje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu") oraz z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ("wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję"). W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] maja 2012 roku Nr [...] skarżący dodatkowo podaje jako podstawę swojego żądania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić należy, iż wznowienie postępowania jako tryb nadzwyczajny, stanowiący odstępstwo od zasady ostateczności decyzji wyrażonej

w art. 16 § 1 k.p.a. wymaga precyzyjnego określenia przez stronę, na której

z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. żądanie wznowienia postępowania się opiera. W tej mierze nie może mieć miejsca wykładnia rozszerzająca. Obowiązkiem organu jest, oprócz zbadania legitymacji procesowej składającego żądanie, dokonanie oceny czy wskazywane przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 k.p.a. występują oraz czy zostały zachowane terminy, o których mowa w art. 148 k.p.a. Wobec tego, iż organy w sposób należyty nie przeprowadziły postępowania co do oceny czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy zostały zachowane ustawowe terminy do złożenia tego żądania postępowanie powinno zostać od początku powtórzone. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem powyższych wywodów. Wobec tego, iż podczas rozprawy przed Sądem skarżący jako podstawy żądania wznowienia postępowania podał art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a., w celu uniknięcia wątpliwości co do podstawy prawnej tego żądania organ winien rozważyć zasadność zwrócenia się do skarżącego o ostateczne sprecyzowanie żądania i jego uzasadnienie.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Orzeczenie z punktu 2 wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje podstawę w art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i art. 209 p.p.s.a. Kwota [...] zł obejmuje kwotę [...] zł uiszczonego wpisu sądowego, [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.