Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 173/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 184, art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 12
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2168
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Protokolant - sekr. sądowy Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez D. w M. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca lub Beneficjent) jest decyzja Zarządu Województwa [...] (dalej: organ odwoławczy lub Zarząd Województwa) z [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU lub organ I instancji) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] zobowiązującą Spółkę do zwrotu kwoty 704 070,88 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek bankowy Spółki.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] marca 2015 r. pomiędzy Spółką a Województwem [...] została zawarta umowa o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "[...]". Na podstawie tej umowy w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (RPO WM) przyznano Beneficjentowi dofinansowanie w wysokości 704 070,88 zł, stanowiące nie więcej niż 47,99 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu, w tym: środki EFRR, w ramach pomocy de minimis w kwocie nieprzekraczającej 598 460,24 zł, stanowiącej nie więcej niż 40,79 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych oraz współfinansowanie z budżetu państwa (BP) w ramach pomocy de minimis w kwocie nieprzekraczającej 105 610,64 zł, stanowiącej nie więcej niż 7,20% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu. Do umowy zawarto dwa aneksy: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w którym przedłużono okres realizacji projektu do 30 czerwca 2015 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. przedłużający okres realizacji projektu do 30 września 2015 r.

Projekt miał na celu stworzenie oferty dla beneficjentów projektów współfinansowanych ze środków UE w ramach programów krajowych i regionalnych w perspektywie finansowej 2007-2013, polegającej na zarządzaniu dokumentacją projektową, archiwizacji, przechowywaniu jej w stworzonym w ramach projektu archiwum, organizowaniu szkoleń z archiwizacji dokumentów oraz doradztwie z zakresu projektów unijnych w branży IT w perspektywie finansowej 2014-2020. Projekt zakładał realizację zadania w dwóch lokalizacjach: w R. (funkcja administracyjna i handlowa, z większością wyposażenia) i w M. (funkcja magazynowa z urządzeniami kopiująco-skanującymi i serwerownia), przewidziano także zakup samochodu specjalnego - bankowozu.

W umowie o dofinansowanie i wniosku o dofinansowanie, będącym załącznikiem do umowy, określono m.in. warunki i cele realizacji projektu, wskaźniki do osiągnięcia, zasady i procedury obowiązujące Beneficjenta przy realizacji projektu oraz w okresie trwałości. Umowa zobowiązała Beneficjenta do realizacji projektu z należytą starannością, ponoszenia wydatków celowo, rzetelnie, racjonalnie oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego oraz procedurami obowiązującymi w ramach RPO WM, w sposób który zapewni prawidłową i terminową realizację i osiągnięcie zakładanych celów (§ 3 ust. 7), użytkowanie zakupionego w ramach projektu sprzętu zgodnie z celem projektu. Beneficjent zobowiązał się umożliwić przeprowadzenie kontroli przez MJWPU lub inne uprawnione instytucje (§ 5 ust. 3 pkt 2). Umowa określała także sankcje za niedotrzymanie warunków umowy (§ 19), mogące polegać na rozwiązaniu umowy, wstrzymaniu wypłaty, obniżeniu dofinansowania, zwrocie całości lub części dofinansowania.

W celu potwierdzenia utrzymywania przez Beneficjenta celu i wskaźników projektu, w trzyletnim okresie trwałości projektu, a także w związku z pismem Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], który zwrócił się o przeprowadzenie kontroli trwałości na miejscu realizacji projektu, MJWPU zaplanowała przeprowadzenie w dniu [...] lutego 2017 r. kontroli przy ul. [...] w M. Z kontroli trwałości projektu została sporządzona notatka, z której wynika, że pod wskazanym adresem nie jest prowadzona działalność, Beneficjent odmówił poddania się kontroli, którą odroczono na późniejszy termin oraz poinformował, że budowana jest nowa siedziba firmy.

W dniu [...] lutego 2017 r. przeprowadzone zostały oględziny w miejscu wskazanym przez Beneficjenta, tj. przy ul. [...] w M. Z czynności sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną, która potwierdziła, że znaczna część sprzętów zakupionych w ramach projektu jest niezainstalowana i niewykorzystywana.

W dniu 2 marca 2017 r. Prezes Spółki poinformowała mailowo kierownika kontroli o tym, że z powodu choroby córki będzie mogła skontaktować się w sprawie terminu kontroli po 13 marca 2017 r. Pismem z 21 marca 2017 r. MJWPU zwróciła się do Spółki o ustalenie terminu i miejsca przeprowadzenia oględzin zakupionego w ramach projektu samochodu oraz urządzeń (3 kamery, komputer, bankowóz typu B), które nie zostały przedstawione do oględzin w dniu [...] lutego 2017 r. W odpowiedzi na powyższe Spółka pismem z 29 marca 2017 r. wyznaczyła termin i miejsce kontroli, wskazując: dzień [...] maja 2017 r. g. 13.00, R. ul. [...]. W dniu 8 maja 2017 r. kontrolerzy poinformowali Beneficjenta, że kontrola nie może odbyć się w powyższym terminie. Termin kontroli wyznaczony został na [...] maja 2017 r. o czym poinformowano Beneficjenta mailowo 10 maja 2017 r. Pismem z 11 maja 2017 r. Prezes Spółki poinformowała MJWPU, że w związku z planowanym zabiegiem i okresem rekonwalescencji nie może się spotkać i poprosiła o przełożenie kontroli na 20 czerwca 2017 r.

W dniu [...] maja 2017 r. przeprowadzana została kontrola projektu przy ul. [...] w R. oraz przy ul. [...] w M., która nie potwierdziła realizacji projektu pod wskazanymi adresami.

Ustalenia MJWPU z powyższych czynności kontrolnych zawarte zostały w informacji pokontrolnej nr [...] z [...] maja 2017 r., w której stwierdzono, że Beneficjent nie prowadzi działalności gospodarczej, na którą otrzymał dofinansowanie, zakupiony sprzęt, który okazano kontrolerom, nie jest wykorzystywany do realizacji celów projektu, Beneficjent nie zrealizował i nie utrzymuje celu projektu i wskaźników. Ponadto uznano, że zarówno w trakcie realizacji, jak i w okresie trwałości projektu, Beneficjent składał nieprawdziwe dokumenty i informacje. MJWPU uznała wszystkie wydatki za niekwalifikowalne.

Zaleceniami pokontrolnymi z [...] września 2017 r. wezwano Beneficjenta do zwrotu kwoty w wysokości 704 070,88 zł wraz z odsetkami. Spółka wniosła zastrzeżenia do dokumentów pokontrolnych, zaskarżyła je także do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarówno skarga na informację pokontrolną, jak i skarga na zalecenia pokontrolne zostały odrzucone przez WSA w Warszawie (postanowienia z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 822/18 i V SA/Wa 823/18).

Wobec braku uregulowania należności określonej w zaleceniach pokontrolnych, MJWPU wszczęła w dniu [...] kwietnia 2018 r. postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu przez Spółkę dofinansowania projektu "[...]".

W toku postępowania Strona została wezwana, pismem z [...] kwietnia 2018 r., do umożliwienia przeprowadzenia oględzin miejsca realizacji projektu oraz do przedstawienia dowodów i wyjaśnień.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik Strony wystąpił mailem z 27 kwietnia 2018 r. o przełożenie uzgodnienia terminu oględzin po okresie ,,majówki’’, a następnie mailem z 14 maja 2018 r. poinformował MJWPU o utrudnionym kontakcie z Prezes Spółki oraz, że z uwagi na zmianę miejsca realizacji projektu nie wie gdzie oględziny miałyby mieć miejsce.

Kolejnym pismem z 15 maja 2018 r. Strona wezwana została do wskazania adresu prowadzenia działalności opisanej we wniosku o dofinansowanie.

W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik Strony pismem z 28 maja 2018 r. poinformował MJWPU, że przedmioty zakupione w ramach projektu znajdują się przy ul. [...] w M. oraz przy ul. [...] w R. Jednocześnie wniósł o powiadomieniu go o terminie oględzin.

MJWPU pismem z 4 czerwca 2018 r. poinformowała pełnomocnika Strony, że oględziny przy ul. [...] w M. zostaną przeprowadzone [...] czerwca 2018 r., zaś przy ul. [...] w R. w dniu [...] czerwca 2018 r.

Dnia 28 czerwca do MJWPU wpłynęło pismo pełnomocnika Strony z dnia 26 czerwca 2018 r. informujące, że w Spółce do dnia 30 lipca 2018 r. trwa "przerwa wakacyjna wynikająca z urlopu wypoczynkowego" w związku z czym należy domniemywać, że przeprowadzenie oględzin lokalu, w którym prowadzona jest działalność Spółko będzie niemożliwe. Jednocześnie pismo zawierało wniosek o przełożenie terminu oględzin na termin po 30 lipca 2018 r.

MJWPU przeprowadziła oględziny: w dniu [...] czerwca 2018 r. w M. przy ul. [...], w dniu [...] czerwca 2018 r. w R. przy ul. [...]. Z czynności sporządzono protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną. Ponadto MJWPU przeprowadziła oględzin w dniu [...] sierpnia 2018 r. w M. przy ul. [...] oraz w dniu [...] sierpnia 2018 r. w R. przy ul. [...] - po uprzednim powiadomieniu pełnomocnika Strony pismem z 9 lipca 2018 r. Z przeprowadzonych czynności sporządzono również protokół oględzin. Oględziny nie wykazały prowadzenia przez Skarżącą realizacji projektu i zachowania jego trwałości pod wskazanymi adresami.

W następstwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, MJWPU decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. zobowiązała Spółkę do zwrotu 704 070,88 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 w związku z art. 207 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.; dalej: ustawa o finansach publicznych lub u.f.p.).

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w sprawie miało miejsce wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, bez wskazania o jakie procedury chodzi, lub wskazanie ich w sposób zbyt ogólny, art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, s.25 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1083/2006) poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie, art. 42 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej na podstawie ustaleń Prokuratury Okręgowej w postępowaniu przygotowawczym oraz zastosowanie w rozstrzygnięciu postanowień umowy o dofinasowanie;

2. przepisów postępowania, tj. art 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie samodzielnej oceny materiału dowodowego, dowolności oceny materiału dowodowego i brak korelacji pomiędzy podstawą faktyczną rozstrzygnięcia i podstawą prawną,

co w ocenie Spółki skutkowało błędnym ustaleniem, że w zakresie realizacji projektu doszło do uchybień i nieprawidłowości skutkujących koniecznością zwrotu dofinansowania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że realizacja rzeczowa i finansowa projektu została zakończona, MJWPU zatwierdziła wniosek o płatność końcową i wypłaciła ostatnią transzę dofinansowania w dniu 18 listopada 2015 r. Zgodnie z przepisami prawa unijnego oraz z postanowieniami umowy o dofinasowanie projekt wszedł w okres trwałości. Wyjaśnił, że kwestia ta uregulowana jest w art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006 zgodnie z którym państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, że operacja zachowuje wkład funduszy, wyłącznie jeżeli operacja ta, w terminie pięciu lat od zakończenia operacji lub trzech lat od zakończenia operacji w państwach członkowskich, które skorzystały z możliwości skrócenia tego terminu w celu utrzymania inwestycji lub miejsc pracy stworzonych przez MŚP, nie zostanie poddana zasadniczym modyfikacjom. Zarząd Województwa powołał się również, na wytyczne Instytucji Zarządzającej w zakresie monitorowania projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 w okresie trwałości oraz przeprowadzania kontroli obszarów szczególnego ryzyka i kontroli trwałości (dalej: Wytyczne Instytucji Zarządzającej), zgodnie z którymi od zakończenia realizacji projektu, w tym dokonania rozliczenia końcowego liczony jest trzyletni okres trwałości przedmiotowego projektu.

Analizując zapisy umowy o dofinansowanie organ odwoławczy wskazał, że Beneficjent w § 3 ust. 14 tej umowy zobowiązał się do przedstawiania na żądanie MJWPU lub IZ w trakcie realizacji projektu oraz w okresie trwałości wszelkich dokumentów, informacji i wyjaśnień związanych z realizacją i utrzymaniem projektu, w wyznaczonym terminie, w szczególności w ramach sprawozdawczości i kontroli określonej w Wytycznych Instytucji Zarządzającej. Wyjaśnił, że § 17 umowy o dofinansowanie reguluje zasady i obowiązki Beneficjenta dotyczące kontroli projektu, m.in. zapewnienie kontrolującym nieograniczonego dostępu do urządzeń, obiektów, terenów i pomieszczeń, w których realizowany jest projekt. Niewywiązywanie się Beneficjenta z zasad określonych w umowie, dotyczących kontroli projektu, na mocy tej umowy może zostać potraktowane jako odmowa poddania się kontroli (§ 17 ust. 6). Umowa określa także sankcje za niedotrzymanie warunków umowy, o których traktuje § 19 umowy. Stanowi on, że MJWPU może rozwiązać umowę, zastosować korekty finansowe lub wstrzymać wypłatę dofinansowania, jeżeli Beneficjent nie wywiązuje się z obowiązków nałożonych postanowieniami umowy, w szczególności (§ 19 ust. 1 pkt 4) utrudniał łub uniemożliwił przeprowadzenie kontroli lub wizyt monitorujących przez MJWPU. Jeżeli zostanie stwierdzone, że Beneficjent wykorzystał dofinansowanie z naruszeniem obowiązujących procedur, jest zobowiązany do zwrotu tych środków wraz z odsetkami, o których mowa w art. 207 ustawy o finansach publicznych. Ponadto przyznane i wypłacone dofinansowanie pozostaje u Beneficjenta tylko w przypadku, kiedy trwałość projektu zostaje zachowana, w przeciwnym razie środki te podlegają procedurze odzyskiwania zgodnie z art. 98-102 rozporządzenia nr 1083/2006.

W ocenie Zarządu Województwa zgromadzony materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że projekt nie jest realizowany zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, zakupione środki trwałe nie są wykorzystywane zgodnie z celami projektu, nie są też utrzymywane wskaźniki określone w umowie i wniosku o dofinansowanie. Uniemożliwienie instytucji wdrażającej potwierdzenia zachowania trwałości projektu w miejscu wskazanym jako miejsce jego realizacji, stanowi podstawę do żądania zwrotu dofinansowania. Beneficjent wielokrotnie przekładał termin kontroli, nie stawiał się w umówionym terminie, ani też nie wyznaczył osoby reprezentującej podczas kontroli, która umożliwiłaby kontrolującym dokonanie wizji lokalnej, co należy uznać za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Także pełnomocnik Strony kilkukrotnie informował o utrudnionym kontakcie z mocodawcą i brakiem możliwości uczestniczenia Strony w oględzinach. Natomiast oględziny pod adresem wskazanym jako miejsce realizacji projektu, tj. zarówno przy ul. [...] w M. jak i przy ul. [...] w R., dokumentacja fotograficzna oraz ustalenia MJWPU poczynione podczas oględzin (rozmowy przez domofon z sąsiadami, właścicielem budynku), pozwoliły Zespołowi kontrolującemu ustalić, że projekt nie jest realizowany zgodnie z umową o dofinansowanie. W żadnej z lokalizacji nie potwierdzono, że jest tam prowadzona działalność objęta dofinansowaniem, ani że znajdują się tam i są użytkowane sprzęty zakupione w ramach projektu.

W ocenie organu odwoławczego MJWPU podjęła wszelkie możliwe działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego prowadzenia przez Spółkę działalności objętej dofinansowaniem w ramach RPO WM, tj. prowadzenia archiwum projektów unijnych, czyli utrzymania trwałości projektu. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że to nie brak dokumentów będących w posiadaniu CBA, czy kwestia rozliczenia projektu nierzetelnymi fakturami (o czym poinformowała Prokuratura) stanowią podstawowy powód żądania zwrotu środków, czy też uznania przez organ, że Beneficjent nie realizuje projektu zgodnie z umową o dofinansowanie, ale fakt nieutrzymania celu projektu i wskaźników. Nie zgodził się ze Spółką, że odstąpił od dokonania własnych ustaleń i w konsekwencji przyjął w całości ustalenia poczynione przez Prokuraturę Okręgową w [...] w postępowaniu przygotowawczym.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał definicję nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie to postanowienia umowy o dofinansowanie oraz przepisy prawa odnoszące się do obowiązku utrzymania trwałości operacji – art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006, stanowią procedury, których naruszenie skutkowało żądaniem zwrotu całości otrzymanego przez Skarżącą dofinansowania. Powodem żądania zwrotu dofinansowania jest uniemożliwienie potwierdzenia zachowania zasady trwałości projektu, osiągniecia i utrzymania celu i wskaźników projektu. Skutkiem takiego działania jest powstanie realnej szkody w budżecie unijnym w postaci dofinansowania zadania, które nie spełniło założeń, na które przyznano to dofinansowanie z EFRR. Wyjaśnił także, że obowiązek odzyskiwania kwot nieprawidłowości wynika również z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.), która w art. 26 ust. 1 wymienia wprost zadania instytucji zarządzającej, do których należy w szczególności, m.in.: wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów lub projektów.

W skardze, wobec zaskarżonej decyzji, podniesiono zarzuty:

I. Naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, art. 136 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka – M.B., Prezesa Zarządu Spółki - w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, które wobec przyjęcia w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji, że skarżący (reprezentowany przez wskazanego świadka) zaprzestał prowadzenia działalności oraz odmówił poddania się kontroli, dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak: przyczyny przełożenia wyznaczonych terminów kontroli oraz kwestie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, które z kolei mają znaczenie dla zastosowania art. 207 ustawy o finansach publicznych, będącego materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia;

2. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującą błędnym ustaleniem stanu faktycznego, przejawiającą się w:

a. nieprzeprowadzeniu przez organ samodzielnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie jako własnych ustaleń i ocen poczynionych w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...];

b. uznaniu, że w projekcie pn. "[...]" wystąpiła nieprawidłowość powodująca szkodę w budżecie Unii Europejskiej, pomimo, iż ani Instytucja Zarządzająca, ani organ I instancji nie stwierdziły w toku prowadzonych postępowań naruszenia przez Beneficjenta konkretnych przepisów prawa wspólnotowego, ani prawa krajowego, które obciążałoby budżet UE nieuzasadnionym wydatkiem (czyli stanowiłyby "nieprawidłowość" w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013);

c. podzieleniu w całości ustaleń faktycznych organu I instancji, poczynionych

m.in. na podstawie informacji pokontrolnej i ustaleń dokonanych przez Prokuraturę Okręgową i uznaniu, że faktury wystawione przez E., R. S. F. O. miały charakter "nierzetelny", podmioty te nie prowadziły działalności gospodarczej i nie mogły w związku z tym sprzedać skarżącemu towarów lub usług, co nakazuje uznać, że działalność skarżącego mogła w ogóle się nie rozpocząć i nie jest prowadzona w okresie trwałości projektu,

podczas gdy:

• z dowodu w postaci protokołu oględzin z dnia [...] lutego 2017 r. i faktur wynika, że skarżący zakupił od w/w podmiotów szereg elementów wyposażenia, których istnienie zostało naocznie stwierdzone przez osoby dokonujące kontroli - a więc ustalenia faktyczne poczynione przez zespół kontrolny 28 lutego 2017r. zaprzeczają, jakoby Beneficjent naruszył procedury związane z wydatkowaniem środków dofinansowania otrzymanego na projekt;

• organ nie przeprowadził żadnego dowodu na okoliczność świadczenia przez w/w podmioty na rzecz skarżącego usług, co oznacza, że zarzut

organu pozostawał całkowicie nieudowodniony;

co oznacza, że - organ ustalił stan faktyczny w sposób niezgodny z ustaleniami zespołu kontrolnego poczynionym podczas kontroli na miejscu w dniu [...] lutego 2017 r. (kontrolerzy z MJWPU potwierdzili w Protokole oględzin, że prawie wszystkie towary nabyte w ramach Projektu fizycznie znajdują się w M. przy ul. [...], a tym samym ustalenia poczynione przez Prokuraturę Okręgowa w [...] przekazane MJWPU pismem w sprawie sygn. akt [...] są nieprawidłowe i niezgodne z rzeczywistością);

d. ustaleniu, iż projekt nie jest realizowany przez skarżącego zgodnie z umową o dofinansowanie, tj. nie utrzymano trwałości projektu, podczas gdy z dowodu w postaci pisma CBA Delegatura w [...] nr [...] z [...] lutego 2017 r., spisu i opisu rzeczy oraz potwierdzenia odebrania dokumentacji wynika, że wszystkie dokumenty niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej zostały skarżącemu zabrane co wskazuje, że w niniejszej sprawie wystąpiła określona w § 1 pkt 22 w zw. z § 3 pkt 15 umowy siła wyższa, zwalniająca skarżącego z odpowiedzialności związanej z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy;

e. ustaleniu, iż beneficjent na etapie rozliczania projektu przedstawił nierzetelne faktury, podczas gdy zespół kontrolny nie przeprowadził kontroli na dokumentach w celu zweryfikowania rzetelności faktur kwestionowanych przez Prokuraturę Okręgową w [...], ponieważ cała dokumentacja związana z realizacja projektu została przejęta przez CBA Delegatura w [...], a jednocześnie zespół kontrolny potwierdził, że towary dostarczone przez wskazane spółki znajdują się w [...] w miejscu przeprowadzenia kontroli w dniu [...] lutego 2017 r.

3. ustaleniu, iż skarżący nie poddał się kontroli, podczas gdy:

i. organ przyjął za podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia materiał dowodowy zebrany podczas kontroli, a z informacji pokontrolnej nr [...] wynika, że kontroli i oględzinom poddano wszystkie miejsca prowadzenia przez skarżącego działalności, który w ten sposób poddał się kontroli;

ii. zadośćuczynienie wezwaniu do okazania wskazywanych przez organ dokumentów nie było możliwe, albowiem wszystkie dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez pozwanego zostały przejęte przez CBA Delegatura w [...]

- co skutkowało błędnym uznaniem przez organ, iż skarżący naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie.

4. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez podanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dwóch wzajemnie wykluczających się podstaw wydania tej decyzji, takich jak:

a. odmowa poddania się przez skarżącego kontroli - tj. uniemożliwienie potwierdzenia zachowania zasady trwałości projektu, osiągnięcia i utrzymania celu i wskaźników projektu;

b. potwierdzenie faktu nieutrzymania celu projektu i wskaźników;

podczas gdy relacja między w/w podstawami musi być określona na zasadzie alternatywy rozłącznej, albowiem albo organ ustalił fakt nieutrzymania celu projektu i wskaźników, albo nie był w stanie tego ustalić, natomiast relacja logiczna wyklucza możliwość przyjęcia obu tych podstaw jednocześnie.

5. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji, i niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyrażające się w wyjaśnieniu, że odmowa poddania się przez skarżącego kontroli stanowi naruszenie § 17 w zw. z § 19 umowy przy jednoczesnym niewskazaniu, które postanowienie umowy zostało naruszone w związku z zarzucanym skarżącemu nieutrzymaniem celu projektu i wskaźników (zaprzestaniem prowadzenia działalności określonej we wniosku o dofinansowanie i zgodnie z umową);

6. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, tj. naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa: art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, art. 42 ust. 3 w zw. z art. 8 Konstytucji RP;

7. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ewentualnie podanie nieprawidłowej podstawy prawnej, wyrażające się w przywołaniu przez organ II instancji art. 207 ust. 12 ustawy o finansach publicznych, który stanowi podstawę do wniesienia odwołania, natomiast nie do wydania decyzji, czy też utrzymania w mocy decyzji zobowiązującej do zwrotu kwoty dofinansowania.

8. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez uznanie że w projekcie pn. "[...] wystąpiła nieprawidłowość powodująca szkodę w budżecie Unii Europejskiej, pomimo, iż ani Instytucja Zarządzająca, ani organ I instancji nie stwierdziły w toku prowadzonych postępowań naruszenia przez Beneficjenta konkretnych przepisów prawa wspólnotowego, ani prawa krajowego, które obciążałoby budżet UE nieuzasadnionym wydatkiem (czyli stanowiłyby "nieprawidłowość" w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013) – co stanowi brak w uzasadnieniu prawnym rozstrzygnięcia;

9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu II instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie z uwagi na wadliwość decyzji organu I instancji istniała podstawa do uchylenia tej decyzji w całości i wydania orzeczenia - po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego - co do istoty sprawy;

10. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu II instancji, podczas gdy organ I instancji, wydając decyzję zastosował niewłaściwie, jako podstawę prawną, przepisy art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w związku ze stosownymi przepisami rozporządzenia nr 1083/2006; zatem w sytuacji, gdy Skarżąca wskazała zarzut zastosowania przez organ I instancji niewłaściwego przepisu prawa, który stal się podstawą prawną do wydania decyzji administracyjnej, co stanowi wadę kwalifikującą decyzję I instancji do uchylenia.

II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2016.1829, dalej: u.s.d.g.) poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w prowadzeniu kontroli z naruszeniem zasad określających maksymalny czas trwania wszystkich kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym;

2. art. 207 ust 12 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niezasadne zastosowanie, podczas gdy przepis ten reguluje prawo wniesienia odwołania, a zatem jest adresowany do strony, a nie do organu, w związku z czym brak było podstaw do jego stosowania.

3. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez błędną wykładnię, albowiem organ I instancji nie jest uprawniony do dowolnej, rozszerzającej interpretacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w dodatku w taki sposób, by przepis art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych odnosić do procedur dotyczących przeprowadzania kontroli na podstawie zapisów umowy o dofinansowanie projektu (czyli innych procedur niż literalnie wskazane w przepisach art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych: "Wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. " (Rozdział 6 ustawy o finansach publicznych dotyczy wykonywania budżetu środków europejskich, a nie procedur kontroli projektów unijnych); organ I instancji wskazał zarzut, że Beneficjent projektu uchylił się od przeprowadzenia kontroli i utrudnił przeprowadzenie kontroli MJWPU, przez co naruszył zasady realizacji projektu zawarte w umowie o dofinansowanie projektu - i faktycznie takie działanie Beneficjenta stało się przyczyną wydania decyzji o zwrocie środków dofinansowania; organ II instancji nie zweryfikował poprawności podstawy prawnej przedmiotowej decyzji wydanej przez organ I instancji, a właściwe przepisy dotyczące procedur kontrolnych odnoszących się do kontroli projektów i obowiązków beneficjentów w tym zakresie znajdują się w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - art. 35e.

Wskazując na powyższe uchybienia Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uznał, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd uznaje stan faktyczny ustalony przez organ za prawidłowy i czyni go przedmiotem własnych ustaleń.

Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 z instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za: a) zapewnienie, że operacje są wybierane zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji, b) weryfikacje, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi (...).

Z kolei art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, stanowi, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę, w szczególności za pomocą następujących działań:

a) zapewnienia, że systemy zarządzania i kontroli programów operacyjnych są ustanowione zgodnie z art. 58-62 i że funkcjonują skutecznie;

b) zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach. Państwa członkowskie zgłaszają te nieprawidłowości Komisji i informują Komisję na bieżąco o przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych

W przypadku braku możliwości odzyskania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentom, państwa członkowskie odpowiadają za zwrot utraconych kwot do budżetu ogólnego UE, jeżeli zostanie stwierdzone, że straty powstały z jego winy lub w wyniku niedbalstwa z jego strony (art. 70 ust. 2).

Przepisy tego rozporządzenia regulują także zasady odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy Unijnych, w tym także kwestie korekt finansowych, do których dokonywania zobowiązane są państwa członkowskie (art. 98).

W myśl art. 98 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. Zgodnie zaś z ust. 2 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze.

W rozporządzeniu nr 1083/2006 zdefiniowane zostały też terminy i pojęcia, którymi się ono posługuje. I tak, zgodnie z art. 2 pkt 3, dla jego celów terminowi "operacja" nadano znaczenie: projekt lub grupa projektów wybranych przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący, i realizowanych przez jednego lub więcej beneficjentów, pozwalające na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja.

Natomiast w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 zdefiniowano pojęcie "nieprawidłowość", które oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Zatem definicja "nieprawidłowości" zawiera trzy elementy: (i) musi wystąpić działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego, (ii) które powoduje naruszenie przepisu prawa Unii oraz (iii) które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Zarówno Komisja Europejska jak również TSUE przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego. Za nieprawidłowość należy w związku z tym uznać zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, iż do popełnienia nieprawidłowości, z punktu widzenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii.

Dlatego też zarówno wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, jak też naruszenia prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego stanowi nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, w tym nałożenia korekty finansowej (art. 98). Powyższe, na gruncie obecnie obowiązujących przepisów prawa nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż w art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L z 20 grudnia 2013r., nr 347, s. 320) prawodawca unijny uwzględnił orzecznictwo TSUE i prezentowane stanowisko Komisji Europejskiej i zaznaczył wprost, że nieprawidłowością będzie także naruszenie prawa krajowego. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Mimo, że powołany przepis nie dotyczy przedmiotowej sprawy, to jednak potwierdza prawidłowość dotychczas prezentowanej wykładni art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006.

W art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006 uregulowano kwestię trwałości projektów wskazując, że państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, aby operacja zachowała wkład funduszy wyłącznie jeżeli operacja ta, w terminie 5 lat od jej zakończenia lub trzech lat od zakończenia operacji w państwach członkowskich, które skróciły ten termin (w przypadkach dotyczących utrzymania inwestycji przez małe i średnie przedsiębiorstwa), nie zostanie poddana zasadniczej modyfikacji. Zgodnie z Wytycznymi Instytucji Zarządzającej w zakresie monitorowania projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 w okresie trwałości oraz przeprowadzania kontroli obszarów szczególnego ryzyka i kontroli trwałości – w rozpoznawanej sprawie od zakończenia realizacji projektu Skarżącej (dokonania rozliczenia końcowego przez MJWPU) liczony był 3 letni termin trwałości projektu.

W krajowym porządku prawnym zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi, określone zostały w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Zgodnie z art. 25 u.z.p.p.r. za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada: instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa (pkt 1); w przypadku programu rozwoju – odpowiednio właściwy minister lub zarząd województwa (pkt 2).

W rozpatrywanej sprawie Instytucją Zarządzającą był Zarząd Województwa [...] będący Instytucją Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] 2007-2013.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1, 5-8, 10, 11, 14, 15 i 15a u.z.p.p.r. do zadań instytucji zarządzającej należy między innymi: wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (...); zawieranie z beneficjentami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2; określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego; określenie poziomu dofinansowania projektu, jako procentu wydatków objętych dofinansowaniem; określenie systemu realizacji programu operacyjnego; zarządzanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu operacyjnego, pochodzącymi z budżetu państwa, budżetu województwa lub ze źródeł zagranicznych; dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów; prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów; odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych; ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.

W myśl art. 30 ust. 1 u.z.p.p.r., umowa o dofinansowanie stanowi podstawę dofinansowania projektu. Umowa ta określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (art. 30 ust. 2), w czym mieszczą się także zasady zwrotu otrzymanych środków w przypadku – ogólnie rzecz ujmując – nieprawidłowego ich wykorzystania.

Stosownie do treści art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji przewidzianej w art. 207 ust. 9 u.f.p. – wydanej po bezskutecznym upływie terminu (zakreślonego w wezwaniu, w trybie określonym w ust. 8 tego przepisu) zwrotu środków lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności.

Zgodnie z przepisem art 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 (środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – pkt 2 oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2 – pkt 3), są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.

W ocenie Sądu, pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym (europejskim i krajowym). Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, zgodnie z którym, procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. NSA stwierdził, że sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. (por. także wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2012 r. o sygn. akt II GSK 732/11; z dnia 9 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1546/12; z dnia 23 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1141/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pogląd ten został podtrzymany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2015 r. o sygn. akt II GSK 2109/14, w którym wskazano, że pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć nie tylko procedury określone obowiązującymi powszechnie normami prawa, lecz również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania. Rozwijając tę tezę NSA wskazał dodatkowo, że wynika to ze specyfiki ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 383 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."). Powyższą regulacją przyjęto, że u podstaw tworzenia krajowych systemów realizacji programów operacyjnych i regionalnych nie leżą przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zaś same projekty realizowanie są w oparciu o zaakceptowany wniosek oraz umowę, która określa obowiązki zarówno beneficjenta, jak też instytucji udzielającej dofinansowania, a której wzór jako element systemu realizacji programu operacyjnego (co wynika z art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.) stanowi dokumentację konkursową. Podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy przyjąć, że w pojęciu "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd i przyjmuje w rozpoznawanej sprawie za własny.

Reasumując powyższe Sąd stwierdza, iż naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. może wynikać z postanowień umowy oraz procedur, których stosowanie w umowie postanowiono, określonych w innych, przywołanych w umowie aktach, co z kolei implikuje wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

W rozpoznawanej sprawie procedurę, o której mowa w art. 184 u.f.p., stanowiły nie tylko przepisy prawa powszechnie obowiązujące, lecz również zapisy umowy o dofinansowanie zawartej z Województwem [...] w dniu [...] marca 2015 r. (zmienionej dwoma aneksami) na podstawie której Skarżąca miała realizowała projekt pn. ,, [...]". Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu, stanowiącym integralną część umowy, celem projektu był wzrost konkurencyjności i innowacyjności przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie nowych usług: zarządzanie dokumentacją projektową zasobem zastanym i bieżąco narastającym (weryfikacja dokumentacji projektu pod kątem poprawności i kompletności, zgodnie z wymaganiami instytucji zarządzającej danego programu operacyjnego); opracowanie wewnętrznej instrukcji prawidłowego archiwizowania i przechowywania dokumentacji wytworzonej w toku realizacji projektu współfinansowanego ze środków unijnych; wykonanie przeglądu archiwistycznego dokumentacji projektowej, wytworzonej w toku realizacji projektu i digitalizacja dokumentacji papierowej w oparciu o specjalistyczne rozwiązania informatyczne oraz restrykcyjne procedury bezpieczeństwa; przechowywanie zarchiwizowanej dokumentacji projektowej w specjalnie przystosowanym do tego archiwum. W wyniku realizacji projektu miał powstać nowy produkt - obiekt archiwum projektów unijnych z wydzielonymi pomieszczeniami administracyjnymi i magazynowymi z pełną kontrolą dostępu, w których miały być przechowywane w odpowiednich warunkach i z zachowaniem bezpieczeństwa danych kopie papierowych i elektronicznych dokumentacji projektów. Ponadto wnioskodawca miał w planach znacząco zmodyfikować usługi: doradztwo w zakresie projektów unijnych w branży IT w nowej perspektywie finansowej 2014-20 oraz organizowanie szkoleń z archiwizacji dokumentów. Projekt miał być realizowany w dwóch lokalizacjach, które miały pełnić różne funkcje. Lokalizacja w [...] miała pełnić funkcję administracyjną i handlową, w niej miała być umieszczona większość wyposażenia, sprzętu biurowego i komputerowego oraz zintegrowane moduły i systemy IT (ok. 65% projektu). Lokalizacja w [...] miała pełnić funkcję magazynową. W części magazynowej planowano instalację systemu: zasilania awaryjnego (ze spalinowym agregatem prądotwórczym), systemu bezpieczeństwa przeciwpożarowego, system monitoringu obiektu oraz kontroli dostępu - dla zachowania możliwe najbardziej bezpiecznych warunków przechowywania dokumentacji elektronicznej i papierowych projektów zrealizowanych przez klientów wnioskodawcy. Do zainstalowania i uruchomienia urządzeń i sprzętu oraz wyposażenia niezbędne było wykonanie prac budowlanych oraz instalacyjno-konfiguracyjnych infrastruktury technicznej i informatycznej. Na obiekcie w [...] miały zostać zainstalowane: zestaw ogniw fotowoltaicznych i klimatyzacja. W projekcie przewidziano zakup samochodu specjalnego - bankowozu typu "B" do transportowania głównie wersji papierowych dokumentacji projektowej powierzonej D. pomiędzy dwoma lokalizacjami. Ponadto w ramach projektu miała powstać strona internetowa, za pośrednictwem której możliwe będzie wysyłanie i odbieranie faksów. Dodatkowo miały być zakupione wyniki prac badawczo-rozwojowych w zakresie opracowania specjalnego systemu przeciwpożarowego dedykowanego obiektom przechowującym dokumentację archiwalną. Oprócz tego, w celu zwiększenia skuteczności i funkcjonalności zintegrowanych modułów IT, planowany był zakup matematycznego modelu algorytmu wielokrotnego wykorzystywania tego samego rekordu z bazy danych w różnych opcjach funkcjonalnych.

Na podstawie § 3 ust. 7 umowy o dofinansowanie Skarżąca była zobowiązana realizować projekt z należytą starannością, w szczególności do ponoszenia wydatków celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego oraz procedurami obowiązującymi w ramach RPO WM w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów zakładanych we wniosku o dofinansowanie projektu. Zobligowana była również, zgodnie z § 3 ust. 14 umowy o dofinansowanie, w trakcie realizacji projektu oraz w okresie trwałości, do przedstawiania na żądanie MJWPU wszelkich dokumentów, informacji i wyjaśnień związanych z realizacją i utrzymaniem projektu, w wyznaczonym terminie, w szczególności w ramach sprawozdawczości i kontroli określonej w Wytycznych Instytucji Zarządzającej w zakresie monitorowania projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 w okresie trwałości oraz przeprowadzania kontroli obszarów szczególnego ryzyka i kontroli trwałości.

Zgodnie z postanowieniami § 17 ust. 1 umowy o dofinansowanie Skarżąca miała poddać się wizytom weryfikującym wydatki lub kontroli dokonywanej przez zespoły kontrolujące MJWPU oraz innych podmiotów uprawnionych do ich przeprowadzania na podstawie odrębnych przepisów, w zakresie prawidłowości realizacji projektu. Kontrole, wizyty monitorujące i weryfikujące wydatki mogą być przeprowadzane w dowolnym terminie, w trakcie i na zakończenie realizacji projektu oraz przez okres 5 lat, a w przypadku mikro, małych i średnich przedsiębiorstw w okresie 3 lat, od dnia zakończenia realizacji projektu (§ 17 ust. 4 umowy o dofinansowanie). W ust. 5 § 17 umowy o dofinansowanie Skarżąca zobowiązała się zapewnić zespołom kontrolującym między innymi nieograniczony wgląd we wszystkie dokumenty, w tym dokumenty elektroniczne lub zastrzeżone związane z realizacją projektu, nieograniczony dostęp, w szczególności do urządzeń, obiektów, terenów i pomieszczeń, w których realizowany jest projekt oraz ich dokumentacji oraz do miejsc, gdzie zgromadzona jest dokumentacja dotycząca realizowanego projektu, a także udzielanie wszelkich żądanych wyjaśnień dotyczących realizacji projektu w formie pisemnej i ustnej. Przy czym niewywiązanie się przez Skarżącą z któregokolwiek z obowiązków określonych w ust. 5, traktowane jest, na podstawie § 17 ust. 6 umowy o dofinansowanie, jako utrudnianie kontroli oraz może zostać potraktowane jako odmowa poddania się kontroli.

W § 11 ust. 1 umowy o dofinansowanie Skarżąca zobowiązała się, w razie stwierdzenia wykorzystania dofinansowania z naruszeniem obowiązujących procedur, do zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami, o których mowa w art. 207 ustawy o finansach publicznych, do dnia ich faktycznego zwrotu na rachunek wskazany przez MJWPU. W § 19 umowy o dofinansowanie przewidziano sankcje za niedotrzymanie warunków umowy, upoważniając MJWPU do zastosowania korekt finansowych w sytuacji nie wywiązywania się przez Skarżącą z obowiązków nałożonych postanowieniami umowy, w szczególności: przestania realizowania projektu lub realizowania go w sposób niezgodny z umową; przepisami prawa krajowego i unijnego; wytycznymi i zasadami określonymi przez IZ lub MJWPU właściwymi dla PROW WM, a także utrudniania lub uniemożliwiania przeprowadzenie kontroli przez MJWPU, IZ bądź inne uprawnione podmioty [§ 19 ust. 1 pkt 3) lit a) – d) oraz pkt 4) umowy o dofinansowanie].

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, oparte na prawidłowych ustaleniach faktycznych wynikających z analizy całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, że projekt na który Skarżąca otrzymała dofinansowanie, nie był w okresie trwałości realizowany zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, zakupione środki trwałe nie były wykorzystywane zgodnie z celami projektu, nie były też utrzymywane wskaźniki określone w umowie i wniosku o dofinansowanie. W przedmiotowej sprawie prawidłowa jest konkluzja organu odwoławczego, że to postanowienia umowy o dofinansowane (określające obowiązki Skarżącej w zakresie realizacji projektu (jego trwałości) w tym także dotyczące poddanie się kontroli ze strony MJWPU) jak również przepisy prawa powszechnie obowiązującego (odnoszące się do obowiązku utrzymania trwałości operacji) – art. 57 rozporządzenia 1083/2006 stanowią procedury, w rozumieniu art. 184 u.f.p., których naruszenie skutkowało koniecznością dochodzenia zwrotu całości otrzymanego przez Skarżącą dofinansowania na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Ponadto trafna jest ocena organu odwoławczego, że w sprawie doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 ze wskazaniem, że naruszenie przepisu prawa wspólnotowego dotyczy art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006 regulującego trwałość realizacji projektu.

Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Przede wszystkim Sąd stwierdza, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i nie wymagał przeprowadzenia dodatkowych dowodów, w tym przesłuchania w charakterze świadka Prezesa Zarządu Skarżącej, ponieważ okoliczności istotne z punktu widzenia prawidłowego zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. zostały potwierdzone i udokumentowane innymi dowodami, w szczególności ustaleniami poczynionymi w trakcie oględzin miejsc prowadzenia przez Skarżącą działalności w [...] oraz [...]. Czynności kontrolne przeprowadzone przez MJWPU, zarówno przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu dofinansowania, jak również już po jego wszczęciu, w okresie od [...] lutego 2017 r. do [...] sierpnia 2018 r (szczegółowo udokumentowane w aktach administracyjnych i szczegółowo opisane także przez Sąd w części wstępnej niniejszego uzasadnienia wyroku) potwierdzają niezbicie, że Skarżąca nie realizowała projektu na który otrzymała dofinansowanie, w miejscach prowadzenia działalności, w okresie trwałości projektu. Co więcej, ustalenia faktyczne poczynione w rozpatrywanej sprawie, potwierdzają również fakt nie dopełnienia przez Skarżącą niespornych obowiązków w zakresie poddania się kontroli ze strony MJWPU. Skarżąca, pomimo wielokrotnych powiadomień i prób uzgodnień terminów kontroli przez MJWPU, nie uczestniczyła w kontrolach osobiście (za wyjątkiem oględzin przeprowadzonych [...] lutego 2017 r. przy u. [...] w M.), jak również nie wskazała osób upoważnionych do udziału w jej imieniu w tych czynnościach. Pełnomocnik Skarżącej ustanowiony na etapie postępowania administracyjnego również nie uczestniczył w tych czynnościach. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, Skarżąca nie może skutecznie, w realiach rozpatrywanej sprawy, podnosić zarzutu, dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania Prezesa Skarżącej Spółki, na okoliczność przyczyn ,,przekładania’’ kolejnych terminów kontroli oraz prowadzonej działalności. Nadmienić w tym miejscu należy, że wobec jasno sprecyzowanych obowiązków Skarżącej, w zakresie udostępnienia miejsc i sprzętów do kontroli MJWPU, powody niedopełnienia powyższych obowiązków, nie mają pierwszorzędnego znaczenia dla prawidłowego zastosowania w sprawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Poza tym Skarżąca miała możliwość, na etapie kontroli realizacji projektu jak i w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, składać wyjaśnienia i wskazywać powody niepoddania się kontroli, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (np.: wyjazd na narty czy sezon urlopowy), co jednakże w żaden sposób nie mogło usprawiedliwiać postępowania Skarżącej i uzasadniać odstąpienia od zastosowania w sprawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

W ocenie Sądu niezasadne jest powoływanie się przez Skarżącą na okoliczność zabezpieczenia dokumentacji Skarżącej w ramach postępowania prowadzonego przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, uniemożliwiającą zdaniem Skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej, jako na siłę wyższą w rozumieniu § 1 pkt 22 umowy o dofinansowanie zwalniającą Skarżącą z odpowiedzialności związanej z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy. Przez siłę wyższą, zgodnie z § 1 pkt 22 umowy o dofinansowanie, należy rozumieć zdarzenie lub połączenie zdarzeń, obiektywnie niezależnych od Beneficjenta lub Instytucji Zarządzającej, które zasadniczo i w znaczący sposób utrudniają wykonywanie części lub całości zadań wynikających z umowy, których zarówno Beneficjent jak i Instytucja Zarządzająca przy zachowaniu należytej staranności, ogólnie wymaganej dla cywilnoprawnych stosunków zobowiązaniowych, nie mogły przewidzieć i którym nie mogły zapobiec ani im przeciwdziałać. Stosownie do § 3 pkt 16 umowy o dofinansowanie Beneficjent jest zobowiązany do niezwłocznie poinformować MJWP o fakcie wystąpienia działania siły wyższej i udowodnić te okoliczności poprzez przedstawienie dokumentacji potwierdzającej wystąpienie zdarzeń mających cechy siły wyższej oraz wskazać zakres i wpływ, jaki zdarzenie miało na przebieg realizacji projektu. Zdaniem Sądu prowadzenie czynności przez organy ściągania, w tym zabezpieczanie dowodów, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie w dniu [...] lutego 2017 r., jako zajęcie dokumentacji księgowej Skarżącej, nie może być utożsamiane z wystąpieniem siły wyższej w rozumieniu powołanych postanowień umowy o dofinansowanie. Podkreślić należy, że zajęcie dokumentacji księgowej nie uniemożliwiało Skarżącej prowadzenia działalności, organy ścigania nie zabezpieczyły sprzętów zakupionych przez Skarżącą, które mogły być wykorzystywane przez Skarżącą zgodnie z celami projektu, co jednak nie nastąpiło. Poza tym Skarżąca nie poinformowała MJWPU, zgodnie z § 3 pkt 16 umowy o dofinansowanie, o wystąpieniu siły wyższej, powołując się po raz pierwszy na tą okoliczność dopiero w skardze z 20 grudnia 2018 r.

Organy orzekające w sprawie dokonały własnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a przyjęte na tej podstawie ustalenia są spójne i logiczne. Zasadniczym powodem dochodzenia od Skarżącej zwrotu dofinansowania było stwierdzone przez MJWPU naruszenie procedur o których mowa jest w art. 184 u.f.p., nie zaś informacje, przekazane przez Prokuraturę Okręgową w [...] pismem z [...] lutego 2017 r. sygn. akt [...], dotyczące posłużenia się przez Skarżącą przy rozliczeniu projektu nierzetelnymi fakturami. Wbrew zatem zarzutom skargi organy nie przyjęły informacji z Prokuratury jako własnych ustaleń, nie oparły się również na tych informacjach (nie zarzuciły Skarżącej posłużenia się nierzetelnymi fakturami), lecz przeprowadziły własne postępowanie dowodowe, które doprowadziło do poczynienia stosownych ustaleń faktycznych, uzasadniających zastosowanie w sprawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Niezasadny tym samym jest zarzut dotyczący nie przeprowadzenia przez organ dowodu na okoliczność świadczenia usług przez podmioty wystawiające na rzecz Skarżącej faktury. Podkreślić przy tym należy, że organy orzekające na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowały ustaleń z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2017 r. przez zespól kontrolny MJWPU przy ul. [...] w M., potwierdzających brak wykorzystania zakupionego w części sprzętu przez Skarżącą. Ustalenia z tej kontroli, wbrew odmiennemu stanowisku Skarżącej, nie zaprzeczają jednak naruszeniu przez Skarżącą procedur z art. 184 u.f.p., ponieważ nie mogą potwierdzać realizowania przez Skarżącą projektu w okresie jego trwałości – w zgodzie z postanowieniami umowy o dofinansowanie oraz z art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006. Nie sposób nie zauważyć w tym miejscu również, że Skarżąca nie wykazała w ogóle m.in. zakupu samochodu specjalnego - bankowozu typu ,,B’’, na który otrzymała również dofinansowanie w ramach projektu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sposób szczegółowy przeanalizował zapisy umowy o dofinansowanie, jak również przepisy powszechnie obowiązujące – art. 57 rozporządzenia nr 1081/2006 i odniósł do nich prawidłowe ustalenia faktyczne. Wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i uzasadniają dochodzenie od Skarżącej zwrotu dofinansowania. Zdaniem Sądu niezasadne jest twierdzenie Skarżącej, że organ odwoławczy nie wykazał na gruncie art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 jakie konkretnie przepisy prawa zostały naruszone, ponieważ analizując definicję nieprawidłowości w rozumieniu powyższego przepisu organ wskazał, że chodzi o naruszenie art. 57 powyższego rozporządzenia odnoszącego się do trwałości realizacji projektu. Bezpodstawny jest zarzut skargi dotyczący powołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dwóch wykluczających się podstaw, tj. odmowy poddania się przez Skarżącą kontroli oraz stwierdzenia nieutrzymywania trwałości projektu. Okoliczności powyższe, prawidłowo stwierdzone w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, nie wykluczają się wzajemnie, ponieważ następstwem niedopełnienie obowiązków przez Skarżącą, w zakresie poddania się kontroli projektu, było stwierdzenie organu odwoławczego o braku możliwości potwierdzenia trwałości realizowanego przez Skarżącą projektu, a więc naruszenia procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji tłumaczy jakim konkretnie obowiązkom uchybiła Skarżąca (zarówno wynikającym z umowy o dofinasowanie jak i z art. 57 rozporządzenia nr 1083/2006). Poza tym organ odwoławczy, wbrew odmiennemu stanowisku Skarżącej, odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji MJWPU. Skarżąca słusznie zauważyła, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano art. 207 ust. 12 u.f.p., który stanowi podstawę do wniesienia odwołania do instytucji zarządzających, co nie oznacza jednak wadliwości decyzji uzasadniającej uwzględnienie skargi. Podstawą materialnoprawną dochodzenia zwrotu dofinansowania w rozpatrywanej sprawie, jak już zostało wyjaśnione, jest art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., który prawidłowo powołany został w podstawie prawnej decyzji MJWPU, a następnie przeanalizowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i prawidłowo zastosowany przez organ odwoławczy. W tej sytuacji fakt powołania art. 207 ust. 12 u.f.p. w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji pozostaje neutralny dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Przedstawiając powyższe Sąd stanął na stanowisku, że nieuzasadnione są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 7 k.p.a. (obligującego organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), art. 77 § 1 k.p.a. (nakładającego na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego), art. 78 § 1 k.p.a. (dotyczącego zgłaszania wniosków dowodowych), art. 80 k.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów), czy też art. 136 § 1 k.p.a. (dotyczącego przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego). Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (określającego elementy formalne decyzji administracyjnej oraz wymogi uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji).

Zdaniem Sądu niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ w rozpatrywanej sprawie nie występowała po stronie decyzji MJWPU taka wadliwość, która uzasadniałaby uchylenie tej decyzji w toku postępowania odwoławczego przez Zarząd Województwa.

W ocenie Sądu niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

W art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określono, że czas trwania wszystkich kontroli organu u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać od 12 do 48 dni roboczych w zależności od wielkości przedsiębiorstwa. Jednocześnie zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 6 u.s.d.g. ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się w przypadkach gdy: przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej. Powyższe oznacza, że w rozpatrywanej sprawie, dotyczącej zwrotu nieprawidłowo wykorzystanych środków pochodzących z funduszy unijnych, na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1083/2006, ograniczenie czasowe co do przeprowadzanych kontroli nie ma zastosowania. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 83 ust. 1 u.s.d.g.

Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 207 ust. 12 u.f.p., jak również art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p.

Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.