Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 514/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. W. pozwolenia na budowę:

- budynku inwentarskiego /kategoria II/, o powierzchni zabudowy: 1476 m2, powierzchni użytkowej: 1415 m2:, kubaturze: 6799 m3, z wewnętrznym kanałem rusztowym o poj. 1500 m3,

- silosu przejazdowego na kiszonkę /kategoria VIII/, o pojemności: 1110 m3 i powierzchni zabudowy: 600 m2, wraz z dwoma zbiornikami na odcieki, każdy o pojemności: 5 m3,

- zbiornika na ścieki sanitarne /kategoria VIII/, o pojemności: 10 m3, zlokalizowanych na działce o nr [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, obejmuje działkę nr [...], położoną w miejscowości [...], gm. [...].

W uzasadnieniu organ podał, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...].07.2013 r. i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...].04.2013 r., wydanymi przez Wójta Gminy [...].

Po analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie ujemnie na istniejące otoczenie, jak również nie utrudni zabudowy działek sąsiednich.

L. S. wystąpił w dniu 28 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r.

Wskazał w nim, że posiada posesję w bliskim sąsiedztwie działki inwestora i nie został uznany za stronę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W istniejących zabudowaniach inwestor posiada 120 szt. inwentarza i dodatkowo udzielono pozwolenia na wybudowanie budynku inwentarskiego o obsadzie 150 DJP. Powstaje wątpliwość czy okoliczność tę wziął pod uwagę Wójt Gminy [...] przy podjęciu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która określiła oddziaływanie inwestycji w obrębie nieruchomości inwestora. W ocenie wnioskodawcy obszar oddziaływania inwestycji przekracza nieruchomość inwestora.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., na podstawie art. 156 § 1 ust. 1, 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sygn. akt VII SA/Wa 1888/14 uchylającym postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki, zbiornika na ścieki sanitarne - na działce nr [...] we wsi [...] gm. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że L. S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 ., nr [...] i nie był stroną tego postępowania.

Działka nr [...] położona we wsi [...], będąca własnością L. S. sąsiaduje z nieruchomością inwestycyjną, dlatego Wojewoda [...] uznał L. S. za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności.

Zdaniem Wojewody nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 156 K.p.a., które obligowałyby do stwierdzenia nieważności. Z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] wynika, że inwestycja została zlokalizowana zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 roku, Nr [...] i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2013 roku, Nr [...] wydanych przez Wójta Gminy [...], ostateczną na dzień wydania pozwolenia na budowę, w której organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., na wniosek L. S. stwierdziło nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2013 roku, wydanej przez Wójta Gminy [...], jednak ze względów proceduralnych.

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...].06.2015 r., ponownie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.Decyzja stała się ostateczna w dniu [...].07.2015 roku.

Dalej organ wyjaśnił, że obsada 150 DJP jest obsadą docelową (tj. istniejącą i projektowaną) w gospodarstwie inwestora, a inwestor nie przewiduje jej przekroczenia. Brak podstaw do twierdzenia, że zmieni się ustalony obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Sporna inwestycja nie narusza ustaleń zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek obory został zlokalizowany w odległości około 50 m od granicy działki nr [...] będącej własnością L. S.

Zostały zachowane odległości wynikające z § 36 ust. 6 ww. rozporządzenia dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych, które powinny wynosić odpowiednio 15 m i 7,5 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość ta wynosi ok. 40 m od granicy z działką nr [...].

Projekt obejmuje budowę obory o wysokości 5,19 m, przez co nie powoduje ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów na nieruchomości skarżącego, biorąc po uwagę odległość wynoszącą około 50m. Działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie został naruszony również przepis § 57 dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ani też § 60 ust. 1 dotyczący nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Nie przewiduje się zmiany spływu wód powierzchniowych na działkę nr [...], przez co nie został naruszony przepis § 29 ww. rozporządzenia. Inwestycja nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz mediów takich jak: woda, ciepło, prąd, telekomunikacja. Nie powoduje ponadnormatywnych uciążliwości z zakresu emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia) oraz nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej budynków istniejących lub potencjalnych usytuowanych na działce o nr [...] (przepis § 271 i następne ww. rozporządzenia).

Zostały zachowane odległości przewidziane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zgodnie z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi 4 m od granicy działki sąsiedniej.

Z projektu budowlanego wynika, że płynne odchody zwierzęce zbierane będą w szczelnych kanałach pod budynkiem. Budynek mieszkalny L. S. zlokalizowany jest w odległości ponad 90 m od narożnika budynku obory i ok. 80 m od zbiornika na odcieki. Ponadto organ wyjaśnił, że brak jest norm regulujących uciążliwość zapachową. Nie ma więc możliwości obliczenia i określenia wyczuwalnego progu zapachowego, czyli zasięgu oddziaływania odorantów.

Inwestycja została zlokalizowana we wsi [...] w zabudowie zagrodowej, która wg. definicji zawartej w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnym gospodarstwie rolnym, hodowlanym lub ogrodniczym oraz w gospodarstwach leśnych. Wieś [...] zasiedlona jest przez rolników, których podstawową działalnością i źródłem utrzymania jest prowadzenie gospodarstw rolnych w tym hodowli bydła.

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. L. S. odwołał się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2926/15, po ponownym rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...] września 2015 r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek L. S., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki oraz zbiornika na ścieki sanitarne, zlokalizowanych na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. L. S. wniósł odwołanie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2926/15, uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem - art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu "z akt sprawy wynika, że decyzja zatwierdzająca projekt budowany dotyczyła budynku inwentarskiego - na 150 DJP. Wspomniał o tym organ pierwszej instancji - Wojewoda [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] - zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki, zbiornika na ścieki sanitarne zlokalizowanych na działce nr [...] we wsi [...], jednakże GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tej kwestii nie rozważał. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB stwierdził, że okoliczności podnoszone w piśmie stanowiącym sprecyzowanie wniosku L. S. o stwierdzenie nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę, w tym twierdzenia skarżącego dotyczące obory na 75 DJP, mogą co najwyżej świadczyć o posiadaniu przez skarżącego interesu faktycznego, ale nie interesu prawnego. Tej istotnej w sprawie okoliczności - czy kwestionowane przedsięwzięcie dotyczyło inwestycji na 75 DJP czy na 150 DJP - w zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił".

Ponadto Sąd wskazał, że "skoro została stwierdzona nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, to w chwili zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] października 2013 r. - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było".

Jednocześnie WSA w Warszawie wskazał, że "wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych charakterystycznych cech oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Obszaru tego nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno- budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie nie będzie można uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów, jako stron postępowania poza inwestorem nie oznacza przecież, że niemożliwe będzie uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu i tym samym dojdzie do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. II OSK 332/12 publ.orzeczenia.nsa.gov.pl)".

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że "organ nie rozważył interesu prawnego skarżącego w sposób przekonujący i nie budzący wątpliwości, zwłaszcza w kontekście rozmiarów przedsięwzięcia, którego dotyczyła kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., jak również w kontekście przepisów dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko".

Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania, organ II instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 146 DJP (projekt budowlany). Z uwagi na charakter przedsięwzięcia, tj. zaliczonego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz z uwagi na stwierdzenie nieważności wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji środowiskowej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. - Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), według stanu na dzień 14 października 2013 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Inwestor – C. W. - wraz z wnioskiem z dnia 30 września 2013 r. o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...]. Przedstawił decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - obory w systemie bezściołowym o obsadzie 150 DJP z wewnętrznym kanałem rusztowym o pojemności do 1500 m3 na płynne odchody zwierzęce (docelowa wielkość obsady inwentarza w gospodarstwie nie przekroczy 150 DJP), zbiornika o pojemności do 10 m3 na ścieki bytowe, budowę silosu przejazdowego, dwukomorowego o pojemności do 1200 m3 na kiszonki oraz dwóch zbiorników o pojemności do 10 m3 każdy, na soki kiszonkowe, na terenie obejmującym część działki o nr ew. [...], we wsi [...], gm. [...].

Tym samym w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r., ustala następujące warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy terenu: nieprzekraczalne linie zabudowy (dopuszczalna - 8,0 m od ściany frontowej istniejącego budynku składowego i od ściany bocznej istniejącego budynku gospodarczego; projektowana - 8,0 m od ściany frontowej istniejącego budynku składowego i ok. 25 m od ściany bocznej istniejącego budynku gospodarczego, zob. projekt zagospodarowania terenu), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (dopuszczalny - nie więcej niż 30 % powierzchni działki objętej decyzją, projektowany - 29,18%). Ponadto decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r., ustala następujące warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy budynku inwentarskiego: szerokość elewacji frontowej (od strony drogi dojazdowej) (dopuszczalna - 60,0 m ±10 %; projektowana - 60 m), wysokość ściany do oparcia dachu (dopuszczalna - 2,5 * 3,5 m; projektowana - ok. 2,65 m), dach (dopuszczalny - dwuspadowy o równej długości połaci dachowych i ich nachyleniu 15° - 30°; projektowany - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 21°), wysokości budynku w kalenicy (dopuszczalna - 8,0 + 10,0 m; projektowana - 8,10 m).

Wskazana wyżej decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla budynku inwentarskiego obory o obsadzie 150 DJP. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym projektowany budynek inwentarski ma mieć obsadę 146 DJP.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza).

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Inwestor wraz wnioskiem o pozwolenie na budowę przedstawił decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory na 150 DJP w systemie wolnostanowiskowym, rusztowym (łączna docelowa obsada 150 DJP), kanałów podrusztowych o pojemności ok. 1500 m3 i płyt silosowych o powierzchni ok. 560 m2 wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., stwierdziło nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Powyższe oznacza, jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2926/15, "że skoro została stwierdzona nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, to w chwili zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] października 2013 r. - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było".

Tym samym w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jednakże w ocenie organu powyższe naruszenie nie ma charakteru rażącego.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Jednak o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04).

Wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada ma zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalne, ale konieczne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Bowiem skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się dopiero po jego wydaniu.

Wójt Gminy [...] nową decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory na 150 DJP w systemie wolnostanowiskowym, rusztowym (łączna docelowa obsada 150 DJP), kanałów podrusztowych o pojemności ok. 1500 m3 i płyt silosowych o powierzchni ok. 560 m2 wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...], wieś [...].

Chociaż została stwierdzona nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., to zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skutki wskazanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Inwestor uzyskał nową decyzję Wójt Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Nie można powyższemu uchybieniu przypisać szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych, gdyż w chwili obecnej inwestor dysponuje decyzją środowiskową.

Tym samym decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nie narusza w sposób rażący 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Z uwagi na powierzchnię działki inwestycyjnej, przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu obejmuje jedynie jej fragment oznaczony na projekcie zagospodarowania linią przerywaną - "granice opracowania" i nie uwzględnia części działki graniczącej bezpośrednio z działką L. S. o nr ew. [...].

Projektowany budynek inwentarski został usytuowany z zachowaniem wymogów określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia - najmniejsza odległość od granicy działki inwestycyjnej o nr ew. [...] wynosi 20 m.

Stosownie do § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość zbiorników bezodpływowych: od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej (pkt 1), od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić co najmniej 2 m (pkt2).

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najmniejsza odległość dzieląca zbiornik na ścieki o pojemności 10m3 od granicy działki inwestycyjnej o nr ew. [...] wynosi ok. 32 m.

Stosownie do § 6 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 z późn. zm.) odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinny wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej.

Z projektu zagospodarowania terenu oraz rysunku "[...]" wynika, że najmniejsza odległość dzieląca wewnętrzny kanał rusztowy (zamknięty zbiornik na gnojownicę) od granicy działki inwestycyjnej wynosi ok. 22 m.

Natomiast najmniejsza odległość dzieląca zbiornik na soki kiszonkowe od granicy działki o nr ew[...] wynosi ok. 7 m.

Zgodnie z § 8a ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. odległość silosów na kiszonki powinna wynosić co najmniej 5 m od granicy działki sąsiedniej.

Najmniejsza odległość projektowanego silosu od granicy działki o nr ew. [...] wynosi 6 m.

Nie stwierdzono również, aby projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji w sposób rażący naruszał pozostałe przepisy ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nie narusza rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że inwestycja stanowić będzie "kombinat smrodu i przecieku fekali" Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zaprojektowano "odprowadzanie ścieków komunalnych do projektowanego szczelnego zbiornika zlokalizowanego w pobliżu projektowanego budynku i wywożone okresowo do czyszczalni ścieków", natomiast "odchody zwierzęce z budynków zbierane w kanałach pod budynkiem i wywożona na pola własne w okresie wiosenno-jesiennym", zaś "wody opadowe odprowadzone na teren działki własnej". Nadto zaznaczył, że w postępowaniu tym nie podlega ocenie prawidłowość wydania decyzji środowiskowej.

L. S. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 7, 77, 80 oraz 107 k.p.a. poprzez przyjęcie, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie ma charakteru rażącego,

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym, mimo iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o niewiążącą w chwili obecnej decyzję środowiskową, co stanowi rażące naruszenie prawa.

Domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że choć Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - to wadliwie uznał, iż nie jest to naruszenie rażące.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a konkretnie § 3 ust. 1 pkt 102 tegoż rozporządzenia, chów lub hodowla zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Powyższe te są przepisami obligatoryjnymi, koniecznymi do wypełnienia wymagań formalnych niezbędnych do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

C. W. zobowiązany był do uzyskania decyzji środowiskowej, z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 146 DJP. Tymczasem w niniejszym stanie faktycznym takiej decyzji nie ma. Bowiem postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Wójt Gminy [...] nie stwierdził potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia i określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

Działanie Wójta było sprzeczne z art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Bowiem stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b w/w ustawy, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji mogą zostać określone wyłącznie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzonej oceną oddziaływania na środowisko. Skoro Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny, to brak było podstaw do określenia w tej decyzji środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji.

Wobec powyższego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzona została nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Stwierdzenie nieważność ww. decyzji, oznacza, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o nieważną decyzję środowiskową. Wbrew ocenie organu naruszenie to ma charakter rażący. Przepisy art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko stanowią o konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Brak takiej decyzji, jak również stwierdzenie nieważności decyzji określającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, niewątpliwie stanowi rażące naruszenie prawa.

Inwestycja stanowi uciążliwość dla terenów sąsiednich. Przedsięwzięcie - farma bydła mlecznego wpływa na jakość powietrza. Zanieczyszczenia powietrza powstają w wyniku procesów fizjologicznych zwierząt, a także procesów związanych z ich utrzymaniem (dowóz i rozładunek pasz, usuwanie, magazynowanie i zagospodarowanie gnojowicy i obornika). Powstaje również wysokie zapylenie, które pochodzi od zadawania paszy objętościowej, czyszczenia, poruszania się zwierząt, z rozładunku i przetrząsania paszy na zewnątrz budynku, pracy ciągników, spycharki i innych maszyn rolniczych.

Naruszenie prawa jest oczywiste, gydż istnieje sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

W chwili obecnej funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, wydana w oparciu o decyzję środowiskową, która aktualnie nie obowiązuje, gdyż została stwierdzona jej nieważność.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarga okazała się bezzasadna.

Kwestionowana inwestycja zatwierdzona decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. obejmuje budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 146 DJP. Z uwagi na charakter przedsięwzięcia, zaliczonego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz z uwagi na stwierdzenie nieważności wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji środowiskowej, skarżący został uznany za podmiot posiadający interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji.

Pozwolenie budowlane dotyczy budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki oraz zbiornika na ścieki sanitarne, zlokalizowanych na działce nr ew. [...], w miejscowości [...], gm. [...].

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. - Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), według stanu na dzień 14 października 2013 r., pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Inwestor – C. W. - wraz z wnioskiem z dnia 30 września 2013 r. o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...], przedstawił decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - obory w systemie bezściołowym o obsadzie 150 DJP z wewnętrznym kanałem rusztowym o pojemności do 1500 m3 na płynne odchody zwierzęce (docelowa wielkość obsady inwentarza w gospodarstwie nie przekroczy 150 DJP), zbiornika o pojemności do 10 m3 na ścieki bytowe, budowę silosu przejazdowego, dwukomorowego o pojemności do 1200 m3 na kiszonki oraz dwóch zbiorników o pojemności do 10 m3 każdy, na soki kiszonkowe.

Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ musiał sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. o warunkach zabudowy, ustalała: nieprzekraczalne linie zabudowy (dopuszczalna - 8,0 m od ściany frontowej istniejącego budynku składowego i od ściany bocznej istniejącego budynku gospodarczego; projektowana - 8,0 m od ściany frontowej istniejącego budynku składowego i ok. 25 m od ściany bocznej istniejącego budynku gospodarczego, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (dopuszczalny - nie więcej niż 30 % powierzchni działki objętej decyzją, projektowany - 29,18%).

Ponadto ustalała szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy budynku inwentarskiego: szerokość elewacji frontowej (od strony drogi dojazdowej) (dopuszczalna - 60,0 m ±10 %; projektowana - 60 m), wysokość ściany do oparcia dachu (dopuszczalna - 2,5 ÷ 3,5 m; projektowana - ok. 2,65 m), dach (dopuszczalny - dwuspadowy o równej długości połaci dachowych i ich nachyleniu 15° - 30°; projektowany - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 21°), wysokości budynku w kalenicy (dopuszczalna - 8,0 ÷ 10,0 m; projektowana - 8,10 m).

Decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla budynku inwentarskiego obory o obsadzie 150 DJP. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym projektowany budynek inwentarski ma mieć obsadę 146 DJP.

Projektowana inwestycja spełniała te warunki co oznacza, że nie doszło do rażącego naruszenia wymogów decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza).

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Inwestor dysponował decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory na 150 DJP w systemie wolnostanowiskowym, rusztowym (łączna docelowa obsada 150 DJP), kanałów podrusztowych o pojemności ok. 1500 m3 i płyt silosowych o powierzchni ok. 560 m2 wraz z infrastrukturą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., stwierdziło nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Taka sytuacja w ocenie WSA w Warszawie zawartej w wyroku z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2926/15 powoduje, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Prawidłowo jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że powyższe naruszenie nie miało charakteru rażącego.

Rażące naruszenie prawa wystąpi gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory na 150 DJP w systemie wolnostanowiskowym, rusztowym (łączna docelowa obsada 150 DJP), kanałów podrusztowych o pojemności ok. 1500,0 m3 i płyt silosowych o powierzchni ok. 560,0 m2 wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. [...], wieś [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...].

W tym kontekście skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Nie można przypisać takiemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych, skoro w chwili obecnej inwestor ponownie dysponuje decyzją środowiskową.

Tym samym decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nie narusza w sposób rażący 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Projektowany budynek inwentarski został usytuowany z zachowaniem wymogów określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia - najmniejsza odległość od granicy działki inwestycyjnej o nr ew. [...] wynosi 20 m.

Stosownie do § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość zbiorników bezodpływowych: od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 5 m, natomiast od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić co najmniej 2 m (pkt2).

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najmniejsza odległość dzieląca zbiornik na ścieki o pojemności 10m3 od granicy działki inwestycyjnej o nr ew. [...] wynosi ok. 32 m.

Stosownie do § 6 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 z późn. zm.) odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinny wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej.

Z projektu zagospodarowania terenu oraz rysunku "[...]" wynika, że najmniejsza odległość dzieląca wewnętrzny kanał rusztowy (zamknięty zbiornik na gnojownicę) od granicy działki inwestycyjnej wynosi ok. 22 m.

Natomiast najmniejsza odległość dzieląca zbiornik na soki kiszonkowe od granicy działki o nr ew. [...] wynosi ok. 7 m.

Zgodnie z § 8a ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. odległość silosów na kiszonki powinna wynosić co najmniej 5 m od granicy działki sąsiedniej. Najmniejsza odległość projektowanego silosu od granicy działki o nr ew. [...] wynosi 6 m.

Nie stwierdzono również, aby projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji w sposób rażący naruszał pozostałe przepisy ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r.

Reasumując, nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nie narusza rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

Jednocześnie w tym postępowaniu nie podlegały ocenie zarzuty co do prawidłowość wydania decyzji środowiskowej.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.