Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3932/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 63 ust. 1 pkt 17, art. 63 ust. 12, art. 65, art. 22 ust. 2, art. 64 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 1190
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzedstawienie informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Minister Gospodarki (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku R. P. (zwanego dalej Prezesem Zarządu/stroną/skarżącym) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o wymierzeniu Prezesowi Zarządu M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (zwaną dalej spółką) kary pieniężnej w wysokości 7 576,52 zł. za nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie pisemnej, kwartalnej informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw w I kwartale 2013 r.

Organ ustaliły, że spółka w dniu 7 listopada 2012 r. została wpisana do prowadzonego przez Agencję Rezerw Materiałowych rejestru producentów i handlowców obowiązanych do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw pod numerem [...]. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1190 ze zm.; zwanej dalej ustawą o zapasach), spółka obowiązana była do przedstawiania ministrowi właściwemu do spraw gospodarki pisemnych, kwartalnych informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw w terminie 30 dni od upływu ostatniego dnia kwartału, którego dotyczy informacja. Spółka nie przedstawiła Ministrowi Gospodarki w powyższym terminie informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw za I kwartał 2013 r.

Na podstawie aktualnego na dzień 27 maja 2013 r. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, organ ustalił, iż w I kwartale 2013 r. organem uprawnionym do reprezentacji Spółki był Prezes Zarządu – R. P. Minister Gospodarki zawiadomił Prezesa Zarządu o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie przez spółkę obowiązku przedstawienia informacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o zapasach. Zawiadomienie zostało doręczone Prezesowi Zarządu w dniu 7 stycznia 2014 r.

W odpowiedzi na ww. zawiadomienie Prezes Zarządu poinformował, iż nie może udzielić żadnych wyjaśnień w sprawie, gdyż 12 listopada 2013 r. Centralne Biuro Śledcze w Bydgoszczy zabezpieczyło wszystkie dokumenty spółki oraz komputery. Ponadto wskazał, że spółka w roku 2013 nie sprowadzała i nie dopuszczała do obrotu na terenie RP oleju napędowego - w związku z czym, nie złożyła informacji o poniesionych kosztach.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., organ I instancji wymierzył Prezesowi Zarządu, sprawującemu od dnia 21 października 2011 r. do chwili obecnej (zgodnie z odpisem z KRS Nr [...]) funkcję Prezesa Zarządu spółki, karę pieniężną w wysokości 7 576,52 zł, stanowiącą dwukrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w II kwartale 2013 r., za nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie pisemnej, kwartalnej informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw w I kwartale 2013 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając, iż w jego ocenie, stanowisku organu nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy oraz przepisach prawa. Wskazał, że spółka w praktyce nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie ma pracowników. Podkreślił, iż nie miał możliwości uzyskania stosownych informacji o zapasach paliw oraz, że nie ponosi winy za nie przedstawienie tych informacji. Wskazał, że nie był zatrudniony w spółce oraz złożył rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu. Podniósł, że tak wysoka kara grzywny jest sprzeczna z zasadami sprawiedliwości społecznej, bowiem skarżący nie pracuje, nie ma żadnych środków utrzymania oraz sprawuje opiekę nad córką z pomocą swojej matki emerytki.

Wnosił o uchylenie w całości rzeczonej wyżej decyzji jako nie zgodnej z prawem oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o wymierzeniu Prezesowi Zarządu za nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie pisemnej, kwartalnej informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw w I kwartale 2013 r., kary pieniężnej.

Jak wynika z akt sprawy i ustaleń organów, spółka w dniu 7 listopada 2012 r. została wpisana do prowadzonego przez Agencję Rezerw Materiałowych rejestru producentów i handlowców obowiązanych do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw pod numerem [...].

Spółka nie przedstawiła Ministrowi Gospodarki informacji za I kwartał 2013 r. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach, producenci i handlowcy są obowiązani do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw. Treść przepisu art. 22 ust. 2 o zapasach wskazuje, że podmioty wpisane do takiego rejestru są obowiązane do przedstawiania ministrowi właściwemu do spraw gospodarki pisemnych, kwartalnych informacji o poniesionych kosztach tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw w terminie 30 dni od upływu ostatniego dnia kwartału, którego dotyczy informacja. Stosownie do treści przepisu art. 63 ust. 1 pkt 17 tej ustawy karze pieniężnej podlega ten kto będąc osobą kierującą działalnością producenta lub handlowca nie przedstawi w wyznaczonym terminie informacji, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o zapasach lub przedstawi informacje nieprawdziwe. Wyliczenia ilości zapasów obowiązkowych należnych do utworzenia i utrzymywania przez przedsiębiorcę w danym roku kalendarzowym przedsiębiorca dokonuje zgodnie z zasadami określonymi w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowego sposobu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz ustalania ich ilości (Dz. U. z 2007 r. Nr 81, poz. 547 ze zm.), który stanowi, iż producenci i handlowcy tworzą zapasy obowiązkowe ropy naftowej lub paliw ustalając ich ilość na dany rok kalendarzowy (w tym przypadku - 2013 r.) na podstawie wielkości produkcji paliw lub przywozu paliw i ropy naftowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w poprzednim roku kalendarzowym (w omawianym przypadku - 2012 r.).

Zgodnie z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.; zwanym dalej k.s.h.) zarząd prowadzi sprawy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i ją reprezentuje, a uprawnioną do sprawowania tej funkcji jest osoba fizyczna. Osoby prawne dokonują bowiem czynności przez swoje organy uprawnione do działania w ich imieniu (art. 67 § 1 k.p.c.), czyli osoby mające zdolność do sprawowania funkcji w danym organie.

Organy ustaliły, że zgodnie z aktualnym na dzień 27 maja 2013 r. odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego, w I kwartale 2013 r. organem uprawnionym do reprezentacji spółki był Prezes Zarządu – R. P. Wynika z tego, że skarżący będący wtedy Prezesem Zarządu nie wykazał aby skutecznie złożył rezygnację z pełnienia tej funkcji.

W ocenie Sądu, bez związku ze sprawą jest powód nieprzedstawiania informacji. Jak wskazano wyżej spółka ma obowiązek składać organowi sprawozdanie nawet jak nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz informacji i dokumentacji załączonej przez Agencję Rezerw Materiałowych m.in. do pisma z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] organ ustalił, iż w dniu 15 stycznia 2013 r., spółka zawarła z O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwaną dalej O. Sp. z o.o.) umowę Nr [...], której przedmiotem jest wykonanie przez O. Sp. z o.o. na zlecenie spółki zadań w zakresie tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zapasach i przepisami wykonawczymi do ww. ustawy (§ 2 pkt 1 umowy). O. Sp. z o.o. realizując zobowiązania sprawozdawcze wobec Agencji Rezerw Materiałowych (art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach) - przedłożyło informacje dotyczące ilości utrzymywanych na rzecz spółki zapasów obowiązkowych oleju napędowego do silników w I kwartale 2013 r. W tym stanie rzeczy nie jest uprawnione twierdzenie skarżącego, że w omawianym okresie spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Nawet gdyby przyjąć, że spółka faktycznie nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, to w opisanym zakresie powinna wskazać, stan zapasów "0" a poniesione koszty "0". Organ musi wiedzieć jakie są zgromadzone zapasy i jakimi zapasami może dysponować.

Skarżący podnosi, że nie ponosi winy za nieprzedstawienie wymaganych informacji, bowiem nie był zatrudniony w spółce a ponadto złożył rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu. W ocenie Sądu, organ słusznie powołując się na tezy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z 15 stycznia 2007 r., sygn. P 19/06 – uznał, że odpowiedzialność karnoadministracyjna oparta jest na zasadzie winy obiektywnej. Zasadne jest twierdzenie, że ponoszona odpowiedzialność jest w oderwaniu od winy sprawcy. Kara administracyjna jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej (wyrok TK z 31 marca 2008 r., sygn. SK 75/06).

Co do twierdzeń skarżącego, że tak wysoka kara grzywny jest "sprzeczna z zasadami sprawiedliwości społecznej" oraz wskazania, że nie pracuje, nie ma żadnych środków utrzymania oraz sprawuje opiekę nad córką z pomocą swojej matki emerytki należy zauważyć, że są one bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 63 ust. 12 ustawy o zapasach, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 17 ww. ustawy, kara pieniężna wynosi od dwukrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, obowiązującego w kwartale, w którym nastąpiło niedopełnienie obowiązku. Karę pieniężną, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 17 ustawy o zapasach wymierza minister właściwy do spraw gospodarki (art. 64 ust. 1 pkt 7). Zgodnie z art. 65 ustawy o zapasach przy ustalaniu kar pieniężnych, o których mowa w art. 63 ust. 4, 6, 8-14 ww. ustawy, organ wymierzający karę uwzględni w szczególności czas trwania, stopień oraz przyczyny naruszenia przepisów ustawy, a także częstotliwość ich naruszania w przeszłości przez producenta, handlowca lub osobę kierującą działalnością producenta lub handlowca. Zdaniem Sadu, organy prawidłowo wskazały sposób ustalenia kary.

Organy prawidłowo wskazały, że braku dopełnienia przez spółkę ww. ustawowego obowiązku sprawozdawczego do dnia 30 kwietnia 2013 r. nie uzasadnia dokonane w dniu 12 listopada 2013 r., zabezpieczenie dokumentacji i komputerów spółki przez Centralne Biuro Śledcze w Bydgoszczy. Porównując terminy braku działania skarżącego i działania Centralnego Biura Śledczego w Bydgoszczy nie jest możliwe podzielenie argumentów skarżącego. Działanie Centralnego Biura Śledczego w Bydgoszczy nie miało żadnego wpływu na wykonanie przez spółkę ustawowego obowiązku sprawozdawczego do dnia 30 kwietnia 2013 r.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.