Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 329/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi G.S. na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr 228/1854/10 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie dofinansowania projektów w ramach konkursu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis w kwocie 200 zł (dwieście złotych).


UZASADNIENIE

II SA/Go 329/10

U Z A S A D N I E N I E

W dniu [...] kwietnia 2010 r. G.S. złożył skargę na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], zmieniającą uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w sprawie dofinansowania projektów w ramach konkursu [...] w ramach Działania 2.1 "Mikroprzedsiębiorstwa" Priorytetu II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W toku postępowania konkursowego nr [...] prowadzonego w ramach Działania 2.1 "Mikroprzedsiębiorstwa" Priorytetu II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 złożony przez G.S. wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i merytoryczną, w wyniku czego został przyjęty do dofinansowania. Nastąpiło to na podstawie uchwały Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 2009 r. Skarżący otrzymał dwa egzemplarze umowy o dofinansowanie, które po podpisaniu odesłał do Instytucji Zarządzającej.

W dniu [...] lutego 2010 r. skarżący został poinformowany o podjęciu w dniu [...] stycznia 2010 r. przez Zarząd Województwa uchwały, na mocy której Zarząd ten odstąpił od zwarcia ze skarżącym umowy o dofinansowanie w ramach w/w projektu. W piśmie tym Instytucja Zarządzająca poinformowała skarżącego, że podjęte przez nią czynności nie należały do zakresu procedury odwoławczej.

Skarżący, w dniu [...] lutego 2010 r., wezwał Zarząd Województwa do usunięcia naruszenia prawa, wskazując że uchwałę podjęto bez podstawy prawnej. W otrzymanej 9 marca 2010 r. odpowiedzi Zarząd odmówił usunięcia naruszenia prawa, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Odpowiadając na skargę, Zarząd Województwa wniósł o jej odrzucenie i to z dwóch powodów. Po pierwsze – winna być ona odrzucona, ponieważ została wniesiona po upływie terminu, tj. po upływie trzydziestu dni od otrzymania przez skarżącego odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po drugie – winna być odrzucona, ponieważ zaskarżona nią uchwała z [...] stycznia 2010 r. nie jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, a tylko uchwała stanowiąca taki akt może być zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W przypadku merytorycznego rozpoznania skargi, Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, ponieważ już po umieszczeniu projektu skarżącego na liście projektów wybranych do wsparcia w ramach programu operacyjnego a przed podpisaniem ze skarżącym umowy okazało się, iż skarżący nie jest mikroprzedsiębiorcą lecz małym przedsiębiorcą, a tym samym nie kwalifikuje się do otrzymania dofinansowania w ramach konkursu, do którego się zgłosił.

Sąd zważył:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. W § 2 tegoż artykułu ustawodawca uściślił na czym polega ta kontrola wymieniając skargi, w których orzekają sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w/w kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż wymienione w punktach 1 – 3 (decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przystępując do rozważań w niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241) przewiduje możliwość sądowoadministracyjnej kontroli czynności podmiotów (m. in. instytucji zarządzających) wykonujących zadania w ramach programów polityki rozwoju. Jednakże zgodnie z art. 37 tejże ustawy do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Taki przepis powoduje, że do realizacji programów operacyjnych w miejsce procedury administracyjnej regulowanej przez kpa wprowadzono dla postępowań objętych cytowaną ustawą procedury określone w ramach poszczególnych programów operacyjnych, szczególnie w zakresie postępowań odwoławczych. Zgodnie z art. 30b ust. 1 w/w ustawy procedura odwoławcza została zawężona jedynie do przypadku negatywnej oceny projektu, przy czym można wnieść tylko środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego w terminie, trybie i na warunkach w tym programie określonych. System ten musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy (ust. 2).

Następnie, przepis art. 30c ust. 1 cyt. wyżej ustawy przewiduje możliwość (po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie) wniesienia w tym zakresie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Termin do wniesienia tej skargi wynosi 14 dni od otrzymania informacji.

Z omówionych wyżej przepisów wynika, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju bardzo ogranicza dopuszczalność sądowoadministracyjnej kontroli działań podejmowanych przez m. in. instytucję zarządzającą, nie przewidując możliwości zaskarżenia wszystkich działań podejmowanych w postępowaniu konkursowym, jak również i działań podejmowanych po zamknięciu tego postępowania i wyłonieniu beneficjentów. Jednocześnie w art. 30e odsyła ona w zakresie nieuregulowanym do odpowiedniego stosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów p.p.s.a. w tym art. 30e wymienionych.

W niniejszej sprawie projekt skarżącego pozytywnie przeszedł wszystkie etapy oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania. Dopiero na etapie zawierania umowy (po jej podpisaniu przez skarżącego a przed podpisaniem przez instytucję zarządzającą) Zarząd Województwa zaskarżoną uchwałą zmienił uchwałę kwalifikującą G.S. do dofinansowania. Regulamin konkursu, do którego stanął skarżący ubiegając się o dofinansowanie przewiduje jeden środek odwoławczy w postaci protestu, który może dotyczyć każdego etapu oceny projektu i jego wyników w zakresie formalnym i merytorycznym. Przysługuje on każdemu beneficjentowi, którego projekt nie uzyskał pozytywnego wyniku oceny, a po otrzymaniu informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu beneficjent ma prawo wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem w/w regulamin nie przewiduje środków odwoławczych od uchwały zmieniającej listę beneficjentów, choć daje możliwość instytucji zarządzającej dokonania takiej zmiany w uzasadnionych i wyjątkowych przypadkach (rozdział VIII regulaminu, "Wybór projektów do dofinansowania" – pkt 5).

Zdaniem Sądu należy przyjąć, że złożona przez G.S. skarga winna być potraktowana jako skarga na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ponieważ, jak wyżej wskazano, przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie przewidują sądowej kontroli w takim przypadku. Nie ma tu także zastosowania art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdyż zdaniem Sądu reguluje on odpowiednie zastosowanie przepisów p.p.s.a. dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podejmowanych w trakcie postępowania odwoławczego i następującego po nim postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro w omawianej sprawie ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ani wydany na jej podstawie regulamin konkursu środków odwoławczych nie przewidują, to uchwała z dnia [...] stycznia 2010 r. może być zaskarżona jedynie w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a konkretnie o jej art. 3 § 2 pkt 4 z zastosowaniem wszelkich przepisów p.p.s.a. dotyczących tego rodzaju skargi, a zatem również art. 52 § 3, obligującego do uprzedniego (w terminie 14 dni) wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa oraz art. 53 § 2 przewidującego trzydziestodniowy termin do złożenia skargi liczony od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to zostało przez skarżącego do Zarządu Województwa w czternastodniowym terminie skierowane lecz skargę do tut. Sądu G.S. złożył z przekroczenie trzydziestodniowego terminu od otrzymania odpowiedzi organu. Termin ten upływał bowiem 8 kwietnia 2010 r., a skarga została złożona 9 kwietnia 2010 r.

W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, zwracając jednocześnie skarżącemu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., cały uiszczony wpis.