Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 365/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2, art. 54 pkt 2 lit. d, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi L. K.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] SKO w S. umorzyło postępowanie odwoławcze toczące się z odwołań J. C., H. B., E. J. i L. K. – J. od decyzji Burmistrza W. z dnia [...], nr [...], znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę siedmiu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z infrastrukturą towarzyszącą w W. przy ul. A, na działce nr ewid. [...] w obrębie [...].

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż SKO uznało, że osobom tym nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu ponieważ w/w inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości stanowiące ich własność. W oparciu o przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznik do decyzji organu pierwszej instancji SKO stwierdziło, iż nieruchomości stanowiące własność odwołujących się położone są po drugiej stronie drogi lokalnej (działka nr [...]), a graniczącej z terenem inwestycji od strony północnej. Zdaniem SKO nie wykazali także, iż planowane przedsięwzięcie naruszało ich prawnie chronione interesy. Zawarte w odwołaniu zarzuty mają charakter publicznoprawny i nie mogą zostać uwzględnione

J. C., H. B., E. J. i L. K. – J. w skargach na powyższe postanowienie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i decyzji Burmistrza Miasta W. nr [...] z dnia [...] oraz o zawieszenie wykonania ww decyzji Burmistrza W. Powołali się na fakt, że poprzednimi decyzjami organ odwoławczy uznawał ich za strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący szczegółowo opisali przebieg postępowania w sprawie ustalenia warunków spornej inwestycji, składane przez siebie protesty, pisma. Argumentowali, że budowa osiedla domków jednorodzinnych na terenach zieleni parkowej A narusza ład przestrzenny, o którym mówią przepisy ustawy o ochronie przyrody, nie odpowiada społeczno – gospodarczemu przeznaczeniu tego terenu, została wydana przed uchwaleniem opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja ta wydana została z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa, co uchybia wymogom art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niesie ze sobą hałas i zanieczyszczenia związane z prowadzeniem inwestycji, jak i ze zwiększoną liczbą samochodów, które pojawią się na ulicy. W ocenie skarżących planowana inwestycja jest nie do pogodzenia z istniejącym sposobem zagospodarowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy o przyznaniu przymiot strony przesądza przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji oraz okoliczność, czy ewentualne oddziaływanie będzie miało wpływ na prawnie chronione interesy osób trzecich. Organ podkreślił, że w rozpoznawanej spawie takie okoliczności nie występują. Skarżący są właścicielami nieruchomości po drugiej stronie drogi lokalnej, na terenie zabudowanym domkami jednorodzinnymi. Inwestycja nie koliduje zatem z istniejącym sposobem zagospodarowania.

Skargi J. C., H. B., E. J. zostały odrzucone postanowieniami z dnia [...] wobec nieusunięcia braków formalnych.

Postanowieniem z dnia [...] wydanym na rozprawie są dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Komitet A w W., który przyłączył się do skargi.

Natomiast Stowarzyszenie A wniosło o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest posiadanie przez skarżącą przymiotu strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domków jednorodzinnych, przy czym skarżąca jest właścicielką nieruchomości zabudowanej, położonej po drugiej stronie drogi lokalnej. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, a co za tym idzie o przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać, czy - a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jej charakter.

Oceniając, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy zasadnie powołał się na treść art. 28 k.p.a., jak również na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą").

Zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. O tym, czy określonemu podmiotowi służy prawo strony w postępowaniu, rozstrzyga norma prawna, z której dla strony wynikają obowiązki.

W świetle tego przepisu nie powinno budzić wątpliwości stwierdzenie, iż stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja.

Trafnie również Samorządowe kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniając kto, oprócz ww osób winien posiadać przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, powołało się na treść art. 6 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym "każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych".

Artykuł 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy stanowi zaś, iż organ administracyjny ma obowiązek w decyzji o warunkach zabudowy określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Z cytowanych przepisów, wynika, iż SKO słusznie oceniło, że skarżącej przymiot strony nie przysługuje. Naruszeniem prawnie chronionego interesu skarżącej byłoby bowiem naruszenie uprawnień wynikających z prawa własności nieruchomości. Jednakże nie sposób wywieźć, że budowa domków jednorodzinnych po drugiej stronie ulicy w jakikolwiek ogranicza swobodne korzystanie przez skarżącą z jej nieruchomości. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby planowana inwestycja (budowa domków jednorodzinnych) mogła ujemnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej, położoną po drugiej stronie ulicy w obrębie także zabudowy jednorodzinnej. Niezrozumiały jest zarzut zagrożenia nadmiernym zadymieniem, gdyż to dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o pozwolenie na budowę - ustalane będą parametry budynków, w tym i warunki ogrzewania, w pozwoleniu na budowę. Ponadto nieprawdopodobnym się wydaje, by planowane budynki miały mniej nowoczesne ogrzewanie niż istniejące po drugiej stronie zabudowania. Inwestycja polegająca na budowie domków jednorodzinnych w bezpośrednim sąsiedztwie takich samych zabudowań nie jest inwestycją o szczególnym stopniu zagrożenia dla środowiska. Osiedle mieszkalne, w którym mieszka skarżąca oddzielone jest od terenów planowanej inwestycji drogą lokalną. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy, załączonych do decyzji o warunkach zabudowy równie z nie wynika, aby nieruchomość skarżącej znalazła się w obrębie oddziaływania projektowanego osiedla. Niewątpliwe uciążliwości związane z prowadzeniem budowy są uciążliwościami o charakterze krótkotrwałym, przejściowym. L. K. – J. nie sprecyzowała takiego zarzutu, który odnosiłby się do jej indywidualnego interesu prawnego.

Trzeba podkreślić, że zarzuty podnoszone w skardze mają charakter zarzutów merytorycznych, które organ winien byłby rozpatrzyć i ocenić dopiero po ustaleniu, że podniosła je osoba, której przysługuje przymiot strony. Znaczna część z nich, zwłaszcza te dotyczące niezasadności przekształcenia terenu zieleni w teren budownictwa mieszkaniowego, zarzut naruszenia ustawy o ochronie przyrody należą do argumentów o charakterze publicznoprawnym i nie mieszczą się w pojęciu prawnie chronionego indywidualnego interesu prawnego.

Nie ma też rozstrzygającego znaczenia dla sprawy fakt, że we wcześniejszym etapie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało skarżącej przymiot strony. Organ bowiem jest zobowiązany do badania legitymacji osób występujących w sprawie na każdym jego etapie i ma prawo korygować wcześniejsze ustalenia i decyzje.

Reasumując – wniosek organu odwoławczego o braku przymiotu strony L. K. – J. jest trafny, a wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Nie znajdując podstaw do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a..

A.D.