Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 832/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  pkt 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na działanie Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie [...] zł ([...]zł).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] C. K., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na działanie Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. wskazując, że organ odmówił uwzględnienia roszczeń podnoszonych przez nią w związku z wypadkiem komunikacyjnym, do którego doszło na drodze wojewódzkiej nr [...]. Wniosła o zobowiązanie Zarządu Dróg Wojewódzkich do wypłacenia kwoty [...], zł za udzielenie pomocy drogowej oraz [...] zł za wynajem samochodu zastępczego. Wskazała ponadto, że przewlekłość postępowania oraz "akty bezczynności" spowodowały naruszenia prawa procesowego, a to art.: 7, 8, 9 10 § 1, 12 § 1, 77 § 1 oraz art. 81 K.p.a.

W obszernym uzasadnieniu skargi opisała stan fatyczny sprawy oraz zaznaczyła, że wielokrotnie zwracała się do organu administracji z roszczeniami dotyczącymi konieczności pokrycia szkód w związku z zaistniałym wypadkiem, który spowodowany był złym stanem nawierzchni wskazanej wyżej drogi wojewódzkiej. Podała ponadto, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wypłacił jej należność, która skarżąca musiała uiścić za dokonane naprawy uszkodzonego pojazdu. Zaznaczyła, że jest zatrudniona w Spółce A Sp. z o.o. i aby móc wykonywać obowiązki służbowe musi posiadać samochód, a zatem w czasie naprawy pojazdu musiała wypożyczyć od Spółki jeden z samochodów, co z kolei wiązało się z koniecznością uiszczania stosownych opłat. Za wykonane przez Spółkę usługi w postaci wynajęcia skarżącej samochodu zastępczego oraz za udzielenie pomocy drogowej skarżąca otrzymała fakturę. Podała ponadto, że na zasadzie art. 361 k.c. odpowiedzialność, którą ponosi Zarząd Dróg Wojewódzkich obejmuje również dalsze składniki szkody, a nie tylko te, które dotyczą naprawy pojazdu. Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności skarżąca wniosła, jak na wstępie powołując się dodatkowo na zasady współżycia społecznego, jako odgrywające kluczową rolę w interpretacji wszelkich niejasności powstałych w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na cywilny charakter sprawy. Zaznaczono, że do sprawy nie stosuje się przepisów K.p.a., a poszkodowanemu służą przewidziane w prawie cywilnym środki włącznie z prawem dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

Zarządzeniem z dnia 8 października 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności natomiast jeżeli skarga ma dotyczyć bezczynności należy wskazać na czym ona polegała w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wyżej wskazane wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 21 października 2010r., co wynika z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia [...], oświadczyła, że zaskarżone przez nią czynności polegały na fakcie odpowiedzialności Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. za stan nawierzchni drogi wojewódzkiej, który pomimo, że do niego była kierowana cała korespondencja w sprawie przekazywał ją do Towarzystwa Ubezpieczeń [...] S.A. w S., które nie jest stroną w niniejszym postępowaniu. Zatem skarżąca uznała, że jej wnioski nie były rozpoznawane przez organ do tego zobowiązany. Podkreśliła, że działania te świadczyły o przerzucaniu odpowiedzialności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga C. K. z dnia [...] mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi.

Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3 , art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego.

W tym miejscu zaznaczyć również należy, że w niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest przekazywanie przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wniosków skarżącej do rozpoznania Towarzystwu Ubezpieczeniowemu i brak merytorycznego rozpoznania tych wniosków przez Zarząd Dróg Wojewódzkich. Wobec tak sformułowanej skargi Sąd uznał, że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądu administracyjnego.

Zarzut skargi dotyczy działań Zarządu Dróg Wojewódzkich związanych z rozpoznaniem wniosków skarżącej o wypłatę odszkodowań. Owo działanie nie jest podejmowane w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wiąże się ono z szeroko rozumiana odpowiedzialnością za szkodę powstałą w związku ze stanem nawierzchni drogi wojewódzkiej. Sprawa w takim przedmiocie nie może więc być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej, bądź innego aktu administracyjnego, na który służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Właściwym do rozpoznawania sporów dotyczących odpowiedzialności ubezpieczeniowej, jak i odpowiedzialności za szkody spowodowane stanem dróg należą do kompetencji sądów powszechnych zatem wykluczone są z zakresu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych.

W tym stanie rzeczy skarga C. K. nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, wobec tego należało uznać ją za niedopuszczalną, co w świetle regulacji art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi przesłankę jej odrzucenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 sentencji.

O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na zasadzie art. 232 § 1 pkt. 1 P.p.s.a.