Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 705/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 pkt 2 lit. d, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 13 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. i W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 637/06 w sprawie ze skargi H. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę i przebudowę budynku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę H. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę i przebudowę budynku.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] Prezydent W. ustalił na rzecz D. F. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku z przeznaczeniem na hurtownię artykułów wielobranżowych i przemysłowych z częścią biurowo-mieszkalną, przewidzianej do realizacji w W. przy ul. [...], na działce nr [...], [...], obręb P.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i W. R. oraz T. B.. H. i W R. podnieśli m.in., że z uwagi na sąsiedztwo ich domu na prawie całej długości z planowaną inwestycją nie wyrażają zgody na rozbudowę, ponieważ piętrowy budynek całkowicie przysłoni im światło dzienne. Ponadto sprzedaż zniczy oraz ich produkcja w istniejącym budynku objętym zaskarżoną decyzją, już utrudnia im normalne życie - samochody przyjeżdżające po znicze zastawiają wąską ulicę, a ponadto hałasują w nocy. Podobnie T. B. w swoim odwołaniu podnosiła uciążliwości związane z produkcją zniczy i nie wyrażała zgody na rozbudowę istniejącego budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Bowiem działki sąsiadujące z działką, na której ma być dokonana inwestycja, dostępne są z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Działka ta ma dostęp do drogi publicznej. Ustalone wskaźniki i parametry nowej inwestycji znajdują uzasadnienie w wynikach analizy, które wskazują, iż średni wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyniósł w obszarze analizowanym 6,83 m; średnia wysokość głównej kalenicy 10,3 m, zaś kąt nachylenia dachu 0° - 70°. Organ lokalizacyjny prawidłowo zatem wyznaczył wskaźniki wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (do 6 m), kąta nachylenie dachu (20 do 70) oraz wysokości głównej kalenicy (10,3 m). Ponadto organ II instancji zauważył, iż jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym, funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, występuje jednak także zabudowa usługowa. Ustalenie zatem warunków zabudowy dla budynku usługowego nie stanowi naruszenia zasady kontynuacji funkcji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że układ działek względem siebie i wobec stron świata wskazuje, że planowany obiekt nie będzie powodował zaciemniania pomieszczeń w budynku posadowionym na działce odwołujących się. Organ nadto wskazał, że kwestie dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia oraz usytuowania budynku określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które znajdzie zastosowanie w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestie te nie mogą być rozstrzygane w toku postępowania lokalizacyjnego. Podkreślono, że w decyzji organu I instancji dokonano ustaleń dotyczących warunków ochrony interesów osób trzecich, m.in. w zakresie ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazano bowiem, że inwestor zobowiązany jest spełnić wymagania określone w par. 13 w/w rozporządzenia. Spełnienie tych wymagań będzie jednak badane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli H. i W. R. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez niezastosowanie i ustalenie warunków nadbudowy i przebudowy w odległości mniejszej niż 10 m od okien pomieszczenia przesłanianego, tj. domu mieszkalnego skarżących oraz o szerokości przesłaniającej większej niż 3 m. Nadto naruszenie przepisów postępowania, tj. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności przez niewykonanie prognozy zacienienia budynków sąsiednich przez planowaną nadbudowę i rozbudowę budynku i w rezultacie oparcie decyzji na niesprawdzonych informacjach podawanych przez inwestorkę.

W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., że organ I instancji w swojej decyzji w części dot. ustalenia wymagań ochrony interesów osób trzecich wskazał, że należy spełnić wymagania par.13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale odległości wynikające z tego przepisu organ powinien skontrolować nie na podstawie podawanych przez inwestora informacji, lecz na podstawie oględzin i pomiarów. Należało w ocenie skarżących, wykonać ekspertyzę zacienienia. W niniejszym przypadku zatwierdzone warunki nadbudowy i przebudowy akceptują odległości mniejsze niż dopuszczalne na terenie zabudowy osiedlowej domami mieszkalnymi wolnostojącymi. Skarżący wskazali, że planowana rzeczywiście inwestycja zmienia w istotny sposób cechy zabudowy na terenie osiedla do -mów jednorodzinnych i jest niezgodna z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu jako osiedla domów jednorodzinnych z funkcją mieszkalną.

Oddalając powyższą skargę wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonał analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy. Organ I instancji zgodnie z par.3 ust.1-3 w/w rozporządzenia wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o jakich mowa w art.61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy tej wynikało, że w obszarze analizowanym funkcją dominującą jest zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa. Można również wyróżnić zabudowę usługową , która stanowi uzupełnienie istniejącego zagospodarowania terenu. Sąd I instancji wskazał, że organ lokalizacyjny ustalił także prawidłowo - zgodnie z wynikami analizy - wymagane parametry i wskaźniki dla projektowanej inwestycji. W związku z tym Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ I instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia niż ustalającego warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zgodnie z wnioskiem D. F.

Zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 77 § 1 kpa był nieuzasadniony, gdyż organy orzekające w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podejmowanych decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi nie uchybiono również przepisowi art. 10 § 1 kpa., strony były bowiem pouczone o uprawnieniach wynikających z tego przepisu.

Za co najmniej przedwczesne uznał Sąd I instancji zarzuty dotyczące odległości planowanej inwestycji od budynku skarżących oraz niewykonania prognozy jego zacienienia przez planowaną nadbudowę i rozbudowę, argumentując iż wymogi dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia oraz usytuowania budynku znajdą zastosowanie dopiero w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę prowadzonego przez właściwy organ budowlany, nie zaś przez organ lokalizacyjny. (art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016).

. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji. Zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, należy jednak do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej i na tym etapie inwestor zobowiązany jest do przedstawienia dokumentów stwierdzających prawo dysponowania terenem oraz wszelkich wymaganych obowiązującymi przepisami pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów oraz oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych. Sąd I instancji powołując przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), stosownie do których ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w decyzji lokalizacyjnej zapisuje się w szczególności przez określenie warunków w zakresie m.in. dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 2 pkt 7) wskazał, że takich ustaleń dokonał w swojej decyzji Prezydent W.. Wskazano w niej, iż należy spełnić wymagania określone w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do przepisów § 4 i § 5 tego rozporządzenia, z zastosowaniem w razie potrzeby, odpowiednich rozwiązań funkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Spełnienie tych warunków podlegać będzie jednak badaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przez organ budowlany w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Również wszelkie inne wytyczne zawarte w/w rozporządzeniu będą wiązały inwestora, ale dopiero podczas przygotowywania projektu budowlanego.

W ocenie Sądu, poczynione w tym zakresie ustalenia organów na tym etapie realizacji inwestycji są wystarczające. Za przedwczesne uznał domaganie się przez skarżących wykonania analizy, oględzin i pomiarów w celu ustalenia zachowania przez planowaną inwestycję zarówno odległości od okien budynku skarżących, jak i też pod kątem szerokości przesłaniającej, oraz wykonania ekspertyzy zacienienia. Analizę, czy odległości te zostały zachowane, będzie można przeprowadzić na etapie ubiegania się przez inwestorkę o udzielenie pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli H. i W. R. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, to jest:

- art. 54 pkt 2 lit. d w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie wobec nieuwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, to jest skarżących oraz także T. B., a w szczególności przez nieuwzględnienie, iż planowana lokalizacja rozbudowy dotychczasowego warsztatu diagnostyki samochodowej, między innymi przez wybudowanie dwukondygnacyjnego obiektu w miejsce dotychczasowego parterowego, w znacznym stopniu pogorszy i ograniczy prawa skarżących do korzystania z domu mieszkalnego z powodu całkowitego zacienienia ich domu;

- §13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. przez niezastosowanie i udzielenie zgody na lokalizację przebudowywanego i rozbudowywanego warsztatu w odległości znacznie bliższej niż przewidziane w tymże przepisie 10 m;

II. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Uzasadniając naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym strona skarżąca wskazała, że WSA we Wrocławiu rozpatrując skargę, przeprowadził nietrafne rozważania, zupełnie oderwane od zarzutów skarżących. Autorzy skargi kasacyjnej zauważyli, iż decyzja o zagospodarowaniu terenu ma charakter konstytutywny, bo choć decyzja ta deklaruje możliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę, to jednak konstytuuje warunki, które są w istocie obowiązkami obciążającymi wnioskodawcę. Podkreślono, że organ wydając pozwolenie na budowę nie może ustalić odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, niż to zostało dokonane w decyzji lokalizacyjnej. Dlatego decyzja ta powinna ogólnie określać wymagania, które przesądzą z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ukształtowaniu projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący. Obligatoryjnym składnikiem każdej decyzji o warunkach zabudowy jest również określenie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Ustalenia dokonane w tym zakresie będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu nadzoru budowlanego przy sporządzaniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W związku z powyższym skarżący nie zgodzili się z argumentacja Sądu, że wszelkie ekspertyzy i pomiary dotyczące zacienienia na etapie decyzji lokalizacyjnej są przedwczesne. O zacienieniu bowiem decyduje głównie wielkość, w tym wysokość obiektu i jego odległość od sąsiednich działek. Te zaś parametry zostały ujęte w decyzji lokalizacyjnej i ich zmiana w trakcie procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę nie będzie już możliwa. Bowiem organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest zobowiązany badać zgodność projektu zagospodarowania działki i zakresu prac objętych projektem z decyzją o warunkach zabudowy. Organ wydający pozwolenie na budowę nie jest władny ustalać inną lokalizację dla planowanej inwestycji zatem nie będzie możliwe wydanie innej decyzji, w której planowana inwestycja miałaby być usytuowana w innej odległości od nieruchomości skarżących. Dalej wnoszący skargę kasacyjną stwierdzili, że wprawdzie, decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności skarżących w sposób bezpośredni, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości sąsiedniej konkretnej inwestycji. Dlatego też ograniczenie właściciela w prawie do korzystania z nieruchomości powinno być wyraźnie uzasadnione.

Skarżący podnieśli, że Sąd kontrolując zaskarżony akt, nie może przyjmować bezkrytycznie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej jeżeli są one podważane przez stronę skarżącą. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w wyroku z powołaniem na konkretne przepisy prawa. Tymczasem zdaniem strony skarżącej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd wnikliwie przeanalizował treść wszystkich zarzutów skargi, konfrontując je z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, nie odniósł się on do wskazywanych przez skarżących zarzutów niezebrania i nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd I instancji nie powinien oceny w tym względzie dokonywać wyłącznie na podstawie stwierdzeń zawartych w decyzji organu II instancji, lecz powinien tę ocenę poddać kontroli, a tego nie uczynił. Dlatego też zdaniem skarżacych, wyrok Sądu I instancji nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. F. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Głównym zarzutem podniesionym przez skarżących w skardze kasacyjnej był zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. art. 54 pkt 2 lit. d w zw. art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz.717, z późn.zm) oraz §13 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Dz.U.02.75.690 ze zm.) regulującego kwestię odległości budynków w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Przepis art. 54 pkt 2 lit.d w związku z art.64 ust.1 powołanej ustawy wskazuje, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W przedmiotowej sprawie, co nie było kwestionowane, decyzja o warunkach zabudowy określa wszystkie parametry nowej zabudowy wymagane treścią przepisu art.61 ust.1 pkt.1-5 ustawy oraz ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt.2 lit.e decyzji ). W szczególności w zakresie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi stanowi, że planowana inwestycja ma spełniać wymagania określone w §13 cyt. wyżej rozporządzenia stosownie do przepisów §4 i §5 tego rozporządzenia, z zastosowaniem w razie potrzeby odpowiednich rozwiązań wiązań funkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Zdaniem strony skarżącej organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy powinien dokonać w niniejszej sprawie, celem zapewnienia ochrony interesów osób trzecich stosownych ekspertyz zacienienia, bowiem o zacienieniu decyduje głównie wielkość, w tym wysokość obiektu i jego odległość od sąsiednich działek. Te zaś parametry zostały ujęte w decyzji lokalizacyjnej i ich zmiana w trakcie procedury uzyskiwania pozwolenia na budowę nie będzie już możliwa.

Istotnie decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (art.55 w zw. z art..64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ale pamiętać należy o tym, że skonkretyzowanie parametrów technicznych inwestycji stanowić będzie właśnie przedmiot decyzji o pozwoleniu na budowę, która dopiero upoważni inwestora do rozpozczęcia realizacji zamierzenia.

Opisane wyżej w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ustalenia, co do ochrony interesów osob trzecich są w realiach niniejszej sprawy wystarczajacą gwarancją, że przy realizacji tego przedsięwzięcia interes prawny tych osób nie zostanie naruszony. Zauważyć należy, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa parametry planowanej inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego już budynku, w tym wysokość głównej kalenicy do 8 m., wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 6m. Zatem decyzja ta, w oparciu o wyniki dokonanej przez organ analizy, określa dopuszczalną maksymalną wysokość budynku, natomiast to do organu budowlanego należeć będzie ocena, czy zaprojektowany budynek, w szczególności jego forma architektoniczna i wysokość nie narusza warunków techniczno- budowlanych, w tym §13 cyt.rozporządzenia. Problem dostępu światła dziennego do zabudowań sąsiednich z punktu widzenia minimalnych wymagań określonych normatywnie warunkami technicznymi dla budynków jest bowiem badany na etapie odrębnego postępowania tj. postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

Zgodzić sie wobec tego trzeba z poglądem Sądu I instancji, który sprowadza się do tego, że kontrolowana decyzja określa w sposób prawidłowy wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich, a na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w sposób szczegółowy, w tym ewentualnie w oparciu o ekspertyzę badana będzie kwestia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wbrew stanowisku skarżącego uzasadnienie zaskarżonego wyroku czyni zadość wymogom przewidzianym w art.141§ 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzuty skargi, stanowisko stron, a także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Przede wszystkim Sąd I instancji ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne i w sposób prawidłowy i przekonujący z powołaniem się na właściwe przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawił przesłanki oddalenia skargi, zatem wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nadto wbrew twierdzeniom kasatora, w sposób wyczerpujący ustosunkował się również do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.