Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 139/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 18 ust. 1 pkt 1 lit. d-g
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Ewa Partyka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [....] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Marszałka Województwa z dnia [...] października 2019 r., nr [...] ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa ( dalej: "organ I instancji" lub "Marszałek Województwa ") z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w sprawie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K-M. dla przedsiębiorcy A. Polska Sp. z o.o. ( dalej: "spółka" ).

W podstawie prawnej postanowienia powołano art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art.18 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140; dalej: "u.t.d.").

Z uzasadnienia postanowienia i akt sprawy wynika, że spółka zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K-M. ( akta nie zawierają oryginału wniosku, skan wniosku został dołączony na żądanie Sądu za pośrednictwem poczty elektronicznej ). Do wniosku dołączyła proponowany rozkład jazdy, schemat połączeń komunikacyjnych, potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach, cennik, wykaz pojazdów.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. Marszałek Województwa [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. zwrócił się do Marszałka Województwa o uzgodnienie wydania zezwolenia w trybie art. 106 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019r. nr [...] organ I instancji uzgodnił wydanie zezwolenia dla spółki.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyło, dopuszczone do udziału w postępowaniu, Stowarzyszenie Prywatnego Transportu Samochodowego "BUS" ( dalej: "stowarzyszenie" lub "strona skarżąca") zarzucając naruszenie:

- art. 7 i 77 w zw. art. 106 § 5 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, w szczególności bez sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych;

- art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.t.d. poprzez niedokonanie w toku postępowania uzgodnieniowego sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych;

- art. 11 i art. 107 § 2-5 w zw. z art 126 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia szczegółów dotyczących poczynionych przez organ ustaleń, których skutkiem było uznanie, że propozycja realizacji przez przedsiębiorcę wskazanych kursów leży w interesie społecznym i pasażerów, podczas gdy organ nie uzasadnił w tym zakresie zajętego stanowiska;

- art. 10 § 1, § 2 i § 3 w. zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wykonania oraz przesłania kopii akt postępowania, a tym samym uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie.

Kolegium nie podzieliło postawionych w zażaleniu zarzutów i opisanym na wstępie postanowieniem utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 299/17 ( to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl) Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że nie należy do kompetencji organu uzgodnieniowego rozważanie przesłanek, o których mowa w art. 22 a u.t.d., które to pozostawione zostały do wyłącznej oceny organu właściwego do wydania zezwolenia, w niniejszej sprawie - Marszałka Województwa [...].

Za nieuzasadniony uznało zarzut naruszenia art. 10 k.p.a w związku z art. 73 § 1 i § 2 k.p.a., gdyż jak wyjaśniło, pismem z dnia 3 września 2019 r. organ I instancji poinformował strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, pismem zaś z dnia 23 września 2019 r. organ I instancji wyjaśnił pełnomocnikowi strony skarżącej, że zgodnie z art. 73 k.p.a. strona może samodzielnie sporządzać kserokopie dokumentów z akt sprawy, a organ nie ma obowiązku sporządzania ich kserokopii i ich dostarczania.

W skardze do Sądu stowarzyszenie wystąpiło z żądaniem uchylenia w całości postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2019 roku, sygn. [...], postanowienia wydanego przez Marszałka Województwa z dnia [...] października 2019 roku, nr [...] oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przewidzianych prawem.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:

- art. 7 i 77 w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności bez dokonania sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych;

- art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. d) i art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.t.d. poprzez niedokonanie w toku postępowania uzgodnieniowego sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych;

- art. 11 i art. 107 § 2-5 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia szczegółów dotyczących poczynionych przez organy ustaleń, których skutkiem było uznanie, że propozycja realizacji przez przedsiębiorcę wskazanych kursów leży w interesie społecznym i pasażerów, brak uzasadnienia dla zajętego stanowiska.

W uzasadnieniu skargi przytoczono szereg orzeczeń na potwierdzenie prezentowanego stanowiska: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 1508/10, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt GSK 351/09, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 748/06, wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 416/14. Końcowo sformułowano tezę, że: "Marszałek Województwa powinien zachować się tak, jakby orzekał w sprawie zezwolenia na wykonanie przewozów regularnych na obszarze swojego województwa (...). Uzgodnienie należy w istocie traktować w ten sposób, że każdy z marszałków biorących udział w załatwianiu sprawy oddzielnie wyraża zgodę w odniesieniu do obszaru swojego województwa i dopiero zgodne stanowisko wszystkich otwiera drogę do wydania zezwolenia na wykonanie przewozów".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu niedokonania oceny projektowanej linii pod względem częstotliwości, jakości, bezpieczeństwa, spełnienia postulatów lokalnej społeczności, tak jak w decyzji przytoczył fragment uzasadnienia postanowienia organu I instancji, w którym organ stwierdził, że: "uzyskanie przez wnioskodawcę zezwolenia Marszałka Województwa [...], daje mieszkańcom województwa możliwość skorzystania z komercyjnego, dodatkowego połączenia do K., a mieszkańcom województwa [...] bezpośredniego połączenia do M., zważywszy na to, iż funkcjonujący system przewozów regularnych realizowany na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest systemem opartym na zasadach wolnorynkowych, gdzie decyzja o podjęciu realizacji komunikacji, modelu biznesowym świadczonej usługi, ale także decyzja o zakończeniu świadczenia usługi leży w wyłącznej, autonomicznej decyzji podmiotu wykonującego przewozy, a wymogiem jest posiadanie licencji uprawniającej do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego oraz zezwolenia uprawniającego przewoźnika drogowego do określonego rodzaju transportu drogowego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz.2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Na podstawie art. 119 pkt 3 i 120 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem kontroli było postanowienie wydane w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K.-M.

Tytułem wstępu wskazać należy, że tryb uzgodnieniowy przewidziany w art. 106 k.p.a. ma zastosowanie do oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, wówczas gdy ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia tej decyzji z innym organem, zasadniczo wyspecjalizowanym w problematyce wymagającej szczególnej wiedzy.

Organ uzgadniający w takiej sytuacji działa na podstawie przepisów normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Zakres i przedmiot stanowiska organu uzgodnieniowego są ograniczone z jednej strony przedmiotem sprawy z drugiej zaś zakresem właściwości organu współdziałającego ( tak NSA w wyroku z dnia 20 listopada 1997 r., sygn. akt V SA 2699/96). Organ zajmujący stanowisko w sprawie może wypowiadać się jedynie co do tych aspektów sprawy, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego/uzgadniającego. ( patrz wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., sygn. akt V SA 2699/96, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1999 r., sygn. akt V SA 919/99, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 1451/99, wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., sygn. akt V SA 609/01).

Postanowienie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej ( tak np. w wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06 ). Oznacza to, że jest związane ze sprawą główną, którą kończy wydana decyzja ( wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 786/10).

Z powyższego wynika również, że uruchomienie mechanizmu procesowego ukształtowanego przez art. 106 k.p.a. wchodzi w grę dopiero po przygotowaniu projektu rozstrzygnięcia w sprawie głównej, a więc wówczas gdy wykrystalizował się przedmiot uzgodnienia. (zob. Chróścielewski Wojciech, Kmieciak Zbigniew – wersja elektroniczna komentarza LEX do art. 106 k.p.a.). Jeśli projekt decyzji zawiera wszystkie elementy, jakich wymagają przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie "i zostaje przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz z odpowiednimi załącznikami, to obowiązkiem organu uzgadniającego jest zajęcie stanowiska w oparciu o przedstawiany do uzgodnienia projekt decyzji". (patrz wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 125/11).

Przez uzgodnienie decyzji należy bowiem rozumieć sytuację, gdy organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji ( patrz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 318/13).

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił między innymi art. 18 ust. 1 lit. g u.t.d. Zgodnie z tym przepisem wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.

Zgodnie z art. 22a u.t.d.:

1. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1:

1) odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji;

2) mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności:

a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c) (uchylony),

d) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

Z akt sprawy wynika, że Marszałek Województwa [...], właściwy dla siedziby wnioskodawcy zwrócił się do Marszałka Województwa o uzgodnienie zezwolenia na wykonywanie wnioskowanego przewozu. Marszałek Województwa zaskarżonym postanowieniem pozytywnie uzgodnił wydanie zezwolenia, tymczasem strona skarżąca w postępowaniu administracyjnym we wniesionym zażaleniu, jak również aktualnie w skardze zarzuciła organowi wydanie postanowienia bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności bez analizy przesłanek z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.t.d. tj. sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych.

Dokonując oceny przeprowadzonego przez organ postępowania w pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest projektu decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozu. Umknęło to organom, w tym SKO, które utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy, ale również stronie skarżącej, która nie sformułowała w tym zakresie zarzutów. Sąd wziął to uchybienie pod uwagę z urzędu.

Zgodnie z przedstawionymi wcześniej uwagami i stanowiskiem doktryny i sądów, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, przedłożenie projektu decyzji stanowi niezbędny wymóg wydania postanowienia uzgodnieniowego. Projekt decyzji powinien zawierać stanowisko organu rozstrzygającego sprawę główną, poprzedzone analizą wszystkich koniecznych przesłanek.

Nie ulega wątpliwości, że zezwolenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. g u.t.d. jest udzielane w formie decyzji. Marszałek Województwa nie miał w związku z tym podstaw prawnych, jak i faktycznych do uzgodnienia warunków zezwolenia, ponieważ nie wiadomo de facto czy postępowanie uzgodnieniowe dotyczyło decyzji pozytywnej czy też negatywnej. Doprowadzono w ten sposób do niedopuszczalnego odwrócenia kolejności postępowania. W miejsce projektu decyzji uzgadnianego przez właściwe organy wprowadzono uzgodnienia, które miały następnie determinować treść rozstrzygnięcia w sprawie głównej, co w oczywisty sposób kłóci się z zasadami postępowania uzgodnieniowego. Wydanie postanowienia uzgodnieniowego, bez projektu decyzji zawierającego kompletną ocenę przesłanek warunkujących udzielenie zezwolenia, mogło również wywołać błędne przekonanie strony skarżącej co do obowiązku ich oceny przez organ uzgadniający.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko orzecznictwa i doktryny, z którego wynika, że przedmiotem uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 d-g u.t.d. nie mogą być kwestie dotyczące sytuacji rynkowej i ewentualne konsekwencje uruchomienia nowej linii na określonej trasie, a także inne przesłanki należące do sfery rozważań organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia tego zezwolenia, należy wyłącznie do organu udzielającego zezwolenie. Nie ma natomiast żadnych podstaw, aby takiej analizy wymagać od organu wydającego uzgodnienie, tym bardziej, że analiza dotyczyć miałaby tylko pewnego odcinka trasy, co może uniemożliwić lub przynajmniej utrudnić prawidłową ocenę i wyciąganie logicznych wniosków. Takie możliwości ma natomiast organ wydający zezwolenie, posiadający informacje o całym przebiegu linii komunikacyjnej i jej wpływie na inne linie ( tak NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 2309/17, podobnie również NSA w wyroku z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 299/17 oraz WSA w Łodzi z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 607/19, WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 948/18). NSA w wyroku z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1203/05 wskazał ponadto, że niedopuszczalne jest prowadzenie w trybie postępowania uzgodnieniowego, postępowania wyjaśniającego co do okoliczności ustalonych przez organ załatwiający sprawę. Stanowisko organu współdziałającego może być oparte na stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ wydający decyzję.

Za prawidłowością tego stanowiska przemawia zdaniem Sądu również postulat szybkości postępowania. Należy bowiem mieć na uwadze, że w braku odmiennych postanowień przepisów szczególnych, stanowisko musi być przedstawione niezwłocznie, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania organu. Wobec powyższego przedmiotem postępowania wyjaśniającego mogą być tylko okoliczności, których ustalenie jest konieczne do zajęcia stanowiska przez organ współdziałający.

Z tych wszystkich powodów Sąd nie zgodził się ze stroną skarżącą, że organ uzgodnieniowy wydając postanowienie powinien zachować się tak, jakby orzekał w sprawie wydania zezwolenia, nie podzielając poglądów prezentowanych w powołanych przez nią wyrokach.

Powyższe stanowisko nie zwalnia jednak organu uzgodnieniowego z dokonywania jakichkolwiek ustaleń. Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego w sprawie o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa powinien być przebieg planowanej linii komunikacyjnej, trasa przejazdu, miejsca w których planuje się przystanki, czas przejazdu i przyjazdu na przystankach, ocena czy projektowana linia komunikacyjna na terenie województwa spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także ocena czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności ( patrz wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 2309/17, wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 607/19, Renata Strachowska elektroniczna wersja komentarza do u.t.d.).

Analizując pod tym kątem zaskarżone postanowienie stwierdzić należy, że ocena Marszałka Województwa , w całości zaakceptowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze była zbyt lakoniczna. Stwierdzenia, że pozytywne uzgodnienie "leży w interesie społecznym i pasażerów, gdyż daje mieszkańcom województwa możliwość skorzystania z komercyjnego, dodatkowego połączenia do K.", nie czyni zadość tym wymogom. Z kolei teza dotycząca zapewnienia mieszkańcom województwa małopolskiego bezpośredniego połączenia do M. wykracza poza kompetencje organu uzgodnieniowego. Z powołanego na wstępie art. 18 u.t.d. wynika, że marszałkowie województw, przez które przebiega planowana linia dokonują uzgodnienia zezwolenia wyłącznie w zakresie obszaru swojej właściwości miejscowej. Wypowiadanie się przez Marszałka Województwa w zakresie interesu społeczności województwa m. wykracza poza ten zakres.

Stwierdzenie przez Sąd powyższych uchybień na obecnym etapie postępowania jest konieczne dla prawidłowego ponownego rozstrzygnięcia sprawy.

Całkowicie bezzasadny okazał się natomiast zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu. Prawidłowo organ wyjaśnił, że strona skarżąca została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie – art. 10 § 1 k.p.a. ( akta administracyjne – k.45), z którego to prawa skorzystała składając pismo w sprawie ( akta administracyjne – k.30). Nieuzasadnione jest natomiast jej oczekiwanie wykonania i doręczenia przez organ kserokopii akt sprawy. W uzasadnieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt I OPS 1/18, Sąd wyjaśnił, że zaprezentowane tam rozumienie art. 73 § 1 k.p.a. nie oznacza bezwzględnego związania organu żądaniem strony o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy, lecz wprowadza ograniczenia mające wykluczyć nieuzasadnioną odmowę załatwienia wniosku w tym przedmiocie.

Złożony w niniejszej sprawie wniosek zawodowego pełnomocnika, uzasadniony dużą odległością ( R. –L.) z przyczyn oczywistych w tych okolicznościach nie mógł zostać przez organ uwzględniony.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c.p.p.s.a., a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. ( Dz.U z 2018 r., poz. 265 ).

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem organu I instancji będzie zwrócenie się do Marszałka Województwa [...] o przedłożenie projektu decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii K-M. dla przedsiębiorcy A. Polska Sp. z o.o., a następnie dokonanie uzgodnienia przy uwzględnieniu zaprezentowanego przez Sąd stanowiska co do zakresu postępowania uzgodnieniowego.