Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2500/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kruszewska Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania uzasadnienia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] listopada 2020 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ"), na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej "k.p.a.") oraz art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781; dalej: "u.o.d.o.") dokonał sprostowania swojej decyzji nr [...] , wydanej [...] października 2020 r. po rozpoznaniu wniosku (skargi) R. Z. (dalej: "skarżący") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Fundację [...] z siedzibą w P. (dalej: "fundacja", "uczestnik postępowania"). Decyzją tą organ udzielił fundacji upomnienia za naruszenie art. 12 ust. 3 w związku z art. 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz.U.UE.L.2016.119, str. 1 i Dz.U.UE.L.2018.127, str. 2), a w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego.

Powołanym na wstępie postanowieniem Prezes UODO stwierdził oczywiste omyłki pisarską w uzasadnieniu ww. decyzji polegające na:

• wskazaniu w punkcie pierwszym (1) na pierwszej stronie uzasadnienia decyzji, w wierszu osiemnastym na trzeciej stronie uzasadnienia decyzji oraz w wierszu trzecim na czwartej stronie uzasadnienia decyzji numeru telefonu skarżącego jako [...] zamiast [...];

• wskazaniu w punkcie drugim (2) oraz w punkcie trzecim (3) uzasadnienia decyzji daty pisma podmiotu skarżonego jako "[...].80.2020 r." zamiast "[...].08.2020 r.".

Ponadto organ postanowił:

• w punkcie pierwszym (1) na pierwszej stronie uzasadnienia decyzji, w wierszu osiemnastym na trzeciej stronie uzasadnienia decyzji oraz w wierszu trzecim na czwartej stronie uzasadnienia decyzji numer [...] zastąpić numerem [...];

• w punkcie drugim (2) oraz w punkcie trzecim (3) na pierwszej stronie uzasadnienia decyzji datę pisma podmiotu skarżonego, wskazaną jako "[...].80.2020 r." zastąpić datą "[...].08.2020 r.".

W uzasadnieniu postanowienia z [...] listopada 2020 r. Prezes UODO wskazał, że w toku postępowania prowadzonego z wniosku (skargi) skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych, uczestnik postępowania złożył dwa pisma wyjaśniające i w jednym z nich podał błędny numer telefonu skarżącego (tj. [...] zamiast [...]). W uzasadnieniu decyzji z [...] października 2020 r. organ ten błąd powielił. Ponadto w omawianej decyzji organ błędnie wskazał datę pisma fundacji (tj. [...].80.2020 r. zamiast [...].08.2020 r.). W ten sposób w decyzji zaistniały oczywiste omyłki pisarskie polegające na zamianie miejscami dwóch cyfr należącego do skarżącego numeru telefonu oraz dwóch cyfr w dacie pisma uczestnika postępowania.

Powołując się na art. 113 § 1 k.p.a., Prezes UODO orzekł o sprostowaniu decyzji w zakresie stwierdzonych omyłek pisarskich.

Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie obejmującym następujące punkty rozstrzygnięcia:

• punkt pierwszy (1) postanowienia, tj. stwierdzenie przez organ oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2020 r., polegającej na wskazaniu w punkcie pierwszym (1) na pierwszej stronie uzasadnienia decyzji, w wierszu osiemnastym na trzeciej stronie uzasadnienia decyzji oraz w wierszu trzecim na czwartej stronie uzasadnienia decyzji numeru telefonu skarżącego jako [...] zamiast [...];

• punkt trzeci (3) postanowienia, tj. zastąpienie numerem [...] numeru [...] w punkcie pierwszym (1) na pierwszej stronie uzasadnienia decyzji;

• punkt czwarty (4) postanowienia, tj. zastąpienie numerem [...] numeru [...] w wierszu osiemnastym na trzeciej stronie uzasadnienia decyzji;

• punkt piąty (5) postanowienia, tj. zastąpienie numerem [...] numeru [...]w wierszu trzecim na czwartej stronie uzasadnienia decyzji.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że jego wniosek z [...] października 2020 r. jest wnioskiem o sprostowanie decyzji z [...] października 2020 r. (omyłki, błędu w decyzji), zwłaszcza w świetle podnoszonych w tym wniosku argumentów i zarzutów, a także w świetle pism składanych przez fundację, która jasno wskazała co do jakiego numeru telefonu składa wyjaśnienia, a odnośnie którego numeru telefonu toczy się postępowanie przez Prezesem UODO. Skarżący wskazał także na brak dowodu, np. w postaci kopii książki telefonicznej, na którą ma powoływać się fundacja i naruszenie w tym zakresie m.in. art. 77 § 1 i 80 k.p.a;

2) art. 160 ust. 1 u.o.d.o. poprzez jego błędne powołanie i zastosowanie;

3) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewyłączenie ze sprawy zainicjowanej jego wnioskiem/skargą z [...] października 2020 r. pracownika organu – B. Z., który brał udział w wydaniu ww. decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie sposób uznać wad decyzji z [...] października 2020 r. za błędy pisarskie, a jego wniosku/skargi z [...] października 2020 r. za wniosek o sprostowanie tej decyzji. W tym zakresie podał, iż Prezes UODO opiera się na wyjaśnieniach fundacji, a rozważania organu dotyczą numeru telefonu [...], podczas gdy skarżący w skardze i kolejnych pismach zawierających wnioski dowodowe (w postaci wyciągów z umowy, billingów), wskazywał, iż sprawa dotyczy zupełnie innego numeru telefonu, a mianowicie [...]. W konsekwencji nie ma znaczenia fakt, że numer telefonu [...] należał do G. N. i uczestnik postępowania już go nie przetwarza.

Skarżący podkreślił również, iż ww. decyzja nie uwzględnia cofnięcia (pismem z [...] sierpnia 2020 r.) jego skargi dotyczącej numeru telefonu [...], a w tym zakresie organ powinien umorzyć postępowanie w oparciu o art. 105 k.p.a.

Ponadto bezprzedmiotowe jest, zdaniem skarżącego, powołanie w zaskarżonym postanowieniu art. 160 ust. 1 u.o.d.o. w sytuacji, gdy sprawa w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez fundację została zainicjowana skargą z [...] lipca 2020 r. i to jest data wszczęcia postępowania (art. 61 § 3a k.p.a.). Zatem od początku jego sprawę prowadził Prezes UODO.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., skarżący zwrócił uwagę, że zarówno pod treścią decyzji z [...] października 2020 r., jak i pod treścią zaskarżonego postanowienia podpis złożył B. Z.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wprawdzie cytowany wyżej przepis nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji; rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej winny zapadać w formie decyzji. Tryb rektyfikacji przewidziany omawianym przepisem przewiduje eliminację z decyzji błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Chodzi tu o naprawę oczywistego przeoczenia, niewłaściwie zastosowanego słowa lub omyłki pisarskiej o charakterze elementarnym. Oczywistość omyłki powinna wynikać z natury samego błędu bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku lub z innymi dokumentami z akt sprawy (sądowych lub administracyjnych). Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Raz jeszcze podkreślić należy, że sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10 oraz z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1046/13 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem granicę dopuszczalności zastosowania instytucji sprostowania stanowi jedynie oczywistość popełnionego błędu.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Prezes UODO postąpił prawidłowo, prostując swoją decyzję z [...] października 2020 r. w zakresie numeru telefonu (poprzez zastąpienie numeru [...] numerem [...]). Fundacja błędnie posługiwała się numerem telefonu [...] w piśmie z [...] sierpnia 2020 r., ustosunkowując się do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia jego danej osobowej w postaci numeru telefonu [...]. Doszło zatem do omyłkowego przestawienia dwóch cyfr w ramach 9-cyfrowego numeru telefonu (wpisano [...] zamiast [...]). Następnie organ ten błędny numer powielił w czterech miejscach uzasadnienia decyzji (w tym dwukrotnie w jednym wierszu) w kontekście naruszenia numeru telefonu skarżącego. Dlatego zasadne było sprostowanie w tym zakresie decyzji.

Niewątpliwie oczywistym błędem w decyzji organu było także oznaczenie numeru miesiąca w dacie ww. pisma uczestnika postępowania liczbą [...] zamiast cyframi [...] oznaczającymi miesiąc sierpień. Przedmiotowe pismo fundacji znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Natomiast w kolejnym piśmie (z [...] września 2020 r.) uczestnik postępowania powołał właściwy numer telefonu, tj. [...].

Trafnie skarżący dostrzegł zbędne powołanie w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 160 ust. 1 u.o.d.o. Równie zbędne było wskazanie art. 160 ust. 2 u.o.d.o. Wprawdzie ww. przepisy - dotyczące trybu rozpoznania spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie u.o.d.o. - nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie, jednakże ten błąd Prezesa UODO ma charakter nieistotny, bo niewpływający na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Za chybiony trzeba uznać zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl tego przepisu, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Powyższy obowiązek nie odnosi się natomiast do instytucji sprostowania decyzji, która nie ma związku z kontrolą instancyjną, bowiem postanowienie wydane w trybie art. 113 k.p.a. nie jest postanowieniem kończącym postępowanie co do istoty sprawy, lecz ma charakter incydentalny (wpadkowy, poboczny).

W ocenie Sądu, materia całego rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z [...] listopada 2020 r. (a nie tylko w zaskarżonej przez skarżącego części) mieści się w ramach instytucji sprostowania. Jeśli natomiast skarżący uważa, że decyzja z [...] października 2020 r. narusza przepisy prawa materialnego lub narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, to powinien tę decyzję uczynić przedmiotem skargi do tut. Sądu.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.