Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1727/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi K S na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] czerwca 2015 r. znak [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania K S - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] umarzającą wszczęte na wniosek K S postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K B pozwolenia na budowę myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z kontenerem na działce o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] , w dzielnicy [...] w [...] .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i zasady rządzące postępowaniem nieważnościowym. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...], zostało wszczęte na wniosek K S.

Powołując się na art. 28 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ wskazał, że skarżący nie ma przymiotu strony w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił czym jest obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego i zwrócił uwagę, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a.

Z akt sprawy wynika też, że K S nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...]. Skarżący wywodzi swój interes prawny do kwestionowania tej decyzji z faktu, że jest właścicielem działki o nr ew. [...], która graniczy z działką inwestycyjną o nr ew. [...].

Wskazując na utrwalone stanowisko doktryny i orzecznictwa sądowo-administracyjnego organ wskazał że sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ wskazał, że projektowana wiata z kontenerem została usytuowana w odległości ok. 41,5 m od granicy działki należącej do K S. Mając na uwadze usytuowanie projektowanego obiektu, jak również jego gabaryty (wysokość tj. 5,80 m), organ stwierdził, że nieruchomość należąca do Skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Powołując się na § 12, § 13, § 29, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) organ wskazał, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów zarówno istniejących, jak i potencjalnych na działce o nr ew. [...], w kwestii nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Dokumentacja projektowa nie przewiduje także zmiany spływu wód powierzchniowych na działkę nr [...] - teren działki docelowo ukształtowano w sposób wykluczający zalewanie terenów sąsiednich, jak również nie pozbawia działki nr [...] dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Sporna inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości. Źródłem interesu prawnego skarzącego nie mogą być również immisje pośrednie - trzepanie dywanów samochodowych, odkurzanie, hałas, głośna muzyka, opary szkodliwe dla zdrowia pochodzące ze środków myjących karoserię samochodową, do których odwołuje się K S. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak zaś jakichkolwiek dokumentów wskazujących, iż projektowana inwestycja stanowi źródło ponadnormatywnego hałasu. Ponadto z dokumentacji projektowej (Charakterystyka Ekologiczna Obiektu) wynika, że obiekt nie stwarza zagrożenia ekologicznego i nie wywiera ujemnego wpływu na środowisko przyrodnicze.

Zarzuty podnoszone przez K S odnoszą się w głównej mierze do twierdzenia, że inwestor "jawnie naruszył przepisy dotyczące samowoli budowlanej rozbudowując bez pozwolenia inwestycje o kolejne 3 dodatkowe miejsca do mycia pojazdów". Odnosząc się do tego zarzutu organ wyjaśnił, że w postępowaniach prowadzonych w przedmiocie kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę obszar oddziaływania obiektu ustala się wyłącznie przy uwzględnieniu oddziaływania inwestycji w jej projektowanym (a nie realizowanym czy zrealizowanym) kształcie. Ocenie poddaje się tylko to, czy dany podmiot ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. w kwestionowaniu orzeczenia, które dotyczy wyłącznie fazy projektowania obiektu, a nie fazy jego wykonawstwa, czy też użytkowania. Dlatego brak jest możliwości analizy w ramach niniejszego postępowania ograniczeń w zagospodarowaniu działki stanowiącej własność K S, które mogą być wynikiem realizacji 3 dodatkowych stanowisk do mycia pojazdów nie objętych spornym pozwoleniem na budowę. Kwestia oceny w jaki sposób realizowana jest inwestycja należy do uprawnień właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, stosownie do art. 48-51 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego.

Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...] a zatem skarżący może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością.

Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia merytoryczne zarzuty dotyczące decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...], nie mogły podlegać ocenie w ramach niniejszego postępowania.

Organ wspomniał, że kwestia ewentualnych szkód wyrządzanych przez działanie spornej inwestycji - ścieki silnie trujące zawierające detergenty używane do mycia samochodów, ma charakter cywilnoprawny i może być dochodzona w drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego.

Reasumując, Skarżący nie wykazał, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się, aby K S miał interes prawny w kwestionowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...].

Wskazując na art. 105 § 1 k.p.a. organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...], jest bezprzedmiotowe bowiem zostało wszczęte na wniosek K S, który - jak wykazano - nie posiada przymiotu strony.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2015 r. znak: [...] złożył K S wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżącego inwestor myjni otrzymał pozwolenie na budowę trzystanowiskowej myjni lecz w ramach samowoli dobudował kolejne trzy stanowiska myjni, w konsekwencji myjnia ma 6 stanowisk i znajduje się bardzo blisko okolicznych domów mieszkalnych i ich okien - w tym również w bliskiej odległości od domu skarżącego. 24 godzinne prowadzenie myjni zakłóca spokój okolicznym mieszkańcom, powoduje hałas oraz konieczność wdychania oparów z używanych w myjni detergentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K B pozwolenia na budowę myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z kontenerem na działce o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] , w dzielnicy [...]w [...] .

Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne i procesowe ujęcie decyzji. Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest m.in. decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czyli decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r. VII SA/Wa 1819/11, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; Komentarz do art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w: Czesław Martysz, LEX Komentarz, stan prawny 1 sierpnia 2010 r.).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1998 r., II SA 70/98, Lex nr 43205).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcia organów obu instancji umarzające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość przedmiotową dalszego postępowania. Jak słusznie wskazały organy orzekające w sprawie niniejszej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, postępowaniem nadzorczym prowadzonym w celu ustalenia czy kontrolowana decyzja zawiera wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. wady powodujące jej nieważność. Jednakże również takie postępowanie (tak jak i postępowanie zwykłe) wymaga od organu w pierwszej kolejności przeprowadzenia postępowania wstępnego, formalnoprawnego, w tym ustalenia czy wnioskodawcą tego postępowania jest strona posiadająca interes prawny.

A zatem, jeżeli na etapie wstępnym z dokumentacji sprawy w sposób oczywisty i bezsporny wynika, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony - organ winien skorzystać z uprawnień jakie daje art. 61a k.p.a. i odmówić wszczęcia postępowania nadzorczego. Jednakże w przypadku jakichkolwiek wątpliwości lub konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego czy dowodowego -czyli jak w niniejszej sprawie- organ wszczyna postępowanie i na tym etapie dalej bada przymiot strony. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego organ ustali, że wnioskodawcy przymiot strony nie przysługuje - winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Na tym etapie organ nie może już bowiem skorzystać z dyspozycji art. 61a k.p.a.

W niniejszej sprawie organy uznały, że przyczyną uzasadniającą umorzenie postępowania w sprawie budowy spornej inwestycji (trzystanowiskowej myjni samochodowej) jest okoliczność, iż inwestycja wpływa wyłącznie na nieruchomość inwestycyjną. Mając na uwadze usytuowanie zaprojektowanej inwestycji oraz wysokość myjni, zdaniem organu odwoławczego działka nr ew. [...] , której właścicielem jest skarżący, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z powołanymi przez organ przepisami technicznymi. Samo zaś subiektywne odczucie skarżącego, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącego bowiem jest zbyt blisko domu skarżącego i z niedogodnościami w postaci hałasu, oparów detergentów, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że wnioskodawca postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę myjni trzystanowiskowej na ul. [...] w [...] - K S - nie dysponuje przymiotem strony w tym postępowaniu.

Z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia wynika, że obejmuje ono swym zakresem realizację myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z kontenerem.

Bezspornie skarżący K S nie brał udziału w postępowaniu o udzielenie omawianego pozwolenia na budowę.

Skarżący wywodzi swój interes prawny do kwestionowania tej decyzji z faktu, że jest właścicielem działki o nr ew. [...], która graniczy z działką inwestycyjną o nr ew. [...].

Zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem posiadanie przez skarżącego statusu strony na gruncie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten określa krąg podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz posługuje się dodatkowo pojęciem oddziaływania obiektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika szereg istotnych konsekwencji prawnych znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten przewiduje szczególny reżim prawny w stosunku do ogólnych zasad prawa administracyjnego. Stanowi on szczegółowe unormowanie w odniesieniu do pojęcia strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podstawowym celem tego przepisu jest usprawnienie i przyspieszenie procedur prowadzących do realizacji określonych przedsięwzięć budowlanych. Ustawowe pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" ma na celu w miarę możliwości precyzyjne zdefiniowanie interesu prawnego osób trzecich w ramach tego postępowania. Stąd też w art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane wprowadzono definicję legalną tego pojęcia, zgodnie z którą przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 r. II OSK 513/10, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazując na utrwalone stanowisko doktryny i orzecznictwa sądowo-administracyjnego wyjaśnić zatem trzeba, że sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński w: Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007, s. 326).

Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowana wiata z kontenerem została usytuowana w odległości ok. 41,5 m od granicy działki należącej do K S. Mając na uwadze przedstawione na projekcie zagospodarowania działki nr ew. [...] usytuowanie projektowanego obiektu, jak również jego gabaryty (wysokość tj. 5,80 m), stwierdzić należy, że działka nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Również w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z: przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr ew. 7 (§ 13 ), nieruchomość na ew[...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 12 (odległość budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Dokumentacja projektowa nie przewiduje także zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do K S (§ 29) - "teren działki docelowo ukształtowano w sposób wykluczający zalewanie terenów sąsiednich. Wody opadowe poprzez separator odprowadzone do szczelnego zbiornika o poj. V = 6,00 m3", jak również nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie ze sobą także ponadnormatywnych uciążliwości.

Źródłem interesu prawnego nie mogą być również immisje pośrednie - trzepanie dywanów samochodowych, odkurzanie, hałas, głośna muzyka, opary szkodliwe dla zdrowia pochodzące ze środków myjących karoserię samochodową, do których odwołuje się K S. Fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W aktach sprawy brak zaś jakichkolwiek dokumentów na poparcie tej tezy i wskazujących, iż projektowana inwestycja stanowi źródło ponadnormatywnego hałasu. Z dokumentacji projektowej (Charakterystyka Ekologiczna Obiektu) bezspornie wynika, że obiekt nie stwarza zagrożenia ekologicznego i nie wywiera ujemnego wpływu na środowisko przyrodnicze.

Z powyższego wynika, że skarżący może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania.

Zarzuty podnoszone przez K S odnoszą się w głównej mierze do twierdzenia, że inwestor "jawnie naruszył przepisy dotyczące samowoli budowlanej rozbudowując bez pozwolenia inwestycje o kolejne 3 dodatkowe miejsca do mycia pojazdów". Takie zarzuty mogą być brane pod uwagę w postępowaniu wszczętym przed właściwym organem nadzoru budowlanego. W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę ocenie poddaje się bowiem tylko to, czy dany podmiot ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. w kwestionowaniu orzeczenia, które dotyczy wyłącznie fazy projektowania obiektu, a nie fazy jego wykonawstwa, czy też użytkowania. Brak jest możliwości analizy w ramach niniejszego postępowania ograniczeń w zagospodarowaniu działki stanowiącej własność K S, które mogą być wynikiem realizacji 3 dodatkowych stanowisk do mycia pojazdów nie objętych spornym pozwoleniem na budowę. Kwestia oceny w jaki sposób realizowana jest inwestycja, na którą uzyskano pozwolenie na budowę i w jaki sposób faktycznie jest użytkowany obiekt budowlany, jak słusznie zauważył organ - należy do uprawnień właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, który stosownie do przyznanych mu uprawnień może na podstawie art. 48-51 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego dokonać kontroli przedsięwzięcia.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni zaaprobował stanowisko organu, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przedmiotowe przeszkody do prowadzenia postępowania nieważnościowego, a w konsekwencji, że należało umorzyć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę.

Na marginesie zatem tylko wskazać można, że z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykonania omawianego pozwolenia na budowę należy się zwrócić do organu nadzoru budowlanego - właściwego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego.

W ocenie Sądu organy prawidłowo orzekły w sprawie. W zaistniałej sytuacji postępowanie stało się bowiem bezprzedmiotowe i celowym było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.