Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 438/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.31 zq ust.8, art.31 zo ust.10
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiąc listopad 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako: "ZUS", "organ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) (dalej k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.) – dalej jako "ustawa o COVID-19" utrzymał w mocy decyzję z 29 stycznia 2021 r. odmawiającą M. S. (dalej jako: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r.

W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z 31 zo ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych płatnikowi składek prowadzącemu na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85,59.B, 86.10.Z, zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

W dniu 31 grudnia 2020r. M. S. złożył wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za okres od 01 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r. W dniu 29 stycznia 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wnioskodawcy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za w/w okres. W dniu 1 lutego 2021 r. M. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. ZUS podkreśla, że po zweryfikowaniu wpisu strony w bazie REGON stwierdził, że na dzień 31 października 2019r lub 30 listopada 2019r. wnioskodawca prowadził działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 , jako rodzaj przeważającej działalności z kodem 4931Z.Z, który nie uprawnia wnioskodawcy do zwolnienia z opłacania składek miesiąc listopad 2020r.

W skardze na powyższą decyzję (zatytułowaną "odwołaniem") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący wnosząc o uwzględnienie skargi podkreśla, że ustawa wymaga określony kod PKD na dzień 30 września 2020 r. ( którym to kodem na ten dzień niewątpliwie się legitymował) uprawniający do wystąpienia z wnioskiem zarówno o zwolnienie ze składek za listopad 2020 r oraz o tzw. postojowe to bezsprzecznie nie określa precyzyjnie czy ten kod jest wymagany na dzień 30 listopada lub 31 października 2020 r, jest tylko wymóg porównania spadku przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej w określonym okresie. Stosowanie uzasadnienia odmowy zwolnienia z opłacania składek jak w przypadku skarżącego, jest nadinterpretacją przytaczanych przez ZUS przepisów ustawy. Skarżący podkreśla, że meritum jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są nieścisłe a wręcz niepełne informacje uzyskane przez ZUS od Urzędu Statystycznego. Gdyby brał udział w postępowaniu zmierzającym do ustalenia prawa skarżącego do zwolnienia od płacenia składek za listopad 2020 r. (pozbawiono go prawa do udzielenia wyjaśnień, przed wydaniem decyzji) to rozwiałby wszelkie wątpliwości ZUS, podpierając to stosownymi dokumentami. Skarżący wyjaśnił, że w czasie podjęcia działalności gospodarczej w roku 1997 obowiązywały inne numery klasyfikowania działalności tj. RKD. W zgłoszeniu o nadanie numeru Regon wyraźnie uwidocznione jest prowadzenie przez niego podstawowej działalności gospodarczej przewozów autobusowych poza rozkładowych czyli turystycznych pod numerem EKD 6023 ponieważ w ówczesnym czasie obowiązywała taka numeracja. W 2007 r. z urzędu błędnie nadano mi PKD 493 IZ. W roku 2012 r. w związku z ujednoliceniem i uporządkowaniem działalności w zakresie transportu drogowego dodano skarżącemu PKD 4939Z. Na wniosek skarżącego wykreślono błędne PKD 493 IZ w roku 2015 r. Od tegoż roku do roku 2019 PKD 4931Z był nieaktualny. W maju 2019 r pod PKD 4939Z wydano nowe zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Skarżący przyznaje, że błędem było niezaktualizowanie wpisu do ewidencji gospodarczej o wiodącej działalności ale sądził iż wpis takowy dokonuje się z urzędu. Błąd naprawił w sierpniu 2020 r. z mocą od dnia wydania zezwolenia, czyli od maja 2019 r. Nie miał wiedzy z jakiego powodu Urząd Statystyczny ma nieaktualne dane, skoro z załączonych dokumentów niezbicie wynika, iż działalność gospodarczą pod kodem PKD 4939Z prowadzi przynajmniej od czerwca 2012 r. Skarżący podkreślił, iż w uzasadnieniu decyzji podtrzymującej odmowę zwolnienia ze składek za listopad 2020 r, Prezes ZUS w żaden sposób nie odniósł się do przedstawionych przez niego dokumentów a jedynie powielił uzasadnienie z decyzji pierwotnej. Zaakcentował, że ZUS w żaden sposób nie kontaktował się z nim w celu wyjaśnienia wątpliwości. Jednocześnie wskazał, że wszelkie wątpliwości, należy interpretować na korzyść tego, którego dotyczą co podkreślają obowiązujące normy współżycia społecznego. W ocenie skarżącego, mając na uwadze przedstawione fakty, odwołanie jest w pełni zasadne i zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę ZUS wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej Rzecznik) zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku o wstąpieniu do postępowania. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Aktem poddanym kontroli sądowej jest decyzja Prezesa Zakładu z dnia 25 lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję ZUS z dnia 29 stycznia 2021 r., którą odmówiono Skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za listopad 2020 r.

W ocenie organu, na dzień 31 października 2019 r. lub 30 listopada 2019 r. kod PKD przeważającej działalności Skarżącego w bazie REGON nie uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Skarżący wskazuje natomiast, że Organ dokonał błędnej i zawężającej wykładni przepisu art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, skupiając się na wskazanym w REGON przeważającym PKD prowadzonej działalności gospodarczej, podczas gdy Skarżący od kilku lat, a co najmniej od czerwca 2012 r., prowadzi działalność gospodarczą oznaczoną według PKD numerem 4939Z, co uprawnia go do zwolnienia z opłacania składek.

Mając na uwadze tak zarysowaną oś sporu należy wskazać, że zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, w wersji aktualnej na dzień złożenia przez Skarżącego wniosku (30 grudnia 2020 r.), na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.2l.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.2l.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.5l.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.2l.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.O4.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Natomiast zgodnie z art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID-19 oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.

Z powyższego wynika, że przesłanki do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r. są następujące:

prowadzenie, na dzień 30 września 2020 r., działalności oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami wskazanymi w art. 3Izo ust. 10 ustawy o COVID, przy czym zgodnie z art. 3 Izo ust. 11 tejże ustawy oceny spełnienia tego warunku dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r.,

dokonanie zgłoszenia jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r.,

odnotowanie spadku przychodu z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych w listopadzie 2020 r. o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Skarżący na dzień 30 września 2020 r. wykonywał działalność gospodarczą pod przeważającym PKD 49.39.Z, zgodnie ze zmianą we wpisie do CEIDG dokonaną w dniu 19 sierpnia 2020 r. Skarżący był również zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 30 czerwca 2020 r., a we wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za miesiąc listopad 2020 r. oświadczył, że jego przychód w miesiącu kalendarzowym, za który składa wniosek jest niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym

w 2019 r.

W konsekwencji podzielić należy zarówno pogląd skarżącego, jak i Rzecznika, że w zaskarżonej decyzji ZUS bezpodstawnie odmówił przyznania skarżącemu zwolnienia jako podstawę wskazując to, że na dzień 31 października 2019 r. lub 30 listopada 2019 r. skarżący prowadził działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności z kodem 49.31.Z, który nie uprawniał do zwolnienia z opłacania składek za listopad 2020 r.

W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że już z literalnego brzmienia przepisów art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o COVID-19 wynika, że wnioskodawca ubiegający się o wsparcie w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r. winien posiadać jeden z wymienionych w przepisie przeważających kodów PKD na dzień 30 września 2020 r., a kryterium to oceniane jest przez organ na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON. Przesłanka ta została spełniona w przypadku skarżącego, który na dzień 30 września 2020 r. w CEIDG miał wpisany przeważający kod PKD 49.39.Z. Za zupełnie bezpodstawne w należy zatem uznać twierdzenie organu, że na dzień 31 października 2019 r. lub 30 listopada 2019 r. skarżący prowadził działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności z kodem 49.31.Z, który nie uprawniał do zwolnienia z opłacania składek za listopad 2020 r., skoro w świetle ww. przepisów osoba ubiegająca się o wsparcie w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r. winna posiadać jeden z wymienionych w przepisie przeważających kodów PKD na dzień 30 września 2020 r.

W świetle przywołanej regulacji prawnej, za nieuprawnione uznać należy stanowisko ZUS, że przeważający kod PKD, którym przedsiębiorca wskazuje przedmiot wykonywanej działalności, musi być taki sam w listopadzie 2019 r., aby można było dokonać analizy porównawczej spadku przychodu w stosunku do listopada 2020 r.

W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Rzecznika, że wykładnię ZUS nie można uznać za prawidłową, bowiem art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 wyraźnie mówi o spadku przychodu z "tej działalności" - tj. wykonywanej działalności, w rozumieniu przepisów podatkowych.

Jak trafnie zauważa Rzecznik, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2296, dalej jako: "ustawa o CEIDG i PIP") wpisowi do CEIDG podlega dana ewidencyjna w postaci przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie podklasy, w tym jednego przedmiotu przeważającej działalności. Każdy przedsiębiorca rejestrując działalność gospodarczą w CEIDG zobowiązany jest zatem wskazać przedmiot wykonywanej działalności zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD).

Polska Klasyfikacja Działalności, zwana w skrócie PKD, została powołana do życia Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Można ją określić jako podział i pogrupowanie rodzajów działalności gospodarczej, które wykonują podmioty działające na rynku. Polska Klasyfikacja Działalności pełni przede wszystkim funkcję statystyczną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 443).

Czym innym jest zatem osiągany przez przedsiębiorcę przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej według przepisów podatkowych, a czym innym jest wskazywana przez niego we wpisie do CEIDG dana ewidencyjna w postaci przedmiotu wykonywanej działalności według kodu PKD, w tym jednego przeważającego kodu PKD.

W konsekwencji w żadnym przypadku nie można uznać, że dla oceny wystąpienia spadku przychodów z wykonywanej pozarolniczej działalności gospodarczej o 40% w listopadzie 2020 r. w stosunku do listopada 2019 r. konieczne było posiadanie przez przedsiębiorcę we wpisie do właściwego rejestru takich samych (wymienionych w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID jako objęte wsparciem) przeważających kodów PKD w dwóch datach - listopadzie 2019 r. i listopadzie 2020 r., bowiem przedsiębiorca osiąga przychód nie z działalności oznaczonej danym przeważającym kodem PKD, ale z całej wykonywanej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Jak trafnie podkreśla Rzecznik, zaskarżona decyzja ZUS narusza również przepis art. 107§3 k.p.a., albowiem nie zawiera należytego uzasadnienia, a organ poprzestał w zasadzie jedynie na przywołaniu treści art. 31 ust. 10 ustawy o COVID-19 oraz konkluzji, że na dzień 31 października 2019 r. lub 30 listopada 2019 r. M. S. prowadził działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności z kodem 49.31.Z, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania składek za listopad 2020 r.

Tymczasem zgodnie zarówno z utrwalonym orzecznictwem, jak i przedstawicielami doktryny, zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.). Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Uzasadnienie decyzji jest wadliwe nie tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (wyrok NSA z 6 października 2020 r., I OSK 3235/18, LEX nr 3081748).

W niniejszej sprawie organ w uzasadnieniu wydanej decyzji nie wskazał, czy rozważył wszystkie przesłanki umożliwiające uzyskanie skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r., nie wskazał również dlaczego w jego ocenie dla uzyskania tego prawa konieczne było podanie we wniosku o zwolnienie właściwego kodu PKD zgodnego z rejestrem CEIDG na dzień 31 października 2019 r. lub 30 listopada 2019 r. W ocenie Sądu organ w ogóle nie wyjaśnił, w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a., na jakiej podstawie przyjął, że warunki zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r. nie zostały przez skarżącego spełnione. Zaskarżona decyzja, jak zasadnie zauważa Rzecznik, narusza również wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do zastosowania oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym rozstrzygnięciu i ocenić przedłożony przez skarżącego materiał dowodowy w sprawie.