Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 784/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 63, art.64 par.2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania podania z dnia [...] sierpnia 2016 r. 1. zobowiązuje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpatrzenia podania T. S. z dnia [...] sierpnia 2016 r., w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz T. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. S. pismem z dnia 3 listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania jego podania z dnia [...] sierpnia 2016 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek na podstawie art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz że do dnia wniesienia skargi wniosek ten nie został rozpoznany. Stąd więc strona wniosła o:

- zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu,

- dokonania kontroli przewlekłości,

- zobowiązania organu do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwieniu sprawy,

- stwierdzenia rażącego naruszenia prawa,

- wymierzenia organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając ten wniosek organ podniósł, iż pismem z 12 września 2016 r. wezwał wnioskodawcę do jasnego sformułowania jego wystąpienia przez doprecyzowanie tego, na kogo składa skargę, na czym polegają podnoszone nieprawidłowości i jakiego rozstrzygnięcia oczekuje powiadamiając stronę, iż brak reakcji na wezwanie może spowodować pozostawienie pisma bez rozpoznania.

Organ wskazał, że w odpowiedzi na ww. wezwanie strona 4 października 2016 r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Z uwagi na fakt, iż strona nie zastosowała się do wezwania organ stwierdził, iż pismo inicjujące postępowanie zostało pozostawione bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Odnosząc się do materii niniejszej sprawy wyjaśnić wypadało, iż organ trafnie uznał, że pisemny wniosek strony z dnia 29 sierpnia 2016 r. stanowił podanie w rozumieniu art. 63 k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania i jaki jest przedmiot skargi. W sytuacji gdy organ ma wątpliwości co do tego, jak odczytywać wolę strony, wyrażoną w piśmie mającym zainicjować postępowanie, winien wezwać stronę do stosownych wyjaśnień.

Stosując rygory określone przepisami k.p.a. organ mógł w swoim wezwaniu do sprecyzowania podania zakreślić rygor, jaki zastosuje w sytuacji braku realizacji wezwania przez stronę. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Co się tyczy pozostawienia pisma bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., to stanowi ono czynność materialno-techniczną, o której należy zawiadomić stronę pismem (wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. II OSK 2266/11, publik LEX nr 1340237: "pismo organu I instancji z dnia (...) o pozostawieniu podania spółki bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem. Jest zawiadomieniem o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Sama czynność organu ma charakter materialno-techniczny, znajdujący oparcie w treści art. 64 § 2 k.p.a.").

W związku z wyżej przywołanymi poglądami judykatury, pozostawienie wniosku bez rozpoznania w żadnym wypadku nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żądnych czynności w tym postępowaniu. Konieczne jest zawiadomienie strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania – patrz wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 181/15 (publik. LEX nr 1934117).

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy uznać należało, iż organ popadł jednak w bezczynność. Pozostawił bowiem wniosek strony bez rozpoznania, lecz mimo wypracowanego w tym zakresie w orzecznictwie sądowym poglądu, nie powiadomił o powyższym wnioskodawcy.

To zaniechanie organu sprawiło, iż brak było podstaw do przyjęcia, że organ zakończył postępowanie w trybie art. 64 § 2 K.p.a.

W tym stanie sprawy, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Analizując całokształt sprawy tutejszy Sąd doszedł do przekonania, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała bowiem z lekceważenia strony, czy chęci ukrycia pewnych faktów, a z błędnej wykładni przepisów prawa. Stąd więc orzeczono jak w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149a powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kierując się powyższymi konkluzjami, Sąd administracyjny nie znalazł również podstaw ku temu, aby karać organ grzywną, czy aby zobowiązywać organ do ukarania pracownika odpowiedzialnego za bezczynność i orzekł jak w pkt 3 wyroku na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach rozstrzygnięto zaś stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.