Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 41/99
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 2000-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza, że poza tą linią nie można lokalizować i budować żadnych obiektów, tym samym wzniesienie jakiegoś obiektu poza linią zabudowy wskazaną w części graficznej planu jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

TEZY

Nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza, że poza tą linią nie można lokalizować i budować żadnych obiektów, tym samym wzniesienie jakiegoś obiektu poza linią zabudowy wskazaną w części graficznej planu jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystyny i Tadeusza P. na decyzję Wojewody Sz. z dnia 8 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu Rejonowego w S.-Sz. decyzją z dnia 6 października 1998 r. (...) na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ oraz art. 104 Kpa. nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego /sklepu kiosku/ o konstrukcji drewnianej z płyty paździerzowej, usytuowanego przy ul. K. 28 w Ł.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że Krystyna i Tadeusz P. zamieszkali przy ul. K. 28 w Ł., dokonali samowoli budowlanej polegającej na postawieniu sklepu - kiosku za nieprzekraczalną linią zabudowy, określoną ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., obowiązującego w trakcie budowy obiektu. Według oświadczenia inwestora obiekt postawiono w 1991 r.

Usytuowanie sklepu za linią zabudowy stwarza zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przy wyjeździe z garażu, położonego poniżej poziomu terenu posesji sąsiedniej nr 30.

Wymieniony plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., został uchwalony w 1989 r. i nadal jest obowiązującym. Zmiany wprowadzane i uchwalane w latach następnych do niniejszego planu nie obejmowały terenu, na którym jest zlokalizowany przedmiotowy obiekt.

Fakt usytuowania obiektu stwierdzono protokolarnie podczas wizji lokalnej w dniu 10 grudnia 1997 r. w obecności inwestora.

Warunkiem zastosowania przez organ administracji rozbiórki obiektu, przewidzianej w art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. na wstępie ustawy jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek, tj. wybudowanie obiektu bez pozwolenia na budowę i naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie budowy.

Obiekt jest samowolą budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Od ww. decyzji odwołanie złożyli Krystyna i Tadeusz P., podnosząc, że

- postępowanie przeprowadzono z naruszeniem przepisów: inspektor powinien być osobą bezstronną i dążyć do pogodzenia stron, rozmowy były prowadzone osobno, a przekazywane informacje były napuszczaniem każdej ze stron na drugą,

- podstawowy argument rozbiórki dotyczy postawienia kiosku za nieprzekraczalną linią zabudowy, określoną w planie zagospodarowania przestrzennego z 1989 r. plan uchwalony 10 lat temu odbiega od zamian jakie zaszły w naszym kraju,

- skarżąca wybudowała i otworzyła sklep przed domem o czym Urząd Miasta wiedział, gdyż płacone były podatki od działalności gospodarczej,

- chcąc dowiedzieć się czy w dzielnicy może być wybudowany sklep, skarżący złożyli pismo, w którym sugerowali przeniesienie sklepu do piwnicy ich domu. Według decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr 17/98 sklep mógłby istnieć na działce, ale nie przed domem,

- skarżący pytają, co to jest linia zabudowy.

- linia zabudowy, według podręczników szkół budowlanych, to linia umowna i niekoniecznie prosta, dotyczy szczególnie budynków mieszkalnych, murowanych. Wszędzie na osiedlach "poprzyklejane" do budynków są różne zakłady usługowe, sklepy i inne formy działalności gospodarczej.

"Usytuowanie sklepu za linią zabudowy nie stwarza zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (...)".

Dodatkowo skarżący podają, że u zbiegu 2 ulic samochody uderzyły w ścianę budynku, a wybudowano w tym miejscu sklep, który uzyskał pozwolenie na budowę.

Równocześnie skarżący wnoszą skargę na pracownika i wykluczenie go ze sprawy na podstawie art. 24 Kpa oraz pociągnięcie do odpowiedzialności zawodowej z art. 95 pkt 4 prawa budowlanego.

Wojewoda Sz. decyzją z dnia 8 grudnia 1998 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji ustalił, że przedmiotowy sklep wybudowano bez pozwolenia na budowę w 1991 r. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ do takich obiektów stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

Z przepisu art. 37 ww. ustawy z 1974 r. wynika, że obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ stwierdzi, że obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. uchwalonym 18 kwietnia 1989 r. uchwałą (...) Rady Narodowej Miasta i Gminy w Ł. /Dz.U. Woj. Sz. nr 13 poz. 153 ze zm./, który jest prawem miejscowym i obowiązuje nadal, na przedmiotowym terenie obowiązuje nieprzekraczalna linia zabudowy. Wybudowany obiekt wykraczający poza linię zabudowy, narusza ustalenia zawarte w ww. planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż ten teren nie jest przeznaczony pod zabudowę. Z tego powodu obiekt podlega przepisowi art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Małżonkowie P. wnosili o wyłączenie od udziału w postępowaniu inspektora prowadzącego sprawę oraz o ukaranie z art. 95 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 24 Kpa, pracownik organu podlega wyłączeniu z udziału postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności wymienionych w par. 1 tego przepisu. W omawianym przypadku nie została, uprawdopodobniona żadna z przesłanek powodujących wyłączenie pracownika. Przywołany art. 95 prawa budowlanego nie dotyczy pracowników nadzoru budowlanego i obejmuje odpowiedzialność zawodową w zakresie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Także zarzut dotyczący stronniczości inspektora nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.

Niniejsze postępowanie dotyczy samowolnie wybudowanego kiosku - sklepu na nieruchomości małżonków P. W tym postępowaniu nie jest dowodem wydane pozwolenie na budowę sklepu u zbiegu ul. B. i K., które było objęte odrębnym postępowaniem.

Realizacja garażu i rozbudowa budynku mieszkalnego na nieruchomości sąsiedniej może być objęta odrębnym od niniejszego postępowaniem administracyjnym, jeżeli odbiega od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Krystyna i Tadeusz P., którzy wnieśli "o uchylenie zaskarżonej decyzji, zniesienie dotychczasowego postępowania i jego umorzenie wobec bezprzedmiotowości sprawy". Zdaniem skarżących plan zagospodarowania przestrzennego nie został naruszony i w tych okolicznościach brak było podstaw do nakazania rozbiórki kiosku.

Wojewoda Z. wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego. Zasadności takiego zarzutu nie można dopatrzyć się również w wywodach skargi, w istocie bowiem wywody te ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji.

Z akt administracyjnych wynika, że w 1991 r. skarżący postawili bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę sklep - kiosk o konstrukcji drewnianej z płyty paździerzowej przy ul. K. 28 w Ł.

Stosownie do treści art. 103 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ do obiektów których budowa została zakończona przed wejściem w życie tej ustawy tj. do 31 grudnia 1994 r. włącznie stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.

Przepis art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stanowił że roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Bezspornie więc postawienie przez skarżących obiektu budowlanego /sklepu-kiosku/ o konstrukcji drewnianej z płyty paździerzowej wymagało pozwolenia na budowę.

Art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

- znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub

- powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Sporna zabudowa zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w Ł. z dnia 8 kwietnia 1989 r. i ogłoszonym w Dz.Urz. Woj. Sz. nr 13 poz. 153 ze zm., znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "A 14 MN" zgodnie z legendą planu są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o charakterze bliźniaczym do dalszego użytkowania. Możliwość dogęszczania w ramach wtórnego podziału terenu. Realizacja według zatwierdzonego planu szczegółowego. Z części graficznej planu /rysunek/ stanowiącej integralną część planu wynika, że na przedmiotowym terenie obowiązuje nieprzekraczalna linia zabudowy. Wybudowany obiekt /sklep-kiosk/ wykracza poza linię zabudowy narusza więc ustalenia zawarte w ww. planie zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. Nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza, że poza tą linią nie można lokalizować i budować żadnych obiektów, tym samym wzniesienie jakiegoś obiektu poza linią zabudowy wskazaną w części graficznej planu jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący przy postawieniu sklepu-kiosku przekroczyli oznaczoną w części graficznej planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. linię zabudowy co skutkuje stosownie do treści art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przymusową rozbiórkę postawionego obiektu.

Skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione należało skargę oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.