Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 279/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Starosta
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i d
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego radcy prawnej K.R.-W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sprawy ze skargi A.K. na zarządzenie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pożyczki postanawia przyznać radcy prawnej K.R.-W. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) wynagrodzenie w kwocie 366 (trzysta sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 marca 2009 r. A.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na zarządzenie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pożyczki.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę w/w z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Pismem z dnia 6 listopada 2009 r., wyznaczona z urzędu w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego radca prawny K.R.-W., wniosła w imieniu skarżącego skargę kasacyjną na w/w postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2009 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną A.K. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 3 lipca 2009 r. z uwagi na nie uiszczenie wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej.

Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniosła w jego imieniu zażalenie na w/w postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 21 grudnia 2009 r., zaś postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r. oddalił skargę kasacyjną z dnia 6 listopada 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach innych niż wymienione w lit a i b cytowanego przepisu wynoszą 240 zł.

Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b i d wyżej wymienionego rozporządzenia, minimalne koszty należne pełnomocnikowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynoszą 75 % stawki określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł, zaś w postępowaniu zażaleniowym 120 zł.

W związku z powyższym, łączna kwota przyznanych pełnomocników kosztów pomocy prawnej udzielone z urzędu wyniosła 300 zł, którą Sąd podwyższył o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Jednocześnie na podstawie akt sprawy Sąd uznał, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zwiększenie stawki minimalnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 250 ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b i d w/w rozporządzenia orzekł jak w sentencji.