Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1106/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 126 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1194/17 w sprawie ze skargi E.G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od E.G. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1194/17 oddalił skargę E.G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] pozbawił [...] E.G. prawa do uposażenia za okres od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 17 września 2015 r. (pkt 1) oraz z uwagi na uznanie nieobecności w dniach 2, 14, 16 września 2015 r. za usprawiedliwione nakazał zwrócić za te dni potrącone uposażenie (pkt 2). W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że powodem pozbawienia wyżej wymienionego policjanta prawa do uposażenia za podany okres było nieusprawiedliwienie przez niego nieobecności w służbie w tym czasie. Natomiast dni, w których przeprowadzał on badania przed komisją lekarską, tj. 2, 14 i 16 września 2015 r., uznano za nieobecność usprawiedliwioną. Potwierdzają to wystawione przez Komendanta Powiatowego w [...] polecenia wyjazdu.

Na skutek wniesienia przez wyżej wymienionego policjanta od powyższego rozkazu personalnego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi E.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 395/16 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 6 listopada 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji nie dokonały analizy art. 126 ust. 1 i 2 cyt. ustawy i nie wskazały, która z przesłanek tego przepisu znajduje zastosowanie do zachowania skarżącego, uzasadniając dokonanie potrącenia mu uposażenia. Nie można przyjąć, że samowolnie opuścił on miejsce pełnienia służby, gdyż tej służby nie mógł podjąć z powodu braku ważnych badań lekarskich. Skoro nie pełnił obowiązków służbowych, to nie mógł opuścić miejsca pełnienia służby. Z tych samych względów należy przyjąć, że nie zachodziła przesłanka pozostawania poza miejscem pełnienia służby. Nie zachodziła także przesłanka niepodjęcia służby. O ziszczeniu się warunku zawieszenia, a następnie potrącenia uposażenia, można by mówić w przypadku, gdyby skarżący nie podjął pełnienia służby, pomimo tego, że był do niej zdolny i został do tej służby, zgodnie z przepisami, dopuszczony. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W takim przypadku mógł mieć zatem zastosowanie art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] stwierdził, że organy dokonały błędnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego. Na skutek niewłaściwego zastosowania przepisów, nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego i nie dokonały oceny zachowania [...] E.G. pod kątem ponoszenia winy za zaistniałą sytuację. Na podstawie art. 126 ust. 3 ustawy o Policji mógł on zostać pozbawiony prawa do uposażenia tylko w przypadku zawinionej przez niego niemożności pełnienia obowiązków służbowych, nie zaś z tego powodu, że nie usprawiedliwił swojej nieobecności w służbie w sposób przewidziany przepisami prawa.

Z tego względu Sąd pierwszej instancji uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 9 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a., są trafne. Natomiast jako niezasadne ocenił zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 99 ust. 1, art. 105 ust. 1-2 ustawy o Policji, gdyż w niniejszej sprawie przepisy te nie były przez organy stosowane, nie mogły zatem zostać naruszone.

Ponadto wyjaśnił, że działanie organu polegające na pozbawieniu skarżącego prawa do uposażenia bez wydania w tym przedmiocie decyzji (rozkazu personalnego) należy uznać za nieprawidłowe i naruszające art. 126 ustawy o Policji. Nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że pozbawienie prawa do uposażenia bez wydania decyzji wyklucza możliwość wydania takiej decyzji post factum. W świetle art. 126 ustawy o Policji, możliwe jest późniejsze wydanie decyzji (rozkazu personalnego) w celu potwierdzenia prawidłowości dokonanego potrącenia uposażenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wskazał, że organy ponownie rozpatrując sprawę będą zobowiązane uzupełnić postępowanie wyjaśniające o materiał dowodowy niezbędny do ustalenia istnienia lub nieistnienia przesłanek wskazanych w art. 126 ust. 3 ustawy o Policji.

Komendant Powiatowy Policji w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, pozbawił [...] w stanie spoczynku E.G. prawa do uposażenia za okres od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 17 września 2015 r. (pkt 1) oraz z uwagi na uznanie nieobecności w dniach 2, 14 i 16 września 2015 r. za usprawiedliwione nakazał zwrócić przysługujące za te dni potrącone uposażenie (pkt 2).

W uzasadnieniu decyzji podał m.in., że wyżej wymieniony w okresie od dnia 29 stycznia 2014 r. do dnia 23 lutego 2015 r. nieprzerwanie pozostawał poza służbą i przedkładał zaświadczenia o czasowej niezdolności do służby. W związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniach lekarskich, w dniu 14 maja 2014 r. został skierowany z urzędu na komisyjne badania lekarskie, którym się nie poddał.

W dniu 17 października 2014 r. [...] E.G. wniósł o udzielenie płatnego urlopu zdrowotnego. W związku z tym, ponownie z urzędu został skierowany na komisyjne badania lekarskie.

Od dnia 24 lutego 2015 r. przebywał na urlopie zdrowotnym, orzeczonym przez komisje lekarskie. Ostatni raz Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia 11 czerwca 2015 r. przedłużyła wyżej wymienionemu policjantowi urlop zdrowotny na okres od dnia 26 czerwca 2015 r. do dnia 25 sierpnia 2015 r.

W dniu 30 lipca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] ponownie z urzędu skierował [...] E.G. na komisyjne badania lekarskie, celem ustalenia jego dalszej zdolności do służby w Policji.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. poinformowała wyżej wymienionego policjanta o konieczności zgłoszenia się do niej w celu pobrania karty skierowania na badania specjalistyczne. Powyższe pismo odebrał on w dniu 11 sierpnia 2015 r. Fakt ten potwierdził we wniosku z dnia 13 sierpnia 2015 r. o wypłacenie zaliczki na pokrycie wydatków zgodnie z poleceniem wyjazdu służbowego. Z wydanego w tym samym dniu przez Komendanta Komisariatu Policji w [...] polecenia wyjazdu służbowego – delegacja nr [...] oraz karty obiegowej wydanej przez powołaną wyżej Komisję Lekarską wynika, że w siedzibie komisji [...] E.G. stawił się dopiero w dniu 20 sierpnia 2015 r., odebrał kartę oraz rozpoczął badania.

Wyżej wymieniony policjant, pomimo zakończenia w dniu 25 sierpnia 2015 r. urlopu zdrowotnego, dnia następnego nie stawił się do służby. W dniu 25 sierpnia 2015 r., podczas rozmowy telefonicznej, poprosił dyżurnego Komisariatu Policji w [...] o przekazanie informacji, że w dniu 26 sierpnia 2015 r. nie stawi się do służby, gdyż nie zakończył badań zleconych przez Komisję Lekarską.

W ocenie organu pierwszej instancji, [...] E.G. od dnia 26 sierpnia 2015 r. zaprzestał stawiania się w służbie i nie przedstawiał żadnych okoliczności, które w świetle obowiązującego stanu prawnego mogłyby być uznane za usprawiedliwienie jego nieobecności w służbie. W dniu 28 sierpnia 2015 r. odmówił on osobistego odebrania skierowania na badania profilaktyczne i kontrolne od pracownika Komendy Powiatowej Policji w [...], domagając się przesłania skierowania za pośrednictwem poczty.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] orzeczeniem z dnia 25 września 2015 r. nr [...] stwierdziła, że [...] E.G. jest zdolny do służby z ograniczeniem oraz zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. W dniu 5 października 2015 r. wyżej wymieniony policjant uzyskał zaświadczenie od lekarza profilaktyka o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania służby na stanowisku dzielnicowego.

Komendant Powiatowy Policji w [...], dokonując analizy zachowania wyżej wymienionego policjanta po zakończeniu korzystania z urlopu zdrowotnego podał, że wyżej wobec niewyznaczenia mu na dzień 26 sierpnia 2015 r. żadnego terminu badań przez Komisję Lekarską winien on stawić się w służbie i odebrać skierowanie na kontrolne badania lekarskie przez lekarza medycyny pracy, którym podlegał ze względu na to, że jego niezdolność do służby spowodowana chorobą trwała powyżej 30 dni. Przedmiotowe skierowanie stanowiło polecenie służbowe wykonania obowiązku poddania się tego rodzaju badaniom. Poinformowanie dyżurnego o niestawiennictwie w służbie w dniu 26 sierpnia 2015 r. nie stanowiło usprawiedliwienia nieobecności, gdyż z uwagi na obowiązującą w Policji dyscyplinę służbową oraz hierarchiczne podporządkowanie stan taki wymagał co najmniej akceptacji przełożonego służbowego i uzgodnienia sposobu postępowania z uwagi na brak jeszcze wydania przez Komisję Lekarską orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby.

Zdaniem organu pierwszej instancji, niezgłoszenie się [...] E.G. do służby w dniu 26 sierpnia 2015 r., a następnie odmowa odebrania w dniu 28 sierpnia 2015 r. skierowania na badania kontrolne i profilaktyczne, były działaniami świadomymi, które świadczyły o jego zawinionym niestawiennictwie w służbie, a jednocześnie zawinionej niemożności pełnienia przez niego służby. Spełnienie przesłanek z art. 126 ust. 3 ustawy o Policji skutkowało zasadnością pozbawienia go prawa do uposażenia za okres od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 17 września 2015 r. Wyłączeniu z tego okresu podlegały dni 2, 14 i 16 września 2015 r., w których wyżej wymieniony policjant poddawał się badaniom zleconym przez Komisję Lekarską. Nieobecność w tych dniach w służbie należało uznać za usprawiedliwioną i zwrócić przysługujące za te dni potrącone uposażenie.

Dodatkowo Komendant Powiatowy Policji w [...] podał, że kwestia samowolnego niezgłoszenia [...] E.G. do jednostki Policji w celu podjęcia służby, zaprzestania jej pełnienia od dnia 26 sierpnia 2015 r., nieprzedstawienia usprawiedliwienia nieobecności, a także odmowy przyjęcia skierowania na badania profilaktyczne i kontrolne, była przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, którego rozstrzygnięcie poddano kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 719/16.

Na skutek wniesienia przez [...] E.G. odwołania od powyższej decyzji, sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do kwestii prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego stwierdził, że organ pierwszej instancji zastosował się do wszystkich wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 395/16. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Komendant Powiatowy Policji w [...] dokonał szczegółowej analizy postępowania wyżej wymienionego policjanta oraz dołączył do akt postępowania administracyjnego uzupełniający materiał dowodowy, który potwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 126 ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy podzielił dokonaną przez organ ocenę zachowania [...] E.G., uznając, że zaistniały przesłanki do pozbawienia go prawa do uposażenia za okres podany w decyzji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 126 ust. 1 i następne ustawy o Policji w zw. z art. 104 § 1 i art. 110 i następne K.p.a., poprzez nieuprawnione uznanie, iż w okresie od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 17 września 2015 r., realizując badania zlecone przez Komisję Lekarską do której został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] i m.in. związane z tym oczekiwanie na środki finansowe celem wykonania tychże badań, stanowi podstawę do uznania zawinionej przez niego niemożności pełnienia obowiązków służbowych, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nieobecność w służbie z tej przyczyny można uznać za samowolną i nieusprawiedliwioną, a w konsekwencji pozbawić prawa do uposażenia za w/w okres, co nastąpiło w dniu 1 października 2015 r.

2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami strony, jako obywatela, o których mowa w w/w przepisach,

- art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu,

- art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, brak prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, co znajduje swój wyraz w lakonicznym, niejasnym i pokrętnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego przyjęto niewłaściwe ustalenia, w myśl których, zdaniem organu, zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mogła być wydana, bowiem miały zostać spełnione przesłanki określone w art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, podczas gdy zebrany materiał dowodowy przeczy poczynionym "ustaleniom" organu,

- art. 9 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez całkowite pozbawienie skarżącego czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia mu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 75 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie, w tym na okoliczności wskazane w treści dokumentów wymienionych we wniosku z dnia 28 marca 2017 r.,

- art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu strony, który wyraża się w jego uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 K.p.a.), jak chociażby m.in. dokumentów kierowanych do KPP w [...], których treść zawierała informacje o przebiegu badań zleconych przez ZRKL w [...], które to twierdzenie skarżący poparł wywodami z wyroków NSA z dnia: 26 października 1984 r., sygn. akt II SA 1205/84, 25 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1551/98 oraz wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2351/05,

- art. 79 § 1 i 2 K.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z dokumentu, świadków, przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia uprawienia strony do prawa do udziału w przeprowadzeniu dowodów (vide § 2 w/w przepisu), a tym samym oczywistego naruszenia art. 81 K.p.a.,

- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazań faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej wywodów, które nie uzasadniają racji decyzji organu administracji, a wręcz im przeczą, braku samodzielnej szczegółowej analizy organu w zakresie zleconych przez komisję badań, obecności lekarzy w poszczególne dni, czasu na dojazd i wykonanie badań, szybkości w przekazywaniu środków pieniężnych celem odbycia podróży służbowych, w tym nałożonego obowiązku systematycznego z nich rozliczania się oraz "wizyt" skarżącego w Komisariacie Policji w [...],

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wskazań wynikających z wyroku WSA w [...] z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 395/16.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ewentualnie, w razie uznania, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniósł o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać organ (art. 153 P.p.s.a.), zobowiązania organu do przesłania wszelkich posiadanych w sprawie dokumentów wraz z odpowiedzią na skargę, rozpoznanie niniejszej sprawy również pod nieobecność skarżącego i/lub jego pełnomocnika.

W uzasadnieniu skargi podał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu drugiej instancji (jak również organu pierwszej instancji), który z rażącym naruszeniem norm przepisów prawa procesowego przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób bezpośrednio podważający zaufanie obywatela do organu Państwa. Ponadto zakwestionował ustalenia poczynione przez organy obu instancji, podnosząc, że manipulują one materiałem dowodowym w taki sposób, aby uzasadnić z góry przyjętą tezę, natomiast prawidłowa jego ocena powinna prowadzić do wniosku, że jego nieobecność w służbie nie była zawiniona.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku powołał treść art. 153 P.p.s.a. i wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie był obowiązany do zbadania, czy organy, ponownie rozpoznając sprawę, zastosowały się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku tegoż Sądu z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 395/16, a więc czy dokonały prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej wyrażonej w art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, a także, czy poczyniły ustalenia w zakresie winy skarżącego, co stanowi warunek sine qua non potrącenia uposażenia na tej podstawie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie naruszyły art. 153 P.p.s.a. Wykonały wskazania zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zastosowany art. 126 ust. 3 ustawy o Policji. Organy dokonały szczegółowej analizy stanu faktycznego i wyczerpująco wyjaśniły, z jakich powodów uznały nieobecność skarżącego w służbie za zawinioną. Komendant Powiatowy Policji w [...], uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, wymienił okoliczności, które jego zdaniem przesądzają o zawinionej przez skarżącego nieobecności w służbie. Podał, że skarżący został poinformowany przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW w [...] o konieczności zgłoszenia się, w celu pobrania karty na badania specjalistyczne i konieczności poddania się nim, z odpowiednim wyprzedzeniem – w dniu 11 sierpnia 2015 r. Pomimo otrzymania przez skarżącego polecenia wyjazdu służbowego w dniu 13 sierpnia 2015 r. w Komisji stawił się on dopiero w dniu 20 sierpnia 2015 r. Skarżący zaprzestał stawiania się w służbie od dnia 26 sierpnia 2015 r., informując w dniu 25 sierpnia 2015 r. dyżurnego jedynie o tym, że nie wykonał wszystkich badań zleconych przez Komisję i nie przedstawił żadnego przewidzianego prawem usprawiedliwienia nieobecności w służbie. Odmówił również odbioru skierowania na badania kontrolne i profilaktyczne od pracownika Komendy Powiatowej Policji w [...]. W związku z tym organ przyjął, że zachowanie skarżącego można poczytywać za świadome i celowe uchylanie się od niezwłocznego stawiennictwa przed komisją lekarską MSW, podyktowane zamiarem przedłużenia nieobecności w służbie.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], dokonaną przez organy ocenę zachowania skarżącego należy uznać za trafną. W okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, był on policjantem. Długotrwała nieobecność w służbie była spowodowana stanem zdrowia, w związku z czym korzystał on z urlopów zdrowotnych. Wiadomym było, że po zakończeniu urlopu zdrowotnego konieczne będzie ustalenie jego dalszej zdolności do służby na dotychczasowym stanowisku.

W związku z zakończeniem kolejnego urlopu zdrowotnego i zamiarem powrotu do służby, obowiązkiem skarżącego było poinformowanie o tym przełożonych i podjęcie niezwłocznych działań, które czyniłyby ten powrót do służby możliwym. Obowiązkiem skarżącego było również zgłoszenie się na badania lekarskie, w celu potwierdzenia zdolności do służby, o czym został on poinformowany w związku z odmową udzielenia urlopu wypoczynkowego. Obowiązkiem skarżącego było stawienie się w służbie bezpośrednio po zakończeniu urlopu zdrowotnego, czego nie uczynił, przekazując jedynie drogą telefoniczną informację o tym, że nie wykonał wszystkich badań zleconych przez Komisję Lekarską.

Organy obu instancji prawidłowo uznały, że działania skarżącego były obliczone na przedłużenie nieobecności w służbie. Został on poinformowany o odmowie udzielenia urlopu wypoczynkowego i konieczności wykonania badań. Powinien zatem niezwłocznie podjąć działania zmierzające do realizacji tego obowiązku. Tymczasem jego zachowanie cechowała opieszałość.

Ponadto Sąd pierwszej instancji podał, że samowolne niezgłoszenie się E.G. w dniu 26 sierpnia 2015 r., po zakończeniu urlopu zdrowotnego, do jednostki Policji w celu podjęcia służby i zaprzestanie jej pełnienia oraz nieprzedstawienie wymaganego przepisami prawa usprawiedliwienia nieobecności, a także odmowa przyjęcia w dniu 28 sierpnia 2015 r. skierowania na badania profilaktyczne i kontrolne do poradni medycyny pracy, zostało przez organy dyscyplinarne ocenione jako naruszenie dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Obwiniony został uznany za winnego ich popełnienia i wymierzono mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i obniżenia stopnia. Orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym były kontrolowane zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], który wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 719/16 uchylił orzeczenia organów obu instancji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I OSK 538/17, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że zaskarżony wyrok był kwestionowany wyłącznie w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji podważył prawidłowość orzeczonej wobec E.G. kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia stopnia. Oznacza to, że ustalenia Sądu pierwszej instancji związane z faktem, sposobem i okolicznościami popełnienia przypisanych przewinień dyscyplinarnych są wiążące i miarodajne przy ocenie współmierności zastosowanej sankcji.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] stwierdził, że skoro ustalenia postępowania dyscyplinarnego co do winy skarżącego, w zakresie, między innymi, nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w służbie w okresie, którego dotyczy również zaskarżona decyzja, nie zostały skutecznie zakwestionowane, to organ zasadnie uznał, że mają one bezpośrednie przełożenie na wynik postępowania w tej sprawie.

Zgodnie z art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem potrącenia policjantowi uposażenia jest zawiniona niemożność pełnienia przez niego obowiązków służbowych, która w tej sprawie została przez organ w wystarczającym stopniu wykazana. Organy prowadząc postępowanie nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Przeprowadziły postępowanie w sposób wnikliwy, w jego toku zgromadziły obszerny materiał dowodowy, który dawał podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Z tego względu zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. są niezasadne. Skarżącemu, wbrew jego twierdzeniom, zapewniono czynny udział w postępowaniu, o czym świadczą składane przez niego wnioski dowodowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawiono stan faktyczny, który stanowił podstawę orzekania, jak również wskazano na przepisy prawa, które znalazły w tej sprawie zastosowanie. Decyzje organów obu instancji zawierają obszerne uzasadnienia, w których wyjaśniono, jakie okoliczności organy wzięły pod uwagę, wydając decyzje. Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł E.G., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, przejawiające się jego niewłaściwym zastosowaniem, polegającym na uznaniu, iż nieobecność skarżącego w dniach od 26 sierpnia 2015 r. – 17 września 2015 r. (z wyłączeniem dni 2, 14 i 16 września 2015 r.) była nieusprawiedliwiona, podczas gdy ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje, iż skarżący nie ponosi winy za niemożność pełnienia służby w tym czasie.

Wskazując na powyższy zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu.

Podał m.in., że zgodnie z art. 71b ustawy o Policji, w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. Ustęp 8 przytoczonego artykułu wskazuje, iż badania kontrolne są wykonywane na podstawie skierowania na badanie wystawione przez przełożonych, co za tym idzie, argumentacja Sądu, iż skarżący był zobowiązany podjąć działania umożliwiające mu powrót do służby, jest nieprawidłowa, gdyż to na przełożonych skarżącego ciążył obowiązek wydania mu polecenia odbycia niezbędnych badań lekarskich i to oni powinni go na takie badania skierować, a komisja lekarska samodzielnie decyduje o tym, jakie badania w przypadku danego policjanta są niezbędne oraz kiedy będzie można je przeprowadzić (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2106/16). Ponadto podkreślił, iż wyjazd na badania kontrolne jest wyjazdem służbowym, na które policjant musi otrzymać polecenie wyjazdu służbowego wydawane przez bezpośredniego przełożonego lub wyższego przełożonego policjanta (§ 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191, poz. 1598).

Skarżący w dniu 11 sierpnia 2015 r. został poinformowany o konieczności zgłoszenia się do [...] Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu pobrania karty skierowania na badania specjalistyczne. W dniu 13 sierpnia 2015 r., na podstawie § 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wystąpił o wypłacenie zaliczki na podróż służbową. Oficjalne polecenie służbowe – delegacja nr [...] Komendanta Komisariatu Policji w [...] – zostało wydane w dniu 17 sierpnia 2015 r., natomiast ryczałt na wykonanie przedmiotowej delegacji został mu wypłacony w dniu 19 sierpnia 2015 r. Skarżący mógł zatem udać się do [...] najwcześniej w dniu 20 sierpnia 2015 r. i w tym dniu stawił się do Komisji i rozpoczął badania. [...] Komisja Lekarska MSW w [...] uznała, że musi on przejść badania u 7 specjalistów oraz wykonać szereg badań. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, trudno wymagać od skarżącego, aby był w stanie wykonać te badania w ciągu 5 dni (do dnia 25 sierpnia 2015 r., tak aby w dniu 26 sierpnia 2015 r. móc pełnić służbę), w mieście oddalonym od miejsca zamieszkania o 200 kilometrów. Skarżący po wyznaczeniu mu terminów poszczególnych wizyt i badań stawiał się na nie. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] orzeczeniem z dnia 25 września 2015 r. uznała, że E.G. jest zdolny do służby z ograniczeniem oraz zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. Dopiero po uzyskaniu zaświadczenia od w/w Komisji mógł udać się on do lekarza medycyny pracy, co też uczynił. Orzeczenie Komisji Lekarskiej MSW i orzeczenie lekarza medycyny pracy są dwoma różnymi dokumentami medycznymi, wydawanymi na podstawie różnych zakresów badań, każdy w innym celu i przez różne jednostki medyczne.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] został wydany z naruszeniem prawa materialnego – art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, w postaci jego niewłaściwego zastosowania (error contra ius in hypothesi), co skutkuje uznaniem, iż nieobecność skarżącego w dniach od 26 sierpnia 2015 r. do 17 września 2015 r. (z wyłączeniem dni 2, 14 i 16 września 2015 r.) była nieusprawiedliwiona, podczas gdy analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, iż nie ponosi on winy w zakresie niemożności podjęcia służby.

E.G. w dniu 25 sierpnia 2015 r., dzień przed końcem urlopu zdrowotnego, poinformował telefonicznie dyżurnego Komendy Policji w [...] o tym, iż nie ma aktualnych badań lekarskich i nie może wykonywać obowiązków służbowych. Dochowując staranności, w dniu 26 sierpnia 2015 r. wystosował pismo do Komendanta Powiatowego Policji w [...], z zachowaniem drogi służbowej, w którym wskazał powód swojej absencji, a także przewidywany termin kiedy będzie mógł stawić się do służby (§ 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów z dnia 14 maja 2013 r. – Dz. U. 2013 r., poz. 644). Z tego względu jego nieobecność w służbie od dnia 26 sierpnia 2015 r. winna być uznana za usprawiedliwioną. W dniu 26 sierpnia 2015 r. nie mógłby on zostać dopuszczony do pełnienia służby, gdyż nie miał ważnych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 Kodeksu Pracy, mającego zastosowanie do policjantów na podstawie art. 71a ustawy o Policji. Informacja ta była znana przełożonemu, a co za tym idzie skarżący nie może ponosić winy za swoją absencję.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia podanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego stwierdził, że jest on niezasadny, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., przy czym istota podniesionego w niej zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zmierza do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] naruszył ten przepis, gdyż nieprawidłowo zaaprobował stanowisko organu, który uznał, że nieobecność E.G. w dniach od 26 sierpnia 2015 r. – 17 września 2015 r. (z wyłączeniem dni 2, 14 i 16 września 2015 r.) była zawinioną przez niego niemożnością pełnienia obowiązków służbowych.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, stan faktyczny sprawy wskazuje, że wyżej wymieniony nie ponosi winy za niemożność pełnienia służby w tym okresie.

Zauważyć należy, iż przedstawiona wyżej konstrukcja skargi kasacyjnej nie zawiera zarzutów opartych na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że analiza zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 126 ust. 3 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje zastosowanie tego przepisu w świetle ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i ich oceny, które uważa za nieprawidłowe.

Zauważyć należy, iż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że rozważanie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonane wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, a nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z dnia: 22 października 2004 r. sygn. akt FSK 192/04 , ONSA i WSA 2004/3/68, 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1326/11, 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369, 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11, LEX nr 1340138). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy oraz ich oceną i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości. Ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni jak niewłaściwego zastosowania przepisów materialno-prawnych (por. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2068/10, 17 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1169/10).

Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może następować poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z dnia: 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Tego rodzaju próba może być skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, Nr 3, poz. 68, 13 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 246/04, 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne i ich ocena, stanowiące podstawę wyrokowania Sądu pierwszej instancji, nie zostały podważone w skardze kasacyjnej poprzez zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.s.), to zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 126 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie, nie zasługiwał na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zasadnie zaakceptował stanowisko organu, który wykazał, że przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione.

Z akt sprawy wynika m.in., że ostatni okres, w którym E.G. przebywał na urlopie zdrowotnym orzeczonym przez Komisje Lekarskie kończył się z dniem 25 sierpnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] w dniu 30 lipca 2015 r., na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o Policji, z urzędu wystawił mu skierowanie do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu określenia stanu jego zdrowia. W dniu 11 sierpnia 2015 r. wyżej wymieniony policjant otrzymał pismo [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia 5 sierpnia 2015 r., zawierające informację o konieczności zgłoszenia się do niej w celu pobrania karty skierowania na badania specjalistyczne. Zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U z 2013 r. poz. 644 ze zm.), policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską. W dniu 13 sierpnia 2015 r. E.G., na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191, poz. 1598) wystąpił o wypłacenie zaliczki na podróż służbową. W dniu 17 sierpnia 2015 r. zostało mu wystawione przez Komendanta Komisariatu Policji w [...] polecenie wyjazdu służbowego nr [...], zaś ryczałt na wykonanie tej delegacji został mu wypłacony w dniu 19 sierpnia 2018 r. W dniu 20 sierpnia 2015 r. stawił się on w Komisji Lekarskiej, odebrał kartę skierowania na badania specjalistyczne i rozpoczął badania.

W sprawie jest niesporne, że wyżej wymieniony policjant po zakończeniu urlopu zdrowotnego w dniu 25 sierpnia 2015 r., następnego dnia nie stawił się do służby. W dniu 25 sierpnia 2015 r. podczas rozmowy telefonicznej poprosił dyżurnego Komendy Powiatowej w [...] o przekazanie informacji, że w dniu 26 sierpnia 2015 r. nie stawi się do służby, gdyż nie zakończył wykonywania badań zleconych przez Komisję Lekarską. Następnie w piśmie z dnia 26 sierpnia 2016 r. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...] o niezakończonych badaniach i niemożności stawienia się w służbie.

Ponadto w dniu 28 sierpnia 2015 r. odmówił on przyjęcia od pracownika Zespołu Kadr i Szkolenia wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] skierowania z dnia 14 sierpnia 2015 r. na badania profilaktyczne i kontrolne do poradni medycyny pracy, żądając aby zostało mu ono przesłane za pośrednictwem poczty. Stosownie do art. 229 § 2 zdanie drugie Kodeksu pracy, w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. W świetle art. 71a ust. 6 ustawy o Policji, przepis ten stosuje się także do policjanta. Z § 14 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, w obowiązującym wówczas brzmieniu, wynikał obowiązek policjanta poddania się tym badaniom.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że Komendant Powiatowy Policji w [...] podjął w określonych terminach z wyprzedzeniem, tzn. przed zakończeniem przez E.G. urlopu zdrowotnego, wszelkie czynności przewidziane prawem pozwalające na ustalenie jego zdolności do służby. Organy Policji prawidłowo przyjęły, że nieobecność wyżej wymienionego policjanta w służbie w dniach od 26 sierpnia 2015 r. do 17 września 2015 r. (z wyłączeniem dni 2, 14 i 16 września 2015 r.) była zawinioną przez niego niemożnością pełnienia obowiązków służbowych, o której mowa w art. 126 ust. 3 ustawy o Policji. E.G., policjant z długoletnim stażem służby w Policji (15 lat), znał swoje prawa i obowiązki wynikające z ustawy o Policji i rozporządzeń wykonawczych. Wiedział, że termin urlopu zdrowotnego kończy się w dniu 25 sierpnia 2015 r. oraz że w związku ze skierowaniem na badanie przez komisję lekarską i pismem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia 5 sierpnia 2015 r., które otrzymał w dniu 11 sierpnia 2015 r., jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się przedmiotowym badaniom. Uzyskanie polecenia wyjazdu służbowego na badania – nastąpiło w dniu 17 września 2015 r., zaś ryczałtu za delegację w dniu 19 września 2015 r., skutkowało tym, że na przedmiotowe badania do Komisji Lekarskiej zgłosił się dopiero w dniu 20 września 2015 r. Znana mu była także procedura konieczności uzyskania przed dopuszczeniem go do służby zaświadczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do służby, gdyż jego niezdolność spowodowana chorobą wynosiła ponad 30 dni – był on bowiem wcześniej kierowany na badania profilaktyczne i kontrolne. Wiedział on również o tym, że jest zobowiązany odebrać skierowanie przełożonego na te badania, które stanowiło polecenie służbowe, a odmowa jego przyjęcia może wywołać określone skutki prawne.

Poinformowanie dyżurnego jednostki, w dniu 25 sierpnia 2015 r., że nie stawi się on do służby w dniu 26 sierpnia 2015 r. oraz skierowanie w tym dniu pisma do Komendanta Powiatowego Policji w [...] informującego o niestawieniu się do służby nie stanowiło usprawiedliwienia nieobecności w służbie w okresie od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia 17 września 2015 r., z wyjątkiem dni 2, 14 i 16 września 2015 r. Fakt niezakończenia przez E.G. wykonywania badań zleconych przez Komisję Lekarską nie oznaczał, iż był on zwolniony z obowiązku stawienia się w służbie w dniu 26 sierpnia 2015 r. i ustalenia z przełożonymi sposobu postępowania w sytuacji braku orzeczenia Komisji Lekarskiej, a także odebrania skierowania z dnia 14 sierpnia 2015 r. na badania profilaktyczne i kontrolne przez lekarza medycyny pracy, którym podlegał.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organy Policji trafnie oceniły, że niezgłoszenie się [...] E.G. do służby w dniu 26 sierpnia 2015 r., a następnie odmowa odebrania w dniu 28 sierpnia 2015 r. skierowania na badania kontrolne i profilaktyczne, stanowiły zawinioną przez niego niemożność pełnienia służby, o której mowa w art. 126 ust. 3 ustawy o Policji. Mając na uwadze, że zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczył naruszenia przepisów postępowania, tym samym ustalone okoliczności faktyczne sprawy nie zostały skutecznie podważone. W takiej sytuacji zastosowanie w sprawie art. 126 ust. 3 ustawy o Policji było zatem w pełni uzasadnione.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).