Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 171/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dnia 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. A. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 171/15 o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia 1. odmówić uzupełnienia wyroku, 2. przyznać adwokatowi A. A. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł, stanowiącą 23% podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt

II SA/Wa 171/15 po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, stwierdził wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa w zakresie § 2 w części dotyczącej R. K.

Pismem z dnia 29 października 2015 r. adw. A. A. - ustanowiona z urzędu pełnomocnikiem dla R. K. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 171/15, wystąpiła do WSA w Warszawie o uzupełnienie przedmiotowego wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 października 2015 r., poprzez zamieszczenie rozstrzygnięcia w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Jednocześnie oświadczyła, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ustawy). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 ustawy).

Należy stwierdzić, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 171/15 nie zasługuje na uwzględnienie.

Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 157 § 1 powołanej ustawy, tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie jest tego rodzaju orzeczeniem, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden z przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje sądu do zawarcia rozstrzygnięcia w tym zakresie w tego typu orzeczeniu.

Wyjaśnić należy, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem, również po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie. Wniosek taki może także rozpoznać referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy).

Reasumując, stwierdzić należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu, we wskazanym wyżej wyroku, orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Jednocześnie, odnosząc się do wniosku pełnomocnika w zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd zważył, co następuje.

Z akt sprawy wynika, że wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką w W., jako pełnomocnik z urzędu dla R. K., adw. A. A. stawiła się na rozprawie w dniu 16 października 2015 r., wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części (patrz: wniosek z 29 października 2015 r.).

Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Do tej kategorii spraw należy także sprawa ze skargi R. K.

Natomiast stosownie do przepisu § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług, wynoszącą 23%.

Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, postanowiono, jak w pkt 2 sentencji.

Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).