Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2711/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 127 ust. 7 i ust. 7 a
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. sprawy ze skarg M. K., S. G., M. K., W. B., M. B., Z. G., J. K., J. P., A. P., S. P. i K. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżących M. K., S. G., M. K., W. B., Z. G., J. P., A. P., S. P. i K. K. kwotę po 200 (dwieście) złotych oraz na rzecz skarżącego J. K. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...],[...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 469), po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez Z. B., S. G., M. K., K. K., M. K., M. S., W. B., S. G., Z. G., J. K., S. P., A. P., J. P. oraz A. K. i C. K. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], odmawiającej w punkcie 1 uchylenia decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2005 r., dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia [...], a w punkcie 2 umarzającej postępowanie wznowieniowe z wniosku M. R. i S. S., umorzył postępowanie odwoławcze.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] S.A. - [...], decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] udzielił tej spółce pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w m. T., w ilości: średnio- 350,8 m3/dobę, maksymalnie - 32,75 m3/h. Pozwolenia udzielono na czas do [...] października 2025 r., nakładając na uprawnionego obowiązek prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody, poziomu zwierciadła dynamicznego, a także pokrywania kosztów dostaw wody dla właścicieli działek zabudowanych położonych w zasięgu leja depresji R = 271 m (dz. nr [...];[...];[...];[...];[...];[...]).

W 2006 r. na wniosek 21 mieszkańców m. T. i T., Wojewoda [...] wznowił postępowanie w przedmiocie powyższego pozwolenia wodnoprawnego, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 694/11 uchylił tę decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wskazując w uzasadnieniu, że w toku prowadzonego postępowania organy nie ustaliły prawidłowo kręgu stron postępowania, a w konsekwencji dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 49 k.p.a.

Marszałek Województwa [...] pismem z dnia [...] listopada 2011 r. poinformował strony o prowadzeniu postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] dnia [...] listopada 2005 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia T. Po rozpatrzeniu odwołania i uchylenia tej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. w punkcie 1 kolejny raz odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., a w punkcie 2 umorzył postępowanie wznowieniowe prowadzone z wniosku M. R. i S. S. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że składając wniosek o wznowienie postępowania, mieszkańcy T. i T. jako podstawę do wznowienia postępowania przywołali przepis art. 145 § 4 oraz § 5 k.p.a., podnosząc, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. i nie otrzymali decyzji. Ponadto wnioskodawcy wskazywali, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. żaden biegły nie stwierdzał empirycznie poziomu lustra wody w studniach, ani nie ustalał zasięgu leja depresji, a ponadto pozwolenie dotyczy 3 studni, mimo, że pozostałe nie zostały zdemontowane i mogą być eksploatowane. Zdaniem organu I instancji, wykaz właścicieli działek położonych w zasięgu leja depresji ujęcia, wynoszącym R = 271 m, został umieszczony na stronie 13-14 operatu wodnoprawnego, załączonego do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód z ujęcia T. oraz na mapie sytuacyjno-wysokościowej z zasięgiem oddziaływania ujęcia, stanowiącej załącznik graficzny Nr 3 do operatu. Liczba stron tego postępowania przekraczała 20, zatem miał zastosowanie przepis art. 49 k.p.a., pozwalający na zawiadamianie stron o decyzjach i innych czynnościach organu poprzez obwieszczenie lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Podsumowując wyniki przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że strony miały zapewniony udział w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego, zatem nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 145 §1 pkt 4 i 5 k.p.a., co uzasadnia odmowę uchylenia tej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] września 2013 r. złożyło 17 mieszkańców wsi T. i T.

Po rozpoznaniu ww. odwołań Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wydał powołaną na wstępie decyzję, zaś w uzasadnieniu powołał art. 127 ust. 7 Prawa wodnego dotyczący kręgu stron postępowania wodnoprawnego i wskazał na konieczność zbadania czy odwołanie pochodzi od osób mających status strony w danym postępowaniu. W ocenie organu z analizy położenia działek na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:2000 z zasięgiem oddziaływania ujęcia T., wykazów właścicieli działek położonych w zasięgu leja depresji, zamieszczonych na stronach 13 i 14 części opisowej operatu wodnoprawnym, a także wypisów z rejestru gruntów zgromadzonych w aktach sprawy, wynika, że część osób, które złożyły odwołania, są władającymi działkami zlokalizowanymi w zasięgu oddziaływania korzystania z wód, a zatem trudno stwierdzić czy posiadają status stron tego postępowania. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wezwał 14 mieszkańców wsi T. i T. do wyjaśnienia, z jakiego przepisu wywodzą swoje prawo do złożenia odwołania, a także do nadesłania dokumentów potwierdzających to prawo. Termin do nadesłania wyjaśnień upłynął w dniu [...] czerwca 2015 r., w którym to czasie wpłynęły pisma od 13 mieszkańców. W 12 jednobrzmiących pismach, nazwanych "odwołaniami" stwierdzono, że urzędowi doskonale jest znany stan faktyczny, stan prawny i interes zainteresowanych, bowiem postępowanie administracyjne toczy się od 2005 r. i było przedmiotem kilku decyzji oraz rozpoznania przez WSA i NSA. Dodatkowo wskazano, że "interes prawny i podstawa prawna wynika także z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z 2000 r. oraz orzeczenia SKO w K., w związku z odwołaniem [...] w tamtej sprawie, które wyraźnie akcentuje interes prawny mieszkańców wsi T. i T., jako kompleksowe zadośćuczynienie odszkodowawcze z tytułu ogółu szkód jakie wyrządziła naszym miejscowościom [...]." Zdaniem zainteresowanych, poprzez przyznanie decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P., bezpłatnej wody tylko części mieszkańcom wsi, naruszono Konstytucję co do dwóch zasad: państwa prawa i równości wobec prawa. Z. B. do analogicznej treści pisma dodała, że jest następcą prawnym po rodzicach (S. i S. M.), natomiast M. S. na przedmiotowe pismo nie udzieliła odpowiedzi.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że ujęcie wody w m. T. istnieje od 1983 r. przy czym pierwotnie składało się ono z 4 studni (S-l do S-4). W 1986 r. wykonano kolejne 4 studnie (S-5 do S-8) osiągając zasoby eksploatacyjne 182 m3/h. [...] w P. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r., na czas do dnia [...] stycznia 2004 r. uzyskała uprawnienie do poboru wody z tego ujęcia w ilości: 182 m3/h, maksymalnie 4368 m3/dobę. Jednocześnie została zobowiązana do bezpłatnej dostawy wody dla 25 gospodarstw wymienionych w tej decyzji, "oraz dla osób niewymienionych powyżej i zamieszkałych w zasięgu oddziaływania ujęcia określonego w dokumentacji wodnoprawnej". Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. [...] w P. udzielono pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody w ilości: średniodobowo 350,8 m3, maksymalnie 32,75 m3/h. Woda pobierana jest z poziomu wodonośnego położonego na głębokości 9 - 14,7 m, odizolowanego od powierzchni terenu warstwą osadów słabo przepuszczalnych i półprzepuszczalnych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dla zespołu 3 studni, przy max. wydatku ujęcia - 32,75 m3/h, promień leja depresji wyliczono na 271 m i brak jest podstaw do kwestionowania tego wyliczenia, zawartego w zatwierdzonej dokumentacji hydrogeologicznej, stanowiącej podstawę do udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Organ podkreślił, że w tym promieniu zlokalizowane są nieruchomości [...], RZGW w K., Gminy P., Starostwa Powiatowego w S., wspólnoty wsi T. oraz ponad 20 osób fizycznych. Wśród właścicieli nie ma jednak Z. B., S. G., M. K., K. K., M. K., M. S., W. B., S. G., Z. G., J. K., S. P., A. P. i J. P. oraz A. K. i C. K. Zdaniem organu odwoławczego osoby te, w odpowiedzi na skierowane do nich wezwanie, nie udokumentowały swego interesu prawnego. Dodatkowo Z. B. podała, że jest następcą prawnym po rodzicach, jednakże nie poparła tego twierdzenia żadnymi dokumentami, a nawet oświadczeniem, jakiej działki miałoby dotyczyć to następstwo prawne. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że władającym działką nr [...] jest M. M., syn S. M. i S. M.

W świetle powyższych ustaleń organ uznał, że z uwagi na brak legitymacji do złożenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r., postępowanie w części dotyczącej rozpatrzenia odwołań Z. B., S. G., M. K., K. K., M. K., M. S., W. B., S. G., Z. G., J. K., S. P., A. P., J. P. oraz A. i C. K. należało umorzyć.

Powyższa decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...],[...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez M. K., S. G., M. K., W. B., M. B., Z. G., J. K., J. P., A. P., S. P., K. K., którzy zarzucili jej naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie oraz art. 6, 7, 8, 10 §1, 77 i 107 k.p.a. przez ich niezastosowanie co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 127 ust. 7 i 7a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469), gdyż są oni "władającymi powierzchnią ziemi", więc są stronami postępowania zwykłego i wznowieniowego. Ponadto zostali pominięci w postępowaniu z uwagi na niezawiadomienie stron przed wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz niedoręczenie im tej decyzji lub niepowiadomienie o jej wydaniu w miejscach zwyczajowo przyjętych w ich miejscowości, np. tablicy ogłoszeń, przez sołtysa, przy remizie OSP, sklepach lub w kościele.

W ocenie skarżących samo stwierdzenie, że brak podstaw do kwestionowania wyliczenia promienia leja depresyjnego w decyzji z dnia [...] listopada 2005 roku jest w sprzeczności z ustaleniami sądów administracyjnych, które wprost zobowiązały Marszałka Województwa [...] do prawidłowego określenia kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto skarżący wskazali, że to Wojewoda [...] w oparciu o posiadane dokumenty (m.in. operat wodnoprawny) powinien ustalić strony postępowania, zaś jeśli organ II instancji stwierdził, iż strony nie zostały właściwie ustalone - powinien uchylić decyzję organu I instancji, co wynika również z wytycznych wynikających z dotychczas wydanych wyroków sądowych.

Zdaniem skarżących są oni stroną w toczącym się postępowaniu gdyż byli stronami decyzji Wojewody [...], a ponadto kwestionują operat wodnoprawny będący podstawą wydania skarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2005 r., ponieważ określa on zbyt małą wielkość leja depresyjnego, szczególnie w kontekście wyżej wskazanej decyzji Wojewody [...] z 1998 r., która uznawała, że lej ten jest o wiele większy. Zdaniem skarżących organ winien ustalając zasięg leja depresyjnego winien uwzględnić skutki jakie dla nieruchomości wywoła decyzja. Dlatego jedynie prawidłowe ustalenie zasięgu leja depresyjnego umożliwi ocenę które z osób winny być stronami tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2016 r. Sąd zarządził połączenie skarg M. K., S. G., M. K., W. B., M. B., Z. G., J. K., J. P., A. P., S. P. oraz K. K. do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia pod sygnaturą niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: "ppsa"). Zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 7 i 7a ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 28 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie wznowieniowe dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem postanowienia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 k.p.a. Jeżeli wstępna weryfikacja wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie lub odmawia wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wniosek nie spełnia warunków formalnych. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie, jest możliwe właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 k.p.a. zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 lub § 2 k.p.a. ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.).

W kontekście niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma fakt, iż we wstępnym etapie ww. nadzwyczajnego trybu postepowania tj. po wpłynięciu wniosku zawierającego żądanie wznowienia, z powołaniem odpowiednich przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., organ nie ma żadnych uprawnień, aby merytorycznie badać zasadność wskazanej podstawy lub podstaw wznowieniowych. Dopiero po wydaniu postanowienia, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., organ może merytorycznie badać zasadność podstawy wznowienia i ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej. Z kolei po ustaleniu, że przesłanka wznowienia nie występuje organ zobowiązany jest do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.. Ma to szczególne znaczenie w odniesieniu do przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy. Po złożeniu wniosku opartego na tej przesłance organ, po wznowieniu postępowania w drodze postanowienia, zobowiązany jest do rozstrzygnięcia w sposób merytoryczny kwestii istnienia lub nie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie postępowania, a w dalszej konsekwencji ewentualnego pozbawienia udziału w postępowaniu i wreszcie wpływu pozbawienia tego udziału na byt decyzji ostatecznej w obrocie prawnym. W zależności od wyników tego badania organ powinien wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, albo uchylić decyzję dotychczasową i rozstrzygnąć o istocie sprawy w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub wreszcie ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). W żadnym z tych przypadków nie dochodzi natomiast do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, skoro z interesem prawnym występującego z żądaniem jest ściśle związana merytoryczna przesłanka wznowienia określona w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Trudno bowiem rozstrzygać merytorycznie o pozbawieniu udziału w postępowaniu bez ustalenia istnienia interesu prawnego, w jego materialnoprawnym ujęciu. W żadnym ze wskazanych przypadków nie dochodzi również do bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego, szczególnie, gdy odwołania pochodzą od osób, które wniosły podania o wznowienie (ewentualnie następców prawnych) i osób, w stosunku do których organ wydał postanowienie o wznowieniu w oparciu o art. 149 §1 k.p.a. i wreszcie – osób, które złożyły odwołania od merytorycznego rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie organ wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. wydanego na pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w m. T. dla [...] S.A. - [...], właśnie na wniosek skarżących, którzy w sposób jednoznaczny powołali się na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a tj. pozbawienia czynnego udziału w postępowaniu. Potwierdza to także postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. o wznowieniu postępowania w ww. sprawie na żądanie skarżących. Odwołania z kolei zostały złożone od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], odmawiającej w punkcie 1 uchylenia decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2005 r., dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia T., a w punkcie 2 umarzającej postępowanie wznowieniowe z wniosku M. R. i S. S., a zatem co do zasady decyzji o charakterze merytorycznym. W takiej sytuacji trudno jest twierdzić o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Organ bowiem zobowiązany jest do merytorycznego rozpoznania odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W niniejszej sprawie jej istota sprowadza się zaś do kwestii prawidłowego ustalenia kręgu stron w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2005 r. i wpływu ewentualnego błędnego ustalenia tego kręgu na legalność samej decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej będzie miał na uwadze wiążące wskazówki zawarte w niniejszym uzasadnieniu i zobowiązany będzie do merytorycznego rozpoznania odwołań wniesionych przez wszystkich skarżących od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] i rozstrzygnięcia w sposób określony odpowiednio w art. 151 § 1 pkt 1 kpa, art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. W toku postępowania odwoławczego organ zobowiązany będzie także do rozpoznawania wniosków dowodowych stron postępowania dotyczących ustalenia interesu prawnego skarżących. W tym celu rozważy, czy wystarczające do jednoznacznego rozstrzygnięcia powyższego problemu jest opieranie się wyłącznie na operacie wodnoprawnym znajdującym się w aktach sprawy. Nie przesądzając tego problemu Sąd zwraca uwagę organowi, że kontrolowane postępowanie jest długotrwałe i – na skutek stosunkowo oczywistych błędów proceduralnych – przewlekłe, co znajduje wyraz w wydanych dotychczas wyrokach sądów administracyjnych. W celu jego ostatecznego zakończenia konieczne będzie zatem wydanie rozstrzygnięcia nie tylko w prawidłowej formie i z rozważaniami opartymi na wszechstronnie zebranym i zbadanym materiale dowodowym. W skład tego materiału mogą – oprócz operatu wodnoprawnego – wejść inne dokumenty, w tym odpowiednie ekspertyzy, bądź to złożone przez strony i zweryfikowane przez organ, bądź to zlecone przez organ odwoławczy przy odpowiednim wykorzystaniu art. 136 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 i art. 200 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.