Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 431/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
article: art. 54 par. 3, art.161 par. 1 pkt 3, art. 201 par. 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany akt weryfikacyjnych w punkcie gier na automatach o niskich wygranych; postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 357,- (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2011r. nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego w P. odmówił zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, zlokalizowanym w [...], przy ul F. w P., należących do "A" sp. z o. o. w N.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż automat do gier o niskich wygranych E.R. M., który miał być dostawiony w ww. punkcie, posiada poświadczenie rejestracji, wydane w oparciu o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nr [...] z [...] 2004r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Ważność zezwolenia wygasła po sześciu latach, czyli [...] maja 2010r. Zgodnie z przepisem § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003r w sprawie warunków urządzania gier i zakładów zamiennych, (Dz. U nr 102 poz. 946 ze zm. zwanego dalej rozporządzeniem) poświadczenie rejestracji automatu do gier utraciło ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności, w oparciu o które to poświadczenie zostało dokonane.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła Spółka z o.o. "A" w N. reprezentowana przez pełnomocnika, wskazując, iż organ nieprawidłowo uznał, iż przedmiotowy automat do gier miałby funkcjonować w oparciu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...] maja 2004r, chociaż podstawą prowadzenia działalności w punkcie [...] jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2007r. Nadto odwołujący się podniósł, iż dla przedmiotowego automatu wydano poświadczenie rejestracji nr [...], ważne do [...] lutego 2013r.

Postanowieniem z dnia [...] 2011r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P.utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stając na stanowisku, iż ważność poświadczenia rejestracji automatu do gier uzależniona jest również od daty obowiązywania pierwotnego zezwolenia na prowadzenie działalności z dnia [...] maja 2004r.

Na powyższe postanowienie skargę wniosła Spółka z o.o. "A", zarzucając:

- rażące naruszenie prawa materialnego to jest § 10 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia, poprzez jego wadliwą wykładnię, mającą postać bezzasadnego uznania, iż dla weryfikacji punktu gier w lokalu [...], w którym miałby funkcjonować automat do gier [...], jakiekolwiek znaczenie ma decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. nr [...], chociaż podstawą prowadzenia działalności w tym punkcie gier jest równoważna jej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. [...] z dnia [...] grudnia 2007r.;

- naruszenie prawa materialnego, to jest art. 15b ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych, stosowanego w zw. z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, poprzez dowolne i niczym nieuzasadnione zanegowanie poświadczenia rejestracji nr [...] dla automatu do gier [...], ważnego do [...] lutego 2013r;

- rażące naruszenie procedury, mające zasadniczy wpływ na treść wydanego orzeczenia, to jest art. 194 § 1 ustawy ordynacja podatkowa, poprzez dowolne zanegowanie dokumentu urzędowego, jakim jest poświadczenie rejestracji automatu do gier o niskich wygranych nr [...], w szczególności przy braku jakiegokolwiek dowodu przeciwnego, przeprowadzonego czy to w toku postępowania w sprawie, czy też w jakimkolwiek postępowaniu;

- naruszenie art. 20 i art. 22 Konstytucji RP poprzez faktyczne wprowadzenie przez organ II instancji nieznanego ustawie dodatkowego ograniczenia w i tak już ściśle reglamentowanej przez Państwo sferze działalności gospodarczej, jaką jest działalność w zakresie organizowania gier na automatach o niskich wygranych.

W konkluzji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P.u wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] 2011r. Dyrektor Izby Celnej w P., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) uchylił swoje postanowienie z dnia [...] 2011r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P., z dnia [...] 2010r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż prawidłowa wykładnia art. 10 ust. 1 i 4 rozporządzenia, nie pozwala stwierdzić, że wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności, w oparciu o które dokonano poświadczenia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, oznacza wygaśnięcie tego poświadczenia rejestracji tego automatu, który aktualnie jest użytkowany na podstawie innego – ważnego – zezwolenia, wydanego temu samemu podmiotowi. Organ wskazał również, iż w druku GL-2 wskazać należy datę i numer zezwolenia na prowadzenie działalności, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 1a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, dla podmiotu, który będzie użytkował dany automat, w miejscu przyszłej eksploatacji, a nie zezwolenia pierwotnego, w oparciu o które dokonano poświadczenia rejestracji automatu.

Zdaniem organu, gdyby ustawodawca chciał uzależnić ważność rejestracji od zezwolenia pierwotnego, znalazłoby to bezpośrednie odwzorowanie w treści przepisów, to jest w § 10 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia. Ponadto odmienna interpretacja niniejszego przepisu (jaką zastosowano pierwotnie w postanowieniach wydanych przez organy celne w niniejszej sprawie w obu instancjach) przeczy stworzonej przepisem § 14 ust. 3 rozporządzenia, prawnej konstrukcji umożliwiającej przemieszczanie automatów. Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, iż przepisy ustawy z 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych umożliwiają dalszą eksploatację automatu o niskich wygranych, po jego przemieszczeniu do innego zezwolenia, pomimo wygaśnięcia zezwolenia pierwotnego, pod warunkiem zgłoszenia zamiaru przemieszczenia przed wygaśnięciem zezwolenia, na podstawie którego jest prowadzona aktualnie działalność oraz przy założeniu, że sześcioletni okres ważności rejestracji automatu jeszcze nie upłynął. Organ uznał przy tym, iż w przedmiotowej sprawie dalsza eksploatacja automatu do gier [...] o nr fabrycznym [...] i nr rejestracji [...], po jego przemieszczeniu do lokalu [...] jest możliwa, pomimo wygaśnięcia pierwotnego zezwolenia w dniu [...] maja 2010r. Organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do zajęcia prawidłowego stanowiska, opartego na argumentacji przytoczonej w ww. postanowieniu.

Pismem z dnia 12 września 2011r. Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wywołanego skargą wniesioną przez Spółkę z o.o. "A" wskazując, iż organ II instancji, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę strony i podjął rozstrzygnięcie zgodne z jej oczekiwaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji. Wydanie takiego orzeczenia możliwe jest aż do rozpoczęcia rozprawy przed sądem administracyjnym, w następstwie wniesienia skargi. Kolejny warunek, który musi być spełniony to uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uwzględnienie zarówno zarzutów zawartych w skardze, jak i wniosków skarżącego. Organ dokonujący autokontroli powinien oceniać zasadność skargi wedle tych samych kryteriów co sąd administracyjny, (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2005r. I SA/Wa 735/04 LEX nr 190723). Wydanie przez organ administracji publicznej na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. – w wyniku uwzględnienia skargi w całości – decyzji, która wzrusza decyzję stanowiącą przedmiot skargi sądowoadministracyjnej, powoduje, że skarga ta traci swój byt.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 marca 2011r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego w trybie autokontroli z art. 54 § 3 p.p.s.a. - organ II instancji wydał postanowienie z dnia 9 września 2011 r. uchylające zaskarżony akt. W ocenie Sądu organ uwzględnił skargę Spółki "A" w całości, to jest podzielił wszystkie zawarte w niej zarzuty i orzekł zgodnie z wnioskiem skarżącego.

W tych okolicznościach postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 201 § 1, w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz. 1349).