Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 664/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 145, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 54 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi Spółki A sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 roku Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Po 664/15

Uzasadnienie

Postanowieniem z [...].08.2013r. Starosta na podstawie art.53 ust.4 pkt 6 i ust.5, art.64 ust.l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012.647 j.t.), art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2004.121.1266 ze zm.) zwanej dalej "Ustawą" oraz art.106 §5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013.267 j.t.), w związku z wystąpieniem: Burmistrza Gminy nie uzgodnił projektu decyzji nr [...] z dnia [...].08.2013 (data wpływu) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanej budowy podziemnej linii kablowej SN15kV wraz z linią telesterowniczą, na działkach o nr ewid. [...], obręb Z., dz. o nr ewid. [...], obręb S., dz. o nr ewid. [...], obręb S., dz. nr ewid. [...], obręb M., gmina S.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 05.08.2013r. znak: [...] Burmistrz Gminy zwrócił się o uzgodnienie zmodyfikowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla projektowanej budowy podziemnej linii kablowej SN15kV wraz z linią telesterowniczą, na wskazanych działkach

Zgodnie z informacją z ewidencji gruntów i budynków na dz. o nr ewid. [...] wchodzących m.in. w skład planowanego przedsięwzięcia występują grunty klasy Rllla i Rlllb, które podlegają ochronie. Z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że planowana linia kablowa wraz z linią telesterowniczą przebiega po gruntach klasy Rllla i Rlllb.

Przedmiotowe uzgodnienie odnosi się do gruntów rolnych i leśnych w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Chodzi zatem o grunty, które w katastrze nieruchomości (ewidencji) wykazane zostały jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. ustawy o gospodarce nieruchomości, Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w obowiązującym od dnia 26 maja 2013r. brzmieniu, zmiana przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposób użytkowania gruntów rolnych lub leśnych (art. 4 pkt. 6 ustawy). Przeznaczenia takiego należy dokonać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2012.647 ze zm.).

Aby inwestor mógł realizować inwestycję, dana nieruchomość musi być objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku konieczne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez wójta/ burmistrza gminy po spełnieniu warunków wynikających z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647. j.t.), m.in. dot. uzgodnienia możliwości zmiany użytkowania nieruchomości z rolniczego na nierolniczy. Warunek ten jest spełniony, gdy na danej nieruchomości występują grunty o klasie niższej niż RIII lub nieruchomość ta objęta była decyzją ministra ds. rozwoju wsi, na zmianę przeznaczania gruntu z rolniczego na nierolniczy, uzyskaną przy uchwalaniu planów ogólnych, które utraciły moc w związku z art. 88 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, grunty o wysokiej przydatności rolniczej (klasy I-III) winny zostać objęte ochroną, bez względu na rodzaj planowanej inwestycji czy powierzchnie gruntów, jaka będzie zajęta pod realizację inwestycji. Na cele nierolnicze należy więc przeznaczać przede wszystkim nieużytki oraz grunty o najniższej przydatności rolniczej.

Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego (Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007r. sygn. akt P 37/06) decyzja o warunkach zabudowy będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. W przypadku braku planu miejscowego, na terenie takim obowiązuje bowiem "generalny" (ogólny) porządek planistyczny, unormowany ustawami szczególnymi. Decyzja o warunkach zabudowy nie tworzy porządku prawnego i nie ma charakteru konstytutywnego, lecz w uproszczeniu, przyjąć można, że stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Z przedstawionych regulacji wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu (zmiana przeznaczenia terenu) następuje przez uchwalenie planu miejscowego, a przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie sposobów i warunków zagospodarowania, a nie zmiana przeznaczenia terenu. (Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z dnia 6 lutego 2009r. II OSK 113/08).

W przypadku, gdy nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o przyszłym przeznaczeniu i wykorzystaniu gruntów decyduje wola właściciela, którego konstytucyjne prawo własności ograniczać mogą przepisy ustaw, a w tym przypadku ustaw tworzących generalny porządek planistyczny.

Wnioskowane działki w nieobowiązującym Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Stęszew, uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej Gminy Stęszew nr XXXIII/153/93 z dnia 20.12.1993 roku, który utracił ważność z dniem 01.01.2003 roku, ujęte były jako tereny rolne i nie uzyskały zgody ministra właściwego ds. rozwoju wsi na inne niż rolnicze przeznaczenie.

W analizowanym przypadku, w związku z występowaniem na przedmiotowym terenie użytków rolnych klasy Rllla i Rlllb i nierolniczym charakterze inwestycji, nie jest możliwe uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji, gdyż wnioskowane przedsięwzięcie może wymagać zgody na zmianę przeznaczenia gruntu z rolniczego na nierolniczy, wydanej przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Na powyższe postanowienie Starosty, zażalenie w terminie ustawowym wniosła Spółka A Sp. z o.o., Skarżący wnosząc o uchylenie postanowienia Starosty i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla linii kablowej, zgodnie z wystąpieniem Burmistrza, wskazał na błędną wykładnie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...].07.2014 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Na wstępnie uzasadnienia wskazano, że w dniu 26 maja 2013 r. znowelizowana została ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawą z dnia 08 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503) zmieniono art. 7 ust. pkt. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w ten sposób, że wyłączono kryterium obszarowe dotyczące możliwość odrolnienia użytków rolnych klas I-III. W obecnym stanie prawnym każde przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest możliwe jedynie w planie miejscowym. W powołanej powyżej ustawie z dnia 08 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawarto przepisów dotyczących jej wejścia w życie. Przyjmuje się przy tym, że w razie kolizji czy w sprawie ma zastosowanie przepis dotychczasowy, czy nowy to przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Zdaniem Kolegium zatem słusznym jest zastosowanie obecnie obowiązujących przepisów prawa.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z r. 2012, Nr 647, z późn, zm.), zwaną dalej "u.p.z.p.") uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych dokonuje starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej (zob. postanowienie NSA z dnia 1 8.12.2009t\, sygn. akt 11 O W 70/09. Lex nr 582881). W myśl art. 3 ust. I pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów rolnych polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze i nieleśne, Z kolei według art.6 ust.1 powołanej ustawy, na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Nadto należy zauważyć, że przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących-użytki rolne klas I – III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art.5b i art.7 ust. 1-2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Wobec powyższych ustaleń, obowiązkiem starosty uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wyjaśnienie, czy zmiana przeznaczenia konkretnych gruntów rolnych nie wymaga uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdy przeszkoda taka nie zostanie stwierdzona, wówczas starosta powinien ocenić, czy grunt rolny stanowi nieużytek lub co najmniej charakteryzuje się niską przydatnością produkcyjną. Dalej przytoczono pogląd zamieszczony w wyroku WSA w Lodzi z dnia 10 maja 201 Ir., sygn. akt 11 SA/Ld 71/11, Lex nr 795725: "Należy stwierdzić, że zgoda, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne następuje tylko w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie znajduje zastosowania przed organem rozstrzygającym o warunkach zabudowy. Rolą tegoż organu jest bowiem sprawdzenie czy teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo czy jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, tak jak przewiduje to art. 61 ust. 1 pkt. 4 Ustawy. Wskazanej zgody nie można przy tym utożsamiać z rygorami związanymi z ochroną gruntów rolnych i leśnych, a dotyczących ograniczeń w przeznaczaniu terenów rolnych i leśnych na inne cele, tak jak przewiduje to art. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kwestie te podlegają bowiem procedurze uzgodnieniowej stosownie do art. 53 ust. 4 pkt. 6 w związku z art. 64 ust. 1 Ustawy. Zgodnie z tym przepisem decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W powyższej kwestii wypowiadały się wielokrotnie sądy administracyjne stwierdzając, że uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 6 u.p.z.p. nie można utożsamiać ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ustawy . o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ zgoda ta jest związana ze zmianą przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei uzgodnienie przewidziane w przepisie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji niedającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu, przede wszystkim mając na uwadze ograniczenia w przeznaczeniu terenów rolnych i leśnych na inne cele, tak jak przewiduje to art. 3 Ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zakres tego uzgodnienia ogranicza się do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchom ościami (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2008. str. 428). Oczywistym jest, że wynikiem postępowania uzgodnieniowego może być rozstrzygnięcie zarówno pozytywne jak i negatywne. Ustawodawca w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wyraźnie wskazał, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., a dokonanie uzgodnienia jest obowiązkiem organu prowadzącego sprawę główną tj. sprawę o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasady przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne określone są w rozdziale 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tejże ustawy, na cele nierolnicze przeznaczać należy przede wszystkim nieużytki lub inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Możliwe jest również przeznaczenie na cele nierolnicze innych gruntów, po uzyskaniu odpowiedniej zgody. Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu ustawy, obecnie obowiązującej (tekst jednolity z 2013r., poz. 1205), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Bezspornym jest również to, że organem właściwym w tej sprawie jest starosta.

Dalej argumentowano, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak to stanowi ust. 2 pkt 1 tego przepisu. Zasadą więc jest to, że zmiana przeznaczenia terenu może nastąpić przez uchwalenie planu, gdyż przedmiotem decyzji, jak wynika z przytoczonego przepisu, może być określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy, a nie zmiana przeznaczenia terenu. Zasadę tę, w odniesieniu do gruntów rolnych i leśnych, potwierdza też treść art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowiąc, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy, przewiduje, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Przepis ten, z mocy art. 50 ust. 1 ustawy, stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Można zatem powiedzieć, że w przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ochrona gruntów rolnych i leśnych sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy teren objęty wnioskiem wymaga zgody na zmianę przeznaczenia.

Sytuacje, w jakich jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze określa art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z tym przepisem, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pozostałe klasy gruntów nie wymagają zgody Ministra na zmianę przeznaczenia. Fakt, że tylko grunty rolne klas I - III wymagają zgody na zmianę ich przeznaczenia, wynika wprost z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli czy zgody starosty; w tym zakresie organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych jest właściwy minister, przy czym minister wypowiada się w tym przedmiocie tylko w procesie planistycznym prowadzonym przez gminę, na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta.

Kolegium wyjaśniło, że obowiązkiem starosty uzgadniającego projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wyjaśnienie, czy zmiana przeznaczenia konkretnych gruntów rolnych nie wymaga uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdy przeszkoda taka nie zostanie stwierdzona, wówczas starosta powinien ocenić, czy grunt rolny stanowi nieużytek lub co najmniej charakteryzuje się niską przydatnością produkcyjną.

Oczywistym jest, że wynikiem postępowania uzgodnieniowego może być rozstrzygniecie zarówno pozytywne jak i negatywne.

Jak wynika z akt sprawy organu I instancji oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia działki o nr ewid. [...] wchodzących między innymi w skład planowanego przedsięwzięcia występują grunty klasy RIIla i RHIb. które podlegają jak wyżej przedstawiono ochronie. Z załącznika graficznego do projektu decyzji Burmistrza Gminy znak; [...] wynika, że planowana linia kablowa wraz z linią telesterowniczą przebiega po gruntach klasy RHIa i Rlllb. zatem nie jest możliwe uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji, bowiem wnioskowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu z rolniczego na nierolnicze, wydanej przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Dokonując interpretacji przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy mieć na uwadze cel jaki mu przyświeca, tj. ochronę gruntów rolnych klasy I - III, przeciwdziałanie wyłączania takich gruntów z produkcji rolnej bez zgody właściwego ministra.. Organ I instancji szczegółowo uzasadnił dlaczego odmówił uzgodnienia projektu decyzji i jest to zgodne z prawem.

W ocenie Kolegium wystąpienie inwestora o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla projektowanej podziemnej linii kablowej SN15kV wraz z linią telesterowniczą, usytuowanie zamierzenia inwestycyjnego godzi w interesy rolnictwa. Kierując się zatem wytycznymi zawartymi w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oceniono, że w tym przypadku planowana inwestycja wymaga uzyskania zgody właściwego ministra, a zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych może nastąpić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W tej sytuacji Starosta nie mógł pozytywnie uzgodnić projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Na koniec Kolegium wskazało, że uzgodnienie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jeśli Starosta nie stwierdzi istnienia przesłanek powodujących, że zmiana przeznaczenia gruntu rolnego może zostać dokonana tylko w drodze uchwalenia planu miejscowego, to nadal może zająć stanowisko negatywne. Starosta powinien ocenić, czy grunt rolny stanowi nieużytek lub co najmniej charakteryzuje się niską przydatnością produkcyjną. Jeśli w sposób spójny i logiczny sformułuje swoje stanowisko, to będzie ono odpowiadało prawu. Zadaniem Kolegium jako organu odwoławczego jest jedynie sprawdzenie, czy Starosta nie działał w sposób dowolny i tym samym nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Starosta zajął stanowisko odpowiadające prawu.

Na powyższe postanowienie skargę di sądu za pośrednictwem fachowego pełnomocnika złożyła firma o nazwie Spółka A sp. z o.o. w P.

Zaskarżając w całości postanowienie i zarzucając :

1. naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez przyjęcie, że inwestycja celu publicznego, w postaci budowy podziemnej linii kablowej, powoduje zmianę przeznaczenia terenu, która może nastąpić tylko poprzez

uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przedmiotowa inwestycja, nie powoduje takiej zmiany;

2. naruszenie prawa procesowego, art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Starosty bez rozpoznania istoty sprawy, co godzi w zasadę dwuinstancyjności.

\N związku z powyższym zarzutem skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2013 r. i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego nie ma mowy o zmianie przeznaczenia gruntu ponieważ planowana linia jest linia podziemną. Jej przebieg w żaden sposób nie spowoduje zmiany przeznaczenia gruntu, ani tez nie godzi w interes rolnictwa, a przebieg linii kablowej dla której ma być wydana decyzja w żaden sposób nie koliduje z możliwością rolniczego wykorzystania działki pod którą przebiega.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej: ustawa p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1.tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .

Sąd poddawszy kontroli zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i została uregulowana w rozdziale 2. ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 6. 1 cyt. ustawy na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej.

Ustęp 2. stanowi, że przy budowie, rozbudowie lub modernizacji obiektów związanych z działalnością przemysłową, a także innych obiektów budowlanych należy stosować takie rozwiązania, które ograniczają skutki ujemnego oddziaływania na grunty. Art. 7. 1. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

2. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne:

1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi,

2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa(1) lub upoważnionej przez niego osoby,

3. Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Do wniosku dotyczącego gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wójt (burmistrz, prezydent miasta) dołącza opinię dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, a w odniesieniu do gruntów parków narodowych - opinię dyrektora parku.

Z niespornych ustaleń organów wynika, że skarżąca złożyła wniosek do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prawidłowo organ ten wystąpił w trybie art. 53 ust.4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z wnioskiem do starosty o uzgodnienie zmodyfikowanych warunków lokalizacji dla inwestycji. Poza sporem jest także ,że planowana inwestycja przebiegać ma przez grunty rolne klasy I – III. Spór interpretacyjny wskazanych przepisów wynika z twierdzeń skarżącego, że realizacja planowanej inwestycji przebiegać będzie pod ziemią wobec czego wskazane działki rolnicze o klasie I do III dalej będą mogły być użytkowane w dotychczasowy sposób. Takie rozumowanie jest błędne zarówno w aspekcie faktycznego dalszego korzystania z działek jak i w aspekcie obowiązujących przepisów prawnych. Odnośnie zarzutu, że wskazane działki dalej będzie można wykorzystywać rolniczo, to wskazać należy, że charakter ewentualnych prac budowlanych co byłoby dalszą konsekwencja udzielenia wymaganego uzgodnienia wskazują ewidentnie, że doszłoby do naruszenia żyznej wierzchniej warstwy gleby i wobec tego trafne jest twierdzenie organów, że decyzja uzgodnieniowa naruszałaby słuszny interes społeczny ponieważ godzi w interes rolnictwa. W kontekście obowiązków jakie wynikają z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych koncepcja prezentowana przez skarżącego jest nie do zaakceptowania. Kolejnym argumentem przemawiającym za trafnym i w pełni uzasadnionym poglądem wyrażonym w uzasadnieniach organów administracji jest – ujmując w sposób najbardziej syntetyczny – stwierdzenie, że skoro ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy, albo decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to następuje zmiana przeznaczenia w dotychczasowym wykorzystaniu gruntu. Argument skarżącego, że dotychczasowy sposób użytkowania działek się nie zmieni jest więc nietrafna.

Reasumując zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienia wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy i w sposób należyty uzasadnione wobec czego Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.