Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 263/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreślił, że otrzymuje emeryturę, która po odliczeniu zajęcia egzekucyjnego wynosi 1107,39 zł netto. Zaznaczył, iż kwotę tę przeznacza w całości na swoje utrzymanie. Według wniosku skarżący nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym i zamieszkuje w lokalu należącym do byłej żony.

Na wezwanie referendarza sądowego przedłożono: zaświadczenie w sprawie zameldowania (skarżący zameldowany jest wraz z żoną), kopie decyzji o waloryzacji emerytur skarżącego i jego małżonki (emerytura żony do wypłaty wynosi 1810,29 zł), kopie rocznych obliczeń podatku przez organ rentowy, kopie rachunków i dowodów wpłaty dotyczących utrzymania mieszkania, m.in. czynszu w wysokości 459,90 zł,

w większości opłaconych, z adnotacją, że wnioskodawca pokrywa te koszty w 50% oraz wyciąg z rachunku bankowego skarżącego (odnotowuje on wpływy z tytułu emerytury skarżącego i obciążenia związane główne z codziennymi zakupami, saldo końcowe na rachunku wyniosło 596,23 zł). Skarżący nie nadesłał natomiast wyciągów z dwóch innych wskazanych wprost w wezwaniu rachunków bankowych, które – w świetle akt administracyjnych – wykorzystywane były przez niego w ramach działalności handlowej, stwierdzając, iż rachunki te do niego nie należą. Nie ustosunkował się także do wezwanie do nadesłania kopii wyroku orzekającego rozwód jego małżeństwa.

Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 188 zł.

Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy także w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 476/15, w której reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika; postępowanie w przedmiocie tego wniosku jest wciąż w toku, gdyż biegnie termin do wystosowanego w nim wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powinna zatem tę przesłankę udowodnić, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – stosowną dokumentację źródłową. Minimum staranności, jaką powinna przejawić, sprowadza się do dokładnego wykonania wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku.

Odnosząc te spostrzeżenia do niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że wnioskodawcy nie nadesłał wyciągów z rachunków bankowych, których numery wprost wskazano w wezwaniu referendarza sądowego. Stosownie do ustaleń poczynionych w toku postępowania podatkowego rachunki te były wykorzystywane przez skarżącego w działalności handlowej, dlatego należy poddać analizie ich stan i przeprowadzone na nich operacje, niezależnie od tego, kto jest formalnie ich posiadaczem.

Wytknąć również wypada skarżącemu, że we wniosku zataił, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, co jednoznacznie wynika

z dostarczonych materiałów. Stwierdził wszak jedynie, że zamieszkuje w lokalu należącym do byłej żony, lecz nie ustosunkował się w ogóle do wezwania do nadesłania kopii wyroku orzekającego rozwód jego małżeństwa i nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy tym oświadczeniem a treścią przedłożonych dokumentów źródłowych. Co więcej, przyznał, że dzieli z żoną koszty utrzymania lokalu po połowie. Fakty te ukazują sytuację wnioskującego w znacznie lepszym świetle, zwłaszcza że jego małżonka otrzymuje wyższą emeryturę niż on. Stałe wykazane dochody gospodarstwa domowego są więc prawie trzykrotnie wyższe, niż zadeklarowano we wniosku. Wpis od skargi, czyli najwyższa opłata sądowa, jaką można uiścić w całym postępowaniu, nie przekracza nawet 6,5% tych dochodów.

W konsekwencji trudno przyjąć, że skarżący wykazał, iż poniesienie kosztów sądowych spowodowałoby uszczerbek utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Jest tak tym bardziej dlatego, że z dokumentów źródłowych nie wynikają jakiekolwiek zaległości w tych kosztach; także na rachunku bankowym wnioskodawcy zawsze występuje saldo dodatnie, ostatnie znane w wysokości przewyższającej wpis od skargi ponadtrzykrotnie.

Bez znaczenia dla tych uwag ma to, że skarżący dochodzi swoich praw

w jeszcze jednym postępowaniu przed Sądem, w którym też złożył wniosek

o przyznanie prawa pomocy. Postępowanie w przedmiocie tego wniosku jest w toku, toteż nie można nie można obecnie stwierdzić, czy wnioskujący będzie zobowiązany do opłacenia kosztów sądowych w tamtej sprawie. To obciążenia finansowe będące wynikiem oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie mogą być uwzględnione podczas oceny wniosku, który będzie dopiero rozpoznany.

Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258

§ 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.