Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 8/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 2 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 76 poz 693
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o uposażeniu żołnierzy.
article: par. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 62 poz 729
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę: na nie wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2004r. /sygn. akt [...]/ poprzez nie wykonanie obowiązku nałożonego przez Sąd, iż decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] jako akt nieważny nie podlega wykonaniu w całości i bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w przedmiocie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia żądania skarżącego z dnia 15 lutego 2006r. o zwrot uzyskanej w dniu [...] 2004r. kwoty wraz z odsetkami na podstawie aktu nieważnego /decyzja WBE z dnia [...], oraz decyzja MON z dnia [...].

W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący J. K. w piśmie z dnia 4 lipca 2007r. sprecyzował przedmiot skargi, podając że przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w sprawie nie rozstrzygnięcia żądania skarżącego z dnia 15 lutego 2006r.

Wniesienie powyższej skargi na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego poprzedzały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego decyzją z dnia [...] uznał wypłacone J. K. uposażenie w kwocie [...] zł za okres od 1 czerwca 2000r. do 31 maja 2001r. za świadczenie nienależne i podlegające zwrotowi. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzją z dnia [...] organ emerytalny przyznał skarżącemu emeryturę wojskową z tytułu wysługi lat w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej na podstawie przedstawionych dokumentów przez JW. [...]. Z tego tytułu wypłacone zostało dwunastomiesięczne uposażenie. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję dotyczącą zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej uwzględniając wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001 /sygn. akt [...]/. W dniu 5 czerwca Szef WSW powiadomił organ, że z dniem 3 czerwca 2003r. skarżący został zaliczony do stanu ewidencyjnego jednostki i przyjęty na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...]. Na powyższą decyzję skargę złożył J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 22 grudnia 2004r. /sygn. akt [...]/ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, w przedmiotowej sprawie brak właściwości Wojskowego Biura Emerytalnego do orzekania w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, że wypłaty tego świadczenia dokonuje właściwe wojskowe biuro emerytalne, jednakże nie oznacza to, że dyrektor wojskowego biura emerytalnego może wydawać w sprawach powyższego świadczenia, mającego charakter uposażenia, decyzje administracyjne, w tym i decyzję uznającą powyższe świadczenie za nienależne. Idąc dalej wszystkie decyzje związane z tym uposażeniem, nie leżą w kompetencji wojskowego organu emerytalnego. Stąd też organem właściwym do ewentualnego wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie, nie był Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego, lecz dowódca jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową przed zwolnieniem ze służby.

Mając na uwadze powyższy wyrok skarżący wnioskiem z dnia 12 października 2005r. wezwał Ministra Obrony Narodowej o wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2004r. W odpowiedzi Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] przekazał wniosek skarżącego do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego. Dyrektor WBE pismem z dnia 4 stycznia 2006r. adresowanym do Ministra Obrony Narodowej wniósł o ponowne rozpoznanie przedmiotowego wniosku i uchylenie wskazanego wyżej postanowienia.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...], uchylił własne postanowienie z dnia [...] i przekazał wniosek J. K. Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. Na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] skarżący J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

W takich okolicznościach skarżący wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z żądaniem z dnia 15 lutego 2006r. o zwrot uzyskanej w dniu [...] 2004r. kwoty wraz z odsetkami na podstawie nieważnych aktów tj decyzji Dyrektora WBE z dnia [...] oraz decyzji MON z dnia [...].

W odpowiedzi Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego pismem z dnia 14 marca 2006r. poinformował skarżącego, że Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] przekazał sprawę do załatwienia przez dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [....]. Nadto wyrok WSA w W. z dnia 22 grudnia 2004r. nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie zwrotu środków finansowych, bezspornym jest, że za ten okres zostało wypłacone uposażenie przez Jednostkę Wojskową Nr [...]. W konkluzji stwierdzono, że Minister Obrony Narodowej wskazał organ właściwy do załatwienia sprawy, organ emerytalny nie będzie podejmował w tym zakresie żadnych czynności do czasu załatwienia sprawy przez dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...].

Skarżący uznał, że pismo z dnia 14 marca 2006r. stanowi o uchylaniu się Dyrektora WBE od zgodnego z prawem wykonania wyroku i nie rozstrzygnięciu zgodnie z kpa o jego żądaniu z dnia 15 lutego 2006r. W takiej sytuacji złożył zażalenie do Ministra Obrony Narodowej na nie załatwienie sprawy w terminie. Następnie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego. Postanowieniem z dnia 27 września 2006r. /sygn. akt [...]/ skarga została odrzucona z przyczyny nie wyczerpania właściwego trybu poprzedzającego złożenie skargi tj. nie wezwania do usunięcia naruszenia prawa dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...].

Natomiast wyrokiem WSA w W. z dnia 30 listopada 2006r. /sygn. akt [...], doręczonym skarżącemu w dniu 9 stycznia 2007r./ została oddalona skarga na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] o przekazaniu sprawy do załatwienia przez dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...].

Następnie pismem z dnia 5 lutego 2007r. skarżący wezwał dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] do zaprzestania naruszania prawa.

W dniu [...] Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wydał decyzję [...] w której orzekł merytorycznie o żądaniu skarżącego. W decyzji organ stwierdził, ze skarżący nie nabył prawa do uposażenia w kwocie [...] zł i kwota ta podlega zwrotowi. Przy czym w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że obowiązek zwrotu wskazanej kwoty został spełniony. Decyzję tą otrzymał skarżący w dniu 3 marca 2007r.

W takich okolicznościach skarżący w dniu 4 kwietnia 2007r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Biura Emerytalnego, w przedmiocie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia żądania skarżącego z dnia 15 lutego 2006r. o zwrot uzyskanej w dniu [...] 2004r. kwoty wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. wskazując na wyrok WSA w W. z dnia 30 listopada 2006r. /sygn. akt [...]/ doręczony mu w dniu 9 stycznia 2007r., który wobec nie zaskarżenia stał się prawomocny w dniu 9 lutego 2007r. stwierdza, że w tym stanie pewnym już jest, że organem właściwym do rozpatrzenia wezwania w przedmiocie bezczynności strony przeciwnej jest ostatecznie Jednostka Wojskowa Nr [...]. Nadto skarżący podnosi, że otrzymana w dniu 2 marca 2007r. decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] nie zawiera rozstrzygnięcia wskazanej w wezwaniu bezczynności strony przeciwnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał przede wszystkim, że wyrok, którego wykonania domaga się skarżący nie nakładał na organy administracji obowiązku, a stroną postępowania sądowego był Minister obrony Narodowej, a nie Dyrektor WBE. Minister Obrony Narodowej wskazał skarżącemu organ właściwy do załatwienia sprawy i organ ten wydał stosowną decyzję. Wystąpiła zatem przesłanka procesowa wskazana w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.169/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Jak stanowi art. 2 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy /t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 693 z zm./ uposażenie żołnierzy składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków, natomiast stosownie do brzmienia art. 18 ust.1 pkt 1 ustawy , żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, niezależnie od odprawy przysługuje m.in. co miesiąc przez okres roku uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wypłaty powyższego uposażenia dokonuje, zgodnie z p 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra 0brony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy /Dz. U. Nr 62, poz.729 z zm./ wojskowe biuro emerytalne właściwe według miejsca zamieszkania./

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 22 grudnia 2004r. /sygn. akt [....]/ w sprawie ze skargi J. K. jednoznacznie rozstrzygnął, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie jest organem właściwym w sprawie powyższego świadczenia mającego charakter uposażenia. Sąd stwierdził, że organem właściwym do ewentualnego wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie nie był Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego, lecz dowódca jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową przed zwolnieniem ze służby.

W przedmiotowej sprawie jako organ właściwy do rozpoznania żądania skarżącego został wskazany postanowieniem MON z dnia [...] Nr Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...]. Wyrokiem WSA w W. z dnia 30 listopada 2006r./sygn. akt [...]/ doręczonym w dniu 9 stycznia 2007r. skarga J. K. na powyższe postanowienie została oddalona, wyrok ten stał się prawomocny w dniu 9 lutego 2007r.

Natomiast w dniu 4 kwietnia 2007r. skarżący złożył skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego.

W świetle powyższych ustaleń wynikających zarówno z wskazanego wyżej stanu prawnego, jak i z zapadłych wyroków WSA w W. z dnia 22 grudnia 2004r. i dnia 30 listopada 2006r. wynika, że organem właściwym do rozpatrzenia żądania skarżącego nie jest Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego, lecz Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...]. Tym samym Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie mógł pozostawać w bezczynności w sprawie rozstrzygnięcia żądania skarżącego. Złożenie skargi na bezczynność organu, który nie jest właściwy do orzekania w żądanej sprawie prowadzi do oddalenia skargi, jeżeli skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Nie wyczerpanie środków zaskarżenia lub zastosowanie nieprawidłowych środków zaskarżenia prowadzi do odrzucenia skargi. Skarżący wnosząc w dniu 4 kwietnia 2007r. skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego, mimo treści prawomocnego wyroku WSA w W. z dnia 30 listopada 2006r., powinien skargę tę poprzedzić zażaleniem do organu wyższej instancji na nie załatwienie sprawy w terminie.

Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 z zm./ skargę odrzucił.