Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 101/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 191, art. 194 par. 1 , art. 194 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29, art. 67, art. 201 ust. 2, art. 214
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski,, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi A. M. i R. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 31 stycznia 2008 r. nr [...]; [...]; [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 sierpnia 2007 r. R. L. i A. M., prowadzący działalność gospodarczą "A", poprzez przedstawiciela bezpośredniego dokonali zgłoszenia celnego towaru

w postaci używanego, uszkodzonego samochodu osobowego marki MAZDA, nr nadwozia [...], pojemności silnika [...] ccm, roku produkcji 2006, deklarując wartość transakcyjną towaru na kwotę 6.300,00 USD. Samochód został sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Zgłoszenie spełniało wymogi formalne, zostało więc przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...].

W trakcie rewizji celnej stwierdzono, iż samochód zgodny jest

z deklarowanym w zgłoszeniu celnym i załączonych dokumentach. Uznano jednak, że wartość transakcyjna pojazdu podana w zgłoszeniu celnym budzi wątpliwości.

W wyniku weryfikacji Naczelnik Urzędu Celnego [...] wydał w dniu

27 września 2007r. decyzję nr [...], w której określił kwotę długu celnego, która nie została uiszczona na sumę 8.066,00 zł, w tym: cło 1.538,00 zł, podatek akcyzowy 2.300,00 zł i podatek od towarów i usług VAT 4.228,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż po dokonaniu sprawdzenia na stronach internetowych ofert sprzedaży tego typu pojazdów wraz z cenami zakupu oferowanymi na rynku w USA stwierdzono, że samochód marki Mazda 5, rok produkcji 2006 oferowany był w przedziale cenowym od około 15.000 USD do 21.000 USD.

W wydanej w dniu 16 sierpnia 2007r. opinii technicznej nr [...] rzeczoznawca dokonał oceny, czy badany pojazd uległ zalaniu całkowitemu lub częściowemu oraz ustalił wartość wolnorynkową pojazdu na terenie USA

z uwzględnieniem stwierdzonych w wyniku badań uszkodzeń. W wyniku oględzin samochodu nie ujawniono śladów zalania pojazdu. Wskazano jednak

na uszkodzenia (niesprawność) układów elektronicznych (sterowania). Dokonując wyceny pojazdu na rynku w USA, cenę samochodu oszacowano na kwotę 16.000,00 USD. Po zastosowaniu korekt ( - 22%) przyjęto wartość 14.200,00 USD. Korzystając z notowań "Eurotax" ustalono wartość rynkową przedmiotowego pojazdu na kwotę 65.300,00 zł. Zatem wartość celną towaru określono na kwotę 11.936,60 USD. Tym samym kwota długu celnego wynosiła 8.066,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji wniesiono o jej uchylenie w całości. Decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 191 w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie

i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W uzasadnieniu stwierdzono, że oględziny pojazdu przeprowadzone przez biegłego rzeczoznawcę w zakresie techniki samochodowej były nierzetelne i jako takie nie mogło samodzielnie stanowić podstawy prawidłowego określenia stanu technicznego pojazdu. Biegły dokonał jedynie oględzin dwóch elementów wyposażenia pojazdu, które zostały częściowo zdemontowane. Brak śladów zalania na powierzchni niektórych elementów pojazdu nie przesądza jeszcze, iż ślady takie nie występują na innych elementach. O uszkodzeniu pojazdu w wyniku zalania może m.in. świadczyć brak możliwości uruchomienia silnika pojazdu. Natomiast stwierdzenie przez biegłego wyłącznie na podstawie oględzin zewnętrznych, iż brak możliwości uruchomienia silnika pojazdu był spowodowany uszkodzeniem układów elektronicznych, świadczy o braku rzetelności zarówno w zakresie przeprowadzonych przez biegłego badań, jak również wyciągniętych na ich podstawie wniosków.

Zdaniem odwołujących opinia biegłego nie stanowi także wiarygodnego dowodu, który mógłby podważyć dane zawarte w dostarczonych dokumentach,

w tym m.in. w Świadectwie Własności Samochodu wydanym przez Wydział Komunikacji Stanu Wirginia. Dokument ten stwierdzał, iż importowany pojazd jest samochodem powypadkowym, uszkodzonym przez wodę. Do odwołania dołączono opinię techniczną.

Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. nr [...], [...], [...], powołując się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 75 ust. 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 27 września 2007r.

w części dotyczącej określenia różnicy w podatku od towarów i usług w kwocie 4.228,00 zł i akcyzowego w kwocie 2.300,00 zł i określił podatek akcyzowy z tytułu importu pojazdu samochodowego w wysokości 4.872,00 zł, jak również określił kwotę podatku VAT z tytułu importu pojazdu samochodowego w wysokości 8.954,00 zł.

W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ustalenie wartości celnej odbywa się na podstawie przepisów zawartych w Rozdziale 3 Tytułu II WKC, gdzie zgodnie z art. 29 wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar. W sytuacji jednak gdy wystąpiły uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi wartości należną, zgodnie z treścią art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L Nr 253, ze zmianami), organy celne dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów stosują metody zawarte w art. 30, 31 WKC z zachowaniem kolejności ustalonej w wymienionych przepisach.

Przeprowadzone przez organ celny w dniu 13 sierpnia 2006r. oględziny pojazdu nie wykazały śladów zalania, tak jak wynikało to z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Także opinia techniczna, wykonana na zlecenie Agencji Celnej "B", nie potwierdziła uszkodzeń powstałych w wyniku zalania. Nie stwierdzono zawilgoceń, przebarwień, osadów, których obecność mogłaby wskazywać na to,

że pojazd został uszkodzony przez wodę.

Ponadto rzeczoznawca określił wartość pojazdu na kwotę 14.200,00 USD. Strona w zgłoszeniu celnym zadeklarowała wartość pojazdu w kwocie 6.300,00 USD, natomiast pojazdy tego typu na rynku amerykańskim są sprzedawane w przedziale cenowym od 15.000 USD do 21.000 USD.

Organ odwoławczy nie zgadzał się z zarzutem strony, iż organ celny nie miał podstaw do uznania, że przedmiotowy pojazd nie został uszkodzony. Z opinii biegłego jednoznacznie wynika, że pojazd nie został uszkodzony w wyniku zalania.

Zgodnie z art. 214 WKC kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Data przyjęcia zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 67, 201 ust. 2 i art. 214 WKC jest datą dla obliczenia długu celnego, jeżeli towary podlegają należnościom celnym. Zatem wartość celna towaru została prawidłowo ustalona zgodnie ze stanem towaru w dniu zgłoszenia towaru na podstawie dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego.

Odnosząc się do opinii technicznej nr [...] z dnia 10 października 2007r. organ podał, iż w związku z tym, że została ona sporządzona po dopuszczeniu towaru do obrotu, po zwolnieniu towaru z dozoru celnego, to tym samym nie miała wpływu na ustaloną wartość celną pojazdu. W przypadku wątpliwości co do rzetelności opinii technicznej sporządzonej przed odprawą celną tj. w dniu 16 sierpnia 2007r., Strona mogła domagać się sporządzenia drugiej opinii przez innego rzeczoznawcę w celu porównania, a w konsekwencji ustalenia wartości celnej. Strona zaś przed odprawą nie kwestionowała opinii rzeczoznawcy.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że organ celny kwestionował treść dokumentu urzędowego tj. Świadectwa Własności Samochodu, które zawiera informację o uszkodzeniu pojazdu przez wodę, a tym samym narusza art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ celny nie podważył tego dokumentu pod względem formalnym a jedynie dokonał jego oceny pod względem materialnym co do informacji w nim zawartych ,w celu ustalenia wartości celnej. Świadectwo jest dokumentem urzędowym, jednak nie można na podstawie istniejącego w nim zapisu podważyć opinii biegłego tylko dlatego, że opinia nie potwierdziła okoliczności podanych w świadectwie.

Powołując się na treść art. 181 a pkt 1 WKC organ wskazał, że jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości przywożonych towarów z zastosowaniem metody transakcyjnej.

W niniejszej sprawie organ celny zakwestionował stan towaru i wartość transakcyjną wynikającą z umowy kupna. Wątpliwości organu celnego wzbudziła bowiem jedynie materialna wiarygodność przedłożonej przez stronę umowy kupna

w zakresie uwidocznionej na niej ceny transakcyjnej.

Dyrektor Izby Celnej podzielił opinię Naczelnika Urzędu Celnego, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły uzasadnione wątpliwości dotyczące faktycznej wartości transakcyjnej importowanego samochodu, dające podstawy do odstąpienia od ustalenia wartości celnej w oparciu o dokumenty dołączone do zgłoszenia celnego. W sytuacji takiej należy stosować art. 30 WKC, którego ust. 1 stanowi,

że jeśli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona. Metoda opisana literą a) ustępu 2 wymienionego rozporządzenia stanowi o ustalaniu wartości transakcyjnej na podstawie identycznych towarów sprzedawanych w celu wywozu do Wspólnoty, literą b) na podstawie podobnych towarów, literą c) opierając się na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone, identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach, natomiast literą d) wartość kalkulowana będąca sumą kosztów materiałów i produkcji.

Ze względu na import indywidualny, którego przedmiotem jest samochód używany, uszkodzony, mając na uwadze, iż pojazdy w takim stanie nie są produkowane oraz nie jest prowadzony na skalę przemysłową proces ich przetwarzania w celu ujednolicenia stanu technicznego wyposażenia i stopnia zużycia, metod polegających na ustalaniu wartości towarów identycznych lub podobnych, czy też sprzedawanych w największych ilościach, nie można zastosować. Odrzucić należy również możliwość wykorzystania metody wartości kalkulowanej ze względu na brak elementów kalkulacyjnych przemysłowego wytwarzania samochodów używanych.

Zatem jeśli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30 WKC, jest określana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, stosownie do art. 31 w/w rozporządzenia, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, to jest art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., porozumienia

w sprawie stosowania tegoż art. VII oraz przepisów WKC w zakresie wartości celnej. Ustalenie wartości samochodu powinno więc nastąpić na podstawie wartości importowanego pojazdu w kraju importu przy uwzględnieniu stanu technicznego

i elementów wyposażenia.

Naczelnik Urzędu Celnego prowadząc postępowanie weryfikacyjne przyjął wartość bazową używanego pojazdu Mazda 5 w kwocie 65.300 zł , na podstawie Opinii Nr: [...] z dnia 29.12.2006r. przygotowanej przez rzeczoznawcę firmy R.

w oparciu o notowania rynkowe z katalogu Eurotax 08/2007, czyli z uwzględnieniem wartości samochodów Mazda 5 rocznik 2006, na rynku kraju importu. Po uwzględnieniu możliwych korekt wartość celna pojazdu została ustalona na kwotę 32.569,00 zł.(tj.11.936,60 USD). Niniejsza kwota stanowiła podstawę do obliczenia kwoty długu celnego w wysokości 3.257,00 zł.

Dokonana przez organ celny pierwszej instancji zmiana wartości celnej samochodu osobowego marki "MAZDA" skutkowała określeniem wyższej kwoty długu celnego. W konsekwencji zmianie uległy kwoty podatków akcyzowego i VAT.

Organ II instancji wskazał, powołując przepisy prawa, że kwota należnego podatku akcyzowego wynosi 4872zł, a w kwota należnego podatku od towarów i usług - 8954 zł.

Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kwoty podatków, stanowiących różnicę pomiędzy kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym a kwotą podatków wynikających z zaskarżonej decyzji organu I instancji, bowiem art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi , iż w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości, zaś art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług - że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości.

Wobec treści tych przepisów orzeczenie organu pierwszej instancji określające różnicę podatków było błędne, bowiem należało określić wysokość podatków

w prawidłowej wysokości. Mimo to prawidłowo wezwano stronę do zapłaty różnicy między kwotą podatków zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym a kwotą podatków wynikającą z decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.M. i R. L. zaskarżając powyższą decyzję wnieśli o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie:

– art. 191 w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na uznaniu, iż importowany samochód nie został uszkodzony w wyniku zalania przez wodę i tym samym zadeklarowana wartość celna nie odpowiada rzeczywistej wartości pojazdu,

– art. 188 i art. 180 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie,

iż nadesłana wraz z odwołaniem opinia techniczna nr 233/07 z dnia 10 października 2007r., z uwagi na fakt, iż została sporządzona po dopuszczeniu towaru do obrotu, nie może mieć wpływu na ustalenia wartości celnej pojazdu,

– art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali argumentację zawartą

w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazali ponadto, że stanowisko Dyrektora Izby Celnej [...] w kwestii podważenia bądź też nie treści dokumentu urzędowego jest niejednoznaczne i wewnętrznie sprzeczne. Nadając dowodowi

z opinii biegłego pierwszeństwo przed dowodem z dokumentu urzędowego Dyrektor Izby Celnej "odwrócił" znaczenie przepisów art. 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżących Świadectwo Własności Samochodu wydane przez Wydział Komunikacji Stanu Wirginia jest dokumentem, o którym stanowi art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Poświadcza on, iż importowany pojazd jest samochodem powypadkowym, uszkodzonym przez wodę. Organ celny pozostaje związany treścią dokumentu urzędowego i zobowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika

z jego treści. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 23 maja 2005r. (sygn. akt GSK 519/04, Lex nr 171378) twierdzili, iż organ nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego nie przedstawiając, na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dowodu przeciwko prawdziwości zawartym w nim informacjom. Opinia rzeczoznawcy jest jednym z dowodów w sprawie, który jednak winien być oceniany wraz z innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania.

Skarżący podtrzymali wszystkie zarzuty dotyczące rzetelności przeprowadzonych przez rzeczoznawcę badań, które w ich ocenie zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny i jako takie nie mogło samodzielnie stanowić podstawy prawidłowego określenia stanu technicznego pojazdu.

Skarżący podali także, że Naczelnik Urzędu Celnego [...]

w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do kwestii mocy dowodowej dokumentu urzędowego, co stanowiło naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uczynił to dopiero Dyrektor Izby Celnej [...] rozpoznając odwołanie skarżących.

Skarżący podnieśli , że strona powinna mieć możliwość powoływania w toku postępowania dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżących opinia nr [...] stwierdza okoliczność istotną dla sprawy, jednak nieudowodnioną przez organy I i II instancji. Stwierdzili, iż również na etapie postępowania odwoławczego strona może, niezależnie od wniosków składanych

w postępowaniu przed organem I instancji, skutecznie zgłaszać nowe wnioski dowodowe. Stanowisku temu nie sprzeciwia się treść art. 67, art. 201 ust. 2 oraz art. 214 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L Nr 302, ze zm.). W myśl tych przepisów podstawą "uruchomienia" procedury ustalania długu celnego jest stan towaru w chwili jego powstania, w niniejszym przypadku z chwilą złożenia deklaracji celnej. Czym innym jest natomiast sama procedura ustalania długu celnego.

W ocenie skarżących organy obu instancji naruszyły art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ II instancji, pomimo wątpliwości co do rzetelności opinii biegłego oraz sprzeczności przedmiotowej opinii z pozostałym materiałem dowodowym, nie przeprowadził żadnego innego dowodu umożliwiającego ustalenie stanu i wartości pojazdu, w tym dowodu z opinii technicznej nr [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów skargi. Podtrzymał także stanowisko w sprawie sposobu ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu wskazując, iż została ona dokonana w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów celnych na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej.

Ustosunkowując się do zarzutów Strony naruszenia art. 180 i 188 Ordynacji podatkowej, organ powołując się na art. 42 WKC podał, że skarżący przed zwolnieniem towaru z dozoru celnego, w razie wątpliwości co do stanu faktycznego, mieli możliwość żądania wykonania kolejnej ekspertyzy. Przed dopuszczeniem towaru do obrotu nie kwestionowali jednak opinii z dnia 16 sierpnia 2007r. Wobec czego wartość celna towaru została ustalona zgodnie z jego stanem faktycznym

w dniu zgłoszenia towaru. Wraz z odwołaniem strony złożyły kolejną opinię nr [...]

z dnia 10 października 2007r. Została ona sporządzona po dopuszczeniu towaru do obrotu, a więc po zwolnieniu towaru z dozoru celnego. W tym okresie stan faktyczny pojazdu mógł ulec zmianie. W związku z tym opinia ta nie mogła stanowić podstawy do zmiany wartości celnej, a tym samym kwoty należności celnej. Natomiast jak wynika z art. 214 WKC kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Dlatego wartość celna towaru została ustalona prawidłowo, tj. zgodnie ze stanem towaru w dniu zgłoszenia.

Organ dodał ponadto, że wbrew twierdzeniu Skarżących na podstawie ekspertyzy pojazdu uwodniono, że nie został on uszkodzony przez zalanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

W zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że – zgodnie z art. 29 rozporządzenia Rady ( EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz. U. UE.L. 92.302.1) - zwany dalej WKC, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy wartość faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane

w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty (...), lecz gdy wystąpią uzasadnione wątpliwości , czy zadeklarowana wartość celna stanowi należną sumę określoną

w art. 29 WKC, to – zgodnie z art. 181 a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93

z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady ( EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz. U. UE.L.93.253.1 ze zm.) –organy nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Stosuje się wówczas metody określone w art. 30, 31 WKC.

Uzasadnione wątpliwości wystąpiły na skutek wyników rewizji celnej, przeprowadzonej w dniu 13 sierpnia 2007 r., które nie potwierdziły deklarowanych widocznych śladów zalania pojazdu wodą, jak też w wyniku uzyskania danych dotyczących wartości transakcyjnych samochodów podobnych na rynku amerykańskim.

Skarżący zostali wezwani przez organ do przedstawienia dodatkowych dokumentów dotyczących przedmiotowego samochodu marki Mazda, w szczególności określających stan faktyczny oraz wartość samochodu, w tym m.in. oceny technicznej, dokonanej przez biegłego rzeczoznawcę w zakresie techniki samochodowej, zawierającej opis co do rodzaju, stopnia uszkodzeń i braków pojazdu, a także ich wpływu na wartość w stosunku do samochodu kompletnego

i nieuszkodzonego.

Z uwagi na to wezwanie skarżący, działający za pośrednictwem zgłaszającej Agencji Celnej D., przedstawili m.in. opinię techniczną nr [...] z dnia 16 sierpnia 2007 r., sporządzoną przez firmę R.. Obecnie skarżący kwestionują rzetelność badań będących podstawą wydania tej opinii. Wskazują, że biegły dokonał oględzin samochodu powierzchownie , wyposażenie zostało zdemontowane tylko częściowo, nie wykonano żadnych badań układu silnikowego. W istocie skarżący zarzucają organom, że oparły się przy wydawaniu decyzji na treści tej właśnie opinii.

Omawiana opinia techniczna jest w sprawie niniejszej dowodem, podlegającym ocenie organów. Zdaniem Sądu nie bez znaczenia w okolicznościach sprawy niniejszej jest fakt, że choć opinia techniczna została sporządzona na żądanie organu celnego, to żądanie to skierowane było do strony, która mogła zadecydować zarówno o wyborze osoby, która sporządzi opinię techniczną, jak i mieć wpływ na zakres oględzin pojazdu, bowiem- co wynika z treści opinii technicznej- podczas oględzin był obecny przedstawiciel skarżących. Nie było zatem przeszkód,

a przynajmniej strona skarżąca takich nie wskazywała, by domagać się demontażu samochodu w większym, niż to dokonano, zakresie. Skarżący nie wykazali,

by domagali się od biegłego szerszego zakresu demontażu pojazdu, nie wskazywali na żadne utrudnienia w tym zakresie – ani w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, ani w toku postępowania odwoławczego, ani też nie podnosili takiego zarzutu w skardze. Gdyby sposób oględzin pojazdu dokonany przez biegłego w obecności przedstawiciela strony był nierzetelny, czy też biegły mimo żądań strony zawęziłby zakres oględzin, strona mogła, czy też wręcz powinna podnieść tę okoliczność w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Zauważyć należy, że strona ( jej przedstawiciel) odebrał postanowienie zawierające wezwanie do przedstawienia w terminie 7 dni m.in. opinii technicznej w dniu

14 sierpnia 2007 r. , a opinia techniczna została sporządzona już w dniu 16 sierpnia 2007 r. Skoro strona uważała wykonaną opinię techniczną za nierzetelną, czy zbyt powierzchowną mogła także, jeszcze przed upływem terminu wyznaczonego przez organ celny, zlecić jej wykonanie innemu biegłemu.

W tej sytuacji nie sposób nie odmówić racji organowi który podniósł, że skarżący nie domagali się przed organem pierwszej instancji sporządzenia innej opinii technicznej, w celu ewentualnego zweryfikowania treści opinii przez siebie przedłożonej.

Należy też zwrócić uwagę na fakt, który stronie skarżącej umyka - że kwestionowana przez skarżących opinia techniczna uwzględnia to, że samochód nie jest sprawny,

i określa jego wartość nie jako samochodu bez uszkodzeń, lecz samochodu

z uszkodzeniami, którego nie można uruchomić. Nie jest istotne, co jest przyczyną uszkodzeń.

Strona skarżąca powoływała się na fakt, że z dokumentów, w szczególności ze Świadectwa Własności Samochodu wynika, że samochód jest uszkodzony przez wodę, zaś Świadectwo jest dokumentem urzędowym , którego treścią organ celny jest związany, wobec czego organ nie może kwestionować treści dokumentu urzędowego bez przeprowadzenia dowodu przeciwko prawdziwości zawartych

w nim informacji ( art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej).

Przyznać należy, że wywód organu w tej części uzasadnienia decyzji jest mało precyzyjny, jednak wbrew stanowisku skarżących dowód przeciwko dokumentowi urzędowemu - w części dotyczącej zalania pojazdu- został przeprowadzony, zgodnie z treścią art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Tym dowodem była opinia techniczna

z dnia 16 sierpnia 2007 r. , na której oparł się organ uznając, inaczej niż to wynika

z treści dokumentów, iż samochód nie był zalany przez wodę.

Wobec powyższego zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 191 w zw. z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60, ze zm.) przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, że importowany samochód nie został uszkodzony w wyniku zalania przez wodę jest, w ocenie Sądu, chybiony.

Zdaniem Sądu niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 188

i 180 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że opinia techniczna z dnia 10 października 2007 r. nie może mieć wpływu na ustalenie wartości celnej pojazdu. Przepisy te dotyczą obowiązku dopuszczenia jako dowód wszystkiego,

co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ odwoławczy odniósł się jednak do tej opinii merytorycznie uznając, że nie może ona stanowić podstawy rozstrzygnięcia z powodów, które określił w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie nie oparł swoich ustaleń na przedłożonej przez skarżących opinii technicznej pojazdu z dnia 10 października 2007 r. Opinia ta odzwierciedla stan samochodu w dniu oględzin, które miały miejsce dwa miesiące po zwolnieniu pojazdu z dozoru celnego. W tym okresie stan techniczny pojazdu mógł ulec zmianie w porównaniu ze stanem faktycznym istniejącym w dniu dokonania zgłoszenia celnego, a zgodnie z art. 67, 201 ust. 2 i art. 214 WKC datą dla obliczenia długu celnego jest data przyjęcia zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy nie opierając treści decyzji na przywołanej opinii technicznej z dnia 10 października 2007 r. działał, w ocenie Sądu, w ramach swobodnej oceny dowodów, nie przekraczając granicy swobodnej oceny dowodów.

W ocenie Sądu chybiony jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem organ rozpatrzył cały materiał dowodowy.

Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie

z przywołanym wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a.- także z urzędu nie dopatrzył się naruszeń prawa.

Organy prawidłowo zastosowały art. 30 – 31 WKC, ustalając wartość celną towaru na podstawie art. 31 WKC na kwotę 32.569,00 zł, jak też obliczyły kwotę długu celnego na kwotę 3257 zł.

Organ odwoławczy prawidłowo zastosował też przepisy dotyczące ustalenia kwot należnych podatków – akcyzowego i VAT.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.