Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3247/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1,  art. 87 par. 1,  art. 87 par. 2,  art. 87 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. WSA Marek Kraus, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2007 r. postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2012 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga (nadana w Urzędzie Pocztowym na adres Sądu) A. S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2007 r.

W dniu 23 października 2012 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Sekretariat Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 października 2012 r., przekazał skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w W. , tj. do organu według właściwości.

O powyższym poinformowano także Skarżącego, wskazując jednocześnie, że od dnia 1 stycznia 2006 r., zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

W dniu 5 listopada 2012 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem przekazano skargę. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że skarga została przez niego sporządzona i przekazana osobie trzeciej – dor.pod. J. B. (pełnomocnikowi na etapie postępowania podatkowego) do wysyłki w dniu 17 października 2012 r. Osoba ta podjęła się nadania skargi listem poleconym w tym samym dniu, dokonując tego na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś do organu podatkowego. Skarżący wyjaśnił, iż osobiście nie mógł nadać przesyłki zawierającej ww. skargę ze względu na nagłe i gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia, które nastąpiło w dniu 17 października 2012 r. Wskazał, że jest osobą w podeszłym wieku ([...] lata), dotkniętą poważnymi i przewlekłymi schorzeniami [...]. Jednocześnie jego małżonka będąca jedynym domownikiem nie była w stanie wyręczyć go w nadaniu tej przesyłki ze względu na schorzenia [...] skutkujące brakiem możliwości poruszania się.

O przekazaniu skargi do organu podatkowego Skarżący dowiedział się na skutek otrzymania pisma Sądu z dnia 23 października 2012 r. Nadto wskazał, że – w jego ocenie – nie ponosi winy za błędne zaadresowanie przesyłki na adres Sądu. Wyjaśnił, że w celu prawidłowego wysłania skargi, dochowując pełnej staranności, podjął wszelkie możliwe czynności, wybierając m.in. osobę posiadającą wiedzę w zakresie sposobu wysłania przesyłki tego typu. Za niespodziewaną i niewytłumaczalną uznał pomyłkę doradcy podatkowego, który podjął się "grzecznościowego" dokonania wysyłki przesyłki. Poinformował, iż jako jego pełnomocnik na etapie postępowania podatkowego wypełniał swoje obowiązki z należytą starannością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Sąd uznał, że składając wniosek o przywrócenie terminu 5 listopada 2012 r. (data nadania na poczcie) Skarżący dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Spełnił też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony.

Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu pierwotnemu terminowi do wniesienia skargi.

Jak wynika z wyjaśnień Skarżącego brak wniesienia w terminie skargi wynikał z faktu, iż osoba trzecia do której się zwrócił (dor.pod. J. B. ) błędnie zaadresowała, a następnie wysłała skargę pocztą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś do organu podatkowego.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W tym miejscu należy zważyć, iż brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy jego przywrócenia. O braku winy w uchybieniu terminu można natomiast mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również osób trzecich wyłącza możliwość przywrócenia terminu.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż wbrew temu co twierdzi Skarżący, ponosi on winę w uchybieniu terminu. Sąd podziela bowiem stanowisko ugruntowane w judykaturze, zgodnie z którym zaniedbania osób trzecich, którymi posłużył się Skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 15 marca 2000 r., sygn akt II CKN 554/00, Lex nr 51986; postanowienie SN z dnia 12 marca 1999 r., sygn. akt I PKN 76/99, publ. OSNP 2000/11/431).

Skarżący nie mógł usprawiedliwiać się tym, że winę ponosi osoba, której zlecono nadanie skargi na poczcie, skoro on sam był odpowiedzialni za działanie tej osoby, którą dobrowolnie posłużył się w celu wysłania pisma.

Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.