Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 117/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 146, 151 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 37k ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 1 poz 1
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną z upoważnienia Starosty, odmówiono D. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 04.06.2002r. W uzasadnieniu omówiono dokumenty stanowiące podstawę do określenia okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego łącznie 28 lat 6 miesięcy i 21 dni, a także dokumenty, które nie zostały uwzględnione i z jakich przyczyn. W podstawie prawnej powołano przepisy art. 146 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art.104 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. K., domagając się jej uchylenia i przyznania świadczenia przedemerytalnego z dniem 1.10.2002r. – po 40 latach pracy, względnie po 35 latach zatrudnienia i ukończeniu 55 lat w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej tj. 14.02.2002r. Skarżący szczegółowo wskazał dokumenty, które winny być uwzględnione przy określaniu okresu uprawniającego go do emerytury.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – na podstawie art. 146 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie decyzji organu I instancji z dnia [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją Wojewody z dnia [...], D. K. uzyskał status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Pismem z dnia 03.06.2002r. D. K. wniósł o przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego, przedstawiając wykaz okresów zatrudnienia, oryginały świadectw pracy oraz przesyłając w dniu 29.07.2004r. dodatkowe dokumenty. W dniu 05.07.2006r. D. K. przedstawił świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w O w okresie od dnia 01.02.2001r. do dnia 28.09.2001r., z którego wynika, iż jego stosunek pracy został rozwiązany na podstawie porozumienia stron.

Decyzją z dnia [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Wojewody z dnia [...], organ I instancji odmówił przyznania D. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 04.06.2002r. Organy obu instancji zgodnie wskazały, iż wnioskodawca w dniu rejestracji nie spełniał przesłanek koniecznych do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, to jest: wieku, przyczyny rozwiązania ostatniego stosunku pracy, jak również wysokości okresu uprawniającego do emerytury.

Wyrokiem z dnia 25.01.2007r., sygn. akt II SA/Ke 621/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach orzeczenia wskazano, iż na podstawie świadectwa pracy z dnia 15.12.2005r. nie można jednoznacznie stwierdzić, że rozwiązanie stosunku pracy z D. K. nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ponadto organ tak I jak i II instancji nie określił, jakie okresy zatrudnienia wnioskodawcy zaliczono do uprawnień emerytalnych, a jakie nie. Ograniczono się bowiem jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że strona nie posiada 35 – letniego stażu pracy. Tymczasem dokonanie powyższych ustaleń może mieć istotne znaczenie w przypadku D. K. – z uwagi na podnoszone przez niego twierdzenia o 40 – letnim okresie zatrudnienia.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił D. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 04.06.2002r. – z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 37k ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r., Nr 6 poz. 56 ze zm.).

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy w/w decyzję, wskazał, iż zgodnie z art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w kwestii oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania D. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego, zastosowanie znajduje przepis art. 37k ust. 1 uprzednio obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten wymienia bowiem szczegółowo warunki, jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o to świadczenie. Jednocześnie brak którejkolwiek ze wskazanych przesłanek skutkuje odmową przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Taka właśnie sytuacja zaistniała, zdaniem organu, na gruncie niniejszej sprawy. D. K., urodzony 22.01.1947r., do dnia rozwiązania stosunku pracy tj. do 28.09.2001r. nie miał bowiem ukończonych 55 lat, a jego stosunek pracy został rozwiązany na podstawie porozumienia stron, nie zaś z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Świadczy o tym świadectwo pracy z dnia 15.12.2005r. oraz pismo byłego pracodawcy z dnia 13.06.2007r. Ponadto wnioskodawca nie posiada wymaganego 35 – letniego okresu uprawniającego do emerytury. Jak wynika bowiem ze szczegółowego zestawienia okresów zatrudnienia D. K., osoba ta posiada staż pracy uprawniający do emerytur, wynoszący łącznie 28 lat 6 miesięcy i 21 dni. Ustosunkowując się do żądań strony o zaliczenie dodatkowo podanych przez niego okresów zatrudnienia:

1. od 01.09.1960r. do 24.06.1966r. w B w pełnym wymiarze czasu pracy tj. 5 lat 9 miesięcy i 24 dni (praktyczna nauka zawodu),

2. od 02.01.1968r. do 31.01.1968r. w C tj. 1 miesiąc,

3. od 02.09.1967r. do 31.12.1967r. w D tj. 4 miesiące,

4. okresu prowadzenia działalności gospodarczej tj. 6 lat 11 miesięcy i 20 dni

organ wskazał, iż nawet gdyby do okresu uprawniającego do emerytury zaliczyć okresy zatrudnienia wymienione w pkt 1, 2 i 3, to i tak wnioskodawca posiadałby jedynie 34 lata 9 miesięcy i 15 dni okresu uprawniającego do emerytury.

Ze względu na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że D. K. nie spełnia wymaganych w art. 37k ust. 1 pkt 1, 2 i 3 przesłanek do przyznania świadczenia przedemerytalnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł D. K., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz przyznania mu świadczenia przedemerytalnego z dniem 01.10.2002r., z natychmiastową wykonalnością na podstawie § 3 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28.02.1997r. w sprawie rejestracji i ewidencji bezrobotnych – do czasu ustalenia wysokości emerytury przez organ rentowy.

Skarżący podniósł, iż organ I instancji nie miał podstaw do niezaliczenia mu praktyk zawodowych w B. W aktach sprawy znajduje się bowiem postanowienie Sądu Pracy, zobowiązujące do wydania stosownej decyzji. To samo dotyczy pominięcia stażu pracy, potwierdzonego w legitymacji ubezpieczeniowej. Ponadto w aktach administracyjnych brak jest decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] na okoliczność prowadzenia przez D. K. działalności gospodarczej do dnia 19.01.1999r. Zdaniem skarżącego posiada on łącznie staż pracy 41 lat 8 miesięcy i 5 dni, szczegółowo wyliczony w złożonym przez niego odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też w inny sposób nie naruszyły przepisów postępowania, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu I lub II instancji.

Podstawowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25.01.2007r., sygn. akt II SA/Ke 621/06. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie są związani oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu z dnia 25.01.2007r., sygn. akt II SA/Ke 621/06.

Dokonując oceny decyzji organu I i II instancji pod kątem zgodności z w/w zaleceniami stwierdzić należy, iż na gruncie przedmiotowego postępowania wskazania te zostały w całości zrealizowane. Organy administracji publicznej określiły bowiem szczegółowo, które okresy zatrudnienia D. K. i na podstawie jakich dokumentów należy zaliczyć do jego uprawnień emerytalnych, to jest:

1. od 01.08.1966r. do 11.08.1967r. w E tj. 1 rok i 11 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 30.09.1981r.),

2. od 01.02.1968r. do 10.10.1969r. w F w pełnym wymiarze czasu pracy tj. 1 rok, 8 miesięcy i 10 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 16.12.1981r.),

3. od 11.10.1969r. do 31.08.1970r. w G tj. 10 miesięcy i 21 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 01.09.1970r.),

4. od 01.09.1970r. do 26.07.1973r. w H , w pełnym wymiarze czasu pracy tj. 2 lata, 10 miesięcy i 26 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 08.02.2000r.),

5. od 06.09.1973r. do 31.08.1985r. w I, w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 11 lat, 11 miesięcy i 26 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 23.08.1999r.),

6. od 01.11.1985r. do 15.03.1992r. tj. 6 lat, 4 miesiące i 15 dni oraz od 16.06.1992r. do 20.01.1993r., tj. 7 miesięcy i 5 dni - prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług biurowych (dowód: zaświadczenie ZUS Inspektorat w B. z dnia 14.11.2001r.),

7. od 01.09.1995r. do 15.11.1995r. w J, w wymiarze 1/8 etatu, tj. 2 miesiące i 15 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 04.12.1995r.),

8. od 18.08.1997r. do 31.05.1998r. w firmie K , w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 9 miesięcy i 14 dni (dowód: świadectwo pracy z dnia 29.07.1999r.),

9. od 01.09.1999r. do 31.12.1999r. w L, w wymiarze ½ etatu, tj. 4 miesiące (dowód: świadectwo pracy z dnia 31.12.1999r.),

10. od 01.01.2000r. do 31.07.2000r. w M, w wymiarze ½ etatu, tj. 7 miesięcy (dowód: świadectwo pracy z dnia 27.07.2000r., wyrok Sądu z dnia 18.05.2004r., sygn. akt IV P 626/04, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu L.dz. 5/02 z dnia 07.01.2002r.),

11. od 01.08.2000r. do 31.12.2000r. w N w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 5 miesięcy (dowód: świadectwo pracy z dnia 02.01.2001r.),

12. od 01.01.2001r. do 28.09.2001r. w O, w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 8 miesięcy i 28 dni, przy czym stosunek pracy rozwiązany został na mocy porozumienia stron (dowód: świadectwo pracy z dnia 29.06.2001r. i z dnia 15.12.2005r.).

Z kolei okoliczność, iż rozwiązanie przez O stosunku pracy z D. K. nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ani ekonomicznych została prawidłowo ustalona przez organ I instancji także w oparciu o informację udzieloną przez byłego pracodawcę skarżącego –W. M. pismem z dnia 13.06.2007r. (k. 117a), do którego to organ I instancji skierował się ze stosownym zapytaniem (k. 109 a). Dlatego też organy – stosownie do wytycznych Sądu – w ponownie prowadzonym postępowaniu nie ograniczyły się w tym zakresie jedynie do treści świadectwa pracy z dnia 15.12.2005r.

Wskazać przy tym należy, iż organy administracji publicznej – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego, wskazanych w art. 80 k.p.a. W szczególności podnieść trzeba, iż orzekające w niniejszej sprawie organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe dotyczące wniosku D. K. o zaliczenie do stażu pracy dodatkowo podanych przez niego okresów zatrudnienia.

Mianowicie, w dniu 02.07.2007r. (k. 124 a i b) organ I instancji przesłuchał skarżącego na okoliczność zaliczenia do stażu pracy okresu prowadzonej przez niego zarejestrowanej działalności gospodarczej od 16.10.1985r. do 19.02.1999r. – wobec braku dokumentów potwierdzających w całości wyżej wskazany okres zatrudnienia – w świetle zaświadczenia ZUS Inspektorat w B. z dnia 14.11.2001r. W rezultacie ustalono, iż przedmiotowa działalność była okresowo zawieszana. Tymczasem D. K. wniósł o zaliczenie tego okresu jako okresu nieskładkowego. Z tego też względu, zasadnie odmówiono zaliczenia okresu zawieszenia działalności gospodarczej do okresów nieskładkowych – w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Przepis ten, wyszczególniający okresy nieskładkowe, nie wymienia bowiem wśród nich okresu zawieszenia działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe powoływana w zarzutach skargi okoliczność, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza została wykreślona z ewidencji dopiero w dniu 19.01.1999r., pozostaje bez znaczenie dla stażu pracy skarżącego.

Z kolei, jak wynika z pisma Szkoły Nr [...] z dnia 19.06.2007r. (k. 120 a), będącego odpowiedzią na pismo organu I instancji z dnia 13.06.2007r., Szkoła ta nie posiada umów dotyczących praktycznej nauki zawodu we wskazanych przez D. K. okresach nauki. Natomiast praktyka ta odbywała się w B. w K., która to firma uprawniona jest do wystawienia stosownego świadectwa pracy. Jednakże, wskutek skierowania przez organ I instancji zapytań do Archiwizacji i Przechowalnictwa Akt J. B. w K., stwierdzono, iż w dokumentach przekazanych przez K.P.B.M. w K. nie znajdują się żadne akta skarżącego, o czym świadczy treść zaświadczeń z dnia 20.02.2002r. (k. 55 g), 19.09.2002r. (k. 121c) oraz z dnia 07.08.2007r. (k. 154). Ponadto, jak wynika z informacji ZUS Oddział w K. z dnia 25.07.2007r. (k. 139) niemożliwe jest potwierdzenie okresu ubezpieczenia D. K. z tytułu zatrudnienia w B w K. w okresie od 01.09.1960r. do 29.06.1963r. oraz od 01.09.1963r. do 24.06.1966r. – z uwagi na fakt, iż w podanym okresie składano jedynie deklaracje bezimienne. Okoliczność tą potwierdza także w piśmie z dnia 28.08.2007r. ZUS Inspektorat w B. (k. 151). Podnieść ponadto trzeba, iż w toku postępowania przesłuchano także w charakterze świadka Z. K. (k. 121 a – b), z którym D. K. odbywał praktyczną naukę zawodu. Z zeznań świadka wynika jednakże, iż nie otrzymywał on świadectwa pracy, ani nie podpisywał jakiejkolwiek umowy o pracę Z. K. pamięta jedynie, że wypłacano mu wynagrodzenie za wykonywaną pracę.

Odnosząc się natomiast do wskazanych przez wnioskodawcę okresów zatrudnienia od 02.01.1968r. do 31.01.1968r. w C oraz od 02.09.1967r. do 31.12.1967r. w B organy prawidłowo wskazały, iż odnośnie tych okresów brak jest świadectw pracy. Świadczy o tym treść protokołu z przesłuchania strony (k. 124 a) oraz zaświadczenie Urzędu Miasta (k. 82 a). Jednocześnie podnieść należy, iż organ I instancji pismem z dnia 12.07.2007r. (k. 134 a) poinformował skarżącego, jakie dokumenty powinien przedłożyć w celu udokumentowania okresów zatrudnienia. Tym samym na gruncie niniejszego postępowania organ w pełni zabezpieczył realizację zasady informowania stron określoną w art. 9 k.p.a. Pomimo tego wnioskodawca nie nadesłał wskazanych dokumentów.

W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organ I instancji zasadnie nie uwzględnił wyszczególnionych powyżej okresów przy obliczaniu stażu pracy strony, odmawiając D. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 04.06.2002r., zaś organ odwoławczy słusznie utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.

Jak wynika bowiem z art. 146 w związku z art. 151 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych – w niniejszej sprawie stosownie do regulacji obowiązującej do 31.05.2004r. ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).

Bezspornym jest, iż postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte wnioskiem D. K. z dnia 03.06.2002r. o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego (k. 36 a), a więc jeszcze przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tego też względu organy, oceniając spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek koniecznych do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego, prawidłowo zastosowały art. 37k ust. 1 ustawy z o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z tym przepisem świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, mężczyźnie spełniającemu określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnął wiek co najmniej 63 lata i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 25 lat, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończył co najmniej 55 lat oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002r. Nr 9, poz. 85 ze zm.),

5) zakończył okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4.

Podkreślenia wymaga, iż brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w poszczególnych punktach cyt. przepisu skutkuje odmową przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż skarżący nie spełnia żadnego z wymogów wskazanych w cyt. art. 37k ust. 1, w szczególności w pkt 1, 2 i 3. D. K., urodzony 22.01.1947r., nie ukończył bowiem jeszcze 63 lat, który to wiek wymagany jest przez pkt 1 powołanego przepisu. W stosunku do skarżącego nie znajduje także zastosowania art. 37k ust. 1 pkt 2 i 3. Przepisy ten odnoszą się bowiem jedynie do sytuacji, gdy stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie stosunek pracy został rozwiązany na podstawie porozumienia stron, nie zaś z przyczyn dotyczących zakładu pracy, o czym w sposób jednoznaczny świadczy informacja z dnia 13.06.2007r. udzielona przez byłego pracodawcę. Ponadto, jak wynika ze świadectwa pracy wystawionego przez O, skarżący, do dnia rozwiązania stosunku pracy, czyli do 28.09.2001r., nie miał ukończonych 55 lat – czego wymaga art. 37k ust. 1 pkt 2.

Jednakże przede wszystkim podnieść należy, iż D. K. nie spełnił wymogu posiadania tak 35 – letniego (pkt 2 cyt. przepisu), jak i 40 – letniego (pkt 3 cyt. przepisu) okresu, uprawniającego do emerytury. Jak wynika bowiem z prawidłowych ustaleń organów administracji publicznej skarżący posiada łączny udokumentowany okres uprawniający do emerytury wynoszący jedynie 28 lat, 6 miesięcy i 21 dni.

Wskazać ponadto trzeba, iż w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 37k ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 37k ust. 9 w/w ustawy. Rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło bowiem w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (pkt 4), D. K. nie wykonywał prac interwencyjnych, o jakich mowa w art., 19 ust. 2a cyt. ustawy (pkt 5). Nie jest także pracownikiem byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, czego wymaga przepis art. 37k ust. 9 cyt. ustawy.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego z dniem 01.10.2002r. z natychmiastową wykonalnością na podstawie § 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28.02.1997r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz. U. Nr 25, poz. 131 ze zm.) wskazać należy, iż zgodnie z tymi przepisami powiatowy urząd pracy przyznaje świadczenie przedemerytalne w wysokości minimalnej, określonej w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jedynie w przypadku, gdy dana osoba nie przedkłada oryginałów dokumentów, o jakich mowa w ust. 1 pkt 3 i 4 (w tym świadectwa pracy). Tymczasem D. K. nie przedłożył chociażby odpisu świadectwa pracy dotyczącego któregokolwiek z nieuwzględnionych przez organy okresów zatrudnienia. Nadmienić przy tym trzeba, iż pozostały – udokumentowany – okres zatrudnienia jest niewystarczający. Z tego też powodu skarżący nie jest uprawniony do otrzymania świadczenia przedemerytalnego na podstawie w/w przepisów.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących braku zaliczenia praktyk zawodowych w B stwierdzić należy, iż postanowieniem z dnia 21.05.2002r., sygn. akt [...] (k. 55 c), na które powołuje się D. K., Sąd Rejonowy w K. stwierdził jedynie swoją niewłaściwość i przekazał sprawę o wydanie świadectwa pracy za okres od 01.09.1960r. do 24.06.1966r. Powiatowemu Urzędowi Pracy w K. Sąd Rejonowy nie zobowiązał natomiast organu do wydania decyzji o określonej treści. Odnosząc się z kolei do zarzutów D. K. w kwestii pominięcia stażu pracy, jaki wynika z jego legitymacji ubezpieczeniowej (k. 106 e) wskazać trzeba, iż zamieszczone w niej wpisy nie mogą być wyłączną podstawą do ustalenia okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego w sytuacji, kiedy brak jest odpowiednich świadectw pracy.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.