Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3181/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "GITD") decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 2, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2,ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nakładającą na J. Z. (dalej: "skarżący" lub "strona") karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

U podstaw powyższego rozstrzygnięcia organu znalazły się następujące ustalenia faktyczne.

W dniu [...] października 2013 r. w W. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował skarżący, który wykonywał przewóz drogowy ładunku nawozu wapniowo-magnezowego w big-bagach, wykonując osobiście przewóz drogowy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą: J.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...].

W wyniku pomiaru organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk na pojedynczej osi napędowej 10,4 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę): przekroczenie o 0,4 t, kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W związku z powyższym w dniu [...] stycznia 2014 r. organ I instancji wydał decyzję, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 złotych. Za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wskazano wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV.

Strona od decyzji organu I instancji złożyła odwołanie. Strona zarzuciła błędną ocenę stanu faktycznego przez brak zgromadzenia w sprawie pełnego materiału niezbędnego do wydania decyzji oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 9, art. 77 i art. 78 k.p.a., poprzez ustalenie odpowiedzialności skarżącego wbrew zasadzie prawdy materialnej, mimo tego, że na podstawie protokołu oraz z załącznika do protokołu, w którym opisano sposób przebiegu kontroli, nie można stwierdzić czy zatrzymany do kontroli pojazd był rzeczywiście samochodem nienormatywnym oraz czy zatrzymany do kontroli stosowne pozwolenie posiada, w konsekwencji czego doszło do naruszenia art. 140aa p.r.d. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania strona wskazała na zachowanie należytej staranności przy dokonywanym przewozie ładunku, zaś fakt przekroczenia nacisków osi spowodowany był siłą wyższą, tj. przesuwaniem się ładunku sypkiego spowodowanym siłami fizyki oddziałującymi na pojazd w ruchu, której nikt nie był w stanie przewidzieć. Wpływ na wyniki pomiarów miały takie czynniki jak, rodzaj wagi czy teren na którym znajduje się waga do wykonywania czynności związanych z pomiarem. Strona zakwestionowała dokonanie wyniki pomiarów, jak również fakt przypisania jej odpowiedzialności za zaistniałą sytuację. W ocenie skarżącego jego odpowiedzialność na powstałe naruszenie jest wyłączona.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. Materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Zdaniem organu II instancji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wypełnił także obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił też zarzutu naruszenia art. 78 k.p.a., gdyż strona nie zgłaszała żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu dotyczącego dokonanych pomiarów pojazdów podkreślił, że czynności pomiarowe wykonywane podczas kontroli drogowej nie mają charakteru czynności administracyjnych, określonych w ustawie o transporcie drogowym i aktach wykonawczych. Ważenie pojazdów jest tylko czynnością techniczną zmierzającą do uzyskania pomiaru, który ma wykazać, czy dany pojazd spełnia określone normy, czy też nie. Z uwagi na fakt, że są różne rodzaje wag, w zależności od ich producenta nie sposób byłoby opisać wszystkie procedury ważenia w odpowiednich aktach normatywnych. Wagi użyte podczas ważenia posiadały ważne świadectwo legalizacji ponownej oraz miejsce kontroli legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że sposób przeprowadzenia ważenia za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych jest niezwykle prosty, stąd i pouczenie kierowcy w trakcie kontroli ogranicza się do kilku wskazówek. W kilku słowach cały proces można opisać w sposób następujący: umieszczenie 2-ch wag we wnękach, podłączenie do komputera, najazd poszczególnymi osiami pojazdu na wagi, odczyt wskazań wag - widocznych zarówno na wyświetlaczach wagach oraz na ekranie komputera.

Organ odwoławczy wskazał także, że protokół kontroli, jako podstawowy dowód w sprawie, sporządzony przez organ kontrolny, ale przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wizji zdarzeń, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zgodził się z twierdzeniem strony, że ustalono jej odpowiedzialność pomimo tego, że na podstawie protokołu kontroli oraz załącznika do niego nie można stwierdzić, czy zatrzymany pojazd był rzeczywiście pojazdem nienormatywnym oraz czy inspektor transportu drogowego rzeczywiście sprawdzał, jakie zatrzymany do kontroli zezwolenie posiada. Organ odwoławczy ponownie zauważył, że pojazd jest nienormatywny wówczas gdy przekracza dopuszczalne parametry. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu na drogę, zaś obowiązkiem kontrolowanego jest przedstawienie dokumentów uprawniających go do przejazdu nienormatywnego.

GITD zaznaczył, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy przewożono ładunek w postaci nawozu wapniowo-magnezowego w big-bagach, w związku z czym nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., w którym jest mowa o ładunkach sypkich oraz drewnie. Zdaniem organu umieszczenie ładunku sypkiego w workach pozbawia ten ładunek przymiotu ładunku sypkiego. Taki bowiem ładunek pozwala na rozmieszczenie go w pojeździe, w sposób pozwalający na nieprzekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie pojazdu i jednocześnie nie powoduje przemieszczania się ładunku. Wobec powyższego, w ocenie GITD nie miała miejsca okoliczność wyłączająca odpowiedzialność strony z tytułu przewozu ładunku sypkiego.

Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązki związane z przejazdem po drogach publicznych wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i dotyczą wszystkich jego uczestników. Obowiązki te określają sposób przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, jak również dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej kategorii drogi. Regulacje zawarte w ustawie Prawo o ruchu drogowym wyznaczają normy, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd aby nie doszło do stwierdzenia nienormatywności pojazdu. Brak dostosowanie się do nich świadczy o braku należytej staranności, jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem jest wynikiem nieprzestrzegania zbioru zasad, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby nie doszło do naruszenia obowiązujących norm. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną, zaś ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań.

Z tych też względów, w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Podmiot wykonując przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe w postaci kary administracyjnej.

Mając na uwadze obowiązujące regulacje oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie GITD stwierdził, że nie ma możliwości uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenie musi realnie zaistnieć. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak aby nie były przekraczane normy wymagane przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Organ II instancji stwierdził zatem, iż na okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, strona miała wpływ, gdyż przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem.

Strona zaskarżyła decyzję GITD z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie szczegółowej, wszechstronnej analizy materiału dowodowego z ograniczeniem się do dowolnego ustalenia całokształtu stanu faktycznego sprawy wyłącznie w oparciu o protokół kontroli nr [...], któremu zarówno organ I jak i II instancji dał całkowitą wiarę, przy jednoczesnym pominięciu bądź uznaniu za niewiarygodne pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie;

2. naruszenie art. 140aa ust. 4 p.r.d. poprzez dowolne uznanie, że skarżący nie dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i miał wpływ na powstanie naruszenia, a które to przesłanki uniemożliwiały umorzenie postępowania, w sytuacji, gdy rzeczowa i dogłębna analiza materiału dowodowego przeczy takiej tezie, a w konsekwencji:

3. dokonanie subiektywnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkujące wydaniem decyzji w skarżonym brzmieniu, a polegającej na uznaniu, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 roku w W. na drodze krajowej nr [...] rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...] przekraczał dopuszczalną normę o 0,4 t, w związku z czym zespół pojazdów kierowanych przez skarżącego należało uznać za pojazd nienormatywny, na którego ruch po drogach publicznych wymagane jest zezwolenie, a którego wymieniony nie posiadał, co z kolei skutkowało obligatoryjnym nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5 000,00 zł, w sytuacji, gdy odpowiedzialności za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz nacisku osi nie można wywodzić z samego faktu stwierdzenia przekroczenia, gdyż niezbędne ku temu jest poczynienie szczegółowych ustaleń.

Wywodząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

2. uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r.;

3. umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d.;

4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem ewentualnych kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż polski ustawodawca ogranicza ruch pojazdów lub zespołów pojazdów, których naciski osi wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, wprowadzając w tym względzie konieczność uzyskania zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ.

W świetle art. 2 pkt 35a ww. ustawy, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny i brak jest wymaganego zezwolenia, organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.

Ładunek nie może więc powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (art. 61 ust. 1 ww. ustawy), zaś podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

W rozpoznawanej sprawie organ obu instancji w motywach swojej decyzji wskazał, że w trakcie kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wyniósł 10,4 t, ale po odjęciu błędu ważenia. Zatem organ sam dostrzega, że ustalony w trakcie pomiaru wynik ważenia nie zawsze będzie odpowiadał rzeczywistym naciskom na pojedynczą oś napędową pojazdu. Przyczyny takiego stanu rzeczy mogą być uzależnione nie tylko od sposobu ważenia, ale także mogą wiązać się z rodzajem ładunku jaki jest przewożony.

W niniejszej sprawie ładunek, który znajdował się na pojeździe, stanowił nawóz wapniowo-magnezowy (towar sypki), przewożony w opakowaniach elastycznych (tzw. big-magach), ułożony – jak wskazuje zebrana w sprawie dokumentacja fotograficzna – wzdłuż całej naczepy. Ze względu na sposób pakowania ładunku, jest to ładunek podzielny, przy czym nie można w pełni podzielić stanowiska organu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy umieszczenie ładunku sypkiego w workach pozbawia całkowicie ten ładunek przymiotu ładunku sypkiego, gdyż taki ładunek pozwala na rozmieszczenie go w pojeździe, w sposób pozwalający na nieprzekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie pojazdu i jednocześnie nie powoduje przemieszczania się ładunku.

Zauważyć należy, iż znajdujący się w workach ładunek (nawóz) pozostaje nadal towarem sypkim, zdolnym do ograniczonego przemieszczania się, z uwagi na jego elastyczne, a nie twarde opakowanie (worki typu big-bag). W przypadku spornego przejazdu worki stanowiące ładunek kontrolowanego zespołu pojazdu zostały rozmieszczone równomiernie wzdłuż naczepy pojazdu, co wynika z materiału dowodowego sprawy. Ładunek ten charakteryzowało ponadto istotne ograniczenie przez przewoźnika dopuszczalnej ładowności pojazdu (o ponad 2 t), tak aby nie doszło do przekroczenia obowiązujących norm w zakresie dmc i nacisków osi zespołu pojazdów, co potwierdza dokument z załadunku oraz protokół ważenia przedmiotowego zespołu.

Mając zatem na uwadze przyjęty wynik ważenia i stwierdzone naruszenie w postaci przekroczenia nacisku o 0,4 t na drugiej osi napędowej przy równomiernym rozkładzie ciężaru ładunku, w ocenie Sądu nie można wykluczyć okoliczności, iż sam najazd ważonego pojazdu na wagi mógł spowodować zmianę rozkładu obciążenia i zwiększyć nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu, czego organ odwoławczy w ogóle nie uwzględnił, zaś strona na etapie postępowania odwoławczego okoliczności te podnosiła. Zastanawiający jest także fakt, iż w wyniku powtórnego ważenia uległa zmianie rzeczywista masa całkowita pojazdów (z 37200 t do 37650 t), czego organ w przekonujący sposób nie wyjaśnił.

Sąd zauważa, iż związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany jest m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 kpa. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa, odnosząc się do twierdzeń i zarzutów strony. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, a uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 kpa, wynika, że to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Organ powinien więc dopuścić dowód z przesłuchania kierującego pojazdem, o co wnosiła strona, celem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, wszak ocena w tym zakresie dokonywana jest na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Jeśli w procedurze ważenia ewentualne błędy pomiaru liczone są na korzyść strony i organ czyni to wedle własnego uznania, to niezależnie od zastosowanego współczynnika korygującego, wynik ważenia powinien także uwzględniać rodzaj ładunku i stopień ewentualnego przekroczenia nacisku na oś, zważywszy że z okoliczności sprawy wynika, iż strona mogła nie mieć wpływu na powstanie naruszenia. Do przyjęcia takiej konkluzji uprawnia zarówno rodzaj przewożonego ładunku, jak i samo jego rozmieszczenie wzdłuż całej naczepy, co w efekcie poddaje w wątpliwość to, czy istotnie podczas jazdy nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu wykazywałby przekroczenie, jakie zostało stwierdzone podczas ważenia. Skoro bowiem ładunek był rozmieszczony wzdłuż całej naczepy, to przewożenie go w taki sposób może świadczyć, że był on rozłożony równomiernie, nie powodując nacisków na oś, co z kolei może świadczyć, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Okoliczności te mogą zatem wskazywać na istnienie podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. "a" i "b" ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem Sądu, najazd ważonego pojazdu mógł w istotny sposób wpłynąć na sam rezultat ważenia, w wyniku czego stwierdzono przekroczenie nacisku na oś. Biorąc bowiem pod uwagę to, że ładunek był de nomine sypki, uzyskany wynik ważenia, nawet po zastosowaniu wskaźnika korygującego przez organ, mógł być następstwem okoliczności, które zaistniały podczas samego ważenia, zwłaszcza że stwierdzone w wyniku tego ważenia przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu jest jedynym, jakie w sprawie stwierdzono.

Dlatego też, Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji, uchylając je.

Z tych względów, uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie uchylonych decyzji.

Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi.