Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 638/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 g ust. 1,2,3,8,9
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. odmawiającą P. K. (zwany: "Stroną", "Podatnikiem", "Skarżącym") ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych należnych w 2018 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Pismem z dnia 19 marca 2018 r. Strona, powołując się na art. 22 § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2018 r. w pełnym zakresie, z uwagi na możliwość skorzystania przez podatnika z tzw. ulgi abolicyjnej.

W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że jest [...] i w 2018 r. będzie wykonywała pracę najemną na p. s. e. w k. m. przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem i siedzibą w [...], tj. [...] - oprócz dochodu z tego źródła nie zamierza osiągać żadnego innego dochodu. Wyjaśniła przy tym, że Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z [...], a zatem dochody osiągnięte z pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statków ww. podmiotu będą podlegać opodatkowaniu w Polsce, przy czym podatek należny zostanie obliczony zgodnie z metodą proporcjonalnego zaliczenia zgodnie z art. 27 ust. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.").

Zdaniem Strony, będzie ona uprawniona do skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej, określonej w art. 27 u.p.d.o.f., zatem od kwoty podatku należnego obliczonego na zasadach ogólnych ma prawo odjąć kwotę różnicy pomiędzy podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a u.p.d.o.f. (tj. metodą zaliczenia podatkowego) a podatkiem obliczonym na podstawie art. 27 ust. 8 u.p.d.of. (tj. metodą wyłączenia z progresją). Tym samym zwrot podatku za rok 2018 będzie tożsamy z kwotą wpłaconą tytułem zaliczek na podatek dochodowy w ciągu roku tym samym wpłacanie zaliczek do Urzędu Skarbowego jest bezcelowe.

Strona wskazała, że możliwość skorzystania z ulgi abolicyjnej nie jest uzależniona od tego, czy dochody osiągnięte za granicą zostały opodatkowane w państwie źródła, tj. w państwie, w którym podatnik je uzyskuje, lecz czy dochody zagraniczne podlegają opodatkowaniu w Polsce przy zastosowaniu metody odliczenia proporcjonalnego. Bez znaczenia jest również to, czy Polska zawarła z państwem źródła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W treści wniosku Strona podniosła również, że zgodnie z art. 22 § 2a O.p. zaliczki obliczone według zasad określonych w art. 44 u.p.d.o.f. byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego przewidywanego za dany rok obrotowy.

Do wniosku Strona załączyła kopie dokumentów w języku angielskim, tj. certyfikat statku, kontrakt a także w języku polskim, tj. zaświadczenie o zatrudnieniu kontraktowym z dnia [...] r., kopie stron z książeczki żeglarskiej.

Pismem z 27 marca 2018 r. organ I instancji wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku poprzez udzielenie informacji, czy od dochodów uzyskanych za granicą (w [...]) jest uiszczany podatek dochodowy. Ponadto organ zobowiązał Stronę do przedłożenia przetłumaczonych na język polski dokumentów załączonych do wniosku. W odpowiedzi Podatnik wskazał, że do zastosowania ulgi abolicyjnej nie ma znaczenia, czy i w jakiej wysokości podatek został zapłacony zagranica i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wniosku.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Strony organ I instancji odmówił ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych należnych w 2018 r.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Strona złożyła odwołanie.

Decyzją z [...] r. organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Strona nie uprawdopodobniła, zgodnie z art. 22 § 2a O.p., że zapłacone zaliczki na podatek będą niewspółmiernie wysokie do podatku należnego.

Organ odwoławczy za zasadne uznał w ustalonym stanie faktycznym sprawy, przyjęcie przez organ I instancji, że skoro Podatnik nie uiszczał za granicą (w [...]) podatku od uzyskiwanych dochodów z pracy na statku, to nie ma podstaw do zastosowania art. 27 ust. 9 albo 9a u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej potwierdził, że tylko uiszczenie podatku przez Stronę w [...] uprawniałoby do skorzystania z ulgi abolicyjnej. Zdaniem organu, wobec braku opodatkowania dochodu w państwie źródła – Strona korzystając z przepisów abolicyjnych nie poniosłaby żadnego obciążenia fiskalnego z tytułu uzyskanych przychodów, jako rezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

Dyrektor Izby Skarbowej w S., wskazał końcowo, że stanowisko organu podatkowego przyjęte w niniejszej sprawie zostało potwierdzone wyrokami WSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1100/15, z 10 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 957/16 oraz z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 791/17, które zostały utrzymane w mocy wyrokami NSA (II FSK 596/16 i II FSK 653/17; od wyroku I SA/Sz 791/17 podatnik nie wniósł skargi kasacyjnej) oraz w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 4 lutego 2016 r.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S., organ I instancji nie naruszył również przywołanych w odwołaniu przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 22 § 2a, art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 O.p., ani przywołanych przepisów Konstytucji RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie zarówno przepisów materialnych jak i procesowych, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto, Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez rozpoznanie sprawy w sposób zmierzający do niezgodnego z prawem nałożenia na podatnika obciążeń podatkowych;

b) art. 27g w zw. z art. 27 ust. 9 i 9a u.p.d.o.f. przez ich niezastosowanie i w konsekwencji niesłuszne nałożenie na podatnika obciążeń podatkowych;

c) art. 27g u.p.d.o.f. przez uznanie, że podatnik ma prawo skorzystania z ulgi abolicyjnej jedynie w przypadku zapłaty podatku za granicą, choć nie wynika to wprost z literalnego brzmienia przepisu;

d) art. 22 § 2a O.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że podatnik nie jest uprawdopodobnił, że pobrane zaliczki będą niewspółmiernie wysokie w stosunku do należnego podatku, argumentując to brakiem zapłaty podatku za granicą i brakiem możliwości zastosowania ustawy abolicyjnej, co bezwzględnie stanowi o wadliwości tej decyzji i konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego;

e) art. 2a O.p. poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, niezgodnie z założeniami nowej procedury.

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 22 § 2a O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy wadliwej decyzji,

b) art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez podjęcie przez organ podatkowy działań niezgodnych z przepisami prawa (zasada praworządności), stosowanie wykładni przepisów prawa krzywdzącej dla podatnika oraz uporczywe twierdzenie, że zapłata podatku za granica warunkuje zastosowanie art. 27g u.p.d.o.f.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o oddalenie skargi, w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i ustosunkował się do podniesionych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W przeciwnym razie Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a).

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podejmując powyższe rozstrzygnięcie Sąd w całej rozciągłości podtrzymuje argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniach wyroków zapadłych przed tutejszym Sądem 10 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 957/16, 3 grudnia 2015 r., I SA/Sz 1100/15 oraz z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 791/17, które to orzeczenia dotyczyły ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych odpowiednio za rok 2015, 2016 i 2017. Podkreślić należy, że stanowisko zapadłe w wyrokach I SA/Sz 1100/15 i I SA/Sz 957/16 zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 8 marca 2018 r. o sygn. akt I FSK 596/16 i II FSK 653/17 (wyroki dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

A zatem, odsyłając do powyżej wskazanej argumentacji skrótowo wskazać jedynie należy, że w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ podatkowy w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy zasadnie odmówił Skarżącemu ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy.

W sprawie strony nie kwestionowały, że Skarżący jest rezydentem Rzeczpospolitej Polskiej, w 2018 r. świadczył pracę najemną na statku morskim, którego armatorem/właścicielem jest przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem i siedzibą w [...], w [...], oraz że pomiędzy [...] i [...] nie została zawarta umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Spór między stronami dotyczył natomiast kwestii, czy Skarżący uprawdopodobnił, że zaliczki obliczone według zasad określonych w przepisach u.p.d.o.f. byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za rok 2018. Skarżący swój wniosek o ograniczenie poboru zaliczek na podatek uzasadniał tym, że przysługuje mu prawo do skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f. W ocenie organów podatkowych w sytuacji gdy z państwem, w którym dochody są osiągane (w tym przypadku z [...]) Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a podatnik nie zapłacił podatku za granicą od dochodów uzyskanych w tym państwie, to metoda proporcjonalnego odliczenia, o której mowa w art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f. (inaczej metoda kredytu podatkowego) nie będzie miała zastosowania. Zatem Skarżący nie będzie uprawiony do skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f.

Zdaniem Sądu, takie stanowisko organów jest prawidłowe bowiem instytucja ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy może zostać zastosowana przez organ podatkowy wyłącznie wtedy, gdy podatnik uprawdopodobni, że zaliczki miesięczne byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu, przewidywanego na dany rok podatkowy.

Skarżący argumentując swoje żądanie o ograniczenie poboru zaliczek na podatek zajął stanowisko, że przysługuje mu prawo, o którym mowa w art. 27g u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 27g ust. 1 u.p.d.o.f. podatnik podlegający obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1, rozliczający na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 albo 9a uzyskane w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochody: 1) ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13, art. 14, lub 2) z praw majątkowych w zakresie praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, z wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, oświatowej i publicystycznej, z wyjątkiem dochodów (przychodów) uzyskanych z tytułu korzystania z tych praw lub rozporządzania nimi - ma prawo odliczyć od podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2.

Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że odliczeniu podlega kwota stanowiąca różnicę między podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a), a kwotą podatku obliczonego od dochodów ze źródeł, o których mowa w ust. 1, przy zastosowaniu do tych dochodów zasad określonych w art. 27 ust. 8.

Dokonując wykładni literalnej stwierdzić można, że odliczenie od podatku, o którym mowa w ww. przepisach dotyczyć może tylko podatników, którzy uzyskali dochody za granicą i podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu metody proporcjonalnego obliczenia podatku (metody zaliczenia). W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym. Z kolei, z art. 27 ust. 9a u.p.d.o.f. wynika, że "w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio". Art. 27 ust. 9 i 9a u.p.d.o.f. (tzw. metoda zaliczenia podatku) znajduje zastosowanie także w przypadku, gdy Polska nie ma podpisanej umowy z krajem osiągnięcia dochodów, co wynika wprost z ww. przepisów.

Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, że polemika między stronami dotyczy tego, czy Skarżącemu - jako rezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej - przysługiwało prawo, o którym mowa w art. 27g u.p.d.o.f., w sytuacji gdy z państwem, w którym dochody są osiągane (tj. z [...], w którym mieściła się siedziba podmiotu eksploatującego statek morski) Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a podatnik nie zapłacił podatku za granicą od dochodów uzyskanych w tym państwie.

W ocenie Sądu aby stwierdzić, czy podatnik może skorzystać z tzw. "ulgi abolicyjnej" przewidzianej w art. 27g u.p.d.o.f. nie wystarczy ograniczyć się do ustaleń dotyczących sposobu rozliczenia dochodów uzyskanych za granicą (podatnik musi podlegać opodatkowaniu przy zastosowaniu metody zaliczenia), ale należy także ustalić, czy występuje różnica między podatkiem obliczonym metodą zaliczenia, a kwotą podatku obliczoną przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją (art. 27g ust. 2 u.p.d.o.f.). W przypadku, gdy podatnik nie zapłacił podatku za granicą i Polska nie ma podpisanej z danym krajem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (uzyskane dochody zagraniczne nie podlegały opodatkowaniu, tak jak w stanie faktycznym przyjętym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy), nie powinna wystąpić różnica między podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a, a kwotą podatku obliczoną przy zastosowaniu zasad określonych w art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f. Skoro nie ma kwoty do odliczenia z art. 27g ust. 2 u.p.d.o.f., to przepis ten nie ma zastosowania do podatnika i nie dojdzie do pomniejszenia podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27 u.p.d.o.f.

Wobec tego należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że w przypadku, gdy dochód uzyskano w państwie, w którym nie pobrano podatku (dochód nie podlegał opodatkowaniu), będzie on opodatkowany w Polsce bez odliczania podatku, a Skarżącemu nie będzie przysługiwało prawo do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II FSK 2126/15). Wszelkie orzeczenia wskazane w wyroku są dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Uwzględniając powyższe rozważania, zdaniem Sądu, rację mają organy podatkowe wskazując, że w przypadku gdy dochód został uzyskany w państwie, z którym Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a w państwie tym nie pobrano od Skarżącego podatku, dochód ten będzie opodatkowany w Polsce bez odliczania podatku. Metoda zaliczenia proporcjonalnego, o której mowa w art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f. polega bowiem na zaliczeniu podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku należnego w kraju miejsca zamieszkania podatnika, obliczonego od całości dochodów – w takiej proporcji, w jakiej dochód ze źródeł zagranicznych pozostawał w stosunku do całości dochodu podatnika.

Tym samym w przedmiotowej sprawie Skarżącemu nie przysługiwało prawo do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f., gdyż z akt sprawy nie wynika, aby nie miało miejsca opodatkowanie dochodu za granicą.

Sąd uznał zatem, że zapłata podatku za granicą stanowi podstawową przesłankę do skorzystania z ulgi abolicyjnej. W świetle powyższego podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że zapłata podatku za granicą jest jedną z nadrzędnych przesłanek do tego, aby Skarżący mógł skorzystać z tzw. abolicji podatkowej. W ocenie Sądu wobec jednoznacznych skutków wykładni funkcyjnej nie można zaaprobować argumentacji, w której Skarżący wobec braku opodatkowania w [...], korzystając z przepisów abolicyjnych nie poniósłby żadnego obciążenia fiskalnego z tytułu uzyskanych przychodów jako rezydent Rzeczpospolitej Polskiej. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania, stosownie do art. 84 Konstytucji RP, ale także podważałoby zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

Z powyższych przyczyn Sąd za bezpodstawne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji RP, jak i uznał za chybione zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, wskazanych w zarzutach skargi.

Sąd uznał za chybiony również zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Z akt niniejszej sprawy wynika, że organy obu instancji aktywnie dążyły do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pomimo, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 22 § 2a O.p. to na Skarżącym ciążył obowiązek uprawdopodobnienia niewspółmierności zaliczek w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego na dany rok podatkowy.

Tym samym, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności, o której mowa w art. 22 § 2a O.p. Zatem, stosownie do art. 44 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f. Skarżący osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy jest obowiązany, bez wezwania, wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w art. 44 ust. 3a u.p.d.o.f.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, gdyż - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - nie istniały podstawy do jej uchylenia. Decyzja organu odwoławczego nie naruszała prawa, w tym art. 22 § 2a O.p. oraz art. 120 i art. 121 O.p.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się też do wszystkich zarzutów odwołania.

Słusznie też wskazano, że powoływane odmienne orzecznictwo oraz indywidualne interpretacje podatkowe w zakresie ulgi abolicyjnej nie są wiążące dla organów podatkowych, ani dla Sądu i nie świadczą o tym, że postępowanie w niniejszej spawie zostało przeprowadzone wadliwie.

Reasumując, Sąd podzielił ustalenia faktyczne i rozważania prawne organów podatkowych poczynione w rozpoznawanej sprawie. Sąd stwierdził, że w tak ustalonym stanie faktycznym rozstrzygnięcia organów podatkowych nie naruszały prawa. W tym stanie sprawy uznać należało, że wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacją prawną.

Zdaniem Sądu, wszelkie zarzuty skarżącego, jak i ich argumentacja nie zasługują na uwzględnienie. Omawiane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych i w ustalonym stanie fatycznym sprawy - wbrew stanowisku Skarżącego - nie mogły zostać zastosowane.

Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.