Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 28/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 2 pkt 14, art. 53 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Jacek Kuza, , Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lipca 2007r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. Sp. j. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza na rzecz Przedsiębiorstwa A. Sp. j. w K. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 28/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, ustalił na rzecz A. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych bliźniaczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o numerze ewidencyjnym 874/4 położonej w Z.. W decyzji określono również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie:

- warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

- ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

- obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

- wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

- ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

Linię rozgraniczającą teren inwestycji wyznaczono na mapie sytuacyjnej stanowiącej załącznik graficzny do decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zgodnie

z postanowieniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja podjęta została po uprzednim uzyskaniu uzgodnień z właściwymi organami wymienionymi w art. 53 ust.4 tej ustawy tj. z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody

( z uwagi na usytuowanie wnioskowanej nieruchomości w zasięgu Suchedniowsko-Oblęgorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu), Starostą Powiatu K.

i Świętokrzyskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych . Uzgodnień tych nie zakwestionowała żadna ze stron postępowania.

Rozstrzygniecie objęte niniejszą decyzją podjęto po uprzednim dokonaniu analizy określonej w art. 53 ust.3 cytowanej ustawy w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim określonych.

Wyniki analizy w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, dokonanej na obszarze analizowanym, wyznaczonym wokół nieruchomości objętej wnioskiem, wykazały, że znajdująca się w jego granicach zabudowa pozwala na określenie dla projektowanego budynku wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytu i formy architektonicznej. Nieruchomość objęta wnioskiem spełnia kryteria działki budowlanej wymienionej w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu

o zagospodarowaniu przestrzennym, a realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisów odrębnych.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji wniesione przez Przedsiębiorstwo A. , spółkę jawną , Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytaczając ustalenia i wnioski zawarte

w uzasadnieniu decyzji, powołał treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust.1 oraz art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podnosząc, że decyzja będąca przedmiotem odwołania jest z nimi zgodna.

Organ podniósł także, że dla obszaru, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem brak jest planu miejscowego. Ze sporządzonej przez organ I-szej instancji analizy funkcji i cech zabudowy wynika, że działka inwestora graniczy bezpośrednio z działką dostępną z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, sprecyzowanej we wniosku inwestorskim, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej oraz nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne i nie narusza przepisów odrębnych. Projekt decyzji sporządzony został przez właściwą osobę wpisaną na listę Izby Samorządu Zawodowego Urbanistów, decyzję w sprawie wydał organ właściwy, po uzyskaniu wymaganych uzgodnień.

Organ odwoławczy podkreślił, że zasadnie ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż stosownie do dyspozycji art. 56

w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne

z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło powołując się na treść art. 63 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że w treści zaskarżonej decyzji organ I-szej instancji zawarł wszystkie wymagania co do ochrony interesów osób trzecich. Projekt budowlany zamierzonej inwestycji sporządzony być musi z uwzględnieniem wymogów określonych przepisami Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

a zatem na obecnym etapie postępowania interesy strony skarżącej nie zostały naruszone. Odnośnie dalszych zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium podkreśliło, że skoro obecnie brak jest na terenie objętym wnioskiem inwestorskim miejscowego planu zagospodarowania, to przemysłowe przeznaczenie terenu, należącego do strony skarżącej, przewidziane według ustaleń nie obowiązującego już obecnie planu – nie obowiązuje. W celu umożliwienia realizacji nowej zabudowy każdorazowo obowiązkowe jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W wyznaczonym w trakcie postępowania dowodowego obszarze analizowanym znajdują się budynki użytkowane jako mieszkalne, w obszarze tym nie znajdują się zabudowania zakładu drzewnego strony skarżącej, jak również teren planowanej inwestycji nie leży w żadnej strefie ochronnej. Jeżeli zaś skarżący zamierzają w przyszłości zwiększyć uciążliwość zakładu, to nie może ona przekraczać granic terenu nieruchomości. W przeciwnym razie stanowić to będzie naruszenie prawa. Ponadto strona skarżąca nie może stawiać warunków na przyszłość ograniczając w ten sposób prawa własności innych właścicieli sąsiednich nieruchomości. Stan faktyczny i prawny nieruchomości może być analizowany na dzień wydawania decyzji o warunkach zabudowy stosownie do art. 53 ust.3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Również pozostałe zarzuty odwołania nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Zaskarżona decyzja spełnia bowiem wszystkie warunki określone w art. 107 kpa. Kwestia nie oznaczenia w decyzji stron postępowania regulowana jest przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, stosownie do których wykaz stron postępowania otrzymujących decyzję stanowi odrębny dokument. Wykaz taki znajduje się w aktach sprawy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka jawna Przedsiębiorstwo A. , wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji organu odwoławczego naruszenie

-art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo niespełnienia jednej z obligatoryjnych przesłanek, a mianowicie braku działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu oraz

- art. 6 tej ustawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która przewiduje zagospodarowanie terenu w sposób naruszający interes prawny osoby trzeciej.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że w nawiązaniu do spełnienia przesłanek z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy nie uzasadniły szczegółowo, do której to zabudowy odnosi się planowana inwestycja

i który obiekt pozwala na określenie takich wymagań w zakresie funkcji, gabarytów

i formy architektonicznej. Zdaniem skarżącego w obszarze analizowanym nie znajduje się żadna zabudowa, która umożliwiałaby określenie tych wymagań. Jest to obszar wykorzystywany na działalność produkcyjną, a w sąsiedztwie znajdują się wyłącznie dwa budynki, które być może są wykorzystywane na cele mieszkalne, choć jest to wątpliwie ze względu na ich stan ( jeden to tzw. stróżówka). Budynki te nie są dwukondygnacyjne z użytkowym poddaszem, co już nie pozwala na zachowanie gabarytów i formy architektonicznej. Skarżąca podkreśliła, że działki bezpośrednio graniczące z działką wnioskodawcy zabudowane są budynkami produkcyjnymi, dlatego "dziwi" fakt, że usytuowanie w sąsiedztwie budynku mieszkalnego bliźniaczego będzie nawiązaniem do istniejącej formy architektonicznej.

W skardze podniesiono, że spółka A. prowadzi na swej nieruchomości zakłady przemysłowe branży dziewiarskiej, w procesie produkcji ulatniają się różne związki, które mogą być uciążliwe dla ludzi. Działka jest wykorzystywana na cele przemysłowe od co najmniej 1916 r., w tym okresie działał już zakład produkcyjny, cała okolica wykorzystywana była na ten cel. Taki stan brał pod uwagę skarżący dokonując kupna nieruchomości, co umożliwiało mu wykorzystywanie jej na dowolną działalność, która nie będzie podlegała żadnym ograniczeniom z uwagi na bliskie sąsiedztwo budynków mieszkalnych. Zmiana warunków zagospodarowania terenu ograniczy zatem prawo skarżącego do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, o czym świadczą przepisy:

- art. 73 ust. 4,5 i 6 ustawy Prawo ochrony środowiska,

- rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku,

- rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Ponadto skarżący podniósł, że SKO nie odniosło się do zarzutu odwołania

w zakresie niewłaściwego uzasadnienia decyzji organu I-szej instancji, co stanowi naruszenie art. 107 kpa. Nie podzielił również poglądu, jakoby ustawa o ochronie danych osobowych zakazywała organom administracji wskazywanie stron decyzji, skoro jest to jeden z ważniejszych warunków decyzji administracyjnej.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji podnieść należy, że

w toku rozpoznania sprawy organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu powodującym konieczność uchylenia wydanych przez nie decyzji.

Dotyczy to przede wszystkim braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, jakie składają się na ocenę spełnienia warunków określonych w art. 61 ust.1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w powiązaniu z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U.nr 164, poz.1588), zwanego dalej rozporządzeniem.

Stosownie do pierwszego z powołanych wyżej przepisów, wydanie decyzji

o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5, w tym jednym z nich jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Przepis ten określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, a jego celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - w rozumieniu tego pojęcia przedstawionym w art. § 2 pkt 1 ustawy - czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W przepisie art. 61 ust.1 ustawy chodzi zatem generalnie o to, aby przewidywaną zmianę zagospodarowania danego terenu uzależnić i dostosować do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Mając na uwadze taki cel zasady dobrego sąsiedztwa, należy użyte w art. 61 ust.1 pojęcie "działki sąsiedniej" – nie mające swojej ustawowej definicji – rozumieć szeroko, a zatem nie jako ewidencyjnie wydzieloną nieruchomość mającą wspólną granicę z działką objętą przewidywaną zabudową, lecz jako sąsiedztwo tworzące pewną urbanistyczną całość. Całość ta z pewnością nie powinna być pojmowana zbyt rozlegle, bo używając pojęcia "działka sąsiednia" ustawodawca narzuca już pewną bliskość. Przy takim szerokim rozumieniu "działki sąsiedniej" niemożliwym jest jego doprecyzowanie, dlatego określenie okolicy, która winna być przedmiotem oceny z punktu widzenia spełnienia przesłanki z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, winno następować w nawiązaniu do stanu faktycznego konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu ratio legis omawianego przepisu, jakim jest zagwarantowanie ładu przestrzennego na danym terenie. Pomocnym jest tu niewątpliwie przepis § 3 ust.1 rozporządzenia, który nakazuje organowi ustalającemu warunki zabudowy, wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszaru analizowanego, na którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1-5 ustawy. Zgodnie z ust.2 tego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem

o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50m. Front działki jest to natomiast ta jej część, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§2 pkt 5 rozporządzenia). Mapa przedstawiająca obszar analizowany, winna być przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego i mieć skalę 1:500 lub 1:1000 ( art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy w zw.

z § 3 ust.2 rozporządzenia).

Jak wynika z części opisowej przeprowadzonej w sprawie analizy, stanowiącej załącznik do decyzji organu I-szej instancji stosownie do § 9 ust.2 rozporządzenia, organy obu instancji przyjęły, że w obszarze analizowanym znajduje się tylko jeden budynek mieszkalny, "w oparciu o który można dokonać analizy dla ustalenia nowej zabudowy pod względem kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy"( oznaczony na części graficznej będącej także załącznikiem do decyzji nr 1). Już z porównania szerokości frontu działki (przy założeniu, że główny wjazd ma odbywać się z drogi powiatowej) z granicami obszaru analizowanego, oznaczonego na kopii mapy kolorem zielonym wynika, że nie spełnia on wymogów cytowanego wyżej § 3 ust.2,

a w szczególności nie przedstawia tego obszaru w granicach, jakie przepis ten nakazuje wyznaczyć. Obszar analizowany z pewnością nie obejmuje tych działek, które winny się znaleźć w jego zasięgu, gdyby wyznaczyć go zgodnie z § 3 ust.2,

a które leżą w bezpośrednim otoczeniu nieruchomości inwestora, objętej wnioskiem. Na przykład, granicę południową tego obszaru wyznaczono na krańcu drogi powiatowej przylegającej do działki inwestora, mimo, że już "na pierwszy rzut oka" widać, że winna ona przebiegać znacznie dalej na południe, gdyby odmierzyć trzykrotną szerokość frontu działki nr 874/4 w tym właśnie kierunku. W analizie nie wyjaśnia się przy tym, z jakich powodów jej autor odstąpił od wymogów § 3 ust.1

i w oparciu o jaką podstawę wyznaczono takie, a nie inne granice obszaru analizowanego.

Ponadto mapa stanowiąca załącznik do decyzji organu I-szej instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy, do którego nawiązuje § 3 ust.2 rozporządzenia. Nie jest to przede wszystkim ani mapa zasadnicza, ani mapa katastralna, a jeśli porównać zaznaczone na niej numery działek przylegających do nieruchomości wnioskodawcy, z oznaczeniami, jakie figurują w znajdującym się

w aktach administracyjnych odpisie z ewidencji gruntów, to pojawiają się wątpliwości co do aktualności tej mapy (np. w ewidencji nie figuruje w ogóle działka nr 591, na której wedle mapy zlokalizowany jest opisany w analizie budynek mieszkalny oznaczony nr 1, jest natomiast działka 591/4 – w użytkowaniu wieczystym spółki P. w W. i nr 591/6 - w użytkowaniu wieczystym skarżącej; działki te nie są z kolei uwidocznione na mapie).

Ponadto z mapy, której fragment - ograniczony do błędnie wyznaczonego obszaru analizowanego - jest załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że

w sąsiedztwie działki inwestora znajduje się jeszcze budynek położony na działce nr 874/2. Z ustaleń organów nie wynika w ogóle jaki jest jego charakter, aczkolwiek

z pism procesowych stron składanych w toku postępowania administracyjnego oraz

z odwołania można wysnuć wniosek, że jest to budynek mieszkalny. Działka ta przylega do działki nr 874/5 będącej w użytkowaniu wieczystym Przedsiębiorstwa Przemysłu Drzewnego w Z.u, określanej przez organ jako droga wewnętrzna. Ponieważ dostęp do drogi publicznej może odbywać się także pośrednio - przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej ( art. 2 pkt 14 ustawy), działka nr 874/2 powinna być objęta analizą z punktu widzenia przesłanek z art. 61 ust.1 pkt1 ustawy jako działka sąsiednia. Na mapie zaznaczono także budynek na działce nr 874/6, będącej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy, oddzielonej od działki objętej wnioskiem jedynie działką nr 874/5 – drogą wewnętrzną, o jakiej mowa wyżej. Wprawdzie z twierdzeń pełnomocnika skarżącej spółki złożonych na rozprawie przed Sądem dnia 26 lipca 2007 r. wynika, że nieruchomość ta nie jest zabudowana od dłuższego czasu, jednak organy nie czynią w tym zakresie żadnych ustaleń, a te łącznie z rozstrzygnięciem podjętym

w zaskarżonej decyzji są objęte zakresem kontroli sądu administracyjnego. Działka 874/6 jest natomiast działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy i winna być przedmiotem analizy, o jakiej mowa w tym przepisie oraz w § 3 ust.1 rozporządzenia.

Obszar analizowany wyznaczony zgodnie z § 3 ust.1 może objąć nie tylko działki sąsiednie - w rozumieniu tego pojęcia przedstawionym na wstępie – ale także nieruchomości dalej położone. Zależy to on konkretnych uwarunkowań na danym terenie, a przede wszystkim od wielkości działek ewidencyjnych znajdujących się

w pobliżu i szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W każdym jednak wypadku jego wyznaczenie,

zakreślenie granic zgodnie z § 3 ust.1 i dokładny opis, są konieczne dla poczynienia ustaleń, jaki rodzaj zabudowy istnieje na danym obszarze, jaka jest jego funkcja oraz cechy architektoniczne istniejącej zabudowy. Tylko wówczas możliwe jest prawidłowe wypełnienie dyspozycji art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, czego zabrakło

w postępowaniach i decyzjach wydanych przez organy obu instancji.

Wadliwości postępowania w tym zakresie nie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze i nie odniosło się do wszystkich zawartych w odwołaniu zarzutów sygnalizujących nienależyte wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy.

W uzasadnieniu tego odwołania skarżąca spółka podkreśliła między innymi, że "działki bezpośrednio graniczące z działką wnioskodawcy są działki o nr 874/7

i 591/6, które zabudowane są budynkami produkcyjnymi". Odnosząc się do tego zarzutu organ odwoławczy stwierdził jedynie, że w obszarze analizowanym "nie znajdują się zabudowania zakładu drzewnego strony skarżącej". Gdyby jednak na etapie postępowania odwoławczego chcieć bliżej wyjaśnić tę okoliczność, to okazałoby się, że - w materiale dowodowym jakim dysponowały organy – nie jest to możliwe, bo obie działki nie są naniesione na mapie znajdującej się w aktach. Bez określenia gdzie nieruchomości te leżą, nie da się przesądzić, czy argument skarżącego jest słuszny czy też nie, a było to konieczne nie tylko ze względu na jego znaczenie dla oceny spełnienia warunków z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, ale także

z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do aktualności danych ewidencyjnych uwidocznionych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organu I-szej instancji

i będącej podstawą analizy.

Niewyjaśnienie wszystkich powyższych okoliczności jest naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7 i 77 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

i powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w oparciu

o przepis art. 145 § 1 pkt 1b i c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 tej ustawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I-szej instancji wyeliminuje wszystkie wskazane wyżej uchybienia prawa procesowego i poczyni prawidłowe ustalenia

w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61ust.1 ustawy. W szczególności, analizę

o jakiej mowa w art. 53 ust.3 pkt 2 ustawy, przeprowadzi organ w oparciu

o prawidłowo zakreślony obszar analizowany, wyznaczony na mapie spełniającej dyspozycję art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy. Dopiero poczynione na tej podstawie ustalenia co do charakteru całego terenu, na którym planowana jest inwestycja pozwolą na wydanie właściwej decyzji – nie tylko co do możliwości zlokalizowania zamierzonego przedsięwzięcia - ale także odnośnie jego gabarytów, formy architektonicznej

i innych warunków, o jakich mowa w art. 61 ust.1 pkt 1.

Odnosząc się do tych zarzutów skargi, które dotyczą przewidywanej przez skarżącego uciążliwości dla spółki związanej z sąsiedztwem domów jednorodzinnych, a związanych z zaostrzeniem wymagań w razie ewentualnej rozbudowy zakładu czy rozszerzenia działalności, to słusznie Kolegium podkreśla, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przesądzająca jest kwestia spełnienia wymogów z art. 61 ust.1 ustawy, z punktu wiedzenia aktualnego zagospodarowania danego terenu i sposobu jego wykorzystania, a nie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych.

Co się zaś tyczy podnoszonego w skardze naruszenia art. 107 § 1 kpa, poprzez nieoznaczenie stron postępowania, w tym spółki A., to w przepisie tym chodzi przede wszystkim o wskazanie tych stron, do których decyzja jest kierowana, a więc jej adresatów. W tym przypadku jest nim wnioskodawca A. C.. Brak oznaczenia w sentencji rozstrzygnięcia bądź w uzasadnieniu pozostałych osób zainteresowanych w rozumieniu art. 28 kpa, nie jest uchybieniem procesowym, które miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., a więc powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.