Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 819/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1308/13 w zakresie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi H.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

II FZ 819/16

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 roku, sygn. akt I SA/Gd 1308/13, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.,) - dalej p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek H.K. z dnia 28 stycznia 2015 r., o przyznanie prawa pomocy. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że wnioskiem z dnia 28 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca H.K. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 lutego 2015 r. przesłano skarżącej druk PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Doręczenie przedmiotowego zarządzenia nastąpiło w dniu 27 lutego 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Ponieważ skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, zarządzeniem z dnia 16 marca 2015 r., doręczonym w dniu 23 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek z dnia 28 stycznia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca wniosła w dniu 30 marca 2015 r. (data stempla pocztowego) sprzeciw od ww. zarządzenia podnosząc, m.in. że nie uchybiła terminowi do złożenia urzędowego formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym postanowieniu w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Dalej Sąd podniósł, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie, czego potwierdzaniem jest treść art. 257 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd dodał, że w niniejszej sprawie, wnioskiem z dnia 28 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) H.K. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 lutego 2015 r. przesłano skarżącej druk PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Doręczenie przedmiotowego zarządzenia nastąpiło w dniu 27 lutego 2015 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także dorosłemu domownikowi, administracji lub dozorcy domu w przypadku nieobecności adresata w domu, przechowuje się pismo przez okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Adresata zawiadamia się o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym wyżej siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia opisanego wyżej czternastodniowego terminu (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z potwierdzenia odbioru, przedmiotowa przesyłka, wobec niemożności jej doręczenia, w dniu 13 lutego 2015 r. pozostawiona została w placówce pocztowej - UP B. a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej. Treść adnotacji zamieszczonych na kopercie wskazuje, że powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma pozostawione zostało w dniu 23 lutego 2015 r., a skarżąca pisma nie podjęła w terminie. Zatem termin wyznaczony skarżącej do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku upłynął bezskutecznie z dniem 27 lutego 2015 r. Sąd dodał, że ponieważ skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, wniosek z dnia 28 stycznia 2015 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a. – należało pozostawić bez rozpoznania. Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie nie zgodziła się z zawartym tam rozstrzygnięciem oraz jego uzasadnieniem. Wskazała, że dopełniła wszystkich czynności w postępowaniu, zaś o próbie doręczenia jej korespondencji zawierającej formularz wniosku prawa pomocy nie wiedziała. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w aktach sprawy znajduje się adresowana na wynikający z akt sprawy adres skarżącej, koperta zawierająca formularz prawa pomocy oraz wezwanie do wypełnienia go przez skarżącą, która została zwrócona do akt sprawy jako niedoręczona, mimo dwukrotnej próby jej doręczenia, co również wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego doręczenia odbioru. W tej sytuacji Sąd prawidłowo zastosował wynikającą z art. 73 § 4 p.p.s.a. fikcję doręczenia dającą podstawę do uznania, że przesyłka ta została doręczona w dniu 27 lutego 2015 roku. Tym samym termin do przesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął w dniu 6 marca 2015 roku. Skarżąca jednak w tym terminie czynności do dokonania której wezwał ją Sąd, nie wykonała. W tej sytuacji Sąd prawidło zastosował art. 252 oraz art. 257 p.p.s.a. oraz postanowił pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W myśl tego ostatniego przepisu, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącej przedstawionej w zażaleniu, dotyczącej nieprawidłowości doręczenia skarżącej spornej przesyłki zawierającej wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza prawa pomocy Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że nie jest uprawniony do kontroli prawidłowości doręczania tej przesyłki. Czynności w tym zakresie może podjąć jedynie skarżąca poprzez wszczęcie postępowania reklamacyjnego u operatora pocztowego odpowiedzialnego za doręczenie jej spornej przesyłki. Z uwagi na argumentację przedstawioną powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.