Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 889/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 28 stycznia 2014r. skarżąca Spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.

Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPPr wynika, że

wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych spółki wynosi [...] zł, wartość środków trwałych wynosi [...] zł. Za ostatni rok obrotowy według bilansu spółka wykazała stratę w wysokości [...] zł. Spółka wskazała, że posiada dwa rachunki bankowe, na których saldo wynosi odpowiednio [...] zł i [...]zł.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca w rozpoznawanej sprawie wystąpiła już z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sadowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy, prawomocnym postanowieniem z dnia 22 listopada 2013r. odmówił skarżącej przyznanie prawa pomocy. Prawomocność orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie wyklucza oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez stronę skarżącą o przyznanie prawa pomocy. Warto jednak wspomnieć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wspomniana moc wiążąca w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 365). Referendarz sądowy, rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie może zatem odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej we wskazanym wcześniej prawomocnym postanowieniu. Możliwość zmiany bądź uchylenia wspomnianego orzeczenia daje natomiast art. 165 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.

Tymczasem w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie wskazała, że jej sytuacja uległa pogorszeniu. Aktualny wniosek o przyznanie prawa pomocy zawiera tożsame informacje, jakie zawierał pierwotny wniosek skarżącej z tą różnicą, że aktualnie środki zdeponowane na kontach bankowych wynoszą [...] zł. (poprzednio [...]zł.). A zatem sytuacja finansowa skarżącej uległa znacznej poprawie.

Skoro skarżąca nie wykazała zmiany okoliczności faktycznych warunkujących uznanie, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ponownie należało odmówić stronie przyznania prawa pomocy