Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 19/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Dyrektora A w G. w przedmiocie nieprzekazania odwołania p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.B. pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora A w G. polegającą na nieprzekazaniu jej odwołania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. W uzasadnieniu skargi podała, iż w dniu 15 października 2014r. Dyrektor A w G. w rozmowie z radnym Rady Miasta G. M.W. wydał ustną decyzję administracyjną odmawiającą odstąpienia od egzekucji komorniczej dotyczącej eksmisji z wynajmowanego przez nią mieszkania, przy ul. [...] w G. W piśmie z dnia 29 października 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., odwołanie to jednak nie zostało przekazane organowi.

Odpowiadając na skargę, reprezentujący Gminę G. pełnomocnik wniósł o jej oddalenie wskazując, że Dyrektor A nie jest organem administracji, ale pełni funkcję kierownika jednostki budżetowej zajmującej się zarządzaniem, należących do gminnego zasobu, nieruchomości. Wszelkie czynności wykonywane w ramach powierzonej mu funkcji mają charakter czynności cywilnoprawnych. Zdaniem pełnomocnika, w rozpoznawanej sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, skarżąca w odpowiedzi na pismo z dnia 29 października 2014 r. otrzymała obszerne i wyczerpujące wyjaśnienia. Poinformowano skarżącą, że miasto G. związane jest rozstrzygnięciem zapadłym w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. nakazującym opuszczenie i opróżnienie z rzeczy lokalu przy ul. [...] oraz wydanie go Gminie G. We wskazanym powyżej wyroku Sąd nie przyznał prawa do lokalu socjalnego, ale Gmina G. wskazała pomieszczenie tymczasowe mieszczące się przy ul. [...], spełniające kryteria określone w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz.150).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Ustawodawca przyznał sądom administracyjnym uprawnienia kontrolne wyłącznie w określonych prawem przypadkach. Tym samym jednoznacznie określił właściwość sądów administracyjnych w przypadkach bezczynności organów. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, wyd. 5, s. 378). Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie samego zachowania się organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność zachodzi wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005, s. 86).

Orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd, rozstrzyga zatem, oraz czy zachodzi jego właściwość w świetle brzmienia art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a, czy organ będący adresatem wniosku jest legitymowany do żądanego działania i w istocie tego działania nie podejmuje. Ocena taka dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Dyrektor A nie jest organem administracji publicznej ani innym organem, który na mocy ustaw szczególnych uprawniony jest do wydawania decyzji administracyjnych. Zgodnie z poglądem zawartym w uchwale Izby Cywilnej i Administracji SN z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88, OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59, decyzja to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Z aktem takim nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, kwestie sporne dotyczące umów najmu, czy też ich rozwiązania rozstrzygane są przez sąd powszechny. Analiza akt administracyjnych dokonana przez Sąd wskazuje, że głównym najemcą mieszkania położonego w G. przy ul. [...] była matka skarżącej. Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. [...] nakazał opuszczenie i opróżnienie tego mieszkania. W konsekwencji komornik sądowy wszczął postępowanie egzekucyjne i zawiadomił o tym skarżącą. Z tym stanem sprawy skarżąca się nie zgadza i w piśmie z dnia 10 października 2014 r. podnosi, że odmawia zawarcia umowy najmu zaproponowanego jej lokalu przy ul. [...] w G. Dodatkowo, skarżąca złożyła skargę do Sądu Rejonowego w G. na czynności Komornika (pismo z dnia 20 października 2014 r.)

Mając na uwadze powyższe, przyjdzie zaakcentować, że złożona w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarga nie dotyczy sprawy rozstrzyganej przez organy administracji, z tego powodu nie może dotyczyć bezczynności tych organów.

W tym stanie rzeczy, skarga nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, wobec tego należało uznać ją za niedopuszczalną, co w świetle regulacji art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi przesłankę jej odrzucenia.