Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1102/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.177 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1721/13 odrzucające skargę kasacyjną R.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1721/13 w sprawie ze skargi R.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1721/13, na podstawie art.178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę kasacyjną R.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1721/13, w sprawie ze skargi R.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.

Sąd wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. został doręczony skarżącemu w dniu 31 lipca 2014 r. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 23 października 2014 r. pełnomocnik z urzędu wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. nie dołączając do niej wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Od powyższego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej zażalenie wniósł R.Ś., reprezentowany przez adwokata z urzędu, zarzucając naruszenie: art. 177 p.p.s.a., przez bezpodstawne uznanie, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem; art. 87 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej; art. 49 p.p.s.a., poprzez nie wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy Sąd powziął wątpliwości co do tego, czy wszystkie elementy wniosku zawarte w art. 87 p.p.s.a. zostały zawarte w piśmie skarżącego.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i – na podstawie art. 200 p.p.s.a. – o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik podniósł, że był przekonany, iż złożył do Sądu wniosek w tym przedmiocie. Dokument taki bowiem znajduje się w aktach pełnomocnika stanowiących kopię korespondencji wysłanej do Sądu z dnia 23 października 2014 r. Wobec tego do czasu otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 19 listopada 2014 r. był przekonany, że złożył wraz ze skargą oddzielny wniosek (1 kartka). Niezależnie od tego pełnomocnik podkreślił, że z samej treści skargi kasacyjnej można było odczytać złożenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Z ostrożności procesowej pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Podkreślił, że dopiero w dniu 24 listopada 2014 r., kiedy to otrzymał korespondencję Sądu w sprawie odrzucenia skargi kasacyjnej dowiedział się, że Sąd nie otrzymał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Wskazując na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r. I OZ 723/11, wskazał, że w sytuacji, gdy do uchybienia terminu doszło w rezultacie nieumyślnej pomyłki adwokata na skutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności i wadliwego działania programu komputerowego używanego do ewidencji pism w kancelarii, w istocie nie doszło do zawinienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie do art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi trzydzieści dni od daty doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu wyroku z uzasadnieniem. Przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie. Podkreślić należy, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu do wniesienia skargi kasacyjnej. Niemniej okoliczności z tym związane, np. wyznaczenie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego przez właściwą okręgową radę adwokacką, właściwą okręgową izbę radców prawnych, Krajową Radę Doradców Podatkowych lub Krajową Radę Rzeczników Patentowych, mogą stanowić przyczynę uzasadniającą złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt – co potwierdza też sam pełnomocnik w złożonym zażaleniu – wraz ze skargą kasacyjną nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, choć pełnomocnik twierdzi, że był przekonany, iż to uczynił. Skargę kasacyjną wniesiono zaś po upływie terminu do dokonania tej czynności. Termin na wniesienie skargi kasacyjnej nigdy zaś nie jest przywracany automatycznie z urzędu przez sąd. Wskazać w tym miejscu należy, że skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Rację należy przyznać Sądowi I instancji, że skoro odpis wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 31 lipca 2014 r., to 30 – dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 1 września 2014 r. Skargę kasacyjną natomiast pełnomocnik skarżącego wniósł dopiero w dniu 23 października 2014 r. nie składając przy tym wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W odniesieniu do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 723/11, na które powołano się w zażaleniu – na okoliczność braku winy w uchybieniu terminu w sprawie niniejszej – wskazać należy, że zostało ono wydane w zupełnie innym stanie faktycznym sprawy, rozwiązanie w nim przyjęte przez Sąd nie może mieć zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto podkreślić należy, że rozpoznając konkretną sprawę Sąd nie jest związany orzeczeniami wydanymi w innej rodzajowo sprawie.

Za niezasadny uznać także należy argument zażalenia o naruszeniu art. 49 p.p.s.a, w sprawie nie wystąpiły bowiem braki, które podlegałyby uzupełnieniu w trybie tego przepisu.

Wobec powyższego uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu skargę kasacyjną odrzucił jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności.

Nie zasądzono kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż takie stronie nie przysługują.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.