Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 227/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 4 w zw. z  art. 30 par. 4 i art. 28 k.p.a.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skarg B. Ł. i J. P. na decyzję Wojewody D. z dnia 26 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz B. Ł. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem) oraz na rzecz J. P. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem poniesionych kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2009 r. Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B.[...] we W. ( z wyłączeniem przyłączy) na działkach nr [...][...][...][...], AM-5, obręb K..

Wojewoda D., po rozpoznaniu odwołań U. i L. W., S. i Z. N. oraz B. Ł., decyzją z dnia 26 lutego 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku Je. K. z dnia 2 października 2002 r.

W sprawie tej Prezydent W. decyzją z dnia 13 grudnia 2002 r. (nr [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na budowę wskazanej we wniosku inwestycji.

Wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia 18 marca 2003 r. (nr [...]) Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na skutek rozpoznania skargi B. Ł., wyrokiem z dnia 22 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Wr 426/06, uchylił decyzję Wojewody D. z 18 marca 2003r. oraz decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził również, że w dniu 19 maja 2003r. wnioskodawca – J. K. zmarł. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla W.-Śródmieście z dnia 29 maja 2003r., sygn. akt INs [...] spadek po zmarłym wnioskodawcy nabyli A. Z. S.-K. i M. J. K.. Prezydent W. wezwał do udziału w sprawie spadkobierców J. K.. Wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 2 października 2002r. podtrzymał tylko M. K..

W trakcie prowadzonego nadal w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego zapadły następujące decyzje:

Dnia 17 stycznia 2008r. Prezydent W. decyzją nr 138/08 zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

Na skutek wniesionego odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 23 maja 2008 r. (nr [...]) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent W. decyzją z dnia 14 lipca 2008 r. (nr [...]) zatwierdził projekt budowany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę inwestycji opisanej we wniosku.

Na skutek rozpoznania odwołań od powyższej decyzji Wojewoda D. decyzją z dnia 30 września 2008 r. (nr [...]) uchylił zaskarżoną decyzję a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie decyzją z dnia 27 listopada 2008 r. (nr [...]) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.K. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B.[...] we W..

Od powyższej decyzji wniesione zostały odwołania przez S. i Z.N., U. i L. W.i B. Ł..

Zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji zostało uchylone decyzją Wojewody D. z dnia 25 marca 2009 r.(nr [...]), a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku kolejnego rozpatrzenia sprawy została wydana, zakwestionowana decyzja Prezydenta W. z dnia 25 sierpnia 2009 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M.K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. nr [...] we W. (z wyłączeniem przyłączy), na działkach nr [...][...][...][...] AM-5, obręb K..

Od decyzji Prezydenta W. z 25 sierpnia 2009 r. odwołali się U. i L. W., S. i Z. No., B. Ł. i J. P.. Odwołanie J. P. zostało wniesione z uchybieniem terminu, co stwierdzono postanowieniem organu odwoławczego z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...]. Pozostałe odwołania zostały rozpatrzone.

W wyniku analizy akt administracyjnych Wojewoda D. stwierdził, że istotnym w badanej sprawie jest fakt, iż inwestor dysponuje decyzją Prezydenta W. z dnia 7 września 2001 r. Nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to było konkretyzacją obowiązującego wówczas uchwalonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą nr [...] z dnia 10 czerwca 1988 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązywania. Organ wyjaśnił, że skoro wniosek o pozwolenie na budowę złożony przez zmarłego J. K. został wniesiony w dacie obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy, więc pomimo wygaśnięcia powyższego planu miejscowego, postanowienia decyzji lokalizacyjnej wiążą organ orzekający.

Powyższa decyzja, co prawda wskazywała jako podstawowe przeznaczenie terenu obejmującego działki nr [...] i [...]"zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej", zaś jako przeznaczenie uzupełniające "zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o niskiej intensywności, do 3 kondygnacji, z usługami podstawowymi i elementarnymi", to ustalając warunki zabudowy dla inwestycji "obejmującej budowę budynków wielorodzinnych w zabudowie segmentowej do trzech kondygnacji(...)" dopuściła lokalizację obiektu o takich parametrach na wskazanych działkach.

Skoro zatem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), to Organ odwoławczy oświadczył, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją lokalizacyjną Prezydenta W. z dnia 7 września 2001 r. Nr [...].

Organ odwoławczy w pełni podzielił również stanowisko Prezydenta W. zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii proporcji między podstawowym a uzupełniającym przeznaczeniem terenu i właściwą gęstością zabudowy.

W przekazanym materiale dowodowym, jako uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę, znajduje się analiza urbanistyczna, sporządzona dr M. D., z której wynika, iż parametry projektowanej inwestycji, w zakresie funkcji i cech zabudowy nie odbiegają od tych, jakie posiadają istniejące w okolicy zainwestowania. W ocenie organu odwoławczego analiza ta jest wiarygodna z uwagi na fakt sporządzenia jej przez "osobę z odpowiednimi uprawnieniami".

Szczegółowa zaś analiza konkretnych wskaźników z powołaniem zapisów powyższej analizy znajduje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego organ odwoławczy nie widzi potrzeby jej powtarzania w przedmiotowym rozstrzygnięciu.

Powstałe w toku wcześniejszych postępowań wątpliwości co do ilości kondygnacji projektowanego budynku mieszkalnego, uznano za ostatecznie wyjaśnione.

Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego, inwestor przewidział lokalizację mieszkań na trzech poziomach (kondygnacjach). Podnoszony przez skarżących we wcześniejszych postępowaniach zarzut przewidzianej do realizacji czwartej kondygnacji nadziemnej jest nieuzasadniony. Zatwierdzona dokumentacja techniczna nie przewiduje wykonania nawet poddasza nieużytkowego nad trzecią kondygnacją. Podczas poprzedniego postępowania inwestor zrezygnował z wykonania otworów okiennych nad trzecią kondygnacją.

Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje do realizacji budynek trzykondygnacyjny, co jest zgodne z postanowieniami decyzji lokalizacyjnej. Decyzja Prezydenta W. z dnia 7 września 2001 r.(Nr [...]) nie określała maksymalnej wysokości budynku, a jedynie ograniczała ilość kondygnacji.

Odnosząc się do zarzutu wskazanego w odwołaniu przez B. Ł. odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (stan sprzed noweli z dnia 11 lipca 2003r.), organ wyjaśnił, że podejmując rozstrzygnięcie w danej sprawie organ obowiązany jest stosować przepisy obowiązujące w dacie wydania orzeczenia kończącego postępowanie, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Skargi na decyzję Wojewody D. z dnia 26 lutego 2010 r. Nr [...]do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli B. Ł. i J. P.a.

Działający w imieniu B. Ł. pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako skierowanych do osoby nie będącej stroną w sprawie i/lub wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powyższych decyzji, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz stropny skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił, że :

1) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

a ponadto została wydana z naruszeniem:

2) art. 30 § 4 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie M. K. za stronę w sytuacji, gdy w skład masy spadkowej po J. K. nie weszły prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3) art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie stosuje się przepisy ustawy prawo budowlane obowiązujące w dniu wydania decyzji, a nie przepisy dotychczasowe, tj. obowiązujące do dnia 11 lipca 2003 r. , jak stanowi art. 7 ust. 1 wspomnianej ustawy z 27 marca 2003r.,

4) art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 2 października 2002r. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy jej adresat – M. K. nie przedstawił dowodu stwierdzającego przysługujące mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

5) art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, polegającym na niezastosowaniu się przez organ I instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006r. (sygn II SA/Wr 426/06),

6) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się jedynie na korzystnej dla inwestora, złożonej przez niego i przeprowadzonej na jego koszt analizie urbanistycznej i formalno-prawnej wykonanej przez dr M. Dobrowolskiego, bez wykonania opinii porównawczej innego, niezależnego biegłego,

7) art. 7,art. 8 art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szeregu zarzutów dotyczących decyzji organu I instancji oraz treści analizy urbanistycznej, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia,

8) art., 15 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się merytoryczne do szeregu zarzutów dotyczących decyzji organu I instancji oraz treści analizy urbanistycznej,

9) art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy,

10) art. 4 prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, którego forma architektoniczna nie jest dostosowana do krajobrazu i otaczającej zabudowy,

11) art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją uzasadnionych interesów strony, w szczególności w zakresie zmiany dotychczasowego charakteru dzielnicy willowej w związku z realizacja przedmiotowej decyzji,

12) a także art. 32 oraz art. 2 Konstytucji RP .

Skarżąca J. P. również wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, albowiem decyzja ta została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła :

1) naruszenie art. 28, art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 11 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, iż Marcin Klaskała jest strona postępowania,

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie przez organ odwoławczy decyzji o umorzeniu postępowania w I instancji z przyczyny podanej w pkt 1,

3) naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niewypełnieniu zaleceń i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006r (sygn. II SA/Wr 426/06),

4) naruszenia art. 7 i 77 kp.a. poprzez nie przeprowadzenie z urzedu ustaleń w kwestiach spornych sprawy i oparcie się w tym zakresie wyłącznie na dokumencie prywatnym – Analizie przedstawionej przez inwestora,

5) naruszenie art. 78 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie przez organ odwoławczy wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego architekta-urbanisty w zakresie zgodności przedstawionego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i m.p.z.p.,

6) naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w zaskarżonej decyzji przyczyn dla których uznał za prawidłowe postępowanie dowodowe i ustalenia faktyczne organu I instancji, a także nie wyjaśnienie uznania M. K. za stronę postępowania.

W odpowiedzi na obie skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik uczestnika postępowania M. K. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obie skargi okazały się uzasadnione.

W niniejszej sprawie zagadnieniem wymagającym rozważenia przez Sąd w pierwszej kolejności, jest kwestia związana z wyjaśnieniem, czy w sprawie tej po zmarłym wnioskodawcy J. K. miało miejsce następstwo procesowe w wyniku stwierdzenia nabycia spadku przez spadkobierców..

Regulację prawną następstwa procesowego w ogólnym postępowaniu administracyjnym zawiera przepis art. 30 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub praw dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym następstwo procesowe ma charakter wyjątkowy. Jego dopuszczalność uzależniona została przez ustawodawcę od łącznego zaistnienia trzech przesłanek, tj. rodzaju sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, zajścia zdarzenia w postaci śmierci strony ( ew. zbycia prawa) oraz zajście owego zdarzenia w toku postępowania.

W niniejszej sprawie zdarzeniem, z którym organy obu instancji wiążą powstanie następstwa procesowego jest śmierć wnioskodawcy J. K., która miała miejsce w dniu 19 maja 2003r.

Prawa dziedziczne to prawa przechodzące na spadkobierców zmarłego. Zgodnie z art. 922 K.c. prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi czwartej "Spadki". Nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami (§2).

Jak z powyższego wynika spadek stanowi ogół praw i obowiązków majątkowych zmarłego o charakterze cywilnoprawnym. Przedmiotem praw majątkowych są dobra materialne, tj. rzeczy ( art. 45 k.c.) oraz przedmioty materialne nie będące rzeczami( np. wody, kopaliny czy też przedsiębiorstwo) , a także dobra niematerialne takie jak np. utwór literacki, muzyczny, wynalazek, znak towarowy. Źródłem praw majątkowych są stosunki cywilnoprawne, czy też prywatnoprawne. Do spadku nie należą zatem prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające z takich działów prawa jak prawo administracyjne, czy też prawo finansowe ( wyjątek stanowią tu jedynie należności celne i podatkowe).

Przepis art. 30 § 4 k.p.a. określa również przedmiot postępowania za pomocą następującego zapisu "w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych". Tak więc termin "sprawa" w art. 30 § 4 k.p.a występuje w znaczeniu materialnoprawnym, tym bardziej, że według art. 1 pkt 1 k.p.a. ma to być sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej przez organy administracji publicznej w zakresie ich kompetencji.

Następstwo procesowe w postępowaniu administracyjnym jest więc możliwe tylko w takich postępowaniach, w których określone prawo zbywalne lub dziedziczne należące do określonego podmiotu stanowi podstawę jego udziału w postępowaniu w charakterze strony. Innymi słowy chodzi tu o taki przedmiot postępowania administracyjnego, którego dotyczą składniki masy spadkowej odziedziczonej przez spadkobierców strony, co oznacza, że składnik majątkowy masy spadkowej musi należeć do stanu faktycznego toczącej się sprawy administracyjnej.

W badanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działkach, co do których J. K. posiadał umowę dzierżawy zawartą na czas określony. Prawa i obowiązki wynikające z umowy dzierżawy jako stosunku zobowiązaniowego dotyczą ściśle określonych w tej umowie podmiotów i nie wchodzą w skład masy spadkowej.

Dlatego też M. K. nie mógł wstąpić jako następca prawny w miejsce zmarłego ojca J. K. do toczącego się postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to związane było ściśle z osobą J. K., który ubiegał się o ustanowienie tego prawa na swoją rzecz, o czym dodatkowo tylko świadczy uzyskana uprzednio przez J. K. decyzja lokalizacyjna z dnia 7 września 2001 r. (nr [...]). W tej sytuacji złożone oświadczenie przez M. K. o "podtrzymaniu" wniosku z 2002 r. o pozwolenie na budowę nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Nie mogło zmienić tego faktu także złożenie przez M. K., po ponad trzech latach od śmierci wnioskodawcy, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oparte również na stosunku zobowiązaniowym (umowie dzierżawy z dnia 10 maja 2007 r. zawarte pomiędzy A. Sp. z o.o. z/s we W. a M. K..).

Już tylko na marginesie należy dodać, gdyż nie ma to i tak wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, że przedmiotem dzierżawy są działki nr 119/2 i 119/3, które zgodnie z § 2 pkt 2 umowy dzierżawca uprawniony jest do ich używania na cele związane z projektowaniem procesu budowlanego, w tym celu uzyskania wszelkich niezbędnych pozwoleń i uzgodnień do rozpoczęcia inwestycji budowlanej. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1094r. - Prawo budowlane wynika, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać także ze "stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie, do wykonywania robót budowlanych". Z przedłożonej umowy dzierżawy takie uprawnienie do wykonywania robót budowlanych nie wynika. Umowa dzierżawy upoważnia jedynie dzierżawcę do używania przedmiotu dzierżawy na cele związane z projektowaniem procesu budowlanego, a więc tylko procesem bezpośrednio poprzedzającym rozpoczęcie wykonywanie robót budowlanych na dzierżawionych działkach. Przedłożona Sądowi umowa dzierżawy wraz aneksem do niej, nie stanowi zatem podstawy do uznania, że M. K. legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak trafnie podkreślił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 29.05.2009r.( sygn. akt II SA/Wr 874/08- LEX nr 5584/18), "Zgoda właściciela nieruchomości (wydzierżawiającego) upoważniająca inwestora (dzierżawcę) do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinna być sformułowana w sposób jasny i jednoznaczny co oznacza, że nie można jej domniemywać, zgoda nie może być dorozumiana". Musi zatem wynikać jednoznacznie z treści takiej umowy prawo do zabudowy przedmiotu dzierżawy.

Należy tu wyraźnie podkreślić, że zmiana osoby pociąga za sobą, w takim przypadku, zmianę stosunku administracyjnoprawnego (wnioskodawca-organ).

Dodatkowo wyjaśnienia wymaga, że nie ma racji pełnomocnik uczestnika postępowania M. K. twierdzący , że przedmiotowe postępowanie nie jest uprawnieniem osobistym, lecz podlega dziedziczeniu (patrz -załącznik do protokołu z rozprawy k.412). W tej kwestii Sąd już wypowiedział się wyczerpująco we wcześniejszych rozważaniach. Uprawnienie oparte na przepisie art. 40 prawa budowlanego, na jakie powołuje się pełnomocnik na poparcie swoich racji, a dotyczące możliwości przeniesienia przez organ w drodze stosownej decyzji administracyjnej ostatecznego pozwolenia na budowę za zgodą strony na inny podmiot, jest niczym innym jak tylko i wyłącznie sukcesją praw w wyniku wydania indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji). Jest to zatem tylko sukcesja administarcyjnoprawna, co do której nie mają zastosowania przepisy o dziedziczeniu. W rozpatrywanej sprawie mamy więc do czynienia z inną sytuacją, bowiem przedmiotem tego postępowania jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Uprawnienie uzyskane na skutek decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest uprawnieniem osobistym w związku z czym nie podlega ono dziedziczeniu, a konkretnie nie podlega dziedziczeniu "roszczenie" J. K. skierowane do organu architektoniczno-budowlanego o uzyskanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenia na budowę.

W okolicznościach niniejszej sprawy przymiot strony postępowania nie przysługiwał M.K., albowiem nie mógł on wstąpić do postępowania w miejsce zmarłego J. K. w trybie art. 30 § 4 k.p.a., gdyż przedmiot toczącego się postępowania nie był sprawą z zakresu praw dziedzicznych.

Każde nieprawidłowe ustalenie zdolności prawnej osoby, potraktowanej jako strona, pociąga za sobą wadę nieważności decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że stwierdza się nieważność decyzji, jeżeli skierowana została do osoby nie będącej strona w sprawie.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 4 w związku z art. 28 i art. 30 § 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art. 200 tej ustawy, zaś

uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie przez Sąd z urzędu, na mocy art. 152 p.p.s.a. o niemożności wykonania zaskarżonych decyzji.