Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 216/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. w B. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w B.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W sprawie, skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł

z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że na skutek wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody. Niebezpieczeństwo uzasadniać mają podniesione w skardze zarzuty dotyczące wadliwości decyzji, charakter sprawy oraz znaczna wysokość wymierzonej grzywny. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zdaniem strony uzasadnia także sytuacja ekonomiczna spółki oraz fakt zatrzymania urządzenia (automatu do gier).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Na mocy tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych regulacji wynika, że zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

W ocenie Sądu, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje w tym kontekście na uwzględnienie. W lakonicznym uzasadnieniu wniosku strona praktycznie ograniczyła się do powtórzenia treści przepisu, nie wyjaśniając, jaką szkodę może wyrządzić stronie wykonanie zaskarżonej decyzji, sprowadzające się do uiszczenia nałożonej kary w wysokości wcześniej wskazanej. Do wniosku nie załączono także dokumentów obrazujących sytuację ekonomiczną strony, które mogłaby uprawdopodobnić, że uiszczenie nałożonej kary może stworzyć niebezpieczeństwo dla działalności prowadzonej przez spółkę.

Strona we wniosku podniosła, że za jego uwzględnieniem przemawiać mają podniesione w skardze zarzuty oraz charakter sprawy. Należy jednak stwierdzić, że kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji (a więc charakter przedmiotowej sprawy oraz podniesione w skardze zarzuty) jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym.

Podobnie konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności takie nie zostały przez stronę wskazane.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3

i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.