Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1045/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 65 par 1 i 2, art. 215 par. 1, art. 230 par 1 i 2, art. 231 par. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej P. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1259/12 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 1045/13

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1259/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej jako: "WSA") odrzucił skargę P. W. (dalej również jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 września 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Skarga o jakiej mowa powyżej podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że pismem z dnia 12 października 2012 r. adwokat, działający jako pełnomocnik skarżącego, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 września 2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych za 2007 r. Pismem z dnia 21 listopada 2012 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 19 listopada 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków wniesionej skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed WSA w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 listopada 2012 r. Termin złożenia pełnomocnictwa procesowego oraz wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, upływał zatem z końcem dnia 30 listopada 2012 r. Pełnomocnik w zakreślonym terminie nie dokonał wyżej wymienionych czynności. Biorąc powyższe pod uwagę sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący działając przez swojego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 65 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest przesłanie do strony postępowania w jednej kopercie wezwania do uzupełnienia braków formalnych, dotyczących odrębnych postępowań, zarejestrowanych pod odrębnymi sygnaturami, przy jednoczesnym braku zaznaczenia tej okoliczności w kierowanej do strony korespondencji a w konsekwencji błędne uznanie, iż wezwanie do uzupełniania braków formalnych w niniejszej sprawie zostało doręczone w sposób prawidłowy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 17 grudnia 2012 r. i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdza się, aby zaistniały przesłanki dające podstawę do unieważnienia zaskarżonego wyroku. Oznacza to związanie sądu odwoławczego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku. W rozpatrywanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje wywiedziony przez skarżącego zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 65 § 1 i 2 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, iż słusznie, w pierwszej kolejności WSA zbadał z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie. Zgodnie natomiast z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 p.p.s.a., skarga powinna zawierać m.in. imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. Ponadto, jak już wskazywał WSA, zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Z kolei w myśl art. 231 § 1 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia, a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego będący adwokatem nie nadesłał do sądu pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, ani też nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z powyższym, koniecznym było usunięcie braków formalnych skargi. O obowiązku tym pełnomocnik skarżącego został poinformowany w wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi przesłanej przez sąd, a także pouczony o konsekwencjach wynikających z braku dokonania wymienionych czynności. Wezwania powyższe zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 listopada 2012 r., (por.: k-22 akt sądowych). Termin, w którym skarżący był zobligowany do dokonania nałożonego na niego obowiązku upłynął zatem w dniu 30 listopada 2012 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu pełnomocnik skarżącego nie nadesłał pełnomocnictwa wraz z dowodem jego opłaty, nie wskazał też wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że prawidłowo WSA na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, gdyż nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 65 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazać należy, że dla prawnej skuteczności doręczenia pisma w postępowaniu sądowowadministracyjnym bezwzględnie konieczne jest potwierdzenie odbioru pisma z oznaczeniem daty odbioru (por. M. Jagielska [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 352). Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że pracownica kancelarii, w ramach której usługi świadczy pełnomocnik skarżącego, w dniu 23 listopada 2012 r. potwierdziła odbiór wezwania do uzupełniania braków formalnych w przedmiotowej sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (por.: k-22 akt sądowych) wyraźnie wynika jakie dokumenty znajdują się w kopercie oraz do jakich spraw się one odnoszą (rubryka sygnatura akt oraz rubryka rodzaj przesyłki zwrotnego potwierdzenia odbioru). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż wezwanie do uzupełniania braków formalnych w niniejszej sprawie zostało doręczone w sposób prawidłowy. Skutki procesowe wywołuje bowiem samo doręczenie pisma, natomiast z punktu widzenia procesowego obojętne jest to, czy adresat pisma zapoznał się z jego treścią. Dla zaistnienia skutków procesowych czynności doręczenia istotne jest wyłącznie stworzenie adresatowi możliwości zapoznania się z pismem procesowym (por. M. Jagielska [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 352). W niniejszym przypadku, w opisanych wyżej okolicznościach, pełnomocnik skarżącego miał niewątpliwie możliwość zapoznania się z treścią doręczonego do siedziby jego kancelarii wezwania do uzupełniania braków formalnych. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to na pełnomocniku spoczywa obowiązek dokonywania czynności procesowych w stosownych terminach i zachowania należytej staranności przy ich wykonywaniu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż osoby, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Należy nadto wskazać na utrwaloną linię orzeczniczą z której wynika, że za błędy i zaniechania pełnomocnika konsekwencje procesowe ponoszą strony postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.