Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 359/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 2 oraz art. 30 ust. 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia powstałego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz uchyla decyzję Wójta Gminy w [...] z dnia [...]2012 r. nr [...] II. przyznaje adwokatowi M. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 20 maja 2012r. Ł. S. wniósł o umorzenie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz jego córki W. S. za okres od dnia 1 października 2008r. do dnia 30 września 2011r. Wyjaśnił, że 10 października 2011r. opuścił Zakład Karny, mieszka w mieszkaniu po babci do którego nie ma tytułu prawnego, nie ma żadnych środków do życia. Stara się o pracę, jednak z uwagi na podstawowe wykształcenie jej uzyskanie jest trudne. Podjął naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w L., ukończył kursy prawa jazdy, sfinansowane przez kuratora i Miejski Urząd Pracy w L. Wnioskodawca wskazał na zły stan zdrowia, który uniemożliwia mu wykonywanie ciężkich prac fizycznych ( stwierdzona przepuklina ). Po przebytym zapaleniu płuc ulega częstym przeziębieniom oraz wszelkiego rodzaju infekcjom układu oddechowego. Oczekuje na zabieg laryngologiczny związany z zatokami. Podał, że decyzją z dnia 15 grudnia 2010r. należności za okres od dnia 1 października 2008r. do 31 września 2009r. zostały rozłożone na raty po 100 złotych miesięcznie, z czego sumiennie się wywiązuje.

Decyzją z [...] Wójt Gminy S. odmówił umorzenia wnioskowanych należności. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] uchyliło rozstrzygnięcie Wójta.

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy S. ponownie odmówił umorzenia wspomnianych należności. Organ wyjaśnił, że ujawnione przez wnioskodawcę schorzenia nie stanowią przeszkody w uzyskaniu pracy, a ponadto nie przedstawiono orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Również fakt kształcenia i zdobywania kwalifikacji zawodowych nie ma wpływu na umorzenie. Zwrócono ponadto uwagę na ogromną pomoc postpenitencjarną, jaką otrzymał wnioskodawca. Według organu nie istnieją obiektywne okoliczności uniemożliwiające wywiązanie się z obowiązku spłaty zadłużenia. Wskazano, że jego umorzenie nie rozwiąże problemu zobowiązań, ponieważ świadczenie jest nadal wypłacane, a uiszczane są jedynie należności z systemu ratalnego. Organ stwierdził ponadto, że w sprawie nie ma zastosowania art. 30 ust.1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, pozwalający umorzyć należności w przypadku skutecznej egzekucji, ponieważ nie była ona skuteczna w proporcjach wskazanych w tym przepisie..

Ocenę Wójta podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. Jego zdaniem ukończenie kursów jazdy kat. B oraz B+E i podjęcie nauki pozwala przypuszczać, że wnioskodawca spłaci w przyszłości należności z funduszu alimentacyjnego. Na przeszkodzie nie stoi fakt leczenia laryngologicznego, tym bardziej, że nie przedstawiono dowodów leczenia na inne dolegliwości. Zdaniem Kolegium chociaż alimenty przyznano w kwocie 800 złotych miesięcznie, to wnioskodawca nie wnosił o ich obniżenie, co spowodowałoby wolniejsze narastanie zaległości. Według Kolegium organ I instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy, dokonał jego oceny, a wyciągnięte wnioski są prawidłowe. Nie dopatrzono się również stronniczości organu i nie podzielono zgłaszanego zastrzeżenia dotyczącego konieczności wyłączenia pracownika, który podpisał decyzję z dnia 3 sierpnia 2012r., uchyloną następnie przez Kolegium oraz decyzję będącą przedmiotem ponownej oceny. Zdaniem organu fakt wcześniejszego podpisania decyzji nie stanowi podstawy do wyłączenia takiej osoby i nie oznacza, że nie może ponownie rozpoznać sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ł. S. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego obrazę art. 89 §§ 1 i 2 kpa poprzez:

- niekonsekwentne działania i odstąpienie od przeprowadzenia jawnej rozprawy, skutkiem czego jest nietrafna ocena jakoby rozprawa nie przyczyniła się do załatwienia sprawy ;

- dokonanie wybiórczej, lakonicznej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało nietrafnym przyjęciem, iż nie znajdują zastosowania sugestie zastosowania przez Wójta Gminy art. 25 § 3 kpa w związku z art. 24 § 1 pkt.5 kpa;

- bezpodstawne danie wiary organowi I instancji i uznanie za chybiony zarzut naruszenia art. 75 § 1 kpa ;

- obrazę przepisów art. 225 §§ 1 i 2 kpa poprzez zarzut jakoby prowadził prywatną walkę z organem I instancji.

Dodatkowo wniósł o przesłuchanie świadka na okoliczność przedstawienia całokształtu sprawy oraz sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy nie poczyniły wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie przeprowadziły wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie dokonały wnikliwej oceny jego sytuacji majątkowej i rodzinnej jako warunku wydania decyzji, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Przesłanki te, zdaniem wnoszącego skargę, powinny zostać przeanalizowane i omówione w sposób nie budzący wątpliwości, tym bardziej, że dotyczyły elementarnych potrzeb niezbędnych do przeżycia. Nie jest jego zdaniem właściwe wyjście z założenia, że interes społeczny przewyższa swoją rangą interes prywatny i nie powinien być rozumiany jako sprzeczny z indywidualnym interesem obywatela. Brak mieszkania, pracy, przekazywanie córce po 200-300 złotych miesięcznie oraz dodatkowo 100 złotych spłaty zadłużenie udowadnia, że jego priorytetem jest spełnianie nałożonych obowiązków, często przy pozbawieniu siebie środków niezbędnych do przeżycia. Skarżący wskazał, że organ I instancji nie przedstawił dokumentu z którego by wynikało, jaki jest stan faktyczny i w jakich warunkach żyje. Nie określił w jaki sposób w tym stanie można żyć. Za wadliwe uznał stwierdzenie organu o przedstawieniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, skoro art. 30 ust.2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie odwołuje się do sytuacji zdrowotnej. Organ nie posiada natomiast wiadomości specjalnych, aby prawidłowo ocenić wpływ ujawnionych schorzeń na możliwość zarobkowania. Jako wadliwe uznano również zaniechanie przez Kolegium przeprowadzenia rozprawy i błędne wskazanie, że skarżący nie występował o zmniejszenie alimentów, podczas, gdy czynił to kilkakrotnie. Jest to dowód, że od około 4 lat czyni wszystko co w jego mocy, aby z tej swojej beznadziejnej sytuacji życiowej wyjść i stać się pełnowartościowym człowiekiem, ojcem, obywatelem i skutecznie wrócić do społeczeństwa. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzje przyznające świadczenia dla córki nie są mu udostępniane, ponieważ nie jest uznawany za stronę postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., powtarzając swoją wcześniejszą motywację, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zawiera przekonującą argumentację, choć większości przedstawionych w niej zarzutów nie sposób podzielić. Wbrew oczekiwaniom skarżącego wadliwości zaskarżonej decyzji nie uzasadnia rozpoznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania na posiedzeniu niejawnym zamiast na rozprawie, co w przekonaniu skarżącego pozbawiło go możliwości wyjaśnienia wątpliwości i przedstawienia ewentualnych dowodów w postaci zeznań lub dokumentów. Zaznaczyć trzeba, że stosownie do art. 17 ust. 1 zd.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Ustawa nie zawiera żadnego przepisu szczególnego zobowiązującego Kolegium do wyznaczenia rozprawy, w której miałby prawo wziąć udział skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2003r. ( II SA/Gd 2881/00 Lex nr 299315 ) stwierdził wprawdzie, że w tej sytuacji znajduje zastosowanie przepis art. 89 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa lub, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz, gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin ( art. 89 § 2 kpa), to jednak w przekonaniu sądu w tym kontekście rozpoznanie sprawy nie wymagało przeprowadzenia rozprawy. Zauważyć trzeba, że sam skarżący zaprzeczył, aby w jego posiadaniu znajdowały się dokumenty, które ewentualnie mogłyby zostać przydatne w potwierdzeniu zasadności odmowy umorzenia zaskarżonej decyzji lub jej uchylenia. Nie wiadomo zatem o jakie inne dowody, poza już przedstawionymi w postępowaniu, chodzi w skardze. Jakkolwiek z treści art. 7 kpa wnosić należy o obowiązku organu do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to przecież jasne jest, że w sprawie u umorzenie należności to wnioskodawca domagający się zastosowania tej instytucji ma przedstawić dowody przemawiające za jego racjami. Trudno sobie wyobrazić, aby to organ poszukiwał okoliczności wskazujących na zasadność żądania, wyręczając tym samym wnioskodawcę, a tym bardziej, aby czynić z zaniechania tej czynności zarzut zmierzający do zakwestionowania decyzji. Jeśli zaś przesłanki uzasadniające umorzenie należności mają dotyczyć wnioskodawcy, to nie jest zrozumiałym, w świetle już złożonych dowodów i szczegółowym opisie stanu rodzinnego, zdrowotnego i majątkowego, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia miałyby mieć w świetle art. 89 kpa zeznania świadka. Co więcej, z akt sprawy nie wynika, aby organy w toku postępowania w jakikolwiek sposób uniemożliwiały skarżącemu składanie wniosków dowodowych.

Równie nieuzasadnione jest wytknięcie Kolegium błędnego rozumienia art. 24 § 1 pkt.5 kpa przez zaniechanie wyłączenie przez Wójta Gminy pracownika organu, który podpisał wcześniejszą decyzję o odmowie umorzenia przedmiotowych należności. Według skarżącego nie przejawiał on najmniejszej ochoty do choćby próby pomocy, czy zrozumienia jego problemów. Zauważyć jednak trzeba, że wspomniany przepis stanowi o konieczności wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powszechnie uważa się, że chodzi tu o udział w wydaniu decyzji w organie niższej instancji, w sytuacji ponownego rozpoznania sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa ( por. uchwala 7 sędziów Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007r. II GPS 2/06 ( ONSAi WSA 2007/3/61 ). Przepisy kpa nie wprowadzają natomiast przeszkód do ponownego rozpoznania sprawy przez tego samego pracownika, po uchyleniu wcześniejszej decyzji, co wydaje się mieć uzasadnione podstawy, skoro również kolejna decyzja podlega weryfikacji w drodze odwołania. Zupełnie niejasne jest natomiast powoływanie się na treść art. 225 §§ 1 i 2 kpa, który dotyczy przecież innych sytuacji, niż rozpoznawana sprawa i który w ogóle nie ma tutaj zastosowania.

Uzasadniony jest jednak zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 1228 ze zm.) organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Z treści tego przepisu wnosić należy, że decyzja u umorzeniu należności alimentacyjnych jest konsekwencją wcześniejszego postępowania dotyczącego ustalenia jej wysokości. Jest bowiem oczywistym, że dopiero ustalenie ostateczną decyzją obowiązku zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z Funduszu Alimentacyjnego w trybie art. 27 ust. 2 wspomnianej ustawy pozwala na rozpatrzenie wniosku o jej umorzenie. Warto przy tym przypomnieć, że stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Według natomiast wspomnianego już art. 27 ust. 2 po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Kwota podlegająca zwrotowi odpowiada łącznej wysokości świadczeń wypłaconej osobie uprawnionej. Może być ona pomniejszona jedynie o kwoty przekazane w okresie świadczeniowym organowi przez komornika, co wynika z art. 27 ust. 9 ustawy. Z przepisów tych jasno wynika, że postępowanie w tym zakresie wszczynane jest z urzędu, a decyzja która zostaje wydana w postępowaniu prowadzonym w opisanym trybie jest decyzją związaną i rozstrzygającą jedynie o kwestii zwrotu przedmiotowych należności. Natomiast umorzenie należności o którym mowa w art. 30 ust.2 cytowanej ustawy może nastąpić jedynie na wniosek dłużnika w sytuacji kiedy przemawia za tym jego sytuacja dochodowa i rodzinna, ale decyzja ta ma już charakter uznaniowy. Uznać zatem należy, że decyzje o których mowa w przepisach art. 27 ust. 2 i art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, są decyzjami, które zapadają w odrębnych postępowaniach administracyjnych, a decyzja o zwrocie wypłaconych świadczeń musi poprzedzać rozstrzygnięcie w sprawie ich umorzenia ( por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012r. I OSK 60/12 i 9 listopada 2011r. I OSK 1070/11.opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W rozpoznawanej sprawie nie jest wiadome, czy takie decyzje zostały wydane, skoro nie zwierają ich akta sprawy, sąd zaś na mocy art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zmianami ) rozstrzyga na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Warto zauważyć, że na brak wspomnianych decyzji wskazywało Kolegium już w decyzji z dnia 31 października 2012r., tym bardziej zatem niejasny jest brak odniesienia się do tej kwestii przy rozpatrywaniu kolejnego odwołania, w sytuacji nie uzupełnienia akt sprawy przez organ I instancji.

Sąd rozpoznający skargę skłania się również do akceptacji zarzutu naruszenia art. 7 kpa sprowadzającego się do nadania interesowi społecznemu wiodącego znaczenia przy rozpoznawaniu wniosku o umorzenie należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Prawdą jest, że skarżący koncentrując się na wytknięciu wadliwego, jego zdaniem, rozstrzygnięcia, nie zwrócił dostatecznej uwagi na akcentowany przez Kolegium uznaniowy charakter decyzji o jakiej stanowi art. 30 ust. 2 powołanej już ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje się natomiast, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy zatem procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronności oceny faktów. Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny tego rodzaju decyzji pod kątem kryteriów słusznościowych czy celowościowych (tak w wyroku NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji powyższego założenia nawet ustalenie okoliczności przemawiających za zastosowaniem ulgi nie obliguje organ do załatwienia wniosku zgodnie z żądaniem. Podzielając ten punkt widzenia nie sposób jednak nie zauważyć podnoszonego w orzecznictwie poglądu nakazującego uwzględnianie przy tego rodzaju rozstrzygnięciach treści art. 7 kpa, zobowiązującego załatwienie sprawy z rozważeniem nie tylko interesu społecznego, ale i słusznego interesu obywateli. W wyroku z dnia 11 czerwca 1981r. ( SA 820/81 ONSA 1981/1/57) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że. zasada ta odnosi się nie tylko do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, ale również do treści rozstrzygnięcia, to znaczy - do stosowania norm prawa materialnego, na co wskazuje użyty w art. 7 kpa zwrot o "załatwieniu sprawy". Oznacza to, że jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy prawa materialnego uznaniu administracyjnemu nie stoi na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji w realizacji przyznanego potencjalnie uprawnienia, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Do tej wypowiedzi nawiązał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993r. ( III ARN 33/93 LEX 10913, por. także wyroki NSA z dnia 20 lipca 2011 r., I OSK 2006/10 i 20 lutego 2013r.I OSK 1547/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), wskazując, że istnienie wszelkich okoliczności uzasadniających rozstrzygnięcie dla strony negatywne musi zostać przez organ administracji w sposób bezsporny udowodnione. Z kolei w wyroku z dnia 12 kwietnia 2013r. ( II OSK 2417/11 opubl. w CBOSA oraz podane tam orzecznictwo i poglądy doktryny) Naczelny Sąd Administracyjny naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego uznał za przesłankę uchylenia decyzji administracyjnej. Zdaniem sądu rozpatrującego niniejszą sprawę organy nie rozważyły dostatecznie okoliczności sprawy także pod tym kątem. Analizując treść decyzji Kolegium nie sposób oprzeć się wrażeniu, na co zwrócono również uwagę w skardze, że przy ocenie wniosku decydujące znaczenie nadano względom społecznym, istotnie marginalizując słuszny interes skarżącego, co w świetle powyższego nie może znaleźć aprobaty. Jakkolwiek pobyt w zakładzie karnym trudno uznać za przesłankę umorzenia należności w całości lub części, to takie okoliczności jak podjęcie zatrudnienia czy ukończenie kursów uprawniających do prowadzenia pojazdów zmierzające przecież do stabilizacji życiowej, mogą przemawiać za słusznym interesem skarżącego przy zastosowaniu tej instytucji. Warto zauważyć, że to właśnie sytuacja materialna i osobista skarżącego stanowiły podstawę do rozłożenia zwrotu części należności na raty decyzją Wójta dnia [...]. Nieporozumieniem można przy tym nazwać powoływanie się na "ogromną pomoc postpenitencjarną" jaką rzekomo otrzymał skarżący, skoro z odpisu decyzji w przedmiocie jej udzielenia wynika, że wyniosła ona 1200 złotych. Na poparcie nie zasługuje również formułowana przez Wójta Gminy opinia, akceptowana przez Kolegium, jakoby umorzenie należności i tak nie rozwiązałoby problemu posiadanych przez skarżącego zobowiązań, które nadal rosną w związku z kontynuacją wypłat z funduszu na rzecz jego córki. Pomijając już, że do tego samego wniosku prowadzi odmowa umorzenia należności, to art. 30 ust.2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji jako kryterium rozłożenia na raty wskazuje jedynie sytuację dochodową i rodzinną zobowiązanego i do tych okoliczności organy winny się odnieść, także pod kątem należytego i wyważonego uwzględnienia również jego interesu.

Sąd odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań zgłoszonego w skardze świadka z uwagi na treść art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według tego przepisu dopuszczalne jest przeprowadzenie przez sąd z urzędu lub na wniosek stron dowodu uzupełniającego jedynie z dokumentów.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. O wynagrodzeniu adwokata orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust.1 pkt.1 lit. c )Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461 ).