Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 185/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 156 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 106 par.3, par. 5, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. R. K. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1149/10 w sprawie ze skargi G. R. K. Spółki z o.o. w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 1 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 21 września 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1149/10 oddalił skargę G. R. K. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 1 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 13 maja 2006 r. G. R. K. Sp. z o.o. w K. (zwana dalej: skarżącą) wystąpiła o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006.

W przedmiotowym wniosku Spółka zadeklarowała do płatności dziewięćdziesiąt osiem działek rolnych oznaczonych literami od AA do MK, położonych na sześćdziesięciu czterech działkach ewidencyjnych o numerach: 11, 12, 13, 20/2. 21, 22, 43, 117, 128/3, 128/4, 58/1, 58/5, 73, 75/1, 83/3, 83/5, 83/6, 84/2, 85/3, 86/4, 90, 91, 93, 1/3, 12, 13, 2, 25/6, 28, 33/10, 33/11, 9, 100, 17, 36, 63/2, 79, 80, 81, 86, 87/1, 88, 89, 90, 91/5, 93/6, 93/7, 94/1, 94/2, 95/1, 95/3, 95/4, 96, 97, 99/1, 99/2, 1/2, 10/22, 11/4, 14, 16, 4, 6/1, 8, znajdujących się w powiecie poznańskim; gminach: Cz., P., S., w obrębie ewidencyjnym: D., K., K., P., K..

W związku z nieprawidłowościami wykrytymi podczas kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 skarżąca złożyła dwie korekty wniosku oraz oświadczenia w odpowiedzi na wezwania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z 6 lipca 2006 r., 11 stycznia 2007 r., 18 stycznia 2007 r.

W trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej w dniach 18-24 sierpnia 2004 r., dotyczącej działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 inspektorzy terenowi wykryli liczne nieprawidłowości, w tym na działkach rolnych oznaczonych we wniosku jako: "JE" (łąki, pastwiska - działka ewidencyjna nr 128/4 o powierzchni deklarowanej 2,99 ha, położona w miejscowości K.), "KG" (łąki, pastwiska - działka ewidencyjna nr 9 o powierzchni deklarowanej 0,26 ha, położona w miejscowości K.), "KJ" (łąki, pastwiska - działka ewidencyjna nr 91 o powierzchni deklarowanej 1,46 ha, położona w miejscowości K.), "KC" (łąki, pastwiska - działka ewidencyjna nr 17 o powierzchni deklarowanej 2,2 ha, położona w miejscowości P.), "KH" (łąki, pastwiska - działka ewidencyjna nr 13 o powierzchni deklarowanej 0,4 ha, położona w miejscowości K.), "KI" (łąki, pastwiska - działka ewidencyjna nr 58/1 o powierzchni deklarowanej 1,01 ha, położona w miejscowości K.), wykazano brak utrzymywania działek rolnych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W związku z powyższym zastosowano kod DR 10 (cała działka rolna nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 roku).

Decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z 1 lutego 2007 r., nr [...] przyznano skarżącej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2006 w pomniejszonej wysokości tj. na kwotę 599693,16 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej 285073,99 zł, uzupełniającej płatności obszarowej 314619,17 zł. oraz o przyznaniu oddzielnej płatności z tytułu cukru w wysokości 17714,98 zł. Przedmiotowe płatności zostały przyznane również do działek, na których stwierdzono kod DR10.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. działając na podstawie art. 132 § 1 k.p.a., decyzją z 16 lutego 2007 r. nr[...], uchylił decyzję z 1 lutego 2007 r. i przyznał skarżącej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na 2006 rok w łącznej wysokości 607662,09 zł, tj. w wysokości większej niż przyznana decyzją nr [...] z 1 lutego 2007 r.

Następnie po wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. decyzją z 24 listopada 2009 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z 16 lutego 2007 r., nr[...].

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Prezes ARiMR decyzją z 1 marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 24 listopada

2009 r.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P.przyznając decyzją z 16 lutego 2007 r. skarżącej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na 2006 rok do działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr 128/4, 9, 91, 17, 13, 58/1 rażąco naruszył przepis art. 143 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z 29 września 2003 r. ponieważ przyznał przedmiotowe płatności także do gruntów, których powierzchnia nie powinna zostać objęta płatnościami bezpośrednimi do gruntów rolnych bowiem grunty te nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., co winno było skutkować trwałym uniemożliwieniem uzyskania do nich dopłat w kolejnych latach.

Organ II instancji zaznaczył, że stwierdzenie w ramach kontroli na miejscu w 2004 r. niespełnienia któregoś z wymagań dobrej kultury rolnej, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 r., w sprawie określenia minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (Dz. U. Nr 65, poz. 600) jest wystarczające, aby działka została zakwalifikowana jako nieutrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Od powyższej decyzji G. R. K. Sp. z o.o. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie jest zasadna a zakwestionowana decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd I instancji podkreślił, że organy orzekające w sprawie obowiązane były uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji z 16 lutego 2007 r. oraz istniejący w tej dacie stan faktyczny, biorąc pod uwagę argumentację podnoszoną przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W tym zakresie Sąd nie dostrzegł żadnych uchybień w kontrolowanym postępowaniu. Wprawdzie dla oceny decyzji z 16 lutego 2007 r. znaczenie miał przede wszystkim materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, ale stanowisko skarżącego zaprezentowane w trakcie postępowania o stwierdzenie nieważności również należało w tym postępowaniu uwzględnić i ocenić, co - zdaniem Sądu - zostało prawidłowo dokonane przez organy orzekające.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Prezes ARiMR, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji uznał, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 16 lutego 2007 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 143b ust. 4 obowiązującego dla spraw z kampanii 2006 r. rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94. (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001.

Sąd I instancji podkreślił, że w świetle powyższych przepisów obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie. Przez "wykorzystywane użytki rolne", należy rozumieć całkowity obszar obejmujący grunty rolne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak, jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych. iż do przyznania płatności bezpośrednich na podstawie wniosku złożonego w 2006 r. kwalifikują się grunty rolne (w skład, których wchodzą: grunty orne, pastwiska, łąki, sady i plantacje wieloletnie oraz ogródki przydomowe) utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Stwierdzenie faktu, że określone grunty rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na ten dzień, skutkuje trwałym wykluczeniem powierzchni, na której granty takie są położone z przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Zdaniem Sądu I instancji stwierdzenie w ramach kontroli na miejscu w 2004 r. niespełnienia któregoś z wymagań dobrej kultury rolnej, o którym mowa w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie określenia minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska - np. wykaszania łąki na dzień 30 czerwca 2003 r. jest wystarczające, aby działka została zakwalifikowana jako nieutrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Sąd I instancji podniósł, że we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. skarżący zadeklarował działki rolne oznaczone nr ewidencyjnymi 128/4, 9, 17, 13, 58/1, 91, które nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Fakt ten potwierdza protokół kontroli na miejscu oraz wykonane zdjęcia działek dyskwalifikujące je do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

W tych okolicznościach Sąd I instancji stwierdził, że przyznanie skarżącej decyzją z 16 lutego 2007 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 rażąco naruszyło wskazany art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z 29 września 2003 r. ponieważ dotyczyło płatności do gruntów, których powierzchnia nie powinna zostać objęta płatnościami bezpośrednimi do gruntów rolnych.

Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie przez Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. nieważności decyzji z 16 lutego 2007 r. nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznającej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2006, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P..

Od wyroku Sądu I instancji Spółka wniosą skargę kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6, art. 8 k.p.a. w szczególności naruszenie art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w związku rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej polegające na pominięciu interpretacji przepisów budzących wątpliwości. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. tj. art. 106 § 5 w związku z art. 328 § 2 i art. 398 9 k.p.c. poprzez niepełne uzasadnienie orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła rozbudowaną argumentację na poparcie ww. zarzutów.

Z powyższych względów Spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż nie jest trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 3989 k.p.c. Stawiając wskazany wyżej zarzut naruszenia przepisów postępowania, strona wnosząca skargę kasacyjną uznaje, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez niepełne uzasadnienie orzeczenia, a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawia się ten zarzut jako kwestionujący poczynione w sprawie ustalenia faktyczne w zakresie ustalenia stanu działek na dzień 30 czerwca 2003 roku poprzez kontrolę wykonaną w 2004 roku. W tym miejscu należy podkreślić, że odesłanie, o którym mowa w art.106 § 5 p.p.s.a. pozostaje w ścisłym związku z zakresem postępowania dowodowego, do którego odnosi się przepis art.106 § 3 p.p.s.a. Podkreślić więc należy, że zakres postępowania dowodowego jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, to jest ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, należy w pełni zaaprobować prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko wskazujące, że "..sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami. Uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone tylko do dowodu z dokumentu, może być przeprowadzone przez sąd jedynie wówczas, gdy powstanie konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 ustawy procesowej, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu" (vide wyrok NSA z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05 ONSAiWSA 2006/2/45).

Zatem przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zarówno urzędowego jaki prywatnego. Natomiast przeprowadzenie takiego postępowania z innych środków dowodowych należy ocenić jako niedopuszczalne. Pamiętać również należy o tym, że sąd administracyjny nie ma obowiązku przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy, a tym samym stawianie zarzutu w zakresie odnoszącym się do nieprzeprowadzenia dowodów, o które sama strona nie wnioskowała nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.

W tym miejscu należy także podkreślić, że wskazane wyżej odesłanie, o którym mowa w art. 106 § 5 p.p.s.a. odnosi się w zasadzie do przepisów art. 227-257 k.p.c., a więc odnoszących się do postępowania dowodowego z dokumentów. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie wnosiła o przeprowadzenie przed Sądem I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów. Natomiast w skardze kasacyjnej wskazuje na naruszenie tego przepisu prawa w powiązaniu z treścią art. 328 § 2 k.p.c., który to przepis wskazuje jakie elementy winno zawierać uzasadnienie wyroku oraz w powiązaniu z treścią przepisu art. 398 9 k.p.c., który to przepis reguluje instytucje przyjęcia lub odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w zakresie odnoszącym się do elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku oraz uzasadnienia stanowiska co do stanu faktycznego, zastosowanie znajduje regulacja zawarta w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a., a ustalenia stanu faktycznego można podważać za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. Skarga kasacyjna nie formułuje zarzutów opartych na wymienionych wyżej przepisach prawa. Przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych z którymi strona się nie zgadza. Przepis ten określa wyłącznie zakres odesłania do przepisów k.p.c. i nie może być stosowany samodzielnie.

Również nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego opisany w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. W szczególności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. WE Nr L 270 z dnia 21 października 2003 r.). W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną doszło do naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa poprzez pominięcie interpretacji przepisów budzących wątpliwości. Przypomnieć więc należy, że zarzut ten został zgłoszony przez stronę skarżącą w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że prawidłowe określenie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. polega na określeniu konkretnych przepisów prawa materialnego, które zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, jak również sposobu ich naruszenia, tzn. wskazania, czy naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię czy też błędne zastosowanie. Ponadto należy wskazać, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię strona skarżąca winna wykazać , że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego strona skarżąca winna wykazać, iż sąd błędnie określił podstawę orzekania lub stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.

W tym miejscu należy także podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postępowanie nadzwyczajne, prowadzone w oparciu o kryteria wskazane w art. 156 § 1 k.p.a., w ramach którego nie dokonuje się co do zasady ponownego ustalania stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Organ administracji, do którego wnosi się wniosek o stwierdzenie nieważności danej decyzji dokonuje oceny jej treści z punktu widzenia legalności (zgodności z prawem) na gruncie art. 156 § 1 k.p.a., czyli spełniania przez tę decyzję kryteriów tam wskazanych. Dotyczy to także kryterium rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi winny precyzyjnie określać naruszenia oraz wykazywać ich wagę z powyższych punktów widzenia, bowiem nie każde naruszenie prawa spełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wymienionych wyżej warunków nie spełnia skarga kasacyjna, co czyni ten zarzut skargi kasacyjnej bezzasadnym. Z wymienionych wyżej powodów nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 2, art. 6 i art. 8 Konstytucji RP. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni wymienionych wyżej przepisów Konstytucji RP. Ponadto strona wnosząca skargę kasacyjną nie wyjaśniła na czym miała polegać błędna wykładnia powołanych wyżej przepisów Konstytucji RP oraz jak przepisy te należy interpretować i stosować.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.