Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2179/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. K., M. G. i P. G. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017r. nr [...] stwierdzającą nabycie prawo własność nieruchomości.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), działając na wniosek Burmistrza Miasta [...], decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r., stwierdził nabycie przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności części nieruchomości zajętej pod ulicę W. w Z., wykazanej jako działka [...], o powierzchni [...] m2, w obrębie ewidencyjnym [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr [...].

Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda [...] sprostował błąd pisarski w w/w decyzji w ten sposób, że w miejscu zapisu: "w obrębie ewidencyjnym [...]" winno być: "w obrębie ewidencyjnym [...]".

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B. K., M. G. i P. G.

Minister Inwestycji i Rozwoju rozpatrując sprawę wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie w/w art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następując przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorząd terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną, pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Przesłanki określone w art. 73 ust. 1 w/w ustawy muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państw lub jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie tego przepisu. Przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.

Z treści księgi wieczystej o nr [...] oraz zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], z której wydzielono działkę nr [...] o pow. [...] ha stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność B. K., M. G. oraz P. G. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 1989 r. Rep. [...].

Aktualnie właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest spółka M. Spółka z o.o. z siedzibą w W., na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] września 2017 r. Rep. [...].

W konsekwencji Minister stwierdził, iż organ wojewódzki prawidłowo ustalił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. ww. nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, bądź jednostki samorządu terytorialnego.

Kolejną przesłanką z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest zajętość nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm ), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ponadto, art. 4 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy (również w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.) wskazuje, iż pojęcie drogi utożsamiane z pojęciem pasa drogowego, to także "wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu". Zatem o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia lub sposób korzystania w dniu 31 grudnia 1998 r. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Zgodnie z uchwałą nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 r. nr 17, poz. 186), ulica [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę lokalną miejską.

Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. droga ta stała drogą gminną.

W aktach sprawy znajduje się mapa z projektem podziału nieruchomości [...] i [...], przyjęta do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. pod nr [...], na której geodeta uprawniony P. P. potwierdził, że przebieg granic pasa drogowego jest zgodny ze stanem faktycznym w terenie na dzień 31 grudnia 1998 r.

Organ stwierdził, że brak jest podstaw aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 k.p.a. i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Minister uznał więc, iż dokument ten stanowi wystarczający dowód w sprawie, potwierdzający faktyczne zajęcie części uwłaszczonej działki pod drogę publiczną i bezcelowym byłoby zbieranie przez organ jakichkolwiek dodatkowych dokumentów potwierdzających tę okoliczność (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2013-05-16, I OSK 2/12). Podobnie wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2014-05-08, I OSK 2637/12: mapę tę wykonano w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., wydzielając działkę jako zajętą pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa ta została sporządzona przez uprawnionego geodetę, na podstawie dostępnej dokumentacji, zatem nie ma powodów dla odmowy dania jej wiary.

Wobec zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego materiału dowodowego nie ma wątpliwości zdaniem Ministra, iż działka [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. była faktycznie zajęta pod ul. W. w Z. Zatem spełniona została druga przesłanka uzasadniająca zastosowanie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Ostatnią z przesłanek zastosowania art. 73 w/w ustawy jest zaistnienie przesłanki władztwa publicznoprawnego na nieruchomości.

W myśl art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą. Czynności te świadczą o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż dla udowodnienia przesłanki władania nieruchomością należy wykazać wykonywanie prac związanych m. in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1471/2007, LexPolonica 1972653).

Do środków dowodowych stanowiących podstawę do wykazania spełnienia bądź nie przesłanki władztwa publicznego, zaliczyć można w szczególności: umowy obejmujące okres 31 grudnia 1998 r. dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi; dokumenty finansowe związane z wykonaniem ww. prac zlecanych przez zarządcę drogi (np. rachunki i faktury); umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r.; dokumentacja powykonawcza; metryki drogi wskazujące na prowadzenie robót w okresie obejmującym 31 grudnia 1998 r.; umowy ubezpieczenia dróg publicznych obejmujące okres 31 grudnia 1998 r.; dowód z oświadczeń osób, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, z których wynikać będzie zakres prowadzonych na nieruchomości prac na dzień 31 grudnia 1998 r.; dowód z oświadczeń właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Ponadto władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności związanych z utrzymaniem danej drogi publicznej tylko w stosunku do konkretnych działek.

We wniosku z dnia 22 maja 2017 r. Burmistrz Miasta [...] wskazał, że w pasie ul. [...] wykonywane były prace związane z kontrolą stanu nawierzchni, naprawą, zimowym odśnieżaniem i utrzymaniem porządku na tym obszarze. Za realizację powyższych zadań na terenie Miasta Z. w dacie 31 grudnia 1998 r. odpowiadał Urząd Miejski w Z. przy pomocy Miejskiego Zakładu Komunalnego w Z.

W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie Kierownika Referatu Dróg i Komunikacji Miejskiej Urzędu Miasta Z. i z dnia 18 maja 2017 r., z którego wynika, że wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. na przedmiotowym gruncie zlokalizowana była część pasa jezdni, pobocze, pas zieleni, oświetlenie uliczne, urządzenia uzbrojenia terenu: sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz energetycznej. Ponadto w pasie ul. [...] wykonywane były czynności mające na celu bieżące utrzymanie drogi, w postaci okresowych kontroli stanu przedmiotowej drogi, naprawy jej nawierzchni i zimowego odśnieżania oraz utrzymania porządku w tym obszarze.

Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594), również w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy W. sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. Z powyższego wynika, że czynności zarządcze w stosunku do ulicy W. wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed dniem 31 grudnia 1998 r. jak i po tej dacie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.07.2016 r., sygn. akt I OSK 145/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.07.2015 r. sygn. akt I SA/Wa 833/15).

Z powyższych dowodów wynika zdaniem Ministra, że działka [...] była we władaniu Gminy Miasta [...].

Spełnione zostały zatem wszystkie przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ww. ustawy.

Skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. G., P. G. i B. K. zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przez niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu nabycia przez Gminę-Miasto [...], z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. nie zostały spełnione łącznie przesłanki enumeratywnie wyliczone w tym przepisie, a mianowicie przedmiotowa nieruchomość nie była zajęta pod drogę publiczną, ani nie pozostawała we władaniu Gminy [...].

2) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, pominięcie dowodów wnioskowanych przez strony, brak odniesienia się do zgłoszonych przez strony wniosków dowodowych.

Powołując się na przytoczone wyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i w przypadku stwierdzenia przez Sąd podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego- umorzenie tego postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ze stosowną oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wiążącymi organy administracji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Celem przyjętego unormowania była regulacja zastanych stanów faktycznych. Dotyczy ona więc zajętych przed dniem wejścia w życie ustawy terenów z przeznaczeniem na drogi publiczne i jako takich funkcjonujących w dniu 31 grudnia 1998 r.

Przywołany przepis, jak zasadnie zauważył Minister, określa trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własności gruntów. Są to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem przedmiotowej nieruchomości były osoby fizyczne - skarżący.

Zgodnie z uchwałą nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz.Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego nr 17, poz. 186) ulica [...] stanowiła drogę lokalną miejską, która w dniu 31 grudnia 1998r. stała się drogą gminną.

Istota sporu sprowadza się do oceny czy nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2 była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną a jeśli tak, to czy w dacie tej wykonywane było na niej władztwo publicznoprawne przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego.

Orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 73 ust. 1.

Powyższe stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela.

Jak słusznie zauważył Minister, fakt zajęcia przedmiotowej działki pod drogę publiczną wynika ze znajdującej się w aktach sprawy mapy z projektem podziału przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. pod nr [...]. Z mapy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. teren odpowiadający obecnie wydzielonej działce nr [...] o pow. 98 m2 znajdował się w granicach pasa drogowego drogi publicznej, co potwierdza stosowna klauzula podpisana przez uprawnionego geodetę na mapie przesłanej wraz z pismem z 19 października 2018r. Wskazać zaś należy, że mapy i szkice sporządzone przez uprawnionego geodetę przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego są dokumentami urzędowymi, których moc dowodowa nie może być kwestionowana przez Sąd bowiem zgodnie z art. 76 k.p.a. to co zostało w tym dokumencie stwierdzone stanowi dowód w sprawie.

Tak więc, operat techniczny sporządzony przez upoważnionego funkcjonariusza publicznego - geodetę, korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów oraz jest kluczowym dowodem w niniejszej sprawie. Brak jest zaś podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej temu dokumentowi. Wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest bowiem możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przedstawili w toku postępowania taki skuteczny przeciwdowód, np. w postaci operatu technicznego sporządzonego przez innego uprawnionego geodetę. Dowód z przesłuchania świadków na tę okoliczność byłby niewystarczający. Dlatego brak przeprowadzenia tego dowodu przez organy orzekające pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Dokumenty urzędowe są bowiem najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, dowody zaś przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące.

Zdaniem Sądu zgromadzony przez organ materiał dowodowy jest wystarczający , aby uznać, że w dniu 31 grudnia 1998 r. część działki numer [...] oznaczona na opisanej mapie jako działka numer [...] o powierzchni [...] m2, znajdowała się w pasie drogi publicznej – gminnej (ul. [...]).

W ocenie Sądu, udowodniono również w wystarczającym stopniu przesłankę związaną z pozostawaniem przedmiotowej działki we władaniu publicznoprawnym w rzeczonym okresie. Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach oświadczenie Burmistrza Miasta [...], z którego wynika, że w pasie drogowym ul. [...] wykonywane były prace związane z kontrolą stanu nawierzchni, naprawą, zimowym odśnieżaniem i utrzymaniem porządku, za co odpowiadał Urząd Miejski w Z. przy pomocy Miejskiego Zakładu Komunalnego oraz oświadczenie Kierownika Referatu Dróg i Komunikacji Miejskiej Urzędu Miasta Z. z dnia [...] maja 2017r., z którego wynika, że według stanu na 31 grudnia 1998r. na przedmiotowym gruncie zlokalizowana była część pasa jezdni, pas zieleni, pobocze, oświetlenie uliczne, urządzenia uzbrojenia terenu: sieci kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz energetycznej. Ponadto wykonywane były czynności mające na celu bieżące utrzymanie drogi w postaci okresowych kontroli stanu drogi, naprawy jej nawierzchni i zimowego odśnieżania oraz utrzymania porządku w tym obszarze. A zatem powyższe wskazuje na dokonywanie cyklicznych czynności faktycznych - prac remontowych, zmierzających do utrzymania w należytym stanie drogi gminnej poprzez podejmowanie działań należących do zarządcy drogi ustawowo zdefiniowanych w art. 20 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.).

Należy wskazać, że pojęcia "władania" nieruchomością w rozumieniu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie należy utożsamiać z instytucją posiadania.

Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 powołanej ustawy istotne jest jedynie to aby jednostka samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami itp., a nie posiadaniem nieruchomości w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego, czy też przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tego powodu, czynności dokonywane na drodze przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nie musiały uzyskiwać wcześniejszej akceptacji właściciela gruntu, który nawet nie musiał o tych czynnościach być powiadamiany. Działania takie mogły nawet mieć miejsce wbrew jego woli.

Przy czym, w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym istnieje domniemanie, że zarządca drogi rzeczywiście wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych (por. wyroki WSA w Warszawie, z dnia 6 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 123/09, z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 163/13, z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 400/13, z dnia 27 września 2013 r" sygn. akt I SA/Wa 1036/13; publ. CBOSA)..

Ponadto, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających to władztwo potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1961/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 601/12, publ. CBOSA).

Słusznie również wskazał Minister, że jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać faktyczne władztwo nad przedmiotową nieruchomością, w związku ze znajdującymi się w pasie drogowym sieciami: kanalizacyjną, gazową czy energetyczną, których istnienia skarżący nie kwestionują. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2017r. B. K. przyznała, że na przedmiotowej drodze istnieją od lat 60-tych słupy energetyczne, na których umieszczono oświetlenie uliczne, są sieci wodociągowe i kanalizacyjne.

Reasumując Sąd stwierdził, że Minister oraz Wojewoda w sposób nie budzący wątpliwości wykazali, że spełnione zostały łącznie przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] zajętej pod drogę publiczną – ul. [...].

Organy orzekające, nie naruszyły przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie doszło również do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem brak jest podstaw do uchylenia wydanych w tym przedmiocie decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.