Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1222/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1222/14, odrzucił skargę E.M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa skarga została odrzucona z uwagi na złożenie jej po terminie.

Odpis powyższego postanowienia został odebrany przez pełnomocnika skarżącego w dniu 27 maja 2014 r.

W dniu 3 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego adw. W.B. złożył za pośrednictwem organu wniosek do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności, to że skargę wniósł w ostatnim dniu terminu, tj. w dniu 26 lutego 2014 r. oraz to, że zaadresowana zostało ona na prawidłowy adres organu, który wydał zaskarżoną decyzję, uznać należy, że dokonał on wszelkiej staranności przy sporządzeniu przedmiotowej skargi.

Do pomyłki w wysyłce doszło w wyniku błędu pracownika kancelarii, wynikającego z jego nieporadności, który przesyłkę zawierającą przedmiotową skargę skierował na adres WSA w Warszawie, zamiast prawidłowo na adres Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Ponadto w ocenie pełnomocnika w sytuacji, gdy Sąd stoi na stanowisku, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data jej nadania przez Sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej, a nie data nadania skargi przez stronę w urzędzie pocztowym, to przyjęcie takiej normy za regułę podważa zaufanie społeczeństwa do wymiaru sprawiedliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona uprawdopodobni, że nie mogła dokonać czynności w postępowaniu sądowym w ustawowym terminie bez swojej winy.

Okoliczności potwierdzające brak winy strona winna wskazać w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Orzecznictwo oraz doktryna wskazują, iż brak winy występuje np. w przypadku choroby strony czy pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystanie z pomocy innych osób. Jednocześnie przyczyną niezawinionego niedokonania w terminie czynności procesowej mogą być także klęska żywiołowa, czy też katastrofa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011r., sygn. akt II FSK 1768/11, Lex nr 948934). Pogląd taki ugruntowany jest od wielu lat w orzecznictwie sądów administracyjnych, o czym pełnomocnik zawodowy powinien mieć wiedzę, niezależnie od tego, czy zgadza się z tym poglądem, czy też nie.

Przechodząc do analizy argumentacji przedstawionej we wniosku, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. W szczególności dotyczy to błędów organizacyjnych w pracy kancelarii profesjonalnego adwokata lub radcy prawnego. Tym samym błędne zaadresowanie skargi przez pracownika kancelarii nie może być uznane za okoliczność niezawinioną. Jednocześnie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się w kwestii odpowiedzialności strony za błędy popełnione przez pełnomocnika lub jego pracowników (zob. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1198/13, postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I FZ 351/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, aby strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych przez okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a – orzekł jak w sentencji postanowienia.