Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 586/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 1, art. 94a ust. 1, ust. 3, art. 129b ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 6, 7, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2007 nr 75 poz 492
law: Ustawa z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 136 poz 34
law: Dyrektywa 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie  wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 60 pkt 7
journal: Dz.U. 2011 nr 122 poz 696
law: Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie naruszenia zakazu reklamy aptek oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny (nazywany dalej "GIF") decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 96, poz. 1071, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki: "E." Sp. z o.o. (dalej "Strona", "Spółka", "Skarżący") z siedzibą w K., prowadzącej aptekę ogólnodostępną "D.", znajdującej się w K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie naruszenia przez Stronę przepisu art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271) poprzez uczestnictwo w programie "60+" oraz nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 600 zł.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Uczestnictwo przedsiębiorcy E. sp. z o.o. w K. prowadzącego aptekę ogólnodostępną w K. przy ul. S. [...] w Program 60+, zostało potwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej w tej aptece, w związku z czym organ wszczął postępowanie w celu ustalenia, czy ujawnione działania pozostają w zgodzie z uregulowaniami ustawy Prawo farmaceutyczne. W piśmie z [...] września 2013 r., Strona poinformowała, iż Program 60+ w przedmiotowej aptece już nie funkcjonuje i wniosła o umorzenie postępowania. Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych organ stwierdził, że reklamą jest każdego rodzaju informacja, której celem jest zachęta do nabycia oferowanych przez aptekę towarów i która w taki sposób jest odbierana przez pacjentów. Reklama może przyjmować różne formy, w szczególności haseł sloganów spotów TV, ulotek, bilbordów, folderów czy gazetek. Za reklamę działalności apteki zostały uznane również czynności polegające na wręczaniu bonów rabatowych, umieszczanie obok nazwy apteki napisów: niskie ceny, wysokie rabaty. Za działania reklamowe winny być uznane wszystkie te działania, których zamierzonym celem jest pozyskanie nowych lub zatrzymanie "starych klientów". Organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w tym informacji powszechnie dostępnych) ustalił, że program pod nazwą Program 60+ skierowany do klientów aptek po 60 roku życia, umożliwiał uzyskiwanie przez uczestniczące w nim osoby obniżek cen asortymentu sprzedawanego w aptece. Przedmiotowe obniżenie ceny było w rzeczywistości finansowane przez Stronę. Powyższe działania zachęcały klientów do zakupów, oferując im korzyści w postaci de facto uregulowania za nich części należności za zakupy w aptece. Program stwarzał warunki przymuszania do związania się z apteką oraz miał na celu zwiększenie obrotu w aptece uczestniczącej w programie.

Biorąc pod uwagę fakt, iż Strona samoistnie podjęła działania skutkujące zaprzestaniem prowadzenia reklamy, w postaci uczestnictwa w Programie 60+ i prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, organ zdecydował o umorzeniu prowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie zakazania prowadzenia reklamy sprzecznej z treścią art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne. Opierając się jednak na treści art. 129b ust. 1 i ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, organ wymierzył Stronie karę pieniężną, uznając, że jej nałożenie jest obligatoryjne w związku z naruszeniem zakazu reklamy wynikającego z art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne.

Odwołując się od decyzji I instancji, Strona zakwestionowała możliwość nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zaprzestała już uczestnictwa w programie "60+, jak również dopuszczalność nałożenie takiej kary w decyzji umarzającej postępowanie. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem, że uczestnictwo apteki w programie "60+" stanowiło reklamę tej apteki i jej działalności.

GIF podzielił ocenę organu pierwszej instancji, co do zakwalifikowania działalności apteki ogólnodostępnej "D." położonej w K., polegającej na uczestnictwie apteki w programie "60+" oraz informowaniu i zachęcaniu (poprzez wywieszony w izbie ekspedycyjnej plakat) osób starszych do wzięcia w nim udziału, umożliwiającego nabycie wybranych produktów leczniczych nierefundowanych z rabatem (jedynie w aptekach realizujących program), jako prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki oraz jej działalności. Organ podniósł, że przepis art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne stanowi, że reklama aptek i ich działalności jest zabroniona. Wskazał jednocześnie, że spod powyższego zakazu wyłączona jest jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki. Na gruncie ustawy - Prawo farmaceutyczne brak jest definicji legalnej reklamy, jednak próby dookreślenia tego pojęcia znaleźć można w orzecznictwie. GIF doszedł do wniosku, że jedną z form reklamy aptek i ich działalności są programy lojalnościowe, a za taki należy uznać program "60+". Programy lojalnościowe, jak wskazał organ, mają na celu budowanie pozytywnego wizerunku organizatora programu (bądź zleceniodawcy organizacji programu lojalnościowego), obniżenie kosztów dotarcia do klienta z kolejną ofertą, rozpoznanie potrzeb klientów. Jednak przede wszystkim, programy lojalnościowe służą pozyskaniu grupy lojalnych klientów (przyciągnięciu nowych, zatrzymaniu dotychczasowych) regularnie nabywających towary lub korzystających z usług przedsiębiorcy. Podstawą realizacji celów programu jest więc wywołanie u klienta stanu emocjonalnego zaangażowania. Może to nastąpić poprzez zaoferowanie mu takiego towaru, czy też usługi, które sprawią, że poczuje korzyści o charakterze emocjonalnym i ekonomicznym. Kształtowanie przez program lojalnościowy swego rodzaju więzi pomiędzy klientem, a przedsiębiorcą prowadzi w rezultacie do wzrostu sprzedaży oferowanych towarów lub usług, często osłabiając pozycję konkurencji, jak również zapewniając bezpłatną reklamę.

Podstawą ustalenia faktu uczestnictwa apteki w programie "60+" i jego charakteru była dokumentacja fotograficzna (przedstawiająca plakat "[...] 2013 r. Promocje w programie 60+"), a także złożone pisemnie wyjaśnienia kierownika apteki, który został prawidłowo upoważniony do reprezentowania apteki w czynnościach kontrolnych. Wyjaśnienia opisujące istotę programu "60+" pozwoliły na przyjęcie, że odpowiada ona istocie programów lojalnościowych, osoba bowiem, biorąca udział otrzymuje imienną legitymację z zakodowanym nr PESEL, która uprawnia do rabatu przy zakupie wybranych produktów (z wyłączeniem leków refundowanych). Plakat, jak wskazał organ, stanowi wyraźną informację, że dana apteka realizuje program "60+", a także - przez podanie cen wybranych produktów leczniczych obowiązujących jedynie względem uczestników programu - zachęca do wzięcia w nim udziału.

GIF wyjaśnił następnie, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że w aptece "D." położonej w K., program "60+" realizowany był co najmniej w okresie od [...] sierpnia 2013 r. (data rozpoczęcia kontroli, podczas której stwierdzono uczestnictwo apteki w programie) do [...] września 2013 r. (pismo strony informujące, że w wymienionej aptece program nie funkcjonuje). Wobec powyższych faktów, organ I instancji, oceniając programy lojalnościowe jako zakazaną przez art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne reklamę apteki i jej działalności, słusznie stwierdził stan naruszenia tego przepisu w określonym przedziale czasowym i zadecydował o nałożeniu kary zgodnie z dyspozycją art. 129b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne. GIF również odwołał się do treści art. 105 ust. 1 K.p.a., który stanowi, że: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części". Skoro zatem, w dniu wydania przez organ decyzji, Strona nie prowadziła już zakazanej praktyki, ewentualna decyzja nakazująca aptece "D." zaprzestanie prowadzenia jej reklamy byłaby bezprzedmiotowa. Z treści natomiast, art. 129b ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne wynika, że do nałożenia kary pieniężnej na jego podstawie, nie potrzebne jest osobne rozstrzygnięcie organu administracji w przedmiocie stwierdzenia naruszenia art. 94a ust. 1 tej ustawy. Organ dodał, że teraźniejsza forma czasownikowa, użyta w art. 129b ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, wynika z utrwalonej praktyki legislacyjnej w zakresie tworzenia przepisów karnych i bynajmniej nie jest równoznaczna z sankcjonowaniem jedynie tych stanów faktycznych, w których naruszenie art. 94a trwa, aż do chwili wydania decyzji.

Odnosząc się do zarzutu Strony, naruszenia przez organ I instancji art. 20 oraz art. 22 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, GIF zauważył, że ustawa zasadnicza w art. 20 stanowi, że społeczna gospodarka rynkowa, będąca podstawą ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej, oparta jest w szczególności na wolności działalności gospodarczej, której ograniczenie może być wprowadzone jedynie poprzez przepis ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Przepis art. 22 Konstytucji RP kierowany jest niejako do ustawodawcy, który wprowadzając ustawą ograniczenia wolności działalności gospodarczej obowiązany jest kierować się ważnym interesem publicznym. Niewątpliwie art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne jest takim właśnie ograniczeniem. Apteki, mimo że posiadają status przedsiębiorcy, są placówkami ochrony zdrowia publicznego. Zadaniem ich jest wydawanie produktów leczniczych, wyrobów medycznych i świadczenie innych usług farmaceutycznych ściśle określonych w ustawie. Doniosła funkcja aptek przekłada się na konieczność nałożenia wysokich wymagań na podmioty je prowadzące, a w konsekwencji na różnego rodzaju ograniczenia w zakresie jej prowadzenia.

GIF uznał wymierzoną karę pieniężną za adekwatną do okoliczności i czasu prowadzenia reklamy, zauważając również, że strona nie była uprzednio karana za naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz samoistnie odstąpiła od działań reklamowych. GIF podkreślił, że organ I instancji ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnił, że udowodniony w postępowaniu okres prowadzenia reklamy był stosunkowo krótki, a ponadto udział apteki w programie był komunikowany za pomocą jednego plakatu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] stycznia 2014 r., Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1 – 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne i art. 107 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona w sytuacji nieuczestniczenia, według stanu na dzień wydania decyzji, apteki ogólnodostępnej "D." położonej w K. w Programie 60+, z którym to uczestnictwem organ wiązał zarzut prowadzenia niedozwolonej reklamy tej apteki i jej działalności, umorzenia postępowania w części dotyczącej nakazania odwołującemu zaprzestania prowadzenia reklamy tej apteki i jej działalności polegającej na uczestnictwie w Programie 60+, nie stwierdzając naruszenia art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, nałożenia kary pieniężnej wobec niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 129b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1 – 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne i art. 107 §1 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja nakładająca karę pieniężną może być elementem decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej "D." położonej w K. i jej działalności, polegającej na uczestnictwie tej apteki w Programie 60+, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 94a ust. 1 – 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uczestniczenie apteki ogólnodostępnej "D." położonej w K., w Programie 60+ stanowiło niedozwoloną reklamę tej apteki i jej działalności, oraz powinno skutkować nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 129b ust. 1 ust. 2 i ust. 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

4) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 2, art. 20, art. 22 i art. 68 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie poprzez przyjęcie, że zakazane było uczestniczenie apteki ogólnodostępnej "D." położonej w K., w Programie 60+, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 1 K.p.a. i art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne poprzez ich niezastosowanie polegające na braku wymaganego przepisem art. 107 § 1 K.p.a. rozstrzygnięcia, gdyż wbrew art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne zaskarżona decyzja nie stwierdza expressis verbis naruszenia przepisu ust. 1 art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, zawierając jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej nakazania odwołującemu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności polegającej na uczestnictwie w Programie 60+, oraz nałożenia kary pieniężnej, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji I instancji,

6) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a.

Skarżący podniósł, że przepis art. 129b ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne wyraźnie określa sam delikt i sankcję. Delikt jest wtedy i karę wymierza się temu "kto wbrew przepisom art. 94a" czyli wszystkim ustępom (1-4) prowadzi dalej zabronioną reklamę. Do czasu stwierdzenia naruszenia przepisu art. 94a ust. 1 deliktu nie ma, karać nie można za czas do rozstrzygnięcia pierwszej decyzji, kiedy nie istniał konkretny nakaz zaprzestania reklamy. Nałożenie zatem kary pieniężnej wobec niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne jest bezpodstawne. Nie można bowiem z regulacji 129b ust. 1, "wyłączyć" art. 94a ust. 3, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Niezależnie od tego, Skarżący również podniósł, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że uczestnictwo apteki ogólnodostępnej "D." położonej w K., w Programie 60+, stanowiło niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności w rozumieniu art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Skarżący, dokonując analizy orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego kwestii reklamy działalności apteki, doszedł do wniosku, że prawidłowe jest stanowisko zawarte w tezach doktryny wskazujących, że prawidłowe rozumienie reklamy powinno odnosić się do jej cech - reklama jest komunikatem, publicznym i perswazyjnym. Oznacza to, zdaniem Skarżącego, że sposób rozumienia reklamy leków nie może być stosowanym przez analogię wzorem dla rozumienia reklamy aptek. Nie można zatem reklamy apteki rozumieć jako działań, które nie muszą mieć postaci publicznego komunikatu, w szczególności poprzez analogię z regulacją reklamy leków, która ma charakter wyjątkowy. Skarżący następnie dodał, że publiczny przekaz zachęcający do korzystania z usług apteki powinien być zewnętrzny wobec niej samej. Jeżeli bowiem celem reklamy danej apteki jest przyciągnięcie klientów do tej apteki po to, żeby kupowali oni produkty lecznicze właśnie w tej aptece, to reklama musi mieć charakter zewnętrzny w stosunku do lokalu apteki z tego względu, aby niezdecydowany klient mający do wyboru kilka aptek w wyniku oddziaływania reklamy wybrał właśnie tę aptekę. Jeżeli klient wybrał już aptekę i wszedł do jej lokalu rola reklamy, zdaniem Skarżącego, wygasa. Możliwa jest zatem wykładania art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne, wiążąca zakaz reklamy apteki ze zmaterializowanym przekazem, który pojawia się poza lokalem apteki. Przy takim rozumieniu tego przepisu pozostawiona jest swoboda działania wewnątrz apteki i jest wyraźnie określone kryterium publicznego działania. Nie każdy zatem rodzaj zachęcania do nabywania leków w aptece jest reklamą apteki. Apteka może zachęcać do robienia w niej zakupów bardzo różnymi cechami i działaniami: przyciągającą uwagę nazwą (logo), atrakcyjną architekturą wnętrza i wystrojem, kulturą obsługi, zaangażowaniem personelu w udzielenie informacji i odpowiadaniu na pytania pacjentów, w końcu korzystnymi cenami (o ile możliwe jest ich obniżanie - co nie dotyczy leków refundowanych). Rozsądnie oceniając takie cechy i działania nie sposób uznać, że są one reklamą apteki, która miałaby być zabroniona. Również obniżenia ceny sprzedawanych produktów nie można uznać za reklamę apteki, gdyż jest ono przejawem strategii marketingowej, która nie jest pod względem definicyjnym tożsama z reklamą. W tym kontekście sam fakt uczestnictwa apteki w programach mających na celu skłonienie konsumentów do dalszych zakupów w aptece nie stanowi reklamy apteki i jej działalności. Programy tego typu należy ocenić jako inne od reklamy formy marketingu, które same w sobie nie są zabronione. Przedsiębiorcy apteczni zaopatrują się w hurtowniach farmaceutycznych na różnych warunkach (poza lekami refundowanymi) zależnych między innymi od wartości obrotów i muszą mieć możliwość zdyskontowania tych różnic poprzez dostosowanie swojej oferty do oczekiwań klienta. Warto również zauważyć, że w znaczącej części asortyment apteczny jest dostępny w placówkach handlowych nie mających statusu aptek. Oznacza to, że działania polegające na zachęceniu do zakupów poprzez korzystne dla konsumenta programy cenowe (rabatowe) nie mogą być uznane za wchodzące w zakres prawnego pojęcia reklamy aptek. Taki zasadniczy wniosek wypływa z koniecznego wyważenia kolidujących, ale konstytucyjnie chronionych dóbr - swobody działalności gospodarczej i ochrony zdrowia publicznego, która może być - choć jest to kontrowersyjne - uzasadnieniem zakazu reklamy aptek i ich działalności. Z punktu widzenia powyższych ustaleń dotyczących pojęcia reklamy aptek, uczestniczenie apteki w "Programie 60+" nie stanowiło, zdaniem Skarżącego, reklamy apteki ani jej działalności, ze względu na fakt, że uczestnictwo apteki w programie nie było komunikowane publicznie, nie były publicznie dostępne materiały zachęcające pacjentów do udziału w programie, bądź do korzystania z apteki, komunikowanie się z pacjentem przez organizatora programu dokonywało się albo z inicjatywy pacjenta za pośrednictwem strony internetowej lub infolinii albo poprzez przesyłanie informacji na wyraźne życzenie pacjenta. Programy lojalnościowe kwalifikowane są jako działania o charakterze promocyjnym, nie reklamowym, a to z tego przede wszystkim względu, że adresowane są nie do potencjalnych klientów, jak to ma miejsce w przypadku reklamy, a do już pozyskanych. Akcje promocyjne służą bowiem "nagradzaniu" klientów za dokonane już zakupy. Zabiegi marketingowe, do których apteka jest uprawniona, nie mogą być zakazane. Stosowanie zachęt przez aptekę korzystnego nabywania przez klientów produktów nierefundowanych, należy do istoty prawidłowo funkcjonującego przedsiębiorstwa. Osiąganie zysku jest istotą jego działalności. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej musi być podyktowane ważnym interesem publicznym. Organ II instancji w istocie nie wyjaśnia zaś jaki to ważny interes publiczny zakazuje uczestnictwa apteki ogólnodostępnej "D." w Programie 60+. W ocenie Skarżącego wskazanie ważnego interesu publicznego jest koniecznym elementem wykazania zgodności z Konstytucją przepisu art. 94a. ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, a w szczególności decyzji administracyjnej wydanej na jego podstawie.

W odpowiedzi na skargę GIF, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja GIF, jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nie naruszają prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż Skarżący dopuścił się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, co dało podstawę do nałożenia stosownej kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 129b ust. 1 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy Inspekcji Farmaceutycznej nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Należy zauważyć, że przepis art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne został wprowadzony ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2007 r. Nr 75, poz. 492) w konsekwencji implementacji m. in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/27/WE z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Następnie przepis art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Zatem w dacie wydania obu decyzji, art. 94a ust. 1 ustawy - Prawa farmaceutycznego stanowił o zakazie reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Zakaz ten nie obejmuje jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W ocenie Sądu, oznacza to, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz ich działalności. W poprzednio wskazanym stanie prawnym, czyli przed dniem 1 stycznia 2012 r., przedmiotowy zakaz był niejako zawężony do spełnienia łącznie trzech przesłanek, gdy: działalność ta nosiła cechy reklamy, była skierowana do publicznej wiadomości oraz odnosiła się w sposób bezpośredni do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Zauważyć należy, że w aktualnym stanie prawnym także nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności, w przeciwieństwie do regulacji zawartej w przepisie art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, w zakresie reklamy produktu leczniczego.

Zdaniem Sądu, posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych, należy wskazać, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (np. Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2003). W ocenie Sądu, oznacza to, że reklamą apteki może być każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu drugim art. 94a ust.1 cyt. ustawy, a więc kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Podkreślenia wymaga, że reklama może przyjmować różne formy zachęcania: poprzez ulotki, foldery, czy też gazetki temu służące. Powyższa definicja reklamy działalności apteki została przyjęta w szeregu orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: wyroki w sprawach: sygn. akt VII SA/Wa 1985/07, sygn. akt VII SA/Wa 2215/07, sygn. akt VII SA/Wa 1739/07, czy też sygn. akt VII SA/Wa 1914/07) oraz w przytoczonym przez organ wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (LEX nr 307127, Monitor Prawniczy z 2007 nr 20, poz. 1116).

Według Sądu, reklama nie musi zawierać w sobie wyraźnych elementów ocennych, ani też zachęcających do zakupu. Wystarczy bowiem, że wywoła u odbiorców zainteresowanie produktem i chęć jego nabycia.

W niniejszej sprawie kwestia sporna dotyczy kwalifikacji faktu uczestnictwa apteki prowadzonej przez Skarżącego w Programie lojalnościowym "60+". W celu ustalenia, czy działanie Strony naruszyło zakaz reklamy określony w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne należało zbadać prawidłowość oceny, przez organ wydający zaskarżoną decyzję, istoty funkcjonowania "Programu 60+". W ocenie Sądu, z opisu zasad funkcjonowania "Programu 60+" jednoznacznie wynikają korzyści dla osób uczestniczących w tym "Programie", w postaci możliwości dokonania zakupu produktów leczniczych po atrakcyjnych cenach, gwarantujących stosowne oszczędności. Natomiast wśród korzyści płynących dla apteki (a w konsekwencji dla prowadzącej ją Spółki) jest przede wszystkim pozyskanie grupy lojalnych klientów zarówno poprzez utrzymanie dotychczasowych jak i przyciągnięcie nowych, którzy regularnie będą nabywać lekarstwa w danej aptece. Relacja ta ma prowadzić do polepszenia sytuacji ekonomicznej apteki względem konkurencji poprzez wzrost sprzedaży oferowanych towarów lub usług, w tym nie tylko objętych "Programem 60+", gdyż osoby posiadające kartę "Programu 60+" będą dokonywały również zakupów innego asortymentu dostępnego w danej aptece.

Jak zauważa się w literaturze - na gruncie poprzedniego stanu prawnego - podstawowym elementem reklamy działalności apteki lub punktu aptecznego jest zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu produktu leczniczego lub wyrobu medycznego w konkretnej aptece, niezależnie od formy i metody jej przeprowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków, jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży ww. produktów w danej aptece lub punkcie aptecznym. (vide: M. Koremba /w:/ Komentarz do art. 94a Prawa farmaceutycznego, System Informacji Prawnej LEX, stan prawny na 1 lipca 2009 r.).

Na gruncie niniejszej sprawy i aktualnego stanu prawnego, przy zastosowaniu analogii do ustawowej definicji reklamy produktu leczniczego, określonej w art. 52 ust.1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, za reklamę działalności apteki Strony można uznać działalność polegającą na informowaniu i zachęcaniu do zakupu produktów leczniczych lub wyrobów medycznych w danej aptece poprzez program kierowany do klientów, który dla jego uczestników przewiduje określone bonusy, upusty, rabaty przy nabyciu towarów, co ma na celu zwiększenie ich sprzedaży. Innymi słowy, reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych. Podobne poglądy znaleźć można w orzecznictwie i to na gruncie poprzednich, mniej restrykcyjnych norm: np. /w:/ wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08, (niepubl.), z dnia 1 lutego2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07, Lex nr 451165.

W wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 (publ. Lex nr 307127), Sąd Najwyższy podkreślił, iż "Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. (...) Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. Nie są natomiast reklamą m.in. listy cenowe, które zawierają jedynie informację o cenach towarów lub usług i są publikowane wyłącznie po to, by podać do publicznej wiadomości ceny określonych produktów".

Za reklamę działalności apteki zostały uznane również "czynności polegające na wręczaniu bonów rabatowych" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08, niepubl.), czy też udzielanie bonifikaty za zrealizowanie recepty (vide: D. Biadun, Reklama apteki - bonifikata za zrealizowanie recepty, Serwis Prawo i Zdrowie nr 60801).

Warto nadmienić, że pewne formy działalności promocyjnej mogą stanowić zarówno reklamę produktu leczniczego, zgodnie z art. 52 ustawy - Prawo farmaceutyczne, jak i reklamę działalności apteki w opisanym wyżej rozumieniu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2007 r., stanowi reklamę zarówno leków, jak i sprzedającej je apteki, przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie.

Jak wynika z przywołanego orzecznictwa, stanowiącego kryterium pomocnicze dla interpretacji przepisu art. 94a ustawy – Prawo farmaceutyczne, zakres reklamy działalności apteki interpretowany jest (i był również na gruncie poprzedniego stanu prawnego) przez judykaturę bardzo szeroko. Wyłączona ze wspomnianego zakazu została jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Wnioskując a contrario uznać trzeba, że podanie innych informacji o działalności apteki lub jej walorach stanowić będzie jej reklamę.

W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, iż organy obu instancji prawidłowo oceniły, że uczestnictwo prowadzonej przez Spółkę apteki ogólnodostępnej w "Programie 60+", było komunikowane poprzez plakat "[...] 2013 r. Promocje w programie 60+", stanowiący wyraźną informację, że apteka realizuje "Program 60+". Wobec kategorycznego brzmienia przepisu art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz literalnej wykładni jego treści, wywody Strony sugerujące, iż nie każdy rodzaj zachęcania do nabywania leków w aptece jest reklamą apteki - nie są więc trafne. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, iż "Program 60+", jako program lojalnościowy, jest jedną z form reklamy. Programy tego rodzaju służą przyciągnięciu nowych klientów i zatrzymaniu starych, a w rezultacie mają za zadanie doprowadzenie do wzrostu sprzedaży poprzez budowanie lojalności wśród obecnych najbardziej wartościowych klientów, stanowiąc narzędzia promocji konsumenckiej stosowanej w sprzedaży, gdzie konsumenci nagradzani są w zależności od częstotliwości nabywania produktów lub usług danej firmy czy też wielkości zakupów. Programy lojalnościowe zapewniają nie tylko podniesienie sprzedaży i często osłabienie pozycji konkurencji, ale i bezpłatną reklamę, gdyż przyciągają klientów do konkretnych aptek zachęcając ich w ten sposób do nabywania produktów leczniczych. Nie budzi zaś wątpliwości, że Strona przystąpiła do "Programu 60+" w celu komercyjnym.

W ocenie Sądu, nie jest istotne z punktu widzenia zakazu reklamy aptek, czy reklama dokonywana jest wewnątrz, czy też na zewnątrz danej apteki. Jej działalność reklamowa może przejawiać się tak we wnętrzu lokalu aptecznego, jak i poza nim. Przepis art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, nie wyznacza granic miejscowych reklamy.

W świetle powyższego nie sposób podzielić stanowiska Strony, iż jej udział w "Programie 60+" nie narusza przepisu art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne. Promocję, stanowiącą zachętę do nabywania produktów, charakteryzuje bowiem komercyjny charakter, cel, jakim jest wola zwiększenia obrotów danej apteki. Do uznania reklamowego charakteru danych działań bez znaczenia jest to, czy reklama adresowana jest do klientów już pozyskanych czy też potencjalnych. Nie można przyjąć, że reklama adresowana jest tylko do "nowych" klientów, gdyż jej celem jest również zachęcenie do dalszego korzystania z usług apteki osób, które już się w niej zaopatrywały.

Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 2, art. 20, art. 22 i art. 68 Konstytucji RP, bowiem na gruncie niniejszej sprawy zakaz działań określonych w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, wynika z ustawy. Jak już nadmieniono, art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, został wprowadzony w wyniku implementacji dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi. Polska przystępując do Unii Europejskiej na mocy Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r., zwanego również Traktatem Ateńskim (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864), od dnia przystąpienia jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnot przed dniem przystąpienia, jak również stała się adresatem dyrektyw i decyzji, w rozumieniu art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z dnia 25 marca 1957 r. (wersja skonsolidowana Dz. U. UE z dnia 29 grudnia 2006 r. C 321 E str. 1). Nie ulega wątpliwości, że każde Państwo członkowskie, do którego kierowana jest dyrektywa zobowiązane jest do jej wykonania w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego oraz przestrzegania, zgodnie z celami ustawodawcy wspólnotowego. Trudno też zatem uznać, że działania organów w niniejszej sprawie pozostawały w niezgodzie z zasadą państwa prawnego oraz sprawiedliwości społecznej, jak również, że ograniczały dostęp do ochrony zdrowia.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie zarówno GIF, jak i Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny, jako organ I instancji, prawidłowo ustalili, że Skarżący poprzez uczestnictwo w "Programie 60+" prowadził reklamę działalności apteki ogólnodostępnej i w tej sytuacji organy te podjęły prawidłowe rozstrzygnięcie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. w kontekście art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, Sąd stwierdza, że przepisy te nie zostały naruszone. Niewątpliwie, organ administracyjne rozstrzygające w niniejszej sprawie obowiązane były do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Podejmując sporne rozstrzygnięcia organy te prawidłowo zastosowały zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego. Nie została więc naruszona zasada praworządności określona w art. 6 k.p.a. Według Sądu, nie można też organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 K.p.a.). Ponadto, Sąd uznał, że uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Nie można zgodzić się także z zarzutem naruszenia art. 129b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne. W myśl tego przepisu karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2 ). Z treści cytowanego przepisu należy wyprowadzić zasadny wniosek, iż wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności będąc bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. Fakt prowadzenia przez Skarżącego zabronionej reklamy apteki został ponad wszelką wątpliwość ustalony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, jednak w dacie wydawania decyzji I instancji stan ten już ustał. Z treści art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne wynika obowiązek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego wymierzenia kary pieniężnej, pozostawiając uznaniu organu, samą wysokość nałożonej kary. Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że przepis ten nie przewiduje żadnych okoliczności faktycznych, które upoważniałyby wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia, że naruszenie art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne miało miejsce, nawet jeśli apteka od naruszenia tego już odstąpiła. Okoliczność powyższa, jak i fakt krótkiego okresu uczestnictwa Spółki w "Programie 60+" zostały w niniejszej sprawie uwzględnione i ocenione w sposób wystarczający, a wysokość nałożonej kary pieniężnej została przez organ uzasadniona.

Ponadto, w ocenie Sądu, organ prawidłowo objął decyzją I instancji zarówno umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie nakazania, na podstawie art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, zaprzestania prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej jak i nałożenie kary pieniężnej. Jak już wyżej podniesiono, decyzja wydana w trybie art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne, wywołuje skutki nie tylko wobec zdarzeń mających miejsce w momencie jej wydania, ale również wobec zdarzeń mających miejsce przed jej wydaniem. Wprowadzony ustawą - Prawo farmaceutyczne model "następczego" nadzoru nad reklamą produktu leczniczego, polega na uprawnieniu organu do wydawania decyzji administracyjnych nakazujących zaprzestania ukazywania się lub prowadzenia reklamy produktów leczniczych sprzecznej z obowiązującymi przepisami naruszeń dopiero po ukazaniu się danej reklamy oraz wobec potencjalnych zdarzeń w przyszłości. Zdaniem Sądu, powyższy skutek jest zgodny z intencją ustawodawcy i wynika z istoty wykonywania funkcji nadzorczych przez organ administracji publicznej. Skoro zatem w niniejszej sprawie ustalono, że jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I Instancji Strona zaprzestała prowadzenia zakazanej działalności reklamowej, uzasadnione było umorzenie przez organ postępowania w zakresie nakazu zaprzestania naruszania art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, z powodu jego bezprzedmiotowości, oraz jednoczesne nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 129b tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.