Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 418/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: art. 235 ze zn. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. P. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2010 r., o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "zespół wibracyjny postać mieszana naczyniowo-nerwowa i kostno – stawowa".

W uzasadnieniu podał, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że W. P. w czasie pracy od 1980 r. na stanowisku pomocnik maszynisty i maszynisty spalinowych pojazdów trakcyjnych był narażony na działanie wibracji ogólnej, której parametry okresowo przekraczały dopuszczalne normy. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia – WOMP w R. orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie znalazła podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego zarówno w postaci naczyniowo-nerwowej jak i kostno-stawowej.

Instytut Medycy Pracy w Ł. orzeczeniem z dnia [...] października 2008 r. również nie znalazł podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zespołu wibracyjnego w postaci naczyniowo-nerwowej jak i kostno-stawowej. Potwierdził natomiast rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią w odcinku szyjnym i lędźwiowo-krzyżowym proporcjonalna do jego wieku.

Orzeczenia te stanowiły podstawę do wydania przez organ I instancji jak i organ II instancji orzeczenia o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie III SA/Lu 96/09 uchylił obie te decyzje.

Rozpoznając ponownie sprawę i realizując wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie, organy orzekające opracowały ponownie karty narażenia zawodowego oraz zwróciły się ponownie do organów orzekających I i II stopnia o uzupełnienie wcześniejszych opinii. WOMP w R. orzeczeniem z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdził, że w badaniach układu naczyniowo-nerwowego i kostno-stawowego nie wykryto zmian patologicznych uzasadniających rozpoznanie zespołu wibracyjnego.

Instytut Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdził, że przebieg choroby oraz wyniki ponownie wykonanych badań nie dają podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego w postaci naczyniowo-nerwowej bądź kostno-stawowej, a zmiany zwyrodnieniowe układu kostno-stawowego mają charakter ogólny.

Orzeczenia te nie dawały podstaw do stwierdzenia istnienia choroby zawodowej, mimo pracy w narażeniu, a zatem odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na tę decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. P., który nie precyzując zarzutów wnosił o jej uchylenie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z ustaleń dokonanych przez organy orzekające wynika, że w czasie pracy od 1980 r. na stanowisku: pomocnika maszynisty i maszynisty spalinowych pojazdów trakcyjnych W. P. był narażony na działanie wibracji ogólnej (drgania powierzchni, na której pracownik stoi lub siedzi przenoszone na całe ciało, której poszczególne parametry okresowo przekraczały dopuszczalne normy.

Definicję choroby zawodowej zawiera art. 2351 Kodeksu pracy, w myśl której "za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym".

Wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 Kodeksu pracy Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) określa:

1/ wykaz chorób zawodowych,

b/ okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym,

c/ sposób i tryb postępowania dotyczący zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych;

d/ podmioty właściwe w sprawie rozpoznania chorób zawodowych.

Opiniowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej przeprowadzały jako organ I stopnia WOMP w R. oraz jako organ II stopnia Instytut Medycyny Pracy w Ł., a więc podmioty uprawnione w świetle cytowanego wyżej – Rozporządzenia Rady Ministrów.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że u W. P. rozpoznano:

- ogólne zmiany zwyrodnieniowe w rdzeniu kręgosłupa i kończyn górnych,

- badaniem neurologicznym poza niepewnym "obniżeniem prawego odruchu skokowego i czucia powierzchniowego w zakresie L2-L3, C5-C6 nie stwierdzono innych objawów uszkodzenia odśrodkowego i obwodowego układu nerwowego",

- badanie czynnościowe obwodowego układu naczyniowego i obwodowego układu nerwowego (próbka oziębienia i uciskowa, termometria skórna, palezjometria, pletyzmografia) nie wykazały zmian charakterystycznych dla zespołu wibracyjnego.

W świetle tych badań, zdaniem opiniujących, nie ma podstaw do rozpoznania u W. P. zespołu wibracyjnego w postaci naczyniowo-nerwowej lub kostno-stawowej.

Odnosząc się do stwierdzonych zmian zwyrodnieniowych układu kostno-stawowego kręgosłupa i kończyn dolnych stwierdzono, że mają one charakter ogólny, nie związany z pracą zawodową.

W świetle tych orzeczeń brak jest zatem rozpoznania choroby zawodowej przez właściwy podmiot jako warunku koniecznego do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, co stanowiło podstawę do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej.

Do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy ocena legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Ta ocena legalności sprowadza się do kontroli, czy przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego bądź też przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Kontrola w powyższym zakresie wykazała, że organy orzekające nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę, organy orzekające uzupełniły materiał dowodowy, sporządziły ponownie kartę oceny narażenia zawodowego. Następnie zleciły podmiotem uprawnionym do rozpoznania chorób zawodowych ponowne wydanie stosownych orzeczeń.

Orzeczenia te są jednobrzmiące i stwierdzają brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zespołu wibracyjnego w postaci naczyniowo-nerwowej bądź kostno-stawowej.

Zdaniem tych podmiotów orzekających, stwierdzone u W. P. zmiany zwyrodnieniowe układu kostno-stawowego (kręgosłupa) mają charakter uogólniony, a więc nie związany z charakterem pracy.

W świetle powyższych rozważań za prawidłowe należało uznać stanowisko organów orzekających o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego, a zatem skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Z tych względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji.