Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 616/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia J. M. na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r. Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] maja 2019 roku J. M. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w B. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, dołączając do wniosku notatkę służbową z dnia [...] maja 2019 roku, w której przedłożył opis zdarzeń w latach 2012 - 2018, mogących świadczyć o pełnieniu przez niego służby w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Komendant Miejski Policji w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 roku, odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż na podstawie dokumentów nie było możliwe uznanie, że wymieniony co najmniej 6 razy w ciągu roku podejmował czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób i mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie. Komendant Wojewódzki Policji w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przedmiotowym rozstrzygnięciu organ II instancji wskazał, iż Komendant Miejski Policji w B., ponownie rozpatrując sprawę winien przeanalizować dokumentację pozostającą w jego dyspozycji za cały okres pełnienia służby J. M. w Komisariacie [...] Policji w B., a także odnieść się szczegółowo co do treści zawartych w poszczególnych materiałach, tj. w protokołach powypadkowych.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komendant Miejski Policji w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 roku odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, wskazując na brak dokumentacji, na podstawie której można by było potwierdzić okresy pełnienia służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury.

J. M. wniósł zażalenie na wskazane rozstrzygnięcie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r., poz. 723 ze zm). Zgodnie z tym przepisem emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przepis art. 15 ust. 6 ustawy zawiera z kolei delegację upoważniającą Radę Ministrów do określania szczegółowych warunków podwyższania emerytury, w tym dotyczących służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu (jak określa art. 15 ust. 2 pkt 3 tej ustawy). Kwestie te szczegółowo reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r., nr 86, poz. 734 ze zm). W myśl § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia łub zdrowia. Organ II instancji podkreślił także, że w myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z. dnia 27 maja 2014 roku (sygn. akt. U 12/13) cytowany § 4 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym, zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu należy wydawać z pominięciem określonej wyżej, części regulacji tego przepisu.

Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, że aby uznać, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury, musi wystąpić zagrożenie jego życia i zdrowia. Jest to jednak kwalifikowana postać takiego zagrożenia, nosząca przymiot "szczególnego". Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 roku w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno - Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 2373 ze zm.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji (...). Jednocześnie § 14 ust. 2 tegoż rozporządzenia wskazuje, że zaświadczenie wydaje właściwy organ Policji na żądanie strony. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania stosownego zaświadczenia był Komendant Miejski Policji w Białymstoku. Natomiast problematykę wydawania zaświadczeń reguluje dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 217 § 1 i 2 k.p.a., art. 218 k.p.a.)

Regulacja ta pozwalała organowi na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego tylko w niezbędnym zakresie, dotyczącym jedynie ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane, w których posiadaniu organ się znajduje, odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego. Pozwalała także na ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów. Nie jest bowiem dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że organ I instancji przeprowadził w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające dokonując rzetelnie i kompleksowo ponownej analizy i oceny dokumentacji związanej z pełnieniem przez Pana J. M. służby w Policji, w szczególności pod kątem obecności materiałów dokumentujących pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ przeanalizował poszczególne stanowiska zajmowane przez skarżącego, aż do dnia [...] maja 2019 r. kiedy skarżący został zwolniony ze służby. Ustalono, że skarżący wywiązywał się powierzonych obowiązków w różnym stopniu, zgodnie z wymaganiami. Polecenia służbowe wykonywał sumiennie, zgodnie z ich treścią, bez zastrzeżeń. Z kolei z zakresów czynności funkcjonariusza wynikało, że powinien realizować on różne zadania, w zależności od zajmowanego stanowiska m.in. czynności patrolowe, udział w zabezpieczeniu imprez o charakterze masowym, zapewnieniu opieki osobom nieletnim, w działaniach przywracających naruszony porządek prawny, ochronie życia ludzi i mienia, prowadzeniu działań operacyjno - rozpoznawczych, wykrywczych, prowadzeniu różnego rodzaju formy pracy operacyjnej oraz wykonywaniu czynności procesowych. Wskazane zapisy nie dały jednak podstaw do potwierdzenia czynności w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia. Organ I instancji stwierdził, iż z zapisów znajdujących się w rozkazach nagrodowych, nie wynika, iż skarżący wykonywał czynności w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury. Ponadto wyróżnienia dotyczyły niejednokrotnie kilku funkcjonariuszy, w związku z czym trudno było określić rolę jaką pełnił w danym zdarzeniu konkretnie skarżący. Dokonano także weryfikacji dwóch wypadków. Pierwszy z nich, to wypadek z dnia [...] sierpnia 2007 roku, w którym podczas penetracji rejonu J. M. został zaatakowany przez psa osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa. W wyniku upadku wyżej wymieniony doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Drugi to zdarzenie z dnia [...] listopada 2008 roku, gdzie J. M., zgodnie z grafikiem miał tego dnia rozpocząć służbę i wychodząc z domu, schodząc po schodach w pewnym momencie niefortunnie postawił prawą stopę na stopniu schodów, w wyniku czego doznał urazu, który spowodował trwałe następstwo w postaci uszczerbku na zdrowiu. Organ I instancji zakwalifikował wypadek mający miejsce w 2007 roku, jako zdarzenie w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia. W sytuacji, w której znalazł się J. M. wystąpiło skonkretyzowane niebezpieczeństwo dla jego życia i zdrowia w czasie gdy brał on udziału w konkretnym zdarzeniu bądź też w określonej akcji. Takich przesłanek nie spełniało zdarzenie z 2008 roku. Organ odwoławczy podkreślił także, iż organ I instancji, nie poprzestając na dokumentacji, do której posiadał bezpośredni dostęp, zwrócił się do jednostek organizacyjnych, w których skarżący pełnił służbę, mogących być w posiadaniu istotnej dla rozpoznania wniosku skarżącego dokumentacji, o dokonanie analizy oraz dokonał ustaleń w przedmiocie uczestnictwa skarżącego w charakterze pokrzywdzonego. Z przesłanych informacji wynikało, iż dokumentacja, która mogłaby świadczyć o pełnieniu przez wymienionego służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury została wybrakowana po upływie okresu przechowywania zgodnie z przepisami o archiwizacji albo też we wskazanym materiale nie stwierdzono zapisów świadczących o pełnieniu służby przez J. M. w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury, także w zakresie zdarzeń wskazanych przez skarżącego we wniosku. Postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie potwierdziło zatem istnienia okresów służby, które uprawniałyby do nabycia prawa do podwyższenia emerytury w wysokości określonej w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. W szczególności, nie znalazło potwierdzenia w istniejącej dokumentacji, że w którymkolwiek roku swej służby wnioskodawca podejmował co najmniej sześciokrotnie czynności, z którymi wiązałoby się zagrożenie życia lub zdrowa w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów.

Organ odwoławczy podkreślił także, że służba w Policji sama w sobie niesie podwyższony stopień zagrożenia i narażanie na niebezpieczeństwo. Wiąże się to ze szczególnym rodzajem zadań realizowanych przez tę formację, takich jak ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń i ściągnie ich sprawców, a zatem potencjalne zagrożenie jest nie wystarczające. Chodzi zatem o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza.

Odnosząc się do odwołania organ II instancji podniósł, że wbrew twierdzeniu J. M. w jego aktach osobowych nie odnaleziono żadnego zestawienia poszczególnych czynności podejmowanych przez funkcjonariusza co najmniej 6 razy w okresach pełnienia służby, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2013 r., I OSK 605/12).

W zasiniałym stanie faktycznym organ II instancji przychylił się do stanowiska że w dokumentacji znajdującą się w zasobach organu wskazuje, że w stosunku do skarżącego odnaleziono jedynie trzy zapisy, które wskazywały na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Jednak poza tymi sytuacjami, nie znaleziono innych zapisów wskazujących, iż w latach 2000 - 2019 wystąpiły jeszcze inne zdarzenia o takiej kwalifikacji. Powyższe uniemożliwiło podwyższenie emerytury o 0,5 % za te lata, z uwagi na fakt, iż nie spełniono normy ilościowej, tj. 6 zdarzeń w danym roku.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył pełnomocnik J. M., zarzucając jej naruszenie:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (dalej jako: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji) w zw. § 4 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej (dalej jako: rozporządzenie RM w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytur) poprzez:

– ich błędną wykładnię i uznanie, że istnienie potencjalnego niebezpieczeństwa utraty życia lub zdrowia w trakcie wykonywania jako funkcjonariusz czynności służbowych takich jak np. branie udziału w doprowadzeniu osób zatrzymanych, przeszukaniach, zatrzymaniach osób poszukiwanych/podejrzanych, zabezpieczeniach imprez masowych, nie stanowi o uznaniu, iż służba funkcjonariusza odbywała się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu;

– ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż czynnikiem decydującym o uznaniu, czy służba funkcjonariusza odbywała się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu są czynności operacyjnego - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, z których opisu wynikałoby, że funkcjonariusz podczas nich odniósł jakikolwiek uszczerbek na zdrowiu albo w związku z którymi funkcjonariusz następnie występował w sprawie karnej w charakterze pokrzywdzonego w sytuacji gdy ratio legis naruszonego przepisu jednoznacznie przywołuje jedynie wykazanie istnienia potencjalnego zagrożenia takich dóbr, jak życie i zdrowie człowieka, zaś nie wymaga wykazania faktu ich naruszenia;

b) § 14 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018r. w sprawie trybu i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiady, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno - Skarbowej oraz ich rodzin (dalej jako: Rozporządzenie MSWiA w sprawie trybu i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionych w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, albowiem w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji czynności opisane w notatnikach służbowych skarżącego, jak i w książkach wydarzeń prowadzonych za dany rok służby nie potwierdzają takich okoliczności, w sytuacji, gdy większość z nich została wybrakowana po upływie okresu ich przechowywania, zaś jeśli chodzi o notatniki służbowe, to brak było jakiegokolwiek obowiązku szczegółowego opisywania podejmowanych czynności, w szczególności brak było obowiązku zapisywania adnotacji, że czynność odbyła się w szczególnych warunkach zagrażających zdrowiu lub życiu;

II) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 218 § 1 k.p.a. w zw. § 4 pkt 1 rozporządzenia RM w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytur poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o przebiegu służby z uwzględnieniem warunków pracy szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w sytuacji, gdy w aktach osobowych J. M. znajduje się zestawienie poszczególnych czynności podejmowanych przez funkcjonariusza co najmniej 6 razy w roku w okresach pełnienia służby, w których istniało zagrożenie jego życia lub zdrowia, a co za tym idzie w aktach osobowych znajdowało się potwierdzenie faktów, których urzędowego poświadczenia potrzebuje skarżący z uwagi na swój interes prawny - zaś w sytuacji, gdy dokumenty źródłowe zostały zbrakowane to brak jest podstaw do odmowy nadania walom wiarygodności w tym zakresie notatce służbowej sporządzonej przez zainteresowanego;

b. art. 218 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, ograniczając się jedynie do kontroli akt osobowych skarżącego i pism od poszczególnych jednostek Policji i oparcie zaskarżonego orzeczenia o wykazy rejestrów zaistniałych interwencji z udziałem funkcjonariusza, w sytuacji, gdy organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia winny były także wyjaśnić (ustalić) na podstawie przebiegu służby skarżącego i jej charakteru, gdzie mogą znajdować się szczegółowe dane z okresu tej służby, zaś prowadzone przez organy rejestry i ewidencje interwencji nie są prowadzone w celu stwierdzania na bieżąco;

c. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez wydanie decyzji odmownej w zakresie wydania zaświadczenia o przebiegu służby z uwzględnieniem warunków pracy szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, po uprzednim uznaniu, iż przyczyną wydania decyzji odmownej jest brak danych potwierdzających istnienie zagrożenia życia lub zdrowia - z uwagi na wybrakowanie znacznej części dokumentacji potwierdzającej pełnioną przez skarżącego służbę oraz z uwagi na brak stosownych adnotacji w notatnikach i aktach skarżącego o pełnieniu czynności w szczególnych warunkach, w sytuacji gdy po raz kolejny wskazać należy, iż brak jest przepisu prawa zobowiązującego do literalnego odnotowywania takich uwag przy przebiegu danej czynności;

d. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania bez uzasadnionej przyczyny poprzez wydanie decyzji odmownej w zakresie wydania zaświadczenia o przebiegu służby z uwzględnieniem pracy w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu po uprzednim uznaniu, że takie czynności służbowe wykonywane przez skarżącego jak liczne zatrzymania, zabezpieczanie imprez masowych, dowody odpraw służbowych z pobraniem broni palnej nie stanowią takich warunków, w sytuacji, gdy przez poprzednie lata zaświadczenia takie wydawane były przy uznaniu, że np. dokonanie zatrzymania osoby kierującej pojazdem w stanie nietrzeźwości takie warunki spełniało i z tytułu wykonywania takich czynności były wydawane zaświadczenia o żądanej obecnie przez skarżącego treści;

e. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 160 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przebiegu służby z uwzględnieniem warunków pracy szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w sytuacji, gdy zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2020 nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2020r. nr [...] oraz orzeczenie co do istoty sprawy;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem, co wynika z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej p.p.s.a). Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych czy też postanowień sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu.

Uwzględniając powołane kryteria Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku nr 1042/2020 z dnia 6 lipca 2020 r. zostało wydane prawidłowo.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie dotyczące odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego J. M. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Zagadnienia te reguluje art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r., poz. 723 ze zm., dalej jako o ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji). Zgodnie z tym przepisem emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przepis art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji zawiera z kolei delegację upoważniającą Radę Ministrów do określania szczegółowych warunków podwyższania emerytury, w tym dotyczących służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu (jak wskazuje art. 15 ust. 2 pkt 3 tej ustawy). Kwestie te szczegółowo reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r., nr 86, poz. 734 ze zm). W myśl § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Trafnie przy tym podkreślił organ II instancji, że w myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z. dnia 27 maja 2014 roku (sygn. akt. U 12/13) cytowany § 4 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym, zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu należy wydawać z pominięciem określonej wyżej, części regulacji tego przepisu.

Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 roku w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno - Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 2373 ze zm.) zaświadczenie jest środkiem dowodowym w postępowaniu dotyczącym zapatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, sporządzanym na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Jest ono zatem urzędowym poświadczeniem faktów, które jest wymagane przepisami prawa.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej, a zatem także przez organy Policji, uregulowane zostało w dziale VII k.p.a. Należy podkreślić, że postępowanie to ma charakter uproszczony w stosunku do administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. zaświadczenie wydawane jest na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie w dwóch przypadkach. Po pierwsze – jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1), a po drugie – jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Jeśli jednak wydanie zaświadczenia nie jest możliwe, zgodnie z art. 219 K.p.a. organ wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o żądanej treści, na które służy zażalenie. Odmowa następuje wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, gdy brak jest interesu prawnego po stronie osoby ubiegającej się o zaświadczenie oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia czy to ze względu na posiadane dane lub dokumenty, czy też ze względu na wyrażony zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych.

Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., przed wydaniem zaświadczenia, może natomiast przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zaświadczenie nie jest jednak aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Jest jedynie aktem wiedzy organu i dlatego, nie jest dopuszczalne dokonywanie, na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Co do zasady, wydawanie zaświadczeń jest oparte na danych posiadanych przez organ. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego i jest ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1813/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku wydania zaświadczenia nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia określonych okoliczności faktycznych i prawnych, a postępowanie, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. ograniczone jest do prostych wyjaśnień co do posiadanych danych.

Z brzmienia powyższej regulacji, w ocenie Sądu wynika, że zagrożenie dla życia lub zdrowia, powinno mieć charakter szczególny, tj. nie być jedynie normalnym następstwem służby. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu stwierdził, że zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, a miało charakter wyjątkowy (OTK-A 2014/5/56). Pogląd ten podzielany jest przez sądy administracyjne, w tym i przez tut. Sąd min. w wyroku z dnia 13.02.2020 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 39/20 (CBOSA). W tym zakresie zwrócić uwagę należy na stanowisko sądów, w którym wskazuje się że nie można uznać za szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu, czynności realizowane w ramach codziennych obowiązków służbowych, wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, nawet w ramach działań ochronnych czy zabezpieczających, realizowane z bronią. Podobnie nie sposób zakwalifikować do takich działań wypadków w trakcie służby związanych z doznaniem urazu - uszczerbku na zdrowiu, jeśli nie były one spowodowane szczególnymi sytuacjami zagrażającymi życiu i zdrowiu. Ujęty w treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia odbiegającego od normalnych warunków pełnienia służby. Ponadto – jak trafnie wskazywał organ II instancji "zagrożenie" musi być realne, rzeczywiste, a nie dające się przewidzieć i abstrakcyjne tj. musi być obiektywne i konkretne. Stanowią o nim zatem takie sytuacje, odnośnie których można sprecyzować datę, miejsce i przebieg zdarzenia, podczas którego wystąpiło skonkretyzowane niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza, spowodowane np. zachowaniem określonej osoby. Należy odróżnić przy tym potencjalne niebezpieczeństwo, z jakim wiąże się służba w Policji na określonym stanowisku, od szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, występującego przy podejmowaniu konkretnej czynności, w tym w trakcie udziału w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji, i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia. Podkreślić przy tym należy wyraźnie, że służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tą formację, sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy. Zwrot "pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" wskazuje zatem, że wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, zważywszy na zagrożenie życia i zdrowia.

Z uwagi na powyższe nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego o błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji w zw. z § 4 pkt 1w/w rozporządzenia. Twierdzenie skarżącego, że już samo wykazanie istnienia potencjalnego zagrożenia takich dóbr jak życie i zdrowie człowieka w związku z pełnieniem służy w Policji jest wystarczające do spełnienia warunku do podwyższenia emerytury nie może być uznane za trafne, albowiem pozbawione jest podstaw prawnych. Sąd nie neguje przy tym, że w aktach osobowych skarżącego występuje także pozytywne oceny, natomiast podziela stanowisko organów, że wiele z tych rozkazów ma charakter zbiorowy, zawierający jedynie informacje na temat zaistnienia niebezpiecznych sytuacji przy realizacji konkretnych spraw, jednakże są to zagrożenia o charakterze potencjalnym, z których nie wynika realne zagrożenia życia i zdrowia. Na podstawie treści tych rozkazów niemożliwe jest także określenie roli, jaką konkretnie pełnił w danej sytuacji skarżący.

W ocenie Sądu, organy w rozpoznawanej sprawie wbrew twierdzeniom skarżącego dopełniły ciążących na nich obowiązków procesowych, przeprowadzając szczegółowe i rzetelne postępowanie wyjaśniające, zaś w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć w sposób wyczerpujący wykazały, że przeprowadzona przez nie analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji właściwych komórek organizacyjnych, nie wykazała istnienia dokumentów potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, albo podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Organy dokonały przy tym prawidłowej wykładni § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia RM, pomijając kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania wskazanych tam obowiązków służbowych, która, jak wskazał w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny, dotyczący relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza, a samym zagrożeniem, odwołującej się do koncepcji związku przyczynowo - skutkowego. Organy miały zaś na uwadze przymiot szczególności zagrożenia, odnoszący się z kolei do kwalifikacji merytorycznej zagrożenia jako takiego, o czym była już mowa wyżej, w części odnoszącej się do powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Uznanie zatem, przez organy, że konkretny, obiektywny czy rzeczywisty charakter przedmiotowego zagrożenia, w ocenie Sądu nie stanowi o tym, że musi ono być bezpośrednie. Organy owej bezpośredniości nie analizowały. Przedstawiona zaś w tym zakresie argumentacja skarżącego nie znajduje oparcia w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

Podkreślić przy tym należy, że organ I instancji, nie poprzestając na dokumentacji, do której posiadał bezpośredni dostęp w postaci: książki wydarzeń, rejestru interwencji, notatek służbowych, dokumentacji z wydarzeń nadzwyczajnych, bazy danych oraz innych dokumentów obejmujących analizowany okres, zwrócił się ponadto do jednostek organizacyjnych, w których skarżący pełnił służbę, mogących być w posiadaniu istotnej dla rozpoznania wniosku skarżącego dokumentacji, zarówno o dokonanie jej analizy, jak i udostępnienie oraz dokonał ustaleń w przedmiocie uczestnictwa skarżącego w charakterze pokrzywdzonego. Organ przeanalizował poszczególne stanowiska zajmowane przez skarżącego, aż do dnia [...] maja 2019 r. kiedy skarżący został zwolniony ze służby. Ustalono, że skarżący wywiązywał się powierzonych obowiązków, a polecenia służbowe wykonywał sumiennie, bez zastrzeżeń. Z kolei z zakresów czynności funkcjonariusza wynikało, że realizował on różne zadania, w zależności od zajmowanego stanowiska m.in. czynności patrolowe, udział w zabezpieczeniu imprez o charakterze masowym, zapewnieniu opieki osobom nieletnim, w działaniach przywracających naruszony porządek prawny, ochronie życia ludzi i mienia, prowadzeniu działań operacyjno - rozpoznawczych, wykrywczych, prowadzeniu różnego rodzaju formy pracy operacyjnej oraz wykonywaniu czynności procesowych. Wskazane zapisy nie dały jednak podstaw do potwierdzenia czynności w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia. Organ I instancji stwierdził, iż z zapisów znajdujących się w rozkazach nagrodowych, nie wynika, iż skarżący wykonywał czynności w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury. Ponadto wyróżnienia dotyczyły niejednokrotnie kilku funkcjonariuszy, w związku z czym trudno było określić rolę jaką pełnił w danym zdarzeniu konkretnie skarżący. Dokonano także weryfikacji dwóch wypadków. Pierwszy z nich, to wypadek z dnia [...] sierpnia 2007 roku, w którym podczas penetracji rejonu J. M. został zaatakowany przez psa osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa. W wyniku upadku wyżej wymieniony doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Drugi to zdarzenie z dnia [...] listopada 2008 roku, gdzie J. M., zgodnie z grafikiem miał tego dnia rozpocząć służbę i wychodząc z domu, schodząc po schodach w pewnym momencie niefortunnie postawił prawą stopę na stopniu schodów, w wyniku czego doznał urazu, który spowodował trwałe następstwo w postaci uszczerbku na zdrowiu. Organ I instancji słusznie zakwalifikował wypadek mający miejsce w 2007 roku, jako zdarzenie w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia. Takich przesłanek nie spełniało natomiast zdarzenie z 2008 roku. Organ odwoławczy podkreślił także, iż z przesłanych informacji wynikało, że dokumentacja, która mogłaby świadczyć o pełnieniu przez wymienionego służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury została wybrakowana po upływie okresu przechowywania zgodnie z przepisami o archiwizacji albo też we wskazanym materiale nie stwierdzono zapisów świadczących o pełnieniu służby przez J. M. w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury, także w zakresie zdarzeń wskazanych przez skarżącego we wniosku.

W związku z powyższym, brak jest podstaw aby uznać przeprowadzone postępowanie za naruszające zasadę pogłębiana obywateli oraz utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a (mającej zastosowanie także do postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a.). Organy dochowały bowiem należytej staranności w zgromadzeniu materiału dowodowego (co w pierwszym postępowaniu zakończyło się wydaniem postanowieniem uchylającym sprawę do ponownego rozpoznania), istotnego z punktu widzenia rzetelnego rozpatrzenia wniosku skarżącego. Obszerność materiału dowodowego oraz jego szczegółowa analiza, tym bardziej przemawiają przy tym za bezskutecznością pozostałych, podniesionych przez skarżącego zarzutów prawa procesowego, a dotyczących nienależytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Końcowo podnieść należy, że nie można zapominać o istocie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, które wydaje się w oparciu o istniejące rejestry, ewidencje i inne dane. Weryfikacji poddaje się więc dokumentację wytworzoną w toku służby policjanta. Organ I instancji przeanalizował materiały obejmujące cały okres służby wymienionego w poszczególnych jednostkach i komórkach Policji. Poddał przeglądowi różne kategorie archiwalne i bieżące, a następnie ocenił charakter służby na podstawie dostępnych dokumentów i zapisów tam zawartych. Nie był upoważniony do tworzenia w ramach tego postępowania nowej dokumentacji, nowych faktów na potrzeby wydania zaświadczenia. Działał w granicach i na podstawie prawa. Brak bowiem stosownej dokumentacji w tym zakresie uniemożliwia potwierdzenie takich zdarzeń. Z samego faktu pełnienia służby na określonym stanowisku, z przypisanymi do niego zadaniami nie wynika, że służba ta pełniona była w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Nie jest istotne samo przekonanie skarżącego, iż wykonywał czynności pozwalające na wydanie zaświadczenia, ale fakt istnienia dokumentów, rejestrów czy innych zbiorów danych w tym notatników służbowych, pozwalających na stwierdzenie powyższych okoliczności. Podejmowanie czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Zaświadczenie bowiem jest wydawane na podstawie dokumentów i zapisów, nie zaś domniemań czy przypuszczeń. Organy Policji nie są zatem władne wydać zaświadczenie o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z posiadanej przez nich dokumentacji, a stanowią jedynie subiektywne odczucie danego funkcjonariusza.

Podkreślić zatem należy, że w niniejszej sprawie brak było udokumentowanych zdarzeń, potwierdzających wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a jedyną możliwą formą załatwienia wniosku skarżącego było wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 k.p.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie potwierdziła trafności zarzutów skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.