Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3652/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 143, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 3, art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 174, art. 174 pkt 1, art. 174 pkt 2, art. 176, art. 183 par. 1, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 639/15 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I A

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 639/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lutego 2015 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2012 r.

Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia 9 lipca 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. określił K. W. (dalej jako: "skarżący") wartość niezaewidencjonowanego przychodu w 2012 r. w wysokości 19.855,12 zł oraz wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2012 r. w kwocie 2.978 zł. Wartość przychodu organ pierwszej instancji wyliczył w drodze oszacowania przy zastosowaniu metody określonej w art. 23 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej jako: "O.p."). Ponadto organ określił skarżącemu przychód z nieodpłatnego świadczenia dotyczącego samochodu marki [...] wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, przychód z tytułu sprzedaży przez J. W. (małżonkę skarżącego) wyrobów gotowych należących do podatnika w wysokości 2.288.98 zł.

Decyzją z dnia 12 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty odnoszące się do braku upoważnienia udzielonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego pracownikowi, który podpisał decyzję organu pierwszej instancji. Upoważnienie takie zostało bowiem udzielone D. G., zajmującej stanowisko Kierownika Samodzielnego Referatu Postępowań Podatkowych w [...] Urzędzie Skarbowym w G.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, iż skarżący w 2012 r. brał udział w targach i jarmarkach organizowanych w K. przez A. sp. z o.o. Zdaniem organu podatnik w 2012 r. osiągnął przychody z prowadzonej działalności gospodarczej, choć nie wykazał ich w zeznaniu podatkowym. W sprzedaży towarów handlowych należących do podatnika uczestniczyła jego żona J. W., która wykazała w zeznaniu podatkowym za 2012 r., w pozycji "inne źródła" kwotę uzyskaną z tytułu sprzedaży towarów (obrusów, makat, narzut, poszewek) wchodzących w skład majątku firmy prowadzonej przez swojego męża. Organy podatkowe ustaliły również, że skarżący korzystał do celów prowadzonej działalności gospodarczej z samochodu marki [...] użyczonego mu nieodpłatnie przez M. B.

Organ odwoławczy uznał, że uzyskanie przychodów potwierdza m.in. okoliczność uiszczenia przez skarżącego należności na rzecz spółki A., za uczestnictwo w organizowanych przez ten podmiot targach, w łącznej kwocie 35.567,17 zł (częściowo zapłacona w 2012 r., a częściowo w 2013 r.). Dowodem na uzyskiwanie dochodów przez skarżącego są także dokumenty przesłane przez Sąd Rejonowy w G., z których wynika, że skarżący oraz jego żona w 2012 r. utrzymywali się wyłącznie z przychodów uzyskiwanych z prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ponieważ skarżący nie prowadził ewidencji przychodów za 2012 r., nie przedłożył żadnych dowodów na udokumentowanie uzyskanych przychodów oraz poniesionych kosztów zakupu towarów, materiałów i kosztów pozostałych, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowe, zaistniały podstawy do oszacowania wartości przychodów. Właściwą metodą była zastosowana przez organ pierwszej instancji metoda porównawcza zewnętrzna

Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji przyjął za podstawę wyliczenia wartości nieodpłatnego świadczenia błędną stawkę w wysokości 160 zł. Organ ten dokonywał ustalenia cen obowiązujących w 5 wypożyczalniach samochodów, natomiast do wyliczenia stawki przyjął ceny obowiązujące tylko w 4 z nich. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej skorygował przyjętą wartość. Przyjął, iż skoro skarżący musiał pięciokrotnie zawozić towar na targi w K., to z użyczonego mu samochodu musiał skorzystać co najmniej 10 razy.

Według organu odwoławczego zryczałtowany podatek powinien być wyższy niż to wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, ale ze względu na zasadę wynikającą z treści art. 234 O.p. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 23 § 2 i 5, art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 207 § 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; dalej jako: "u.p.d.o.f.").

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje podatkowe organów obu instancji zostały wydane prawidłowo – odpowiednio przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku i podpisane przez upoważnione do tego osoby. Zarówno bowiem D. G. podpisująca decyzję w imieniu organu pierwszej instancji, jak również E. M. składająca podpis pod decyzją organu odwoławczego, były umocowane do podpisywania decyzji na podstawie istniejących i udzielonych im upoważnień. Sąd nawiązując do treści art. 143 § 1 O.p. wyjaśnił, że udzielenie upoważnienia w trybie tego przepisu jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego, a w związku z tym nie musi znajdować się w aktach postępowania.

Sąd zaakceptował przyjętą przez organy podatkowe metodę szacowania. Uznał, że organy te należycie uzasadniły jej wybór oraz że zasadnie wyszły z założenia, iż skarżący uzyskał w 2012 r. przychód porównywalny z tym, jaki uzyskiwany był przez inne podmioty gospodarcze z tytułu udziału w targach, w których uczestniczył skarżący. Biorąc pod uwagę przychody porównywanych podmiotów osiągane w tym samym roku podatkowym, uwzględniły ilość dni, w których skarżący uczestniczył w targach i jarmarkach organizowanych przez spółkę A. oraz asortyment podobny do sprzedawanego przez skarżącego. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie, że wobec braku prowadzonej przez skarżącego ewidencji przychodów i przy jednoczesnym nieprzedłożeniu przez niego dokumentacji, istniały podstawy do ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.

Sąd zaaprobował również ustalenia organów podatkowych w zakresie określenia wysokości przychodu osiągniętego przez skarżącego z tytułu nieodpłatnego korzystania przez niego z pojazdu marki [...]. Zauważył, że uwzględniono ceny najmu z różnych wypożyczalni samochodów oraz wzięto pod uwagę ceny właściwe dla pojazdu, którym poruszał się skarżący. Wbrew stanowisku skargi, z decyzji nie wynika, aby ceny, w oparciu o które wyliczono średnią cenę najmu pojazdu marki [...], były cenami najmu samochodów nowych. Jako logiczne Sąd ocenił przyjęcie przez organy, iż skarżący korzystał z samochodu przez 10 dni. Skoro bowiem sam skarżący stwierdził, że wykorzystywał ten pojazd do prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem do przemieszczania się na targi (do K. i z powrotem do T.), to mając na uwadze, iż był na nich pięciokrotnie należało wykluczyć, że z pojazdu skorzystał jedynie 3-4 razy, jak na to wskazywały zeznania M. B.

Skargę kasacyjną wywiódł skarżący. Zarzucił w niej naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a") w zw. z art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 207 § 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 O.p, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie podpisanie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. oraz zaskarżonej decyzji Dyrektora Izy Skarbowej w Gdańsku przez organ podatkowy, a w konsekwencji nie wprowadzenie do obrotu prawnego orzeczenia tej treści;

2) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 124 O.p., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżący w kontrolowanym okresie uzyskał przychód w kwocie 19.855,12 zł, a tym samym, że zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2012 wyniosło 2.978,00 zł;

3) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i 122 O.p. które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżący korzystał z samochodu osobowego marki [...] przez okres 10 dób, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący użyczył przedmiotowy pojazd maksymalnie 3-4 razy na jeden dzień;

4) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.d.o.f., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez nie uwzględnienie stanu i stopnia zużycia użyczanego skarżącemu pojazdu marki [...] i porównanie go z nowymi pojazdami transportowymi, których cena najmu znacznie odbiega od ceny najmu pojazdu, z którego korzystał skarżący oraz bezzasadne przyjęcie, iż średni czynsz najmu samochodu [...] wynosi 164,00 zł/dobę;

5) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 23 O.p. które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów poprzez wybór niewłaściwej metody do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania;

6) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 23 § 5 O.p., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuzasadnienie wyboru metody oszacowania.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sposób sformułowania zarzutów oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej czyni koniecznym poczynienie w pierwszej kolejności uwag odnośnie do wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z art.183 § 1 P.p.s.a. granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreślają zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego.

W świetle postanowień art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które kasator uznaje za naruszone.

Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych.

W skardze kasacyjnej wniesionej w rozpoznanej sprawie wskazano, iż jej podstawą jest art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., ale w ramach każdego z postawionych w jej petitum zarzutów zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy lub taki wpływ mógł mieć. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia tych przepisów na wynik sprawy. Uzasadnienie to w ogóle abstrahuje od przepisów, których naruszenie zarzucono w petitum w pkt 1, 2 i 3. Stanowi w rzeczy samej polemikę ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, nie popartą żadnymi dowodami. W ramach każdego z wniesionych zarzutów zarzucono naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami Ordynacji podatkowej lub jak w przypadku zarzutu nr 4 z przepisem ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak postawione zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Art. 3 § 1 P.p.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego i do jego naruszenia mogłoby dojść, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w rozpoznanej sprawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z art. 3 P.p.s.a. zakresowi kontroli działalności administracji publicznej.

Zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej nie tylko nie postawiono zarzutów naruszenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogą doprowadzić do podważenia stanu faktycznego sprawy, ale również nie zarzucono naruszenia art. 191 O.p., przez co nie podważono stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W tym miejscu przypomnieć wypada, że ustanowiona art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodę oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. W razie sprzeczności występujących w materialne dowodowym, dla potrzeb ustaleń faktycznych organ może wybrać jedno ze źródeł dowodowych pod warunkiem, że przekonywująco to uzasadni, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Brak odpowiednich zarzutów odnośnie do prawidłowości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi przez Sąd pierwszej instancji.

W tej sytuacji stwierdzić jedynie można, iż słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że o uzyskiwaniu przez skarżącego dochodów z działalności gospodarczej zaświadcza chociażby jego własne oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania z dnia 22 listopada 2012 r., złożone do Sądu Rejonowego w G., w którym skarżący zaświadczył własnym podpisem, że osiągał dochód z działalności gospodarczej w kwocie 2.250 zł miesięcznie. Uzyskiwanie dochodu w tej wysokości poświadczyli też oboje małżonkowie W. w oświadczeniu z 2 października 2012 r. W sprzeczności z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, którymi mogą kierować się organy podatkowe przy ocenie materiału dowodowego, a to stosownie do art. 191 O.p., nie pozostaje przyjęcie przez organy i Sąd pierwszej instancji, iż skoro w 2012 r. skarżący 5-krotnie wystawiał swoje towary na targach w K. (co poświadczyli świadkowie) i miał potencjał do wytworzenia wyrobów wystawianych na tych targach (wizja lokalna poświadczyła, że skarżący posiadał warsztat umożliwiający wyrób tekstyliów oraz produkty do ich wyrobu), to udział w targach musiał mieć uzasadnienie ekonomiczne, szczególnie, że za ten udział skarżący zobowiązany był zapłacić w sumie ponad 35 tyś. zł. Uprawnione więc było stanowisko organów podatkowych, że skarżący prowadził działalność gospodarczą, z której uzyskiwał przychód.

W skardze kasacyjnej nie zostało skutecznie podważone stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji odnośnie do wykorzystania samochodu marki [...] do działalności gospodarczej skarżącego (do transportu towaru na targi i z powrotem) oraz odnośnie do przyjętej wartości nieodpłatnego świadczenia (jego użyczenia). Uzasadnienie zarzutu nr 3 dotyczącego tej kwestii stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, w oderwaniu od przepisów prawa. Nie powołano żadnego dowodu podważającego prawidłowość tego stanowiska. Zeznania M. B., na które powołał się skarżący, były poddane ocenie przez organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji, a skarżący nie podważył prawidłowości tej oceny w oparciu o stosowne przepisy prawa. Twierdzenie skarżącego, iż organy podatkowe do oszacowania wartości czynszu najmu samochodu wzięły pod uwagę nowe, niezniszczone samochody, jest gołosłowne. Skarżący nie wyjaśnił z czego wywodzi taką tezę. Nie powołał się na żaden dowód, który czyni zasadnym prezentowane przez niego stanowisko w tej kwestii. Skarżący nie wykazał więc, w oparciu o konkretne dowodowy, że organy przy ustalaniu wartości pieniężnej świadczenia w naturze nie uwzględniły stanu i stopnia zużycia samochodu, z którego w ramach użyczenia korzystał.

Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe uzasadniły zasadność wyboru metody szacowania. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że właściwszą niż wybrana przez organ podatkowy (metoda porównawcza zewnętrzna) jest metoda remanentowa i kosztowa, ale w ogóle swojego stanowiska nie uzasadnił, więc nie sposób do niego odnieść się.

Wreszcie odnośnie do zarzutu dotyczącego podpisania decyzji organów obu instancji przez osoby nieupoważnione do ich podpisania, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego w aktach podatkowych przekazanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdują się upoważnienia do podpisania każdej z tych decyzji. Jest w nich Regulamin Organizacyjny Izby Skarbowej w G. oraz pełnomocnictwo Nr [...] uprawniające E. M. Kierownika I Oddziału Podatku Dochodowego do podpisania decyzji oraz Regulamin Organizacyjny [...] Urzędu Skarbowego w G. i upoważnienie Naczelnika dla D. G. Kierownika I Samodzielnego Referatu Postępowań Podatkowych (PP I). Jak Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji przepisem przyznającym uprawnienie organu do upoważnienia pracowników do wydawania decyzji jest art.143 O.p. Stwierdzić zatem należy, że decyzje zostały podpisane przez osoby do tego uprawnione. Dodać należy, że w uzasadnieniu zarzutu dotyczącego tej kwestii skarżący nie powołał żadnego przepisu prawa, który jego zdaniem został naruszony, a tym samym nie wykazał na czym polegało naruszenie przepisów prawa podanych w petitum skargi kasacyjnej – pkt 1. Nie jest więc możliwa dalsza wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.