Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 634/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 19 pkt 1, art. 20 ust. 1 -3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca), sędzia WSA Wiesława Pierechod, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014r. sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia stawek w podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 25 października 2012 r. Rada Miejska w Mrągowie podjęła uchwałę Nr XXIV/9/2012 w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). W uchwale określono roczne stawki podatku od nieruchomości, w tym w jej § 1 ust. 1 pkt 1 – stawkę podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków w wysokości 0,73 zł od 1 m² powierzchni. Z kolei w § 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 uchwały unormowano stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części:

1) mieszkalnych – 0,63 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

2) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 19,13 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, z wyłączeniem budynków lub ich części o powierzchni ponad 500 m2 przeznaczonych na działalność handlową detaliczną spożywczą i spożywczo-przemysłową (łącznie z powierzchnią magazynową związaną z tą działalnością), dla których stosuje się następujące stawki:

a) dla powierzchni ponad 500 m2 – 22,82 zł od 1m2 powierzchni.

Zgodnie z § 4 tej uchwały wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego i obowiązuje od 1 stycznia 2013 r. Jak wynika z akt sprawy, uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego z dnia 20 listopada 2012 r. (Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2012 r. poz. 3086).

Pismem z dnia 9 maja 2013 r. Z.K., J.K., Z.K., R.R. i B.B., na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.s.g.", wezwali Radę Miejską w Mrągowie do usunięcia naruszenia prawa. Opisanej wyżej uchwale zarzucili określenie granicy stawek kwotowych podatku od nieruchomości obowiązujących w 2013 r. w stopniu nieodpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.

W uzasadnieniu wezwania odnieśli się do brzmienia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej również jako: "u.p.o.l.", zgodnie z którym górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Wskazali ponadto na treść ust. 2 ww. przepisu, który stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 3 u.p.o.l., wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza.

W dalszej części wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskazano, że stosownie do przedstawionych przez GUS danych, w świetle których wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w I półroczu 2012 r. w stosunku do I półrocza 2011 r. (inflacja) wyniósł 4%, obwieszczeniem z dnia 2 sierpnia 2012 r. (M.P. z 2012 r. poz. 587) Minister Finansów ustalił górne stawki kwotowe w podatku od nieruchomości na rok 2013 na następującym poziomie:

1) 0,88 zł za 1 m² powierzchni od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.),

2) 0,73 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków mieszkalnych lub ich części (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.),

3) 22,82 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków użytkowych lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.).

Stwierdzono, że o ile przywołane wyżej obwieszczenie odpowiada ustanowionemu w art. 20 ust. 1 u.p.o.l. wymogowi, by podwyższenie stawek podatku od nieruchomości nie przekraczało wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla analizowanego okresu, tj. 4%, to podjęta przez Radę Miejską uchwała w jaskrawy sposób narusza ww. warunek. Uwzględniając bowiem inflację w wysokości 4%, w skarżonej uchwale stawki podatku mogły zostać podniesione w stosunku do stawek obowiązujących w 2012 r. maksymalnie o:

1) 0,02 zł za 1 m² powierzchni od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) 0,03 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków mieszkalnych lub ich części oraz

3) 0,70 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków użytkowych lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uwzględniając zatem wysokość stawek podatku od nieruchomości określonych w uchwale Rady Miejskiej w Mrągowie Nr XIII/7/2011 z dnia 27 października 2011 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2012 r. (Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. z 24 listopada 2011 r. Nr 177, poz. 2664), analogiczne stawki podatku od nieruchomości na 2013 r. powinny wynieść:

1) 0,69 zł za 1 m² powierzchni od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) 0,63 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków mieszkalnych lub ich części oraz

3) 18,45 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków użytkowych lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie wnoszących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżona uchwała tego warunku nie spełniła, ponadto nie zawiera ona żadnego zróżnicowania stawek podatku w zależności od lokalizacji nieruchomości, rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, rodzaju zabudowy, przeznaczenia, sposobu wykorzystania gruntu, stanu technicznego i wieku budynków. Krytycznie też ocenili sytuację, w której prowadząc przedsiębiorstwa na peryferyjnym osiedlu miasta, bez drogi dojazdowej w okresie zimowym, muszą ponosić takie same podatki, jakby ich działalność była zlokalizowana w centrum miasta.

W odpowiedzi z dnia 29 maja 2013 r. Rada Miejska w Mrągowie nie znalazła podstaw do uwzględnienia argumentacji wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wskazując m.in., że uchwała Nr XXIV/9/2012 z dnia 25 października 2012 r. była badana przez Regionalną Izbę Obrachunkową, która stwierdziła, że jest ona zgodna z prawem.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. Z.K., A.D., J.K., Z.K. i R.R. wnieśli, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Mrągowie Nr XXIV/9/2012 z dnia 25 października 2012 r. Zaskarżając tę uchwałę w całości, wnieśli o stwierdzenie jej nieważności i zarzucili jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi ponowili argumentację przedstawioną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podnieśli, że skoro według zgromadzonych przez GUS danych wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w I półroczu 2012 r. w stosunku do I półrocza 2011 r. wyniósł 4%, to zaskarżoną uchwałą można było określić stawki podatku od nieruchomości w wysokości o 4% wyższej od stawek określonych przez Radę Miejską w Mrągowie w poprzednim okresie. Uwzględniając powyższe, zdaniem skarżących, Rada Miejska mogła określić w 2013 r. stawki podatku maksymalnie w następującej wysokości:

1) 0,69 zł za 1 m² powierzchni od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) 0,63 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków mieszkalnych lub ich części oraz

3) 18,45 zł za 1 m² powierzchni użytkowej od budynków użytkowych lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto skarżący ponowili swe stanowisko w kwestii braku zróżnicowania w uchwale stawek podatku w zależności od lokalizacji nieruchomości, rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, rodzaju zabudowy, przeznaczenia, sposobu wykorzystania gruntu, stanu technicznego i wieku budynków. W ich ocenie, konsekwencją powyższego jest sytuacja, w której prowadząc przedsiębiorstwa na peryferyjnym osiedlu miasta, bez drogi dojazdowej w okresie zimowym, muszą ponosić takie same podatki, jakby ich działalność była zlokalizowana w centrum miasta. Wskazali również, że przejęte zaskarżoną uchwałą stawki podatku niewiele odbiegają od stawek podatku przyjętych dla m.st. Warszawy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Mrągowie wniosła o jej oddalenie, argumentując, że wynikające z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. górne granice stawek kwotowych podatku obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku podatkowego w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Oznacza to, że rada gminy określa wysokość obowiązujących na terenie gminy stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, jednak przyjęte przez nią stawki nie mogą przekroczyć ustalonych w podany wyżej sposób ich górnych granic obowiązujących w danym roku podatkowym. Wbrew zarzutom skarżących, skarżona uchwała nie narusza przepisów prawa materialnego, gdyż przyjęte na 2013 r. stawki podatku mieszczą się w ustalonych granicach wytyczonych obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. Zastosowany natomiast przez skarżących sposób wyliczenia maksymalnej wysokości stawek podatku jest nieprawidłowy i wynika z błędnej wykładni art. 20 ust. 1 u.p.o.l. Rada Miejska nie znalazła również podstaw do uwzględnienia argumentacji skargi w kwestii braku zróżnicowania stawek podatku od nieruchomości w zależności od lokalizacji, stanu technicznego, rodzaju zabudowy, itd.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pismami z dnia 17 września 2013 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez m.in. wskazanie naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia.

W odpowiedzi Z.K., J.K. i R.R. w wyznaczonym im do wykonania tego obowiązku terminie wskazali, że ich interes prawny polega na zabezpieczeniu interesów finansowych, polegających na zmniejszeniu podatku od nieruchomości, które zostały naruszone na skutek wydania zaskarżonej uchwały.

Ponadto w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 14 października 2013 r. wezwano Burmistrza Mrągowa m.in. do uporządkowania akt sprawy oraz włączenia do nich oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów dowodów doręczenia skarżącym odpowiedzi z dnia 29 maja 2013 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do akt administracyjnych włączono oświadczenie pracownicy organu M.T. z dnia 18 października 2013 r., z którego wynikało, że pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało w dniu 29 maja 2013 r. przesłane osobom wnoszącym wezwanie za pośrednictwem gońca Urzędu Miejskiego, bez pisemnego potwierdzenia odbioru korespondencji.

Postanowieniem z dnia 31 października 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 634/13, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), odrzucił skargę A.D., jako wniesioną z pominięciem obowiązku trybu zaskarżenia określonego w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. oraz w art. 101 u.s.g.

Ponadto postanowieniem z tej samej daty Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił skargę Z.K., stwierdzając, że skarżący nie usunął w wyznaczonym terminie braku skargi polegającego na wskazaniu naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia.

Następnie w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 listopada 2013 r. wezwano Z.K., J.K. i R.R. do uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł. W wyznaczonym terminie wpis sądowy został uiszczony wyłącznie przez Z.K., w związku z czym postanowieniami z dnia 20 grudnia 2013 r. Sąd odrzucił skargi wniesione przez J.K. i R.R.

Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. skarżący Z.K. podniósł, że jego interes prawny w niniejszej sprawie polega na tym, że jest podatnikiem. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą, tj. "[...]", w miejscowości K. na terenie gminy Mrągowo, zaś filia tej firmy mieści się w Mrągowie i z tego tytułu jest obciążony podatkiem od nieruchomości jako przedsiębiorca. Skarżący okazał ponadto Sądowi skargę z potwierdzeniem jej wpływu do Urzędu Miejskiego w Mrągowie w dniu 13 sierpnia 2013 r. Oświadczył również, że nie pamięta daty otrzymania odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Natomiast pełnomocnik organu adwokat B.D. podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę. Wniósł o odrzucenie skargi w przypadku jej wniesienia po terminie, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych i celowościowych. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stanowi o tym art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a..

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie, analizowana stosownie do podanych założeń sądowej kontroli aktów lub czynności administracyjnych, podlega oddaleniu jako niemająca uzasadnionych podstaw.

W świetle art. 217 Konstytucji RP określanie m.in. stawek podatku może nastąpić jedynie w ustawie. Zgodnie z art. 168 ustawy zasadniczej jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. Zestawienie art. 217 i 168 Konstytucji RP z art. 5 u.p.o.l. wskazuje jednoznacznie, że w nim właśnie określone zostały zasady ustalania stawek oraz zakres uprawnień rady gminy. Rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych na podstawie art. 20 u.p.o.l. i ogłaszanych w drodze obwieszczenia.

Stawki maksymalne ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Wskaźnik ten ustala się na podstawie komunikatu Prezesa GUS, ogłaszanego w "Monitorze Polskim" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. Od 2007 r., stawki maksymalne niezbędne do podjęcia uchwał podatkowych są ogłaszane już w lipcu/sierpniu roku poprzedzającego rok podatkowy. Stawki maksymalne na rok 2013 zostały ogłoszone w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P. poz. 587).

Naruszenia prawa, i to rażącego, skarżący upatruje w tym, że w zaskarżonej uchwale "górne stawki podatku od nieruchomości" przy założeniu 4% inflacji mogły być podniesione według skarżącego maksymalnie w pkt 1. o 0,02 zł, w pkt 2. o 0,03 zł i w pkt 3. o 0,70 zł w porównaniu do stawek jakie obowiązywały w 2012 r. na podstawie Uchwały Rady Miejskiej w Mrągowie z dnia 24 listopada 2011 r. Tymczasem zaskarżona uchwała w sposób oczywisty przekracza ustalone w ten sposób możliwe wzrosty stawek.

Skarżący interpretuje zatem art.20 ust.1 u.p.o.l. przyjmując, że jednostki samorządu terytorialnego zobowiązane są do ustalenia możliwego wzrostu stawek przyjmując za punkt wyjścia te stawki jakie obowiązywały w roku poprzedzającym podjęcie uchwały. Z takiego rozumienia art.20 ust.1 u.p.o.l. wynikałoby, że górne granice stawek kwotowych obowiązujące w danym roku podatkowym mogą być inne dla każdej gminy.

W ocenie Sądu interpretacja art.20 ust.1 u.p.o.l. zaprezentowana w skardze jest z gruntu błędna. Dla wykazania, co składa się na taką ocenę należy w pierwszej kolejności przytoczyć art.20 u.p.o.l., który w 2012 r. miał następujące brzmienie:

1. Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.

3. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza.

Ustęp pierwszy omawianego przepisu w zdaniu pierwszym wyraźnie wskazuje, że corocznej zmianie na następny rok podatkowy ulegają górne granice stawek kwotowych. To właśnie te górne granice stawek stanowią limit, którego rady gmin nie mogą przekroczyć określając w drodze uchwały wysokość stawek podatku od nieruchomości. Art.5 ust.1 u.p.o.l. wyraźnie w zdaniu pierwszym stanowi, że: Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie (...).

Dla pełniejszego wyjaśnienia spornej kwestii należy wskazać, że stawki maksymalne na rok 2003, w związku z nowelizacją u.p.o.l. były określone w art. 5 ustawy. Wysokość stawek maksymalnych na następne lata podatkowe ustalana jest już w oparciu o unormowania zawarte w art.20 ust.1 u.p.o.l. Z art.5 ust.1 u.p.o.l. wynika nie tylko kompetencja dla rad gmin do określania wysokości stawek na rok podatkowy, ale i górna granica tych stawek. Coroczna waloryzacja górnych granic stawek odnosi się do granic ustawowych a nie, jak twierdzi skarżący, do granic ustalonych w uchwale. W uchwale dotyczącej stawek rada gminy nie określa żadnych granic stawek, lecz stawki podatku, które nie mogą przekroczyć corocznie waloryzowanych maksymalnych stawek ustawowych.

Całkowicie uszło uwadze skarżącego, że przepis art.20 ust.1 u.p.o.l. odnosi się wyłącznie do górnych granic stawek kwotowych. To właśnie wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych, o którym w nim mowa, determinuje wysokość stawek maksymalnych na dany rok podatkowy.

Podsumowując należy zatem stwierdzić, że waloryzacji podlegają maksymalne stawki a nie stawki określone w uchwale rady gminy w poprzednim roku podatkowym.

W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała narusza prawo. Stawki w niej określone nie przekraczają bowiem stawek maksymalnych wyznaczanych według reguł określonych w art.20 ust.1 u.p.o.l.

Odnosząc się do postawionego w uzasadnieniu skargi zarzutu odnoszącego się do braku w zaskarżonej uchwale odpowiedniego do sytuacji poszczególnych nieruchomości zróżnicowania stawek należy wskazać, że różnicowanie stawek podatku od nieruchomości należy do sfery uprawnień organów stanowiących gmin a nie do sfery obowiązków. Uprawnienie to bezpośrednio wynika z dodanego dnia 30 listopada 2002 r. art. 5 ust. 2-4 u.p.o.l., w którym zapisano, że rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów budynków, budowli i gruntów. Jeśli zatem organ stanowiący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia nie można zasadnie twierdzić, że w jakikolwiek sposób naruszył przepisy prawa obowiązujące w tym zakresie.

Z powyższych względów skargę, jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art.151 p.p.s.a.