Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 921/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5  pkt 9,  art. 35  ust. 1  pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 134  par. 1,  art. 145  par. 1   pkt 1 a i c,  art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 13  ust. 1  pkt 1 i 2,  par. 18,  par. 21,  par. 3  pkt 22
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant Referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku K. i R. małżonków B. z dnia [...] r. Starosta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił w/w pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w K. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. zwanej dalej Prawem budowlanym ) oraz art. 104 Kpa.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że lokalizacja objętego nią budynku w granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz z planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Nr [..] opublikowaną w Dz. U. Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] r. i dlatego też zgłoszone w tym względzie zastrzeżenie przez A. S. na uwzględnienie nie zasługuje.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik A. S. zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez naruszenie prawa własności powodujące zacienienie działki sąsiedniej, ograniczenie cyrkulacji powietrza oraz widoku z okien budynku na działce nr [...], z naruszeniem art. 144 kc i art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego przez nieuwzględnienie interesu odwołującej się oraz z naruszeniem art. 4 i art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego przez przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy i utwardzenia działki objętej pozwoleniem, przekroczenie dopuszczalnej linii zabudowy oraz naruszenie istniejącego na tym terenie ładu urbanistyczno – architektonicznego.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił w/w decyzję Starosty K. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdził, że przekroczony został wynikający z obowiązującego planu zagospodarowania a wynoszący 30 % powierzchni działki budowlanej wskaźnik jej zabudowy. Przy powierzchni działki [...] m2 maksymalna powierzchnia jej zabudowy i utwardzenia może wynosić [...] m2, gdy tymczasem z projektu budowlanego wynika, że wynosi ona [...] m2, a w rzeczywistości jest ona jeszcze większa gdyż nie uwzględniono [...] m2 powierzchni tarasu na poziomie parteru budynku. Wskazano nadto, że projekt budowlany narusza przepis planu zagospodarowania gdy chodzi o nachylenie połaci dachu budynku. Nie podzielił natomiast organ II instancji zarzutów odwołania w części dotyczącej niedopuszczalnego usytuowania budynku w granicy i zacienienia działki sąsiedniej. W tym względzie powołał się na treść § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych ).

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, po zmianie przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, A. S. ponownie sprzeciwiła się sytuowaniu projektowanego budynku w granicy działki podnosząc, że spowoduje to zacienienie okien w jej budynku.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta K. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i R. małżonkom B. pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] w K. przy ul. [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy [...] m2, powierzchni użytkowej [...] m2 i powierzchni całkowitej [...] m2. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestorzy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przedłożyli zmieniony projekt budowlany uwzględniający zalecenia Wojewody [...] przedstawione w decyzji z dnia [...] r. Zdaniem organu orzekającego lokalizacja objętego postępowaniem budynku w granicy jest zgodna z treścią § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a to w sytuacji gdy takie sytuowanie budynku dopuszcza plan zagospodarowania przestrzennego i jest ono uwarunkowane wynikającymi z tego planu liniami rozgraniczającymi z przylegającymi do działki inwestorów drogami. Lokalizacja taka nie narusza też treści § 13, 60, 271 i 273 tego rozporządzenia gdyż nie spowoduje zacienienia elewacji północnej budynku na działce sąsiedniej. Zdaniem Starosty nie został również przekroczony dopuszczalny planem zagospodarowania wskaźnik zabudowy i utwardzenia działki. Zgodnie z zatwierdzonym projektem powierzchnie te wynoszą łącznie [...] m2, co stanowi

30 % powierzchni działki.

W odwołaniu od tej decyzji A. S. powtórzyła w ogólnym zarysie zastrzeżenia sformułowane wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Stwierdziła przy tym, że w pomieszczeniu na parterze jej budynku mieszka obecnie z konieczności jej mąż, będący po amputacji nogi. Projektowany budynek ograniczy dostęp światła dziennego do tego pomieszczenia. Wskazała też, że wyliczenie dotyczące powierzchni zabudowy i powierzchni utwardzonych na objętej decyzją działce jest nierealne do spełnienia. Nie uwzględnia bowiem chociażby dojazdu do projektowanego placu postojowego. W tym względzie powołała się też na wyliczenia zawarte w dołączonych do odwołania dwóch opiniach osób posiadających uprawnienia budowlane, wykonanych na jej zlecenie.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że wbrew zarzutom odwołującej się nie naruszono § 13 ust. 1 i ust. 2 warunków technicznych gdy odległość między budynkiem odwołującej się a budynkiem projektowanym wynosi 6,5 m, zaś wysokość przysłaniania 5,5 m ( przy przyjęciu wysokości projektowanego budynku 8,15 m i dolnej krawędzi okien w budynku A. S. na wysokości 2,6 m). Takie usytuowanie projektowanego budynku nie ograniczy też nasłonecznienia okien w budynku odwołującej się, usytuowanych od strony północnej. Zdaniem Wojewody przy zaznaczonych w planie zagospodarowania działki inwestorów elementach zachowany zostanie także wymagany wskaźnik zabudowy i utwardzenia terenu. Istniejące w tym względzie różnice pomiędzy wyliczeniami projektanta zatwierdzonego projektu budowlanego i wyliczeniami wynikającymi z przedłożonych przez odwołującą się opinii są zdaniem Wojewody następstwem zastosowania w tych opiniach nieobowiązujących już Polskich Norm. Potwierdził też organ odwoławczy stanowisko organu niższej instancji co do dopuszczalności usytuowania przedmiotowego budynku w granicy działek. W tym względzie mogą być bowiem brane pod uwagę jedynie prawnie chronione interesy odwołującej się, wynikające z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Nie mieści się w nich ochrona subiektywnych odczuć co do widoku z okien jej budynku. Takie usytuowanie budynku nie spowoduje też zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę o jakiej mowa w art. 144 kc, a pozwoli na realizację prawa do zabudowy działki przez jej właściciela tj. inwestorów.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] pełnomocnik A. S. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania podtrzymał w ogólnym zarysie zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu oraz ich uzasadnienie. Dodatkowo podniósł, że do zatwierdzenia projektu budowlanego doszło również z naruszeniem nakazu lokalizacji garażu wbudowanego w bryłę budynku. Zarzucił nadto, iż z naruszeniem art. 79 kpa bez udziału skarżącej dokonano oględzin jej domu, co było niezbędne dla ustalenia wysokości położenia usytuowanych w tym budynku okien, na których to ustaleniach organ odwoławczy oparł swoje stwierdzenie co do zachowania wymogów określonych w § 13 warunków technicznych. Ustalenie to nie jest przy tym zgodne z prawdą gdyż dolna krawędź okna na parterze budynku skarżącej położona jest 1,1 m a nie jak to przyjął organ 2,6 m nad poziomem terenu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Odnosząc się szerzej do zarzutu zacienienia okien w budynku skarżącej podniósł, że wysokość ich położenia została ustalona w oparciu o dołączone do akt fotografie a nie oględziny. Wzięto przy tym pod uwagę okna położone na pierwszej kondygnacji budynku. Małe okno pod płytą balkonową jest bowiem praktycznie zasłonięte przez rosnące przy nim krzewy. Podtrzymał też organ stanowisko, że z uwagi na usytuowanie okien w ścianie północnej budynku skarżącej, budowa spornego budynku w granicy nie może mieć wpływu na warunki ich oświetlenia. Stwierdził też organ odwoławczy, że z uwagi na uchylenie art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego nie jest on władny do wiążącego wypowiadania się na temat " zastosowanej przez projektanta wiedzy technicznej".

W piśmie procesowym z dnia [...] r. uczestnicy postępowania K. i R. małżonkowie B. wnieśli o oddalenie skargi uznając jej zarzuty za pozbawione podstaw prawnych gdyż ich zdaniem projekt budynku został sporządzony zgodnie z wszelkimi wymogami. Zaakcentowali, że to stanowisko skarżącej stanowi próbę ograniczenia ich praw jako właścicieli działki budowlanej, do jej zagospodarowania. Ich zdaniem pomieszczenie na niskim parterze budynku skarżącej w którym ma mieszkać jej kaleki mąż jest pomieszczeniem gospodarczym i nie powinno być brane pod uwagę.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżących dodatkowo zarzucił, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, że treść tej odpowiedzi potwierdza zarzut niedostatecznego wyjaśnienia sprawy i nierzetelnego postępowania organu odwoławczego skoro ustalenia co do wysokości położenia okien w budynku skarżącej dokonał on w oparciu o fotografie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zaskarżona decyzja ostać się nie może aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują zdaniem Sądu na akceptację.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprowadza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( pkt 1 ) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ( pkt 2 ). Powinności w tym zakresie obciążają zatem organy architektoniczno – budowlane pomimo uchylenia ustępu 2 art. 35 tego Prawa. Oprócz obowiązku zbadania zgodności projektu z ustaleniami planu zagospodarowania organ ma zatem obowiązek zbadać tę zgodność z przepisami Działu II rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które regulują właściwe zagospodarowanie działki budowlanej, a które niewątpliwie są przepisami o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to również zdaniem Sądu, że w powyższym zakresie organy orzekające mają nie tylko prawo ale i obowiązek sprawdzić podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany, zwłaszcza w sytuacji gdy jego zgodność z powyższymi wymogami jest przez stronę lub strony kwestionowana.

Odnosząc te ogólne uwagi do realiów niniejszej sprawy należy zdaniem Sądu stwierdzić, że powyższemu obowiązkowi organ odwoławczy nie uczynił w pełni zadość, co skutkuje uznaniem zarzutu skarżącej, że zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia ( w zw. naruszeniem art. 7, 77 i 80 kpa ), które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Przesądzając o dopuszczalności sytuowania spornego budynku w granicy z działką skarżącej nie wyjaśniły organy, również zdaniem Sądu w dostateczny sposób, że takie usytuowanie nie narusza obowiązujących przepisów o jakich mowa w dopuszczającym taką możliwość unormowaniu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. z dnia [...] r. Chodzi mianowicie o zgodność takiego sytuowania z treścią § 13 warunków technicznych. Ustalenia organów w tym zakresie zasługiwałyby wbrew stanowisku i zarzutom skarżącej na akceptację ale tylko odnośnie pomieszczeń na parterze jej budynku. W tym bowiem zakresie nie zostały one w żaden sposób podważone gdy weźmie się pod uwagę, że ewentualne niewielkie różnice co do usytuowania tych okien nad poziomem terenu nie mogły mieć wpływu na spełnienie wymogu z § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, przy niekwestionowanej odległości między budynkami i wysokości projektowanego budynku oraz wyliczonym "zapasem" co do wymaganej tym przepisem odległości. Zgodność taka nie została zaś wykazana odnośnie okna na parterze budynku skarżącej. W ogóle w tym zakresie nie dokonano żadnych obliczeń. Byłoby to zaś usprawiedliwione tylko w sytuacji gdyby zostały wykazane, że okno to znajduje się w pomieszczeniu nie przeznaczonym na pobyt ludzi, czego jednak organy orzekające nie uczyniły i to w sytuacji gdy skarżąca konsekwentnie twierdziła, że jest to pomieszczenie zamieszkałe. Samo to twierdzenie nie oznacza jednak, że taki jest charakter tego pomieszczenia. Należało bowiem ustalić w pierwszej kolejności, że taki charakter miało ono zgodnie z pozwoleniem na budowę budynku ( pomimo wezwania skarżąca nie przedłożyła Sądowi zatwierdzonego projektu budowlanego tego budynku) i zostało zgodnie z tym pozwoleniem ( jeżeli chodzi o wysokość i możliwość dziennego oświetlenia ) wybudowane, względnie, że zgodnie z przepisami doszło do zmiany sposobu jego użytkowania ( jeżeli zgodnie z pozwoleniem na budowę miało ono inny charakter ). Ewentualnie należało ustalić, że nie odpowiada ono wymogom pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – przewidzianych chociażby w § 57, 72, 73 i 74 warunków technicznych. W powyższym zakresie materiał dowodowy należy uzupełnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy m.in. przez dopuszczenie dowodu z oględzin budynku skarżącej z udziałem stron celem dokonania odpowiednich pomiarów. Gdyby się okazało , że pomieszczenie to w świetle obowiązujących przepisów nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi to zasadne będzie jego pominięcie przy określaniu wymagań z § 13 pkt 1 warunków technicznych, bez względu na jego faktyczne wykorzystanie. Nie można bowiem mówić w takiej sytuacji w tym względzie o ochronie uzasadnionych interesów skarżącej w rozumieniu art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego. Przyjęcie w tym względzie takiego interesu opierałoby się bowiem na akceptowaniu naruszenia obowiązujących przepisów prawa i pozostawałoby też w oczywistej sprzeczności z faktem, że dostęp światła dziennego do tego okna, którego ograniczenie projektowaną budową tak akcentuje skarżąca, jest ograniczony i to w znacznie większym stopniu przez rośliny na jej działce, co można stwierdzić chociażby w oparciu o dołączone przez obie strony fotografie. W sprawie nie może mieć zaś istotnego znaczenia, że sporne okna są usytuowane w ścianie północnej budynku skarżącej. Wbrew stanowisku organu odwoławczego niezachowanie wymogu z § 13 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych nie oznacza bowiem zdaniem Sądu bezprzedmiotowości wymogu z § 13 ust. 1 pkt 1 tego paragrafu.

Sprawa nie została wyjaśniona też należycie co do zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z wymaganiami planu zagospodarowania przestrzennego ( w z. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ) gdy chodzi o wynikający z tego planu wymóg zakazu zabudowy i utwardzenia powyżej 30 % powierzchni działki oraz zapewnienia wymaganych miejsc postojowych w granicach działki (pkt 12 i 11 zalegającego w aktach admin. wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego). Należy mieć przy tym na uwadze, że drugi z tych wymogów został w rozważaniach organów w ogóle pominięty. Nie został on też właściwie rozstrzygnięty w zatwierdzonym projekcie budowlanym, gdzie jedynie w projekcie zagospodarowania działki pkt "4" oznaczono przewidziane usytuowanie miejsca postojowego. Należy przy tym podnieść, że obowiązek rozważenia tej kwestii przez organ wynikał nie tylko z planu zagospodarowania ale i z treści § 18 warunków technicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jej niedostateczne wyjaśnienie skutkuje zatem przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem tych przepisów. Należy przy tym stwierdzić , ze spełnienie drugiego z w/w wymogów ma niewątpliwie wpływ na spełnienie wymogu pierwszego, a to w związku z treścią § 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co zdaje się uszło uwadze organów orzekających. Z tego też względu w świetle zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego nie można odeprzeć sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia zakazu zabudowy i utwardzenia terenu przekraczającego 30 % powierzchni działki. Nie można bowiem nie zauważyć ( na co zwracano uwagę w opiniach dołączonych przez skarżącą, wykonanych na jej zlecenie ), że do wyliczonej w zatwierdzonym projekcie budowlanym powierzchni utwardzonej nie wliczono powierzchni utwardzonej miejsca postojowego oraz dojazdu do tego miejsca. Skoro konieczność wykonania takich utwardzeń wynika z obowiązujących przepisów, to nie można podzielić stanowiska Wojewody, że ich powierzchnia nie może być brana pod uwagę skoro w projekcie zagospodarowania terenu nie zostały przewidziane. Taki projekt nie może być bowiem zatwierdzony skoro nie spełnia wymaganych przepisami wykonawczymi wymogów ( a w tym zakresie jak podniesiono wyżej podlega kontroli organów zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Nadto w wyliczeniu tym przyjęto jedynie 50 % powierzchni tarasu gdy tymczasem zgodnie z treścią § 3 pkt 22 warunków technicznych zmniejszenie to jest dopuszczalne jedynie odnośnie tarasów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, która to sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Wyliczenie powierzchni utwardzonych należy zatem uzupełnić i poprawić, a następnie ocenić czy został spełniony w tym zakresie wymóg wynikający z planu zagospodarowania, nawet przy uwzględnieniu pewnej rozsądnej w okolicznościach danej sprawy tolerancji.

W tym względzie należy mieć też na uwadze, że uczestnicy kupując działkę niewątpliwie znali wymogi jej zabudowy wynikające z planu zagospodarowania, skoro nabyli ją w drodze przetargu od gminy. ( w każdym bądź razie we własnym interesie powinni się z tymi wymaganiami zapoznać ). Powinni się zatem liczyć z wynikającymi conajmniej z tych wymogów ograniczeniami inwestycyjnymi .

Ponownie rozpoznając odwołanie ustosunkuje się też wojewoda do podnoszonego konsekwentnie przez skarżącą a dotychczas nie zauważanego przez organy orzekające zarzutu, że zamierzenie inwestycyjne uczestników pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogu tworzenia "jednorodnych zespołów urbanistyczno – architektonicznych poprzez ujednolicenie w szeregu budynków i gabarytów, poziomu parteru, kształtu dachu"

( pkt 6 wypisu z planu ).

W pozostałym zakresie zarzuty skargi nie zasługują zdaniem Sądu na uwzględnienie. Zarzucając naruszenie art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 144 kc zdaje się nie zauważać skarżąca, że treść tych przepisów chroni również inwestorów i nie może być stosowana wybiórczo bez uwzględnienia praw i interesów właścicieli nieruchomości sąsiedniej, którym w granicach określonych w art. 4 Prawa budowlanego przysługuje prawo zabudowy ich działki. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest na jej gruncie podstaw do przyjęcia, że sam fakt usytuowania spornego budynku w granicy przesądza o zakłóceniu w korzystaniu z nieruchomości skarżącej ponad przeciętną miarę. Rację ma organ odwoławczy, że w stanie faktycznym sprawy przepis ten nie może być naruszony przez przyjęcie subiektywnych odczuć skarżącej co do niedopuszczalnej zmiany widoku z jej okien na projektowany obiekt. W żaden sposób nie zostało też wykazane aby projektowany obiekt miał doprowadzić do niedopuszczalnej i niekorzystnej dla właścicieli działki sąsiedniej zmiany cyrkulacji powietrza. Zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje garażu poza bryłą projektowanego budynku mieszkalnego i dlatego jego zatwierdzenie nie może naruszać istniejącego w tym względzie nakazu. W świetle treści pkt 1 wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy na działce uczestników wyznacza nie położenie budynku skarżącej a odległość 6 m od linii rozgraniczającej z ulicą [...], która to odległość została w projekcie zachowania.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 oraz na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Wytyczne co do zakresu ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają z przedstawionych wyżej rozważeń Sądu.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 13 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... ( Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).