Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 792/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 pkt 2 , art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Skarżący J. P. złożył do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę w zakresie przetwarzania jego danych osobowych przez Urząd Skarbowy w S. oraz Izbę Skarbową w R. W uzasadnieniu zakwestionował legalność udostępnienia jego danych osobowych przez Urząd na rzecz Izby i wniósł o wyjaśnienie sprawy nieuprawnionego ujawnienia jego danych osobowych przez udostępnienie osobom nieupoważnionym dokumentów stanowiących tajemnicę skarbową i bankową, wyjaśnienie w jakim trybie i na jakiej podstawie prawnej Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. ujawnił powyższe dane, wszczęcie postępowania wobec A. L. – Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zarzucając mu ujawnienie jego danych osobowych, w szczególności ujawnienie dokumentów stanowiących tajemnicę skarbową i bankową. Ponadto skarżący zażądał wyjaśnienia w kontekście art. 231 § 1 k.k. roli w przedmiotowej sprawie W. K. – Dyrektora Izby Skarbowej w R. oraz wszczęcie postępowania wobec osób dokonujących z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej kontroli, którzy informację stanowiącą tajemnicę skarbową bez sprzeciwu powzięli, a nawet żądali ujawnienia danych objętych tajemnicą. Nadto wniósł o wyjaśnienie, czy w ten sposób uzyskanych informacji nie ujawnili innym osobom trzecim, jak je wykorzystali i w jakim celu gromadzili.

Po wszczęciu postępowania w powyższej sprawie ustalono, że żona skarżącego – H. P., jest pracownikiem Urzędu Skarbowego w S. W 2010 r. w Urzędzie Skarbowym w S. działający z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], pracownicy Izby przeprowadzili kontrolę wewnętrzną mającą na celu weryfikację rzetelności deklarowania przez pracowników Urzędu wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny w poszczególnych latach, będącego podstawą do ustalenia wysokości dofinansowania dla pracowników i członków ich rodzin do wycieczek i spotkań integracyjnych organizowanych przez Urząd Skarbowy w ramach wydatkowania środków finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W jej toku weryfikacji poddano zeznania podatkowe pracowników Urzędu w zakresie deklarowanych przez nich dochodów, w tym zeznania podatkowe PIT – 37 złożone wspólnie przez H. i J. P. za lata 2005 – 2008. W wyjaśnieniach Urząd wskazał, iż kontrolującym udostępniono wyłącznie dane wynikające ze złożonych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym. Kontrolujący nie żądali oraz nie przetwarzali innych danych, w tym danych objętych tajemnicą bankową, a Urząd Skarbowy nie posiada informacji stanowiących tajemnicę bankową, a dotyczących skarżącego i o takie informacje nie występował również do banków. Jako podstawę prawną przedmiotowego udostępnienia danych osobowych skarżącego Urząd wskazał art. 297 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie: ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej – w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym. Działając na podstawie powyższych przepisów Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. udostępnił akta pracownikom Izby Skarbowej realizującym kontrolę doraźną z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. Jednocześnie działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego upoważnił wyznaczonych pracowników Izby Skarbowej do przetwarzania danych osobowych w zakresie prowadzonej kontroli.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego.

We wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wskazał, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie ustalił precyzyjnie podstawy prawnej udostępnienia jego danych osobowych przez Urząd na rzecz Izby, jak również tego, jakie dokumenty zawierające jego dane zostały udostępnione. W ocenie skarżącego, Naczelnik udostępnił kontrolującym akta poza zakres wnioskowany przez Dyrektora i poza upoważnienie Dyrektora do kontroli. A zatem nastąpiło istotne przekroczenie kompetencji i nieuprawnione udostępnienie akt. Wskazał też, że prowadzonemu postępowaniu zarzuca pominięcie i nie wzięcie pod uwagę dowodu złożonego w jego wniosku, a w szczególności treści załączonych do wniosku pism Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz Ministra Finansów nr [...] z dnia [...] marca br. W powyższych pismach podano inną niż w decyzji GIODO podstawę prawną przedmiotowego udostępnienia jego danych osobowych (art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej) podczas gdy w pismach wskazano art. 298. Powyższe ma zasadnicze znaczenie, gdyż w dalszej części uzasadnienia w decyzji GIODO przyjmując jako podstawę art. 297 § 1 pkt 1 dokonano oceny "Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy". Zaznaczył, że tak istotna zmiana stanowiska i kwalifikacji prawnej dokonana przez Naczelnika US (zapewne zmiana, gdyż treść pisma do GIODO jest mu nieznana) budzi jego najgłębszą dezaprobatę i nosić może znamiona zjawiska potocznie zwanego mataczeniem. Jednocześnie zarzucił, iż postępowanie prowadzone przez organ toczyło się przewlekle jak również nie zagwarantowano mu czynnego udziału w jego toku.

W piśmie z dnia [...] maja 2013 r., skarżący uzupełnił ponadto materiał dowodowy sprawy przesyłając m. in. kopię upoważnienia nr: [...] z dnia

[...] stycznia 2010 r. udzieloną przez Dyrektora Izby Skarbowej do przeprowadzenia kontroli doraźnej w Urzędzie Skarbowym w S. w terminie od dnia [...].01.2010 r. do [...].01.2010 r. w zakresie prawidłowości wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na wycieczki organizowane przez Urząd Skarbowy w S. w latach 2007 – 2009, sprawdzenia zasadności zarzutu i

wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w R. (data wpływu 15.12.2009 r.), deklarowania dochodów przez H. P. – Zastępcę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004 – 2008.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że precyzyjną podstawą udostępnienia akt był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie oznacza to jednak, że w związku z taką podstawą prawną, doszło do udostępnienia kontrolującym informacji zawierających tajemnicę bankową, ponieważ informacji takich, w aktach zawierających roczne zeznanie podatkowe skarżącego i jego małżonki po prostu nie było. Informacje takie udzielane są organom podatkowym jedynie w toku toczącego się postępowania, po wyczerpaniu szczegółowo określonego przepisami Ordynacji podatkowej trybu postępowania.

Z uwagi na wskazany niuans w cytowanych przepisach, w piśmie z dnia 22 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wskazał, iż "W przypadku akt nie zawierających tajemnicy bankowej, dane te udostępnione mogą być, zgodnie z art. 298 Ordynacji Podatkowej następującym organom i instytucjom..." Stwierdzić należy, że podanie w ww. piśmie tej – mniej precyzyjnej – podstawy prawnej nie zmienia faktu, że Naczelnik Urzędu Skarbowego miał obowiązek udostępnić w toku toczącego się postępowania kontrolnego, upoważnionym przez Dyrektora Izby Skarbowej pracownikom, żądane przez nich dane wynikające z akt podatkowych. Zarzut podania błędnej podstawy prawnej udostępnienia akt pracownikom jednostki nadrzędnej stawiany był już przez Stronę w skargach kierowanych do Ministerstwa Finansów, w których zarzucano naczelnikowi tut. Urzędu Skarbowego naruszenie tajemnicy skarbowej. Zarzut ten oceniony został jako nie mający znaczenia, a skarga w zakresie uchybienia obowiązkowi przestrzegania tajemnicy skarbowej, nie została uwzględniona."

W tej sytuacji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją

z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że przedmiotem normowania ustawy o ochronie danych osobowych, są zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych (art. 2 ust. 1). Przetwarzaniem danych w rozumieniu ustawy są jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie,

a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych (art. 7 pkt 2). Warunkiem legalności każdej czynności mającej za przedmiot dane osobowe

i stanowiącej ich przetwarzanie w rozumieniu art. 7 pkt 2 ustawy, jest spełnienie którejkolwiek z równorzędnych, autonomicznych przesłanek przetwarzania danych wymienionych enumeratywnie w art. 23 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Ustawa dopuszcza więc przetwarzanie danych osobowych wówczas, gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych (art. 23 ust. 1 pkt 1), jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2), jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 3), jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 4), jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5). Podkreślono też, że organ działając na podstawie i w granicach kompetencji przyznanych mu ustawą zbadał, czy u podstaw udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Urząd na rzecz Izby znajdowała się jedna z powyższych przesłanek, lecz nie dokonał oceny prawidłowości przeprowadzonego przez Izbę w Urzędzie postępowania kontrolnego. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy, do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy w szczególności wydawanie decyzji administracyjnych

i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych (art. 12 pkt 2) i poza kompetencjami organu znajduje się zatem ingerowanie w tok postępowań kontrolnych prowadzonych przez organy podatkowe. Wskazano ponownie, że rozstrzygając kwestie związane z przetwarzaniem danych osobowych podatników przez organy skarbowe, należy mieć na uwadze nie tylko regulacje ustawy o ochronie danych osobowych, lecz również szereg innych aktów prawnych, stanowiących dla wymienionych podmiotów prawną podstawę do przetwarzania tych danych, w szczególności przepisy ustawy Ordynacja Podatkowa, czy ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Stosownie do treści art. 5 pkt 7 tej ostatniej ustawy, do zakresu działania dyrektora izby skarbowej należy m. in. nadzór nad urzędami skarbowymi. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z dnia 30 czerwca 2006 r. Nr 7 poz. 55 ze zm.), do zadań komórki organizacyjnej kontroli wewnętrznej należy w szczególności zapobieganie oraz ujawnianie naruszeń obowiązków służbowych i przestępstw pracowniczych dokonywanych przez pracowników izby i podległych urzędów skarbowych, w tym na podstawie skarg podatników oraz doniesień właściwych organów, sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem zasad etyki zawodowej, bezstronności i obiektywizmu działania pracowników izby i podległych urzędów skarbowych oraz właściwym wykorzystaniem przez nich czasu pracy, przeprowadzenie kontroli wewnętrznej w formie kontroli kompleksowej, problemowej lub doraźnej, której celem jest badanie prawidłowości wykonywania zadań należących do zakresu komórek organizacyjnych izby oraz kontroli sprawdzającej obejmującej swym zakresem wykonywanie wcześniejszych zaleceń pokontrolnych. Natomiast w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w R. podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli wewnętrznej w Urzędzie Skarbowym w S. i jej zakresem objęto prawidłowość wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na wycieczki organizowane przez Urząd Skarbowy w S. w latach 2007 – 2009, sprawdzenia zasadności zarzutu wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w R. (data wpływu 15. 12. 2009 r.), deklarowania dochodów przez H. P. – Zastępcę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004 – 2008. Zaakcentowano, że H. P. złożyła w latach 2005 – 2008 wspólne ze swoim małżonkiem tj. skarżącym, zeznania podatkowe PIT – 37. W związku z powyższym w trakcie kontroli dokonano wglądu w złożone wspólnie przez wymienionych deklaracje podatkowe przechowywane w formie akt podatkowych. Dalej wskazano, że kwestionowane przez skarżącego udostępnienie jego danych osobowych spełniło przesłankę legalności, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nastąpiło na podstawie przepisu art. 297 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, w myśl którego akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie: ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej – w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym i jak ustalono, Urząd udostępnił dane osobowe skarżącego na rzecz Izby w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym. Jednocześnie owe udostępnienie było niezbędne dla osiągnięcia prawnie usprawiedliwionego celu odbiorcy danych – Dyrektora Izby Skarbowej w R., tj. przeprowadzenia postępowania kontrolnego w Urzędzie Skarbowym mającego na celu m. in. weryfikację rzetelności deklarowania przez H. P., pracownika tego Urzędu, wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny w poszczególnych latach, będącego podstawą do ustalenia wysokości dofinansowania dla pracowników i członków ich rodzin do wycieczek i spotkań integracyjnych organizowanych przez Urząd Skarbowy w ramach wydatkowania środków finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zatem przesłankami legalizującymi analizowane udostępnienie danych były przesłanki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż przeprowadzone postępowanie administracyjne nie wyjaśniło, czy analizowane udostępnienie danych nastąpiło na podstawie art. 297 § 1 pkt 1, czy art. 298 Ordynacji podatkowe, i czy w związku z tym udostępnieniem doszło do przetwarzania danych o których mowa w art. 182 Ordynacji podatkowej wskazano, iż przepis art. 297 § 1 pkt 1 normuje udostępnianie akt zarówno zawierających informacje opisane w art. 182 Ordynacji Podatkowej, jak również niezawierających tych informacji. Z korespondencji skarżącego z Urzędem, na którą się on powołuje, nie sposób wywieść aby został poinformowany o tym, że Urząd udostępnił na rzecz Izby dane odnoszące się do jego osoby, o których mowa w art. 182 Ordynacji podatkowej. Bezspornym jest natomiast, co podkreślił ponownie Urząd w piśmie

z dnia 2 kwietnia 2013 r., że precyzyjną podstawą udostępnienia akt, był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej co nie oznacza, że w związku z taką podstawą prawną, doszło do udostępnienia kontrolującym informacji zawierających tajemnicę bankową, ponieważ informacji takich, w aktach zawierających roczne zeznanie podatkowe skarżącego i jego małżonki nie było. Przeprowadzone postępowanie administracyjne nie dostarczyło zatem dowodów na potwierdzenie zarzutu skarżącego, jak również sam skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób podnoszonych przez siebie okoliczności. Odnosząc się zaś do żądania skarżącego wszczęcia postępowania wobec A. L. – Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazano, że przepisy ustawy o ochronie danych osobowych mają zastosowanie do osób

i podmiotów, które przetwarzają dane osobowe, jako ich administratorzy. Zgodnie

z brzmieniem z art. 7 pkt 4 ustawy, przez administratora danych osobowych rozumie się organ, jednostkę organizacyjną, podmiot lub osobę, o których mowa w art. 3 ustawy, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych. Zatem administratorem danych może być na przykład bank, fundusz emerytalny, firma ubezpieczeniowa, dowolna spółka, a także hurtownia lub wypożyczalnia kaset wideo i to te podmioty mają status administratora danych, natomiast administratorem nie jest osoba lub osoby pełniące funkcję kierownicze (dyrektor, prezes zarząd).

W przedmiotowej sprawie administratorem danych osobowych skarżącego jest Urząd Skarbowy w S. działający przez jego Naczelnika. Ocena postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w zakresie udostępnienia przez niego danych osobowych skarżącego na rzecz Izby Skarbowej dokonana została zatem poprzez ocenę działania Urzędu jako takiego. Wskazano, że naruszania przepisów ustawy Generalny Inspektor nie stwierdził także w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez osoby dokonujące z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. kontroli w Urzędzie Skarbowym w S. Osoby te przetwarzały dane osobowe skarżącego w ramach wykonywanych przez nie obowiązków służbowych. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej w ramach sprawowanego nadzoru nad urzędami skarbowymi, którego obowiązek wynika z przepisu art. 5 pkt 3 i pkt 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, zlecił pracownikom izby skarbowej przeprowadzenie kontroli wewnętrznej w Urzędzie Skarbowym w S. Ponadto, osoby te dysponowały także udzielonymi im przez Naczelnika Urzędu Skarbowego upoważnieniami do przetwarzania danych osobowych w systemach informatycznych eksploatowanych w Urzędzie Skarbowym w S. Zatem brak jest podstaw do uznania, iż osoby te przetwarzały dane osobowe skarżącego z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Ustosunkowując się do zarzutu, iż organ nie zapewnił mu możliwości czynnego udziału w sprawie jak również, że postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób przewlekły wskazano, że jest to zarzut bezpodstawny. Zaakcentowano, iż to na Generalnym Inspektorze Ochrony Danych Osobowych spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Podkreślono ponadto, że zgodnie z wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś w niniejszej sprawie skarżący był każdorazowo informowany o podejmowanych czynnościach, jak również poinformowany został o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania oraz przewlekłość prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu podał, że szczególne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma materiał dowodowy zawarty w piśmie z dnia 19 maja, albowiem dowiódł w nim, że ujawnienie jego danych osobowych nastąpiło nie ma wniosek dyrektora Izby Skarbowej, a jego zastępcy. O ile bowiem (gdyby GIODO ponad wszelką wątpliwość ustalił, że podstawą ujawnienia danych był art. 297 § 1 pkt 1, czego nie ustalił) dyrektor Izby Skarbowej ma prawo do wnioskowania o udostępnienie danych, to prawa tego nie posiadał jego zastępca, co w sposób niebudzący żadnej wątpliwości wykazano w wyroku NSA II FSK 410/11 z dnia 16 kwietnia 2013 r. W zaskarżonej decyzji jest jedynie wzmianka o uzupełnieniu przez niego materiału dowodowego, po czym dowód ten zupełnie pominięto. Dlatego zarzut rażącego naruszenia przepisów k.p.a., a w szczególności art. 75 § 1. 77 § 1 i 78 § 1 jest w pełni zasadny. Podkreślił też, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2014 r. (tj. po upływie 1 roku i 3 miesięcy – 390 dni), co rażąco narusza przepisy k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

W piśmie procesowym z dnia 31 maja 2014 r. skarżący podniósł, że organ nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, że podstawą ujawnienia jego danych osobowych był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz nie wyjaśnił, czy kontrola została przeprowadzona na wniosek uprawnionego dyrektora Izby Skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926), ustawa określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych, zaś według art. 7 pkt 2 ustawy, za przetwarzaniu danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych, a warunki legalności każdej z tej czynności zostały ustanowione w art. 23 ust. 1 ustawy. I tak, w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, oraz gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5 tegoż przepisu).

Z kolei na podstawie art. 5 pkt 7 ppkt 1) ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r.

o urzędach i izbach skarbowych (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 121, poz. 1267 ze zm.), do zakresu działania dyrektorów izb skarbowych należy nadzór nad urzędami skarbowymi, a stosownie do brzmienia § 2 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia

Nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z dnia 30 czerwca 2006 r. Nr 7 poz. 55 ze zm.), do zakresu zadań komórki organizacyjnej kontroli wewnętrznej należy w szczególności:

a) zapobieganie oraz ujawnianie naruszeń obowiązków służbowych i przestępstw pracowniczych dokonywanych przez pracowników izby i podległych urzędów skarbowych, w tym na podstawie skarg podatników oraz doniesień właściwych organów,

b) sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem zasad etyki zawodowej, bezstronności i obiektywizmu działania pracowników izby i podległych urzędów skarbowych oraz właściwym wykorzystywaniem przez nich czasu pracy,

c) przeprowadzanie kontroli wewnętrznej w formie kontroli kompleksowej, problemowej lub doraźnej, której celem jest badanie prawidłowości wykonywania zadań należących do zakresu komórek organizacyjnych izby oraz kontroli sprawdzającej obejmującej swym zakresem wykonywanie wcześniejszych zleceń pokontrolnych.

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 297 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej – w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym.

W rozpoznawanej sprawie tymczasem, Dyrektor Izby Skarbowej

w R. wz J. C. (jak wynika z pieczęci przy podpisie), upoważnieniem

z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zobowiązał M. Z. i R. J. do przeprowadzenia kontroli doraźnej w Urzędzie Skarbowym w S.

w zakresie:

– prawidłowości wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na wycieczki organizowane przez Urząd Skarbowy

w S. w latach 2007 – 2009,

– sprawdzenia zasadności zarzutu wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w R. (data wpływu 15.12. 2009 r.),

– deklarowania dochodów przez H. P. – Z-cę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004 – 2008.

Zatem w świetle przedstawionej już powyżej analizy prawnej, Dyrektor Izby Skarbowej w R. miał prawo przeprowadzić postępowanie kontrolne

w Urzędzie Skarbowym w S. wskazano już w stanie faktycznym kontrolę

i zweryfikować rzetelność deklarowania przez skarżącego wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny, bowiem składał on zeznania podatkowe za lata 2005 – 2008 wspólnie ze swoją małżonką H. P., zatrudnioną w tamtejszym urzędzie. Natomiast udostępnienie tych danych było niezbędne dla osiągnięcia prawnie usprawiedliwionego celu odbiorcy tych danych,

tj. Dyrektora Izby Skarbowej w R., wynikającego ze wskazanych już wyżej przepisów art. 5 pkt 7 ppkt 1) ustawy o urzędach i izbach skarbowych i § 2 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy

o dostępie do informacji publicznej), a niezbędność zrealizowania tego uprawnienia wynikała z przepisu prawa, tj. z art. 297 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Reasumując, przesłankami legalizującymi udostępnienie powyższych danych były warunki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dodać również w tym miejscu należy, że co do braku wyjaśnienia przez organ podstawy prawnej udostępnienia danych osobowych, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] marca 2013 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o ustosunkowanie się do powyższej kwestii, zaś wymieniony w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. wyjaśnił, że precyzyjną podstawą udostępnienia danych osobowych był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na marginesie już wskazać należy, co słusznie zauważył organ

w zaskarżonej decyzji, że przepis ten zezwala na udostępnienie akt zawierających informacje zawarte w art. 182 Ordynacji podatkowej, jak również nie zawierających tych informacji.

Wskazać ponadto należy, że podpisującym upoważnienie z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], był J. C. i nie jako – wbrew zarzutom skarżącego – p. o. Dyrektora Izby Skarbowej w R., ale jako Dyrektor Izby Skarbowej

w R. działający w zastępstwie. Należy również podzielić – zdaniem Sądu – stanowisko przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie kontroluje, ani nie nadzoruje prawa materialnego oraz procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. Organ ten bowiem, stosownie do treści art. 12 pkt 2 ustawy, realizuje swoje zadania poprzez wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów

o ochronie danych osobowych.

Reasumując, w świetle powyższych ustaleń nie sposób podzielić zarzutów skarżącego w zakresie dopuszczenia, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym żądanego przez stronę, tj. naruszenia i to w sposób kwalifikowany art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.

Rację natomiast należy przyznać skarżącemu, że postępowanie

w rozpoznawanej sprawie było prowadzone przez organ z naruszeniem terminów przewidzianych w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz nie miało to – w ocenie Sądu – istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.