Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1745/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania C.G. od decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 25 ust. 1 i art. 88 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) oraz § 12 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 218, poz. 1699 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku służbowym nieobsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz nie wykonuje zadań służbowych.

Na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, żołnierzowi zawodowemu można powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na jednym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Wyższe stanowisko służbowe, zgodnie z art. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, oznacza stanowisko, którego stopień etatowy jest wyższy od stopnia etatowego poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego, natomiast stanowiskiem równorzędnym jest stanowisko, którego stopień etatowy jest równy stopniowi etatowemu poprzednio zajmowanemu.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, określające konsekwencje powierzenia żołnierzowi czasowego wykonywania obowiązków służbowych, ponieważ dodatkowe wynagrodzenie przysługuje żołnierzowi jedynie w przypadku spełnienia przesłanek wynikających z powołanych wyżej przepisów.

Wobec tego, brak jest podstaw prawnych do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu powierzenia obowiązków na niższym stanowisku służbowym.

Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez C.G., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił w skardze, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów:

1) art. 25 i art. 88 ustawy pragmatycznej, w związku z nieotrzymaniem dodatkowego wynagrodzenia z tytułu czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku podoficera sztabowego etat sierżant (stanowisko pojedyncze i najniższe w wojskowej komendzie uzupełnień),

2) § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, wydanego na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy pragmatycznej, które wydaje się spełniać wszelkie wymogi zawarte w upoważnieniu ustawowym,

3) § 12 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, wydanego na podstawie art. 46 ustawy pragmatycznej, poprzez jego nieprzekonujące powołanie, który to przepis wydaje się być ewidentnie niezgodny z zasadami technik prawodawczej oraz ugruntowanymi orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego, przez co może być przepisem niekonstytucyjnym, a więc niemającym zastosowania w praktyce,

4) art. 7, art. 10, art. 61 § 4, art. 80 w zw. z art. 81, art. 107 § 3, art. 138 Kpa, w efekcie czego zamiast ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ograniczono się tylko do częściowej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, co jest sprzeczne z ideą postępowania odwoławczego.

Ponadto skarżący zarzucił, że przy rozpatrywaniu odwołania nieuwzględniono jego żądań i nie odniesiono się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem " o zbadanie zgodności z ustawą pragmatyczną przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, gdyby od tego zależało wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszej skargi ".

Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się również do zarzutów podniesionych w skardze i ocenił je jako niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wydając decyzję administracyjną organ ma obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej - art. 7 Kpa. - poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ma on także obowiązek należycie i wyczerpująco informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego - art. 9 Kpa - spoczywa na nim także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego - art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa - oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 Kpa.

W rozpatrywanej sprawie organ naruszył wskazane powyżej reguły w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać " wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa ". Uzasadnienie prawne powinno być logicznym wnioskiem, wyprowadzonym z ustalonych faktów i ich prawnej oceny według obowiązujących przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Uzasadnienie będące integralną częścią decyzji musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego, w sposób nie budzący wątpliwości, jakie uprawnienie zostało przyznane lub, że organ odmówił jego przyznania.

W decyzji odmawiającej przyznania stronie określonego prawa, obowiązkiem organu administracji publicznej jest określenie precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości odmiennej interpretacji, dlaczego decyzja jest dla strony niekorzystna.

Zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nie wynika dlaczego organ odmówił skarżącemu wnioskowanego świadczenia pieniężnego.

Rozpoznając ponownie sprawę, organy zobowiązane są uwzględnić uwagi Sądu, a w szczególności dokonać ponownej analizy przepisów prawa materialnego, które organ stosował i swoje stanowisko uzasadnić w sposób odpowiadający warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uwzględnił je w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu, na tym etapie postępowania, nie mogły zostać uwzględnione. Sąd nie znalazł podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie określonym w skardze oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, gdyż sprawa korzysta ze zwolnienia ustawowego, a skarżący nie wykazał, że poniósł koszty związane np. z ustanowienieniem pełnomocnika z wyboru.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.