Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 2776/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (Spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi L. i W. N. oraz M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L. i W. N. i M. N. kwotę 20,- zł (dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 kwietnia 2003 r., po rozpoznaniu odwołania M. N. oraz L. i W. N. od decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia 23 stycznia 2003 r. ustalającej, na wniosek W. B., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie pensjonatu na działce nr 5- 309/2 położonej w M. przy ul. J., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało przepisy art. 39 i art. 40 ust. l i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § l pkt l kpa .

Organ odwoławczy wskazał, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone zgodnie z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego M., zatwierdzonego uchwałą Nr "[...]" Rady Miasta M. z dnia 25 marca 1992 r. Z planu tego wynika, że działka, na której usytuowany jest pensjonat mający ulec nadbudowie, położona jest w rejonie miasta przeznaczonym na zieleń i rekreację, w tym pod obsługę ruchu turystycznego i bazę noclegową, na obszarze o symbolu "III MN" co oznacza "funkcję mieszkaniową -adaptacja, bez rozbudowy, możliwe zmiany funkcji na pensjonatową".

W ocenie Kolegium, zakaz rozbudowy nie dotyczy wszystkich istniejących obiektów, lecz jedynie istniejącej funkcji mieszkalnej.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. N. to oraz L. i W. N. podnosili, że dokonana już wcześniej nielegalna rozbudowa wraz z aktualną nadbudową o trzy kondygnacje zasłoni całkowicie ich budynek pensjonatowy pozbawiając go światła i widoku na jezioro. Ponadto zarzucali, że Kolegium rozpatrując odwołanie odniosło się tylko do budynku nr 24 należącego do W. i M. N., nie uwzględniając roszczeń skarżących o pozbawienie światła i walorów widokowych pensjonatu M. N., położonego przy ul. J.

W toku postępowania sądowo - administracyjnego skarżący dodatkowo powoływali się na uchwałę Nr "[...]" Rady Miejskiej w M. z dnia 20 marca 2003r. w sprawie uznania za pomnik przyrody drzewa, znajdującego się na ich działce, zakazującą budowy lub rozbudowy jakichkolwiek obiektów budowlanych w promieniu 15 metrów od pnia i korony drzewa.

Ponadto zarzucili oni, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna także z nowym planem

zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej M. Nr "[...]" z dnia 23 października 2003r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ wskazał, że jego argumentacja w zakresie wpływu inwestycji W. B. na sąsiednie działki, odnosi się także do pensjonatu M. N., choć nie było to przedmiotem odwołania.

W dniu 16 lutego 2004r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wygaszenia decyzji organu rozpoznającego sprawę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w pierwszej instancji.

Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2004 r. postępowanie to zostało umorzone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W związku z reformą sądownictwa administracyjnego skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Skarga podlega uwzględnieniu, lecz z innych przyczyn aniżeli podnoszone przez

skarżących. Na rozstrzygniecie nie mogły mieć wpływu podnoszone w skardze okoliczności dotyczące niezgodności przedmiotowej inwestycji z nowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zakazu rozbudowy z uwagę na ochronę pomnika przyrody. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli zgodności decyzji z obowiązującym prawem według stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zaś obydwie okoliczności, na które powołują się skarżący, wystąpiły już po wydaniu decyzji. Uchwała zabraniająca budowy i rozbudowy w pobliżu drzewa uznanego za pomnik przyrody weszła w życie 7.05.2003r., zaś nowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznaczający przedmiotowy teren na usługi turystyczne obowiązuje od 16.12.2003r.

W niniejszym postępowaniu nie mogły też odnieść zamierzonego skutku zawarte w skardze zarzuty o naruszeniu przez inwestorów prawa skarżących do światła słonecznego i walorów widokowych. Te kwestie bowiem mogą być ewentualnie rozpatrywane na etapie postępowania o pozwolenie na budowę.

Zgodnie jednak z art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to , iż Sąd dokonuje kontroli legalności decyzji także w zakresie nie objętym skargą.

Zaskarżona decyzja została wydana pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (dz.u Nr 89, poz. 415 ze zmianami). zwanej dalej ustawą. Dlatego przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

W myśl art. 40 ust. l ustawy ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami planu uzasadniało wydanie decyzji odmownej .

Zgodności z planem wymagał również art. 43 ustawy, według którego nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. A contrario organ winien odmówić ustalenia warunków, jeżeli planowana inwestycja naruszała ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

W rozpoznawanej sprawie podstawowym zagadnieniem było więc rozstrzygnięcie, czy decyzje organów administracji były zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do art. 7 ustawy plan taki jest przepisem gminnym zawierającym unormowania materialnoprawne i jako taki jest podstawą do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Do wykładni postanowień planu miejscowego odnoszą się wobec tego takie same kryteria i wymogi, jak do wszystkich innych aktów prawnych.

Oznacza to, iż w pierwszej kolejności należy stosować wykładnię gramatyczną, a dopiero gdyby ta nie doprowadziła do zinterpretowania normy prawnej, można sięgać do wykładni celowościowej.

W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż organy rozpoznające sprawę w pierwszej i drugiej instancji niewłaściwie zinterpretowały zapisy planu, bezpodstawnie przyjmując, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozostaje z nim w sprzeczności. Według literalnego brzmienia planu symbol "I 11 MN " oznaczał "istniejącą funkcję mieszkalną - adaptacja, bez rozbudowy, możliwe zmiany na funkcję pensjonatową". Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że możliwa jest jedynie zmiana funkcji istniejącego już obiektu mieszkalnego na pensjonat, ale z pozostawieniem zakazu rozbudowy. Nieusprawiedliwione jest odczytywanie tej części planu jako zakazu rozbudowy istniejącej zabudowy mieszkalnej i dopuszczenie rozbudowy po zmianie funkcji na pensjonatową. Zakaz ten odnosi się bowiem, zdaniem Sądu, do obydwu sposobów użytkowania budynku. Bezzasadnym byłoby odnoszenie zakazu rozbudowy wyłącznie dla funkcji pierwotnej skoro zapis planu daje tylko możliwość przekształcenia funkcji z "mieszkalnej" na "pensjonatową", bez wskazania, że po przekształceniu funkcji możliwa jest rozbudowa.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy trudno zresztą mówić o zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, skoro z pism stron wynika, że działki inwestorów i skarżących są już faktycznie zabudowane hotelami obsługującymi znaczną liczbę turystów. Nie może zaś budzić wątpliwości, że funkcja hotelowa i pensjonatowa nie są tożsame.

Skoro zaskarżona decyzja została oparta na niewłaściwej, rozszerzającej wykładni, u zagospodarowania terenu, na którym zlokalizowana jest działka inwestorów należało uznać, że wydano ją z naruszeniem 40 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § l pkt l cytowanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji wyroku Sąd oparł na art. 152 tejże ustawy z uwagi na potrzebę objęcia tymczasową ochroną interesów skarżących wobec potencjalnej możliwości wykonania decyzji wzruszonej nieprawomocnym orzeczeniem Sądu.

O kosztach postępowania sądowo- administracyjnego orzeczono na zasadzie art. 200 cytowanej ustawy stosownie do wyniku sprawy.