Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 167/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

III SA/Gl 167/04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie: WSA Małgorzata Jużków (spr.) Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant: Ewa Olender po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

III SA/Gl 167/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u L. L. choroby zawodowej – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniu nr [...] wystawionym przez lekarzy z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w dniu [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oraz tożsamego w treści orzeczenia lekarzy z Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...] z dnia [...] r. Obie placówki stwierdziły niedosłuch obustronny mieszany, który nie jest charakterystyczny dla działania hałasu przekraczającego dopuszczalne normy higieniczne.

Z oceny narażenia zawodowego wynikało, że L. L. pracował w latach 1987-2000 w "A" w W. [...] jako [...],[...],[...] oraz w latach 2000-2001 w "B" w B. na stanowisku [...] w warunkach narażenia zawodowego na hałas.

W konkluzji Inspektor Sanitarny stwierdził, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez uprawnioną placówkę diagnostyczną oraz wykazanie, że warunki pracy w okresie zatrudnienia miały wpływ na wystąpienie zachorowania. W przedmiotowej sprawie warunki te nie zostały spełnione. L. L. pracował w narażeniu na hałas ponadnormatywny, ale kompetentne jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u niego choroby zawodowej słuchu, co wykluczało wydanie decyzji o jej stwierdzeniu.

Decyzję powyższą zaskarżył L. L.. W odwołaniu podniósł, że nie zgadza się z jej rozstrzygnięciem, gdyż jest dla niego krzywdząca. Wniósł o jej uchylenie i skierowanie go na ponowne badanie celem stwierdzenia u niego choroby zawodowej słuchu. Dodatkowo podkreślił, że decyzja została wydana z naruszeniem § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), który stanowi, że postępowania rozpoczęte przed dniem jego wejścia w życie prowadzone są na podstawie dotychczasowych przepisów czyli rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Na potwierdzenie swoich zarzutów załączył kserokopię skierowania lekarskiego na badanie do Poradni Chorób Zawodowych w S. z [...] 2002r., kserokopię pisma z [...] 2002 r. adresowanego do "C" o wydanie karty pracowniczej oraz kserokopię pisma "Wywiad środowiskowy dotyczący przebiegu i warunków pracy zawodowej" z [...] r. sporządzonego przez [...] BHP "C" dla potrzeb niniejszego postępowania. Kwestionował również przyjęty przez lekarzy orzeczników jednostki I stopnia okres narażenia na hałas ponadnormatywny, z wyłączeniem lat 1997 – 2000, kiedy nie przekraczał on dopuszczalnych norm.

Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art.138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.

Dalej stwierdzono, że obie placówki orzecznicze, a w szczególności placówka orzecznicza II szczebla, którą jest Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczyła u skarżącego chorobę zawodową wymienioną w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Jak wynika z uzasadnień obu orzeczeń u badanego stwierdzono "obustronny niedosłuch mieszany (przewodzeniowo - odbiorczy) powstały z udziałem czynników pozazawodowych (zapalnych), który nie spełnia - w myśl aktualnie obowiązujących przepisów kryteriów prawnych dotyczących ślimakowej lokalizacji uszkodzenia słuchu i nie upoważnia do zakwalifikowania rozpoznanego schorzenia do pozycji 21 wykazu chorób zawodowych".

Dalej, na podstawie ustaleń dochodzenia epidemiologicznego organ odwoławczy uznał, ze L. L. w latach 1987-2001 pracując w "A" w W., na różnych stanowiskach [...]- jako [...],[...] i [...] oraz w "B" w B. jako [...] był narażony na hałas stanowiący istotne zagrożenie dla narządu słuchu. Uznał zatem, że przez cały okres pracy zawodowej pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. Nie odniósł się natomiast do zarzutu o wydaniu decyzji na podstawie błędnej podstawy prawnej, a na koniec wyjaśnił, że nie można ponowić badania lekarskiego ze względu na wyczerpanie dwuszczeblowego trybu diagnostyczno - orzeczniczego przewidzianego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym chorób zawodowych. W konkluzji stwierdził, ze brak rozpoznania jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych musiał skutkować odmową stwierdzenia choroby zawodowej.

W skardze z [...] r., adresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, L. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania.

W szczególności podkreślił, że organ odwoławczy błędnie ocenił wydane w sprawie orzeczenia lekarskie i nie odniósł się do podniesionych przez niego zarzutów dotyczących wydania decyzji na podstawie błędnych przepisów prawa. Na rozprawie zaś oświadczył, że skierowanie na badanie słuchu z [...] 2002 r. wystawił mu lekarz specjalista u którego się leczy. Kiedy telefonicznie chciał ustalić termin badania okazało się, że ze względu nie dysponuje niezbędnymi dokumentami dotyczącymi przebiegu jego pracy zawodowej oraz leczenia. Polecono mu zgromadzić te dokumenty i dopiero wtedy ponownie ustalić termin badania. Nastąpiło to we [...] lub [...] 2002 r. wtedy też okazało się że ze względu na zmianę regulacji prawnej w sprawie chorób zawodowych posiadane przez niego skierowanie jest nieaktualne i winien przedłożyć nowe na specjalnym druku. Żądane skierowanie wystawił ten sam lekarz i dopiero wtedy w Przychodni Medycyny Pracy w S. wyznaczono mu termin badania. Podkreślił, że pierwsze objawy niedosłuchu stwierdzono u niego w czasie badań okresowych w latach 1992, 1993, a w trakcie badania w roku 1995 stwierdzono niedosłuch mieszany.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa, które to naruszenie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy. Polegało ono min. na niedostatecznym wyjaśnieniu na podstawie jakich przepisów prawa winno być ono prowadzone i stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzeniu całego materiału dowodowego – art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w konsekwencji mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania prawa materialnego.

Rozpatrując niniejszą sprawę trzeba przede wszystkim zauważyć, że stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom nie dał wiary i odmówił mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja wskazanym wymaganiom nie odpowiada, gdyż uzasadnienie charakteryzuje lakoniczność jej pisemnych motywów oraz brak odniesienia do zarzutów odwołania.

W niniejszej sprawie, stosownie do zapisu § 4 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) wątpliwym jest czy ma ono zastosowanie. Pierwszy z powołanych przepisów mówi o tym, kiedy właściwy organ inspekcji sanitarnej wszczyna postępowanie, a drugi stanowi, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzania, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Powyższe rozporządzenie weszło w życie 14 dni od ogłoszenia, co miało miejsce 19 sierpnia 2002 r., czyli 3 września 2002 r. Organ Inspekcji Sanitarnej nie wyjaśnił, kiedy miało miejsce zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej narządu słuchu (wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych) u L. L.. Okoliczność ta budzi istotne wątpliwości, gdyż w aktach sprawy jako pierwszy widnieje dokument "WYWIAD środowiskowy dotyczący przebiegu i warunków pracy zawodowej" skarżącego opatrzony datą [...] 2002 r. oraz "Zaświadczenie" z [...] 2002 r. oraz [...] 2002 r. o zatrudnieniu L. L. w "B". Wątpliwości te dodatkowo pogłębia znajdująca się w aktach sprawy kserokopia (bez uwierzytelnienia) skierowania skarżącego na badania lekarskie do Poradni Chorób Zawodowych w S. z [...] r. Skierowanie to wystawił lekarz specjalista otolaryngolog z [...] Zakładu Opieki Alergologicznej i Laryngologicznej w W.. Również w aktach sprawy, jako załącznik do odwołania od orzeczenia lekarskiego z [...] r. znajduje się pismo skarżącego adresowane do Dyrekcji "C" z [...] r. o wydanie karty pracowniczej w związku otrzymaniem skierowania na badanie słuchu w związku z podejrzeniem choroby zawodowej oraz pismo Kierownika Poradni Chorób Zawodowych w S. z [...] r. nr [...] informujące, że L. L. "zgłosił się na badanie w kierunku zawodowego uszkodzenia słuchu po 2 września 2002 r. (...) ze skierowaniem na badanie na recepcie z data [...] 2002 r. i zalecono mu zgłoszenie się na badanie z aktualnym skierowaniem na obowiązującym formularzu i [...] 2002 r. badanie przeprowadzono zgodnie z aktualnie obowiązującym trybem".

Organ I instancji i nie czynił dalszych ustaleń co do wyjaśnienia podstawy prawnej prowadzonego postępowania, a następnie wydanej decyzji. Mimo wątpliwości wynikających z dat dokumentów przedłożonych przez skarżącego przyjął, że w sprawie mają zastosowanie przepisy aktualnie obowiązujące.

Pomimo zarzutów błędnej podstawy prawnej podniesionych w odwołaniu nie czynił ich także organ II instancji. Nie wyjaśnił dlaczego nie uznał ich zasadności i dlaczego w niniejszej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (..), chociaż skierowanie na badanie nosi datę [...] 2002 r. czyli wskazującą na rozpoczęcie postępowania pod rządami uchylonego rozporządzenia z 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wydanej decyzji nie zawarł wyjaśnienia jej podstawy prawnej, czym uchybił obowiązkowi z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że organ I i II instancji nie poczynił w tym zakresie ustaleń faktycznych wykluczających zasadność zarzutu wydania decyzji na błędnej podstawie prawnej. Nie można tym samym wykluczyć, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia u L. L. choroby zawodowej słuchu rozpoczęło się przed 2 września 2002 r., a tym samym właściwe byłyby przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z 18 stycznia 1983 r. Rozporządzenie to zawierało przepisy korzystniejsze dla pracownika, niż aktualnie obowiązujące i zastosowane przez organy Inspekcji Sanitarnej w niniejszej sprawie. Przesłanką stwierdzenia choroby zawodowej słuchu było domniemanie związku przyczynowego stwierdzonego przez jednostkę orzecznicza niedosłuchu odbiorczego (bez kryterium wielkości jego ubytku), charakterystycznego dla działania ponadnormatywnego hałasu występującego w środowisku pracy ze stwierdzenie występowania takiego hałasu w środowisku pracy.

Jak wynika z przedstawionych sądowi akt sprawy, L. L. pracował w "A" w W. od 1982 r. do roku 2000 r., na różnych stanowiskach, w tym od roku 1987 [...] w narażeniu na hałas o natężeniu od 84 do 89 dB (odchodzenie epidemiologiczne z [...] 2003 r.). Dalej pracował do nieprzerwanie do [...] 2001 r., kiedy przeszedł na urlop [...], w "B" w B. w hałasie o natężeniu 85-87 dB (dochodzenie epidemiologiczne z [...] 2003 r.).

Z racji prowadzonego postępowania skarżący został poddany badaniu w Poradni Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.. W orzeczeniu z [...] 2003 r. nie stwierdzono u badanego choroby zawodowej słuchu ze względu na stwierdzony niedosłuch obustronny przewodzeniowo- odbiorczy, wynoszący dla UP-[...] dB, a dla UL- [...] dB, który nie jest jednak charakterystyczny dla skutków działania hałasu co nie uzasadnia przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia. Dodatkowo stwierdzono obustronnie stan po przebytym zapaleniu ucha środkowego. Orzeczenie wydano po przeprowadzeniu diagnostyki audiologicznej. Z orzeczenia nie wynika czy lekarze dysponowali jakąkolwiek dokumentacją lekarską skarżącego, a w szczególności tą, której kserokopia znajduje się w aktach sprawy jako załącznik do odwołania od wydanego przez nich orzeczenia.

W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z [...] r., wydanym w postępowaniu odwoławczym rozpoznano u skarżącego niedosłuch obustronnie mieszany, atypowy dla skutków działania hałasu na narząd słuchu, co nie uzasadnia przyjęcia jego związku przyczynowego z warunkami pracy. Stwierdzono niedosłuch wynoszący dla UP -[...] db, a dla UL [...] dB i brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (..)..

Z tym ustaleniem, co wskazano wyżej, nie zgodził się skarżący i kwestionował zasadność wydanych orzeczeń odwołując się do dokumentacji lekarskiej dotyczącej stanu jego narządu słuchu, której część załączył do akt sprawy. Nie wiadomo jednak, czy była ona przedmiotem analizy lekarzy orzeczników, gdyż nie odnieśli się do niej w wydanych orzeczeniach, które są uzasadnione bardzo lakonicznie.

W tym miejscu, nie sposób nie zauważyć, że dochodzenia epidemiologiczne wskazane wyżej, na podstawie których oparto ustalenia co do występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy skarżącego i czasokresu jego oddziaływania były prowadzone po wydaniu obu orzeczeń lekarskich, a tym samym ich treść nie mogła być znana orzecznikom.

Uchybień tych nie dostrzegł organ odwoławczy, tym samym utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji uchybił dyspozycji art.6, art. 7, art. 77 k.p.a. oraz dyrektywie wnikliwej i konsekwentnej oceny wiarygodności zebranego materiału dowodowego, wynikającej z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 tej ustawy.

Choroba zawodowa jest w istocie pojęciem prawnym oznaczającym, zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki wykonywania. W konstrukcji prawnej choroby zawodowej istnieje domniemanie/ wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym narażeniem pracownika na działanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, a rozpoznaną chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych.

Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego bezspornym jest, że został spełniony jeden z dwóch warunków uprawniające do stwierdzenia choroby zawodowej, jakim jest praca w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy dla zdrowia. Czynnikiem tym był hałas przekraczający znacznie dopuszczalne normy higieniczne.. Ustalenie to będzie aktualne, niezależnie od tego czy organy inspekcji sanitarnej wydane decyzje oparły na prawidłowej podstawie prawne, gdyż przesłanka ta występuje w obu rozporządzeniach. Bezspornym jest także, że u skarżącego rozpoznano wskazane wyżej zmiany patologiczne narządu słuchu, które nie są charakterystyczne dla działania czynnika szkodliwego dla zdrowia jakim jest hałas przekraczający dopuszczalne normy higieniczne, wymienione w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych 2002 r. oraz pozycji 15 rozporządzenia obowiązującego uprzednio.

Podkreślić należy, że tylko orzecznicy jednostki I szczebla wskazali na przebyty przez skarżącego stan zapalny ucha środkowego. Nie wyjaśnili jednak kiedy choroba ta miała miejsce i w jakim pozostaje związku ze stwierdzonym niedosłuchem mieszanym. Nie odniósł się do powyższego stwierdzenia organ II szczebla. Wyjaśnienia w tym zakresie są istotne dla ostatecznego rozstrzygnięcia, gdyż skarżący podnosi, że jego niedosłuch jest konsekwencja działania hałasu w środowisku pracy, a po raz pierwszy ubytki słuchu zostały u niego stwierdzone w czasie badań okresowych w latach 1992 i 1993. Potwierdzeniem tych twierdzeń są (kserokopie) audiogramów przeprowadzonych badań słuchu z [...] 1992 r. i [...] 1993 r. Niezależnie od tych badań, w badaniu przeprowadzonym w 1995 r stwierdzono u skarżącego niedosłuch obustronny mieszany, a [...] 2001 r. został skierowany przez pracodawcę na badanie profilaktyczne m.inn. słuchu.

Lekarze orzecznicy nie odnieśli się do powyższej dokumentacji ani też nie dysponowali pełną dokumentacją skarżącego dotyczącą jego schorzenia słuchu. Nie ujawniono w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej z leczenia poprzedzającego skierowanie go na badanie słuchu w kierunku choroby zawodowej. Tym samym nie ustalono, kiedy po raz pierwszy u skarżącego stwierdzono niedosłuch, w jakich rozmiarach i jakiego typu. W czasie badań przeprowadzonych dla potrzeb niniejszego postępowania stwierdzono u skarżącego zmiany patologiczne narządu słuchu, które nie są charakterystyczne dla działania hałasu, ale nie wykluczono możliwości następczego wystąpienia niedosłuchu przewodzeniowo- odbiorczego. Sąd zauważa, że część orzeczenia zatytułowana "uzasadnienie", takowym nie jest. Nie zawiera istotnych dla sprawy informacji związanych ze stwierdzonym u badanego schorzeniem, jego przyczynami. i przebiegiem oraz przeprowadzonymi badaniami. Nie odnosi się do dokumentacji lekarskiej, a w szczególności audiogramów przedłożonych przez skarżącego. Tym samym nie zawiera informacji pozwalających sądowi dokonać prawidłowej jego oceny.

Na organach administracji publicznej orzekających w sprawach chorób zawodowych ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości występujących w toku prowadzonego postępowania dowodowego, a wydana przez niego decyzja winna być zgodna z prawem. Winien pamiętać, że jak to już wielokrotnie podkreślano w innych orzeczeniach sądowych w sprawie chorób zawodowych, orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie tak jak każdy inny dowód zebrany w toku postępowania. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla sprawy okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej, i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonująco uzasadniona, a w szczególności czy została wydana zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Dopiero gdy odpowiada tym warunkom stanowi podstawę wydania prawidłowej decyzji.

W tym miejscu należy przypomnieć, że wojewódzki sąd administracyjny sprawuje jedynie kontrolę decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem (art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania przedmiotu sprawy. Oznacza to, że rozpoznając skargę na daną decyzję administracyjną ocenia czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone określone przepisy prawa. Jeżeli takie naruszenie miało miejsce to w określonych prawem sytuacjach wadliwą decyzję eliminuje z obrotu prawnego (art. 145 p.p.s.a.)..

W niniejszej sprawie poczynione przez organy Inspekcji Sanitarnej ustalenia co do podstawy prawnej ich działania wymagają uzupełnienia i jednoznacznego określenia, a zgromadzony materiał dowodowy jest niepełny i nie pozwala sądowi dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż nie wie, które przepisy prawa są dla tej oceny właściwe.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ Inspekcji Sanitarnej uwzględni rozważania Sądu orzekającego i ustali bezspornie kiedy postępowanie w niniejszej sprawie zostało rozpoczęte i na podstawie jakich przepisów winno być prowadzone. W tym celu koniecznym jest zgromadzenie pełnej, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, dokumentacji lekarskiej dotyczącej wykonywanych badań słuchu skarżącego, ewentualnego leczenia i przesłanek skierowania na badanie w kierunku choroby zawodowej oraz weryfikacji tego skierowania. W aktach sprawy znajdują się tylko kserokopie dokumentów bez ich uwierzytelnienia lub potwierdzenia za zgodność z oryginałem. Nie pochodzą też od ich wystawców czy dysponentów. Wyjaśnienia również wymaga, odmowa przeprowadzenia badania słuchu L. L. na podstawie skierowania z [...] 2002 r., a wręcz uzależnienie jego przeprowadzenia od przedłożenia nowego skierowania na badanie w kierunku choroby zawodowej słuchu, wydanego na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (..). Nadmienić trzeba, że skierowania tego nie załączono do akt sprawy. Celem wyjaśnienia dalszych wątpliwości koniecznym jest przesłuchanie skarżącego celem ustalenia m.in. daty podjęcia działań w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej słuchu, terminu zgłoszenia się na badanie czy też ustalenie tego terminu w Poradni Chorób Zawodowych w S.. Ustalenia te są niezbędne dla dalszych czynności w sprawie. Od nich bowiem zależy czy koniecznym będzie zasięganie ponownie opinii orzeczników co do schorzenia niedosłuchu zawodowego na podstawie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983 r., czy też uzupełniającej opinii Instytutu Medycyny Pracy. Tak uzupełniony materiał dowodowy winien zostać poddany ponownie wnikliwej ocenie, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, stosownie do zapisu art.107 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił obie decyzje.

Sąd nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art.152 p.s.a., ponieważ zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu.