Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1013/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 188, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędzia WSA (del.) Tomasz Świstak, Protokolant starszy asystent sędziego H. S., po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1641/16 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do odbywania szkolenia specjalistycznego w dziedzinie ortodoncji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od A. S. na rzecz Ministra Zdrowia kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1641/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. S. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do odbywania szkolenia specjalistycznego w dziedzinie ortodoncji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżoną decyzję wskazał, że Minister Zdrowia decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr ..., znak: ..., po rozpatrzeniu odwołania A. S. (zwanej dalej skarżącą), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody M. z dnia 11 grudnia 2015 r., znak: ..., odmawiającą zakwalifikowania skarżącej na szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie ortodoncji.

Po przeprowadzeniu analizy materiału zgromadzonego w sprawie Sąd uznał, że organ drugiej instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem Sądu, nie można było również przyjąć, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Tym samym Sąd uznał, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu również uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., zwłaszcza w zakresie uzasadnienia prawnego. Przytoczone podstawy prawne i przedstawiona wykładnia powołanych przepisów prawa są, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nietrafne.

Sąd wskazał, że kwalifikacja kandydatów do odbycia szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie ortodoncji dokonana została przez Wojewodę M. dwukrotnie raz w 2009 r. oraz ponownie w styczniu 2011 r., co tym razem znalazło swój wyraz w Aneksie z dnia 28 stycznia 2011 r. do protokołu postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w terminie od 1 do 31 października 2009 r. przez M. C. w K. w dziedzinie ortodoncji. Zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak jasno, przez jakich kandydatów miejsca na szkolenie specjalistyczne były obsadzane w 2011 r. Porównywanie punktów wyrażonych w liczbach naturalnych i w procentach oraz miejsc zajętych przez kandydatów różnych kategorii w konkursie z 2009 r. sugerowałoby, że miejsca określone (przyznane) przez Ministra Zdrowia w 2009 r. (kwalifikacja w okresie 1–31 października 2009 r.) nie zostały obsadzone aż do stycznia 2011 r. Jak się zatem stało, że lekarz po stażu, który złożył wniosek nr ..., został zakwalifikowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie pozarezydenckim na podstawie pierwotnej listy z 29 października 2009 r. i rozpoczął to szkolenie. Czy pozostałe miejsca na szkolenie pozostały niewykorzystane przez ponad rok?

W ocenie Sądu, bez wyjaśnienia powyższej wątpliwości argument, że "lekarz składający wniosek nr ... nie zajął miejsca skarżącej na liście rankingowej", jest niezrozumiały. Patrząc na przedstawiony argument w sposób formalny można powiedzieć: rzeczywiście nie zajął miejsca skarżącej, gdyż w 2009 r. dla tej kategorii lekarzy, do której zaliczała się skarżąca w ogóle nie było miejsc. Jeśli jednak w 2011 r. punktacja tego lekarza kwalifikowała go na 8 miejscu to jednak jakieś miejsce na szkoleniu rozpoczynającym się bezpośrednio po 31 października 2009 r. zostało jednak zajęte. Organ nie kwestionuje tego faktu, twierdzi nawet, że ów lekarz wykonywał swoje "prawa nabyte".

Sąd wywiódł, że nie zostało również wyjaśnione, jaki skutek dla skarżącej i pozostałych kandydatów miała zmiana struktury listy lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia w 2011 r. W aktach sprawy znajduje się np. informacja, że lekarz, który złożył wniosek o numerze ... zajął ostatecznie 5 miejsce na liście rankingowej, mimo że uzyskał taką samą ilość punktów z LEP/LDEP (tj. 162) jak skarżąca. Czy w tym przypadku komisja konkursowa przeprowadziła dodatkową rozmowę kwalifikacyjną, przewidzianą w § 19 ust. 7 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów? Organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji do tej okoliczności się nie odniósł, co może sugerować, że jej nie zbadał.

Sąd podniósł również, że w zaskarżonej decyzji wspomina się też, że fakt niezakwalifikowania skarżącej na szkolenie w rezultacie sporządzenia Aneksu z dnia 28 stycznia 2011 r. nie ograniczał jej praw, gdyż mogła stanąć do kolejnego konkursu. Organ drugiej instancji, czyli Minister Zdrowia, który na przebieg takich konkursów ma istotny wpływ, między innymi dlatego, że określa liczbę miejsc na szkolenia, nie wspomina w swojej decyzji o takich konkursach. Nie wskazuje zatem, czy inni kandydaci, którzy stanęli do konkursu w październiku 2009 r., do takich kolejnych konkursów się zgłaszali. Minister nie pisze również, czy skarżąca została zaproszona do udziału w takich kolejnych konkursach. Skoro organ sam przyznaje, że zmiana wyników konkursu z 2009 r. nastąpiła w wyniku "błędu w sposobie przeprowadzenia tego postępowania", to mógłby wskazać w uzasadnieniu swojej decyzji, czy były przeszkody prawne dla zaproszenia skarżącej do takiego konkursu. To nie byłoby przecież zaproszenie na ponowny egzamin lekarski, lecz do procedury ponownego liczenia punktów, nawet jeśli obejmowała ona punktowaną rozmowę kwalifikacyjną.

Sąd zaznaczył, że powyższe pytanie nie ma wyłącznie charakteru retorycznego, czy odnoszącego się do sfery dobrych obyczajów. Art. 8 k.p.a. przewiduje, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zdaniem Sądu, jeśli błędy w działaniu organu znacząco nadszarpnęły zaufanie, o którym mowa w powołanym przepisie, to zasadne jest pytanie o działania podjęte przez organy administracji w celu ograniczenia skutków takich błędów.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, należy także wziąć pod uwagę podnoszone przez skarżącą, i komentowane przez organ, argumenty odnoszące się do standardów konstytucyjnych. W niniejszej sprawie istotną rolę odgrywają dwa takie argumenty: z respektowania przez organy administracji zasady ochrony praw nabytych oraz z poszanowania zasady równości.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest zdecydowanie nietrafne.

W pierwszej kwestii, organ błędnie zinterpretował zasadę praw nabytych nie dostrzegając lub choćby nie doceniając, że ze standardu demokratycznego państwa prawa przyjętego w art. 2 Konstytucji RP wyprowadza się zasadę praw słusznie nabytych, a nie jakkolwiek nabytych (vide: P. Tuleja, Komentarz do art. 2 [Konstytucji], w: Konstytucja RP. Tom I. Komentarz. Art. 1–86, Seria: Duże komentarze Becka, Warszawa 2016, s. 226 i 227). Dodatkowa ocena ma znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Lekarz, który złożył wniosek o nr ..., rozpoczął szkolenie specjalistyczne w wyniku błędów w stosowaniu prawa przez organy administracji. Mimo zatem że nie ma podstaw wątpić w dobrą wolę lekarza, nie można przyjąć, że mamy w tym przypadku do czynienia z prawami słusznie nabytymi. W prawie prywatnym obowiązuje zasada, że nikt nie może przenieść więcej praw niż ich ma. W dziedzinie prawa publicznego (w tym prawa administracyjnego) sens wymienionej zasady wyrażony jest przez konstytucyjną i ustawową (art. 6 k.p.a.) zasadę legalności działania organów administracji. Każdy ma takie uprawnienia, jakie wynikają z przepisów prawa, lub jakie są konstytuowane i aktualizowane przez legalne działania państwa. W odmiennym przypadku nie możemy mówić o nakazie ochrony praw słusznie nabytych.

Sąd uznał, że o kontynuowaniu szkolenia przez lekarza, który złożył wniosek nr ..., zdecydowały raczej względy pragmatyczne (efektywnościowe, ekonomiczne), a nie szczególny legalizm właściwych organów. Jest zrozumiałe, że jeśli ktoś rozpoczął i odbywał przez ponad rok specjalistyczne i kosztowne szkolenie, to nie powinno się takiego szkolenia przerywać w połowie. Sąd takiego argumentu nie kwestionuje. Jednak argument z efektywności określonych działań organów administracji nie powinien prowadzić do wniosku, że innej osobie należy uniemożliwić realizację jej aspiracji i potrzeb zawodowych.

Jeśli natomiast mowa o zastosowaniu w niniejszej sprawie zasady równości, Sąd uznał trafność zarzutów skarżącej. Przyznanie dostępu do określonego dobra kandydatowi, który otrzymał mniej punktów w publicznie organizowanym konkursie, jest niewątpliwie traktowaniem preferencyjnym, zwłaszcza gdy dzieje się to z naruszeniem szczegółowych reguł prowadzenia takiego konkursu. Jeśli zatem ze względu na dobro (wartość) uzyskaną przez jedną osobę odmawia się dostępu do takiej wartości innym, którzy w tym samym konkursie uzyskali lepsze wyniki, to niewątpliwie mamy do czynienia z dyskryminacją, a zatem naruszeniem art. 32 Konstytucji (vide: W. Borysiak, L. Bosek, Komentarz do art. 32 [Konstytucji], w: Konstytucja RP. Tom I. Komentarz. Art. 1–86, Seria: Duże komentarze Becka, Warszawa 2016, s. 829–833). Przeciwnie, zasada równości zwłaszcza że jest zasadnie łączona ze sprawiedliwością, wymaga aby w przypadku dystrybucji pewnych dóbr (np. dostępu do wiedzy i do wyższych pozycji zawodowych) bardzo ściśle określać kryteria selekcji ubiegających się o takie dobra, a następnie konsekwentnie stosować przyjęte kryteria. Bez tego zasada równości nie jest respektowana.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy administracji w ponownym postępowaniu powinny w ramach przysługujących im kompetencji nadzorczych bacznie sprawdzać, czy reguły konkursów dla lekarzy ubiegających się o szkolenie specjalistyczne są ustalone w pełni zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Następnie, Minister Zdrowia powinien w taki sposób dokonać określenia liczby miejsc w ramach poszczególnych specjalności medycznych, aby być pewnym, że liczba przyznanych miejsc dla poszczególnych kategorii kandydatów nie prowadzi do nieuzasadnionych preferencji i – odpowiednio – do dyskryminacji. Wreszcie, powinno się starannie prowadzić postępowanie kwalifikacyjne, ograniczając do minimum dyskrecjonalną władzę komisji konkursowej, a z pewnością unikając błędów organizacyjnych, rachunkowych i innych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2016 r. poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej Minister Zdrowia zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2016 r. poz. 718 ze zm.) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz.1066 ze zm.), oraz w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – wynikające z błędnej kontroli postępowania dowodowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Ministra Zdrowia nr ... z dnia 29 kwietnia 2016 r., (jak i błędnej kontroli postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wojewody M. z dnia 11 grudnia 2015 r.) – co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, iż Minister Zdrowia nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również że nie zebrał w sposób wyczerpujący oraz nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i uchyleniem decyzji organu – podczas gdy Minister Zdrowia zgromadził wszystkie niezbędne dowody, pozwalające na dokonanie istotnych w sprawie ustaleń, przemawiających za wydaniem decyzji o treści zaskarżonej decyzji Ministra Zdrowia, szczegółowo uzasadnionej;

2) przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 153 w zw. z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez:

• uchylenie zaskarżonych decyzji przy braku właściwego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (co zostanie uszczegółowione w uzasadnieniu do skargi kasacyjnej), które nie daje możliwości dokonania w sposób jednoznaczny rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia – co czyni zasadnym zarzut, iż nastąpiło ono w warunkach nieprawidłowej kontroli działalności administracji publicznej;

• niejasne wskazania co do dalszego postępowania dla organów administracji, niedające się ponadto pogodzić ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, możliwym do ustalenia (w przeciwieństwie do stanowiska Sądu I instancji) na podstawie zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów i wynikającym z tych dowodów (co zostanie wykazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej);

3) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 i art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie, na skutek błędnej kontroli sądowej, decyzji Ministra Zdrowia z dnia 29 kwietnia 2016 r. (nr ...) oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Wojewodę M. z dnia 11 grudnia 2015 r. – pomimo tego że Minister Zdrowia (jak również Wojewoda M.) nie dopuścili się przy wydaniu zaskarżonych decyzji naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w tym zwłaszcza art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.), a ich decyzje odpowiadały prawu;

4) przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi, pomimo tego że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym, zarówno przez Wojewodę M., jak i Ministra Zdrowia jest wyczerpujący i stwarza podstawę do dokonania istotnego w sprawie ustalenia, że wynik skarżącej w ramach postępowania kwalifikacyjnego na specjalizację lekarską w dziedzinie ortodoncji, przeprowadzonego w terminie 1 października 2009 r. – 31 października 2009 r. przez M. C. w K. (także po dokonaniu korekty tego postępowania w dniu 28 stycznia 2011 r.), nie kwalifikował jej do odbycia specjalizacji – co powinno skutkować oddaleniem skargi przez Sąd pierwszej instancji.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) przepisu art. 32 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, podczas gdy nie został on naruszony w sprawie, jako że w postępowaniu kwalifikacyjnym na specjalizację, o którym mowa, nie miało miejsca jakiekolwiek preferencyjne traktowanie jednych kandydatów, przy dyskryminacji innych, w szczególności zaś w przedmiotowym postępowaniu kwalifikacyjnym nie naruszono – wbrew ocenie Sądu I instancji – zasady równego traktowania wobec Skarżącej. Błędne ustalenie Sądu i instancji co do dyskryminacji Skarżącej i naruszenia wyrażonej w tym przepisie prawa zasady równego traktowania przez władze publiczne wpłynęło na bezpodstawne uchylenie decyzji Organu przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

2) przepisu § 19 ust. 1 i ust. 3–7 (w tym zwłaszcza ust. 6 tego paragrafu) rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz.U. z 2005 r. Nr 213, poz. 1779 ze zm.: Dz.U. z 2008 Nr 170, poz. 1050) poprzez brak jego zastosowania, choć ma on istotne znaczenie dla uznania konieczności traktowania jako zakwalifikowanego (do dalszego) odbywania specjalizacji lekarza o nr wniosku ... w aneksie z dnia 28 stycznia 2011 r. do protokołu postępowania kwalifikacyjnego, a zarazem dla uznania braku kwalifikacji skarżącej, która – przy uwzględnieniu § 19 ust. 6 ww. rozporządzenia – nie uzyskałaby kwalifikacji do odbywania specjalizacji, nawet gdyby od początku postępowanie kwalifikacyjne odbywało się jednolicie, o czym przesądza zestawienie wyników poszczególnych kandydatów ujęte w omawianym aneksie z dnia 28 stycznia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje podstawy prawne zastosowania środka prawnego uchylenia decyzji przez wskazanie rodzaju naruszenia przepisu prawa. Według art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeżeli została wydana z naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, które nie jest naruszeniem kwalifikowanym, określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi podstawę do uwzględnienia skargi tylko jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy to naruszenie przez nieustaleni stanu faktycznego sprawy. Podstawą prawną wyprowadzenia stanu faktycznego sprawy są przepisy prawa materialnego, w których zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny sprawy. Wyprowadzenie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania z zapisanym hipotetycznym stanem faktycznym sprawy w normie materialnego prawa nie uzasadnia zastosowania środka prawnego wobec zaskarżonej decyzji. Nie daje bowiem podstawy do stwierdzenia, że doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Podstawą materialnoprawną w sprawie wyznaczającą hipotetyczny stan faktyczny jest § 19 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Według § 19 ust. 6 tego rozporządzenia "Do odbywania specjalizacji kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie medycyny w danym województwie, w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym, z wyjątkiem lekarzy, których komisja, o której mowa w ust. 8, nie zakwalifikowała do jej odbywania w poszczególnych trybach". Hipotetyczny stan faktyczny zapisany w § 19 ust. 6 powołanego rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Kwalifikowanie do odbycia specjalizacji oparte jest na kryterium wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym. W zaskarżonej do sądu decyzji przedstawiono ustalenia stanu faktycznego sprawy przez przedstawienie wyników postępowania kwalifikacyjnego uzyskanych przez lekarzy zakwalifikowanych do odbycia specjalizacji w ramach uruchomionych przez Ministra Zdrowia pięciu miejsc. Wyniki te wynosiły w kolejności: 88%, 86,4 %, 85,5%, 82,8%; 87,7% maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. W sprawie poza sporem jest, że skarżąca uzyskała 82% możliwej do uzyskania liczby punktów, przy czym nie zakwestionowała prawidłowości wyliczenia uzyskanej liczby punktów. Nie można zatem skutecznie wywodzić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro odpowiada stanowi hipotetycznemu zapisanemu w § 19 ust. 6 powołanego rozporządzenia. Nie można również zarzucić wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez naruszenie w § 19 ust. 6 powołanego rozporządzenia, skoro nie występuje sytuacja równej liczby punktów skarżącej z lekarzami zakwalifikowanymi do odbycia specjalizacji. Skarżąca uzyskała 82% a lekarze zakwalifikowani na odbycie specjalizacji uzyskali 82.8 %, 82,7%.

Nie można wyprowadzić naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez wyprowadzenie naruszenia prawa przyznając prawo do specjalizacji lekarzowi, który uzyskał mniejszą liczbę punktów od skarżącej, ale w konkursie prowadzonym w 2009 r. według innych reguł. Nie można zarzucić naruszenia prawa przez zachowanie uprawnienia uzyskanego w postępowaniu konkursowym prowadzonym według reguł ustalonych przez Ministra Zdrowia. Zmiana tych reguł po nabyciu uprawnienia nie uzasadnia pozbawienia i przeniesienia uprawnienia na lekarza, który w pierwotnym konkursie nie kwalifikował się do nabycia uprawnienia do odbycia specjalizacji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd niezasadnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Nie powiązał tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania z regulacją materialnoprawną co wyłączyło dopuszczalność zastosowania środka prawnego wobec zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym naruszył art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na mocy art. 188 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.