Wyrok NSA, sygn. akt OSK 775/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.), Sędziowie NSA Roman Hauser, Zbigniew Rausz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bd 3256/03 w sprawie ze skargi Zofii M. na decyzję Wojewody K. z dnia 23 października 2003 r. (...) w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia od skarżącej na rzecz Wojewody K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

OSK 775/04

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę Zofii M. i uchylił decyzję Wojewody K. z dnia 23 października 2003 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 29 września 2003 r. o utracie statusu bezrobotnej przez skarżącą Z. M.

Decyzje organów administracji zostały wydane na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 514 ze zm./ wobec ustalenia, że skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie /23 września 2003 r./ w Powiatowym Urzędzie Pracy i nie powiadomiła w terminie 5 dni o przyczynie nie stawienia się w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu, uwzględniając przepis art. 57 par. 1 i 4 Kpa należało przyjąć, że skoro termin 5 dni, w którym skarżąca mogła usprawiedliwić niestawiennictwo upływał w dniu 29 września 2003 r., to skarżąca nie uchybiła terminowi, skoro w tym dniu stawiła się w urzędzie pracy. Organ błędnie uznał, iż skarżąca uchybiła terminowi, ponieważ nie wziął pod uwagę, że ostatni dzień terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania, które miało bezpośredni wpływ na zastosowany w sprawie przepis art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W skardze kasacyjnej Wojewoda K. wskazał jako podstawę kasacyjną naruszenie przepisu art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, poprzez pominięcie przez Sąd jednej z przesłanek tego przepisu, a mianowicie, że przyczyna niestawiennictwa powinna być uzasadniona. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd skupił się na tym, czy skarżąca w terminie zgłosiła się w celu podania przyczyny niestawiennictwa, podczas gdy podstawę decyzji stanowiło ustalenie, że podana przez skarżącą przyczyna niestawiennictwa, którą była pomyłka skarżącej co do wyznaczonego terminu, została oceniona jako nieuzasadniona. Wojewoda wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przyjął, że na zastosowanie w tej sprawie przepisu art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu miał wpływ błąd organów administracji, który polegał na tym, że nie wzięły pod uwagę, iż ostatni dzień pięciodniowego terminu do usprawiedliwienia niestawiennictwa przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, co oznacza, że skarżąca dopełniła obowiązku zawiadomienia organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. To stanowisko Sądu nie jest prawidłowe. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organ ten nie kwestionował tego, że skarżąca w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu podała przyczynę, dlaczego nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, ponieważ podstawę rozstrzygnięcia tego organu stanowiła ocena, iż podana przez skarżącą przyczyna niestawiennictwa nie jest przyczyną uzasadnioną /przyczyną, która może usprawiedliwiać niestawiennictwo w wyznaczonym terminie/. W uzasadnieniu tej decyzji wprost stwierdzono, że podane przez skarżącą przyczyny niestawiennictwa nie można uznać za uzasadnione. Również organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji przyjął, że podany przez skarżącą powód niestawiennictwa nie może być uznany za uzasadniający nieobecność w dniu 23 września 2003 r. Tak więc podstawą rozstrzygnięć administracyjnych nie było to, że skarżąca nie powiadomiła w terminie o przyczynie niestawiennictwa, lecz to, że podana przez skarżącą przyczyna niestawiennictwa nie jest uzasadnioną przyczyną. Nie można więc, stawiać organowi zarzutu, iż z naruszeniem przepisów o terminach, błędnie przyjął, iż koniec pięciodniowego termin przypadał na niedzielę.

W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi wniesionej przez skarżącą wymagało dokonania oceny, czy organy naruszyły przepis art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przyjmując, że podana przez skarżącą przyczyna niestawiennictwa w dniu 23 września 2003 r. /pomylenie terminu/ nie może uzasadniać niestawiennictwa. Takiej oceny zaskarżonych decyzji Sąd nie dokonał, a wobec tego należało skargę kasacyjną uwzględnić oraz uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 207 par. 2 tej ustawy, przyjmując, iż rodzaj sprawy oraz sytuacja materialna skarżącej przemawiają za odstąpieniem od obciążania jej tymi kosztami.