Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1012/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 89  ust. 1 pkt 2 i  ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Maciej Guziński, Protokolant Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

Skarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: Dyrektor IC – organ odwoławczy, II instancji wyższego stopnia) po rozpatrzeniu odwołania K. N. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej: Naczelnik UC, organu I instancji) wymierzającą K.N. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.

Z akt sprawy wynika, że funkcjonariusze celni przeprowadzili – w należącym do H. sp. z o.o. – lokalu użytkowym Intermarche ul. [...] w G. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych. Stwierdzili, że w lokalu znajduje się automat o nazwie ADELL nr ADPLS1300047. Zauważyli, że – w chwili rozpoczęcia kontroli – automat był podłączony do sieci elektrycznej, sprawny technicznie i dostępny dla klientów. W następstwie czynności procesowych obejmujących m.in. oględziny automatu oraz eksperyment – odtworzenie gry na automacie uznali, że gra na automacie wyczerpuje znamiona definicji gry na automacie, zawartej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej: u.g.h.

Ustalili, że lokal nie jest kasynem do gry, w rozumieniu zapisów zawartych w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych.

Z zapisów – zawartej 1 maja 2010 r. między H. sp. z o.o. (wynajmujący) a firmą Handlowo – Usługową "[...]" K. N. (najemca) – umowy najmu lokalu wynika, że przedmiotem najmu jest cześć lokalu o powierzchni 4m2, która będzie użytkowana w celu eksploatacji urządzeń a najemca z tytułu najmu będzie płacił czynsz w wysokości 1000 zł brutto za jeden miesiąc użytkowania urządzeń. Umowa zawarta została na czas nieokreślony.

Naczelnik UC wszczął w stosunku do K. N. – z urzędu – postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. Do postępowania – jako dowód – włączył opinię biegłego sądowego R. R., z ekspertyzy urządzenia do gier o nazwie ADELL nr DDPLS1300047, pozyskaną w równolegle prowadzonym postępowaniu karnym skarbowym.

Zdaniem Naczelnika UC zebrany w sprawie materiał dowodowy przesądził, że gry na urządzeniu były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

Ustalenia i rozstrzygnięcie Naczelnika UC znalazły potwierdzenie w decyzji tego organu, nakładającej na K. N. karę pieniężną, w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Materialnoprawną podstawę tej. decyzji stanowił m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h.

K. N. reprezentowany przez radcę prawnego – D.S. – odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec wymierzenie kary za urządzanie gier poza kasynem, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektu ustawy u.g.h. wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i konsekwencji zastosowanie przepisów technicznych, które wobec braku notyfikacji są bezskuteczne i nie mogą być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., a tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony tj. z naruszeniem art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej;

2. art. 133 § i Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt oraz art. 91 u.g.h. grach hazardowych poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy;

3. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust 1 pkt oraz art. 91 U.G.H. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w swoim lokalu podmiotowi który takie gry urządza. Skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń. Takie postępowanie organu podatkowego w sposób rażący narusza generalną zasadę postępowania podatkowego o której mowa w art. 121 § 1 ordynacji podatkowej z której wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Zachowanie organu podatkowego nie może w tym przypadku budzić zaufania jeżeli organ ten nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego uznał, że Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry;

4. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary prężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

5. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.n. oraz art. 24 i art. 107 § 1 ustawy Kodeks karny skarbowy poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepis art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 ustawy Kodeks karny skarbowy;

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Dyrektor IC – w skarżonej decyzji – oparł się m.in. na art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.h.

Wskazał, że stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, a wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a według art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie (...) gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Nadto, działalność ta może być prowadzona wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.). dalej wskazał, że stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

W ocenie Dyrektora IC zarzuty zawarte w odwołaniu w pkt. 2 i 3 są bezpodstawne. Stwierdził jednoznacznie, że K. N. był najemcą powierzchni użytkowej w kontrolowanym lokalu, a celem wynajmu była "eksploatacja urządzeń". Jak potwierdza dowód z przeprowadzonej kontroli, w dniu 23 października 2014 r. kontrolujący stwierdzili urządzenie do gier będące przedmiotem postępowania. Organ I instancji zasadnie uznał, że urządzającym gry na urządzeniu ADELL jest K. N., który udostępnił gry hazardowe na rzeczonym urządzeniu odpłatnie, w celu osiągnięcia zysku.

Z kolei komercyjny charakter gier na przedmiotowym automacie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (opinia biegłego, protokołów Naczelnika UC). Nadto gry dostępne na automacie posiadały losowy charakter (art. 2 ust. 3 u.g.h.).

Dyrektor IC podzielił stanowisko organu I instancji, że kontrolowane urządzenie jest automatem do prowadzenia gier w rozumieniu u.g.h. a urządzeniem gry według art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. był K. N..

Odnosząc się do zarzutu z pkt 5 organ wyższego stopnia odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wskazując że nie może być mowy o niedopuszczalności podwójnej penalizacji tego samego czynu w przypadku gdy charakter obu kar jest odmienny.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 91 u.g.h. w związku z art. 6 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.g.h. organ odwoławczy stwierdził, że Trybunał jednoznacznie wypowiedział się jedynie na temat art. 14 ust. 1 u.g.h. wskazując na jego techniczny charakter (w rozumieniu art. 1 ust. 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Podniósł, że Trybunał wyraził także pogląd, że przepisy przejściowe u.g.h. nakładają warunki mające wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych oraz, że te przepisy przejściowe to art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. Zauważył, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie został oceniony w tym orzeczeniu i że poza tym przepis ten znajduje się w rozdziale 10 u.g.h. zatytułowanymi, "kary pieniężne" – nie jest zatem także przepisem przejściowym, gdyż te znajdują się w rozdziale 12. Nie tego przepisu dotyczył zatem – zdaniem organu – wyrok z dnia 19 lipca 2012 r. Organ podkreślił, że pytania prejudycjalne, inicjujące wydanie omawianego wyroku dotyczy rzeczywiście przepisów przejściowych i art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. oraz, że rozszerzające traktowanie znaczenia omawianego orzeczenia TSUE (tu: odnoszone do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) wydaje się nieuprawnione.

Organ odwoławczy stwierdził, że nawet gdyby pominąć powyższą argumentację uznając, że analizowany wyrok dotyczy także art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to należy zauważyć, w orzeczeniu TSUE nie przesądził jednoznacznie kwestii, czy przepisy tam wskazane (faktycznie art. 135 ust. 2, 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter "przepisów przejściowych" wskazując jedynie, że taki ich charakter jest potencjalnie możliwy. Organ II instancji podniósł, że Trybunał uznał, że to sąd krajowy powinien ustalić czy takie zakazy (jak te wynikające z powołanych przepisów art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2) których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów. Nadto wskazał, że w sprawie art. 135 ust. 2 u.g.h. wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny RP, stwierdzając, że przepis tej jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie narusza prawa nabytych przedsiębiorców ani zasady ochrony interesów w toku (wyrok z dnia 23.07.2013 r. sygn. akt P 4/11).

Organ podkreślił, że brak jest zatem podstaw do uznania, że w związku z orzeczeniem TSUE należałoby zastosowanie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznać za nieprawidłowe, skoro orzeczenie to nie dotyczy przedmiotowego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ani nawet nie przesądza jednoznacznie charakteru innych przepisów których dotyczyła. Dyrektor IC powołał się na liczne wyroki sądów administracyjnych.

Dodatkowo organ wyższego stopnia wskazał na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.11.2013 r. sygn. I KZP 15/13, z którego wynika, że sądy i urzędy powinny stosować przepisy o grach hazardowych mimo braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej a wątpliwości co do ich obowiązywania może rozstrzygnąć tylko Trybunał Konstytucyjny.

W wyroku z dnia 11.03.2015 r. sygn. P/14 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż ustawa o grach hazardowych została uchwalona bez naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego, a organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniające ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził także, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych są zgodne z:

a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji,

b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Trybunał uznał, że notyfikacją tzw. przepisów technicznych jest unijna procedura, w jakiej państwo członkowskie jest zobowiązane do informowania Komisji Europejskiej i innych państw członkowskich o projektowanych przepisach technicznych, a także do uwzględnienia zgłoszonych przez nie szczegółowych opinii i uwag tak dalece jak to będzie możliwe przy kolejnych pracach nad projektem przepisów technicznych. W ocenie Trybunału, nie ulega wątpliwości, że żaden z przepisów konstytucyjnych nie reguluje tej kwestii ani też nie odwołuje się do niżej wprost czy nawet pośrednio. Trybunał uznał zatem, że notyfikacja, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE, implementowanej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Trybunał nie ocenił, czy kwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter techniczny. Zdaniem trybunału uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może jednak samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji). Wykładanie przychylna prawu europejskiemu w żadnej sytuacji nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z wyraźnym brzmieniem Konstytucji.

Reasumując, Dyrektor IC wywiódł, że – w sprawie – nałożenie kary pieniężnej trzeba uznać za zasadne. Skoro bowiem urządzenie stanowiło urządzenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. to urządzanie na nim gier dopuszczalne było tylko na podstawie posiadanej koncesji gry (art. 3 i art. 6 ust. 1 u.g.h.). W niniejszej sprawie przedmiotowy lokal nie był kasynem gry w rozumieniu u.g.h. a strona nie posiadała zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju ośrodka. Tym samym zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należało stronie wymierzyć karę w wysokości 12.000 zł. Na koniec Dyrektor IC podkreślił, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów przeciw tezie, że na przedmiotowym urządzeniu, gry prowadzone były w celach komercyjnych i miały losowy charakter.

W skardze pełnomocnik K. N. zarzucił: naruszenie następujących przepisów:

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ustawy w związku z art. 14 u.h.g. ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektu ustawy u.g.h. wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 u.g.h.;

2. art. 122 i art. 187 § 1o.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności to znaczy braku rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 i skutków płynących z takiej kwalifikacji tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.;

3. art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry;

4. art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 ustawy o grach hazardowych poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1, pkt 2 u.g.h.;

5. art. 121 § 1 i art. 122 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza. Skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń;

6. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej, ze względu na to, że czynności skarżącego, nie mogą być kwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

7. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych oraz art. 24 i art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 kks;

8. art. 180 § 1 o.p. w związku z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. 2009r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem;

szczegółowo argumentując swoje stanowisko w obszernym uzasadnieniu skargi.

W nawiązaniu do powyższego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości decyzji organów celnych obu instancji wydanych w sprawie (ewentualnie o stwierdzenie w całości ich nieważności) i o zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi Dyrektor IC wniósł od oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, że podczas kontroli ujawniona została umowa najmu z dnia 1.05.2010 r. zawarta między H. sp. z o.o. (wynajmującym) a Firmą Handlowo-Usługową "[...]" K. N. (najemca). Z treści tej umowy wynika, że przedmiotem najmu jest część lokalu o powierzchni 4 m2. Najemca będzie użytkował wymienioną powierzchnię w celu eksploatacji urządzeń. Najemca z tytułu najmu będzie płacił czynsz w wysokości 1000 zł brutto za jeden miesiąc użytkowania urządzeń. Przedmiotowa umowa zawarta została na czas nieokreślony.

W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę, że we wspomnianej umowie jest mowa o urządzeniu ale nie sprecyzowano urządzenia na którym będą prowadzone gry o charakterze losowym. Brak jest załącznika albo innego dokumentu, który by potwierdzał, że podmiotem instalującym automat o nazwie "ADELL" jest skarżący. Okoliczności tej nie można wywnioskować z akt sprawy. Tymczasem nakładając sankcję administracyjną o charakterze pieniężnym, która ma charakter dolegliwy powinnością organu jest bezsprzecznie i nie budzące jakichkolwiek wątpliwości zbadanie okoliczności, czy wystąpiły ku temu przesłanki zawarte w ustawie.

Sam fakt zawarcia umowy nie potwierdza jeszcze tej okoliczności.

Sankcją z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca przewidział sankcję m.in. wobec tego, kto jest urządzającym gry na automatach. Pojęcie urządzającego gry, jest przy tym niedookreślone, gdyż próżno w u.g.h. poszukiwać jego definicji legalnej, jak również samej definicji "urządzanie gier". Wymaga ono zatem wykładni literalnej, uwzględniającej potoczne znaczenie tegoż terminu. Stąd przez samo pojęcie "urządzanie" należy rozumieć: tworzenie, uporządkowanie, zagospodarowanie, organizowanie, przedsiębranie (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994), a "urządzanie gier" definiować w kategoriach podejmowanych (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowanych i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów) w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. W rezultacie na urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. uznać należy podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności.

Tym samym dla skuteczności nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier konieczne w sprawie było jednoznaczne ustalenie, iż skarżący działalność taką będzie prowadził.

W niniejszej sprawie organ II instancji, który jest obowiązany również we własnym zakresie do ustaleń okoliczności faktycznych oraz obowiązujących regulacji prawnych tego zaniechał chociaż kwestia ta została podniesiona w odwołaniu.

Wobec wyżej powiedzianego Sąd nie znalazł powodów do dalszej oceny prawnej skarżonej decyzji, jak i kolejnych zarzutów skargi.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ II instancji winien uwzględnić wyżej powiedziane.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. uchylił skarżoną decyzję w całości.