Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 301/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 28, art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 roku sprawy ze skargi I. Ś. i J. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1 (pierwszym); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej I. Ś. działającej w imieniu własnym i małoletniej J. Ś. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2007 r. M.C. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na działce nr ewid. 173/3 w miejscowości L., obręb T., gmina S.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] Burmistrz Miasta – Gminy S. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 217 ze zm.) oraz art. 104 kpa ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na działce nr ewid. 175/3 w miejscowości L., obręb T., gmina S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż teren przedmiotowej działki przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Obecnie na działce znajduje się zakład soków i napojów. Planowana inwestycja spełnia więc jego zdaniem warunki określone w ustawie.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyły Z.M. oraz I.Ś. działająca w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniej J.Ś., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu, I.Ś., działając w imieniu własnym i jako przedstawiciel ustawowy J.Ś., wobec naruszenia jej interesu prawnego, zgłosiła swój udział w postępowaniu w charakterze strony. Jej zdaniem, w sprawach z zakresu prawa budowlanego oraz planowania przestrzennego interes prawny wywodzi się z definicji obszaru oddziaływania obiektu, co oznacza, że jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu właścicielowi służy przymiot strony w postępowaniu, co też ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Strony zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 5, 6, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5, ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie art. 144 k.c., naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, naruszenie art. 7, 10, 28 i 77 kpa. Zdaniem odwołujących, obecny i planowany sposób wykorzystania nieruchomości przez inwestora pod działalność przemysłową, nie odpowiada ustaleniom organu I instancji, iż przedmiotowa działka przewidziana jest pod zabudowę jednorodzinną i usługi. Aktualnie działka inwestora zabudowana jest przez usytuowane od strony zachodniej obiekty przemysłowe i hałas związany z transportem towaru imitowany jest głównie w kierunku wschodnim, w stronę jedynego w tym rejonie budynku mieszkalnego I.Ś. Jej dom, znajduje się dokładnie na wprost wiaty opisywanej w decyzji. Zaskarżona decyzja w przekonaniu odwołujących pomija dodatkowo fakt, że planowana wiata faktycznie istnieje i jest użytkowana w ramach samowoli budowlanej od kwietnia 2007 r. Inwestor składając w dniu 18 czerwca 2007 r. wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji, wystąpił tym samym o legalizację owej wiaty, która pełni obecnie rolę magazynu. Odwołujące podniosły ponadto, iż istniejąca droga, z uwagi na poruszające się nią samochody dostawcze, zajmujące całą szerokość drogi lub też utrudniające przejazd, nie zapewnia bezpieczeństwa mieszkańcom wsi L., co stanowi o naruszeniu art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu (...). W kwestii naruszenia przez organ art. 61, I. Ś. i Z. M. wskazały, iż żadna z działek sąsiednich, nie jest zabudowana obiektami przemysłowymi, ani nawet usługowymi. Nie zachodzi zatem przesłanka kontynuacji funkcji, parametrów, celu, gabarytów i formy architektonicznej w relacji do istniejącego otoczenia i funkcji mieszkaniowej. Realizacja przedmiotowej wiaty uniemożliwi, w ich ocenie, zagospodarowanie sąsiednich działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, spowoduje także spadek wartości sąsiednich nieruchomości. Według nich, organ I instancji pominął również fakt, że pierwotnie wybudowane przez inwestora obiekty w strukturze drewnianej miały służyć, jako pomieszczenia dla zwierząt, lecz po ich wybudowaniu nigdy temu celowi nie służyły. Do odwołania załączono dokumentację fotograficzną oraz opinię biegłego z zakresu budownictwa, potwierdzającą zasadnicze zarzuty odwołania.

Pismem procesowym z dnia 11 stycznia 2008 r. I.Ś. została wezwana przez organ II instancji do złożenia dokumentów potwierdzających posiadanie przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu.

W odpowiedzi, I.Ś. podniosła, iż jest wraz z córką współwłaścicielką działek o nr ewid. 178/2, 177/5 i 177/4, które znajdują się w strefie bezpośredniego oddziaływania zamierzonej inwestycji. Wyjaśniła, że planowana dalsza rozbudowa obiektu produkcyjnego uniemożliwi zabudowę działki nr 177/4, przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną i istotnie obniży walory użytkowe oraz ekonomiczne wszystkich nieruchomości sąsiednich. Zdaniem I.Ś., w odwołaniu od decyzji dostatecznie wykazała posiadanie interesu prawnego w tym postępowaniu. Dodała przy tym, że o posiadaniu interesu prawnego przesądza fakt, iż siedlisko stanowiące jej własność znajduje się w odległości 50m od planowanej inwestycji, podczas gdy działki stron tego postępowania – C.W., S.M., Z.W. oraz I.K. znajdują się w odległości około 150m od terenu inwestycji. I.Ś. podniosła również, że Z.M. jest współwłaścicielką kilkudziesięciu działek, które w projekcie planu przeznaczone są pod budownictwo mieszkaniowe i usługi. Budowa wiaty obniży nie tylko wartość ekonomiczną działek, planowany obiekt pozostaje w odległości około 2m od granicy, ale także spowoduje całkowite zacienienie przyległego terenu.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], sprostowaną następnie w zakresie daty jej wydania (pierwotnie określonej jako 21 stycznia 2008 r.) postanowieniem organu II instancji z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 kpa oraz art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 217 ze zm.):

1. umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez I.Ś., wobec braku przymiotu strony,

2. po rozpatrzeniu odwołania Z.M. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Uzasadniając wydaną decyzję w zakresie jej punktu pierwszego, Kolegium powołując się na treść art. 28 kpa i dotychczasowe orzecznictwo NSA w tym zakresie podniosło, iż z załączonego do akt wypisu z ewidencji gruntów wynika, że Z.M. jest właścicielką działki o nr ewid. 175/5, sąsiadującej z terenem inwestycji, podczas gdy I.Ś. i jej córka nie figurują w tej ewidencji, jako właścicielki lub użytkowniczki wieczyste działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Analizując złożone przez I.Ś. dokumenty, mające potwierdzić posiadanie interesu prawnego, organ stwierdził, iż działki stanowiące współwłasność jej i córki o nr 177/5, 177/4 i 178/2 nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji, czyli działką nr 175/3. Więcej nawet, są oddzielone od tejże nieruchomości działkami o nr 176/1 i 176/2, co pozwala uznać, iż I.Ś. i J.Ś. nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa. Z tego też powodu zasadne było umorzenie postępowania odwoławczego.

Wyjaśniając z kolei motywy rozstrzygnięcia co do punktu drugiego, organ odwoławczy, powołując się na treść art. 59 i 61 ustawy o planowaniu (...) stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie potwierdza ustaleń organu I instancji w zakresie spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Oznacza to, że powstająca zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (funkcje, parametry) i architektonicznej (gabaryty, formy architektonicznej) zabudowy już istniejącej. Określenie tej zabudowy jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach ustalenia warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie, ma to istotne znaczenie zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę parametry planowanej inwestycji (800m2 i wysokość 6,2m). Zdaniem Kolegium, organ I instancji winien ponownie przeprowadzić analizę urbanistyczną w zakresie spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Powyższe rozstrzygnięcie w zakresie punktu pierwszego, I.Ś. w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki J.Ś. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie. Zarzuciła naruszenie: art. 28 kpa, poprzez odmowę przyznania jej przymiotu strony; art. 107 kpa, poprzez nieodniesienie się do kwestii naruszenia służącego jej prawa własności, przez stałe znoszenie uciążliwości i utratę wartości rynkowej nieruchomości. Jej zdaniem, organ błędnie i sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym ustalił, że działki skarżącej oddalone są od działki inwestora dwiema nieruchomościami o nr 176/1 i 176/2, podczas gdy faktycznie dotyczy to działki nr 176/2, stanowiącej grunt orny. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 6 ust. 2 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie kwestii utraty wartości działek sąsiednich oraz działki stanowiącej jej własność, co zostało potwierdzone opinią rzeczoznawcy. Powtórzyła również zarzut wydania decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do obiektu, który został już zrealizowany. Na zakończenie, I.Ś. wskazała na błędne sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż w tej sprawie występowała nie tylko w imieniu własnym ale także jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki J.Ś., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sentencji orzeczenia, a nie tylko w komparycji bądź uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, z powodów wskazanych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Dodało przy tym, iż kwestia istniejącej na działce objętej wnioskiem ewentualnej samowoli budowlanej pozostaje w kompetencji właściwego organu nadzoru budowlanego, w którego zakresie leży, oprócz stwierdzenia zaistnienia samowoli budowlanej również podjęcie działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest ocena zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołania I.Ś., działającej w imieniu własnym i jako przedstawiciel ustawowy małoletniej J.Ś., z uwagi na brak przymiotu strony.

Legalna definicja strony postępowania administracyjnego zawarta została w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W myśl tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Zdaniem Sądu, interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Ponadto musi on aktualnie istnieć w sprawie, w której organ administracji władny jest wydać decyzję. Pojęcie interesu prawnego ma zatem charakter materialnoprawny, co oznacza, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku.

Rozważając problematykę interesu prawnego warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05, (Lex nr 190891), w którym zaprezentowane zostało stanowisko, iż cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy w świetle regulacji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) podnieść w pierwszej kolejności trzeba, iż wspomniana ustawa nie definiuje pojęcia strony tego postępowania, choć nie budzi wątpliwości, iż jego stroną będzie z pewnością osoba wnioskująca o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Kwestię posiadania w tym postępowaniu przymiotu strony przez inne podmioty, aniżeli wnioskodawca należy, w ocenie Sądu, rozpatrywać nie tylko w kontekście cytowanego wcześniej art. 28 kpa, ale także pod kątem dyspozycji art. 6 i art. 63 ust. 2 wspomnianej wyżej ustawy.

Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów ustawy o planowaniu (...) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1); ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 2 ). Z kolei, według treści drugiego z wymienionych przepisów decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji.

Z powyższego wynika zatem, że osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej, ochrony swego interesu prawnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która miałaby zostać zrealizowana na terenie należącym do innego podmiotu. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji.

Takie stanowisko zostało ukształtowane także w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. II SA/Bk 564/05 (Lex nr 194638) wyrażony został pogląd, iż przymiot stron postępowania w sprawie warunków zabudowy nie przysługuje tylko i wyłącznie właścicielom nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, a o tym, czy ktoś jest stroną w takim postępowaniu decyduje treść przepisów prawa materialnego oraz miejsce usytuowania nieruchomości. Jeżeli zatem z przepisów wynika, iż dopiero po spełnieniu odpowiednich wymagań i ograniczeń, podlegających zamieszczeniu w takiej decyzji, uciążliwość oddziaływania danego przedsięwzięcia na daną nieruchomość nie będzie przekraczała dopuszczalnych norm, to właścicielom tej nieruchomości należy przyznać przymiot stron postępowania.

W świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04 (Lex nr 160631), stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być w zależności od okoliczności także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji.

Tożsame stanowisko zaprezentował także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 115/07 (Lex nr 355329), który uznał, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być - w zależności od okoliczności sprawy – także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie – przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko – będzie sięgać oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter.

Wobec przytoczonych wyżej orzeczeń sądów administracyjnych, w pełni zresztą podzielanych przez skład orzekający, usprawiedliwiony jest w ocenie Sądu wniosek, iż w każdym postępowaniu, którego celem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej ustalając krąg stron tego postępowania powinien przede wszystkim określić zakres oddziaływania planowanej inwestycji i dopiero na tej podstawie zadecydować, czy dany podmiot posiada przymiot strony w tym postępowaniu.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić przede wszystkim trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło się wyjaśnienia powyższej kwestii, przyjmując jednoznacznie, że I.Ś. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do wydania na wniosek M.C. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na działce nr ewid. 173/3 w miejscowości L., obręb T., gmina S. Umarzając postępowanie odwoławcze, wszczęte na skutek odwołania I.Ś., organ stanął bowiem na stanowisku, iż z wyrysu mapy ewidencyjnej wynika, że działki należące do I.Ś. i J.Ś. o nr 177/5, 177/4 i 178/2 nie sąsiadują bezpośrednio z działką nr 175/3 (czyli terenem inwestycji), a oddzielone są od tejże nieruchomości działkami nr 176/1 i 176/2. Z tego też powodu I.Ś. i J.Ś. nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Legitymacja ta przysługuje, zdaniem organu, jedynie Z.M., jako właścicielce działki sąsiedniej.

Z powyższym poglądem, Sąd w świetle cytowanych wcześniej przepisów i orzecznictwa sądów administracyjnych nie mógł się zgodzić i dlatego też uznał je za błędne.

I.Ś., co wynika jednoznacznie z akt sprawy wywodziła swój interes prawny w tym postępowaniu z dyspozycji art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, wskazując iż aktualnie działka inwestora zabudowana jest przez usytuowane od strony zachodniej obiekty przemysłowe i w rezultacie hałas związany z transportem towaru i funkcjonowaniem obiektu produkcyjnego imitowany jest głównie w kierunku wschodnim, a więc w stronę jedynego w tym rejonie budynku mieszkalnego, stanowiącego jej własność. Co więcej, dom skarżącej znajduje się dokładnie na wprost wiaty, będącej przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowymi argumentami podnoszonymi przez skarżącą był fakt, iż realizacja inwestycji uniemożliwi zabudowę jednorodzinną działek sąsiednich i spowoduje spadek wartości sąsiednich nieruchomości.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż Kolegium nie ustaliło w należyty sposób ewentualnego zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, a zwłaszcza na nieruchomość skarżącej. Dlatego też w sytuacji, gdy nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny, czy i jak daleko inwestycja może niekorzystnie oddziaływać na otoczenie, nie można twierdzić, że właścicielce nieruchomości leżących w pobliżu terenu przeznaczonego pod inwestycję, choć nie w bezpośrednim sąsiedztwie, nie przysługuje legitymacja strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tej inwestycji. Ma ona bowiem stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Prawa tego, do bycia stroną, na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, organ mógłby odmówić, gdyby wykazał, że uregulowane tą decyzją zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie wiaty o powierzchni 800 m2, nie ma żadnego wpływu na nieruchomość skarżącej i jej córki. Tego jednak, jak wykazano w niniejszej sprawie, organ orzekający nie uczynił, naruszając tym samym art. 28 kpa i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu (...) oraz art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga I.Ś. i J.Ś. zasługiwała na uwzględnienie, albowiem toku postępowania wyjaśniającego doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i formalnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ winien przeprowadzić analizę okoliczności istotnych dla oceny interesu prawnego skarżącej i ustalić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, czy skarżąca posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko, Kolegium powinno także szczegółowo odnieść się do argumentów skarżącej dotyczących jej interesu prawnego w sprawie, zwłaszcza pod kątem ewentualnego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na wykonywanie prawa własności przez skarżącą. Gdyby bowiem przyjąć, że wszelkie możliwe uciążliwości i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, poza wyraźnymi uregulowaniami planistycznymi, powinny być przedmiotem rozważań na kolejnym etapie procesu budowlanego, jakim jest postępowanie o pozwolenie na budowę, to praktycznie właściciele sąsiednich nieruchomości nie mogliby być stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Z tych wszystkich powodów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie pierwszym. O kosztach postępowania Sąd orzekł mając na względzie regulację art. 200 w/w ustawy.

B.C.