Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1871/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 80; art. 107 par 3; art. 8; art. 11;
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 26 ust. 3 pkt 8; art. 26 ust. 7 pkt 2, pkt 4-7;
journal: Dz.U. 2016 poz 1432
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 149; art. 153;art. 150 ust. 1;
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 65
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. B. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej KWP) z [...] lutego 2017 r., którą odmówiono R. B. (dalej skarżący) wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji wskazano art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm.), dalej u.o.m.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;

W styczniu 2017 r. Pan R. B. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Do wniosku załączył m.in.

- orzeczenia lekarskie z [...] grudnia 2016 r. nr [...] i psychologiczne z [...] grudnia 2016 r. nr [...] potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej,

- dyplom ukończenia w 1989 r. studiów magisterskich na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w zakresie administracji ,

- dyplom ukończenia w 1987 r. wyższych studiów zawodowych w Wyższej Szkole Oficerskiej im. [...] w zakresie prawno-administracyjnym oraz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ,

- świadectwo ukończenia odbytego w okresie od [...] maja 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. w Szkole Policji w [...] kursu specjalistycznego dla policjantów pełniących służbę w jednostkach Policji w ramach kontyngentów policyjnych,

- świadectwo ukończenia odbytego w okresie od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] listopada 2005 r. w Szkole Policji w [...] kursu doskonalenia zawodowego przygotowującego policjantów do pełnienia służby w jednostkach Policji wykonujących zdania w misjach pokojowych.

Organ I instancji wezwał skarżącego o dostarczenie dokumentu potwierdzającego posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego i samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, o czym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 u.o.m., bowiem przedłożone przez niego dokumenty takiej okoliczności nie potwierdzają. Według organu I instancji strona nie wykonała tego wezwania.

Oceniając złożone dokumenty Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że skarżący nie potwierdził spełnienia wymogów określonych w art. 26 ust. 3 pkt 8 i ust. 7 pkt 2 u.o.m., dlatego też decyzją z [...] lutego 2017 r. odmówił dokonania jego wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Od decyzji tej zostało złożone odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

W odwołaniu złożono wnioski dowodowe m.in. o zwrócenie się do Szkoły Policji w [...] o dokumentację z przeprowadzonych przez nią kursów specjalistycznych, a w szczególności programów nauczania, arkuszy okresowej oceny oraz arkuszy szkolenia strzeleckiego, obejmujących informacje dotyczące stopnia przyswojenia wiedzy i opanowania umiejętności określonych w obowiązującym dla danego kursu programie nauczania, które zmierzają do wykazania, że strona posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego i samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji przywołał art. 29 ust. 5 pkt 1 u.o.m. stanowiący podstawę prawną do wydania decyzji odmownej - m.in. w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy. Przepis ten stanowi, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. KGP wyjaśnił, że posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają zgodnie z art. 26 ust. 7 ustawy:

1. dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia lub świadectwa potwierdzające kwalifikacje w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia;

2. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej;

3. świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz ze świadectwem szkolenia specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej w Służbie Więziennej;

4. zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu, o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 9;

5. zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne, w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.);

6. zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

7. świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych przez uczelnie.

Organ odwoławczy uznał, że specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają także dyplomy uczelni kształcących w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego (art. 26 ust. 8 ustawy). Ponadto w myśl art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. z 2013 r., poz. 829) spełnienie omawianego wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy potwierdzają także zaświadczenia o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r. , poz.1943, ze późn. zm.).

Oceniając złożony przez skarżącego odpis dyplomu Wyższej Szkoły Oficerskiej im. [...] wydany w dniu [...] czerwca 1987 r. KGP stwierdził, że dyplom ten nie jest dyplomem, o którym mowa w pkt 1 ani świadectwem czy zaświadczeniem wymienionym w pkt 3-7 art. 26 ust. 7 u.o.m. Ponadto, jego dyplom nie daje podstaw do przyznania uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy. W myśl § 2 ust. 2 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 1998r., Nr 113, poz. 731 z późn. zm.) do dnia 1 stycznia 2014 r. przepis ten regulował przedmiotowe zagadnienie i wskazywał świadectwa szkół podoficerskich oraz dyplomy szkół oficerskich resortu spraw wewnętrznych i administracji w zakresie prawno-administracyjnej ochrony porządku publicznego, jako dokumenty potwierdzające uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie fizycznej ochrony osób i mienia. Natomiast obecnie (od 1 stycznia 2014 r.), zgodnie z wolą ustawodawcy, jedynie dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej potwierdzają spełnienie wymogu posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zdaniem organu, co do złożonego dyplomu ukończenia Wyższej Szkoły Oficerskiej im. [...] wydanego w 1987 r. brak jest prawnych możliwości uznania, że dokument ten w pełni potwierdza posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 u.o.m. Jednak jest to dyplom uczelni kształcącej w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego, o którym mowa w art. 26 ust. 8 u.o.m., a zatem potwierdza specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Zatem ostatecznie przedłożony dyplom Wyższej Szkoły Oficerskiej im. [...] wydany w dniu [...] czerwca 1987 r. częściowo potwierdza spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 u.o.m.

Organ odwoławczy wskazał, że inne przedstawione przez stronę dokumenty, tj. dyplom ukończenia w 1989 r. studiów magisterskich na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w zakresie administracji, świadectwo ukończenia odbytego w okresie od [...] maja 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. w Szkole Policji w [...] kursu specjalistycznego dla policjantów pełniących służbę w jednostkach Policji w ramach kontyngentów policyjnych, świadectwo ukończenia odbytego w okresie od [...] listopada 2005 r. do dnia [...] listopada 2005 r. w Szkole Policji w [...] kursu doskonalenia zawodowego przygotowującego policjantów do pełnienia służby w jednostkach Policji wykonujących zdania w misjach pokojowych, także nie świadczą o spełnieniu przez nią wymogu, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 u.o.m. ponieważ nie odpowiadają przesłankom określonym w art. 26 ust.7 u.o.m. ani art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.

Z tych względów przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu KGP uznał za bezprzedmiotowe.

Natomiast znajdujący się w aktach plan realizacji kursu przygotowujący policjantów do pełnienia służby w jednostkach Policji wykonujących zadania w misjach pokojowych nie odpowiada blokom tematycznym kursów wskazanym w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wymagań w zakresie wyszkolenia strzeleckiego samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1688).

Skarżący R. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniósł zarzuty;

- naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 26 ust. 3 pkt 8 oraz art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie;

- naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez znaczące braki w zgromadzonym materiale dowodowym oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że organ odwoławczy przedwcześnie uznał, iż przedłożone przez skarżącego dyplomy oraz świadectwa nie potwierdzają spełnienia wymogu przygotowania praktycznego, określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia. Organ nie rozważył bowiem czy wykształcenie skarżącego uprawniało go do dalszego pełnienia służby w Policji, a jeśli tak, to czy nie jest wystarczające do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej i czy odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnej zasady wolności wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy.

Nadto organ odwoławczy nawet nie odniósł się do twierdzenia skarżącego, że posiada on przygotowanie praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych, ponieważ w trakcie służby uczestniczył w szkoleniach doskonalących kwalifikacje zawodowe policjanta.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił wszechstronnie kwestii posiadania przez skarżącego przygotowania praktycznego w zakresie szkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych wymaganych ww. przepisem art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia uznając, że dyplom uczelni (z 1989 r.) oraz świadectwa ukończenia przez skarżącego kursów, załączone do odwołania, także nie świadczą o spełnieniu przez skarżącego wymogu, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy.

Zdaniem skarżącego istotne w sprawie było wyjaśnienie przez organ odwoławczy, dlaczego przy dokonywaniu wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, nie odniesiono się do przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w tym do art. 149 i art. 153. Zgodnie z tymi przepisami z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stali się policjantami (art. 149 ust. 1). Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy podjęli służbę w Policji albo zostali zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowali odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia (art. 150 ust. 1). Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o Milicji Obywatelskiej i funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej, należy przez to rozumieć Policję i policjantów (art. 153).

Organ odwoławczy nie dostrzegł, że wykładnia art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia powinna być dokonywana przez organ pierwszej instancji przy założeniu, że materia regulowana w analizowanych przepisach ustawy o ochronie osób i mienia wymaga ścisłej interpretacji tych przepisów z przepisami ustawy o Policji, zwłaszcza, że zawiera ona definicję pojęcia "policja". Wykładania organu odwoławczego także nie była dokonana z uwzględnieniem przepisów ustawy o Policji.

Nadto organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu z odwołania, że przy dokonywaniu wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia należało zważyć znaczenie przepisu art. 252 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.lJ. z 2016 r. poz. 1842, z późn. zm.). Zatem istniejące w dniu wejścia w życie tejże ustawy wyższe szkoły oficerskie stały się uczelniami wojskowymi publicznymi uczelniami zawodowymi (ust. 4). Natomiast istniejące w dniu wejścia w życie tejże ustawy Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie i Szkoła Główna Służby Pożarniczej w Warszawie stały się uczelniami służb państwowych (ust. 5).

W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie dostrzegł także, że organ pierwszej instancji dokonał wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia nawet z pominięciem definicji pojęcia "uczelnia", zawartej w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym, a zwłaszcza z pominięciem historii Wyższej Szkoły Oficerskiej im. [...] w [...]. Nieprawidłowa jest wykładnia art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia oraz ocena dokumentów przedłożonych przez skarżącego na okoliczność spełnienia wymogu ustawowego, dokonana z pominięciem znaczenia ww. przepisów ustawy o Policji oraz ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.).

Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ono prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego, od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o odmowie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Na wstępie podkreślić należy, że organ odwoławczy zobowiązany jest, stosownie do art. 80 k.p.a. do dokonania oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Spór w niniejszej sprawie, sprowadza się do kwestii, czy przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem dokumenty potwierdzają posiadanie przez skarżącego przygotowania praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 8 u.o.m. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 7 pkt 2 tej ustawy, posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają m.in. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że zdaniem organu II instancji przedstawiony przez skarżącego dyplom ukończenia Wyższej Szkole Oficerskiej im. [...] daje jedynie podstawę do przyznania wymogu posiadania przygotowania teoretycznego, ale nie praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych. Wymogu posiadania przygotowania praktycznego nie potwierdzają także złożone świadectwa ukończenia kursów w Szkole Policji w [...].

W ocenie Sądu poczynione w tym zakresie przez organ odwoławczy ustalenia uznać należy za niewystarczające. Stanowisko Komendanta Głównego Policji w tym zakresie jest ogólnikowe i w zasadzie sprowadza się do obszernego powołania obowiązujących przepisów.

Przede wszystkim w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnia stronie konkretnie i szczegółowo dlaczego uważa, że odbyte przez skarżącego kursy specjalistyczne w Szkole Policji w [...] nie spełniają wymogów przewidzianych w art. 26 ust. 7 pkt 4 - 7 u.o.m. W tym zakresie organ powinien był dokonać szerszej analizy przedstawionych świadectw i wytłumaczyć stronie, dlaczego ukończone przez niego w Szkole Policji w [...]; szkolenia specjalistyczne dla policjantów pełniących służbę w jednostkach Policji w ramach kontyngentów policyjnych odbyte w okresie od [...] maja 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r., oraz kurs doskonalenia zawodowego przygotowującego policjantów do pełnienia służby w jednostkach Policji wykonujących zdania w misjach pokojowych odbyty od [...] do [...] listopada 2005 r. nie mogły być uznane przez organ. Wszak były to szkolenia organizowane przez szkołę Policji dla policjantów, zatem organ powinien wskazać konkretnie, których zajęć praktycznych w odbytych przez skarżącego kursach zabrakło do przyjęcia warunku spełnienia przesłanki posiadania przygotowania praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia tej kwestii w sposób wystarczający.

Zdaniem Sądu zasadny jest także zarzut skargi, że przy dokonywaniu wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, niezbędne było odwołanie do przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.), w tym do postanowień art. 149 i art. 153. Zgodnie z postanowieniami powołanych przepisów z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami (art. 149 ust. 1). Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia (art. 150 ust. 1). Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o Milicji Obywatelskiej i funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej, należy przez to rozumieć Policję i policjantów (art. 153).

W ocenie Sądu właśnie z uwagi na fakt, że w ustawie o ochronie osób i mienia brak definicji legalnej pojęcia "policja", w celu prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o ochronie osób i mienia niezbędne jest sięgnięcie do zapisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W związku z tym Sąd uznał , że organ nie odniósł się w sposób prawidłowy do podnoszonej w odwołaniu kwestii posiadania przez skarżącego wyszkolenia odpowiedniego do wpisania na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Ponadto organ wskazując na wolę ustawodawcy co do możliwości wykazania posiadania przygotowania praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają wyłącznie za pomocą dyplomów lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej, zupełnie pominął uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Nr druku: 2331), zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem z zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 kwietnia 1999 r. sygn. akt K 33/98 podkreślono, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywania określonego zawodu czy zatrudnienia, nie przymuszając jednocześnie do robienia czegoś innego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien rozważyć czy udokumentowane przez skarżącego przygotowanie praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych nabyte na kursach dla policjantów w Szkole Policji w [...] mieści się w wymogach przepisów prawa, a jeśli nie to dlaczego nie można tych szkoleń zaliczyć na poczet niezbędnej praktyki. Chodzi tu o wyjaśnienie, czy brak było jakiś ćwiczeń na tych kursach, a jeśli tak, to jakich, czy ranga tych kursów była niewystarczająca, czy też status prawny szkoły nie był odpowiedni. Analizując te okoliczności organ będzie kierował się konstytucyjną zasadą wolności wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy.

W orzecznictwie podkreśla się, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Krakowie z 24 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1380/08, LEX nr 522436).

Nie ustosunkowanie się do zarzutów narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, LEX nr 495343).

W wyroku z 20 lutego 2014 r. (II GSK 1758/12 publ. LEX nr 1495108) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471 oraz wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl, także wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827, jak również wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/07, LEX nr 488568).

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględni wyrażone powyżej stanowisko Sądu i przeprowadzi dowody wskazane przez stronę w odwołaniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 680 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).