Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2534/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 32 ust 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 r. w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów palnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] września 2020 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca, Spółka, strona) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...], wstrzymującej działalność skarżącej, polegającą na przetwarzaniu odpadów palnych o kodzie 19 12 10 (paliwo alternatywne) w procesie odzysku R12 bez wymaganego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w instalacji zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...] w [...], w terminie 60 dni od dnia jej otrzymania, oraz podlegającej w myśl art. 32 ust. 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach natychmiastowemu wykonaniu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach od 26 sierpnia do 9 września 2019 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w Przedsiębiorstwie Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o. - Zakład Zagospodarowania Odpadów w [...], ul. [...] [...] (działka o nr ewid. [...]), w związku z podejrzeniem spalania przez powyższy podmiot odpadów komunalnych w spalarni odpadów na w/w terenie.

W dniu 26 sierpnia 2019 r. przeprowadzono oględziny instalacji znajdującej się na terenie przedmiotowej działki podczas których ustalono m. in., że w wiacie magazynowej, posiadającej szczelne, betonowe podłoże, w/w podmiot eksploatował urządzenie do suszenia odpadów paliwa alternatywnego. W trakcie oględzin urządzenie pracowało, trwał załadunek odpadów paliwa alternatywnego do zasobnika suszarni. Z drugiej strony suszarni wychodziło wysuszone paliwo alternatywne, które magazynowane było w innej części wiaty. Na początku taśmociągu oddzielana była cięższa frakcja zawierająca np. szkło, piasek. Na podstawie okazanej dokumentacji ustalono, że urządzenie to składa się z zespołu urządzeń, m.in. z suszarni SS suwakowej o powierzchni suszenia 2 x 30 m, wyprodukowanej przez P. R.. Zgodnie z zapisem zawartym w okazanej w trakcie kontroli instrukcji użytkowania, suszarnie typu SS są stosowane w rolnictwie, przemyśle drzewnym oraz gospodarce komunalnej, m.in. do suszenia zrębek tartacznych, plastiku, płodów rolnych, pulpy papierniczej, RDF i innych odpadów.

W trakcie oględzin przedstawiono protokół zdawczo-odbiorczy z którego wynikało, że suszarnia SS 4.0 suwakowa została dostarczona do skarżącej w dniu 5 lipca 2019 r. Montaż suszarni trwał 3 tygodnie, a uruchomienie wstępne nastąpiło w dniu 26 lipca 2019 r.

Przedstawiono ponadto informację z dnia 1 lipca 2019 r. od P. R. (wydaną dla kontrolowanego podmiotu), że urządzenie do suszenia RDF typu SS 4.0 jest instalacją, która zgodnie z art. 201 ust. 1 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396, z późn. zm.), zwanej dalej ,Poś", nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, gdyż służy wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Z przedstawionej informacji wynika, że Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o. wyraziło zgodę na montaż i próby takiej instalacji na terenie swojego zakładu w miejscowości [...].

Zgodnie z informacją uzyskaną od skarżącej, instalacja została wykonana na zlecenie kontrolowanego podmiotu i obecnie jest w fazie testów. Urządzenie to, zgodnie z informacją, zostało kupione z prawem zwrotu. W związku z problemem przyjmowania przez cementownie paliwa alternatywnego o dużym zawilgoceniu kontrolowany testował nową instalację do suszenia odpadów. W sytuacji, gdy uda się obniżyć wilgotność odpadów z ok. 30% do wartości ok. 20% lub mniej, instalacja pozostanie w zakładzie, a spółka wystąpi o zmianę posiadanego pozwolenia zintegrowanego, w związku z dalszym etapem przetwarzania odpadów paliwa alternatywnego. Gdy zaś spadek wilgotności odpadów nie będzie zadowalający, instalacja zostanie zwrócona producentowi.

W trakcie kontroli przekazano do organu I instancji zestawienie ilości odpadów o kodzie 19 12 10 (odpady palne - paliwo alternatywne) poddanych suszeniu w okresie od dnia 29 lipca 2019 r. do dnia 6 września 2019 r. Jak wynika z zestawienia w w/w okresie kontrolowany poddał suszeniu 240,69 Mg odpadów o kodzie 19 12 10 i otrzymał po przetworzeniu 211,58 Mg odpadów. W tym samym okresie wytworzono łącznie 3 562,92 Mg takich odpadów. Zatem procesowi suszenia poddawana była niewielka część takich odpadów. Zgodnie z informacją uzyskaną od skarżącej docelowo, gdy urządzenie to przyniesie oczekiwane rezultaty, podmiot zamierza dokupić jeszcze 2 lub 3 suszarnie.

W dniu rozpoczęcia kontroli nie przedstawiono kontrolującym żadnych zgłoszeń, czy też uzgodnień z organami w związku z montażem w hali magazynowej i eksploatacją przedmiotowego urządzenia.

Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu 9 września 2019 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] skierowanym do Marszałka Województwa [...] przekazał ustalenia z w/w kontroli oraz informację, że Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o., na podstawie art. 201 ust. 1 Poś traktuje w/w urządzenie do przetwarzania odpadów jako stosowane wyłącznie do badań, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych, i stanowi ono, w jej ocenie, część także eksploatowanej instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym. W związku z wątpliwościami organu I instancji dotyczącymi zasadności stosowania w/w przepisu, zwrócił się on do Marszałka Województwa [...] o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Marszałek Województwa [...] pismem z dnia [...] października 2019 r. poinformował, że Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o. od [...] lipca 2019 r. eksploatuje urządzenie do suszenia paliwa alternatywnego. Do dnia rozpoczęcia w/w kontroli organu I instancji (tj. do dnia 26 sierpnia 2019 r.) podmiot nie posiadał żadnych uregulowań formalno-prawnych dotyczących przedmiotowej instalacji. Dopiero w trakcie jej trwania, pismem z dnia 23 sierpnia 2019 r. skarżąca przedłożyła do niniejszego organu informację o testowaniu, w ramach nowych technologii i urządzeń, suszarni do paliwa alternatywnego, zlokalizowanego na w/w działce w [...]. Marszałek Województwa [...] poinformował, że z oceny przedłożonej dokumentacji nie wynika powiązanie technologiczne przedmiotowej suszarni z inną instalacją, dla której wymagane jest pozwolenie zintegrowane. Suszarnia ta nie znajduje się także w grupie instalacji wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169), zatem nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Z załączonej do pisma podmiotu z dnia 23 sierpnia 2019 r. "Instrukcji użytkowania suszarni (...)" nie wynika ponadto konieczność jej badania, rozwoju lub testowania. Z uwagi na powyższe organ ten nie posiada kompetencji do podjęcia stosownych działań w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie Marszałek Województwa [...] wskazał, że w celu uregulowania stanu formalno-prawnego suszarni prowadzący instalację powinien dokonać rozpoznania, czy przedmiotowa instalacja wymaga zgłoszenia właściwemu organowi ochrony środowiska. Ustalenie powyższe będzie podstawą do spełnienia ewentualnych wymagań dotyczących pozwoleń w zakresie korzystania ze środowiska.

Skarżąca pismem z dnia 4 grudnia 2019 r. wniosła o umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2020 r., wydaną na podstawie przepisów art. 32 ust. la, 2,5 i 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o odpadach''1, orzekł o wstrzymaniu działalności, polegającej na przetwarzaniu przez skarżącą odpadów palnych o kodzie 19 12 10 (paliwo alternatywne) w procesie odzysku R12 bez wymaganego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wyznaczając jednocześnie 60-dniowy termin wykonania w/w decyzji liczony od dnia jej otrzymania przez stronę, a także nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu pierwszej instancji suszenie i separacja odpadów paliwa alternatywnego w przedmiotowym urządzeniu wyczerpuje definicję przetwarzania odpadów. W trakcie kontroli nie przedstawiono wymaganego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co uzasadniało wstrzymanie działalności posiadacza odpadów.

Skarżąca złożyła odwołanie od w/w decyzji, podnosząc że ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...] nic dały organowi I instancji podstawy do wydania niniejszej decyzji, w szczególności na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W żadnym bowiem miejscu w/w protokołu nie wskazano, że strona prowadziła przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Ponadto w pkt 2 protokołu zatytułowanym "Naruszenia" w sposób jednoznaczny i wyraźny odnotowano, iż "nie stwierdzono naruszeń".

Strona podniosła, że podczas kontroli nie ustalono, że w wyniku procesu suszenia oddzielana jest dodatkowo frakcja niepalna piasku lub szklą, tj. odpad o kodzie 19 12 09 (minerały) - protokół kontroli w żadnym miejscu nie zawiera adnotacji na ten temat. Ustalenia te zostały zatem w jej ocenie poczynione przez organ I instancji w sposób arbitralny i oderwany od treści protokołu.

Rozpatrując odwołanie GIOŚ stwierdził, że – w jego ocenie - [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie stwierdzając, iż strona prowadziła przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaakceptował stanowisko organu I instancji, że przetwarzanie odpadów paliwa alternatywnego (tj. o kodzie 19 12 10) poprzez suszenie i separację, które prowadziła strona w urządzeniu zlokalizowanym na działce nr [...] w [...], nie podlega przepisowi art. 201 ust. 1 Poś, bowiem powyższy proces nie stanowił etapu prac badawczych, a przedmiotowa suszarnia znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle i rolnictwie (co wynika z okazanej przez stronę "Instrukcji użytkowania Suszami SS suwakowej, moduł 2x30m2"), nie ograniczając go jedynie do badań, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.

W związku z powyższym strona rozpoczynając działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów w w/w sposób zobligowana była do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, czego, jak wskazały ustalenia organu I instancji, nie uczyniła.

W ocenie organu odwoławczego fakt dokonania nieprawidłowej oceny stanu prawnego podczas kontroli, a w efekcie tego zawarcia w protokole kontroli nr [...] stwierdzenia o braku naruszeń popełnionych przez stronę nie może stanowić jednakże podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. GIOŚ podkreślił także, że treść pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2019 r. nie stanowiła wyłącznej podstawy do wydania przez organ I instancji powyższej decyzji, lecz jeden z materiałów dowodowych, na których organ oparł się celem szczegółowego rozpoznania sprawy.

Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut strony, że w protokole kontroli nie odnotowano, że w wyniku procesu suszenia oddzielana jest dodatkowo frakcja niepalna piasku lub szkła, tj. odpad o kodzie 19 12 09 - minerały (co m.in. w ocenie organu I instancji decyduje o tym, że nie można mówić o rozruchu instalacji, a jej eksploatacji). Informacja taka zawarta została bowiem w protokole z oględzin z dnia 26 sierpnia 2019 r., podpisanego przez przedstawiciela kontrolowanego podmiotu oraz kontrolującego, który stanowi załącznik nr 2 do protokołu kontroli nr [...].

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...), poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepisem tym z dniem 31 marca 2020 r. zawieszono terminy procesowe w postępowaniach administracyjnych, w tym termin do wydania decyzji, a mimo to organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy wskazał, iż powyższy przepis stosowany w postępowaniu administracyjnym zawiesza bieg (wstrzymuje rozpoczęcie biegu) terminów procesowych (w tym terminów instrukcyjnych), ale tylko tych dotyczących stron i uczestników tych postępowań. Tym samym, ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) bezpośrednio nie "zawiesiła" postępowań ani terminów załatwiania spraw administracyjnych określonych w art. 35 kpa, a jedynie zniosła sankcje za ich przekroczenie. Wskazany przepis nie stanowił zatem przeszkody do wydania organowi I instancji decyzji z urzędu.

Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosło skargę na powyższą decyzję zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieuwzględnienie odwołania mimo tego, że zaskarżona odwołaniem decyzja została wydana:

1. z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, at1- 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § kpa, w związku Zart. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995), zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Ochrony Środowiska", poprzez zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie aktu stosowania prawa nie na własnych ustaleniach faktycznych, lecz na ustaleniach kontroli i opinii Marszałka Województwa [...]

2. z naruszeniem art. 32 ust. la, 5 i 5a ustawy o odpadach, w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 Ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy z protokołu kontroli nr [...] nie wynika, że skarżący prowadził w będącej przedmiotem postępowania instalacji przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia;

3. z naruszeniem art. 7, w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu odmiennych ustaleń od wynikających z Protokołu kontroli nr [...] w zakresie popełnionych przez skarżącego naruszeń, zwłaszcza przetwarzania odpadów bez zezwolenia, tudzież wydanie decyzji na podstawie ustaleń, które nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, a także z nieuwzględnieniem, że:

a) zamiarem skarżącego jest, poprzez wykonanie przedmiotowej suszarni, uzupełnienie dotychczas funkcjonującej zgodnie z przepisami linii do produkcji paliwa alternatywnego (dosuszone paliwo wraca na tę samą linię, gdzie poddawane jest dalszemu przetwarzaniu);

b) instalacja została wykonana na zlecenie skarżącego i w czasie kontroli była w fazie testów. Urządzenie to, zgodnie z informacją, zostało kupione z prawem zwrotu, W związku z problemem przyjmowania przez cementownie paliwa alternatywnego o dużym zawilgoceniu, skarżący testował nową instalację do suszenia odpadów. W sytuacji możliwości obniżenia wilgotności odpadów z ok. 30% do wartości 20% lub mniej, instalacja miała pozostać w zakładzie, a skarżący wystąpić o zmianę posiadanego pozwolenia zintegrowanego, w związku z dalszym etapem przetwarzania odpadów paliwa alternatywnego. Gdyby spadek wilgotności nie był zadowalający, instalacja miała natomiast zostać zwrócona producentowi;

c) pismem z dnia 23 sierpnia 2019 r. skarżący przedłożył informację o testowaniu, w ramach nowych technologii i urządzeń, suszami do paliwa alternatywnego, zlokalizowanego na przedmiotowej działce w [...]; W ocenie skarżącego nadużyciem jest także stwierdzenie organu I instancji, że po procesie suszenia odpadów w przedmiotowej instalacji dochodzi do wytwarzania odpadów o kodzie 19 12 09. Suszarnia nie posiada urządzeń do oddzielania tego typu frakcji, natomiast odnotowany przez organ w toku kontroli przykładowy piasek i szkło pochodziły z samoczynnego oddzielania się z paliwa alternatywnego podczas przesuwania po taśmociągu. Odpady te stanowiły zatem naturalną konsekwencję pracy suszarni, spadając z taśmociągu na podłogę hali.

4) w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego (stanowiącego konsekwencję w/w naruszeń), będącego podstawą wydanego rozstrzygnięcia, polegającego na dowolnym uznaniu, że przedmiotowa instalacja nie jest częścią instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym i nie można w tym wypadku zastosować przepisów art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396, z późn. zm.), zwanej dalej ,Poś'\ w związku z czym jej eksploatacja wymaga pozwoleń sektorowych, tj. pozwolenia na przetwarzanie odpadów i zgłoszenia instalacji energetycznej o nominalnej mocy cieplnej powyżej 1 MW;

5) z naruszeniem art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19 (...)", poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepisem tym z dniem 31 marca 2020 r. zawieszono terminy procesowe w postępowaniach administracyjnych, w tym termin do wydania decyzji, a mimo to organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję.

Skarżący zarzucił także organowi odwoławczemu, w konsekwencji powyższego, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 32 ust. la ustawy o odpadach poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W ocenie skarżącego Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie uwzględnił w sposób należyty, że organ I instancji dokonał wadliwego aktu stosowania prawa, tj. dokonał aktu subsumcji mimo nieustalenia w sposób pewny stanu faktycznego, tj. w następstwie wadliwego przyjęcia, że przedmiotowa instalacja nie jest częścią instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym i nie można w tym wypadku zastosować art. 201 ust. 1 Poś, w związku z czym eksploatacja suszarni wymaga pozwoleń sektorowych (zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zgłoszenia instalacji energetycznej o nominalnej mocy cieplnej powyżej 1 MW).

W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wstępnie należy wyjaśnić, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania pierwotnie skierowana do rozpoznania na rozprawie, została skierowana do procedowania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a możliwość taką przewiduje art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej zwana COVID-19).

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] września 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2021 r., wstrzymującą działalność skarżącej, polegającej na przetwarzaniu odpadów palnych o kodzie 19 12 10 (paliwo alternatywne) w procesie odzysku R12 bez wymaganego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia, na działce o nr ewid [...] w [...].

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 32 ust. 1 a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z [...] r., poz. 992 ze zm.), zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, działalność posiadacza odpadów, w przypadku gdy posiadacz ten zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Czynność ta ma charakter obligatoryjny, organ I instancji jest zobowiązany – w przypadku stwierdzenia zbierania lub przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia - do wstrzymania działalności kontrolowanego w tym zakresie.

Jak wynika z akt sprawy, w dniach 26 sierpnia do 9 września 2019 r. upoważnieni inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoraty Ochrony Środowiska w [...] Delegatury w [...] przeprowadzili kontrolę działalności strony przeprowadzili kontrolę działalności, w trakcie której ustaliły, że w wiacie magazynowej, posiadającej szczelne, betonowe podłoże, skarżąca eksploatowała urządzenie do suszenia odpadów paliwa alternatywnego. W trakcie oględzin urządzenie pracowało, trwał załadunek odpadów paliwa alternatywnego do zasobnika suszarni. Z drugiej strony suszarni wychodziło wysuszone paliwo alternatywne, które magazynowane było w innej części wiaty. Na początku taśmociągu oddzielana była cięższa frakcja zawierająca np. szkło, piasek. Na podstawie okazanej dokumentacji ustalono, że urządzenie to składa się z zespołu urządzeń, m.in. z suszarni SS suwakowej o powierzchni suszenia 2 x 30 m. Zgodnie z zapisem zawartym w okazanej w trakcie kontroli instrukcji użytkowania, suszarnie typu SS są stosowane w rolnictwie, przemyśle drzewnym oraz gospodarce komunalnej, m.in. do suszenia zrębek tartacznych, plastiku, płodów rolnych, pulpy papierniczej, RDF i innych odpadów. Suszarnia typu SS suwakowa zbudowana jest z modułu podobnego do ruchomej podłogi, na której znajdują się poprzeczne wygarniacze pracujące w obydwie strony, zasilane za pomocą pompy hydraulicznej. Z boku suszarni wdmuchiwane jest gorące powietrze z wymiennika ciepła za pomocą wentylatora o odpowiedniej sile nadmuchu. Siłę nadmuchu i temperaturę można regulować. Ciepło pozyskiwane jest ze spalenia biomasy - w niniejszym przypadku było to drewno - zrębka drobna (przedstawiono 3 faktury zakupu z dnia: 5, 19 i 23 sierpnia od [...] Sp. z o.o. [...] [...], [...] [...]). Ustalono, że spaliny z kotła odprowadzane są emitorem ponad dach wiaty. Zgodnie z parametrami technicznymi komory ceramicznej do spalania biomasy GC 1500, wyprodukowanej przez firmę [...], znamionowa moc cieplna komory wynosi 1 500 kW. Wstępne uruchomienie suszarni nastąpiło 26 lipca 2019 r.

W trakcie kontroli przekazano do organu I instancji zestawienie ilości odpadów o kodzie 19 12 10 (odpady palne - paliwo alternatywne) poddanych suszeniu w okresie od dnia 29 lipca 2019 r. do dnia 6 września 2019 r. Jak wynika z zestawienia w w/w okresie kontrolowany poddał suszeniu 240,69 Mg odpadów o kodzie 19 12 10 i otrzymał po przetworzeniu 211,58 Mg odpadów. W tym samym okresie wytworzono łącznie 3 562,92 Mg takich odpadów.

Jak wynika akt sprawy decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. nr [...] zmienioną decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], udzielone zostało skarżącej pozwolenie zintegrowane m .in. dla instalacji do produkcji paliwa alternatywnego zlokalizowanej na terenie Zakładu Zagospodarowania Odpadów "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...] [...] i przy ul. [...] [...]. Działka nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] nie jest wymieniona w ww. pozwoleniu zintegrowanym.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny został w niniejszej sprawie dokładnie wyjaśniony przez orzekające organy administracji, a materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania działalności w zakresie przetwarzania odpadów. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił skarżącej, że przetwarzanie odpadów paliwa alternatywnego (tj. o kodzie 19 12 10) poprzez suszenie i separację, nie podlega przepisowi art. 201 ust. 1 Poś, zgodnie z którym "pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych". Powyższy proces nie stanowił bowiem etapu prac badawczych, a przedmiotowa suszarnia znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle i rolnictwie (co wynika z okazanej przez stronę "Instrukcji użytkowania Suszami SS suwakowej, moduł 2x30m2"), nie ograniczając go jedynie do badań, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. W tej sytuacji strona była zobligowana do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 41ust. 1 ustawy o odpadach, czego nie uczyniła.

Rację ma także organ odwoławczy, że stwierdzenie w protokole kontroli, o braku naruszeń popełnionych przez skarżącą, nie jest dla organu wiążące. Organ prowadzący postępowanie zobligowany jest wziąć pod uwagę ustalenia faktyczne przeprowadzonej kontroli i dokonać ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Natomiast nie jest związany oceną prawną dokonaną przez podmiot kontrolujący. Wskazać w tym kontekście należy, że w świetle art. 80 k.p.a. organ cieszy się prawem do tzw. swobodnej oceny dowodów (zob. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 579; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 353). Polega ono na tym, że organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny sprawy (por. E. Iserzon w: E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1964, s. 115). Oczywiście zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące podstawowym regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie innym dowodom (por. A. Wiktorowska, w: Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2012, s. 122). Przysługujące organom prawo swobodnej oceny dowodów doznaje poszanowania również w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2465/14). Nie jest z pewnością naruszeniem przywołanych przepisów odmienna ocena dowodów, niż dokonana przez strony postępowania, czy podmiot dokonujący kontroli, skoro organ swoje zapatrywanie szczegółowo i przekonująco umotywował, odnosząc się do wszystkich relewantnych dowodów, w tym zarzutów skarżącej. Rację ma także organ wskazując, że treść pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2019 r. nie stanowiła wyłącznej podstawy do wydania przez organ I instancji powyższej decyzji, lecz jeden z materiałów dowodowych, na których organ oparł się celem szczegółowego rozpoznania sprawy.

W ocenie Sądu organy przeprowadziły w niniejszej sprawie wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe pozwalające na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia spełniającego wymogi art. 7 i 77 kpa., z jednoczesną oceną zebranego materiału dowodowego, stosownie do reguł wskazanych w art. 80 i 107 § 3 kpa., Sąd uznał zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Słusznie także stwierdził organ odwoławczy, że podnoszony przez stronę fakt, iż jej zamiarem jest - poprzez wykonanie przedmiotowej suszarni - uzupełnienie dotychczas funkcjonującej (zgodnie z wszystkimi przepisami) linii do produkcji paliwa alternatywnego, nie zwalnia jej ż obowiązku uregulowania stanu formalno-prawnego w zakresie prowadzonego w przedmiotowym urządzeniu przetwarzania odpadów

Postępowanie prowadzone w trybie art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach ogranicza się do ustalenia, czy posiadacz odpadów posiada na taką działalność zezwolenie, czy też nie. Przepis ten nie przewiduje możliwości odstąpienia przez organ administracji publicznej od wstrzymania działalności. Ponieważ skarżący nie posiadał zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, organ był zobowiązany do wstrzymania działalności.

Za chybiony należy uznać również zarzut naruszenia art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, z późn. zm.), który zadaniem skarżącej uniemożliwiał organowi prowadzenie postępowania po 31 marca 2020 r. w związku z zawieszeniem terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych. Wprawdzie w myśl art. 15zzs ust. 1 pkt 6 specustawy ograny administracji zostały zwolnione z obowiązku terminowego załatwiania spraw w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak zgodnie z art. 15zzs ust. 7 specustawy "czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne" Wydaje się zatem, że pojęcie "czynności", o których mowa w art. 15zzs ust. 7 specustawy, obejmuje również wydawanie decyzji lub innych aktów administracyjnych kończących postępowanie administracyjne, a także wydawanie postanowień w toku postępowania, i tym samym organy administracji publicznej w świetle ww. przepisu były generalnie uprawnione do załatwiania spraw w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.