Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 987/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37 h
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi x na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia[...]. nr[...] , w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za [...] roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia[...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił [...]opłatę paliwową za [...]roku w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu, powołano się na treść art. 37 h ustawy z dnia 27 października 1994 - O autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U.

z 2004, Nr 256, poz. 2571 ze zm.), który stanowi, że wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie paliwowej.

Dalej organ wskazał, że obowiązek opłaty paliwowej ciąży na podmiocie podlegającym, na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego, a obowiązek ten powstaje z dniem, w którym podmiot ten jest obowiązany do zapłaty podatku akcyzowego. Wysokość opłaty paliwowej wyliczono w ten sposób, że przyjęto ilość oleju opałowego, od jakiego podmiot był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia[...] r. ( wynosiła ona [...] l ).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła zarzut naruszenia

art. 37 h ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt. 4, art. 37 j ust. 1 pkt. 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 l ust. 1, art. 37 m, art. 37 n, art. 37 o ust. 1 pkt. 1, art. 37 q ustawy z dnia 27 października 1994 - o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy na stronie ciąży jakikolwiek obowiązek w zakresie opłaty paliwowej.

Strona wniosła o uchylenie decyzji.

Decyzją z dnia [...]Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W rozstrzygnięciu organ przywołał art. 37 h ust. 1 i ust. 2, art. 37 j ust.1 pkt 4, art. 37 k ust.1 ustawy z dnia 27 października 1994 - o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym.

Organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że ustawodawca wyraźnie wskazał, że nie tylko samo użycie, ale także posiadanie lub sprzedaż olejów opałowych ze zbiornika podłączonego do odmierzacza paliw uznawane jest za użycie niezgodne

z przeznaczeniem. Natomiast powstanie obowiązku podatkowego na gruncie powyższych stanów prawnopodatkowych stwierdzone zostało decyzją z dnia [...] o określeniu zobowiązania podatkowego. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]Tym samym, organ II instancji przyjął za udowodnioną tezę, że podatnik zużywał olej opałowy niezgodnie z przeznaczeniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji z dnia [...] r. Wskazała, że wniosła skargę również na decyzję organu II instancji w zakresie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym.

Strona podniosła zarzut naruszenia :

- art. 37 h ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt. 4, art. 37 j ust. 1 pkt. 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 l ust. 1, art. 37 m, art. 37 n, art. 37 o ust. 1 pkt. 1, art. 37 q ustawy z dnia 27 października 1994 - o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący wprowadził na rynek paliwa silnikowe co spowodowało obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej, podczas gdy zużycie oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym nie może być uznane za wprowadzenie na rynek paliw wskazanych w art. 37 h ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 27 października 1994 -

o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnych informacji i po niewłaściwym rozpatrzeniu materiału dowodowego.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej

z dnia [...]

Postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe.

Na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że brak jest aktualnie decyzji ustalającej wysokość podatku akcyzowego za poszczególne miesiące [...] roku, albowiem decyzje te zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Brak jest zatem podstaw do określenia wysokości opłaty paliwowej za poszczególne miesiące w tych latach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2004 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. 2014, poz.1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art.1 tej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2016, poz. 718) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 27 października 1994 - o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 641 ze zm.), wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z 25 sierpnia 2006 – O biokomponentach i biopaliwach ciekłych stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy – Prawo

o ruchu drogowym podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową" (ust.1) . Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust.1 rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz ( ust. 2 ). Stosownie do treści art. 37 j ust. 1 pkt 4 ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h ciąży na: innym podmiocie polegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h (art. 37 k ust.1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j ust. 1 są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 l ust.1 ).

Z przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc [...] r. zostało zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia[...], która została zaskarżona do tutejszego Sądu, a Sąd prawomocnym wyrokiem dnia 8 listopada 2016, o sygn. III SA/Po 626/16 uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd podniósł w tym wyroku, że w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym zachodziła przesłanka do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt. 11 Ordynacji podatkowej, wynikająca z wyroku TS UE z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. C-418-14. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien, zdaniem Sądu, zbadać rzeczywiste przeznaczenie produktu - czy służył on do celów opałowych i w razie stwierdzenia istnienia takiej okoliczności, rozważyć odstąpienie od zastosowania podwyższonej stawki podatkowej. Organ winien ponadto uzupełnić materiał dowodowy sprawy o dokumenty dotyczące kwestii odmierzacza paliw.

W tej sytuacji, uwzględniając treść przepisów ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym przyjąć należy, że w niniejszym postępowaniu nie można samodzielnie określić wysokości i zasadności obciążenia skarżącego opłatą paliwową za [...] r.

W odrębnie prowadzonym postępowaniu w zakresie opłaty paliwowej konieczne jest uwzględnienie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem jest olej oraz ilości tego oleju, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. W przedmiotowej sprawie okoliczności te nie zostały ustalone definitywnie w ramach postępowania dotyczącego określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym.

Skoro wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 roku Sąd uchylił decyzję organu II instancji określającą zobowiązanie podatkowe, to konsekwentnie należało uchylić decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji określającą wysokość opłaty paliwowej. Aktualnie nie ma bowiem w obrocie prawnym ostatecznej ( a tym bardziej prawomocnej ) decyzji określającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...] roku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni powyżej przedstawione stanowisko Sądu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718) Sąd orzekł, jak w sentencji.

Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, Sąd kierował się dyspozycją art. 206 p..p.s.a., zgodnie z którym, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub

w części. Ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek

w rozumieniu ww. przepisu i w konsekwencji zasądzając wynagrodzenie, Sąd wziął pod uwagę nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy,

w szczególności, mając na uwadze znany Sądowi z urzędu fakt, że do sądu wniesiono wiele analogicznej treści skarg w tożsamych rodzajowo sprawach,

w których zarzuty oraz argumentacja przedstawione w skargach są zbieżne. Jak również uwzględniono fakt, że pełnomocnik przystąpił do postępowania dopiero na etapie rozprawy przed Sądem.

Powyższe uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości 1/2 części stawki podstawowej, należnej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. 2011. nr 31, poz. 153).