Wyrok Sądu Najwyższego, sygn. akt III RN 156/99
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 2000-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 62, art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

SENTENCJA

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Macieja K. i Bolesława K. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 15 kwietnia 1998 r., (...) w przedmiocie wymiaru cła na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 4 lutego 1999 r. I SA/Po 1137/98 - uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu uchylił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 15 kwietnia 1998 r., w przedmiocie wymiaru cła oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w P. Zaskarżona decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł utrzymywała w mocy wymienioną decyzję organu I instancji wydaną w wyniku wznowienia postępowania celnego i skierowana została do dwóch osób, to jest Macieja K. i Bolesława K. Adresaci tej decyzji sprowadzili do Polski w dniu 26 sierpnia 1996 r, zakupiony w Niemczech samochód, który przewieziony został za granicę w stanie rozmontowanym. Nie negując zasadności wznowienia postępowania celnego, ani prawidłowości klasyfikacji sprowadzonego towaru, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedopuszczalne jest skierowanie zaskarżonych decyzji do obu importerów i łączne obciążenie ich należnościami celnymi za sprowadzony samochód osobowy. W przepisach prawa celnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, obrót towarowy z zagranicą był bowiem zindywidualizowany, zatem nie jest możliwe solidarne obciążenie należnościami celnymi podmiotów odrębnie dokonujących obrotu towarowego z zagranicą. Na poparcie swoich wywodów Sąd orzekający powołał art. 2 pkt 6 oraz art. 40 ust. 1 ustawy Prawo celne oraz konkludował, że nawet w przypadku wydania w istocie decyzji na dwa odrębne podmioty dokonujące obrotu towarowego z zagranicą, wątpliwości budziłaby możliwość wyegzekwowania należności celnych. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu zarzucając rażące naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, art. 62 Kpa oraz art. 1 ust. 2 i art. 23 ust. 1 Prawa celnego, a w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że w toku postępowania w niniejszej sprawie nie był kwestionowany sam fakt, że obaj skarżący sprowadzili z zagranicy części samochodowe, które stanowiły w istocie rozmontowany samochód osobowy. Jest też poza sporem, że w chwili odprawy celnej obaj skarżący bezpośrednio władali zgłoszonymi do odprawy częściami /art. 48 Prawa celnego/, a więc obaj importerzy, każdy we własnym imieniu i na własny rachunek sprowadzili zgłoszone do odprawy celnej części, które łącznie stawiły de facto samochód osobowy w stanie rozmontowanym. Ponieważ w postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy Kpa, o ile przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej /art. 1 ust. 2 Prawa celnego/, w danym wypadku należało odpowiednio zastosować art. 62 Kpa. W rewizji nadzwyczajnej podkreślono, że nie jest trafny pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakoby nie do przyjęcia była teza o sprowadzeniu z zagranicy przez obu skarżących samochodu osobowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej, że w rozpoznawanej sprawie nie został zakwestionowany fakt, że obaj skarżący sprowadzili z zagranicy części samochodowe, które stanowiły w istocie rozmontowany lub też nie zmontowany kompletny samochód osobowy, który po dokonaniu odprawy celnej został złożony i zarejestrowany jako tzw. składak. W tej sytuacji, ustalając wartość celną towaru oraz odpowiadającą jej wysokość należności celnej, organy celne obowiązane były zastosować regułę 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, która ma charakter przedmiotowy i stanowi, że wyroby kompletne oraz wyroby znajdujące się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym w każdym wypadku powinny być klasyfikowane według pozycji taryfy celnej, która obejmuje wyrób kompletny. Wynika stąd, że w rozpoznawanej sprawie, przy zgłoszeniu towaru do odprawy celnej, obaj importerzy nie ujawnili faktu, iż świadomie wwożą części kompletnego samochodu osobowego w stanie rozmontowanym i to w celu jego zmontowania po dokonaniu odprawy celnej, a więc w celu uniknięcia zakwalifikowania zgłaszanych do odprawy celnej części, jako części kompletnego samochodu w stanie rozmontowanym lub nie zmontowanym, czyli w celu uniknięcia obowiązku uiszczenia należności celnej obliczanej wedle wyższej stawki celnej, która obejmuje import samochodów. Tym samym, spełnione zostały także przesłanki prawne określone w art. 62 Kpa, upoważniające organ celny do załatwienia powyższej sprawy w ramach jednego postępowania administracyjnego, w drodze jednej decyzji skierowanej do obu stron, które - zgodnie z regułą 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej uczestniczyły w sprowadzeniu samochodu osobowego w stanie rozmontowanym lub nie zmontowanym i z tego tytułu obowiązane są do uiszczenia stosownej należności celnej /in solidum/.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (...) /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ i art. 393[15] Kpc orzekł jak w sentencji.