Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 30/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 , art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. F. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 lipca 2016 r. (doręczonym Sądowi w dniu 5 sierpnia 2016 r.) W. F. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], zarzucając naruszenie art. 35 § 1, § 2 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze W. F. wniósł – w przypadku jej uwzględnienia – o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do natychmiastowego rozpoznania sprawy i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę W. F. wyjaśnił, że w dniu 6 czerwca 2016 r. J. F. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...], a sprawa ta i jej strony jest znana D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z urzędu, zatem jej wszczęcie powinno nastąpić w trybie art. 35 § 2 kpa tj. niezwłocznie, a rozstrzygnięcie w ustawowym terminie tj. w ciągu miesiąca.

Skarżący wskazał też, że tryb stwierdzenia nieważności zakłada istnienie rażących nieprawidłowości w samej treści rozstrzygnięcia i nie przewiduje badania okoliczności ani akt sprawy. Zwrócił przy tym uwagę, że mimo upływu miesiąca nadal nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a stosownie do dokonanych przez skarżącego ustaleń organ po dwóch tygodniach od otrzymania wniosku zwrócił się do powiatowego i głównego organu nadzoru budowlanego o wypożyczenie akt sprawy, co według skarżącego świadczy o faktycznym wszczęciu postępowania – mimo braku zawiadomienia o tym – i podejmowaniu działań pozornych z zamiarem pozostawania w bezczynności.

W treści skargi W. F. zamieścił też krytyczną ocenę pracy organów nadzoru budowlanego, oświadczył też, że "jako strona decyzji PINB [...]" stał się stroną postępowania o jej nieważność, a ponadto wyjaśnił, że w dniu 22 czerwca 2016 r. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 37 kpa, czym wyczerpał administracyjny tryb instancyjny.

W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu 5 sierpnia 2016 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że w dniu 7 lipca 2016 r. wpłynęła skarga W. F. na bezczynność organu w sprawie rozpoznania wniosku J. F., doręczonego w dniu 6 czerwca 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Nr [...].

W związku z tym wnioskiem organ pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. o niezwłoczne przesłanie akt sprawy.

Jednocześnie, kopią pisma z dnia 22 czerwca 2016 r. organ poinformował wnioskującą, że odrębnym pismem wystąpił również do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wypożyczenie akt sprawy, które zostały przekazane do tego organu w związku z wnioskiem W. F. o stwierdzenie nieważności decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. W dniu 5 lipca 2016 r. wpłynęły do D. Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowanego akta sprawy przekazane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W.. W dniu 5 lipca 2016r. wpłynęła drogą elektroniczną do wiadomości organu - informacja W. F. dotycząca złożonego wniosku w trybie art. 111 kpa, o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wyjaśnił następnie, że w dniu 8 lipca 2016 r. zwrócił się pisemnie do organu stopnia powiatowego, z zapytaniem, czy zajął stanowisko w sprawie wniosku W. F. złożonego w trybie art. 111 kpa o uzupełnienie decyzji Nr [...]. Natomiast Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 12 lipca 2016 r. poinformował, iż akta sprawy zostały przekazane do WSA w Warszawie, w związku z czym D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 14 lipca 2016 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z prośbą o wypożyczenie dotyczących rzeczonej sprawy akt administracyjnych PINB dla miasta W. oraz DWINB celem ich powielenia, a tym samym umożliwienia przeprowadzenia wnioskowanego postępowania.

W związku z powyższym, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 14 lipca 2016 r., zawiadomił, że na wniosek J. F. z dnia 6 czerwca 2016 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. nr [...] z dnia [...] r., którą zobowiązano J. i W. F. - inwestorów robót budowlanych związanych z remontem, przebudową i rozbudową wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy al. B. we W., zrealizowanych w sposób istotnie odstępujący od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz od przepisów (z wyłączeniem balkonów w klatce nr 51) - do przedłożenia 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego obejmującego ww. inwestycję wraz z zagospodarowaniem terenu, uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych oraz robót budowlanych niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie zgodnie z art. 36 § 1 kpa, organ poinformował strony, iż z uwagi na konieczność skompletowania akt sprawy, o które organ wystąpił już odrębnymi pismami do:

• Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W..

• Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz

• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

przedmiotowa sprawa zostanie rozpatrzona przez organ w terminie miesiąca od daty otrzymania akt sprawy.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożone zostało do akt sprawy jako załącznik do pisma skarżącego z dnia 24 września 2016 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu, postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. uznające – na podstawie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego – zażalenie W. F. z dnia 22 czerwca 2015 r. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku J. F. z dnia 6 czerwca 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Nr [...] za nieuzasadnione.

Ponadto w dniu 27 września 2016 r. doręczone zostało Sądowi pismo D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oznaczone jako "uzupełniająca odpowiedź na skargę", informujące o przekazaniu organowi w dniu 2 września 2016 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. odwołania W. F. od decyzji tego organu z dnia [...] r. Nr [...].

W piśmie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że z tego względu jego obowiązkiem jest rozpatrzenie odwołania jako zwykłego środka zaskarżenia przed wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji.

Organ zwrócił też uwagę, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, tryb odwoławczy ma w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 1998 r., III SA 642/97).

Wskazał również, że z uwagi na pierwszeństwo trybu zwykłego (wywołanego odwołaniem strony), przed trybem nadzwyczajnym, postępowanie wywołane wnioskiem J. F., zostało postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], zawieszone z urzędu do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji w trybie zwykłym.

Odpis postanowienia wraz z pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. przekazującym odwołanie zostało załączone do uzupełniającej odpowiedzi organu na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) ustawodawca postanowił, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie przedstawionych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku podejmowanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na zaniechaniu podjęcia czynności orzeczniczej (czyli bezczynności) w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1 - 4 ustawy procesowej tzn. w sytuacjach, w których wydaje się: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4).

Podniesiony w rozpoznawanej sprawie zarzut bezczynności D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnosi się do wszczętego przez ten organ na wniosek J. F. nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, zmierzającego do stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Nr [...] z dnia [...] r. nakładającej na J. F. i W. F. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego inwestycji polegającej na remoncie, przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy al. B. we W.. Sfera materialnoprawna sprawy o tak określonym przedmiocie podlega regulacji ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej, natomiast czynności procesowe podporządkowane są przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, z których wynika m.in., że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

Przepisy procesowe określają także terminy załatwiania spraw, przy czym stosownie do przyjętej w art. 12 § 1 kpa zasady ogólnej szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2 art. 12 kpa). W myśl art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5).

Artykuł 36 § 1 kpa stanowi zaś o tym, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2). Powyższe przepisy nakładają zatem na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o jakim mowa w art. 35 kpa, bądź w przepisach szczególnych, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex nr 491969), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji (postanowienia lub innego aktu) albo nie podjął stosownej czynności.

Obejmuje ona również sytuacje, gdy organ odmawia rozpoznania sprawy lub jej załatwienia, bo błędnie uznaje, że zachodzą okoliczności, które zwalniają go z obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

Wskazać również należy, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do załatwienia sprawy. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie, w której organ prowadzi postępowanie, objęte skierowanym przez stronę zarzutem bezczynności. Ocena zasadności skargi na bezczynność dokonywana jest przez Sąd na podstawie akt sprawy i z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu orzekania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z doręczonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu wszczęte na wniosek J. F. z dnia 6 czerwca 2016 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nakładającej na J. F. i W. F. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji polegającej na remoncie, przebudowie i rozbudowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy al. B. we W. (z wyłączeniem balkonów w klatce nr 51) do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu z odwołania W. F. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...], powyżej opisanej.

Procesowym skutkiem podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowania jest wstrzymanie biegu terminów określonych w kodeksie, w tym również terminów załatwiania spraw administracyjnych.

Istotne przy tym jest, że postanowienie jest wykonalne nawet w przypadku wniesienia na nie zażalenia i braku waloru ostateczności.

Wobec zaistnienia takiej sytuacji procesowej niezasadne jest zobowiązywanie organu do dokonania czynności przewidzianej w przepisie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd zwrócił też uwagę, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu postępowaniu o stwierdzenie nieważności opisywanej wcześniej decyzji podejmował właściwe czynności zmierzające do uzyskania akt sprawy pozostających w dyspozycji organów nadzoru budowlanego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyjaśnić w tym kontekście należy, że nie zasługują na akceptację zarzuty skarżącego dotyczące zbędności takich działań i sugerowanie legalnego orzekania w sprawie wyłącznie na podstawie kwestionowanej w postępowaniu weryfikacyjnym decyzji.

Zdaniem Sądu warunkiem prawidłowego podejmowania czynności procesowych, w tym orzeczniczych przez organ administracji publicznej w weryfikacyjnym postępowaniu administracyjnym jest dysponowanie oryginalnymi aktami sprawy administracyjnej, a poprzez to możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania.

Istotne w rozpoznawanej sprawie jest również to, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając niemożność załatwienia sprawy w terminie ustawowym zastosował się do nakazu wynikającego z treści art. 36 § 1 kpa i pismem z dnia 14 lipca 2016 r. skierowanym m.in. do J. F. i W. F. zawiadomił o niezałatwieniu sprawy, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia.

W tych okolicznościach nie można - zdaniem Sądu - uznać, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała bezczynność rozumiana w sposób, jaki został wypracowany przez doktrynę i orzecznictwo, a wyjaśniony wcześniej w uzasadnieniu.

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest skargą na bezczynność organu, ale niezależnie od tego Sąd - odnosząc się do poruszonej w uzasadnieniu skargi przewlekłości postępowania uznał - za właściwe wyjaśnić, że zgodnie z poglądami judykatury o przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując, przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Jak trafnie wskazuje się w doktrynie prawa administracyjnego przewlekłość postępowania oznacza też stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 kpa termin załatwienia sprawy powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego. Państwo i Prawo 2011/6/30). Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. To również prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Interpretuje się to pojęcie na podstawie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, bowiem nie zostało zdefiniowane ani w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, ani w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uwzględniając powyższe nie można zarzucić D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego prowadzenia postępowania w sprawie w sposób przewlekły.

W okolicznościach wcześniej przedstawionych Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione warunki obligujące do uwzględnienia skargi i stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.