Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 431/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.U. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 listopada 2014 r. , sygn. akt: II SA/Go 745/14 w sprawie ze skargi W.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla opiekuna postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia z 13 listopada 2014r., sygn. akt: II SA/Go 745/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę W.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla opiekuna. Wyrok uprawomocnił się 16 grudnia 2014 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. W.U. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o wznowienie sprawy dotyczącej wskazanego powyżej wyroku.

W uzasadnieniu podniósł, że został naruszony art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej dnia z 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), albowiem nie brał udziału w sprawie.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 czerwca 2018 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej zwanej p.p.s.a.), przez:

1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

2. jednoznaczne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienia,

3. wykazanie, że strona zachowała terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego określony w art. 277 i 278 p.p.s.a.

4. jednoznaczne wskazanie, czy strona żąda uchylenia czy zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Skarżący został pouczony o treści art. 271 § 1 i 2, 272 § 1-3, art. 273 § 2 i 3, art. 277 p.p.s.a.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał między innymi, że zachował termin do wniesienia skargi o wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego określony w art. 277 i art. 278 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych przepisach p.p.s.a.

Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 271 – 274 p.p.s.a. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. (art. 272 § 1). Skargę o wznowienie w takim przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2). Stosownie do treści art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że:

1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;

2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Nadto w oparciu o art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W takim przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.

Według art. 280 § 1 p.p.s.a. po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci.

Analiza skargi prowadzi do wniosku, że skarżący domaga się wznowienia postępowania sadoowadministracyjnego z powodu pozbawienia możności działania. (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W orzecznictwie wskazano, że termin określony w art. 277 p.p.s.a. jest liczony od dnia, w którym strona wiarygodnie dowiedziała się o istnieniu nowych okoliczności faktycznych i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy. Zatem świadomość strony o istnieniu podstaw wznowienia i data, kiedy strona dowiedziała się o nich, decyduje o dniu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Przy czym, świadomość o istnieniu podstaw wznowienia należy rozumieć w ten sposób, że strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że wykryte przez nią okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogą mieć znaczenie prawne przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawomocnie zakończonej. Dla oceny rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest natomiast istotna świadomość prawna strony, to jest wiedza strony o prawnej możliwości wznowienia postępowania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1089/10, www.orzeczenia.nas.gov.pl - dalej CBOSA).

Przy czym przepis art. 280 § 2 p.p.s.a. daje sądowi możliwość, w przypadku gdy okoliczności wskazane w skardze o wznowienie, a dotyczące zachowania terminu, nie są wystarczające, zażądania, aby zgłaszający skargę uprawdopodobnił okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Zaś w sytuacji gdy wyjaśnienie to nie doprowadzi do usunięcia wątpliwości co do uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi sąd skargę odrzuca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r., II OSK 2696/12, CBOSA). Wymaga podkreślenia, że przewidziana w § 2 komentowanego przepisu możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, że są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze. Unormowanie to nie odnosi się do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, iż podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez Sąd rozpoznana merytorycznie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2005 r., II FSK 295/05, CBOSA). W postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, na etapie wstępnego badania skargi pod względem wymagań określonych w przepisach art. 46-47 oraz art. 279 p.p.s.a., przewodniczący bądź sąd wzywa stronę do uzupełnienia dostrzeżonych w tym zakresie braków formalnych w trybie art. 49 w związku z art. 276 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 2065/11, CBOSA).

Wskazać trzeba, że skarżący nie uczynił zadość wezwaniu sądowemu z dnia 13 czerwca 2018 r., bowiem nie wskazał jakichkolwiek okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Za takowe nie może być uznane oświadczenie strony, że został zachowany termin określony w art. 277 p.p.s.a. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi o wznowienie postepowania sądowego.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 p.p.s.a, skargę o wznowienie postepowania sądowego odrzucił.