Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SAB/Ke 3/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 1a, art. 123
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: art. 64 par. 2, art. 104 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2010r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K., zarzucając mu naruszenie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez niewydanie decyzji w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odroczenie terminu płatności składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od lutego do października 2007r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 21 dni od daty wydania wyroku.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu 26 stycznia 2009r. wniosła zażalenie na ww. bezczynność do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, które zostało przekazane do Centrali ZUS w W.. Odpowiedź ZUS O/K.i Centrali ZUS nie spowodowały wydania decyzji. Skarżąca przytaczając fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, wskazała, iż właściwą formą załatwienia tej sprawy przez organ administracji jest decyzja, który nie czyniąc tego pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca w dniu 12 marca 2007r. złożyła wniosek o odroczenie terminu płatności składek za okres od lutego do września 2007r. Wniosek ten zwierał braki formalne, więc wezwano ubezpieczoną do ich uzupełnienia w ciągu 14 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Pismem z dnia 17 kwietnia 2007r. poinformowano zobowiązaną, iż wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia ze względu na niedostarczenie żądanych dokumentów obrazujących sytuację finansową zobowiązanej.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezczynności organu rentowego bowiem wniosek skarżącej zawierał braki formalne, których nie uzupełniono w związku z czym pozostawiano go bez rozpatrzenia. Organ wskazał, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie wyjaśnia charakteru prawnego czynności pozostawienia podania bez rozpoznania i przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, że pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 64 k.p.a. podania o wszczęcie postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawa p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która, stosownie do § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność jej organów. Skarga na bezczynność może dotyczyć przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ww. ustawy, tj. m.in. spraw dotyczących wydania decyzji administracyjnej. W ww. sprawach kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, przy czym Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Biorąc pod uwagę tak określone granice kontroli, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub, nie podjął stosownej czynności.

Przedmiotem sprawy jest skarga na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych polegająca na niewydaniu decyzji w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odroczenie terminu płatności należności składkowych.

Kwestię ulg dotyczących należności składkowych z ubezpieczenia społecznego regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2009r., Nr 205, poz.1585 ze zm.), dalej u.s.u.s. oraz na podstawie art. 123 tej ustawy także przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle art. 29 ust.1a u.s.u.s. pozytywne załatwienie sprawy w przedmiocie ulgi następuje w formie umowy. Natomiast odmowa udzielenia ulgi, poprzez art. 123 u.s.u.s. w związku z art. 104 § 1 k.p.a., następuje w formie decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie kwestionuje stanowiska skarżącej, co do formy odmowy przez organ odroczenia terminu płatności zaległości składkowych i w pełni podziela przytoczone w tym względzie poglądy sądów administracyjnych. W przedmiotowej sprawie organ nie wydał decyzji. Z akt sprawy wynika jednak, że takie zachowanie organu nie może być rozpatrywane w kategorii bezczynności. ZUS w reakcji na wniosek skarżącej z dnia 12 marca 2007r. o odroczenie terminu płatności składek za okres od lutego do września 2007r. podjął działania procesowe. Załatwienie merytoryczne sprawy wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej organ wezwał ją do uzupełnienia braków formalnych pisma w postaci dołączenia stosownych dokumentów. Wynik postępowania uzależniony był bowiem m.in. od treści tych dokumentów. Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W związku z tym, że skarżąca, w wyznaczonym jej 14 –to dniowym terminie, nie zastosowała się do wezwania i nieuzupełniła braków formalnych wniosku, organ pozostawił tenże wniosek bez rozpoznania. W takiej sytuacji bowiem, wbrew zarzutom skargi, nie mógł on zakończyć postępowania podejmując merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym decyzję odmowną. Nie oznacza to jednak, jak uważa skarżąca, że organ ten pozostawał, czy też pozostaje w bezczynności. Nieistotna przy tym jest forma pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania. Ważne, że skarżąca powzięła wiadomość o tym fakcie i niewątpliwie formą tą nie jest decyzja, która jest zarezerwowana dla merytorycznego rozstrzygania sprawy.

Reasumując, w kwestii wniosku skarżącej z dnia 12 marca 2007r. o odroczenie terminu płatności składek za okres od lutego do września 2007r. organ podjął działania procesowe, które z powodów nieuzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącej nie mogły zostać zakończone wydaniem decyzji, czego oczekuje skarżąca.

Na marginesie należy również wskazać, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność nie pokrywa się dokładnie z zakresem wniosku skarżącej z dnia 12 marca 2007r., który nie obejmował składek za październik 2007r. Ponadto w aktach sprawy znajdują się dwie umowy pomiędzy ZUS a skarżącą, które jako pozytywne rozstrzygnięcie wniosku rozkładają na raty należności z tytułu przedmiotowych składek (umowa nr 163 z dnia 10 września 2007r. dotyczy składek za okres od lutego do lipca 2007r. oraz umowa nr 206 z dnia 5 listopada 2007r. dotyczy okresu od sierpnia do października 2007r.).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że ZUS nie pozostaje bezczynny w sprawie przedmiotowego wniosku skarżącej z dnia 12 marca 2007r., dlatego należało uznać skargę za bezzasadną.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.