Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2193/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. G. i W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r. nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 1 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) "umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku garażowego, zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki o nr ew. [...] przy granicy z działką nr [...] w P. przy ul. S., tworząc zabudowę zwartą z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, ponieważ stało się bezprzedmiotowe, ponieważ z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z przepisami prawa. Dane techniczne garażu: powierzchnia zabudowy – 28,67 m², powierzchnia użytkowa – 21,78 m², kubatura – 78,84 m³".

W uzasadnieniu wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] (znak [...]) umorzył postępowanie w stosunku do budowy budynku garażowego przy granicy z działką nr [...], dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. przy ul. S. na działce nr [...], na rzecz T. i D. M. i W. B. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli właściciele działki sąsiedniej nr ew. [...], J. i W. G., którzy w dniu 1 sierpnia 2005 r. wystąpili do tutejszego organu nadzoru budowlanego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zbadania legalności dobudowy budynku garażowego i dobudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. S. w P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał odrębną decyzje i zajął stanowisko w sprawie samowolnie dobudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w P. przy ul. S. . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] (znak [...]) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając brak precyzyjnego rozstrzygnięcia w sentencji decyzji orzeczenia jej przedmiotu.

Ponownie rozpatrując sprawę budowy budynku garażowego dobudowanego do budynku mieszkalnego w północno-wschodniej części działki nr [...] w P. przy ul. S. organ pierwszej instancji ustalił i stwierdził, że:

T. i D. M. oraz W. B. przedłożyli zaświadczenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2006 r., znak [...], w którym stwierdzono, ze w dniu [...] lutego 1976 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w P. Architekt Miejski C. K. zatwierdził w drodze decyzji, plan realizacyjny zagospodarowania terenu (usytuowania obiektu budowlanego) z projektem podstawowym budynku garażu w P. przy ul. S. , znak [...] oraz że w posiadanych materiałach archiwalnych nie odnaleziono decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a fakt jej wydania ustalono na podstawie pieczęci urzędowej na odwrocie planu realizacyjnego, stanowiącego załącznik do "projektu techniczno-roboczego, architektura i konstrukcja obiektu garażu w P. przy ul. S.. Zaświadczenie to zostało wydane na wniosek i cele składającego podanie, czyli inwestora. Zaświadczenie to organ otrzymał do wiadomości. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji stwierdził, że zbędne zwracanie się do organu administracji architektoniczno-budowlanej o sprawdzenie, czy w okresie wskazanym przez inwestorów zostało wydane pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku garażowego, gdyż stanowisko to jednoznacznie zostało sprecyzowane w wydanym zaświadczeniu. Ponadto Inwestor przedłożył projekt techniczno-roboczy na garaż w P. przy ul. S., wraz z pieczęcią Terenowego Zespołu Usług Projektowych i pieczęcią Urzędu Miejskiego w P.

W dniu 12 października 1983 r. Urząd Miejski w P. Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska wydał decyzję nr [...] (znak [...]) orzekającą w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat ślusarski w P. przy ul. S..

W protokóle PINB z dnia 29 sierpnia 2005 r. T. i D. M. złożyli oświadczenie, że przedmiotową realizację obiektu budowlanego wykonali w latach 1979 - 1980. Tym samym organ pierwszej instancji uznał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. właściwe w sprawie są przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, jako obowiązujące w dacie budowy budynku garażowego oraz w/w zmiany sposobu użytkowania. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 1976 r., znak [...], a budynek garażu znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (dowodem jest decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji na działce nr [...] pn. "rozbudowa budynku mieszkalnego oraz rozbudowa i nadbudowa budynku garażowego". Pomimo nie odnalezienia decyzji o pozwoleniu na budowę, organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany zawsze był integralnym załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, organ pierwszej instancji nie zgodził się z twierdzeniem, że garaż dobudowany do budynku mieszkalnego jest samowolą budowlaną, która powstała pod koniec lat osiemdziesiątych, na dowód czego przedlożyli mapę geodezyjna z 1988 r., która nie zawiera naniesień w/w budynku, oraz, że nie można uznać za dowód w sprawie decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska z dnia 12 października 1983 r. o zmianie sposobu użytkowania garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat ślusarski, gdyż według skarżących, decyzja ta dotyczy garażu wewnątrz budynku mieszkalnego. Organ stwierdził, że z sentencji decyzji wynika, że dotyczy ona garażu przy budynku mieszkalnym, a nie w budynku mieszkalnym. Z załączonego projektu technologicznego z 1983 r. “adaptacji pomieszczenia na warsztat ślusarski" planu zagospodarowania działki nr [...], wynika, iż dobudowany do domu garaż, istniał w dacie wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania.

Odnosząc się do zarzutu braku zgody skarżących na przedmiotową zabudow, organ stwierdził, że obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane nie normują tej kwestii i są niezależne od woli stron postępowania. Ponadto warunki lokalizacji budynku garażu były wydane na podstawie planu szczegółowego osiedla "I." zatwierdzonym przez b. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. uchwałą z dnia [...] stycznia 1968 r., nr [...], który to stanowi prawo miejscowe, zatem właściciele nieruchomości sąsiednich nie musieli wyrażać zgody na jakąkolwiek zabudowę, gdyż przeznaczenie działek było określona jako zabudowa bliźniacza.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. i W. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, który doprowadził do wydania zaskarżonej decyzji wskazując, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zbadania legalności dobudowy budynku garażowego i dobudowy budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] przy ul. S. w P. , w dniu [...] sierpnia 2005 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. złożyli J. i W. G.

Organ odwoławczy stwierdził, że tryb postępowania w stosunku do samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych, co do zasady zależy od daty ich powstania. Jeżeli budowa obiektów wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub przed tym dniem zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie administracyjne, to na mocy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Jak wynika z akt sprawy budynek garażowy zlokalizowany na działce nr ew.[...] w P. przy ul. S., według oświadczenia inwestorów, T. i D. M., dobudowany został do istniejącego już budynku mieszkalnego w latach 1979 -1980 (protokół oględzin z dnia 29 sierpnia 2005 r.). Skarżący J. i W. G. podnoszą w całym toku postępowania administracyjnego, że "rozbudowę garażu i budynku mieszkalnego podjęto w latach 80-tych i na początku lat 90- tych", na co przedstawiają posiadaną przez nich mapę geodezyjną z 1988 r. dla przyłącza gazowego, na której nie naniesiono powyższego budynku. W ocenie organu odwoławczego mapa ta nie może stanowić dowodu, ponieważ brak jest potwierdzenia jej aktualności przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej.

Jednocześnie z analizy akt administracyjnych wynika, że w posiadanych materiałach archiwalnych Urzędu Miasta P. nie odnaleziono decyzji o pozwoleniu na budowę garażu, a fakt jej wydania ustalono na podstawie pieczęci urzędowej na odwrocie planu realizacyjnego, który stanowi załącznik do "projektu techniczno-roboczego, architektura + konstrukcja obiektu garażowego". Ponadto dowodem legalności budynku garażowego jest zaświadczenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], z treści którego wynika, że w dniu 16 lutego 1976 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony . Środowiska Urzędu Miasta w P. zatwierdził w drodze decyzji plan realizacyjny zagospodarowania terenu z projektem podstawowym budynku garażu w P. przy ul. S., znak: [...]. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami strony skarżącej, bowiem zgodnie z § 20 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego z dnia 20 lutego 1975 r. (Dz.U. Nr 8 poz. 48 z późn. zm.) "przy inwestycji realizowanej na terenie pozostającym w prawnej dyspozycji inwestora lub której realizacja nie wymaga prawnego przejęcia terenu, pozwolenie na budowę wydaje się łącznie z zatwierdzeniem planu realizacyjnego", natomiast zgodnie z ust. 4 w/w rozporządzenia "właściwy organ może wydać pozwolenie na budowę, łącznie z zatwierdzeniem planu realizacyjnego w wypadkach innych aniżeli wymienione w ust. 3. Wskazał, że pomimo "fizycznego" braku decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z uwagi na fakt. iż przeprowadzenie dowodu w tym zakresie jest utrudnione ze względu na znaczny upływ czasu, a także z brakiem obowiązku przechowywania dokumentacji budowlanej z tamtego okresu, uznać należy, że dobudowany obiekt budowlany został zrealizowany legalnie.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżących, że nie można dopuścić jako dowodu w niniejszej sprawie decyzji Kierownika Wydziału Urzędu Miasta P. z dnia [...] października 1983 r., nr [...] (znak: [...]) o zmianie sposobu użytkowania garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat ślusarski z uwagi na fakt, iż decyzja ta dotyczy garażu wewnątrz budynku mieszkalnego – organ stwierdził, iż z samego brzmienia sentencji przedmiotowej decyzji, wynika jednoznacznie, że dotyczy ona garażu "przy", a nie "w" budynku mieszkalnym.

W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy garaż nie narusza wymogów opisanych w przepisie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 10 marca 2005 r., ani też jego konstrukcja nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, o czym stanowi przedłożona ekspertyza techniczna dołączona do projektu budowlanego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, który zasadnie umorzył postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe. Stosownie bowiem do treści art. 105 § 1 K.p.a.: "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia i podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie przepisów wynikających z ustawy Prawo budowlane. Dlatego też mając na uwadze legalne zrealizowanie obiektu zasadnym jest umorzenie postępowania.

Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. i W.G.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego, w tym: art. 21 ust. 4, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 37, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r.

W uzasadniniu skargi odnosząc się do mapy geodezyjnej będącej załącznikiem do wydanego pozwolenia na budowę sieci gazowej, w odpowiedzi na stwierdzenie organu: "W ocenie organu odwoławczego mapa ta nie może stanowić dowodu, ponieważ brak jest potwierdzenia jej aktualności przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej", wskazali, że tej mapy aktualizować się nie da. Wydział Geodezji w Urzędzie Miasta może jedynie wydać mapę tego terenu, która będzie stanem na chwilę obecną. Mapa z 1988 r. do projektu technicznego sieci gazowej, której inwestorem oprócz Gazowni był również Urząd Miejski, była jak najbardziej aktualna ponieważ stara mapa nie uwzględniałaby zmian, które mogły nastąpić na przestrzeni lat. Mapa do projektu technicznego musiała być aktualna, ponieważ musiała być pewność, że na nowoprojektowanym odcinku nitki gazowej nie ma żadnych przeszkód, np. w postaci budynku który uniemożliwiałby przeprowadzenie instalacji gazowej.

Zarzucili, że organ odwoławczy w swojej decyzji w ogóle nie odnosi się do poruszonej w odwołaniu kwestii zaniechania doprowadzenia samowolnego garażu do stanu zgodnego z przepisami w myśl art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Dach garażu zgodnie z przepisami powinien znajdować się na wysokości podłogi parteru, a nie tak jak obecnie wyżej o 1 m, jak to widać na fotografiach. Decyzja o lokalizacji ustala warunki realizacji inwestycji i podane w niej warunki i wymiary budynku są ostateczne. Garaż narusza warunki decyzji o lokalizacji, a plan realizacyjny nie może być sprzeczny z decyzją o lokalizacji. Garaż do chwili obecnej nie został doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami ustawy Prawo Budowlane z 1974r.

Wskazali, że pozwolenie nie mogło być wydane łącznie z zatwierdzeniem planu realizacyjnego - bo taki zapis nie funkcjonuje w budownictwie osób fizycznych. Urząd Miejski w P. nie mógł wydać decyzji o zmianie sposobu użytkowania dla dobudowanego garażu, ponieważ ta decyzja może być jedynie następstwem wcześniejszych decyzji: pozwolenia na budowę i zgłoszenia i przystąpienia do użytkowania (odbioru budynku), a tych decyzji nie ma. Na garaż, który jest usytuowany w granicy z ich działką, nigdy nie wyrazili zgody i chodźby z tego względu nie uzyskał on legalizacji prawnej.

Ponadto zamierzenie budowlane w postaci garażu zgodnie z decyzją lokalizacji i planem realizacyjnym występowało jako oddzielny obiekt. Fakt zaś, że istnieje plan realizacyjny nie świadczy o tym że państwo M. uzyskali pozwolenie na budowę. Istotą i główna ideą zabudowy bliźniaczej, szeregowej i atrialnej jest zasada równomiernej konsumpcji granicy. Jeśli jeden segment konsumuje tę granicę na szerokości np. 6 m to drugi segment nie może jej konsumować więcej jak 6 m.

Nastepnie podnieśli, że zagrożenie pożarowe jest zagrożeniem życia i zdrowia iudzkiego które mieści się w przesłankach art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Dla dobudowanej części mieszkalnej, jak i garażu nie wykonano żadnej oceny w zakresie spełnienia przepisów przeciwpożarowych. I nie chodzi tu bynajmniej o oświadczenie strażaka - ale czy dobudowana część spełnia warunki techniczno - budowlane sytuowania obiektów w stosunku do sąsiednich nieruchomości.

Cytując wyrok sądu adminsitracyjnego skarżący wskazali, że ekspertyzami i oświadczeniami nie można doprowadzić samowoli budowlanej do stanu zgodnego z przepisami. Dostosowanie budowy do stanu zgodnego z prawem polega na robotach budowlanych które będą zgodne z posiadaną dokumentacja a nie na dostosowaniu dokumentacji do istniejącego stanu zabudowy . Orzecznictwo w tej kwestii jest jednoznaczne " nałożeniem obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen nie można doprowadzić inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Dostosowanie inwestycji do stanu zgodnego z prawem polega na robotach budowlanych, które będą zgodne z dokumentacją a nie na dostosowywaniu dokumentacji do istniejącego stanu robót" (wyrok WSA w Warszawie IV SA 74/03 z dn. 24.06.2004r.).

Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obu samowoli, należy je doprowadzić do zgodności z przepisami Prawa budowlanego z 1974 r. w myśl art. 40.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzglednienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], którą "umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku garażowego, zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki o nr ew.[...] przy granicy z działką nr [...] w P. przy ul. S., tworząc zabudowę zwartą z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, ponieważ stało się bezprzedmiotowe, ponieważ z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z przepisami prawa.

Stosownie do art. 104 § 1 K.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakonczone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w częsci albo w inny sposób kończa sprrawę w danej instancji (art. 104 § 2 K.p.a.). Decyzją w “w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma matreialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.

Postępowanie administarcyjne w niniejszej sprawie toczyło się na wniosek J. i W. G. w sprawie zbadania legalności dobudowy budynku garażowego na działce nr ew. [...] przy ul. S.w P.

Organ badał zgodność z przepisami obiektu wybudowanego przed dniem 1 stycznia 1995 r., czyli przed dniem wejścia w życie obecnie obwiązującego prawa budowlanego (art. 108 tej ustawy). W sprawie tej wchodziło w rachubę stosowanie art. 37 ust. 1 albo art. 40 ustawy – Prawo budowlane z 24 paźdiernika 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zgodnie z art. 103 ust. 2 i art. 107 ust. 1Pprawa budowlanego (obecnie Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie miało ustalenie, czy obiekt wybudowano w oparciu o pozwolenie na budowę. W przypadku bowiem ustalenia legalności wybudowania obiektu, postępowanie organów nadzoru budowlanego w sprawie jego nielegalnego wybudowania, stawało się w sposób oczywisty bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.). Skarżący bezskutecznie próbowali podważyć prawidłowość tego podstawowego ustalenia. Okoliczność nie ujawnienia budynku garażowego na mapie geodezyjnej z 1988 r. do projektu technicznego sieci gazowej, nie mogła podważyć mocy dowodowej dowodów powołanych przez organ na okoliczność roku jego budowy w latach 1979 - 1980 oraz nie zaistnienia samowoli budowlanej (protokół oględzin z dnia 29 sierpnia 2005 r., pieczęć urzędowa na odwrocie planu realizacyjnego, który stanowi załącznik do "projektu techniczno-roboczego, architektura + konstrukcja obiektu garażowego", zaświadczenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], z treści którego wynika, że w dniu [...] lutego 1976 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w P. zatwierdził w drodze decyzji plan realizacyjny zagospodarowania terenu z projektem podstawowym budynku garażu w P. przy ul. S., znak: [...] oraz decyzja Kierownika Wydziału Urzędu Miasta P. z dnia [...] października 1983 r., nr [...] (znak: [...]) o zmianie sposobu użytkowania garażu przy budynku mieszkalnym na warsztat ślusarski). Niewątpliwie w materiale sprawy nie było pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, jednakże nie dysponowanie przez inwestorów niebędną dokumentacją nie może przesądać o istnieniu samowoli budowlanej. Brak ten nie podważa ustaleń organu o posiadaniu przez inwestora pozwolenia na budowę. Po pierwsze wobec braku ustawowego obowiązku inwestorów pod rządami prawa budowlanego z 1974 r. zachowania i udostępniania organom dokumentacji budowy, to nie inwestor powinien obecnie udowodnić legalność budowy z lat 1974 - 1978, a przeciwnie, to organ powinien wykazać nielegalność tej budowy. Po drugie, skoro inwestor zachował chociażby fragmenty dokumentacji, to organ powinien uznać je za dowód (art. 75 §1 K.p.a.) oraz należycie go ocenić. Organy w obszernym, szczegółowym wywodzie, nie nasuwającym zastrzeżeń (art. 77 §1 i 80 K.p.a.), dokonały wszechstronnego rozważenia tych dowodów i jego prawidłowej oceny. Niemożność odszukania obecnie przez organ dokumentacji w archiwach dowodzi jedynie tej okoliczności, nie zaś braku tej dokumentacji.

Trafnie zatem organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie budynku garażowego, zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki o nr ew. [...] przy granicy z działką nr [...] w P. przy ul. S., tworząc zabudowę zwartą z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Ustalenia dokonane przez organ, że przedmiotowy budynek garażowy powstał na podstawie pozwolenia na budowę (nie udowodniono zaistnienia samowoli budowlanej), nie narusza wymogów wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 10 marca 2005 r., ani też jego konstrukcja nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, o czym stanowi przedłożona ekspertyza techniczna dołączona do projektu budowlanego, obligowały organ do umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Wobec powyższego zarzuty zgłoszone w skardze nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.