Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 204/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. J. S., A. S., M. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących W. J. S., A. S., M. S. i A. S. kwotę 751 (siedemset pięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie

art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 40 uchwały

nr XXXV/303/06 Rady Gminy Suwałki z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych we wsi Okuniowiec w Gminie Suwałki (Dz. U. Woj. Podl. Nr 204, poz. 1988) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S.

z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej

w miejscowości O. gmina S. w wysokości 3939,59 i ustaliło jednorazową opłatę planistyczną w kwocie 3.325,72 zł.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu [...] lipca 2007 r., przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] czerwca 2006 r., W. J. S. i A. S., M. S. i A. S., J. D. i A. D. zbyli aktem notarialnym nieruchomość oznaczoną nr ewid. [...] i udział wynoszący [...] w nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] (dowód: akt notarialny Repertorium A nr [...]).

Wójt Gminy S. stwierdził, że w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki określone w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i w z związku z tym ustalił jednorazową opłatę planistyczną, do zapłaty której zobowiązał solidarnie w/w. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, że na dzień uchwalenia planu miejscowego z dnia [...] czerwca 2006 r. zbyta nieruchomość była w użytkowaniu rolniczym, a po jego uchwaleniu jest terenem istniejących upraw polowych i pastwisk przeznaczonych na projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej z dopuszczeniem realizacji zabudowy pensjonatowej. W okresie obowiązywania poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą nr IV/17/94 Rady Gminy

w Suwałkach z dnia 10 listopada 1994 r. (Dz. U. Woj. Suw. Nr 40, poz. 306), który utracił ważność z dniem [...] grudnia 2003 r. do uchwalenia aktualnie obowiązującego planu przedmiotowa nieruchomość nie zyskała cech nieruchomości budowlanej, tj. nie dokonano zmiany klasyfikacji gruntów z rolnych na budowlane ani nie poczyniono na niej żadnych nakładów inwestycyjnych. Opłata planistyczna została wymierzona w wysokości 30% kwoty 11.085,76 zł w stosunku do części działki nr [...] stanowiące tereny istniejących upraw polnych i pastwisk przeznaczonych na projektowana zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej z dopuszczeniem zabudowy pensjonatowej oraz w wysokości 10 % kwoty 6.138,72 zł w stosunku do części działki 238 stanowiące tereny istniejących lasów

i zadrzewień (§ 40 planu z dnia 29 czerwca 2006 r.). Nie naliczano opłaty planistycznej od działki o nr [...], ponieważ nie wystąpił wzrost wartości nieruchomości.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli zobowiązani do zapłaty opłaty planistycznej

i zarzucili naruszenie przepisów procesowych art. 10, 7, 77, 80 i 107 kpa a także przepisów prawa materialnego art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła wartość nieruchomości oraz poprzez pominięcie zasad ustalania ewentualnego wzrostu wartości nieruchomości

a w szczególności pominięcie przeznaczenia nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie z 1994 r. i wpływu zmiany planów na jej wartość. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z obowiązkiem sporządzenia nowej ekspertyzy dotychczasowej wartości nieruchomości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ I instancji pominął fakt, iż przedmiotowa nieruchomość

w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miały przeznaczenie pod budownictwo letniskowe i jednorodzinne. Zdaniem odwołujących gmina żąda opłaty planistycznej tylko dlatego, że został opracowany nowy plan a nie ze względu na stan faktyczny.

Organ II instancji uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie i ustalił jednorazową opłatę w kwocie 3.325,72 zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że

w sprawie nie została zachowana ciągłość regulacji planistycznych, albowiem przez ponad dwa i pół roku na przedmiotowym terenie nie obowiązywał żaden plan zagospodarowani przestrzennego. Poprzedni plan miejscowy z dnia [...] listopada 1994 r. wraz z Koncepcją programowo – przestrzenną będącą integralną częścią tego planu przestał obowiązywać z dniem [...] grudnia 2003 r. a nowy plan wszedł

w życie [...] września 2006 r. Organ opierając się na orzecznictwie tut. Sądu stwierdził, że w takiej sytuacji należy oceniać łącznie wpływ obu "zdarzeń planistycznych" (uchwalenie nowego planu i wygaśniecie starego planu) na wartość zbywanej nieruchomości a następnie porównać przeznaczenie nieruchomości

w nowym palnie z wartością uwzględniającą faktyczny sposób jej wykorzystania przed uchwaleniem tego planu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po dokonaniu oceny materiałów zebranych w aktach sprawy, a zwłaszcza treści koncepcji programowo-przestrzennej stanowiącej integralną część planu z 1994 r., który wygasł z dniem [...] grudnia

2003 r. i zapisami nowego planu z 2006 r. oraz z treścią operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego, doszło do wniosku, że zaskarżona decyzja pozostaje

w sprzeczności z przepisami art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa działka nr [...] znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem 11 UT koncepcji programowo przestrzennej, która stanowiła szczególną regulację w stosunku do zapisów planu z 1994 r. Obszar ten, obejmujący pow. [...] ha, przeznaczony był jako teren projektowanych usług turystycznych

ogólnodostępnych. Natomiast w planie obecnym z 2006 r. (§ 30 tekstu planu) część tej działka wchodzi w skład obszaru oznaczonego w planie symbolem [...] - stanowiąca uprawy i pastwiska - przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreację indywidualną, z dopuszczeniem realizacji zabudowy pensjonatowej, realizacji budynków gospodarczych i garaży wolnostojących

w zabudowie jednorodzinnej i pensjonatowej, z zakazem realizacji wolnostojących garaży i budynków gospodarczych w zabudowie rekreacji indywidualnej. Pozostała jej część wchodzi do obszaru oznaczonego w planie symbolem 3 ZL jako zalesienia - natomiast zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi lasy. Dla celów ustalenia wzrostu wartości nieruchomości obejmującej działkę nr [...], w związku

z uchwaleniem w 2006 r. nowego planu i wygaśnięciem z dniem [...] grudnia 2003 r. planu poprzedniego z 1994 r., rzeczoznawca majątkowy dokonał oszacowania gruntów przedmiotowej działki w/g poziomu cen na dzień sprzedaży tej działki, tj. na dzień [...] lipca 2007 r. w czterech grupach: 1. dla funkcji rolniczej przed uchwaleniem planu, 2. dla funkcji mieszkaniowej i rekreacji indywidualnej, 3. dla funkcji "lasy i zadrzewienia" w obrębie działek w części przewidzianych pod zabudowę, 4. dla funkcji "tereny dróg i ulic".

Dokonując oceny operatu szacunkowego oraz sposobu wyliczenia opłaty planistycznej Kolegium stwierdziło, że rzeczoznawca nie wskazał w operacie szacunkowym ceny jednego m² gruntów o przeznaczeniu pod usługi turystyczne przewidziane w koncepcji programowo-przestrzennej zagospodarowania terenów rekreacyjno - wypoczynkowych określonych symbolem 11 UT. Cena tych gruntów jest niezbędna do porównania wzrostu wartości gruntów w związku z uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powstało również zastrzeżenie, co do zasadności zaproponowania przez rzeczoznawcę opłaty planistycznej od gruntów oznaczonych w nowym planie symbolem 3 ZL (grunty zalesione), czy faktycznie wzrosła ich wartość w związku z uchwaleniem w 2006 r. nowego planu. Powyższe Kolegium zasygnalizowało rzeczoznawcy majątkowemu, który złożył aneks do operatu szacunkowego. W aneksie wskazał cenę 1 m² gruntów

o przeznaczeniu turystycznym w kwocie 18,33 zł oraz zaproponował opłatę planistyczną tylko od gruntów o pow. [...] ha oznaczonych w nowym planie symbolem 10 MN/ML, o przeznaczeniu m.in. pod budownictwo jednorodzinne,

w kwocie 3.325,72 zł. Po uwzględnieniu przez rzeczoznawcę majątkowego zgłoszonych zastrzeżeń i dokonaniu korekty operatu, szacunek przedmiotowych gruntów objętych działką nr [...] dokonany przez rzeczoznawcę majątkowego, nie budzi zastrzeżeń. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem, iż nie uwzględniono przeznaczenia - nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie. Nieprawdą jest, jak uważają odwołujący, iż nieruchomość w poprzednim planie była przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe. Wskazano wyżej, iż w ustaleniach szczegółowych zawartych w koncepcji programowo - przestrzennej teren przedmiotowej działki został przeznaczony pod usługi turystyczne. Według Kolegium, po dokonaniu korekty operatu szacunkowego, rzeczoznawca majątkowy prawidłowo zaproponował, do ustalenia skutków wygaśnięcia miejscowego planu z 1994 r. oraz uchwalenia w 2006 r. nowego planu miejscowego dla miejscowości O., uwzględnienie wartości gruntów części przedmiotowej działki jako gruntów rolnych po wygaśnięciu planu

z 1994 r. przyjmując do porównania cenę jednego m w kwocie 18,74 zł, gdyż cena ta jest wyższa od ceny za 1 m² gruntów o przeznaczeniu w planie z 1994 r. pod usługi turystyczne wynosząca 18,33 zł oraz cenę gruntów z uwzględnieniem budownictwa jednorodzinnego przewidzianego w nowym planie z 2006 r. w kwocie 26,58 zł za

1 m². W ocenie Kolegium nieuzasadnione jest w świetle art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przez organ I instancji opłaty od gruntów oznaczonych w nowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 3 ZL, bowiem grunty te nie zmieniły przeznaczenia

w związku z uchwaleniem nowego planu w 2006 r., bowiem po wygaśnięciu planu zagospodarowania przestrzennego część przedmiotowej działki, według wypisu

z rejestru gruntów, stanowiły lasy i cena 1 m² gruntów rolno-leśnych ustalona została w kwocie 18,74 zł, a więc jest ona wyższa od ceny gruntów przeznaczonych na usługi turystyczne.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu za zasady uznano jedynie zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa przyjęto przy tym, że uchybienie to nie miało bezpośredniego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Decyzję tę do sądu administracyjnego zakwestionowali zobowiązani do uiszczenia opłaty planistycznej, przy czym skarga A. D. i J. D. została odrzucono (postanowienie z dnia 21 listopada 2008 r. k. 23 akt)

w związku z czym z mocy prawa stali się oni uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 2 i 32 Konstytucji poprzez nierówne traktowanie obywateli wobec prawa

i nieuzasadnione różnicowanie ich sytuacji prawnej w podobnych stanach faktycznych polegające na tym, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym sugeruje ustalanie wzrostu wartości nieruchomości między jej wartością bezpośrednio poprzedzającą uchwalenie aktualnego planu,

- art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia o operat oszacowania nieruchomości, który nieuwzględnia stanu prawnego nieruchomości podczas obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r.,

- art. 77 i 80 kpa poprzez nierzetelne rozpatrzenie i ocenę zebranego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez pominięcie zarzutów do ekspertyzy biegłego, zgłaszanych przez strony, dotyczących także uwzględnienia przeznaczenia spornej działki w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowani przestrzennego,

- art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż wartość nieruchomości, których dotyczy zaskarżona decyzja, wzrosła

w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wartość nieruchomości nie wzrosła z tego powodu,

- art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie zasad ustalania ewentualnego wzrostu wartości nieruchomości,

a w szczególności pominięcie przeznaczenia spornej nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie z 1994 r. i wpływu na jej wartość zmian planów.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2010 r. poparł skargę i wniósł

o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Dodatkowo organ odnosząc się do głównego zarzutu skargi dotyczącego przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. podał, że w tekście tego planu znajduje się następujący zapis: "Na części terenu wsi opracowana jest koncepcja programowo – przestrzenna, której ustalenie przyjmuje się w tym planie, pod warunkiem uzyskania zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej". Wyłączenie gruntów z produkcji rolnej w czasie obowiązywania tego planu następowało w trybie decyzji organów administracji stopnia podstawowego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W ocenie organu koncepcja ta w świetle zapisów w planie ma charakter planu zagospodarowania przestrzennego, w której przedmiotowe działki nie były przeznaczone pod jednorodzinne budownictwo mieszkaniowe.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie zainicjowanej pytaniem prawnym dotyczącym konstytucyjności art. 37 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z art. 2 i 32 Konstytucji RP,

w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacji, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy. Wyrokiem z dnia z dnia 9 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt P 58/08 orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wskazanym

w pytaniu prawnym jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. W związku

z ustaniem przyczyny zawieszenia postępowania sądowego, postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r. zostało ono podjęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie,

w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego rzutuje na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, albowiem decyzje organów obu instancji zostały wydane na podstawie art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Normy przepisów art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 4 ustawy pozostają

w integralnym, logicznym w związku z przepisem art. 37 ust. 1 ustawy. Przepis

art. 36 ust. 4 ustawy upoważnia organ gminy do pobrania jednorazowej opłaty

z tytułu zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą. Natomiast przepis art. 37 ust. 1 ustawy określa, na czym polega wzrost wartości nieruchomości. Wzrost ten – według przepisu – stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnianiu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

W rozpoznawanej sprawie, ustalając wysokość opłaty planistycznej organy dokonały (opierając się zresztą na stanowisku prezentowanym przez WSA

w Białymstoku w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r. II SA/Bk 367/06) ustaleń wartości nieruchomości przy uwzględnieniu ich przeznaczenia w planie miejscowym, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Następnie zaś ustalono wartość nieruchomości przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykonywania nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu, a także przy uwzględnieniu przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym uchwalonym uchwałą

nr XXXV/303/06 rady Gminy Suwałki z dnia 29 czerwca 2006 r.

Ustalenie wartości nieruchomości nastąpiło, więc również przy uwzględnieniu kryterium faktycznego jej wykorzystania, w okresie pomiędzy obowiązywaniem obu planów, co może budzić wątpliwości co do legalności zaskarżonej decyzji w świetle tezy przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Jak stwierdzają komentatorzy art. 145 "a" Kodeksu postępowania administracyjnego, orzeczenie

o niezgodności ustawy z Konstytucją "powoduje, że w sprawie powstaje nowy stan faktyczny, którego ustalenie powinno być przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania" (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, W-wa 2006, s. 660).

W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji znajdują się informacje, co do przeznaczenia nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, o sposobie faktycznego wykorzystania nieruchomości w czasie braku planu oraz o ich przeznaczeniu w planie miejscowym z dnia [...] czerwca 2006 r. Informacje o przeznaczeniu nieruchomości w obu planach nie mają wszakże charakteru ustaleń, będących podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, czy przeznaczenie nieruchomości w obu planach "zostało określone tak samo". Ustalenie tożsamości przeznaczenia nieruchomości w obu planach, bądź braku tej tożsamości, rzutować będzie na sposób zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Jeżeli bowiem przeznaczenie nieruchomości o obu planach poprzednio

i obecnie obowiązującym, zostanie ocenione jako tożsame, to – zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego – wzrost wartości nieruchomości nie może być odnoszony do faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu aktualnie obowiązującego.

Wymagane ustalenia są istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i winny być dokonane przez organy administracji publicznej, albowiem Sąd nie może zastępować organów i dokonywać samodzielnych ustaleń i ocen.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją (art. 145 "a" 1 K.p.a.).

W sytuacji zaś, gdy Sąd administracyjny stwierdzi wystąpienie którejś z przesłanek wznowienia postępowania, określonych w przepisach art. 145 § 1 oraz art. 145

§ 1 "a" K.p.a., jest obowiązany uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny rozstrzygnąć kwestię ewentualnego ustalenia opłaty planistycznej, po uprzednim dokonaniu ustaleń i oceny, czy przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed [...] stycznia 1995 r. oraz w nowym planie uchwalonym dnia [...] czerwca 2006 r. "zostało określone tak samo".

Dokonując porównań zapisów planistycznym organy winny mieć na uwadze, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w Suwałkach z dnia 10 listopada 1994 r. został uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. (tekst jedn. Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), która przewidywała sporządzenie dla obszaru miasta gminy (miasta i gminy) planów miejscowych jako planów ogólnych i szczegółowych (art. 26 i 27 ustawy).

Nadto ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. przewidywała możliwość sporządzenia odrębnych planów zagospodarowania przestrzennego (planów obszarów funkcjonalnych) dla obszarów wyodrębniających się ze względu na spełnienie szczegółowych funkcji gospodarczych, społecznych, kulturalnych lub przyrodniczo-środowiskowych (art. 7 ust. 2 ustawy). Wskazany system ówczesnych instrumentów planistycznych organy winny mieć na uwadze w szczególności przy ocenie charakteru prawnego i mocy obowiązującej: "Koncepcji programowo przestrzennej zagospodarowania terenów rekreacyjno-wypoczynkowych", na którą powołuje się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.-