Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 698/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 ust. 1, art. 29
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] nakazującą J. K. rozbiórkę kontenera o wymiarach 6,0 x 5,0 m wraz z przybudówką, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości B., gmina J .

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał na przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, jak i sądowoadminstracyjnego w tej sprawie. Stwierdził następnie, iż budowa, należącego do J. K. kontenera, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, obowiązku którego inwestor nie dotrzymał. Przedmiotowy obiekt kontenerowy, w ocenie organu, nie może być potraktowany jako eksponat wystawowy, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia właściwemu organowi. Nie jest on bowiem tymczasowym obiektem budowlanym stanowiącym wyłącznie eksponat wystawowy, niepełniącym jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanym na terenie przeznaczonym na ten cel. Podczas kontroli, przeprowadzonej 13 maja 2005 r., stwierdzono, iż przedmiotowy kontener pełni funkcję sprzedaży materiałów budowlanych, prowadzonego przez firmę "[...]".

Zdaniem organu administracji nie jest również możliwe potwierdzenie usytuowania przedmiotowego obiektu na terenie przeznaczonym pod eksponaty wystawowe – brak jest bowiem aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działki nr ewidencyjny [...], położonej w miejscowości B .

Również z uwagi na brak aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. K., wskazując iż jest ona bezpodstawna. Skarżący zgadza się w niej z opinią PINB, że w obiekcie jest dopiero urządzana prezentacja oferty handlowej. Stwierdza, że celem zakupu kontenera nie było umożliwienie prezentacji oferty, lecz bezpośrednia jego sprzedaż jako produktu. Wykonanie takiej prezentacji ułatwia wyobrażenie sobie możliwości, jakie niesie za sobą jego zakup. Kontener był częścią oferty firmy [...] M. M. i jednym z najbardziej rentownych produktów. Skarżący wskazał, iż dla niego kontener jest nadal eksponatem wystawowym, którego sprzedaż prowadził i nadal zamierza prowadzić.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Podstawową zasadą prawa budowlanego jest, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), wymóg uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 29 Pr. bud., w którym ustawodawca przewidział szereg - enumeratywnie wymienionych – wyjątków. Sąd podziela tutaj stanowisko organu administracji, zgodnie z którym przedmiotowy kontener nie mieści się w żadnym ze wskazanych w przepisie art. 29 Pr. bud. przypadków.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż kontener ten jest tylko i wyłącznie eksponatem wystawowym. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego przez organy administracji materiału dowodowego, w szczególności z protokółu oględzin i dokumentacji fotograficznej (k. 20-21 akt adm.), kontener ten pełni funkcję punktu sprzedaży materiałów budowlanych (sprzedaż prowadzi obecnie przedsiębiorca [...] M. M.). Nie ma zatem wątpliwości, iż pełni on funkcję użytkową. Natomiast zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 25 Pr. bud. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel.

Oceny powyższej nie zmienia podnoszona również przez skarżącego okoliczność, iż sam kontener stanowi produkt, którego sprzedażą zajmuje się wspomniany wyżej przedsiębiorca i tym samym służy jedynie jako eksponat wystawowy. Nie negując przeznaczenia tego obiektu budowlanego i jego roli reklamowej podnieść należy, iż wykorzystywanie go do sprzedaży innych materiałów świadczy o jego funkcji użytkowej, a tym samym jego budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor nie legitymował się taką decyzją, czego prawną konsekwencją jest nakazanie rozbiórki przedmiotowego kontenera.

Sąd podziela również stanowisko organu administracji, wskazujące, że nie ma możliwości w niniejszej sprawie przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Na terenie, na którym usytuowany jest kontener nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nadto inwestor w dacie stwierdzenia popełnienia samowoli budowlanej i wszczęcia postępowania nie posiadał ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki postępowania legalizacyjnego określone w przepisie art. 48 ust. 2 Pr. bud.

Uznając zatem, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, należało skargę oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).