Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3360/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 § 1 pkt 1, art. 27, art. 33 § 1 pkt 1 i 2, art. 34 § 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik US") prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. wystawionych przez Wójta Gminy M. (dalej: "Wójt"), obejmujących należności O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2008 r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem Nr [...] z 17 grudnia 2013 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku [...] S.A. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunków bankowych zostały doręczone Spółce 19 grudnia 2013 r. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie o zajęciu 17 grudnia 2013 r. i następnego dnia zrealizował w całości dokonane zajęcie.

Pismem z 27 grudnia 2013 r. Spółka wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599), dalej: "u.p.e.a.", podnosząc w nich podjęcie egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona, podjęcie egzekucji w zakresie niewymagalnego obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz podjęcie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Spółka wniosła jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik US pismem z 27 czerwca 2014 r. przekazał zarzuty Wójtowi, który postanowieniem z [...] października 2014 r. uznał je za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. (dalej: "SKO"), które postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. uchyliło postanowienie I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu zarzutów Wójt postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. nie uznał zarzutów Spółki wniesionych na postawie art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a. za zasadne, uznając jednocześnie za zasadny zarzut dotyczący naliczenia odsetek od należności wskazanych w tytułach wykonawczych.

Na ww. postanowienie Spółka wniosła zażalenie do SKO, które postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., Nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i uznało zarzuty wniesione przez pełnomocnika Spółki na podstawie art. 33 pkt 1, 2 i 6 i 10 u.p.e.a. za niedopuszczalne.

Na ww. postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

SKO postanowieniem z [...] marca 2015 r., Nr [...], uwzględniło skargę wniesioną przez pełnomocnika i uchyliło w całości swoje postanowienie z [...] stycznia 2015 r. oraz postanowienie Wójta z [...] grudnia 2014 r.

Następnie postanowieniem z [...] maja 2016 r., Nr [...], SKO stwierdziło nieważność swojego postanowienia z [...] marca 2015 r.

Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., Nr [...], SKO utrzymało w mocy powyższe postanowienie.

Naczelnik US postanowieniem z [...] marca 2015 r., Nr [...], uznał zarzuty Spółki złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne, a zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

Na ww. postanowienie Spółka wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS"), który postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., Nr [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po ponownym dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego ustalonego w przedmiotowej sprawie Naczelnik US postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., nr [...], uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne, a zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka pismem z 12 lipca 2016 r. złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zarzutów podniesionych w piśmie z 27 grudnia 2013 r.

Dyrektor IS postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odnotował, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 tej ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 przywołanego aktu normatywnego, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Dyrektor IS wyjaśnił, że związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. W ocenie organu również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela, gdyż jest ono wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną.

Dyrektor IS powołując się na treść art. 34 § 1a oraz § 4 u.p.e.a., wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Wójt postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. oddalił wniesione przez Spółkę zarzuty. Organ odnotował, że następnie SKO postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. uchyliło postanowienie Wójta w całości i uznało zgłoszone zarzuty za niedopuszczalne, wskazując, iż przed SKO toczy się postępowanie odwoławcze z odwołania podatnika od decyzji Wójta z [...] grudnia 2013 r., znak [...], w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik US prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w przedmiocie nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na brak doręczenia decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności za niedopuszczalne. Jak zaznaczył Dyrektor IS, organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Rozpatrując zażalenie, Dyrektor IS stwierdził, że organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów, a uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor IS powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, wywiódł, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela. Dyrektor IS wyjaśnił przy tym, że stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów nie prowadzi do ich merytorycznego rozstrzygnięcia, a stwierdza jedynie, że zarzut podlega rozpatrzeniu lub został już rozpatrzony w odrębnym postępowaniu, a fakt zakończenia odrębnego postępowania podatkowego nie koliduje ze stwierdzeniem niedopuszczalności zarzutu.

Dyrektor IS podniósł także, że na dzień wydania przez Naczelnika US postanowienia w przedmiocie wniesionych zarzutów, w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie SKO z [...] stycznia 2015 r., które stanowiło ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wskazane w przepisie art. 34 § 4 u.p.e.a.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Dyrektor IS wywiódł, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne określone w art. 33 u.p.e.a. są w stosunku do siebie niekonkurencyjne i nie mogą być stosowane zamiennie, gdyż każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji, w ocenie organu, nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Jednocześnie Dyrektor IS odnotował, że Spółka nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji.

Ustosunkowując się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane wyłącznie wymogi formalne, którym musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Organ stwierdził przy tym, że w wystawionych w rozpatrywanej sprawie tytułach wykonawczych w części B wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w związku z czym organ I instancji prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za bezzasadny.

Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z 10 października 2016 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika US oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Uzasadniając powyższy zarzut, Skarżąca podniosła, że przywołane przez organ egzekucyjny postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie Wójta zostały uchylone postanowieniem SKO z [...] marca 2015 r. wydanym w trybie samokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., którego prawidłowość potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, umarzając postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 210/15, wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Z uwagi na powyższe Spółka stwierdziła, że brak jest podstaw, aby uznać, że stanowisko zawarte w postanowieniu SKO z [...] stycznia 2015 r. wiąże obecnie organ egzekucyjny.

W ocenie Skarżącej tego stanu rzeczy nie zmienia fakt, że doszło do stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z [...] marca 2015 r., gdyż nie ma ono jeszcze charakteru prawomocnego i stoi w sprzeczności z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie umarzającym postępowanie sądowoadministracyjne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. jest niezasadny.

W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. A zatem z woli ustawodawcy, w myśl przywołanego przepisu, zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony.

W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem SKO wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2015r. w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu: organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK. 1490/10).

Skarżąca podnosiła, że przywołane przez organ egzekucyjny postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie Wójta zostały uchylone postanowieniem SKO z [...] marca 2015 r. wydanym w trybie samokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., którego prawidłowość potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, umarzając postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 210/15, wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Z uwagi na powyższe Spółka stwierdziła, że brak jest podstaw, aby uznać, że stanowisko zawarte w postanowieniu SKO z [...] stycznia 2015 r. wiąże obecnie organ egzekucyjny.

Sąd nie podziela tego poglądu. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2016r., będącym przedmiotem niniejszej skargi, zasadnie wskazał, że na dzień wydania przez Naczelnika US postanowienia w przedmiocie wniesionych zarzutów, w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2015 r., które stanowiło ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wskazane w przepisie art. 34 § 4 u.p.e.a. Powyższe wynika z faktu, że postanowienie to zostało wprawdzie uchylone postanowieniem SKO z dnia [...] marca 2015r. (w ramach samokontroli), ale z kolei SKO w dniu [...] maja 2016r. stwierdziło nieważność postanowienia z dnia [...] marca 2015r. Postanowienie z dnia [...] maja 2016r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO z dnia [...] czerwca 2016r. To z kolei powoduje, że na skutek wydania kolejnych postanowień, sprawa zakończona postanowieniem SKO z dnia [...] marca 2015r. wróciła do stanu, w jakim się znajdowała przed wydaniem postanowienia, a w konsekwencji oznacza to, że ostateczne stanowisko wierzyciela wynika z postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2015 r. W związku z tym zasadnie - zarówno DIS jak i Wójt - w rozstrzygnięciach wydanych w niniejszej sprawie w zakresie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oparli się na ostatecznym stanowisku wierzyciela zawartym w tym postanowieniu. Tym samym organy te nie dopuściły się naruszenia art. 34 § 1 u.p.e.a., ani pozostałych przepisów wskazanych w skardze.

Ponieważ, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną, tut. Sąd odniósł się poniżej do pozostałych dwóch zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, które były przedmiotem wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Sąd w całości podzielił stanowisko wyrażone przez organy w wydanych w niniejszej sprawie postanowieniach.

Kolejnym zarzutem w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej była niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, a więc zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącej, niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, która nie podlega wykonaniu w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku.

Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że zarzut powyższy zasadnie nie został uwzględniony przez organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem w art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a., chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych. O formalnej dopuszczalności egzekucji, decydują przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. Przesłanka podmiotowa, oznacza dopuszczalność prowadzenia egzekucji, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie wyłączają możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do zobowiązanych, objętych tytułem wykonawczym. Przesłanki przedmiotowe, odnoszą się natomiast do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Przepis art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a., dotyczy niedopuszczalności egzekucji ze względów formalnych, nie zaś merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt. 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut taki byłby uzasadniony w sytuacji, gdy dopuszczalna byłaby egzekucja sądowa, a nie administracyjna lub też egzekucja byłaby niedopuszczalna wobec danej osoby korzystającej z immunitetu. O dopuszczalności egzekucji przesądza przepis prawa materialnego. Nie może być zatem uwzględniony zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Brak wymagalności nie może być bowiem utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji. Niedopuszczalność egzekucji, musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 348/13, z 2 lutego 2016 r. II FSK 3294/13, CBOSA).

Sąd zauważa, że z treści skargi, ani nawet z treści akt administracyjnych, nie wynikają okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Spółka ograniczyła się do kwestionowania wyłącznie prawidłowości nadania decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji rygoru natychmiastowej wykonalności, co przecież stanowiło już podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i uznanego przez wierzyciela za bezzasadny. Ów pogląd wierzyciela dotyczący prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji, niezakwestionowany skutecznie, determinuje dalsze losy postępowania.

Należy zaakcentować, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2013 r., wystawionych przez właściwy organ, a obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za 2008 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Przechodząc do oceny zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za prawidłowy tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a., bowiem w tytułach wykonawczych z dnia [...] grudnia 2013r. błędnie wskazano, że obowiązek był wymagalny, wskazać należy, że przez spełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. należy rozumieć spełnienie wymogów formalnych określonych w tymże przepisie, a zatem – zawarcie w tytule wykonawczym wszystkich danych wymaganych w świetle art. 27 u.p.e.a. Mówiąc inaczej, zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., dotyczy wymogów formalnych, jakie musi spełniać tytuł wykonawczy, aby można było na jego podstawie wszcząć w stosunku do zobowiązanego postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Sądu ewentualna zasadność zarzutu w kwestii wyrażonej zapisem w tytule wykonawczym nie oznacza, że jednocześnie zasadny staje się zarzut niespełnienia warunków z art. 27 u.p.e.a. Sąd uznał zatem, podobnie jak organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, za nieuzasadniony podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.