Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 963/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust.2, art. 35 ust.1,
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 8, art. 148 par. 1, art. 147, 105 par. 1, rt. 7,8,77,80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, 145 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi D. R. – P., D. K. i P. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił I. Sp. pozwolenia na budowę I etapu inwestycji "[...]" składającej się z: [...]elektrowni wiatrowych, stacji elektroenergetycznej [...]", tymczasowych dróg montażowych, tymczasowych placów montażowych wraz z dojściami do elektrowni i systemem rowów drogowych, [...] zjazdów z dróg gminnych, instalacji wodociągowej z podziemnym zbiornikiem wody pitnej, instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym, sieci kanalizacji deszczowej z separatorem, sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia, sieci optotelekomunikacyjnej oraz przebudowę istniejących wewnętrznych dróg dojazdowych, zlokalizowanych na terenie działek nr: [...] w obrębie ewidencyjnym [...].

W dniu [...] r. do Starosty wpłynął wniosek D.P. i P.O. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na brak udziału stron w postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku zawarto informację, że strony pozyskały wiedzę o wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] r. Wnioski o wznowienie postępowania w omawianej sprawie złożyli również R.K. w dniu [...] r. i D.K. w dniu [...] r.

Po wznowieniu postępowania, postanowieniem z dnia [...] r., Starosta decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, umorzył wznowione postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że złożone wnioski o uznanie za strony postępowania dotyczą właścicieli działek położonych w obrębie ewidencyjnym [...] o numerach: [...]. Organ podał, iż stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu w rozpoznawanej sprawie został ustalony w myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, na podstawie:

- projektu budowlanego,

- ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gryfino w obrębach geodezyjnych Parsówek, Drzenin, Sobieradz

z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe - Uchwała Nr XXXIX/497/05 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 16 sierpnia 2005 r., który dopuszcza lokalizację na terenie objętym planem takich obiektów,

- wymagań określonych w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy

nr [...] r. wraz z postanowieniem nr [...] r., określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, która została wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniając, że zgodnie z art. 56 ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, obowiązującej w momencie wydania decyzji środowiskowej z dnia [...] r., zastąpionym obecnie przez art. 86 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Na podstawie wymienionych dokumentów organ ustalił, że działki określone we wnioskach o wznowienie postępowania, znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu, gdyż są położone poza obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprowadził ograniczenia wynikające z projektowanej inwestycji. Ponadto, w decyzji środowiskowej nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie można więc uznać, że realizacja przedmiotowej farmy wiatrowej, spowoduje ograniczenie w możliwości zagospodarowania czy użytkowania działek o numerach: [...].

Starosta wyjaśnił, że lokalizacja inwestycji została dopuszczona na etapie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Roszczenia wnioskodawców odnoszące się do utraty wartości ich nieruchomości w związku

z uchwaleniem planu miejscowego, mogą być dochodzone na podstawie art. 36 ust.

1 -3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organem właściwym do rozstrzygania jest gmina, która uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego organ stwierdził, że właściciele nieruchomości nr: [...], nie posiadają w przedmiotowej sprawie interesu prawnego podlegającego ochronie i tym samym nie przysługuje im przymiot strony postępowania.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli D.P., P.O. i D.K. zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż

z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych jednoznacznie wynika,

że pozwolenie na budowę farmy elektrowni wiatrowych umiejscowionych

w bezpośrednim i bliskim sąsiedztwie nieruchomości będących własnością odwołujących, wpływa na ich prawnie chroniony interes. Nadto, zarzucili naruszenie

art. 8 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia w toku postępowania podniesionych przez wnioskodawców zarzutów dotyczących raportu środowiskowego. Zdaniem odwołujących, skarżona decyzja narusza ich interes prawny zagwarantowany w art. 144 Kodeksu cywilnego.

Wojewoda decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołań D.P., P.O. i D.K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowiącego podstawę złożonego w sprawie wniosku o wznowienie. Następnie wskazał, że D.P. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem [...], P.O. właścicielem nieruchomości o numerach: [...], R.K. jest właścicielem działki nr [...] a D.K. jest współwłaścicielem działki [...]. Wszystkie działki położone są

w obrębie [...]. Działka nr [...] jest działką budowlano rolną. Pozostałe działki stanowią pastwiska oraz użytki rolne. Elektrownie wiatrowe objęte wraz z niezbędną infrastrukturą decyzją o pozwoleniu na budowę Nr [...] r., zlokalizowane będą na działkach o numerach: [...]w obrębie [...]. Za strony pozwolenia na budowę "[...]" uznano osoby posiadające odpowiedni tytuł prawny do działek znajdujących się w obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego. Nieruchomości o numerach: [...] położone w obrębie [...], znajdują się poza obszarem objętym ustaleniami planu miejscowego.

Przedmiotem planu miejscowego jest ustalenie zagospodarowania elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą na gruntach rolnych. Wokół obszaru lokalizacji elektrowni wiatrowych zakazuje się zabudowy kubaturowej. Najbliższa turbina znajduję się w odległości ponad 1 km od działek wnioskodawców. W planie miejscowym przyjętym uchwałą Nr XXXIX/497/05 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 16 sierpnia 2005 r. został wyznaczony obszar, który znajduje się w obszarze oddziaływania zaprojektowanych elektrowni wiatrowych. Działki [...] nie znajdują się w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu. Odległość działek numer [...] od najbliżej położonej działki nr [...] objętej inwestycją wynosi ok. 900 m. Działka numer [...] znajduje się w odległości ok. 1100 m od granicy najbliżej położonej działki nr [...]objętej inwestycją. Dla działek nr [...] odpowiednio ok. 1300 m i ok. 1100 m dla działki nr [...].

Wojewoda wskazał, że myśl § 4 pkt obowiązującego planu miejscowego, budowa elektrowni wiatrowych na terenie objętym ustaleniami planu wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.

Na wniosek inwestora przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę postępowanie takie zostało przeprowadzone. Postanowieniem Burmistrza Miasta

i Gminy z dnia [...] nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji budowy elektrowni wiatrowych. Inwestor przedstawił stosowny raport, który był podstawą do wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzji z dnia [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji obejmującej budowę farmy wiatrowej. Zgodnie z zapisami szczegółowymi planu miejscowego, na terenach przeznaczonych pod lokalizację farm wiatrowych [...], w celu spełnienia norm dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu, lokalizację wież dopuszcza się w odległości minimum 400 m od istniejącej zabudowy mieszkaniowej lub innej przeznaczonej na stały pobyt ludzi. Dla obszaru przeznaczonego pod linie elektroenergetyczne ustala się odpowiedni obszar zakazu zabudowy. W stosunku do istniejącej zabudowy najbliżej położone elektrownie znajdują w odległości 500 m od zabudowy mieszkaniowej w miejscowości [...]. Paragraf 5 ust. 5 planu miejscowego stanowi, że na terenie objętym zapisami planu zakazuje się lokalizacji obiektów powodujących przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości poza granicami obszaru objętego planem. Projektowana inwestycja nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Dla projektowanej inwestycji izolinia dopuszczalnego hałasu o natężeniu 45 dB przebiega w odległości ok. 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Działki, których właściciele wystąpili o wznowienie postępowania znajdują się w odległości ponad 1 km od najbliższej turbiny wiatrowej. Zgodnie ze sporządzonym dla potrzeb inwestycji, raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, przyjęte rozwiązania techniczne nie spowodują przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę oddziaływanie zaprojektowanej stacji [...] kV zamyka się w obszarze [...] przeznaczonym w planie miejscowym dla tego typu obiektu. Dla obszaru przeznaczonego pod linie elektroenergetyczne ustala się odpowiedni obszar zakazu zabudowy. Zgodnie z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzonego dla potrzeb projektowanej budowy "[...]" Etap I, poziom hałasu w rejonie budowy elektrowni wiatrowej [...] nie przekracza dopuszczalnych norm. Na etapie eksploatacji elektrowni i towarzyszącej jej infrastruktury nie wystąpi emisja gazów, pyłów i odorów. W raporcie nie stwierdzono szkodliwego oddziaływania pola elektromagnetycznego od [...] kV oraz z wyprowadzenia projektowanej linii napowietrznej [...] kV. Obszar I oddziaływania pola elektromagnetycznego na wysokości 2,0 m na poziomem terenu w ogóle nie występuje. Obszar oddziaływania II oddziaływania pola elektromagnetycznego występuje tylko na terenie przedmiotowej stacji elektroenergetycznej i nie sięga poza jej ogrodzenie.

W raporcie ustalono, że minimalna odległość turbiny od zabudowań mieszkaniowych powinna wynosić 400 m. Minimalna odległość pomiędzy elektrowniami 300 m. Odległość od drogi powiatowej nie mniejsza niż 100 m. Praca elektrowni wiatrowych nie wpłynie znacząco na klimat akustyczny w rejonie, a mieszkańcy najbliższych okolic nie będą narażeni na hałas, przekraczający dopuszczalny poziom.

Organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący nie powołali się na żadne przepisy prawa materialnego wskazujące na ograniczenie swobodnego korzystania z ich nieruchomości. Ochrona właściciela nieruchomości wynikająca z art. 140 Kodeksu cywilnego, nie może pozbawiać właściciela sąsiedniej nieruchomości, prawa do zabudowy swojej nieruchomości zgodnie z przepisami prawa, w szczególności Prawa budowlanego i warunków technicznych projektowania i sytuowania obiektów budowlanych.

Decyzję Wojewody D.P., P.O. i D.K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze postawili zarzut naruszenia:

- art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska przez błędne przyjęcie, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] zważywszy na fakt, iż dokumentacja zgromadzona w toku postępowania administracyjnego nie ujęła najistotniejszego źródła emitowania hałasu na nieruchomości skarżących - drogi ekspresowej [...], co powoduje, iż powstanie elektrowni farm wiatrowych będących dodatkowym źródłem hałasu doprowadzi do sytuacji, w której normy hałasu na nieruchomościach skarżących zostaną przekroczone, w związku z czym inwestycja ta wpłynie na ograniczenie możliwości zagospodarowania działek skarżących;

- § 3 rozdziału 3 i § 5 ust. 7 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach [...] z przeznaczeniem pod elektrownie wiatrowe z dnia 16 sierpnia 2005 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 10 lit. d i e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, przez brak właściwego przedstawienia w projekcie emisji hałasu z podaniem odpowiednich parametrów przy uwzględnieniu, wszystkich istotnych dla takich badań okoliczności, w szczególności przez brak uwzględnienia w projekcie budowlanym faktu, iż w odległości niecałych 100 m od miejscowości [...] przebiega droga ekspresowa [...] będąca źródłem znacznego hasłu, co w ocenie skarżących podważa przyjęte przez organ stanowisko, iż izolinia dopuszczalnego hałasu o natężeniu 45 dB przebiega w odległości około 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, jak też brak uwzględnienia, iż pozwolenie na budowę dotyczy wyłącznie pierwszego etapu budowy farmy wiatrowej, zaś dane dotyczące hałasu winny być wskazane dla całej planowanej inwestycji,

- § 323, 325 i 326 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez brak rozważenia uzasadnionego interesu skarżących, polegającego na tym, że z uwagi na stopień hałasu, jaki emitować będzie planowana inwestycja w powiązaniu z aktualnymi parametrami i położeniem nieruchomości skarżących, co będzie prowadzić do znacznego ograniczenia możliwości zagospodarowania ich działek;

- art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez brak rozważenia, jakie ograniczenia zagospodarowania nieruchomości skarżących, które nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powstaną w wyniku zrealizowania inwestycji I etapu budowy "[...]";

- nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności brak ustalenia, jaki jest obszar oddziaływania planowanej inwestycji i czy działki skarżących znajdują się w tym obszarze oraz błędne przyjęcie, że brak jest przepisów prawa wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących w związku z realizacją spornej inwestycji oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podniesionych przez skarżących zarzutów dotyczących braku wiarygodności danych w zakresie emisji hałasu przedstawionych przez inwestora, co doprowadziło do naruszenia art. 7,8, 77 i 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a.") Zgodnie

z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem sądu rozpatrującego skargę w niniejszej sprawie, decyzje organów obu instancji co do zasady odpowiadają prawu. Przy tym brak było w postępowaniu takiego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Przez wynik sprawy należy tu bowiem rozumieć umorzenie wznowionego postępowania.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty o umorzeniu wznowionego postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę "[...]".

Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie wszczęto z wniosku stron powołujących się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako podstawę wznowienia. W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawę materialnoprawną uznania podmiotu za stronę w tym postępowaniu stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony przez organ architektoniczno – budowlany w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Przepis prawa wskazuje bowiem na interes prawny, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych

z potrzebami danej osoby (por. wyrok z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98 LEX nr 47898).

Skarżący wywodząc swoje uprawnienia do posiadania statusu strony

w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wskazują na fakt, iż dokumentacja zgromadzona w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (projekt budowlany, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) nie ujęła dodatkowego źródła hałasu emitowanego z drogi ekspresowej [...], znajdującej się około 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że kwestie emisji hałasu w rejonie budowy farmy wiatrowej badane były w postępowaniu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a wyniki tych ustaleń ujęte w raporcie i wydanej na jego podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, są wiążące dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 56 ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska obowiązującej w momencie wydania decyzji środowiskowej z dnia

25 października 2007 r., zastąpionym obecnie przez art. 86 ustawy z dnia z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] r. ustalił środowiskowe uwarunkowania przedmiotowej inwestycji. Starosta będąc związany tą decyzją, nie ma uprawnień do ponownego badania oddziaływania inwestycji na środowisko. Jego zadaniem jest wyłącznie zbadanie, czy określona w projekcie budowlanym inwestycja jest zgodna w warunkami ustalonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestionowanie postanowień planu miejscowego jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które zasadniczo wyznaczają obszar oddziaływania planowanej farmy wiatrowej, a tym samym determinują ściśle określony krąg stron postępowania przedmiotowej inwestycji, w postępowaniu wznowieniowym wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę jest niezasadne, gdyż organ architektoniczno- budowlany nie może ingerować w treść tych aktów i przeprowadzać własne postępowanie wyjaśniające. Zarzuty skarżących dotyczące kumulowania się emisji hałasu

z przedmiotowej inwestycji jak i istniejącej drogi krajowej [...], dotyczą kwestii, które były badane w odrębnych postępowaniach prowadzonych przez właściwe organy środowiskowe, które to postępowania nie stwierdziły przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na terenach dopuszczalnej zabudowy mieszkaniowej w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji.

Organ udzielający pozwolenia na budowę, zasadnie określił obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji opierając się w tym zakresie na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wyraźnie wynika,

iż położenie nieruchomości skarżących znajduje się poza obszarem objętym jego ustaleniami. Granicę lokalizacji spornej inwestycji wyznaczył plan miejscowy i jest to odległość 400 m od zabudowy mieszkaniowej. Obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w obszarze [...] przeznaczonym w planie miejscowym dla tego typu obiektu. Izolinia dopuszczalnego hałasu o natężeniu 45 dB przebiega w odległości ok. 100 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, natomiast nieruchomości skarżących znajdują się w odległości od 900 do 1300 m, od najbliższej turbiny wiatrowej. W rozpoznawanej sprawie organ jest związany ustaleniami planu miejscowego jak i raportu, którego ustalenia w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji są wiążące. W sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zostały zachowane wymagane w planie miejscowym odległości, nie ma podstaw do stwierdzenia, że sąsiednie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływaniu obiektu budowlanego.

W myśl art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie

o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał

w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z akt administracyjnych doręczonych sądowi wynika, że skarżący P.O. o decyzji organu I instancji z [...] r. dowiedział się, nie jak wskazano w zaskarżonej decyzji w dniu [...] r., ale co najmniej w dniu

[...] r., gdyż pismo opatrzone tą datą wpłynęło do Starosty

[...] r. P.O. wraz B.O. wnosi w nim o uznanie za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. Zestawienie tych obu dat prowadzi do wniosku, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez wymienionego skarżącego z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Niedostrzeżenie powyższego faktu przez organy orzekające w sprawie, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż postępowanie w takim wypadku również winno zostać umorzone. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu z art. 148 K.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ ma obowiązek umorzyć postępowanie w sprawie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, str. 881 i 900; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1978/06, wyrok WSA Gdańsku

z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 18/08, LEX nr 400689).

Zarzut naruszenia § 323, § 325 i § 326 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest całkowicie chybiony gdyż wymienione przepisy określają zasady projektowania budynków mieszkalnych, a przedmiotem zaskarżonej decyzji jest inwestycja mająca za przedmiot budowę farmy wiatrowej.

Wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie dla Spółki I. przedmiotowego pozwolenia na budowę. Uwzględniając powyższe, zasadnym było umorzenie wznowionego postępowania

w oparciu o przepis art. 105 § 1 K.p.a., skoro okazało się, że skarżący nie mają przymiotu strony upoważniającego do takiego żądania (art. 147 K.p.a.).

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.

poz. 270 ze zm. oddalił skargę.