Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2737/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 117/14 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 117/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 listopada 2013 r. nr . w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku, oddalił skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

W dniu 27 września 2012 r. S. F. Spółka z o.o. w W., dalej zgłaszająca", złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o udzielenie patentu na wynalazek pt. "Układ mikroprzepływowy i sposób dostarczania próbki płynu ustrojowego do układu analizującego z zastosowaniem układu mikroprzepływowego", oznaczonego nr P. . W podaniu tym wśród czterech współtwórców wynalazku został wskazany, między innymi A. W..

Pismem z dnia 10 lipca 2013 r. oraz z dnia 12 sierpnia 2013 r. A. W. uznał siebie za współtwórcę wynalazku. W takim też charakterze, jak wskazał, figuruje w aktach zgłoszeniowych. Jednakże nie był on pracownikiem zgłaszającej spółki S. F.. Dlatego, stosownie do przepisu art. 11 ust. 2 p.w.p., prawo do uzyskania patentu na omawiany wynalazek przysługuje mu wspólnie ze zgłaszającą spółką, stosownie do przepisu art. 11 ust. 2 p.w.p. W myśl tego przepisu, współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje wspólnie.

W dniu 10 września 2013 r. zgłaszająca oraz P. C. S.A. z siedzibą w Ł., dalej "skarżąca", zawarły umowę, na mocy której zgłaszająca przeniosła prawo do uzyskania patentu na omawiany wynalazek na rzecz spółki C..

Pismem z dnia 10 lipca 2013 r. oraz z dnia 12 sierpnia 2013 r. A. W. uznał siebie za współtwórcę wynalazku. W takim też charakterze, jak wskazał, figuruje w aktach zgłoszeniowych. Jednakże nie był on pracownikiem zgłaszającej spółki S. F.. Dlatego, stosownie do przepisu art. 11 ust. 2 p.w.p., prawo do uzyskania patentu na omawiany wynalazek przysługuje mu wspólnie ze zgłaszającą spółką, stosownie do przepisu art. 11 ust. 2 p.w.p. W myśl tego przepisu, współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje wspólnie.

Z uwagi na zaistniały między zgłaszającą a A. W.spór o prawo do uzyskania patentu na omawiany wynalazek, Urząd Patentowy pismem z dnia 3 października 2013 r. zawiadomił skarżącą o niemożności uwzględnienia jej wniosku.

Postanowieniem z dnia 12 września 2013 r., działając na podstawie m.in. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a., Urząd Patentowy zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia omawianego wynalazku do ochrony patentowej. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z art. 100 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Organ zobowiązał zgłaszającą oraz A. W.do wystąpienia w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenie postanowienia do sądu właściwego do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w przedmiocie ustalenia spornego prawa.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły zgłaszająca oraz skarżąca.

Urząd Patentowy nie rozpoznał wniosku spółki C..

Natomiast, rozpoznając wniosek zgłaszającej, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Według Urzędu Patentowego nie jest on władny samodzielnie przesądzić, któremu podmiotowi przysługuje prawo do spornego wynalazku. Kwestia ta należy do kompetencji sądu powszechnego. W myśl art. 284 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej "p.w.p."), w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są w szczególności sprawy o ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Ponadto, zgodnie z art. 17 pkt 2 k.p.c., do właściwości sądów okręgowych należą sprawy o ochronę praw autorskich i pokrewnych, jak również dotyczących wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych oraz o ochronę innych praw na dobrach niematerialnych.

Na powyższe postanowienie zgłaszająca spółka S. F. oraz spółka C. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W..

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o czym była mowa na wstępie, oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającą.

Ponadto w równolegle toczącej się sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 118/14 oddalił również skargę wniesioną przez spółkę C.. Wniesiona od tego wyroku skarga kasacyjna prowadzona jest pod sygn. akt II GSK 2738/14.

Według Sądu pierwszej instancji, podzielającego stanowisko Urzędu Patentowego, zaistniały między zgłaszającą a A. W. spór o prawo do spornego wynalazku zgłoszonego do ochrony patentowej, stanowi zagadnienie wstępne w świetle przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które wspomniany organ nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć w postępowaniu o udzielenie patentu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia należy bowiem do kompetencji sądu powszechnego (art. 284 pkt 2 p.w.p. oraz art. 17 pkt 2 k.p.c.).

Zgłaszająca spółka S. F. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie wyroku reformatoryjnego, tj. uchylającego zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie z dnia 12 września 2013 r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a.

Na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a i w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i uznanie, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd wydanie decyzji przez Urząd Patentowy nie jest możliwe, mimo iż w sprawie nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania, to jest: (i) w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne; oraz (ii) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie przez UP RP nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia tegoż zagadnienia;

b) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo że Urząd Patentowy przed jego wydaniem nie dokonał całościowej i wnikliwej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, a w szczególności nie uwzględnił stanowiska skarżącego, dowodzącego, iż w sprawie nie występowało zagadnienie wstępne;

c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 235 ust. 2 p.w.p. oraz w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 252 p.w.p. poprzez pozbawienie zgłaszającej praw strony w postępowaniu, wyrażające się tym, że Urząd Patentowy zawiesił postępowanie na podstawie samych twierdzeń podmiotu nie będącego stroną postępowania i tym samym pozbawił zgłaszającą praw strony, a nadto doprowadził do naruszenia zasady uwzględniania z urzędu słusznego interesu obywateli, bezpodstawnie przedkładając interesy p. W nad prawa i interesy zgłaszającej oraz pozostałych współtwórców;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 7, art. 12 §1, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 oraz art. 288 ust. 1 p.w.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia UP RP naruszającego zasadę zaufania do organów państwa, wydanego w postępowaniu, w którym nie zachowano wymogu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mającego znaczenie dla istotnych dla sprawy okoliczności, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady legalności, zasady szybkości i prostoty postępowania, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a sprowadzające się m.in. do opóźnienia możliwości ochrony wynalazku przez zgłaszającego przed naruszeniami.

Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj

a) art. 32 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że Urząd Patentowy przestaje być związany oświadczeniem zgłaszającej co do podstaw uzyskania prawa do patentu w przypadku samego oświadczenia współtwórcy, że przysługuje mu to prawo, mimo iż zgłaszający zaprzecza twierdzeniom współtwórcy, a współtwórca nie przedstawił prawomocnego wyroku sądu potwierdzającego jego prawa do wynalazku będącego przedmiotem zgłoszenia;

b) art. 32 w zw. z art 74 p.w.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo, że Urząd Patentowy dokonał błędnej interpretacji art. 32 p.w.p., nie uwzględniającej istnienia norm chroniących interes podmiotów trzecich w przypadku uzyskania patentu na wynalazek przez osobę nieuprawnioną, tj. art. 74 p.w.p., co skutkowało zawieszeniem postępowania w celu rozstrzygnięcia rzekomego zagadnienia prawnego przed wydaniem decyzji w przedmiocie udzielenia patentu;

c) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Urzędu Patentowego, którego skutki niweczą zasadę rozpatrywania spraw bez nieuzasadnionej zwłoki, będącą jedną z fundamentalnych zasad konstytucyjnych;

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, który zasadnie uznał skarżącą spółkę S.F. za stronę postępowania przed Urzędem Patentowym RP. Stosownie do art. 235 ust. 2 p.w.p. stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający. Oznacza to, że ustawodawca sformułował tu normę specjalną (lex specialis), odstępując od ogólnych kryteriów przyznawania statusu strony w postępowaniu administracyjnym, sformułowanych w art. 28 k.p.a., a odnoszących się do legitymowania się przez dany podmiot interesem prawnym, wynikającym z norm prawa materialnego.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zgłaszającym, a zarazem stroną tego postępowania, była spółka S. F., która złożyła podanie o udzielenie patentu na omawiany wynalazek. Zatem skarżąca mogła wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również posiadała legitymację skargową do wniesienia skargi do WSA w W.. Bowiem podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Urzędu Patentowego jest jedynie zgłaszający, a nie inne podmioty mające interes prawny. W niniejszej sprawie należy uwzględnić treść art. 248 p.w.p. Stosownie do tego przepisu, na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego RP stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie strony należy rozumieć w tym kontekście z uwzględnieniem art. 235 ust. 2 p.w.p. Dlatego podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Urzędu Patentowego RP jest jedynie zgłaszający, a nie inne podmioty mające interes prawny. Norma zawarta w art. 248 p.w.p. stanowi zatem lex specialis wobec art. 50 § 1 p.p.s.a. (por. też T. Kiełkowski, Strona i uczestnicy w postępowaniu patentowym, Przegląd Prawa Handlowego, nr 8/2005, s. 40-41).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, kwestionującej trafność zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji zawieszenia przez Urząd Patentowy postępowania w sprawie udzielenia patentu na wynalazek do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zaistniałego zagadnienia wstępnego dotyczącego prawa do tego wynalazku, jakie zgłosił A. W.

Stosownie do przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o czym była już mowa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, akceptując stanowisko Urzędu Patentowego, iż zgłoszenie przez A. W. praw do omawianego wynalazku na etapie rozpoznawania sprawy o udzielenie patentu na ten wynalazek spowodowało zaistnienie zagadnienia prejudycjalnego, w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. Tym samym zaszła konieczność zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia patentu w celu poddania tego sporu do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. Taki tryb postępowania jest utrwalony w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 73/12; z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 75/12).

Kwestie związane z instytucją obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, w tym również samo pojęcie zagadnienia wstępnego, zostały szeroko omówione w literaturze przedmiotu, a zwłaszcza w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie ma więc tutaj potrzeby ich ponownego przytaczania, czyniąc jednak wyjątek dla porządkującego orzeczenia NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. o sygn. akt II OSK 1980/12, zgodnie z którym: "Z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy ziszczone są cztery elementy: po pierwsze, zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; po wtóre, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; po trzecie, wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; po czwarte, istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji". Natomiast, jeśli chodzi o sam charakter zagadnienia wstępnego, warto przytoczyć wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 1789/12, LEX nr 1494705, zgodnie z którym: "Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym."

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że podniesiona przez organ kwestia sporu co do podmiotu uprawnionego do wynalazku zgłoszonego przez spółkę S. F. ujawniła się w toku postępowania zgłoszeniowego. A. W., pismem z dnia 10 lipca 2013 r. zgłosił swoje prawa do omawianego wynalazku. W dniu 12 sierpnia 2013 r. pełnomocnik A. W. wniósł o wpisanie go jako współuprawnionego do uzyskania patentu na wynalazek i wydanie decyzji na jego rzecz. Natomiast w piśmie z 30 sierpnia 2013 r. spółka S. F. przedstawiła okoliczności i dowody mające świadczyć o bezzasadności twierdzeń A. W. dotyczących prawa do uzyskania patentu.

Mając na uwadze powyższy spór o prawo do uzyskania patentu na wynalazek Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia 12 września 2013 r. zasadnie zawiesił postępowanie, wzywając strony do wystąpienia, celem rozstrzygnięcia, w terminie 2 miesięcy do właściwego sądu ze stosownym pozwem o ustalenie prawa.

Z podniesioną wyżej kwestią pozostaje w związku drugi element przesądzający o uznaniu określonego zagadnienia za zagadnienie wstępne, a mianowicie kwestia właściwości organu, którego kompetencja obejmuje rozstrzygnięcie takiego zagadnienia. Urząd Patentowy RP zasadnie odwołał się tutaj do art. 284 pkt 2 p.w.p., zgodnie z którym sprawy o ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji rozpatrywane są w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych. Nie ulega zatem wątpliwości, że organem właściwym do ustalenia prawa do spornego wynalazku jest w rozpatrywanej sprawie sąd okręgowy, co również przemawia za zaistnieniem w sprawie zagadnienia wstępnego. Toteż, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Urząd Patentowy obowiązany był z urzędu zawiesić postępowanie, jednocześnie wzywając strony w określonym terminie do wystąpienia do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego (art. 100 § 1 k.p.a.).

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie spółki Urząd Patentowy RP nie może przejąć kompetencji sądu powszechnego. Urząd nie mógł zatem oceniać nadesłanych przez strony sporu dowodów potwierdzających przysługiwanie prawa do uzyskania patentu. Z tego względu nieuzasadniony jest również zarzut skarżącej, iż postępowanie zostało zawieszone w oparciu o gołosłowne stwierdzenia A. W..

Kolejnym, trzecim elementem konstrukcyjnym pojęcia "zagadnienia wstępnego" jest jego "uprzedniość", wymóg rozstrzygnięcia kwestii objętej tym pojęciem przed rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji przez Urząd Patentowy. Innymi słowy, rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego powinna warunkować możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Zgodnie z art. 8, art. 11 i art. 72 p.w.p. prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór użytkowy, jak również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5 twórcy. Obowiązkiem Urzędu Patentowego RP jest ustalenie osoby uprawnionej do wynalazku, w tym osoby twórcy, mającej co do zasady status strony postępowania. Ustalenie uprawnionego do uzyskania patentu ma zasadnicze znaczenie dla kontrolowanego postępowania. Urząd Patentowy RP udziela patentu na rzecz osoby uprawnionej do jego uzyskania. Zatem rozstrzygnięcie sprawy - udzielenie patentu na rzecz uprawnionego - zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd zagadnienia wstępnego, jakim jest kwestia, kto jest właścicielem rozwiązania zgodnie z art. 284 pkt 2 p.w.p. Brak rozstrzygnięcia kwestii podmiotu uprawnionego powoduje nie tylko niemożność samego wydania przez Urząd decyzji o udzieleniu patentu, ale również powoduje niemożność prowadzenia badania merytorycznego zgłoszenia.

Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że żaden przepis ustawy Prawo własności przemysłowej nie nakłada na Urząd Patentowy obowiązku sprawdzenia, czy zgłaszającemu wynalazek rzeczywiście przysługuje prawo do patentu. Twierdzeniu temu przeczy wyraźnie treść art. 11 oraz art. 74 p.w.p. Rzeczywiście, wspomniany organ nie ma obowiązku poszukiwania twórcy wynalazku - ale tylko wtedy, gdy stan faktyczny (lub prawny) nie nasuwa w tej kwestii żadnych wątpliwości.

W ocenie NSA - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie spółki - żądanie dowodów, czy badanie wiarygodności twierdzeń zgłaszanych przez strony sporu co do praw do wynalazku jest w istocie tożsame z badaniem, czy przysługuje mu prawo do uzyskania patentu, a do czynienia takich ustaleń Urząd nie jest - w świetle art. 284 pkt 2 p.w.p. - właściwy. Z tego względu nieuzasadnione jest twierdzenie, że Urząd naruszył przepis art. 7, art. 77 § 1, art. 78, i art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia materiałów dowodowych, co w ocenie strony skarżącej skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego i niedostatecznym uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia.

Reasumując, w ocenie NSA ustalenie podmiotu (podmiotów) uprawnionych do spornego wynalazku stanowi zagadnienie wstępne, do rozstrzygnięcia którego, zgodnie z art. 284 p.w.p., właściwy jest sąd okręgowy. Kwestia ta powinna być zarazem rozstrzygnięta przed rozstrzygnięciem "głównej" sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy NSA uznał - podzielając w tej kwestii stanowisko Sądu I instancji - że zawieszenie postępowania przez UPRP było nie tylko uprawnione, ale i konieczne.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.