Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 299/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania jest skarga A. P. (dalej jako skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów, z dnia [...] r., nr [...], dotyczącą podatku dochodowego w zakresie ustalenia źródła uzyskiwanych przychodów.

We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca przedstawiła zdarzenie przyszłe, zgodnie z którym rozważa rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej i dokonania wyboru opodatkowania dochodów z tego źródła na zasadach określonych w art. 30c ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej jako u.p.d.o.f.).

W ramach planowanej działalności skarżąca rozważa świadczenie usług na rzecz osób trzecich, zajmujących się produkcją filmów i seriali telewizyjnych. Przedmiotem tych usług byłoby pisanie scenariuszy filmowych, stanowiących utwory w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.).

Jednocześnie skarżąca będzie osiągać przychody w związku z przysługującymi jej prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w stosunku do już istniejących utworów.

W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym skarżąca sformułowała pytanie: czy działalność polegająca na tworzeniu scenariuszy filmowych, jak również innych dzieł stanowiących utwory w rozumieniu przepisów Prawa autorskiego, na rzecz osób trzecich, w szczególności producentów oraz nadawców telewizyjnych, może być prowadzona przez skarżącą w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanej na zasadach przewidzianych w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. i czy przychody z tego tytułu powinny być kwalifikowane do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.?

Zdaniem skarżącej, odpowiedź na tak postawione pytanie powinna być twierdząca. Usługowe tworzenie przez nią scenariuszy na rzecz zainteresowanych podmiotów, w szczególności podmiotów trudniących się zawodowo produkcją filmów, w tym seriali filmowych, mieści się w definicji pozarolniczej działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.

Podkreśliła przy tym akcesoryjność, w stosunku do samego usługowego tworzenia scenariuszy, czynności związanych ze zbyciem praw autorskich

i pokrewnych do powstałego utworu. Podniosła, że zlecający powstanie scenariusza musi uzyskać stosowne prawo do eksploatacji scenariusza, w rozumieniu Prawa autorskiego, w przeciwnym bowiem wypadku nie będzie mógł legalnie skorzystać z powstałego utworu (scenariusza).

Sama jednak konieczność zbycia praw do wytworzonego scenariusza,

w celu zapewnienia jego realizacji, nie powinna wpłynąć na sposób w jaki będą kwalifikowane przychody z usługowego tworzenia scenariuszy, to jest do źródeł przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Innymi słowy przeniesienie praw autorskich i pokrewnych do utworu stanowić będzie jedynie zdarzenie o charakterze wtórnym. Przedmiotem zasadniczej działalności skarżącej będzie bowiem tworzenie scenariuszy a nie obrót prawami autorskimi i pokrewnymi do nich. Stąd, według skarżącej, wykluczone powinno być zakwalifikowanie przychodów z tytułu zbycia tych praw do źródeł przychodów z praw majątkowych, w rozumieniu art.10 ust.1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.o.f.

Taka kwalifikacja będzie jedynie możliwa w stosunku do scenariuszy niezamówionych, istniejących przed zawarciem umowy o przeniesienie praw autorskich i pokrewnych, bowiem wówczas przychody te nie będą wynikiem działalności osobistej skarżącej. Podobnie powinny być zakwalifikowane przychody z honorariów już istniejących utworów skarżącej, zarządzanych przez organizację zbiorowego zarządzania.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, interpretacją indywidualną z dnia [...] r., nie podzielił stanowiska skarżącej.

Stwierdził w oparciu o art. 10 ust. 3 i 7 u.p.d.o.f., oraz art. 5a pkt 6 i art. 5b ust. 1 tej ustawy, że w każdym przypadku, gdy ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza dany przychód do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza, przychód ten nie może być uznany za osiągnięty

w ramach tej działalności, nawet wówczas, gdyby zdarzenie, w związku z którym powstał ten przychód, było powiązane z działalnością przedsiębiorcy.

W ocenie organu wyłączenie to obejmuje także przychody uzyskiwane

z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 7 u.p.d.o.f. Z kolei w myśl art. 18 u.p.d.o.f. przychodem z praw majątkowych będzie w szczególności przychód z praw autorskich i pokrewnych, w tym nie tylko z ich zbycia ale również udzielenie prawa do korzystania z tych praw.

Jak dalej wskazał organ podatkowy, przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich albo rozporządzania tymi prawami występują wówczas, gdy spełnione są dwie przesłanki:

1) konieczne jest wystąpienie utworu, zdefiniowanego w art. 1 ust 2 ustawy

o prawie autorskim i prawach pokrewnych;

2) osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem

z określonych praw autorskich albo rozporządzania nimi.

Organ powołał się przy tym na art. 41 ust. 1 ustawy o prawie autorskim

i prawach pokrewnych.

W ocenie organu już z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w sprawie spełnione zostaną obie wymienione przesłanki, warunkujące zaliczenie określonych działań jako związanych z korzystaniem przez twórcę z praw autorskich. W konsekwencji, przychody uzyskane z tego tytułu muszą zostać zaliczone do źródła określonego w art. 18 u.p.d.o.f., są bowiem przychodem z praw autorskich. To z kolei oznacza, że nie stanowią one przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. I to niezależnie od tego, czy osoba rozporządzająca tymi prawami prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą czy też nie.

Końcowo organ podatkowy wskazał, że jedynie podatnicy osiągający przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą wybrać sposób opodatkowania na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca podniosła zarzut prawa materialnego, to jest:

1) art. 18 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Było ono skutkiem przyjęcia, że do przychodów z działalności opisanej w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, polegającej na tworzeniu scenariuszy filmowych, jak również innych dzieł stanowiących utwory w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i innych prawach pokrewnych zastosowanie ma art. 18 w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., co z kolei spowodowało przyjęcie przez podatkowy organ interpretacyjny, że dochody z tego tytułu nie mogą być opodatkowane na zasadach przewidzianych w art. 30c ust. 1 u.p.d.o.f. Tymczasem przepis ten nie miał zastosowania, bowiem przepisem mającym zastosowanie w tej sprawie jest art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.;

2) art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w części, w której przewiduje, że za pozarolniczą działalności gospodarczą nie może być uznana działalność, z której uzyskane przychody są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem wyżej wymienione przychody nie powinny zostać zakwalifikowane do źródła innego, niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Tym samym, przepis ten

w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania;

3) art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest niezastosowanie w sytuacji, gdy źródłem wyżej wskazanego przychodu jest pozarolnicza działalności gospodarcza, co z kolei doprowadziło podatkowy organ interpretacyjny do błędnego wniosku, że w sprawie zastosowanie ma art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w części wskazanej w zarzucie 2).

Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca obszernie odniosła się do zarzutu naruszenia art. 18 u.p.d.o.f., wskazując, że organ podatkowy błędnie przyjął istnienie w sprawie bezpośredniego związku pomiędzy przychodem a korzystaniem z prawa autorskiego lub praw pokrewnych przez skarżącą. W przypadku bowiem stworzenia scenariusza i przekazania tego dzieła wraz z jednoczesnym rozporządzeniem prawem autorskim, umożliwiającym skorzystanie z tego utworu wykazuje jedynie związek pośredni. Organ w tym zakresie pominął okoliczność podnoszą przez skarżącą, że celem zasadniczym planowanej działalności ma być tworzenie scenariuszy filmowych a nie rozporządzanie prawami autorskimi do wytworzonych utworów. Skarżąca powołała się w tym zakresie na stanowisko doktryny, podnosząc, że dzieło ma tu znaczenie pierwotne a przeniesienie prawa autorskiego do niego jedynie subsydiarny. Oznacza to, że przychód z tytułu przeniesienia tego prawa powinien być zaliczony również do przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej, w przypadku prowadzenia takiej działalności przez autora.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła także fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2008 r., sygn., akt I FSK 935/07.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Organ podatkowy uzupełnił swoją argumentację o obszerne cytaty

z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1309/13. Ponadto powołał się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1002/10; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 300/08; z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 517/07; z dnia 7lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 394/08; z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1026/11 i II FSK 2644/10; czy wreszcie z dnia 09 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1898/11.

W piśmie z dnia 12 marca 2014 r. skarżąca wskazała, że w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1309/13, nie zachodziła wątpliwość, że przedmiotem świadczenia podatnika było korzystanie z artystycznego wykonania i rozporządzenia prawami do niego. Natomiast osią sporu w niniejszej sprawie jest to czy przedmiotem planowanych działań skarżącej będzie wytworzenie dzieła, czy też rozporządzanie prawami autorskimi. W związku z tym, tezy zawarte we wskazanym orzeczeniu nie mają zastosowania w sprawie.

Podobnie oceniła skarżąca licznie powołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że orzeczenia te wcale nie potwierdzają tezy organu podatkowego.

Wreszcie skarżąca podniosła, że zaskarżona interpretacja jest sprzeczna z komunikatem Ministra Finansów z dnia 5 marca 2014 r., opublikowanym na stronie internetowej Ministerstwa Finansów i w związku z tym powinna zostać uchylona w ramach autokontroli, przewidzianej w art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.)

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Problem w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy opisane we wniosku przychody uzyskiwane przez skarżącą (w ramach wykonywanych przez nią jako przedsiębiorcę czynności) z tytułu działalności polegającej na tworzeniu scenariuszy filmowych, jak również innych dzieł stanowiących utwory w rozumieniu przepisów Prawa autorskiego mogą być zakwalifikowane do pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też winny być wyodrębnione i zaliczone do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.)

Zgodnie z art. 1 przedmiotowej ustawy, ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych. Ustawa ta dokonuje kwalifikacji przychodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne do różnych źródeł, których katalog zawarty jest w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych odrębnymi źródłami przychodów są m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy) oraz kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a) - c) (art. 10 ust. 1 pkt 7 przedmiotowej ustawy).

Definicja legalna pojęcia "pozarolnicza działalność gospodarcza" zawarta została w art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Powyższa definicja zawiera przesłanki, które muszą zostać spełnione aby przychód z danej działalności mógł być uznany za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy czym, w definicji tej wyróżnić można przesłanki pozytywne (np. działalność musi mieć charakter zarobkowy, być prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły) oraz negatywne, tj. przychód z tej działalności nie może być kwalifikowany przez ww. ustawę do innego źródła przychodów. W tym miejscu zauważyć należy, iż wszystkie wskazane w tym przepisie przesłanki, zarówno pozytywne, jak i negatywne, muszą zostać spełnione łącznie.

Dalej wskazać należy, że za przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uważa się w myśl art. 18 tej ustawy m. inn. przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r., nr 90, poz. 631 z późn. zm.). Przychody uzyskiwane przez skarżącą z tytułu działalności polegającej na tworzeniu scenariuszy filmowych, jak również innych dzieł stanowiących utwory w rozumieniu przepisów Prawa autorskiego stanowią przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro tak, to zostały przez ustawodawcę wprost zaliczone do innego niż działalność gospodarcza i odrębnego od niej źródła przychodu, tj. do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 7 przedmiotowej ustawy.

W tej sytuacji nie można uznać za prawidłowe stanowiska podatnika, iż przychody te powinny być kwalifikowane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Jak wskazano wyżej, prawa majątkowe zostały co do zasady wyłączone ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy (pozarolnicza działalność gospodarcza). Zakwalifikowanie zatem przez ustawodawcę określonych przychodów do źródła innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza wyklucza możliwość zaliczenia tych samych przychodów przez podatnika do tego źródła. Inaczej mówiąc podatnik nie może w sposób dowolny, w zależności od przewidywanych korzyści podatkowych, dokonywać swobodnej kwalifikacji poszczególnych kategorii przychodów do określonych źródeł przychodów (tak: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 123/12, LEX nr 1145310).

Ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie oddziela poszczególne źródła przychodów, odróżniając między innymi przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (pkt 3), od przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych (pkt 7). Przyjmując w pełni za racjonalny zabieg legislacyjny ustawodawcy różnej klasyfikacji źródeł przychodów, należy uznać, że nie wszystkie czynności podejmowane przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, mogą zostać zaliczone do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Jak zasadnie stwierdził NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1002/10: "W (...) regulacji prawnej art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. ustawodawca zawarł i przekazał do obowiązywania definicję działalności gospodarczej prawnie znaczącą dla opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wynika z niej, że działalnością gospodarczą w obszarze podatku dochodowego od osób fizycznych jest działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z tym że, jeżeli przychody z takiej działalności zostały przez analizowaną ustawę podatkową zaliczone do przychodów ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 -9, to mimo spełnienia wymienionych cech działalność ta nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu i dla potrzeb u.p.d.o.f. Inaczej rzecz ujmując: jeżeli nawet określona działalność ze względu na swoje cechy (zarobkowy charakter, zorganizowany i ciągły sposób realizacji, wykonywanie we własnym imieniu, na własny lub cudzy rachunek) w rozumieniu potocznym lub też (hipotetycznie) na podstawie prawa regulującego prowadzenie działalności gospodarczej mogłaby zostać uznana za działalność gospodarczą, to w przypadku, w którym przychody z niej uzyskiwane ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza do źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 tej ustawy, działalność ta działalnością gospodarczą w obszarze opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie będzie. Wnioski i oceny powyższe wynikają wprost z jednoznacznej treści przywoływanej regulacji prawnej art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.. Przytaczany i analizowany przepis art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. wskazuje, że na zasadzie autonomii prawa podatkowego ustawodawca podatku dochodowego od osób fizycznych: z kręgu działalności, która w innych obszarach mogłaby zostać (ewentualnie) uznana za działalność gospodarczą, wyłączył aktywność podatników, z której przychody zaliczył do źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.p.d.o.f."

Powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny prezentował także wielokrotnie w wyrokach takich jak: wyrok z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 300/08, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt. II FSK 517/07, z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt. II FSK 394/08, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1026/11 i II FSK 2644/10, z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1898/11 - opublikowane w http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wydaje się, że jest to utrwalona i ugruntowana już linia orzecznicza w tej materii.

Z identycznymi tezami mamy zresztą do czynienia na gruncie doktryny, gdzie stwierdza się: "Jeżeli więc jakiś przychód, osiągany w ramach działalności zarobkowej prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzonej we własnym imieniu bez względu na jej rezultat oraz na własny lub cudzy rachunek, jest zaliczany do przychodów wymienionych w definicji źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 4-9 u.p.d.o.f., to nie można uznać go za przychód zaliczany do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej albo z działalności gospodarczej [M. Chudzik, Kwalifikacja przychodów w przypadku świadczenia usług na podstawie umów o dzieło do źródła przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych, Monitor Podatkowy 2006, nr 12, s. 35]. Dla kwalifikacji przychodów danej osoby do przychodów z działalności wykonywanej osobiście albo do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie jest więc kluczowe, czy osoba ta otrzymuje je na skutek zarobkowego wykonywania powtarzalnych czynności w celu zarobkowym, czy też nie [zob. A. Mariuk, A. Taudul, Przychody z działalności wykonywanej osobiście, Przegląd Podatkowy 2004, nr 7, s. 25]. Nie jest więc wykluczone, że działalność - istniejąca na pewnym stopniu zorganizowania i stałości - nie będzie uznawana za działalność gospodarczą, a przychody z niej osiągane za przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej [A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Samozatrudnienie i związane z tym ryzyko podatkowe, Przegląd Podatkowy 2007, nr 4, s. 7]." – za M. Chudzik, Komentarz do zmiany art.5(a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzonej przez Dz. U. z 2006 r. Nr 217 poz. 1588, LEX/el. 2011.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika prawidłowe jest stanowisko organu, że przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich albo rozporządzania tymi prawami występują wówczas, gdy tworzony jest utwór, zdefiniowany w art. 1 ust 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich albo rozporządzania nimi.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w sprawie spełnione zostaną obie wymienione przesłanki, warunkujące zaliczenie określonych działań jako związanych z korzystaniem przez twórcę z praw autorskich. W konsekwencji, przychody uzyskane z tego tytułu muszą zostać zaliczone do źródła określonego w art. 18 u.p.d.o.f., są bowiem przychodem z praw autorskich. To z kolei oznacza, że nie stanowią one przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. I to niezależnie od tego, czy osoba tworzące scenariusze filmowe czy inne dzieła stanowiące utwory w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim bądź rozporządzająca tymi prawami prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą czy też nie. Tym samym dochody te nie mogą zostać opodatkowane na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f.

Wobec powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 5a pkt 6 i art. 5b, art. 10 ust. 1 pkt 7 i ust. 3 art. 18 u.p.d.o.f.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).