Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 86/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. złożyło skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] czerwca 2012r. znak [...],[...]. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na pismo z dnia 10 sierpnia 2012r. stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż od doręczenia organowi skargi minęły ponad dwa miesiące, a sprawa odwołania pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie została załatwiona, choć powinna być załatwiona w ciągu miesiąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podnosząc, iż decyzją z [...] sierpnia 2012 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] lipca 2011 r. znak [...][...] o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. [...] położonej w R. przy ul. B. Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wysłane stronom postępowania zakończonego decyzją objętą odwołaniami w dniu 3 października 2012 r., a więc przed wpłynięciem skargi na bezczynność organu polegającej na nierozpoznaniu odwołań od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] czerwca 2012 r. znak [...][...]. Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, że nie pozostawał w bezczynności, bowiem uprzednio załatwił sprawę w przewidziany przepisami prawa sposób, zaś jego rozstrzygnięcie (wraz z pisemnym uzasadnieniem) zostało skierowane do wszystkich stron postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie stwierdzić należy, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17.12.2010r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Ponadto sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, albowiem zarzucana przez skarżącą bezczynność dotyczy nie rozpoznania przez organ odwoławczy odwołania. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, skarżąca pismem z dnia 9 sierpnia 2012r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa tj. do rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] lipca 2011 r. znak [...][...]. Oznacza to, iż skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), zgodnie z którym, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona podniosła zarzut bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] lipca 2011 r. znak [...][...]. Skoro tak, to kontroli Sądu podlega wyłącznie kwestia pozostawania przez ten organ w bezczynności (zob postanowienie NSA z dnia 13.11.2012r. sygn. akt I OSK 2626/12 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami k.p.a. Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 P.p.s.a.). Uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w terminie przez siebie wskazanym (art. 149 w zw. z art. 286 § 2 P.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność organu jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ decyzji (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, Lex nr 54517).

Jednocześnie w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania. Skarga na bezczynność jest bowiem bezzasadna, co skutkuje jej oddaleniem, jeżeli w dniu wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa bowiem tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi. Jeżeli natomiast Sąd stwierdzi, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, lecz w dacie rozpoznania skargi przez Sąd organ wydał już stosowny akt lub podjął właściwą czynność w trybie autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.), wówczas przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy jest potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie, postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (tak uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA nr 4/2009, poz. 63). W takiej sytuacji Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 tej ustawy, to znaczy - w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie, skoro ta została już wydana.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, iż w dniu wniesienia przedmiotowej skargi organ odwoławczy nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu odwołania złożonego przez skarżącą, co oznacza, że niniejsza skarga jest bezzasadna. W dniu [...] sierpnia 2012r. organ odwoławczy wydał bowiem decyzję znak [...], w której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz uchylił postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] lipca 2011 r. znak [...][...] o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr geod. [...] położonej w R. przy ul. B. Na dzień wniesienia skargi organ odwoławczy nie pozostawał więc w bezczynności.

W tym miejscu należy wskazać, iż pomiędzy wydaniem decyzji w dniu [...] sierpnia 2012r. a jej wysłaniem w dniach 03.10.2012, 05.10.2012, 08.10.2012 i 09.10.2012 (vide zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji znak [...]) występuje znaczny upływ czasu. Zdaniem Sądu, pozostaje to jednak bez wpływu na ocenę zasadności przedmiotowej skargi. W akceptowanym w orzecznictwie wyroku z dnia 25 kwietnia 2006r. sygn. akt II OSK 714/05 (ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 132), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził akceptowany tu pogląd, iż obowiązujące przepisy k.p.a. nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Wydanie (sporządzenie) decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone skutki prawne. Decyzja administracyjna rozpoczyna więc swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej (będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268a k.p.a.). Nie można więc podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona (niezakończone zostało postępowanie administracyjne). Załatwienie sprawy zawsze poprzedza bowiem moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Chwilą wydania decyzji jest wobec tego data jej sporządzenia, nie zaś doręczenia stronie (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 09.09.2009r. sygn. II SAB/Po 35/09, WSA w Gliwicach z dnia 13.11.2012 sygn. akt IV SAB/Gl 59/12, wyrok NSA z dnia 08.10.2010r. sygn. akt II OSK 219/10, wyrok NSA z dnia 29.12.2011r. sygn. akt II OSK 1920/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 06.07.2011r. sygn. akt IV SAB/Po 20/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stwierdzając bezzasadność skargi na bezczynność, Sąd nie analizował kwestii przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy, która wykracza poza zakres przedmiotowej skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił

ja