Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 334/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. A.W. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 września 2010 r. adwokat M. L. działający z substytucji r.pr. A.W., poinformował Sąd, iż nie znalazł podstaw do wniesienia zażalenia od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. Jednocześnie wniósł on o przyznanie wynagrodzenia tytułu świadczonej W. K. z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej, która to pomoc nie została dotychczas opłacona ani w całości ani w części.

W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.

Na wstępie wskazać należy, iż wynagrodzenie z tytułu świadczonej z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej przysługuje radcy prawnemu, który został na pełnomocnika strony wyznaczony. Pełnomocnikiem W. K. wyznaczonym przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. był zaś r.pr. A.W. Jemu zatem, a nie działającemu z jego substytucji adwokatowi należy się w niniejszej sprawie wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl tego przepisu wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: rozporządzenie) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego.

Stawka minimalna w sprawie objętej skargą W. K., stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji -75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.

Ustaloną w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia kwotę wynagrodzenia, uznać należy za adekwatną także w przypadku sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenie (przy jednoczesnym braku opinii co do zasadności wnoszenia skargi kasacyjnej).

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie netto pełnomocnika ustalone zostało w wysokości 120 złotych (50% stawki minimalnej). Kwota ta odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.