Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 988/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z 6.03.2015 r., na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 147 kpa, umorzył postępowanie we wznowionej na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] z 5.07.2013 r. ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku usługowego z garażem w kondygnacji parteru wraz z infrastrukturą techniczną i koniecznymi przekładkami sieci na działce nr [...] obr. [...] przy ul. G. w K." (sygnatura sprawy: [...]).

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 5.07.2013 r. po rozpoznaniu wniosku "V" Sp. z o.o. z siedzibą w K. wydana została decyzja nr [...] z 5.07.2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna.

W dniu 5.08.2013 r. wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. G. w K. o wznowienie postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji ze względu na fakt, że wspólnota nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z 9.04.2014 r. wznowiono postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że z art. 28 k.p.a. wynika, że jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który "żąda czynności organu" lub którego "dotyczy postępowanie". Zarówno przedstawiciele judykatury i nauki prawa w ostatnim okresie opowiedzieli się za koncepcją obiektywną, łączącą istotę interesu prawnego z konkretną normą prawa materialnego. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, istniejący w przypadku, gdy określony podmiot jest wprawdzie zainteresowany wynikiem postępowania, nie może jednak wskazać normy prawnej prawa powszechnie obowiązującego, z jakiej wywodzi on swoje uprawnienie. Interes prawny w sprawie ustalenia warunków zabudowy przysługuje właścicielowi lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętej granicami wniosku. Zgodnie z orzecznictwem, stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Niemniej jednak właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. W każdym przypadku należy bowiem przeprowadzić stosowną analizę, czy dana osoba ma interes prawny, aby uczestniczyć w takim postępowaniu.

Organ ustalił, że działka nr [...] obręb [...], której współwłaściciele tworzą Wspólnotę Mieszkaniową [...] nie graniczy bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Odległość projektowanej zabudowy na działce nr [...] od istniejącego budynku położonego na działce nr [...] będzie mogła wynosić nie mniej niż 19-21 m. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie będzie oddziaływać negatywnie na ww. nieruchomość wnioskujących o wznowienie postępowania, która jest zabudowana budynkiem znacznie wyższym niż planowany budynek usługowy, zatem brak jest uzasadnienia dla przyznania im przymiotu strony w tym postępowaniu. Planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki nr [...], a więc nie ma wpływu na prawa i obowiązki właścicieli tych nieruchomości. Odnośnie kwestii możliwych utrudnień dla sąsiednich nieruchomości w postaci hałasu, czy innych immisji związanych z planowaną inwestycją, organ wskazał, że ocena ich wpływu na sąsiednie nieruchomości jest możliwa dopiero na etapie pozwolenia na budowę na podstawie przedłożonego projektu budowlanego. Ponadto ochronie przed hipotetycznymi na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy uciążliwościami jak ewentualny hałas czy innymi rodzajami immisji, służyć mogą przepisy prawa cywilnego (art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 144 k.c.), dla dochodzenia której, po złożeniu stosownego powództwa właściwa jest droga cywilno-prawna przed sądem powszechnym. Konkludował, że brak jest podstaw do uznania wnioskującej o wznowienie wspólnoty za stronę postępowania zakończonego decyzją Nr [...] z 5.07.2013 r.

Ponadto, na podstawie sporządzonej analizy stwierdzono, że wnioskowane przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588).

Odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie organ wskazał, że skoro wniosek nie został złożony przez stronę nie jest w ogóle możliwe przejście do drugiego etapu postępowania wznowieniowego, tj. do badania, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia, a więc czy strona nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy. W tych okolicznościach należało postępowanie umorzyć.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. G. w K.. Wniosła o uchylenie skarżonej decyzji zarzucając jej błędne ustalenie kręgu stron postępowania, brak zastosowania się do wytycznych z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] poprzedzającej wydaną decyzję, sprzeczność decyzji z zasadami ładu przestrzennego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 2.06.2015 r., znak: [...], na podstawie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 28 i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z 5.07.2013 r. znak: [...].

W uzasadnieniu organ II instancji odwołał się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie odnośnie przyznania statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Podniósł, że co prawda gęstość zabudowy w obszarze zamierzenia inwestycyjnego skutkiem jego realizacji zostanie zwiększona, ale rozmiary samej inwestycji (jej gabaryty) w zestawieniu z istniejącą zabudową nie spowodują takiego jej zagęszczenia, że będzie to, choćby potencjalnie negatywnie oddziaływać na nieruchomość odwołującej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i zabudowa usługowa. Same zamierzenie inwestycyjne będzie polegało na budowie budynku usługowego z garażem w kondygnacji parteru. Zatem w swej funkcji zamierzenie nie będzie odbiegać od rodzaju i funkcji zabudowy występującej w najbliższym sąsiedztwie. Także na działce odwołującej, jak wynika z załącznika nr 3 decyzji Prezydenta Miasta z 5.07.2013 r. znak: [...], a także ze zdjęć znajdujących się na karcie 79 akt sprawy zakończonej tą decyzją, w budynku są prowadzone usługi na dwóch dolnych jego kondygnacjach. Wysokość zamierzenia inwestycyjnego - budynku usługowego to 6 do 10 metrów, co w jego zestawieniu z odległością od budynku pozostającego w zarządzie odwołującej (19-21 m) nie spowoduje utrudnienia w dostępie do światła dla tej nieruchomości. Nadto, z uwagi na dwukondygnacyjną zabudowę usługową ewentualne ograniczenie dostępu do światła dla mieszkańców budynku przy ul. G. mogłoby występować na wysokości 3 kondygnacji, co z uwagi na wysokość planowanego budynku usługowego jest wykluczone. Teren inwestycji przylega bezpośrednio do ulicy G. (drogi publicznej). Znajduje się tuż przy zjeździe z tej ulicy na drogę dojazdową do budynku pozostającego w zarządzie odwołującej. W związku z tym zwiększenie przez korzystających z planowanego do zrealizowania budynku obłożenia drogi wewnętrznej, do której to bezpośredni zjazd jest z ul. G. znajduje się obok planowanego do zrealizowania budynku, nastąpi jedynie na jej odcinku drogi publicznej do terenu inwestycji. Nie będzie zatem wywierała wpływu na tą drogę wewnętrzną na dalszym jej przebiegu, czyli również na odcinku znajdującym się i odsługującym nieruchomość odwołującej.

Jeśli chodzi o hałas, to z załączników do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w budynku będą prowadzone usługi nieuciążliwe, w związku z czym hałas powstały w związku z funkcjonowaniem zamierzenia inwestycyjnego nie będzie, nawet potencjalnie negatywnie oddziaływać na nieruchomość odwołującej. Jest tak nie tylko z uwagi na dzielącą odległość, ale także usługi realizowane na terenie nieruchomości odwołującej, które także są źródłem emisji.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu objętego wnioskiem ustalono w przedziale między 45 a 55 %. A udział powierzchni biologicznej czynnej działki inwestycyjnej ustalono na nie mniej niż 15 %.

W związku z powyższym, a zatem na mały gabaryt i niewielką wysokość (w porównaniu np. do istniejącej zabudowy na działce odwołującej) planowanego do realizacji obiektu usługowego, bezpośredni dostęp do niego z drogi publicznej, a także dość znaczną odległość od budynku przy ul. G., brak jest – w ocenie Kolegium - przesłanek do stwierdzenia, że zamierzenie inwestycyjne spowoduje pogorszenie warunków bytowych mieszkańców budynku przy ul. G.. W związku z czym nie można było przyznać Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w K. przymiotu strony we wznowionym postępowaniu. W konsekwencji chybiony jest zarzut odwołania błędnego ustalenia przez Organ I instancji stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do zarzutu sprzeczności skarżonej decyzji z zasadami ładu przestrzennego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organ II instancji wskazał, że są one niezasadne. W przypadku stwierdzenia, że są podstawy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, nie ustala się już stanu faktycznego sprawy, koniecznego do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż jego ustalenie i tak nie zmieni rozstrzygnięcia w sprawie. Dlatego też organ I instancji po ustaleniu, że wnioskodawcy wznowienia postępowania nie służy przymiot strony we wznowionym postępowaniu, mógł wydać skarżoną decyzję, nie badając przy tym dalej stanu faktycznego sprawy, gdyż było to już nieistotne dla jej rozstrzygnięcia.

Ponadto Kolegium podniosło, że nie podziela poglądu, że ustalenie braku interesu po stronie wnioskującego o wznowienie postępowania skutkuje umorzeniem postępowania. Gdy organ ustali, że brak podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji winien wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ nie wypowiada się tutaj tylko co do zarzutu, czy znajduje on oparcie w przyczynach wznowienia, lecz czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji. Może się okazać, iż błędnie uznano, że strona nie brała udziału w postępowaniu. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, "niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa".

Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. G. w K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] domagając się jej uchylenia, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy pomimo braku przesłanki do wydania orzeczenia co do istoty sprawy,

- art. 138 § 2 kpa przez rezygnację z wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

- art. 12 kpa poprzez wydanie w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty przez organ odwoławczy,

- art. 10 § 1 kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym,

-art. 110 kpa poprzez wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięć zawierających odmienne stanowiska w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy,

-art. 28 kpa poprzez błędną ocenę dokonaną przez organy obu instancji istnienia legitymacji skarżącego do udziału w postępowaniu pierwotnym (o ustalenie warunków zabudowy)

- art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez błędne przyjęcie, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący (i nie mogący być) stroną postępowania pierwotnego,

-art. 105 kpa poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania pomimo braku przesłanki bezprzedmiotowości postępowania,

- art. 8 kpa przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 11 kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania,

-art. 7 i 77 kpa poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca zawarła rozwinięcie podniesionych zarzutów. W szczególności argumentowała, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dwuinstancyjności, albowiem organ II instancji uchylił decyzję o umorzeniu postępowania i orzekł merytorycznie, jak również, że naruszono zasadę nierozstrzygania na korzyść strony odwołującej się. W warunkach w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji przewidziano, że cała obsługa komunikacyjna będzie realizowana przez zjazd na drogę dojazdową przebiegającą po terenie działki nr [...] obr. [...] (obecnie działkach [...]), która przebiega wzdłuż działki nr [...] stanowiącej własność wspólnoty, na której położony jest m.in. budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. G.. Z działki tej korzystają również członkowie reprezentowanej wspólnoty. Dla określenia legitymacji do udziału w postępowaniu nie bez znaczenia jest również fakt znacznego zwiększenia hałasu i zanieczyszczeń emitowanych z działki drogowej na położoną przy niej nieruchomość a wykorzystywaną na celę mieszkalne działki reprezentowanej wspólnoty. Podkreślono również, że działka wspólnoty znajduje się w bliskim sąsiedztwie wobec działki stanowiącej teren inwestycji, a oddzielona jest wyłącznie wspomnianą działką nr [...]. Nie można też pominąć faktu że na początku postępowania o ustalenie warunków zabudowy działka reprezentowanej wspólnoty oraz działka inwestycyjna graniczyły bezpośrednio ze sobą. W toku prowadzonego postępowania inwestor przeprowadził zmiany geodezyjne zmierzające zapewne do ograniczenia kręgu stron postępowania, co nie zmieniło faktu, że przez wydzieloną, a sąsiadującą z nieruchomością wspólnoty działka ma odbywać się cała obsługa komunikacyjna terenu inwestycji. Ponadto bezzasadnie organy ograniczyły się do oceny wyłącznie możliwe oddziaływania na budynek przy ul. G., a zakresem badania winny były objąć możliwość oddziaływania na całą działkę nr [...] a nie tylko tą jej część, na której znajduje się budynek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 2 czerwca 2015 r., uchylająca decyzję Prezydenta M. z 6 marca 2015 r. - którą organ I instancji umorzył postępowanie we wznowionej na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] z 5.07.2013 r. ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku usługowego z garażem w kondygnacji parteru wraz z infrastrukturą techniczną i koniecznymi przekładkami sieci na działce nr [...] obr. [...] przy ul. G. w K." - i odmawiającą uchylenia ww. decyzji Prezydenta Miasta z 5.07.2013 r.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że - wbrew zarzutom skargi - reformatoryjna decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.

Jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja została i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane po uprzednim wydaniu - na podstawie art. 149 § 2 kpa - postanowienia o wznowieniu postępowania na wniosek (podanie) skarżącej Wspólnoty z 5. 08. 2013 r. Postanowienie to zostało wydane w dniu 9 kwietnia 2014 r. i stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W tym miejscy trzeba wskazać, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ pierwszej instancji bada jedynie czy wniosek (podanie ) skarżącej Wspólnoty o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym w art. 148 kpa jak również czy jest on oparty na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w przepisie art. 145 § 1 kpa. Na tym etapie Prezydent M. nie badał czy przedmiotowy wniosek (podanie) pochodzi od strony postępowania, bowiem uznał - co zostało zaakceptowane przez organ drugiej instancji w skarżonej decyzji - że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zawiera stwierdzenie wskazujące, że składający to go podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z 5. 07. 2013 r. , a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego o wznowienie postępowania następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu. Stanowisko takie, znajdujące potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07 i z 1 lutego 1998 r., sygn. akt II OSK 1981/06, w tym ostatnim NSA wskazał, że "w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa") podziela Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, prowadząc postępowanie po jego wznowieniu, ustalił, że nie zachodzi wskazywana przez skarżącego przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a zatem wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. nie ma przymiotu strony. Należy podkreślić, że powyższe ustalenie zostało poprzedzone – co wynika z uzasadnienia decyzji I instancji i przedłożonych administracyjnych akt sprawy - wnikliwa analizą. Badając kwestię czy Wspólnocie Mieszkaniowej w K. przysługuje przymiot strony w sprawie dotyczącym przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego organ I instancji uwzględnił m. in. odległości projektowanej zabudowy na działce nr [...] obręb [...] od istniejącego budynku na działce nr [...] budynku Wspólnoty, jakkolwiek obie działki nie graniczą ze sobą bezpośrednio. W tym cele rozważał ewentualne oddziaływanie inwestycji planowanej na działce nr [...] z uwzględnieniem jej wysokości, oddalenia i ewentualnego oddziaływania na nieruchomość skarżącej w tym w zakresie możliwości dalszego zagospodarowania działki nr [...] przez skarżącą - konkludując, że ze względu na "niski gabaryt planowanego obiektu, dostęp do drogi publicznej, a także lokalizację w znacznej odległości od osiedla bloków mieszkalnych, wielorodzinnych, w ocenie organu, nie pogorszą się warunki bytowe mieszkańców bloku przy ul. G. (dz. [...])". Mając to na względzie uznał, że "bezpodstawne byłoby uznanie Wspólnoty Mieszkaniowej za stronę postępowania zakończonego przedmiotową decyzja WZ, gdyż zgodnie z art. 28 kpa nie posiadała ona interesu prawnego w tym postępowaniu"’. W konsekwencji organ I instancji uznał, że postępowanie wznowieniowe jest bezprzedmiotowe i w zw. z tym wydał decyzję o jego umorzeniu.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że o bezprzedmiotowości wznowionego postępowania nie można mówić m. in. w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie stwierdzi istnienia podstaw do wznowienia określonych w treści art. 145 § 1 i w art. 145 a kpa, ponieważ w jego ramach ustala się podstawę wznowienia, a w sytuacji, gdy nie zostanie stwierdzona - organ powinien w oparciu o przepis art. 151 §1 pkt. 1 kpa wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Powyższe dotyczy wszystkich przesłanek wnowieniowych, a więc także przesłanki art. 145 § 1 pkt 4 kpa (por. wyrok NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2509/10, w którym sąd uznał, że : "stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie decyzji na podstawie art. 105 kpa). Jak wskazano wyżej organ I instancji – po ustaleniu, że Wspólnocie nie przysługuje przymiot strony - wydał decyzję o umorzeniu wznowionego postępowania. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę ponownie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, po przeprowadzeniu postępowania mającego na celu ustalenie czy Wspólnocie przysługę przymiot strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy - również uznało, iż nie jest ona stroną postepowania zakończonego decyzją Prezydenta M. z 5.07. 2013 r. , przy czym zakwestionowało prawidłowość uznania przez organ I instancji, że w takiej sytuacji postępowanie wznowieniowe jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji organ odwoławczy wydał decyzję reformacyjną tj. uchylił decyzję organu I instancji i w oparciu o art. 151 § 1 kpa odmówił uchylenia decyzji Prezydenta M. z 5 lipca 2013 r. Należy podkreślić, że decyzje organów obu instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać za decyzje rozstrzygające co do istoty sprawy. Nie ma zatem racji strona skarżąca gdy podnosi, iż skarżona decyzja jest rozstrzygnięciem merytorycznym. Jej wydanie jest bowiem konsekwencją ustalenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, braku podstawy wznowieniowej wskazanej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w K.. Ustalenie w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że Wspólnota nie była stroną w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta M. z 5 lipca 2013 r. oznacza równocześnie, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a to wyklucza dalsze prowadzenie postępowania wznowieniowego i uzasadnia odmowę uchylenia decyzji pierwotnej.

Trzeba zważyć, że wbrew stanowisku strony skarżącej i zarzutom skargi postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy swoim zakresem nie wykraczało poza wnikliwie poczynione ustalenia dotyczące legitymacji Wspólnoty w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...]. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie żaden z zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez wydanie decyzji reformatoryjnej mimo braku przesłanki do merytorycznego orzekania, przepisu art. 138 § 2 kpa przez jego niezastosowanie, a także przepisu art. 105 kpa i art. 7,77, kpa. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 28 kpa, gdyż z całości zebranego materiału przedłożonego w administracyjnych aktach sprawy wynika, że organy obu instancji prawidłowo wskazały, że oddalony o około 19 – 21 od działki nr [...] planowany budynek handlowy o niewielkich gabarytach (wysokość od 6 do 10 m) mający dostęp z drogi publicznej ul. G. będzie, choćby potencjalnie oddziaływał na interes prawny skarżącej Wspólnoty, w tym w zakresie dostępu do drogi publicznej dla mieszkańców budynku przy ul. G.. Odnosząc się do zarzut naruszenia przepisu art. 105 trzeba zważyć, iż jest on o tyle zasadny, że jak wskazano wyżej nie powinien być zastosowany w sprawie, natomiast w sytuacji gdy organ odwoławczy wyeliminował powyższą nieprawidłowość – nie może być uwzględniony. Także pozostałe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 110 kpa, gdyż po złożeniu odwołania organ administracji może ją uchylić lub dokonać w niej daleko idących zmian w tym trybie samokontroli z art. 132 kpa). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa należy wskazać, że może on odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 21.11.2014 , sygn. akt II OSK 1098/13). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca nie wskazała takich okoliczności.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji