Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 536/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Dorota Dąbek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. C. na pismo Prezydenta Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieumieszczenia na ostatecznej liście mieszkaniowej postanawia I. skargę odrzucić; II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego W. K. Kancelaria Radcy Prawnego kwotę 533,37 (słownie: pięćset trzydzieści trzy 37/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 lutego 2014 r. R. C. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na akt Prezydenta Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieumieszczenia skarżącego na ostatecznej liście mieszkaniowej. Zaskarżonemu aktowi zarzucono naruszenie § 54 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 10 października 2012 r. poprzez nieobjęcie skarżącego ostateczną listą mieszkaniową z powodu przebywania w zakładzie karnym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący od marca 2011 r. przebywa w zakładzie karnym i w związku z tym nie ma wiadomości czy jego żona i dzieci mają zapewniony lokal mieszkalny. W ocenie skarżącego organ naruszył prawo poprzez uznanie, że skarżący nie może być objęty ostateczną listą mieszkaniową. Nie wziął w szczególności pod uwagę, że skazanie skarżącego nastąpiło z pogwałceniem standardów orzekania. Skarżący wyjaśnił również, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w zarządzeniu Prezydenta Miasta. Skarga została sporządzona i podpisana przez radcę prawnego ustanowionego dla skarżącego postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt III SO/Kr 54/13.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt [...], orzeczono eksmisję skarżącego oraz B. C., S. C., J. C., K. C., A. C. i M. W. z lokalu przy ul. M w K z jednoczesnym uprawnieniem do otrzymania lokalu socjalnego z zasobów Gminy. Na podstawie § 9 ust. 1 pkt 11a ww. uchwały Rady Miasta przyznano lokal socjalny B. C. i jej dzieciom. Z kolei skarżący oczekuje na odrębny lokal socjalny, a na dzień 25 lutego 2014 r. znajduje się na 560. pozycji listy osób z prawem do lokalu socjalnego. Jednocześnie organ wyjaśnił, że osoby, które nabyły uprawnienie do lokalu socjalnego na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego są uprawnione do zawarcia umowy najmu bez konieczności uprzedniego objęcia ostateczną listą mieszkaniową.

W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2014 r. skarżący zwrócił się do Sądu o zarządzenie jego doprowadzenia na rozprawę, podnosząc, że jego obecność jest niezbędna ze względu na bardzo ważny interes prawny.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2014 r. skarżący zwrócił się do Sądu o stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2013 r., który uprawnił B. C. wraz z dziećmi do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. W piśmie tym skarżący zarzucił B. C. szereg nieprawidłowości związanych z otrzymaniem lokalu mieszkalnego i działaniem na niekorzyść skarżącego. Z kolei Prezydentowi Miasta zarzucił nieprawidłowości związane z kontrolą dokumentacji składanej przez B. C., działanie na jej rzecz. Skarżący zwrócił się o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji dotyczącej przyznania lokalu socjalnego B. C., a nadto z jej akt personalnych na okoliczność oszustw finansowych, zatajania dochodów rodziny, działania na szkodę skarżącego, jak również z dokumentów związanych z eksmisją z lokalu przy ul. M w K. Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność nieważności obdukcji lekarskiej B. C. Skarżący ponowił również swój wniosek o doprowadzenie na rozprawę.

Na rozprawie w dniu 8 lica 2014 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił szereg dokumentów związanych z realizacją obowiązku alimentacyjnego przez skarżącego wnosząc o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów, zażądał zobowiązania organu do przedstawienia dokumentów związanych z przyznaniem lokalu socjalnego żonie skarżącego, jak również wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały uiszczone w całości ani w części, składając jednocześnie spis kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. w sytuacji w której w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jednak stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

W realiach niniejszej sprawy skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym ustanowionego w ramach prawa pomocy przed wniesieniem skargi postanowieniem z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt III SO/Kr 54/13. W dniu 12 grudnia 2013 r. skarżący reprezentowany przez tego pełnomocnika przedstawił Prezydentowi Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa "dokonanego w zarządzeniu Prezydenta Miasta, poprzez nieumieszczenie R. C. i jego małżonki B. C. na ostatecznej liście oczekujących na lokal socjalny". Następnie jednak w skardze z dnia 14 lutego 2014 r. wskazano, że przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił "akt Prezydenta Miasta zawarty w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r. znak [...]".

Na podstawie powyższych okoliczności Sąd stwierdza, że złożona w niniejszej sprawie skarga nie spełnia kryteriów z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 grudnia 2013 r. nie zostało bowiem skierowane do Prezydenta Miasta w związku z zaskarżonym aktem, ale w reakcji na bliżej niesprecyzowane "zarządzenie" tego organu. Toteż nie można z omawianym wezwaniem wiązać skutków odpowiadających wyczerpaniu drogi prawnej poprzedzającej sądową kontrolę administracji. Sąd wskazuje, że skoro skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uczynił przedmiotem zaskarżenia "akt Prezydenta Miasta zawarty w piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r.", to aby spełnić warunki wniesienia skargi, o których mowa w 52 § 1 i 3 p.p.s.a., powinien był po otrzymaniu tego aktu wezwać Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, a w dalszej kolejności wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega bowiem akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1051/12; LEX nr 1225698).

Wobec powyższego należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji.

W tym miejscu należy również wyjaśnić, że Sąd postanowił o oddaleniu wniosków skarżącego – przebywającego w zakładzie karnym – o doprowadzenie na rozprawę i odroczenie w tym celu rozprawy z uwagi na fakt, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym i miał przez to zapełnioną możliwość czynnego udziału w całym toczącym się postępowaniu. Skarżący mógł również samodzielnie sporządzać i wnosić pisma procesowe w toku postępowania, z którego to uprawnienia korzystał. W świetle wydanego postanowienia obecność skarżącego w żaden sposób nie wpłynęłaby natomiast na wynik sprawy.

Sąd oddalił również wnioski dowodowe, w tym wniosek o zobowiązanie Prezydenta Miasta do przedstawienia dokumentów, opierając się na art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W realiach niniejszej sprawy dowody, których przeprowadzenia domagał się skarżący, nie mogły mieć znaczenia z uwagi na fakt, że zaskarżony akt nie został w ogóle objęty kontrolą sądową z uwagi na stwierdzoną wyżej niedopuszczalność skargi. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego było zatem zbędne, a w zakresie zgłoszonego przez skarżącego żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego – również niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1445/11; LEX nr 1367272).

Orzeczenie w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego w ramach prawa pomocy zostało wydane w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Na przyznaną kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490) oraz równowartość kosztów dojazdów w wysokości wykazanej w spisie kosztów przedłożonym przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 8 lipca 2013 r.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.