Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 146/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 1 - 4, 5, 8 i 9, art. 3 § 3, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi GR na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić GR kwotę 100 zł /słownie: stu złotych/, tytułem wpisu od odrzuconej skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 6 lipca 2022 r. do Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga GR, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazano bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, że Wójt Gminy [...] zawiesił postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, z uwagi na przystąpienie do procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie od listopada 2021 r. Wójt Gminy [...] nie podjął stosownych czynności prowadzących do sfinalizowania procedury uchwałodawczej, a zatem pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), postanowienia (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a.) oraz na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia można również uczynić bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji obliguje do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: "u.p.z.p.", kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Co do zasady, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu winno nastąpić w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez radę gminy (art. 4 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Wymaga przy tym podkreślenia, że stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego.

Powyższe uwagi prowadzą do stwierdzenia, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie następuje w postępowaniu administracyjnym. Czynności, które powinien dokonać organ wykonawczy gminy, uregulowane przepisami u.p.z.p., stanowią natomiast element procedury legislacyjnej zmierzającej do podjęcia przez radę gminy uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem zaskarżenia strona może zatem uczynić sam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego został wskazany wprost w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Żaden przepis P.p.s.a. lub przepis szczególny w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a., nie uprawnia natomiast do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie uchwalenia aktu prawa miejscowego. Jak bowiem wskazano, procedura legislacyjna nie jest postępowaniem administracyjnym, co w świetle art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. stanowi zasadniczy warunek możliwości zaskarżenia bezczynności organu.

Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Końcowo Sąd wskazuje, że z dołączonego do skargi dokumentu pełnomocnictwa nie wynika, czy HL może być pełnomocnikiem skarżącego stosownie do wymagań art. 35 § 1 P.p.s.a. Niemniej Sąd nie wezwał do uzupełnienia ww. braku, ponieważ skarga i tak podlega odrzuceniu jako nienależąca do kognicji sądu administracyjnego.