Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1051/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Sędziowie : Asesor Ewa Marcinkowska WSA Piotr Borowiecki Protokolant: Paweł Muszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. sprawy ze skargi "I." w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2001 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek "I." (zwanej dalej wnioskodawcą) o unieważnienie w całości słownego znaku towarowego AMBER nr [...] zarejestrowanego w kl. 3 do oznaczania m.in. kosmetyków na rzecz E. , Turcja (zwana dalej uprawnioną).

W uzasadnieniu powyższego wniosku wnioskodawca powołał się na art. 32 Konstytucji RP i art. 8 pkt 1 oraz art. 30 ust. 1 u.z.t. w związku z art. 315 ustawy p.w.p. podnosząc, że zgłoszony przez niego w dniu [...] czerwca 1993 r. do rejestracji za n-rem [...] słowny znak towarowy AMBER do oznaczania kosmetyków w kl. 3 nie uzyskał ochrony ze względu na podobieństwo do wcześniej zarejestrowanego znaku LEMON AMBER nr [...], natomiast zgłoszony przez uprawnioną później, tj. [...] lutego 1994 r. znak słowny AMBER do oznaczania m.in. kosmetyków w kl. 3 uzyskał rejestrację nr [...]. Powyższe w ocenie wnioskodawcy uzasadnia jego interes prawny do żądania unieważnienia znaku AMBER, bowiem, gdyby Urząd Patentowy potraktował oba podmioty, tj. wnioskodawcę i uprawnioną jednakowo - w myśl art. 32 Konstytucji RP: "wszyscy są wobec prawa równi" - to przecież rejestrację powinien uzyskać wnioskodawca. Zdaniem wnioskodawcy zarejestrowanie znaku AMBER na rzecz uprawnionej, biorąc pod uwagę te okoliczności, nastąpiło z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t..

Nadto wnioskodawca wskazał, iż nie uzyskał ochrony na zgłoszony za nr [...] znak AMBER-IZIS ze względu na podobieństwo do znaku uprawnionej AMBER, mimo że są zarejestrowane znaki LEMON AMBER i JOY OF AMBER - nr [...].

W odpowiedzi na wniosek uprawniona z rejestracji zakwestionowała interes prawny wnioskodawcy powołując wyrok SN z dnia 28 maja 99r. sygn. akt III RN 5/99, zgodnie z którym interes prawny jest interesem indywidualnym i powinien być oparty na przepisie prawa materialnego. Z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić tylko taki podmiot, który wskazuje, że rejestracja znaku towarowego narusza jego prawa (uprawnienie) przyznane mu przepisami ustawowymi. Wnioskodawca nie wskazał na żadne swoje prawo przyznane mu przepisami ustawowymi, a tylko na fakt, że kiedyś ubiegał się o rejestrację znaku AMBER nr [...], zaś Urząd odmówił rejestracji prawomocną decyzją z dnia [...] maja 1996r., a wnioskodawca najwyraźniej podzielił stanowisko Urzędu, ponieważ nie odwołał się od niekorzystnego rozstrzygnięcia do Komisji Odwoławczej. Nadto uprawniona wskazała, iż wcześniejsze zgłoszenie wnioskodawcy nie mogło mieć żadnego wpływu na decyzję w sprawie rejestru znaku [...], gdyż była ona wydana dnia [...] listopada 1997r, a zatem półtora roku po uprawomocnieniu się decyzji odmownej z dnia [...] maja 1996r. Postępowanie co do rejestracji/odmowy rejestracji znaku towarowego było prowadzone na podstawie art. 43 u.z.t. i w tym postępowaniu istotne znaczenie ma jakość argumentów przedkładanych Urzędowi Patentowemu, co nie ma nic wspólnego z nierównym traktowaniem. Wnioskodawca rezygnując z odwołania do Komisji Odwoławczej sam umożliwił rejestrację znaku [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie w całości słownego znaku towarowego AMBER. Decyzja została podjęta na podstawie art. 32 Konstytucji RP, art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych w zw. z art. 315 prawa własności przemysłowej.

W uzasadnieniu Urząd Patentowy wskazał między innymi, że bezsporne jest to, iż wnioskodawca na swój wcześniej zgłoszony, tj. [...] czerwca 1993r. znak słowny AMBER za n-rem [...] nie uzyskał ochrony na mocy prawomocnej decyzji Urzędu z dnia [...] maja 1996r. odmawiającej rejestracji znaku (k. 1 akt Sp. 218/01), natomiast uprawniona na identyczny znak słowny AMBER zgłoszony za n-rem [...] później, tj. dnia [...] lutego 1994r., decyzją Urzędu z dnia [...] listopada 1997r. uzyskała rejestrację nr [...].

W postępowaniu dotyczącym rejestracji znaku wnioskodawcy AMBER, ekspert Urzędu znakowi AMBER przeciwstawił wcześniejszą rejestrację znaku LEMON AMBER nr [...] i odmówił rejestracji w oparciu o treść art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., natomiast w postępowaniu dotyczącym rejestracji znaku AMBER uprawnionej, inny ekspert Urzędu znakowi AMBER przeciwstawił na mocy art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. dwa znaki: AMBRĘ SOLAIRE nr [...] i AMBRĘ LIBERTINE nr [...], jednak uwzględniając obronę uprawnionej z dnia [...] maja 1997r. Urząd odstąpił od zarzutów i decyzją z dnia [...] listopada 1997r. zarejestrował znak uprawnionej AMBER. Z karty badania znaku uprawnionej wynika bezpośrednio, że ekspert badający wiedział zarówno o istnieniu znaku LEMON AMBER, jak i o losach wcześniejszego zgłoszenia znaku wnioskodawcy AMBER nr [...], jednak uznał, że znaki LEMON AMBER i AMBER nie są do siebie podobne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., a więc inaczej niż pierwszy ekspert badający znak wnioskodawcy AMBER.

Gdyby wnioskodawca odwołał się od decyzji Urzędu do Komisji Odwoławczej, to dla oceny podobieństwa lub braku podobieństwa znaków LEMON AMBER i AMBER w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., istotne byłoby stanowisko Komisji Odwoławczej. W przypadku, gdyby Komisja Odwoławcza uznała, że znaki LEMON AMBER i AMBER są podobne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., ekspert Urzędu musiałby uwzględnić takie stanowisko Komisji Odwoławczej i również odmówić rejestracji na później zgłoszony znak AMBER. Gdyby tak nie postąpił można byłoby podnieść zarzut nierównego traktowania stron w świetle art. 32 Konstytucji RP w związku z art. 8 pkt 1 u.z.t..

W sytuacji nieuznania przez Komisję Odwoławczą podobieństwa znaków LEMON AMBER i AMBER, to najprawdopodobniej wnioskodawca uzyskałby rejestrację na swój znak AMBER.

Urząd uznał istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w rozumieniu art. 30 ust. 1 u.z.t. biorąc pod uwagę iż:

a. wnioskodawca nie tylko zgłosił wcześniej niż uprawniona znak AMBER do rejestracji, lecz także przed rejestracją znaku uprawnionej wprowadzał i nadal wprowadza towary ze słowem AMBER do obrotu;

b. inny znak wnioskodawcy AMBER IZIS został uznany za podobny do znaku uprawnionej AMBER zarówno przez Urząd, jak i przez Komisję Odwoławczą;

c. w wyniku decyzji Komisji Odwoławczej Urząd zarejestrował znak Joy of Amber nr [...], mimo rejestracji znaków wcześniejszych Joy i Amber;

d. na postępowanie rejestracyjne oczekuje znak wnioskodawcy IZIS-AMBER nr [...] z dnia [...] X2001 r.

W ocenie Urzędu podane okoliczności wskazują, że nie zachodzi oczywisty brak interesu prawnego. Wprawdzie uprawniona ze znaku nie wystąpiła dotychczas przeciwko wnioskodawcy z powództwem o zaprzestanie naruszania jej znaku AMBER przez wnioskodawcę, jednak z takim powództwem może wystąpić i istnienie takiego potencjalnego zagrożenia można uznać za istnienie interesu prawnego.

Nadto, zdaniem Urzędu Patentowego, brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia art. 32 Konstytucji RP, ponieważ to wnioskodawca rezygnując z odwołania do Komisji Odwoławczej pośrednio ułatwił czy też nawet umożliwił rejestrację później zgłoszonego znaku.

Zarejestrowany na rzecz uprawnionej znak AMBER nie został zarejestrowany z naruszeniem przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., ponieważ znak co do treści nie jest ani sprzeczny z prawem ani z zasadami współżycia społecznego.

Również zachowanie uprawnionej zgłaszającej ten znak do rejestracji nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego rozumianego tutaj jako dobre obyczaje kupieckie/handlowe, ponieważ uprawniona nie miała żadnego wpływu na okoliczność, że Urząd Patentowy badający znak wnioskodawcy uznał podobieństwo znaków LEMON AMBER i AMBER, a w innej sprawie ten sam Urząd badając znak uprawnionej nie dopatrzył się takiego podobieństwa.

Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła "I." zwana dalej skarżącą. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a.

W uzasadnieniu podała między innymi, iż z uzasadnienia decyzji Urzędu Patentowego wynika, że dwa zgłoszenia identycznych znaków towarowych "AMBER" rozpatrywało dwóch innych ekspertów Urzędu Patentowego. Wniosek, jaki można postawić z opisu przebiegu obu rejestracji jest taki, że odmowa rejestracji wcześniejszego znaku została spowodowana postępowaniem "I.", która nie odwołała się do wówczas działającej Komisji Odwoławczej. Firma turecka nie musiała odwoływać się do Komisji a przecież okoliczności i stan prawny obu zgłoszeń był identyczny. W ocenie skarżącego jest to bardzo dziwne stanowisko stanowiące podstawę do niebezpiecznych precedensów. Wskazano na orzeczenie Naczelnego Sadu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 20.07.1981 , S.A. 1478/81 ONSA 1981, z.2, poz. 72), w którym Sąd uznał, iż "Dopuszcza się obrazy art. 8 i 9 k.p.a. organ administracji, który skutki nieznajomości prawa przez podległych mu pracowników lub nie dopełnienia przez nich obowiązków służbowych, przerzuca na obywateli".

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosząc o oddalenie skargi podał, że skarżąca nie podniosła w skardze takich okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 14 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, orzekając jednocześnie, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu wyroku WSA uznał, że zasługuje na uwzględnienie skarga "I." na tę decyzję, mocą której wniosek [...] o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego "AMBER", przyznanego na rzecz E. Turcja został oddalony . Przepisami stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej spornego znaku towarowego są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.), zwanej dalej u.z.t. Urząd Patentowy dokonując dwukrotnie oceny zdolności rejestrowej znaku towarowego "AMBER" inaczej ocenił ten znak pomimo faktu, że zarówno znak zgłoszony przez skarżącą "I." jak i znak zgłoszony przez uprawnionego z rejestracji – E., były znakami identycznymi i przeznaczonymi do oznaczenia takich samych towarów klasyfikacyjnych. Organ patentowy odmówił rejestracji zgłoszenia skarżącej, natomiast dokonał rejestracji zgłoszenia uprawnionego z rejestracji. Identyczne znaki zostały ocenione całkowicie odmiennie. Raz oceniono, że istnieją przeszkody do rejestracji znaku, drugi raz uznano, że znak nadaje się do rejestracji. Takie działania wskazuje na dowolność decyzji Urzędu Patentowego i stanowi jawne naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 8 i 9 k.p.a., a także art. 32 Konstytucji RP, który stanowi "że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne". Ponadto, uzasadniając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy starał się odciąć zarówno od orzeczenia o rejestracji znaku jak i odmowie jego rejestracji pisząc w uzasadnieniu, że to ekspert dokonał takiej oceny, a skarżąca nie odwołując się od orzeczenia zamknęła sobie drogę do rejestracji znaku. Taki argument nie przekonał Sadu, ponieważ ekspert jest pracownikiem Urzędu, który wydaje decyzje w imieniu tego Urzędu, a organ patentowy wydając rozstrzygnięcia w dwóch sprawach o identycznym stanie faktycznym winien działać w sposób jednolity. Sąd doszedł też do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ Urząd Patentowy nie uzasadnił w sposób wystarczający, dlaczego odmówił unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego w oparciu o art. 32 Konstytucji RP i art. 8 pkt 1 u.z.t.

W skardze kasacyjnej E.. z siedzibą w Turcji, zaskarżyła w całości wyrok WSA w Warszawie zarzucając mu:

1 naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi pomimo faktu, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie wykazała interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego.

b) art. 145 § lpkt 1 lit. a) i c) p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo braku naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego i braku uchybienia przepisom postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez

a) wadliwą wykładnię art. 8 pkt 1 u.z.t polegającą na uznaniu, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku wynikająca ze sprzeczności z prawem działań organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w sprawie rejestracji znaku towarowego, a nie wynikająca ze sprzeczności znaku towarowego z prawem,

b) wadliwe zastosowanie art. 8 pkt 1 u.z.t. w związku z art. 8 i 9 k.p.a., polegające na błędnym zakwalifikowaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy do zakresu objętego tą normą w odniesieniu do sprzeczności z prawem,

c) wadliwą wykładnię art. 32 Konstytucji RP polegającą na uznaniu, że wydanie różnych decyzji w dwóch indywidualnych postępowaniach administracyjnych jest sprzeczne z zasadą równości,

d) wadliwe zastosowanie art. 8 pkt 1 u.z.t. w związku z art. 32 Konstytucji RP polegające na błędnym zakwalifikowaniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy do zakresu objętego tą normą w odniesieniu do sprzeczności z prawem.

Wskazując na powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, lub uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznani skargi wniesionej do Sądu I instancji poprzez jej oddalenie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną "I." wniosła o jej oddalenie. Jej zdaniem, WSA rozpoznając sprawę "w sposób wnikliwy, bezstronny i wyczerpujący ustalił cały proces z przebiegu wydania decyzji" i trafnie orzekł co do istoty sprawy.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2005r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano na konieczność ustosunkowania się do zarzutu braku po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego "Amber".

Uzasadnieniu uchylonego wyroku zarzucono brak ukierunkowania postępowania dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jak również eksponowanie wydania dwóch odmiennych decyzji w sprawach o identycznym stanie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z poglądem, że w obu sprawach decyzje Urzędu Patentowego musiały być takie same, ponieważ w razie błędnego rozstrzygnięcia w pierwszej sprawie, rozstrzygnięcia wydane w sprawach następnych też byłyby wadliwe. W ocenie NSA Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 32 Konstytucji RP i art. 8 pkt 1 u.z.t. jako przepisów prawa materialnego. Wskazano, iż w postępowaniu przed Urzędem Patentowym nie ujawniły się w żadnej postaci ograniczenia uprawnień stron przy dochodzeniu ochrony swoich interesów, wskazujące na ich podmiotowo nierówne traktowanie. Firma turecka w postępowaniu o zarejestrowanie na jej rzecz nie zachowała się w sposób przewidziany w art. 8 pkt 1 u.z.t. i dlatego też nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu i uchylenia decyzji Urzędu Patentowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższą regulację na uwadze Sąd uznał, iż przy rozpatrywaniu skargi "I." winien rozważyć istnienie po jej stronie interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego "Amber", a następnie zbadać, czy w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie unieważnienia tego prawa nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd w oparciu o wykładnię przepisów dokonaną przez NSA przyjął, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych przez skarżącą Spółdzielnię, tj. art. 32 Konstytucji i art. 8 pkt 1 u.z.t.

Zgodnie z art. 30 pkt 1 u.z.t. interes prawny jest warunkiem wszczęcia i wystąpienia w charakterze strony w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego.

W piśmiennictwie dotyczącym znaków towarowych pojęcie interesu prawnego interpretuje się zgodnie z teorią obiektywną podkreślając, że interes prawny musi być obiektywnie uzasadniony i mieć charakter materialnoprawny (zob. R. Skubisz Prawo znaków towarowych). Ocenę, czy w danej stacji konkretny podmiot ma interes prawny należy pozostawić właściwemu organowi, z uwagi na brak możliwości stworzenia uniwersalnej definicji pojęcia interesu prawnego (zob. A. Toś, Podmioty postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, PPH 2000, nr 9, s. 29 i nst.). Urząd Patentowy powinien przede wszystkim badać, czy w danym przypadku interes prawny ma oparcie w konkretnej normie prawnej. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że nie musi być to przepis należący do prawa administracyjnego. Postuluje się, aby Urząd Patentowy badał, czy unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego wpłynie na prawa i obowiązki wnioskodawcy, w ten sposób, że w razie unieważnienia prawa z rejestracji wnioskodawca nabędzie prawo do używania znaku, który jest podobny do znaku zarejestrowanego.

Sąd Najwyższy nie prezentuje jednolitej linii orzecznictwa w kwestii interpretacji pojęcia interesu prawnego.

W wyroku tego Sądu z dnia 27 maja 1999r. (I RN 5/99 OSP 2001 nr 3, poz. 37) zdefiniowano pojęcie interesu prawnego dość wąsko. Zdaniem Sądu Najwyższego z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić tylko taki podmiot, który wykaże, że rejestracja znaku towarowego narusza jego prawa wynikające z przepisów u.z.t.

Natomiast w wyroku z dnia 10 grudnia 1996r. (III RN 50/96OSNP 1997, nr 15, poz. 263) Sąd Najwyższy zauważył, że rejestracja oznaczeń nie mających dostatecznych znamion odróżniających prowadzi do monopolizacji tych oznaczeń przez przedsiębiorcę – a co za tym idzie – do ograniczenia działalności innych przedsiębiorców. Dlatego też przy ocenie odróżniającej charakteru znaku należy brać pod uwagę interes uczestników obrotu gospodarczego.

W piśmiennictwie i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z 11 grudnia 2002r. sygn. akt II SA 4000/01, wyrok NSA z 17 lipca 2003r. II SA 1165/02) nie budzi wątpliwości teza, że podstawą interesu prawnego mogą być nie tylko przepisy u.z.t., ale również przepisy innych ustaw. Interes prawny może wynikać z każdej ustawy, w której znajduje się przepis mogący być podstawą prawną decyzji wydanej w tym postępowaniu. Oznacza to, że przedsiębiorca, który żąda unieważnienia prawa z rejestracji znaku musi wskazać, że rejestracja znaku towarowego narusza jego prawa (uprawnienia) przyznane mu przepisami ustawowymi. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że interes prawny musi być własny i że można uczestniczyć w postępowaniu tylko ze względu na stosunki prawne łączące osobę z innym podmiotem, ale jednocześnie postuluje się, aby nie oceniać zbyt rygorystycznie interesu prawnego w szczególności jeśli chodzi o konkurenta uprawnianego z rejestracji. Wskazuje się, że interes prawny konkurenta może wynikać np. z wytoczenia przeciwko niemu powództwa przez uprawnionego z rejestracji lub choćby otrzymania listu nakazującego zaprzestanie naruszeń. Nie może on natomiast wynikać jedynie z przekonania wnioskodawcy, że jego prawa zostały naruszone. Umożliwienie każdemu konkurentowi uprawnionego, który czuje się zagrożony występowania z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji spowodowałoby nadmierne rozszerzenie kręgu osób legitymowanych do wszczęcia tego postępowania, tym bardziej, że przepisy prawa własności przemysłowej przewidują możliwość wszczęcia postępowania w interesie publicznym.

Szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność. Interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipoteczny (podobnie w wyroku NSA z 19 marca 2002r. sygn. akt IV SA 1132/00).

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak w wyroku NSA z 22 lutego 1984r. sygn. akt I SA 1748/83, niepublik.).

W sprawie niniejszej "I." w W. swój interes prawny we wszczęciu postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego upatruje w produkcji i rozprowadzeniu na rynku krajowym i zagranicznym od 1993 roku wyrobów kosmetycznych oznaczonych nazwą "Amber". Niesporne jest między stronami, iż uprawniony ze znaku nigdy nie występował do [...] o zaprzestanie korzystania ze spornego znaku. [...] może ze znaku korzystać bez żadnych ograniczeń, co też czyni.

W tak ukształtowanym stanie faktycznym w ocenie Sądu Urząd Patentowy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r. błędnie uznał istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Mimo jednak wadliwego uzasadnienia w odniesieniu do kwestii istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy decyzja odpowiada prawu.

Występując z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego "Amber" "I." nie wskazała żadnej konkretnej normy prawnej, na której opiera swój interes prawny. Podała jedynie, iż od szeregu lat wykorzystuje ten znak do oznaczania swoich wyrobów, a także iż przez postępowanie Urzędu Patentowego została pozbawiona rejestracji znaku towarowego dla swego wyrobu. Oczywistym jest, że postępowanie Urzędu Patentowego, jakkolwiek ocenione, nie może stanowić podstawy interesu prawnego dla uczestnika postępowania rejestrowego. Także korzystanie ze spornego znaku nie uzasadnia interesu prawnego, a wskazuje jedynie na interes faktyczny. [...] nie jest ograniczana w żadnym zakresie w prowadzeniu swojej działalności gospodarczej, a tym samym nie została naruszona konstytucyjna zasada wolności gospodarczej. Nie ma też żadnych przesłanek wskazujących, aby tak ukształtowany przez lata stan faktyczny miał ulec zmianie. Brak jest wiec realnego zagrożenia w prowadzeniu przez [...] działalności gospodarczej.

Na takie zagrożenie nie może oczywiści wskazywać list kierowany do wnioskodawcy przez inny podmiot, na który to list [...] powoływała się w toku postępowania administracyjnego, albowiem pochodzi on od innego podmiotu niż uprawniony do znaku towarowego "Amber".

Także fakt rejestracji przez Urząd Patentowy innych znaków towarowych zawierających słowo "Amber" nie uzasadnia interesu prawnego [...], albowiem wniosek o unieważnienie inicjuje postępowanie dotyczące konkretnego znaku, w trakcie którego badane są przesłanki wskazane w art. 29 u.z.t.

Jest to postępowanie sporne o określonych w powyższym przepisie ramach, w czasie którego bada się przesłanki rejestrowalności znaku a nie kontroluje postępowanie rejestracyjne, gdyż nie jest to postępowanie prowadzone w trybie nadzorczym.

Brak interesu prawnego uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego i już z uwagi na ten brak Urząd Patentowy winien oddalić wniosek o unieważnienie.

Skoro jednak Urząd wniosek rozpoznał merytorycznie Sąd uznał, że należy odnieść się także do zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przez organ przepisów postępowania, uznając za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że do naruszenia przepisów prawa materialnego nie doszło.

W ocenie Sądu – w składzie rozpoznającym sprawę ponownie – w toku postępowania administracyjnego i przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać przede wszystkim należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosić można jedynie do postępowania spornego zakończonego wydaniem decyzji dnia [...] kwietnia 2003r., a nie do wcześniejszych postępowań o zarejestrowanie znaków towarowych.

W trakcie postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego Urząd Patentowy bada jedynie czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji , określone w art. 4, 6-9 i 32 u.z.t. Do unieważnienia prawa z rejestracji może dojść jedynie przy ustaleniu, że takie ustawowe warunki nie zostały spełnione. Przedmiotem oceny, a także weryfikacji nie może być natomiast postępowanie organu w toku postępowania toczącego się w trybie zgłoszeniowym.

Wśród przesłanek unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego wskazanych w art. 29 u.z.t. nie zostały bowiem wymienione uchybienia proceduralne w toku postępowania zgłoszeniowego.

W ocenie Sądu w toku postępowania spornego toczonego w wyniku wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego "Amber" nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 8 i 9 k.p.a. Nie została naruszona zasada pogłębiania zaufanie obywateli do organów państwa, jak również zasada udzielania informacji przez organy administracji publicznej.

Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał analizy przebiegu obu postępowań administracyjnych, jednakże uznając, że przy rejestracji znaku towarowego "Amber" – nr [...] zostały spełnione warunki ustawowe musiał wniosek o jego unieważnienie oddalić, działając w ramach zakreślonych przez art. 29 u.z.t.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wydanie dwóch różnych decyzji w sprawach o identycznym stanie faktycznym nie wskazuje na naruszenie powyższych przepisów, a w szczególności art. 8 k.p.a. Przy założeniu, że przy identycznych stanach faktycznych decyzje wydawane w różnych sprawach muszą być takie same, mogłoby dojść do sytuacji, że błędne rozstrzygnięcie w pierwszej sprawie musiałoby skutkować błędnymi rozstrzygnięciami w sprawach następnych.

Każda sprawa jest rozpoznawana indywidualnie i nie można wykluczyć, że jej wynik w pewnej mierze zależny jest też od aktywności stron. Aktywność ta ma szczególne znaczenie, gdy organ nie wydaje tzw. decyzji związanej, lecz decyzję wynikająca z oceny określonych elementów faktycznych.

Prowadząc postępowanie sporne zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowo stosując przepisy prawa materialnego Urząd Patentowy działał zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Jeżeli chodzi o naruszenie art. 9 k.p.a., to sam skarżący nie wskazał, w jakim zakresie organ nie wywiązał się z obowiązku udzielania informacji, a Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Jak już wskazano powyżej Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał analizy i omówienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy zaprezentowanych we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne, jak i później w toku tegoż postępowania. Wskazał dlaczego przy zgłoszeniu tego samego znaku przez różne podmioty zapadły dwie różne decyzje, a także dokonał oceny spornej rejestracji w kontekście naruszenia art. 8 u.z.t. i 32 Konstytucji RP – a więc w zakresie wniosku o unieważnienie. Analiza dokonana przez Urząd Patentowy w uzasadnieniu – w ocenie Sądu – jest niepogłębiona i zbyt lakoniczna i uzasadnienie to nie spełnia wszystkich wymogów wyszczególnionych w art. 107 § 3 k.p.a. To uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem przy pewnych ułomnościach uzasadnienie odnosi się do wszystkich istotnych kwestii.

Mając powyższe względy na uwadze, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, pomimo jej częściowo błędnego uzasadnienia, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.