Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 694/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.113 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Burmistrza Miasta A. z dnia [...] listopada 2007 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących M. W. i M. W. solidarnie kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uchylono postanowienie Burmistrza Miasta A. z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...]

i orzeczono o sprostowaniu omyłek w decyzji Burmistrza Miasta A. z 1991 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej dla pana E. Ł. zam. A. ul. N., polegającej na budowie kawiarni w A. przy ul. N., numer ewidencyjny gruntu [...], obręb I.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 roku nr [...] zastępca Burmistrza Miasta A. z upoważnienia Burmistrza A. orzekł o sprostowaniu omyłki w decyzji Burmistrza Miasta A. z 1991r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej dla Pana E. Ł. zam. A., ul. N., polegającej na budowie kawiarni w A. przy ul. N. nr [...], numer ewidencyjny gruntu [...], obręb I, w następujący sposób:

– na stronie 1 (pierwszej) decyzji w wierszu 1 (pierwszym) datę wydania: "1991.03" zastąpił się datą: "1991.04.[...]",

– na stronie 1 (pierwszej) decyzji w wierszu 25 (dwudziestym piątym) do numeru ewidencyjnego gruntu "[...]" dopisał numer ewidencyjny "[...]",

– w załącznikach do decyzji nr 1 i 2 o ustaleniu lokalizacji inwestycji: datę: "1991.03.06" zastąpił datą: "1991.04.09".

W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, iż jeśli chodzi o numer działki to w decyzji wskazywano działkę o numerze [...], natomiast w załączniku do tejże decyzji stanowiącym integralną jej część liniami wyznaczającymi granicę lokalizacji inwestycji objęto działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Działka o numerze [...] została także wykazana w załączniku nr 1 do wskazań lokalizacyjnych, który to dokument poprzedził wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Jeśli chodzi o datę wydania decyzji organ I instancji kierował się decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które w dniu [...].06.2003 r. w wyniku postępowania w trybie nadzwyczajnym wydało decyzję nr [...], w której w uzasadnieniu jako datę wydania decyzji przyjęto dzień [...].04.1991r. tj. dzień doręczenia decyzji stronie.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się M. i M. W. wnosząc zażalenie od powyższego postanowienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.

W dniu [...] stycznia 2008 roku w sprawie nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 144 kpa uchyliło zaskarżone postanowienie i orzekło o sprostowaniu omyłek w decyzji Burmistrza Miasta A. z 1991 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej dla pana E. Ł. zam. Augustów ul. N., polegającej na budowie kawiarni w A. przy ul. N., numer ewidencyjny gruntu [...], obręb I w następujący sposób:

– na stronie 1 (pierwszej) decyzji w wierszu 1 (pierwszym) na egzemplarzu decyzji będącym w posiadaniu Burmistrza A. datę wydania: "1991.03" zastępuje się datą "1991.04.[...]", w załączniku do tej decyzji nr 1 i 2 o ustaleniu lokalizacji inwestycji: datę "1991.03.[...]" zastępuje się datą "1991.04.[...]",

– na stronie 1 (pierwszej) decyzji w wierszu 25 (dwudziestym piątym) po słowach "numer ewid. gruntu "[...]" dopisuje się "i [...]".

W uzasadnieniu tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołując się na art. 16 § 1 kpa oraz 113 § 1 kpa wskazało, iż decyzja Burmistrza Miasta A. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej dla pana E. Ł. posiadała datę. Na egzemplarzu tej decyzji oraz załączniku do niej doręczonym stronie panu Ł. widnieje data 1991.04.[...]. Także na innym egzemplarzu tejże decyzji przesłanym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. w 2003r. przez [...] Urząd Wojewódzki widnieje data 1991.04.[...]. Tylko na egzemplarzu decyzji znajdującym się w Urzędzie Miasta A. widniała niepełna data "1991.03" (brak było oznaczenia dnia). Skoro zatem strona otrzymała decyzję z oznaczeniem daty "1991.04.[...]", a także mając na względzie zasadę związania organu wydaną decyzją zgodnie z treścią art. 110 Kpa organ uznał, iż należało sprostować datę wydania decyzji, traktując jej brak jako oczywistą omyłkę, ale tylko na egzemplarzu decyzji znajdującej się w posiadaniu Burmistrza Miasta A. Sprostowaniem należało również objąć załączniki nr 1 i nr 2 do decyzji, które stanowią integralną jej część.

Uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie dodania numeru działki Kolegium podniosło, iż w sentencji decyzji wskazana została jedynie działka o numerze ewidencyjnym "[...]". Jednakże z załącznika graficznego nr 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji wynika bezspornie, że granica opracowania obejmuje 2 działki: [...] i [...]. Projektowany budynek kawiarni usytuowany jest bowiem prawie w całości na działce "[...]", chociaż z oznaczonych granic działek na tymże załączniku wynika, że zahacza on również o działkę [...]. Taki sam stan prezentuje załącznik numer 1 do wskazań lokalizacyjnych. Projektowana inwestycja nie mogła zatem w ocenie Kolegium dotyczyć wyłącznie działki "[...]", bowiem na tejże działce istniały już budynki wcześniej wybudowane przez inwestora pana E. Ł. Z owych dokumentów wprost wynika, że decyzja Burmistrza z [...].04.1991 r. obejmowała dwie działki "[...]" i "[...]". Stąd też organ uznał za konieczne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 §1 Kpa jako oczywistej omyłki organu administracji, który wydał decyzję. W ocenie Kolegium wpisanie do decyzji działki o numerze ewidencyjnym nr "[...]" nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia, bowiem jak wskazują powoływane wcześniej dokumenty (załączniki do decyzji) postępowanie organu administracji w sprawie lokalizacji inwestycji kawiarni bezspornie dotyczyło właśnie tej działki.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w zażaleniu Kolegium stwierdziło, iż zaskarżone postanowienie zostało podpisane przez osobę uprawnioną, gdyż w dacie wydania postanowienia pan A. S. legitymował się upoważnieniem Burmistrza Miasta A. do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Ponadto organ podniósł, iż przedmiotem sprostowania niewątpliwie może być sentencja decyzji, co wynika z art. 113 § 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, iż prostowanie omyłek w trybie art. 113 § 1 kpa nie jest pełnym postępowaniem dowodowym, którego rezultatem jest rozstrzyganie o istocie sprawy, tym samym przeprowadzenie postępowanie dowodowego nie jest możliwe. Końcowo Kolegium stwierdziło również, iż stronie został zapewniony czynny udział w postępowaniu, a to że przepis art. 113 § 1 kpa nie określa ani czasu, ani terminu sprostowania decyzji oznacza, iż organ może to uczynić w każdym czasie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku M. W. i M. W. zakwestionował prawidłowość postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2008 r.

nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili:

* naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, bowiem organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy odmiennie niż organ I instancji, nie podał także żadnego powodu i zakresu uchylenia,

* naruszenie art. 113 § 1 Kpa poprzez dopisanie do treści sentencji decyzji drugiej działki o numerze geod. [...], doprowadzając do istotnej zmiany merytorycznej decyzji, gdyż poszerzono przedmiot jej rozstrzygnięcia,

* naruszenie art. 113 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa, bowiem omyłka nie wynika z zestawienia zebranego materiału w sprawie z treścią decyzji planistycznej, dopisanie drugiej działki i zmiana daty to istotne merytoryczne modyfikacje decyzji planistycznej,

* naruszenie art. 113 § 1 Kpa, bowiem wątpliwości co daty decyzji należy klasyfikować jako wątpliwości "co do treści decyzji" i nieprawidłowość ta mogła być usunięta tylko w trybie art. 113 § 2 Kpa,

* naruszenie 113 § 1 Kpa, poprzez zastąpienie w załącznikach 1 i 2 do decyzji daty "1991.03.[...]" datą "1991.04.[...]", gdyż załączniki nie są decyzją administracyjną, dlatego nie można ich weryfikować w trybie powołanego przepisu,

* naruszenie art. 268 a Kpa w związku z art. 28 e, art. 28 f ustawy o samorządzie gminnym z 8 marca 1990 r., gdyż postanowienie zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną i uznanie tego stanu rzeczy za zgodny z prawem przez organ odwoławczy,

* naruszenie art. 15 kpa w związku z art. 113 § 1 kpa - tj. rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w związku z załatwieniem wniosku R. i E. Ł. z pominięciem organu I instancji tj. Burmistrza Miasta A.,

* naruszenie art. 8 kpa, art. 9 kpa oraz art. 107 § 3 Kpa - poprzez brak przedstawienia w postanowieniu okoliczności faktycznych i prawnych oraz brak uzasadnienia motywów i zakresu uchylenia postanowienia Burmistrza, załatwienia wniosku p. Ł. z 13.11.2007r. z pominięciem organu I instancji, niewyjaśnieniem, czy postanowienie SKO w Suwałkach jest załatwieniem zażaleń skarżących na postanowienie, czy też załatwieniem wniosku państwa Ł.,

* naruszenie art. 10 § 1 Kpa przez niezapewnienie skarżącym prawa wypowiedzenia się w sprawie dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem postanowienia w I instancji jak i w II instancji.

Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w konkluzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 200/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M. W. i M. W. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż jak wynika z akt sprawy, na egzemplarzu decyzji znajdującym się w posiadaniu Burmistrza A. wkradła się omyłka pisarska, co uzasadniało sprostowanie tej omyłki w trybie art. 113 § 1 kpa (a nie w trybie art. 113 § 2 kpa) wraz z jej załącznikami, które jak trafnie wskazał organ stanowią jej integralną część.

Sąd podzielił także wywody organu II instancji, że decyzja Burmistrza Miasta A. z 1991 roku dotyczyła również działki oznaczonej numerem ewidencyjnym nr "[...]". I dlatego organ prawidłowo ustalił, iż należy sprostować omyłkę tj. dopisać w wierszu 25 po słowach "numer ewid. gruntu "[...]" " i [...]". W ocenie Sądu zaskarżonym postanowieniem nie dokonano żadnej zmiany co do istoty rozstrzygnięcia, jak usiłują wykazać skarżący. Istota rozstrzygnięcia pozostałaby bowiem taka sama nawet gdyby oczywistej omyłki nie sprostowano. Dopisanie opuszczonego wyrazu " i [...]" nie zmienia treści decyzji i nie wykracza tym samym poza granice określone w art. 113 §1 k.p.a. W konsekwencji uznano, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło prawa prostując w trybie art. 113 §1 k.p.a. oczywiste omyłki w wydanej przez Burmistrza A. decyzji o lokalizacji inwestycji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. W. i M. W.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1439/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących M. i M. małżonków W. solidarnie kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwione są zarzuty kasacji wskazująca na wadliwość zaskarżonego wyroku w odniesieniu do kwestii dopisania w treści w/w decyzji jeszcze jednego numeru działki "[...]" . W pozostałym zakresie skarga ta nie zasługiwała natomiast na uwzględnienie. Sąd wskazał, iż oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu i dlatego też sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy jest skutkiem uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia

23 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 494/07. Kwestia ta ma doniosłe znaczenie, bowiem z przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta i wskazania co do dalszego postępowania znalazły się w uzasadnieniu tegoż wyroku i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą.

Wskazać w tym miejscu należy, iż przez ocenę prawną, o której mowa

w art. 190 w/w ustawy, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego

i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego,

jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet

w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub też możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą.

Uchylając przedmiotowy wyrok Naczelny Sąd Administracyjny wskazał,

iż oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu i dlatego też sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez NSA w omawianym orzeczeniu.

Powtórzyć bowiem należy raz jeszcze, iż sprostowanie decyzji w trybie

art. 113 § 1 kpa może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Redakcja w/w przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości (czyli że są to błędy "widoczne na pierwszy rzut oka" bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń), stanowiąca jednocześnie granice dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji.

W tej sytuacji podzielić należy ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż oznaczenie działki budowlanej stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia robót budowlanych przez określenie konkretnego obiektu budowlanego i miejsca jego położenia.

W konsekwencji wadliwość decyzji, polegająca na niewłaściwym oznaczeniu działki budowlanej, nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., a zatem nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu (por. wyroki NSA z dnia 9.01.2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06 publikowany zbiór Lex nr 443701, z dnia 12.11.2002r. sygn. akt IV SA 136/02- niepublikowany).

Dlatego też jako usprawiedliwiony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostaje zarzut skargi, naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. poprzez dopisanie do treści sentencji decyzji drugiej działki o numerze geod. [...]. Zaskarżonym postanowieniem o sprostowaniu "oczywistej omyłki" faktycznie dokonano bowiem zmiany decyzji, rozstrzygając o istocie sprawy, bez przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego i stosownego uzasadnienia oraz w niewłaściwej formie - postanowieniem a nie decyzją.

Przystępując z kolei do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi uznać należy, iż zarzuty te odnoszące się do kwestii zmiany daty na decyzji i załączniku do tej decyzji będącym w posiadaniu Burmistrza A. jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż w tej właśnie sytuacji wystąpiła typowa oczywista omyłką w dacie na egzemplarzu decyzji będącej w posiadaniu Burmistrza A. jak i w załącznikach do tej decyzji. To wskutek oczywistego błędu w tej decyzji nie zamieszczono pełnej prawidłowej daty, na jednym z kilku przygotowanych jej egzemplarzy.

Należy podnieść, iż na egzemplarzu decyzji oraz załączniku doręczonym E. Ł. oraz Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. widniała data "1991.04.[...]". Powyższe jednoznacznie oznacza, iż to była faktyczna i rzeczywista data wydania tej decyzji, a jedynie na egzemplarzu znajdującym się w posiadaniu Burmistrza A. wkradła się omyłka pisarska, gdyż takiej daty nie wpisano. W świetle powyższe nie budzi zatem żadnych wątpliwości Sądu sprostowanie tej omyłki w trybie art. 113 § 1 kpa (a nie w trybie art. 113 § 2 kpa) wraz z jej załącznikami, które jak trafnie wskazał organ stanowią jej integralną część.

Sąd w składzie obecnym w pełni podziela tu stanowisko i argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wyrażone w orzeczeniu z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 494/07, iż brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania, iż nie można sprostować w tym trybie również załączników. Inna teza prowadziłaby bowiem do tego, iż oba dokumenty (decyzja i załącznik) nie byłby ze sobą spójne, co mogłoby prowadzić do wniosku, iż załączniki stanowią integralną część, ale innej decyzji. Zmiana numeru decyzji w załącznikach była więc konieczna.

Nie mają także racji skarżący wskazując, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 15 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpująco przeanalizowało cały materiał dowodowy i zgłoszone wniosku, a także wyciągnęło z niego logiczne i uzasadnione wnioski. Swoje stanowisko zaś zawarło w obszernym uzasadnieniu, ustosunkowując się do każdego z podniesionych przez skarżących zarzutów. Należy przy tym mieć na uwadze to, iż wprawdzie złożenie wniosku inicjuje postępowanie (w tym przypadku postępowanie incydentalne dotyczące sprostowania decyzji) niemniej jednak fakt wycofania tego wniosku nie oznacza, iż organ nie może prowadzić takiego postępowania w dalszym ciągu. Organ może bowiem uznać, że brak jest podstawo do umorzenia postępowania, szczególnie w sytuacji kiedy taki wniosek podtrzymuje druga ze stron postępowania (w niniejszej sprawie E. Ł.). Ponadto zaakcentować trzeba, iż postępowanie w trybie art. 113 § 1 kpa może również toczyć się z urzędu, nawet jeśli wniosek zostanie cofnięty. Nie doszło zatem w przedmiotowej sprawie do naruszenia zasady dwuinstancyjności albowiem od samego początku postępowanie dotyczyło tego samego przedmiotu, a w postępowaniu tym cały czas brały udział wszystkie strony postępowania.

Nie doszło także w sprawie do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż odmienność orzeczenia organu II instancji w stosunku do orzeczenia organu I instancji polegała na tym, iż sprostowanie daty decyzji dotyczyło decyzji Burmistrza Miasta A., ale jedynie będącej w posiadaniu Burmistrza, w innych egzemplarzach decyzji data była wskazana prawidłowo. Dla jasności natomiast orzeczenia organ II instancji orzekł o uchyleniu całości postanowienia i sam ponownie orzekł. Nie został również naruszony art. 268 a Kpa w zw. z art. 28 e, art. 28 f ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, gdyż postanowienie zostało podpisane przez osobę uprawnioną w dacie wydawania decyzji. Okoliczność, iż dana osoba w późniejszym okresie przestała piastować to stanowisko, a co za tym idzie straciła upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Burmistrza, nie oznacza bowiem, że wszystkie wydane przez nią decyzji lub postanowienia są nieważne.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu zarówno przed organem I jak i II instancji. Prawdą jest, iż organy administracyjne nie mogą uchylić się od obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak to w interesie strony, podnoszącej zarzut naruszenia przepisu art. 10 KPA, leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, albowiem Sąd każdy przypadek bada indywidualnie (vide: uchwała 7 sędziów z dnia 25.04.2005r. NSA w Warszawie w sprawie sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). W rozpoznawanej sprawie skarżący ograniczyli się jedynie do zgłoszenia zarzutu, nie popierając go żadnymi twierdzeniami i nie przytaczając jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że faktyczne zagwarantowane im w tej konkretnej sprawie prawo do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, wpłynęłoby na podjęcie innej decyzji.

Podkreślić przy tym należy, iż w obliczu powyższej zasady ogólnej postępowania administracyjnego, skoro organ odwoławczy nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego, to zaniechanie ponownego wzywania skarżących do ustosunkowywania się do zgromadzonego w sprawie materiału nie stanowi istotnego naruszenia art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa. Natomiast organ I instancji zapewnił skarżącym czynny udział w postępowaniu tj. Urząd Miejski w A. pismem z dnia [...] września 2007 roku nr [...] poinformował skarżących o toczącym się postępowaniu i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłaszania ewentualnych wyjaśnień i wniosków, a zawiadomienie to skarżący odebrali w dniu [...] września 2007 roku (zwrotnie potwierdzenie odbioru – akta administracyjne).

Reasumując, w przedmiotowej sprawie usprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenie art. 113 § 1 kpa w zakresie dotyczącym dokonania sprostowania oczywistej omyłki poprzez dopisanie numeru działki w decyzji lokalizacyjnej. Powyższe uchybienie powoduje konieczność uchylenia postanowień organów obu instancji. Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien raz jeszcze ocenić, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą podstawy do sprostowania przedmiotowej decyzji, czy też może jej zmiany i dokona tego we właściwej formie, mając na względzie wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone postanowienia nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).-