Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 765/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 136 ust. 3, Art. 137 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. Ł. kwoty 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 765/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], o odmowie zwrotu na rzecz M. Ł. wywłaszczonej nieruchomości, w podstawie prawnej powołując art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm., dalej również w skrócie: "ugn").

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało na wniosek M. Ł. z 23.01.2012 r., która wystąpiła o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej w chwili wywłaszczenia jako działka nr 8838/15, stanowiącej obecnie część działek oznaczonych nr 3049/4, 3081/2, 3081/3, 3081/5, 3081/6 i 3081/8, z powodu ich niewykorzystania na cel wywłaszczenia.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] wyłączył Prezydenta Miasta [...] od załatwienia sprawy z wniosku M. Ł. w zakresie działek nr 3049/4, 3081/3, 3081/6, 3081/8 stanowiących własność Gminy [...] i wyznaczył Starostę [...] do jej załatwienia.

Rozpatrując sprawę Starosta [...] ustalił, że działka oznaczona poprzednio nr 8838/15 stanowiła własność ojca wnioskodawczyni – S. R., który umową sprzedaży zawartą w dniu 18 lutego 1977 r. w formie aktu notarialnego (Rep. A nr [...]), na podstawie art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, z późn. zm.) zbył Skarbowi Państwa ww. nieruchomość. Działka ta była niezbędna na realizację budowy budynku administracyjnego Komitetu Wojewódzkiego PZPR i Urzędu Wojewódzkiego wraz z uzbrojeniem terenu, zatwierdzoną decyzją Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich [...] (dalej: "WDRMiOW") z dnia [...] września 1976 nr [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Starosta [...] stwierdził, że wnioskowane nieruchomości nie stały się zbędne na cel wywłaszczenia i jednocześnie odmówił ich zwrotu. Po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez ustalenie czy droga zlokalizowana na wywłaszczonej nieruchomości jest drogą publiczną oraz jaka była data realizacji celu wywłaszczenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Starosta [...] uznał, że działki nr 3049/4, 3081/6, 3081/3 i 3081/8, powstałe z działki nr 8838/15 nie stały się zbędne na cel, który był podstawą ich nabycia i odmówił zwrotu ww. nieruchomości.

Podano, że nieruchomości objęte wnioskiem zostały zagospodarowane w następujący sposób:

1. działka nr 3081/6 o pow. 505 m2, część wywłaszczona o pow. 252 m2 została wykorzystana pod drogę, chodnik i zieleń,

2. działka nr 3081/3 o pow. 4928 m2, część wywłaszczona o pow. 513 m2 została wykorzystana pod zieleń przylegająca do drogi,

3. działka nr 3081/8 o pow. 5316 m2, część wywłaszczona o pow. 1263 m2 została wykorzystana pod drogę o nawierzchni bitumicznej,

4. działka nr 3049/4 o pow. 417 m2, część wywłaszczona 4 m2 – zieleń osiedlowa, uległa podziałowi na działki nr 3049/7 i 3049/8.

Starosta stwierdził, że zrealizowana droga nie posiada charakteru drogi publicznej. Powstała pod potrzeby budowy budynków Urzędu Wojewódzkiego [...] i jest użytkowana do chwili obecnej jako droga wewnętrzna. Ustalono, że droga ta została zrealizowana przed rokiem 1985, jednakże dla rozstrzygnięcia sprawy dokładny termin jej realizacji nie ma znaczenia bowiem na wnioskowanych nieruchomościach zrealizowano cel wywłaszczenia, co zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych kolei wyklucza możliwość zwrotu nieruchomości.

Zdaniem Starosty, cel wywłaszczenia nieruchomości wymieniony w decyzji WDRMiOW z dnia [...] września 1976 r. został określony dość ogólnie jako: "budowa budynku administracyjnego dla KW PZPR [...] i Urzędu Wojewódzkiego [...] wraz z uzbrojeniem (gaz, wodociąg, kanalizacją sanitarną i deszczową, dostarczanie energii elektrycznej WN, telekom). Decyzją tą zatwierdzono załączniki do planu od nr 1 do nr 7. Nie ma załącznika, który przedstawiałby same rozwiązania komunikacyjne inwestycji, jednakże na załączniku nr 2 przedstawiono uzbrojenie terenu wraz z zaprojektowaną drogą w miejscu, w którym znajduje się ona obecnie. Przebieg drogi przedstawiają również załączniki nr 5 i 6, a zatem uznać należało, że na wywłaszczonych nieruchomościach zrealizowano cel wywłaszczenia. Przez zrealizowanie celu wywłaszczenia należy bowiem rozumieć również realizację urządzeń zapewniających funkcjonowanie obiektu głównego, o ile oczywiście ich realizacja została chociażby ogólnie przyjęta w planie. W niniejszej sprawie plan taki istniał, zaś na wszystkich koncepcjach zagospodarowania terenu na wywłaszczonej działce S. R. nie przewidziano budowy żadnego budynku (KW PZPR lub Urzędu Wojewódzkiego). Oznacza to, że celem dla którego nabyto tą nieruchomość była realizacja drogi, parkingów lub zieleni, gdyż jest ona zlokalizowana na obrzeżach inwestycji. Wobec powyższego zasadnym było uznanie, że nieruchomości objęte wnioskiem zostały wykorzystane na cel wywłaszczenia, a zatem nie podlegają zwrotowi.

W obszernym odwołaniu od tej decyzji M. Ł. zarzuciła naruszenie art. 136 i art. 137 ugn poprzez błędne uznanie, że cel określony w decyzji o wywłaszczeniu może być określany w oderwaniu od jednoznacznej treści rozstrzygnięcia decyzji wywłaszczeniowej lub na podstawie dokumentów, które zostały sporządzone po dokonaniu wywłaszczenia. Istotne jest, że na wywłaszczonej nieruchomości nie został zrealizowany budynek KW PZPR, a to przesądza, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty [...], przesądzające o odmowie zwrotu wnioskowanych nieruchomości. Wskazał, że obiekty zrealizowane na objętych wnioskiem działkach (droga i ciągi piesze) niewątpliwie pozostają w funkcjonalnym związku z siedzibą [...] Urzędu Wojewódzkiego - obiektu użyteczności publicznej i umożliwiają korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pomimo tego, że sam budynek nigdy nie był wykorzystywany jako siedziba KW PZPR, uznać należy, że cel wywłaszczenia został zrealizowany. Nie ulega bowiem wątpliwości, że celem wywłaszczenia nie była tylko i wyłącznie sama budowa budynku administracyjnego, którego właściwie użytkowanie byłoby niemożliwe bez realizacji stosownej infrastruktury towarzyszącej takiej jak ciągi piesze i parking. Tym samym nie sposób uznać, że nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia, a zatem konieczne było utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda nawiązał też do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, który orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

M. Ł. zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuty dotyczą:

I. naruszenia art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zastosowanie nieprawidłowej wykładni rozszerzającej pojęcia "celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu",

II. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwie zgromadzenie materiału dowodowego, nieodniesienie się do dowodów wskazywanych przez skarżącą oraz niewskazanie powodów, dla których odmówiono wiarygodności jej wnioskom dowodowym,

III. naruszenie art. 76 § 1 i 2 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie niedopuszczalnej nadinterpretacji treści dokumentu urzędowego w postaci załącznika nr 2 do decyzji WDRMiOW z dnia [...] września 1976 r.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja WDRMiOW z dnia [...] września 1976 r. odnosiła się tylko i wyłącznie do budowy budynku KW PZPR. Wprawdzie w decyzji użyto sformułowania, że odnosi się on również do budowy Urzędu Wojewódzkiego, jednakże z załączników nr 1-7 stanowiących integralną część decyzji wynika, że dotyczą one tylko i wyłącznie budynku KW PZPR. Budynek Urzędu Wojewódzkiego zgodnie z założeniami planistycznymi miał być zrealizowany jako odrębny obiekt w sąsiedztwie budynku KW PZPR, zaś drogi i ciągi piesze łączące oba te kompleksy miały charakter dróg wewnętrznych, a zatem na etapie projektowania nie było konieczności wytyczenia tras ich przebiegu. Konieczności realizacji dróg oraz ciągów pieszych na wnioskowanych nieruchomościach nie przewiduje również zatwierdzona dokumentacja projektowa, a orzekający organ nie poparł żadnymi dowodami tez, iż realizacja tych urządzeń była przewidziana w decyzji o wywłaszczeniu. Ponadto zdaniem skarżącej, uzbrojenie jakie miało zostać zrealizowane w ramach celu wywłaszczenia, określono wyczerpująco i jednoznacznie w decyzji lokalizacyjnej z [...] września 1976 r. Decyzja ta odnosi się do budowy wyłącznie "gazu, wodociągu, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, infrastruktury elektrycznej i telekomunikacyjnej", bowiem wymienia właśnie te elementy projektowanej inwestycji, które składały się na pojęcie uzbrojenia. Żaden z dokumentów nie wskazywał, aby plan ten obejmował swoim zasięgiem również tereny zielone, drogi i szlaki komunikacyjne, pod które zagospodarowano wnioskowaną do zwrotu nieruchomość.

Zdaniem skarżącej, wskazany dokument w postaci załącznika nr 2 do decyzji WDRMiOW przedstawia opis uzbrojenia wokół budynku KW PZPR, a nie jak wskazuje organ, wokół budynku Urzędu Wojewódzkiego, a zatem wniosek, że zawiera on projekt drogi prowadzącej do budynku Urzędu Wojewódzkiego jest nieuprawniony. Ponadto organy zaniechały przeprowadzenia dowodu na okoliczność, czy faktycznie zrealizowana droga jest drogą, które dotyczy załącznik nr 2 planu realizacyjnego, jak również zaniechały ustalenia w jakim czasie zostały wykonane ciągi piesze.

W ocenie skarżącej cel wywłaszczenia winien wynikać z decyzji o wywłaszczeniu i winien być rozumiany bardzo ściśle, zaś fakt zrealizowania innego celu niż zakładany przy wywłaszczeniu nie stoi na przeszkodzie zwrotowi nieruchomości. Ani z opisu technicznego, ani z map przedstawiających całość inwestycji nie wynika, aby na wywłaszczonej nieruchomości planowano realizację drogi lub ciągu pieszego do budynku Urzędu Wojewódzkiego. Zatem uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie zrealizowano celu wywłaszczenia jakim była budowa budynku KW PZPR wraz z uzbrojeniem, a zatem organ winien uznać nieruchomość za zbędną na cel wywłaszczenia. Tym bardziej, że budowa infrastruktury technicznej z natury rzeczy nie koliduje ze zwrotem nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżącej w postępowaniu sądowym zasądzono odszkodowanie za część wywłaszczonej nieruchomości, bowiem Gmina zbyła część działki nr 8838/15 na rzecz podmiotu prywatnego. Sprawa prowadzona przed Sądem Okręgowym [...], Sądem Apelacyjnym [...] a następnie przed Sądem Najwyższym zakończyła się prawomocnym zasądzeniem odszkodowania stanowiącego równowartość części zbytej nieruchomości, zaś przesłanką zasądzonego odszkodowania było m.in. ustalenie, że cel wywłaszczenia na wskazywanej części nieruchomości nie został zrealizowany. Sądy powszechne i Sąd Najwyższy uznały, że celem wywłaszczenia objęta była wyłącznie budowa budynku KW PZPR wraz z ściśle określonymi elementami uzbrojenia, wśród których nie zaprojektowano dróg i innych szlaków prowadzących do Urzędu Wojewódzkiego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badanie legalności obejmuje kontrolę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego i ich wykładni, jak również przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Zasady zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, o jaki ubiegała się skarżąca, zostały określone w dziale III rozdziale 6 ustawy w dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.) – dalej również - "ugn". Zgodnie z art. 136 ust. 3 tej ustawy poprzedni właścicieli lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Art. 137 ust. 1 określa 2 przypadki "zbędności" na cel wywłaszczenia:

1) kiedy pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia albo

2) kiedy pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany,

W ust. 2 przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Ww. przepisy znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 216 ust. 1 ugn, jako do nieruchomości nabytej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Jak wynika z treści art. 137 ust. 1 ugn, w postępowaniu toczącym się na wniosek o zwrot nieruchomości kluczowe znaczenie ma wyjaśnienie 3 podstawowych kwestii – jaki był cel wywłaszczenia, czy i kiedy został zrealizowany oraz jakie jest obecne przeznaczenie nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie cel wywłaszczenia został określony w wielokrotnie już wspominanej decyzji Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich z dnia [...] września 1976 nr [...] jako "budynek administracyjny KW PZPR i Urzędu Wojewódzkiego wraz z uzbrojeniem (gaz, wodociąg, kanalizacja sanit. i deszcz., elektryczna WN, telekomunikac.)". Na tę decyzję i tak określony w niej cel powołano się w akcie wywłaszczenia – umowie sprzedaży działki nr 8838/15 na rzecz Skarbu Państwa z dnia 18 lutego 1977 r.

Niesporny jest obecny sposób zagospodarowania części dawnej działki 8838/15 objętej zakresem niniejszego postępowania – tj. działek nr 3049/4, 3081/3, 3081/6, 3081/8 jako część drogi, zieleń, ciąg pieszy (chodnik), znajdujące się w okolicy obecnego gmachu [...] Urzędu Wojewódzkiego.

Kontrowersje w sprawie budzi interpretacja celu wywłaszczenia. Organy wywodzą, że choć nigdy nie powstał budynek KW PZPR, to cel został zrealizowany, skarżąca prezentuje przeciwstawne stanowisko, rozumiejąc cel wywłaszczenia "dosłownie" i wywodząc, że skoro wyraźnie oznaczony w decyzji lokalizacyjnej budynek nie powstał to nie może być mowy o realizacji celu wywłaszczenia, konsekwentnie też nie mogła powstać infrastruktura, co do zasady zresztą realizacja infrastruktury technicznej takiej jak wymieniona w decyzji lokalizacyjnej nie stanowi przeszkody do zwrotu nieruchomości.

Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że nie ustalono w nim precyzyjnie kiedy został zrealizowany obecny sposób zagospodarowania ww. działek, choć kwestia ta była jedną z okoliczności, która spowodowała uprzednio wydanie decyzji kasacyjnej (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.). Organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia, dotyczącego zresztą nie wszystkich działek objętych niniejszym postępowaniem, że "droga została zbudowana na potrzeby budowy budynków dla Urzędu Wojewódzkiego [...] jeszcze przed rokiem 1985", podsumowując, że kwestia ta nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy istotnego znaczenia.

Z taką sugestią zgodzić się nie można, mając na względzie treść art. 137 ust. 1 ugn, a także wspomniany w zaskarżonej decyzji wyrok Trybunału Konstytucyjnego.

Określenie czasu realizacji obecnego zagospodarowania nieruchomości nie miałoby znaczenia przy ustaleniu, że na nieruchomości zrealizowano inny cel niż ten, dla którego wywłaszczono nieruchomość. Takiej oceny nie można jednak zdaniem Sądu wywieść w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zasadniczym mankamentem postępowania dowodowego w niniejszej sprawie jest brak precyzyjnego ustalenia podstawowych dla postępowania faktów, a mianowicie czy budynek będący obecnie siedzibą [...] Urzędu Wojewódzkiego jest tym samym budynkiem, który w chwili przejęcia działki przez Skarb Państwa od poprzednika prawnego skarżącej w 1977 r. był projektowany jako budynek Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Z dołączonych do akt administracyjnych materiałów dotyczących realizacji "budynku administracyjnego KW PZPR i Urzędu Wojewódzkiego wraz z uzbrojeniem" wynika, że wówczas planowany budynek Urzędu Wojewódzkiego miał być zrealizowany w innym miejscu, natomiast treść zaskarżonej decyzji oraz pisma procesowe skarżącej zdają się wskazywać, że obecnie istniejący Urząd mieści się w budynku przewidzianym dla KW PZPR. Kwestia ta winna być jednak w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyjaśniona i wykazana stosownymi dowodami. W przypadku zaś ustalenia, że budynek [...] Urzędu Wojewódzkiego powstał w miejscu poprzednio planowanego budynku KW PZPR organ winien rozważyć czy doszło do odstąpienia od realizacji celu wywłaszczenia i realizacji innego celu publicznego, czy też do jego “modyfikacji" i na czym ona polegała, a następnie dopiero, po wcześniejszym ustaleniu daty obecnego zagospodarowania działek 3049/4, 3081/3, 3081/6, 3081/8 dokonać oceny czy sposób ich zagospodarowania mieści się w celu wywłaszczenia wskaznym w decyzji realizacyjnej z dnia [...] września 1976 r. Finalnie organ winien odnieść swoją ocenę stanu faktycznego do treści art. 137 ust. 1 ugn, a w razie potrzeby także do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., P 38/11, OTK-A 2014/3/31.

Brak ww. ustaleń czyni postępowanie dowodowe wadliwym, bo przeprowadzonym z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a w szczególności zobowiązują do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a nastepnie jego oceny na podstawie całokształtu zebranych dowodów. Naruszenie to Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdzając jednocześnie, że uzupełnienie materiału dowodowego nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, a zatem zgodnie z art. 136 k.p.a. może być dokonane przez organ odwoławczy i z tych przyczyn Sąd uchylił jedynie zaskarżoną decyzję, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a.

Brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności uniemożliwił Sądowi odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, przede wszystkim zaś odpowiedź na zasadnicze w sprawie pytanie czy na nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia czy też stała się ona zbędna na ten cel w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja nie przyznaje żadnych praw i nie nakłada obowiązków, Sąd odstąpił od stosowania art. 152 P.p.s.a. i określenia czy i w jakim zakresie decyzja ta może być wykonana.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.