Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1239/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Partycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1516/14 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1516/14 oddalił skargę J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Sąd orzekał na podstawie ustalonego stanu faktycznego:

Prezydent Miasta Krakowa działając jako organ I instancji podjął wątpliwościach co do prawidłowości przeprowadzanych badań i zgodności wpisów w dniu [...] grudnia 2009 r. na podstawie protokołu Transportowego Dozoru Technicznego i Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] z kontroli stacji pojazdów prowadzonej przez R. i J. N. Centrum Usług Motoryzacyjnych z siedzibą stacji w P. przy ul. B. [...]. J. N. jest wspólnikiem spółki cywilnej prowadzącej Okręgową Stację Kontroli Pojazdów Nr [...] oraz jednocześnie osobą wyznaczoną do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, zgodnie z posiadanym uprawnieniem diagnosty Nr [...]. Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w dniu [...] listopada 2009 r. przez inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego i Starostwa Powiatowego w P., a wobec ustaleń kontrolnych dotyczących licznych naruszeń przepisów w zakresie badań technicznych pojazdów przeprowadzonych przez diagnostę J. N., Starostwo Powiatowe w P. przesłało materiał kontrolny celem jego wykorzystania zgodnie z kompetencją właściwą dla miejsca wydania uprawnienia diagnosty tożsamego z miejscem zamieszkania diagnosty. W wyniku kontroli stwierdzono, że diagnosta J. N. przeprowadził z naruszeniem obowiązujących przepisów badania techniczne pojazdów. Wszystkie nieprawidłowości oraz ich charakter zostały szczegółowo opisane w protokole.

W dniu [...] lutego 2010 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W trakcie postępowania wpłynęły dodatkowe protokoły od innych organów, które szczegółowo opisywały przewinienia i nieprawidłowości poświadczenia nieprawny w dokumentach pojazdów poddanych badaniu przez skarżącego.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. orzekł o cofnięciu J. N. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. działając na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] orzekającą o cofnięciu J. N. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta (w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa) cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1). Starosta cofa również uprawnienia, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Zgodnie z orzecznictwem sądowym dla zastosowania względem diagnosty sankcji cofnięcia uprawnień diagnosty, stosownie do przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wystarczające jest powzięcie przez organ faktów uzasadniających zastosowanie wspomnianej sankcji z innego wiarygodnego źródła niż kontrola. Taka sytuacja może mieć miejsce, jeśli organ otrzymał informację o nieprawidłowo przeprowadzonych badaniach od Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Pozyskanie takich informacji obliguje organ administracji do wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy i na tej podstawie wydania właściwego rozstrzygnięcia. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, (Dz.U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2250 ze zm.) J. N. przeprowadził [...] badań technicznych pojazdów poddanych analizie. Stosowne zgłoszenia zostały złożone wskutek kontroli: z dnia [...].11.2009 (protokół kontroli nr [...] z [...].11.2009) oraz z dnia [...].04.2011 (protokół kontroli nr [...] z [...].04.2011). Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w działaniu diagnosty. W przypadku kontroli z dnia [...].11.2009 ustalono brak dokumentacji stwierdzającej, że w płycie podłogowej przebudowanego samochodu ciężarowego na autobus zamontowane kotwiczenia siedzeń miały homologację i spełniały wymogi § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia [...].12.2003 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, póz. 262 ze zm.). Skutkiem tego kontrolerzy stwierdzili, iż brak było podstawy do określenia wyniku badania jako pozytywny. Z kolei w protokole kontroli z dnia [...].04.2011 r. zanotowano rozbieżność pomiędzy masą własną pojazdu ustaloną przez diagnostę i rzeczywistą masą własną pojazdu w momencie kontroli. Wskazano także, że diagnosta błędnie ustalił dopuszczalną liczbę miejsc w pojeździe. Przebudowy dokonane były przez uprawnionych do tego przedsiębiorców. W związku z tym, iż badaniu poddane zostały pojazdy, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych powodujących zmianę danych zamieszczanych w dowodzie rejestracyjnym dotyczących "rodzaju, podrodzaju pojazdu, przeznaczenia, masy własnej, dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc, dopuszczalnej masy całkowitej po istotnej zmianie położenia środka ciężkości pojazdu lub innej istotnej zmianie konstrukcyjnej, dopuszczalnej masy całkowitej ciągniętej przyczepy, największego dopuszczalnego nacisku osi po zmianie konstrukcyjnej powodującej istotną zmianę rozkładu nacisku na osie pojazdu" (§ 2 ust. l pkt 5 lit. a), diagnosta w świetle rozporządzania zobowiązany był do przeprowadzenia badania dodatkowego, obejmującego oprócz czynności przewidzianych dla badania okresowego także "specjalistyczne badanie polegające na sprawdzeniu i ocenie prawidłowości dokonanych zmian z przepisami ustawy i rozporządzenia o warunkach technicznych, w zakresie, o którym mowa w pkt 14 załącznika nr l do rozporządzenia" oraz zobligowany był do sporządzenia opisu i oceny zmian oraz określenia nowych danych technicznych pojazdu (§ 3 ust. l pkt . 8). Do danych tych należą m.in. masa własna pojazdu oraz dopuszczalna liczba przewożonych pasażerów, określane zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr 6 rozporządzenia ("Sposób ustalania nieznanych danych technicznych pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego"). Zgodnie z § 2 ust. l załącznika: "Przy ustalaniu nieznanych danych technicznych pojazdu (§ 1) należy w możliwie największym stopniu wykorzystywać dostępne informacje zawarte w takich źródłach, jak przepisy i dokumenty homologacyjne, dane producenta pojazdu, katalog marek i typów pojazdów homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, opracowywany przez Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie, a w indywidualnych wypadkach inne wiarygodne publikacje i dokumenty, dotyczące danego pojazdu lub jego zespołów i elementów". Załącznik zawierał także precyzyjne zasady ustalania masy własnej pojazdu (przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu, przy czym w przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych ustalona dopuszczalna masa całkowita nie może przekraczać jej pierwotnej wielkości, a w razie powstania trudności w ustaleniu podstawowych parametrów pojazdu, powinno się zażądać opinii rzeczoznawcy samochodowego - § 3) oraz liczby miejsc w pojeździe (łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości 75 kg, a kolejnych w wysokości 68 kg, z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia z dnia 21.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - § 5). Warunki określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia określają, iż średnia masa jednego pasażera wraz z bagażem dla autobusów innych niż miejskie wynosi 71 kg. W wyniku złożonych w toku postępowania wyjaśnień oraz na podstawie dołączonych dokumentów homologacyjnych, wątpliwości wskazane przez kontrolerów po kontroli w dniu [...].11.2009 r. (brak dokumentacji uwiarygadniającej, że kotwiczenia siedzeń w podłodze pojazdu są homologowane) nie zostały potwierdzone. Z kolei precyzyjna analiza ustalanych przez diagnostę danych technicznych pojazdów po przebudowie wskazuje, że ustalenia parametrów masy własnej oraz dopuszczalnej liczby miejsc dokonywane były z naruszeniem obowiązujących procedur nie tylko w odniesieniu do pojazdu kontrolowanego przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...].04.2011 r. (badanie nr [...]), ale także w odniesieniu do pojazdów wskazanych w protokole kontroli w dniu [...].11.2009 r. W przypadku badania [...] masa pojazdu oznaczona została w wysokości 2100 kg, podczas gdy badanie przeprowadzone w związku z kontrolą Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wykazało masę 2720 kg (dowód ważenia nr [...] wydany przez Międzygminne Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami i Energetyki Odnawialnej M. Sp. z o.o.). W konsekwencji błędne ustalenie masy pojazdu spowodowało niewłaściwe ustalenie dopuszczalnej liczby przewożonych pasażerów na 20, gdy liczba ta powinna była wynosić 10. W pozostałych siedmiu przypadkach badań przeprowadzonych pod rządami rozporządzenia z 2003 r. dane zostały przedstawione zbiorczo w tabeli nr 1. Na podstawie tych danych organ odwoławczy stwierdził, że w jednym przypadku, wskutek montażu [...] siedzeń dla pasażerów, szyb bocznych, wykładziny antypoślizgowej, oświetlenia środka oraz stopnia, tapicerowania wnętrza, masa własna pojazdu wzrosła o 307 kg (badanie poz. [...]), również w jednym przypadku o 220 kg (badanie poz. [...]). W przypadku poz. [...] porównanie dowodu rejestracyjnego włoskiego z [...].07.2006 r. oraz ustaleń diagnosty pozwala stwierdzić rozbieżność w ustaleniu dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy własnej. W przypadku masy własnej nastąpił wzrost o 250 kg, a dopuszczalna masa całkowita o 1100 kg. W pozostałych przypadkach masa ta spadła o 20, 40 lub 120 kg. Organ odwoławczy stwierdził, że przebudowa pojazdu polegająca na wyposażeniu go o nowe elementy oczywiście musi wzrosnąć, a nie spaść. Wzrost ten został zanotowany przez skarżącego wyłącznie w trzech przypadkach, przy czym w jednym z nich o 1100 kg powiększeniu uległa dopuszczalna masa całkowita pojazdu.

W trzech przypadkach skarżący niewłaściwie wyznaczył dopuszczalną liczbę pasażerów. Zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, jako średnią masę pasażera wraz z bagażem przyjmuje się 71 kg, a zatem w przypadku badań póz. [...], [...] oraz nr [...] obliczenia te zostały dokonane niewłaściwie. Organ podkreślił, że niewłaściwe ustalenie masy własnej pojazdu skutkowało również wadliwym wyznaczeniem dopuszczalnej liczby pasażerów. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie wykonał ważenia pojazdów zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych, wykorzystywał informacje przekazywane przez firmy: I. ul. F., [...]-[...] K. oraz Przedsiębiorstwa wielobranżowego "F." F. J., ul. S. [...], [...] W.. Sam skarżący przyznał, iż masę własną ustalał na podstawie oświadczenia właściciela twierdząc, że nie było ustalonych zasad dokonywania ważenia pojazdów. Z kolei w trzech przypadkach w zakresie ustalenia dopuszczalnej liczby osób w pojeździe skarżący naruszył § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów (póz. [...], [...], [...]). W takiej sytuacji powinien był stwierdzić, że pojazdy nie spełniają wymagań technicznych, o których mowa w art. 66 ustawy, w zakresie wymogów co do liczby osób i niezbędnego wyposażenia.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2009 r Nr 155, poz. 1232 ze zm.) skarżący wykonał badania techniczne m.in. pojazdów po przebudowie. Przebudowy dokonane były przez uprawnionych przedsiębiorców, a skarżący miał dokonać sprawdzenia prawidłowości tych zmian. Wyniki badania były przez niego zamieszczone w rejestrze badań technicznych oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu, zawierającym opis zmian dokonanych w pojeździe. Podejrzenia o nieprawidłowościach w działaniu diagnosty zostały zgłoszone w protokołach kontroli nr [...] z [...].11.2009, [...] z [...].05.2011 r. oraz [...] z [...].07.2011 r. Organ podniósł, że diagnosta zobowiązany był do przeprowadzenia badania technicznego pojazdów w zakresie przewidzianym w § 3 ust. l pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, zgodnie z którym badanie techniczne w przypadku, "w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych, w sposób określony dla okresowego badania technicznego oraz zakres czynności określonych w pkt l i 2 działu I załącznika nr 4 do rozporządzenia, a także ustalenie nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego w sposób określony w dziale II załącznika nr 4 do rozporządzenia oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia". A zatem oprócz przeprowadzenia czynności przewidzianych dla badania okresowego, diagnosta zobowiązany był m.in. do zbadania zgodności dokonanych zmian z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych, ponadto powinien ustalić dane, w szczególności dopuszczalną ładowność lub dopuszczalną masę całkowitą oraz liczbę miejsc (§ l działu II załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r.). Zgodnie z § 3. 1 pkt l Działu II załącznika nr 4 ww. rozporządzenia, masę własną pojazdu ustala się albo przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu. W razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy o Prawo o ruchu drogowym, lub w szczególnych przypadkach - dodatkowo odpowiednio innej specjalności (pkt 3). Z kolei § 5. ust. l przewidywał, iż "Liczbę miejsc w pojeździe ustala się tak, aby: łączna masa osób znajdujących się w pojeździe nie powodowała przekroczenia jego dopuszczalnej masy całkowitej; masę pierwszej osoby przyjmuje się w wysokości [...] kg, a kolejnych w wysokości [...] kg, z zachowaniem warunków § 17 ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych". Warunki określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia określają, iż średnia masa jednego pasażera wraz z bagażem dla autobusów innych niż miejskie wynosi [...] kg. Dane dotyczące badanych pojazdów zostały ujęte w tabeli nr 2. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że skarżący: l) w niewłaściwy sposób ustalał masę badanych pojazdów, a tym samym dokonał nieprawidłowej oceny zgodności dokonanych zmian z ustawą i rozporządzeniem o warunkach technicznych; 2) niewłaściwie obliczał dopuszczalną liczbę pasażerów. Wprawdzie waga nie była elementem obowiązkowym stacji diagnostycznej, to jednak diagnosta mógł ustalić masę własną pojazdu jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdów, albo zwrócić się po opinię do rzeczoznawcy (§3.1 pkt l i 3 działu II załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r.). Innego typu naruszeniem było nieprawidłowe ustalanie dopuszczalnej liczby pasażerów. Na podstawie ustalonej masy pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, uwzględniając, iż średnio na jednego pasażera wraz z bagażem przypada 71 kg, w kilku przypadkach liczba pasażerów została zawyżona o l (Mercedes Benz Sprinter 311 CDI, nr rej. [...], póz. [...]; Volkswagen LT 35, nr rej. [...], póz. [...]; Mercedes Benz Sprinter 315 CDI, nr rej. [...], póz. [...]; Mercedes-Benz 312 2.9 TD Sprinter, nr rej. [...]., poz. [....]). W powyższych przypadkach Diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 29 stycznia 2015 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. Nr 153, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) Zgodnie z powyższym przepisem starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W rozpoznawanej sprawi należy stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych poprzedziło postępowanie administracyjne, które zostało wszczęte w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] listopada 2009 r. przez inspektorów Transportowego Dozoru Technicznego i Starostwa Powiatowego w P. , w wyniku której ustalono liczne naruszenia przepisów w zakresie badań technicznych pojazdów przeprowadzonych przez skarżącego. Postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty zostało wszczęte z urzędu w związku z informacją dotyczącą wyniku powyższej kontroli, ujętą w protokole przekazanym organowi pierwszej instancji w dniu [...] grudnia 2009 r.

Dokonując oceny zapisów dokonanych przez skarżącego, organ przeprowadził szczegółową analizę zmian dokonanych w pojazdach, charakteru tych zmian i ich wpływu na parametry pojazdu. W oparciu o zgromadzone dowody organ stwierdził, że badania techniczne przeprowadzone zostały przez skarżącego nieprawidłowo i zakwestionował wpisaną do załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym - masę własną pojazdu.

Sąd w całości podzielił stanowisko organów, jako zgodne z prawem i znajdujące uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Badania techniczne zostały przeprowadzone przez skarżącego nieprawidłowo, bowiem masa własna wpisana do ww. załącznika była niezgodna ze stanem faktycznym.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że w okresie pomiędzy badaniem technicznym przeprowadzonym przez skarżącego, a datą kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Transportu Drogowego w przedmiotowych pojazdach zostały dokonane dalsze przeróbki, skutkujące zmianą masy własnej pojazdu, należy stwierdzić że zarzut ten nie został poparty żadnym dowodem, a zatem nie ma wpływu na ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów. Tym samym nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.). Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania było ustalenie, czy badania techniczne zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Jak wyżej wykazano, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem w wydanych przez skarżącego zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdów została wpisana masa własna pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Stwierdzenie tej okoliczności obligowało organ do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada regułom ustalonym w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera uzasadnienie faktyczne, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest obszerne, wyczerpujące i logiczne.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił:

1. Na podstawie art. 174 pkt . 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest, art. 145 § 1 pkt 1 lite) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a, oraz art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77-§ 1 kpa, art. 138 § 1 pkt 1, oraz 107 § 3 kpa tj. poprzez brak logicznego wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego w sprawie, a tym samym bezpodstawne stwierdzenie, że w sprawie niniejszej ziściły się przesłanki uzasadniające cofnięcie uprawnień skarżącemu, tj. przesłanki z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym

2. Na podstawie art. 174 pkt . 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, to jest:

a. pkt . 14.1 załącznika nr 1 oraz § 3 i 5 załącznika nr 6 do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku o warunkach technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

b. pkt . 2 działu I oraz § 3 i § 5 załącznika nr 4 do rozporządzenia z dnia 18 września 2009 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku o warunkach technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

- wszystkie w/w przepisy poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, tj. nieuzasadnione przyjęcie, że na skarżącym ciążył obowiązek osobistego ważenia pojazdów, jak również skorzystania z opinii biegłego rzeczoznawcy, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania, iż skarżący zastosował nieprawidłowy sposób ustalenia masy własnej pojazdów, co zarzutowało automatycznie również na sposób obliczania dopuszczalnej liczby pasażerów; jak również poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż /w przepisy w zakresie ustalania dopuszczalnej ilości miejsc w pojeździe w sposób jednoznaczny wskazują, iż w niniejszej sprawie waga kolejnych osób ma być ustalana na poziomie [...] kg, podczas gdy z przepisów wynika, iż w tej materii przepisy budzą wątpliwości interpretacyjne, co w konsekwencji nie powinno rodzić negatywnych skutków dla skarżącego w sytuacji przyjęcia przez skarżącego wagi na poziomie większej, bądź równej [...] kg, i jednocześnie mniejszej niż [...] kg.

c. § 14 oraz Załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 roku w sprawie szczególnych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, tj, uznanie, iż skarżący nie dysponował odpowiednim wyposażeniem kontrolno - pomiarowym pozwalającym na zważenie pojazdu, tym samym był zobligowany do zasięgnięcia opinii biegłego rzeczoznawcy w sytuacji, gdy w/w regulacja stanowiąca zamknięty katalog urządzeń kontrolno — pomiarowych nie zawiera zapisu o legalizowanej wadze."

d. art. 84 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego zostało wykazane, że skarżący nie miał świadomości błędu w ustaleniach faktycznych; nadto w zakresie badania technicznego dot. pojazdu Matki Mercedes Benz Sprinter nr rej. [...], poz. [...], poprzez jego błędną wykładnię oraz zastosowanie tj. poprzez uznanie, iż w zakresie w/w badania spełniona została jedna z przesłanek cofnięcia uprawnień tj. przeprowadzono stosowną kontrolę w myśl przepisu art. 86 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy tego rodzaju kontrola w zakresie w/w badania nie została przeprowadzona, pomimo złożonego przez WITD w Katowicach wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie określonym w art. 83 b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autor odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia Sądowi I instancji zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt .2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w ramach tej podstawy strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było o tyle zasadne, że autor skargi kasacyjnej odwołując się do podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzje organów wydane zostały z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak logicznego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor przedstawione zarzuty wiąże z odpowiedzią na pytanie o zakres obowiązków diagnosty wykonującego dodatkowe badanie techniczne pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany dopuszczonych przez prawo elementów powodujących zmianę, danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, w tym w zakresie odnoszącym się do masy własnej pojazdu oraz liczby miejsc w pojeździe, w sytuacji zmiany przeznaczenia pojazdu z ciężarowego na autobus. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej stoi na stanowisku, że diagnosta przy ustalaniu masy własnej pojazdu może poprzestać na wykorzystaniu informacji uzyskanych od właścicieli pojazdów i przedsiębiorców. Zauważyć należy, że uzasadniając swoje stanowisko kasator z jednej strony podnosi, iż ustawodawca nie wskazał aby diagnosta miał sam ustalać dane w zakresie masy własnej pojazdu, a z drugiej strony stwierdza, że diagnosta przy ustalaniu masy własnej pojazdu winien wykorzystać wszelkie dostępne mu dane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. W tej mierze - co wymaga szczególnego podkreślenia i o czym mowa będzie jeszcze dalej - zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (vide wyrok NSA z dnia 26.11. 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20.01. 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12.03. 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18.03. 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13- niepublikowane).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. w szczególności przedstawia motywy, którymi kierował się Sąd I instancji uznając, że rezultat postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie uzasadniał stanowisko o ziszczeniu się określonych przepisem art. 84 ust.3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłanek nałożenia sankcji administracyjnej w postaci cofnięcia uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych pojazdów. Tym samym zasadnie Sąd I instancji ocenił, że organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wskazanych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. W tym miejscu podkreślić należy, że czym innym jest ustalenie określonego faktu, a czym innym jego prawna ocena. Pamiętać bowiem należy, że ocena czy obowiązujące przepisy prawa nakładają na diagnostę, w sytuacji określonej na wstępie, obowiązek ustalenia masy własnej pojazdu i liczby pasażerów w oparciu o inne czynności niż tylko oświadczenie właściciela kontrolowanego pojazdu czy przedsiębiorcy, nie może być utożsamiana ze sferą faktów, a stanowi ocenę formułowaną na etapie stosowania prawa, a więc jest elementem procesu subsumcji stanu faktycznego pod konkretny przepis prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.

W szczególności należy stwierdzić, że podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 84 ust.3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym. Należy podkreślić, że odpowiedzialność wynikająca z przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost treść tego przepisu: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.

Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika więc jednoznacznie, że wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę, nie mogą być brane pod uwagę (vide wyroki NSA: z dnia 12.09. 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11; z dnia 27.06. 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11, z dnia 12.01. 2012 r., sygn. akt II GSK 1395, z dnia 25.02. 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14; z dnia 12.04. 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12- niepublikowane).

Odnosząc się natomiast do kwestii nieprawidłowej wykładni art. 84 ust. 3 p.r.d. zauważyć należy, iż przepis ten spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest więc odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. Surowość prawa w tym zakresie, odnoszona właśnie do wskazanych obowiązków i skutków ich zaniedbania przez diagnostę, a przez to możliwych następstw takiego działania, na tle niniejszej sprawy nie przemawia za prezentowanym przez stronę skarżącą stanowiskiem. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie pozostawia wątpliwości co do obligatoryjnego charakteru cofnięcia uprawnień, w sytuacji stwierdzenia opisanych w nim uchybień (vide wyrok NSA z 24.01. 2017 r., sygn. akt II GSK 2988/15 oraz wyrok NSA z 24.01.2017 r., sygn. akt II GSK 2832/15 niepublikowane).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego regulacje prawne odnoszące się do obowiązków diagnosty wskazują, iż ma on obowiązek sprawdzić wszystkie wymagane prawem elementy pojazdu i jego wyposażenia. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zatem, że z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie zatrudniony jako uprawniony diagnosta, dokonując badań diagnostycznych w postaci badań dodatkowych po dokonanych zmianach konstrukcyjnych pojazdów powodujących zmianę rodzaju pojazdu z ciężarowego na autobus, szczegółowo opisanych poprzez podanie numerów badania technicznego, masę własną pojazdów ustalił opierając się na informacjach przekazanych przez firmy dokonujące zmian konstrukcyjnych lub na oświadczeniach właścicieli pojazdów, w których tych zmian dokonano. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że w kilku przypadkach, po dokonaniu przebudowy samochodu z ciężarowego na autobus, ustalona masa pojazdu była niższa lub równa dotychczasowej, a w przypadku badania oznaczonego numerem [...] przebudowa spowodowała wzrost masy o 80 kilogramów, w przypadku badania oznaczonego numerem [...] przebudowa samochodu spowodowała wzrost masy o 5 kilogramów, w przypadku badania oznaczonego numerem [...] przebudowa samochodu nie spowodowała wzrostu masy, w przypadku badania oznaczonego numerem [...] przebudowa samochodu spowodowała spadek masy o 265 kilogramów. Natomiast po przeprowadzeniu badania oznaczonego numerem [...], w wyniku którego stwierdzono montaż [...] siedzeń dla pasażerów, szyb bocznych, tapicerki we wnętrzu pojazdu, wykładziny antypoślizgowej, oświetlenia środka pojazdu i stopnia, przegrody za siedzeniem kierowcy, w zaświadczeniu wskazano na wzrost masy pojazdu o 5 kilogramów.

Prawidłowo ustalona masa własna pojazdu decyduje o ustaleniach w zakresie ładowności pojazdu, co w przypadku autobusów pozostaje w związku z masą przewożonych pasażerów, a co za tym idzie dopuszczalną liczbą miejsc dla przewożonych pasażerów. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że odwołując się do regulacji prawnych zawartych w § 3 i w § 5 załącznika numer 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach oraz do regulacji prawnych zawartych w § 3 i § 5 załącznika numer 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, nie sposób pominąć tego, iż przepisy te zostały umieszczone w dziale odnoszącym się do sposobu ustalania nieznanych danych technicznych pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego, a w przypadku rozporządzenia z 2009 roku mowa jest o "...nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu". Z treści § 2 zawartego w załączniku numer 6 i w załączniku numer 4 wynika jakie informacje winny służyć ustalaniu nieznanych danych i jakie powinny być źródła tych informacji. Powołane wyżej przepisy w § 3 i w § 5 załącznika numer 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 roku oraz § 3 i § 5 załącznika numer 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 roku wskazują jak należy ustalać masę własną pojazdu oraz liczbę miejsc w pojeździe. Tak więc masę własną pojazdu ustala się w dwojaki sposób albo przez zważenie całego pojazdu albo jako sumę mas wynikających z nacisków poszczególnych osi pojazdu. Przy czym wyraźnie podnosi się w § 3 ust.3 obu rozporządzeń, że w przypadku powstania trudności w ustaleniu podstawowych parametrów pojazdu, powinno zażądać się opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy lub w szczególnych przypadkach – dodatkowo odpowiednio innej specjalności.

W związku z powyższym uznać należy, że wskazane regulacje prawne nie dają podstaw do uznania, że masę własną pojazdu można ustalać w sposób w jaki zrobił to w rozpoznawanej sprawie skarżący. Przy czym wskazać należy, że ani Sąd I instancji ani organy nie stawiały zarzutu skarżącemu odnoszącego się do braku odpowiedniej wagi jako elementu wyposażenia stanowiska diagnostycznego. To diagnosta ma obowiązek sprawdzić wszystkie wymagane prawem elementy pojazdu i jego wyposażenia, a w przypadku zmian konstrukcyjnych między innymi ustalić nieznane dane techniczne pojazdu w tym jego masę własną i liczbę miejsc w pojeździe. Z tym, że ustaleń tych winien dokonać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym także przy wykorzystaniu opinii rzeczoznawcy samochodowego bądź innego specjalisty. Bowiem brak uzasadnienia prawnego do tego aby tak istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym elementy były ustalane na podstawie oświadczeń bez udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości wskazanych wyżej parametrów.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni i zastosowania wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzeń (pkt 14.1 załącznika nr 1, pkt 2 działu I). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów ani nie odnosił się do ich zastosowania.

Zasadnie zatem Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów dotyczące ustalenia, że skarżący kasacyjnie za naruszenie ww. przepisów ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.