Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 228/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skarg P. Spółka Akcyjna w B. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oddala skargi


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2004 roku w K. zatrzymane zostały do kontroli drogowej pojazdy należące do P. S.A. w B.. W toku kontroli inspektorzy transportu drogowego poczynili następujące ustalenia faktyczne, udokumentowane protokołami z kontroli nr [...],[...],[...],[...]:

Pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierował R. K. W chwili kontroli wykonywał przewóz dzieci z H. do K., do gimnazjum, w ramach dowozu dzieci do szkoły.

Pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierował J. G. W chwili kontroli wykonywał przewóz dzieci z K. do K., do gimnazjum, w ramach dowozu dzieci do szkoły.

Pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierował M. S. W chwili kontroli wykonywał przewóz dzieci z G. do K., do gimnazjum, w ramach dowozu dzieci do szkoły.

Pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierował R. K. W chwili kontroli wykonywał przewóz dzieci z B. do K., do gimnazjum, w ramach dowozu dzieci do szkoły.

Wykonywane przez P. S.A. w B. przewozy odbywały się na podstawie zawartej w dniu [...] sierpnia 2004 roku umowy z Z. w K.. Wynika z niej, że P.S.A. w B. zobowiązał się do dowożenia na zajęcia szkolne i odwożenia po zakończeniu tych zajęć uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych na terenie gminy K., na warunkach określonych w "harmonogramie przewozu uczniów", stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. Z harmonogramu wynika miejsce i czas dowożenia i odwożenia uczniów, skład i ilość przewożonej grupy.

Powyższe przewozy spełniały znamiona przewozu regularnego specjalnego. Wykonywane były bowiem regularnie, w czasie roku szkolnego, na podstawie znanego pasażerom czasu przejazdu. Osoby, które przewożono były uczniami gimnazjum w K.. Dowozy tych uczniów i ich opiekunów dokonywane były w czasie określonym przez rozkład zajęć. Przewozów takich nie można uznać za okazjonalne albowiem regularna powtarzalność czasu przyjazdu i odjazdu oraz powtarzalność tras przejazdu, także wsiadanie przez pasażerów na określonych w harmonogramie przestankach o podanych im do wiadomości porach dowodzi charakteru przewozów regularnych. Nadto przewozowi podlegała określona grupa osób – uczniów gimnazjum w miejscowości K. i ich opiekunowów. Inni pasażerowie nie byli zabierani.

Przedmiotowe przewozy wypełniały więc dyspozycję art. 4 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. z 2004r.,poz. 2088 ze zm./ i stanowiły przewozy regularne specjalne.

Mimo wykonywanych przewozów dzieci w ramach linii regularnej specjalnej kierowcy nie okazali do kontroli zezwolenia na wykonywanie linii regularnej specjalnej.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia podlega karze, o czym stanowi art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z lp. 1.2.1 załącznika do ustawy kara za powyższe naruszenia wynosi 6000.00 złotych.

W konsekwencji poczynionych ustaleń:

Decyzją z dnia [...]sierpnia 2005 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. S.A. w B. karę pieniężną w wysokości 6000.00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. S.A. w B., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...]utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy,

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. S.A. w B. karę pieniężną w wysokości 6000.00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. S.A. w B., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...]utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. S.A. w B. karę pieniężną w wysokości 6000.00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. S.A. w B., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. S.A. w B. karę pieniężną w wysokości 6000.00 złotych. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. S.A. w B., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 roku nr [...]utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Skargi na powyższe decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 roku wniosło P. S.A. w B. wnosząc o ich uchylenie.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciło:

naruszenie art. 4 ust. 9 ustawy o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204, poz. 2088 z 2004r., ze zm./ poprzez przyjęcie, ze wykonywany przewóz, w dniu [...] września 2004 roku, był przewozem regularnym specjalnym, na który wymagane jest zezwolenie, podczas gdy w rzeczywistości i w oparciu o obowiązujące przepisy był to przewóz okazjonalny, uregulowany w art. 4 ust. 11 ustawy albowiem brak było stałego, podanego do publicznej wiadomości rozkładu jazdy, ilość osób nie była ściśle określona.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Na podstawie art. 11 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zarządził połączenie spraw VI SA/Wa 228/06, VI SA/Wa 229/06, VI SA/Wa 230/06, VI SA/Wa 231/06 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził je pod numerem VI SA/Wa 228/06 albowiem pozostają one ze sobą w związku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad skargi jako niezasadne podlegają oddaleniu.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.

W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie.

W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto organ odwoławczy, wcześniej organ I instancji nie dopuścił się, zdaniem sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów /art. 80 kpa/. Podnoszone przez skarżącego okoliczności były przedmiotem oceny organu. Ocena ta, zdaniem sądu, nie budzi żadnych wątpliwości. Jest trafna i uzasadniona.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego.

Zgodzić się więc należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, iż pojazdy skarżącego wykonywały w dniu kontroli przewóz osób spełniający warunki przewozu regularnego specjalnego.

Skarżący podniósł zarzut, iż wykonywane przez niego przewozy były przewozami okazjonalnymi albowiem godziny odjazdu i przyjazdu były każdorazowo uzgadniane z dyrektorem placówki, nie były więc stałe. Rozkład jazdy nie został upubliczniony poprzez jego ogłoszenie, jak również liczba przewożonych osób była zmienna. Tym samym przewozy miały charakter okazjonalny, a nie regularny specjalny.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego dowiódł, że świadczone przez P. S.A. w B. przewozy miały cechy przewozów regularnych specjalnych. Dowody, na których się oparł są przekonywujące. Stanowią logiczna całość. Skarżący ich nie zakwestionował.

Definicje przewozu regularnego specjalnego zawiera art. 4 pkt 9) w związku z art 4 pkt 7) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz U z 2004r., poz.2088 ze zm./.

Przewozem regularnym specjalnym, jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, a przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich rzeczy:

a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,

b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy,

c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości,

d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18;

W niniejszej sprawie, z przedmiotowych przewozów mogli korzystać jedynie uczniowie gimnazjum, posiadający miesięczne bilety szkolne, a kierowca został zobowiązany do niezabierania osób nieposiadająch takich biletów. Skład przewożonych osób był niezmienny. Były tylko dwa przystanki- początkowy i końcowy. Powyższe okoliczności dowodzą regularnego specjalnego charakteru usługi.

Regularne usługi to przecież usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami przy założeniu, ze pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki, za ustalona opłatą. Usługi polegające na przewozie określonej kategorii pasażerów wykonywane w wyżej przedstawiony sposób uważa się z specjalne usługi regularne. Fakt, że rozkład jazdy był zmienny, zróżnicowany w zależności od potrzeb użytkowników nie ma wpływu na zaliczenie przewozów do usług regularnych specjalnych. Specyfika przewozów – przewozy dzieci, zwłaszcza na początku roku szkolnego, kiedy nie ma stałego planu lekcji, wymusza ich dostosowanie do potrzeb. Ten obowiązek wynikał także z zawartej umowy, której stroną był skarżący. O godzinach przyjazdu czy odjazdu uczniowie byli zawsze powiadamiani. Dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne spełnienie, w sposób dosłowny, wszystkich przesłanek, zwłaszcza przewidzianej w art. 4 pkt 7) a) ustawy. Przesłanka ta zostanie spełniona także wtedy gdy uczniowie zostaną powiadomieni przez dyrekcję o zmianie godziny przyjazdu i odjazdu.

Ustawa o transporcie drogowym w art. 92 penalizuje wykonywanie transportu drogowego za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Warunkiem wykonywania przewozów regularnych jest posiadanie zezwolenia, co wynika wprost z art. 18 ustawy. Jego brak oznacza nic innego jak wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wynikającego z ustawy, w tym wypadku z art. 18 ustawy.

Wobec tego, że P. S.A. w B. wykonywał przewozy drogowe osób regularne specjalne bez wymaganego zezwolenia zasadnym było jego ukaranie.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.