Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4299/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004r. sprawy ze skargi K.U. na z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. obciążył Pana K.U. karą pieniężną w wysokości [...]zł za przejazd pojazdem nienormatywnym w dniu [...] listopada 2002r. po drodze krajowej nr [...]. Ustalenia faktyczne stanowiące podstawę powyższej decyzji organ oparł na protokole kontroli pojazdu, z którego wynika przekroczenie nacisku drugiej osi w ciągniku na drogę o [...]kN. W ocenie organu okoliczność iż pojazdem był przewożony kontener, który pochodził z importu, nie ma znaczenia dla oceny naruszenia przepisów prawa, gdyż przepisy prawa o ruchu drogowym nie przewidują odrębnego traktowania pojazdów nienormatywnych przewożących ładunki z importu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów procesowych dotyczących sporządzenia protokołu z kontroli pojazdu, a także art. 7 i 77 §1 k.p.a. polegające na niezebraniu koniecznego materiału dowodowego, nierozpatrzenie go w całości i przerzucenie obowiązku wyjaśnienia sprawy na stronę.

Podkreślono, iż przewoźnik nie miał możliwości bieżącej kontroli ładunku na pojeździe, gdyż odebrał kontener zaplombowany i nie miał wpływu na rozmieszczenie w nim towaru

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że skoro przewoźnik nie miał możliwości innego załadowania przewożonego towaru na pojeździe, tak aby pojazd posiadał parametry zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz. 432), które obowiązywało w dniu kontroli, należało uzyskać zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym. Obowiązek posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym wynika z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 515 z późn. zm.). Skoro przewoźnik nie dopełnił obowiązku winien ponieść konsekwencje za brak wymaganego zezwolenia.

Za niezasadny organ uznał zarzut strony, że protokół nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. jest niezgodny z wymogami wynikającymi z art. 68 §1 k.p.a. Protokół nr [...] zawiera wszystkie niezbędne składniki. Z protokołu jednoznacznie wynika, kto brał udział w zatrzymaniu i kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Byli to upoważnieni pracownicy zarządu dróg tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w O. – Rejon w K., Pani A.P. i Pan J.A. oraz kierowca kontrolowanego pojazdu Pan F.Z.. W protokole jest określona data tj. [...] listopada 2002r. i godzina [...] kontroli oraz miejsce kontroli droga krajowa nr [...] relacji K. – B. w m. B.. Zgodnie z § 15 ust. 1-6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 maja 1999r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. nr 53, poz. 563) pracownicy zarządów dróg są uprawnieni do kontroli pojazdów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że przekraczają dopuszczalną masę lub nacisk osi. Zgodnie z w/w rozporządzeniem pracownicy w ramach czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego są upoważnieni do legitymowania uczestników ruchu drogowego, sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z używaniem pojazdu oraz sprawdzania stanu technicznego, wymiarów, masy lub nacisków osi pojazdu znajdującego się na drodze oraz używania przyrządów kontrolno-pomiarowych służących w szczególności do badania pojazdu, określania jego masy lub nacisku oraz uniemożliwienia jazdy pojazdem przekraczającym dopuszczalną masę lub naciski osi.

W wyniku kontroli przeprowadzonej na wadze do pomiarów dynamicznych [...] nr fabr. [...] w m. B. pojazdu o nr rej. [...] i naczepy o nr rej. [...] należących do Pana K.U. ustalono, iż pojazd nie miał przekroczonej masy całkowitej. Pomierzona masa pojazdu wynosiła [...] t i była mniejsza od dopuszczalnej, która wynosi dla zestawu pięcioosiowego [...]t. Pojazd nie miał przekroczonych również parametrów długości, szerokości i wysokości. Natomiast pomiar nacisków osi w/w pojazdu wykazał, iż nacisk drugiej osi w ciągniku był przekroczony o [...] kN (pomierzony wyniósł [...] kN), natomiast naciski pozostałych osi nie były przekroczone. W wyniku kontroli ustalono, iż pojazd był pojazdem nienormatywnym i nie posiadał zezwolenia na przejazd, które było wymagane zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Do obowiązków osób kontrolujących parametry, masę oraz naciski nie należy sprawdzanie plomb i zabezpieczeń znajdujących się w pojeździe i ustalania przyczyn stwierdzonych przekroczonych parametrów. Ustalenia osób kontrolujących w stosunku do kierowcy były następujące: nie dopuszczono pojazdu do kontynuowania jazdy do chwili doprowadzenia pojazdu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami i uzyskania od kontrolujących pozwolenia na dalszą jazdę. Kierowca obecny przy kontroli nie zgłosił uwag i protokół podpisał. W sytuacji, gdyby kierowca wnosił uwagi do protokołu, a te nie zostałyby uwzględnione, tak jak sugeruje strona odwołująca się, musiałby odmówić podpisania protokołu podając przyczynę odmowy tj. nieuzwględnienie jego uwag w protokole.

W skardze na powyższą decyzję Pan K.U. domagał się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił ponownie naruszenie przepisu o postępowaniu art. 68 k.p.a. poprzez nieumieszczenie w protokole kontroli wzmianki czy kierowca wnosił uwagi do sposobu i okoliczności kontroli i czy w ogóle odnosił się do stwierdzonego przekroczenia nacisku osi pojazdu na drogę.

Nadto organ naruszył przepisy art. 77 §1 i 80 k.p.a. albowiem w ocenie strony nie zebrał w sposób wystarczający i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie. Organ nie uwzględnił słusznego interesu strony, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w której organ uznał, iż przewoźnik przewożąc zaplombowany kontener, nie mając możliwości kontroli ładunku winien uzyskać zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Zdaniem skarżącego nie można zrzucić na stronę obowiązku przewidywania konsekwencji, że ładunek przewożony w zaplombowanym kontenerze może ulec przemieszczeniu w czasie podróży morskiej lub zostanie źle załadowany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji faktycznej i prawnej jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. nr 71 poz. 838 ze zm.). Stanowią one, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się opłaty podwyższone. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik do tej ustawy. Z kolei przepis art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) określa, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Obowiązek wymierzenia kary w przypadkach określonych w art. 13 ust. 2a pierwszej z wymienionej wyżej ustawy ciąży na organie administracji drogowej, który musi wymierzając karę pieniężną, jeżeli stwierdzi przekroczenie ustalonych parametrów pojazdu.

Należy podzielić pogląd organu, iż przepisy regulujące przejazd pojazdów nienormatywnym nie przewidują odmiennego traktowania pojazdów przewożących kontenery pochodzące z importu.

Przedsiębiorca prowadzący usługi transportowe i podejmujący się przewożenia takich kontenerów, mający świadomość obowiązujących przepisów prawa nakładającego na niego obowiązek przestrzegania warunków technicznych pojazdów, a jednocześnie niemożność zagwarantowania sprawdzenia poprawności ładunku w kontenerze, winien uzyskać zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Kara wymierzona przewoźnikowi jako kara administracyjna, której wysokość jest ściśle określona ustawą i zależna od wielkości przekroczenia nacisku, jest niezależna od winy czy zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów.

Skarżący nie kwestionuje przekroczenia dopuszczalnych parametrów nacisku osi pojazdu na drogę. Podnosi jedynie, iż przewoźnik nie miał wpływu na załadowanie kontenera jak również bieżącej kontroli w trakcie przeładunku, prawidłowości rozłożenia ładunku. Podejmując się przewozu takiego ładunku winien uwzględnić ryzyko odpowiedzialności jeżeli dojdzie do stwierdzenia naruszenia przepisów w zakresie warunków technicznych pojazdu.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi, iż organ naruszył przepis art. 68 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w protokole wzmianki czy kierowca zgłaszał zastrzeżenia co do sposobu i okoliczności kontroli. Z protokołu kontroli wynika iż kierowca podpisując protokół nie zgłosił żadnych uwag. Podpisując protokół winien się z nim zapoznać. Jak wynika z akt sprawy kierujący pojazdem nie wnosił żadnych zastrzeżeń ani uwag. Skarżący nie podnosił w trakcie postępowania przed organem żadnych uwag do ustaleń kontroli zawartych w protokole, jak również nie wskazywał czy i jakie uwagi zgłosił w czasie kontroli kierowca, a nie zostały one ujawnione w protokole.

W tym stanie rzeczy nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 68 w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ nie dopuścił się naruszenia prawa i z tych też powodów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.