Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1374/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1,  art. 60,  art. 72 ust. 1 pkt 4,  art. 74 ust. 1 pkt 2,  art. 64 ust. 1,  art. 63 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 138 par. 1 pkt 1,  art. 15,  art. 28 w zw. z art. 10 par. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 71

ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., zwanej dalej: "u.o.o.ś."), § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Burmistrz Gminy G. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...], zlokalizowanego na terenie działki nr [...], obr. [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że M.D. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. W związku z tym zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej w skrócie: "RDOŚ w S.") oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (dalej w skrócie: "PPIS w G.") o wydanie opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

RDOŚ w S. w piśmie z dnia [...], po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień, wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisko takie wyraził również PPIS w G. w piśmie z dnia [...].

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Burmistrz G. odstąpił od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Następnie decyzją z dnia [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka A. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło ww. decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...].

W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ pierwszej instancji, realizując wytyczne organu odwoławczego, ustalił aktualnych właścicieli działki nr [...] obr. [...]. Organ wskazał, że zgodnie z przedłożoną przez inwestora kartą informacyjną przedsięwzięcia obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora. Zabudowa mieszkaniowa znajdować się będzie w odległości 400 m od przedmiotowej inwestycji i przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na tę zabudowę.

Rozpatrując obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, stosownie do art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. oraz § 3 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrówz dnia 9 listopada 2010 r., organ wskazał, że podczas eksploatacji złoża może dojść do emisji gazów i pyłów pochodzących z używanych w danym momencie maszyn i urządzeń oraz od pylenia wtórnego ze złoża. Na potrzeby sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia wykonano obliczenia, których wyniki dowodzą, że standardy jakości środowiska w tym zakresie zostaną dotrzymane. Organ wskazał rodzaje odpadów, jakie będą powstawać na terenie kopalni i stwierdził, że muszą zostać one zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Źródłem hałasu będą maszyny pracujące na kopalni. Z przeprowadzonej analizy akustycznej wynika, że oddziaływanie hałasu zamknie się w granicach działki inwestycyjnej. W trakcie wieloletniego użytkowania przedmiotowej działki przez właściciela oraz obserwacji prowadzonych przez ostatni rok przedmiotowego terenu, nie zauważono żadnych siedlisk zwierząt. Okresowo można było zauważyć nieliczną faunę typową dla terenów rolniczych: zające, lisy, kaczki.

Organ wskazał, że zakład będzie wydobywał kruszywo naturalne niewykazujące żadnych właściwości toksycznych, w związku z czym nie stanowi zagrożenia dla żadnego z elementów składowych środowiska naturalnego. Z uwagi na brak w granicach złoża i terenu górniczego prawnie chronionych gatunków fauny i flory, zdaniem organu, prowadzona tam działalność górnicza nie spowoduje szkód w świecie przyrody ożywionej.

Jak ustalił ponadto organ, planowane przedsięwzięcie będzie zlokalizowane poza ww. formami ochrony przyrody, w tym obszarami Natura 2000, oraz nie będzie również negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronnej ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, jak również na krajobrazy mające znaczenie historyczne, kulturowe czy archeologiczne. W bliskim sąsiedztwie nie występują obszary przylegające do jezior, uzdrowiska oraz obszary ochrony uzdrowiskowej.

Organ wskazał, że zaludnienie w odległości około 400 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia wynosi 0. Oddziaływanie na ludzi ograniczać się będzie jedynie do pracowników obsługujących instalację do wydobywana kopaliny i pozostałych pracowników wykonujących prace w pobliżu instalacji. Planowana inwestycja wiązać się będzie z lokalnym zasięgiem oddziaływania. W trakcie budowy i eksploatacji inwestycja nie będzie źródłem transgranicznego oddziaływania. Planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

W celu ochrony terenów przyległych, organ wskazał, że należy wyznaczyć pasy ochronne dla dróg o szerokości min. 10 m i min. 6 m od granicy działki sąsiedniej zgodnie z obowiązującymi normami dla szerokości pasów ochronnych od wyrobisk górniczych. Organ zobowiązał wnioskodawcę do wykonania skarp od granicy pasów ochronnych o pochyleniu 1:1,5 określonych dla dróg publicznych klas GP. Skarpy wykopów powinny być umocowane obudową roślinną.

Organ stwierdził, że odkrywkowa eksploatacja złoża spowoduje zmianę

w ukształtowaniu rzeźby terenu. W wyniku eksploatacji nastąpi trwały ubytek masy złoża gruntu oraz trwałe przekształcenie terenu, poprzez czasowe wyłączenie gruntów z użytkowania rolniczego. Powstałe "wyrobisko" poeksploatacyjne nie pogorszy walorów krajobrazowych, pod warunkiem, że wyrobisko wraz z terenem do niego przyległym zostanie we właściwy sposób zrekultywowane i zagospodarowane.

W związku z tym, że nadzwyczajnym zagrożeniem dla środowiska może być wyłącznie niekontrolowany wyciek paliwa ze środków transportu (koparka, ładowarka, spycharka), organ wskazał, że należy dbać o dobry stan techniczny maszyn. Na wypadek zagrożenia pożarowego, organ wskazał, że obiekt musi być wyposażony, zgodnie z przepisami w łatwo dostępne środki gaśnicze wg uzgodnienia ze specjalistą p.poż.

Organ wskazał, że wariant zaproponowany przez wnioskodawcę, polega

na całościowym wydobywaniu kruszywa naturalnego, zgodnie z dokumentacją geologiczną złoża. Wariant ten ze względów ekonomicznych i inwestycyjnych na danym terenie jest wariantem najkorzystniejszym nie tylko dla przedsiębiorcy, ale również dla firm budowlanych z terenu gminy G..

Jak stwierdził organ, w trakcie prowadzenia inwestycji przedsiębiorca będzie zobowiązany do sukcesywnej rekultywacji gruntów, które staną się zbędne, tj. z których złoże zostało już wydobyte. Z uwagi na niewielkie oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz z uwagi na bardzo korzystny wariant gospodarczy (kruszywo będzie wykorzystywane do budowy dróg), przedsiębiorca planuje wydobywanie kruszywa z minimalizowanym skutkiem na środowisko oraz zrekultywowanie terenu po eksploatacji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Kwestionowanej decyzji Spółka zarzuciła:

1. naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez brak ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, w szczególności

z uwagi na:

a). brak poczynienia i przedstawienia przez organ pierwszej instancji własnych ustaleń, co do okoliczności, uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., jakie winny zostać uwzględnione przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko,

b). ograniczenie się przez organ pierwszej instancji jedynie do powielenia stanowiska inwestora co do okoliczności sprawy, w tym związanych z uwarunkowaniami wskazanym w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., bez weryfikacji, czynienia samodzielnych ustaleń, wskazania i uzasadnienia dlaczego przyjęte zostało za prawidłowe,

c). brak odniesienia się przez organ pierwszej instancji do wszystkich uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., jakie winny być uwzględnianie przez organ pierwszej instancji przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomimo wynikającego z treści tego przepisu obowiązku łącznego ich uwzględnienia,

d). ogólnikowe uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, wynikające m.in.

z pominięcia istotnych kwestii związanych z charakterem przedsięwzięcia, braku przeprowadzenia w sprawie szczegółowych analiz co do istotnych kwestii związanych z charakterem przedsięwzięcia z przyjęciem budzących wątpliwości co do ich obiektywnej prawidłowości ogólnych analiz inwestora,

e). brak prawidłowego określenia przez organ pierwszej instancji obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, pozostającego również w związku z wyżej wskazanymi uchybieniami i brak przedstawienia własnych ustaleń w tym zakresie w decyzji,

f). brak wyczerpującego uzasadnienia, dlaczego wariant realizacji przedsięwzięcia proponowany przez inwestora uznany został za prawidłowy i najkorzystniejszy

dla środowiska;

2. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw.

z art. 144 k.c., poprzez brak prawidłowego ustalenia stron postępowania, za które winni być uznani właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, w tym właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości zabudowanych w obszarze oddziaływania m.in. z uwagi na wskazany wyżej brak właściwego ustalenia terenu objętego oddziaływaniem przedsięwzięcia, co pozostaje w sprzeczności z zasadą umożliwienia stronom aktywnego udziału w postępowaniui prawem strony do niezakłóconego korzystania z nieruchomości;

3. brak zastosowania w niniejszej sprawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. i wydania postanowienia odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, w związku z błędnym odstąpieniem od tego obowiązku na podstawie art. 63 ust. 2 u.o.o.ś., pomimo, że usytuowanie, charakter i rodzaj przedsięwzięcia oraz oddziaływania wiążące się z jego funkcjonowaniem, stanowią o konieczności przeprowadzenia takiej oceny;

4. z ostrożności Spółka zarzuciła naruszenie art. 77 § 2 k.p.a., poprzez brak uchylenia wydanego w sprawie postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, pomimo że okoliczności sprawy świadczą o konieczności przeprowadzenia takiej oceny;

5. w związku z naruszeniem wskazanym wyżej, Spółka zarzuciła naruszenie art. 82 u.o.o.ś., poprzez brak jego zastosowania i zaniechanie wydania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe, i obowiązki z nich wynikające, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na czego konieczność wskazuje usytuowanie, charakter i rodzaj przedsięwzięcia oraz oddziaływania wiążące się z jego funkcjonowaniem, jak również nałożenie przez organ na inwestora dodatkowych obowiązków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wydanie decyzji na podstawie

art. 84 u.o.o.ś., przy braku podstaw ku temu;

6. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., poprzez wskazanie obowiązków nakładanych

na inwestora w uzasadnieniu decyzji zamiast prawidłowo w jej osnowie – rozstrzygnięciu;

7. naruszenie art. 36 u.o.o.ś. w zw. z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw.

z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej pomimo istniejących ku temu przesłanek, co pozostaje w sprzeczności z zasadami prawdy obiektywnej, budzenia zaufania obywateli do organów państwa, informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, a tym samym zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu;

8. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez brak należytego wzięcia pod uwagę przez organ pierwszej instancji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, okoliczności wskazanych

w decyzji organu odwoławczego z dnia 11 grudnia 2015 r., uchylającej uprzednio wydaną w sprawie decyzję organu pierwszej instancji.

Ponadto na podstawie art. 142 k.p.a., Spółka zakwestionowała postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 24 lipca 2015 r. o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Spółka,

na podstawie ww. przepisu, zakwestionowała również opinię RDOŚ w S. z dnia [...] oraz opinię PPIS w G. z dnia [...], zgodnie z którymi nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 1, art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...].

Organ odwoławczy wskazał położenie terenu planowanej inwestycji oraz obszar z nim graniczący. Przedstawił metodę wydobycia kruszywa naturalnego, łączną powierzchnię gruntu i jego charakterystykę oraz stosunki wodne. Wskazał planowaną rzędną eksploatacji złoża. Zauważył, że na terenie objętym planowanym przedsięwzięciem nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin i zwierząt, czy też ich siedlisk. Stwierdzono tylko okresowo występowanie nielicznej zwierzyny typowej dla terenów rolniczych. Wskazał na uciążliwości w trakcie eksploatacji złoża związane z funkcjonowaniem sprzętu (hałas i spaliny). Eksploatacja żwiru (który nie zawiera substancji toksycznych) nie będzie powodowała ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko a tym samym nie dojdzie do szczególnie negatywnego odziaływania na świat roślin i zwierząt.

Stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie oddziaływać na obszary objęte formami ochrony przyrody (obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] w odległości 6,5 km, obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] w odległości 6,5 km, oraz specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 [...] w odległości 6,2 km). Jakiekolwiek oddziaływania będą miały charakter lokalny i nie uniemożliwią lub utrudnią osiągnięcie celów, dla których powstały obszary chronione.

Wskazał, że w miejscowości [...] nie odnotowano żądnych przekroczeń standardu jakości powietrza. Na terenie planowanego przedsięwzięcia nie ma żadnych obiektów budowlanych, stanowisk archeologicznych ani innych obiektów wymagających ochrony. W otoczeniu planowanego przedsięwzięcia w promieniu 400 m zaludnienie wynosi 0. Oddziaływanie przedsięwzięcia na ludzi ograniczy się jedynie do pracowników zatrudnionych przy wydobyciu kopaliny. W sąsiedztwie nie występują obszary przylegające do jezior, uzdrowiska oraz obszary ochrony uzdrowiskowej. Teren planowanego przedsięwzięcia nie został objęty rejestrem obszarów zagrożonych ruchami masowymi ziemi lub też obszarów, na których ruchy takie występują. Teren przeznaczony pod eksploatację złoża jest niezabudowany i nie posiada żadnej infrastruktury.

Organ odwoławczy wskazał, że realizacja przedsięwzięcia wiązać się będzie

z emisją hałasu do środowiska z pracy maszyn i urządzeń wykorzystywanych przy wydobyciu kruszywa. Organ wskazał na dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, w tym dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, dla pory dnia 55 dB i 45 dB dla pory nocnej. Zauważył, że prognozę odziaływania akustycznego (obliczenia rozprzestrzeniania hałasu) wykonano przy pomocy licencjonowanego programu komputerowego. Wykonane obliczenia wykazują, że izolinia dopuszczalnego hałasu 55 dB przy jednoczesnej pracy wszystkich źródeł hałasu nie wykracza poza teren granic przedsięwzięcia. Wartości równoważnego poziomu dźwięku w punktach obserwacji zlokalizowanych przy najbliższych budynkach mieszkalnych (400 m od planowanego przedsięwzięcia) są niższe od wartości normatywnej 55 dB (w pkt I - 28,7 dB, w pkt II - 29,1 dB, w pkt 3 - 28,5 dB). Zdaniem Kolegium, funkcjonowanie kopalni nie będzie miało wpływu na tereny chronione akustycznie. Również skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z kopalnią [...] (działka nr [...]) nie będzie miało wpływu na tereny objęte ochroną akustyczną.

Jak zauważyło Kolegium, analiza poziomu emisji pyłów i gazów do powietrza, związanych z ruchem pojazdów i maszyn, wykazała, że nie będą one miały znaczącego wpływu na stan powietrza atmosferycznego. Stan zapylenia w rejonie kopani oraz w okolicach drogi dojazdowej i wywozowej, może wystąpić w przypadku niskiej wilgotności powietrza atmosferycznego oraz dużych prędkości wiatru, ale stan taki będzie miał miejsce okresowo. Organ wskazał, że pył mineralny nie zawiera żadnych toksycznych składników. Analiza oddziaływania w powiązaniu z sąsiednią kopalnią [...] nie wykazała negatywnego oddziaływania na tereny sąsiednie. Organ uznał, że ww. oddziaływanie zamknie się w granicach działek. Działki na których prowadzone jest wydobycie są lub będą otoczone hałdą ziemi. W przypadku kopalni [...] wysokość hałd wynosi 4 m.

Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie realizacji przedsięwzięcia powstawać będą odpady, które będą magazynowane selektywnie, w odpowiednich oznakowanych pojemnikach, a następnie przekazywane zewnętrznym odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenia. Jak stwierdził organ, wnioskodawca musi uregulować stan formalno-prawny w zakresie obowiązków wytwórcy odpadów. Wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie zawiera rozwiązań, które mogłyby prowadzić do transgranicznego oddziaływania na poszczególne elementy przyrodnicze. Organ uznał, że planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Uznał też, że inwestycji nie można zaliczyć do wymagających obowiązku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zauważył, że likwidacja wyrobiska poeksploatacyjnego kopalni [...] polegać będzie przede wszystkim

na wykonaniu odpowiednich robót rekultywacyjnych.

Kolegium wskazało, że na obszarze planowanego przedsięwzięcia nie występują wody powierzchniowe (cieki, zbiorniki wodne). Najbliższym ciekiem powierzchniowym jest [...], oddalonym od granicy złoża o 400 m. Ocena warunków hydrogeologicznych nie wykazała aby realizacja przedsięwzięcia miała wpływ na wody podziemne czy wody powierzchniowe. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza formami ochrony przyrody. Na terenie inwestycyjnym nie występują siedliska przyrodnicze ani siedliska gatunków podlegających ochronie. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z powstawaniem dużej ilości odpadów. Analiza rozprzestrzeniania się hałasu oraz przeprowadzone obliczenia zanieczyszczeń powietrza nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm. Uciążliwości te zamkną się w granicach terenu inwestycyjnego, tj. działki nr [...] i nie pogorszą stanu terenów sąsiednich ani warunków życia ludzi mieszkających w sąsiedztwie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedłożona przez wnioskodawcę karta informacyjna przedsięwzięcia, zawiera informacje umożliwiające analizę uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. i istnienia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak zauważyło Kolegium, analizy tej dokonało przede wszystkim w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia, ale również dokumentację geologiczną złoża [...] mapę ewidencyjną oraz wypisy z ewidencji gruntów, dokumentację zdjęciową terenu planowanego przedsięwzięcia, informację od RDOŚ w S. (potwierdzającą, że na terenie inwestycyjnym nie występują siedliska przyrodnicze czy siedliska gatunków podlegających ochronie), decyzje administracyjne dotyczące m.in. zasobu złoża czy usunięcia drzew z terenu zamierzonego przedsięwzięcia, opinie organów wyspecjalizowanych RDOŚ w S. i PPIS w G..

W ocenie Kolegium, informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia stanowią wiarygodną podstawę oceny przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko, w tym obszary NATURA 2000 i rozważenia zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium stwierdziło, że nie znalazło podstaw do podważenia treści przedmiotowej karty informacyjnej, a w konsekwencji przeszkody w dokonaniu ustaleń na jej podstawie i konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Wobec podnoszonej odwołaniem kwestii ustalenia stron postępowania administracyjnego w sprawie, Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji uznał właścicieli działek bezpośrednio graniczących z działką na której realizowana ma być inwestycja nr [...] z obrębu [...], oraz właścicieli działek sąsiadujących pośrednio - [...] z obrębu [...], (błędnie oznaczonej w decyzji organu pierwszej instancji jako działka nr [...] z obrębu [...], oddzielonych od działki inwestycyjnej przez drogi gminne i wbrew zarzutom odwołania uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W ocenie Kolegium, tak ustalony krąg stron postępowania jest prawidłowy. Kolegium podkreśliło jednocześnie, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Kolegium do wniosku, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia zamknie się granicach terenu inwestycyjnego, tj. działki nr [...], a jego realizacja nie pogorszy stanu terenów sąsiednich ani warunków życia ludzi mieszkających w sąsiedztwie.

W kwestii akustycznego oddziaływania przedsięwzięcia na oddalone około 400 m nieruchomości z zabudową mieszkaniową, Kolegium wskazało, że wynikające z karty informacyjnej, obliczone wartości równoważonego poziomu dźwięków na przedmiotowym obszarze nie są wysokie, mieszczą się w granicach komfortu i standardu zamieszkiwania, ani nie spowodują ograniczeń w użytkowaniu nieruchomości. W ocenie organu również poziom i stężenie pyłów i gazów uwalnianych do powietrza nie będzie na tyle duży, aby ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości oddalonych o 400 m od miejsca inwestycji.

Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania, kierowanych przeciwko dowodowi w postaci karty informacyjnej, przedłożonej przez wnioskodawcę. Wskazało, że zarzuty dotyczące tej karty powinny być merytoryczne. Kolegium ponownie stwierdziło, że uznaje wiarygodność tego dowodu. Zdaniem organu, badania oraz obliczenia dotyczące emisji hałasu oraz zanieczyszczenia powietrza, których wyniki zostały przedstawione w karcie, zostały przeprowadzone przy pomocy stosownych programów oraz metodyki wynikającej z przepisów prawa. Dane te – zdaniem organu – są weryfikowalne w oparciu o dostępną literaturę (np. "Opracowanie charakterystyk emisji zanieczyszczeń z silników spalinowych pojazdów samochodowych" prof. dr hab. Zdzisława Chłopka). Według organu, strona aby skutecznie podważyć ustalenia karty informacyjnej, np. w zakresie ww. emisji, powinna przedstawić adekwatną analizę.

Ponadto Kolegium nie podzieliło zastrzeżeń Spółki, dotyczących wyjaśnienia kwestii: wielkości pasów ochronnych, spływu wód w kierunku strumienia [...], błędnych ustaleń dotyczących fauny i flory. Zdaniem organu, przedstawione przez wnioskodawcę wyjaśnienia są wystarczające, zaś twierdzenia Spółki organ uznał

za subiektywne i niepoparte dowodami. Organ wskazał ponownie, iż RDOŚ

w S. potwierdził, że z dostępnych mu danych na terenie inwestycyjnym nie występują siedliska przyrodnicze ani siedliska gatunków podlegających ochronie.

Następnie Kolegium wyjaśniło, że w kwestii zaliczenia planowanego przedsięwzięcia do zakładu o zwiększonym ryzyku i w świetle przedstawionych przez organ przepisów prawa, decyduje rodzaj i ilość substancji niebezpiecznych, znajdujących się w zakładzie. Już z samej charakterystyki planowanego przedsięwzięcia wynika, że nie zachodzi ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zostaną przekroczone wartości progowe. Zauważyło, że do prowadzenia eksploatacji nie będą używane materiały wybuchowe, a ilość wszystkich odpadów niebezpiecznych jest niewielka, tj. 500 kg na rok, zużycie paliwa przewiduje się na poziomie 36.000 litrów na rok, oleju napędowego 0,84 kg na litr, tj. 30.240 kg.

Zdaniem Kolegium, wbrew twierdzeniom Spółki, przewidziana ilość pojazdów obsługujących przedsięwzięcie nie jest duża, a ponadto po drogach publicznych mogą poruszać się wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu i Spółka nie może sprzeciwiać się ruchom pojazdów po drodze publicznej.

Za nieuzasadnione, Kolegium uznało zarzuty odwołania dotyczące braku nałożenia na inwestora obowiązków w sentencji decyzji. Wskazując na art. 63 ust. 1, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., Kolegium wyjaśniło, że treść decyzji

w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia

w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko, winna ograniczać się do wskazania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż tylko takie unormowanie przewiduje art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. Według Kolegium, wprowadzenie ograniczeń i dodatkowych warunków musi odbyć się zgodnie z art. 82 ust. 1 u.o.o.ś., po przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Zdaniem Kolegium, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdyż za jej przeprowadzeniem nie przemawiały ani względy sprawności, ani prostoty postępowania.

Wobec zarzutów Spółki, kwestionujących ocenę przedstawioną w opinii RDOŚ

w S. oraz PPIS w G., Kolegium stwierdziło, że zarzuty te nie zostały poparte żadnymi dowodami i nie mogą być wystarczające dla stwierdzenia wadliwości wydanych opinii. Kolegium dodało, że bez znaczenia pozostaje forma w jakiej organy te wydały swoje opinie. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji nie był związany opiniami ww. organów i do niego należała ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz kryteria wskazane w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., czy należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, czy też nie ma takiej konieczności. W ocenie Kolegium, nieracjonalne byłoby nieuwzględnienie, przy orzekaniu w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania, opinii wyspecjalizowanych organów. Organ pierwszej instancji podzielił powyższe opinie i postanowieniem stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia przedmiotowej oceny.

Zdaniem Kolegium, postępowanie, w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter uproszczony i nie analizuje się i nie ocenia w jego ramach wpływu przedsięwzięcia w zakresie określonym w art. 62 ust. 1 u.o.o.ś. W takiej sytuacji, Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie był zobowiązany przeprowadzić szerokiego postępowania wyjaśniającego ani dowodowego. W ocenie Kolegium, materiały zgromadzone w aktach sprawy, w tym kata informacyjna stanowiły wystarczającą podstawę do odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o rozważenie uchylenia w całości poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji Spółka postawiła zarzut:

1. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 kc i art. 144 kc oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., poprzez

w dalszym ciągu brak prawidłowego ustalenia stron postępowania przez organ odwoławczy, za które winni być uznani właściciele nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania inwestycji, a więc właścicieli nieruchomości zabudowanej oddalonej od inwestycji o około 400 m z uwagi na błędne przyjęcie, iż interes prawny ograniczony jest zasięgiem negatywnego oddziaływania inwestycji na ww. nieruchomość, podczas gdy oceniając interes prawny strony, organ każdorazowo winien ustalić, czy planowane przedsięwzięcie będzie w ogóle oddziaływać na teren nieruchomości zabudowanej, gdyż przymiot strony związany jest z występowaniem jakiegokolwiek oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości, niezależne od tego, czy oddziaływanie to mieści się w standardach jakości środowiska lub standardach emisyjnych. Powyższe, zdaniem skarżącej, miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało bezpodstawnym uznaniem przez Kolegium, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia zamknie się w granicach terenu inwestycji, tj. w granicach działki nr [...] i winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.;

2. naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a.

w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez brak ustalenia wszystkich istotnych

dla sprawy okoliczności faktycznych, prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji,

a w szczególności brak poczynienia i przedstawienia przez organ odwoławczy własnych ustaleń odnośnie obliczeń dotyczących emisji hałasu oraz zanieczyszczenia powietrza i oparcie się jedynie na dowodzie prywatnym inwestora, jakim jest karta informacyjna przedsięwzięcia oraz dyskredytowanie podnoszonych twierdzeń skarżącej tylko z tego powodu, iż sformułowała je skarżąca, a nie przedłożyła "adekwatnej" analizy w tym zakresie, podczas, gdy zdaniem organu odwoławczego było dokonanie merytorycznej weryfikacji twierdzeń skarżącej,

3. naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. 6 u.o.o.ś. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez Kolegium do powiązań przedmiotowej inwestycji

z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a zwłaszcza ze znajdującą się od strony zachodniej, funkcjonującą kopalnią kruszywa naturalnego [...], co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy, pominął tę jakże istotną kwestię i przychylił się do braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania A.A. w piśmie z dnia [...] podał, że eksploatacja złoża na kopalni [...] została zakończona we [...], o czym świadczy operat ewidencyjny zasobów kruszywa naturalnego, wykonany w [...] przez uprawnionego geologa i kierownika ruchu zakładu górniczego. Według uczestnika, z operatu jednoznacznie wynika, że w 2015 r. kopalnia nie funkcjonowała. Dodał, że wstrzymanie wydobycia na kopalni miało związek z wyczerpaniem na złożu odpowiedniej ilości kruszywa, przydatnego w budownictwie, w tym budownictwie drogowym. Do pisma uczestnik dołączył kopię ww. operatu, zawiadomienie o przyjęciu dokumentacji geologicznej, koncesję udzieloną do wydobywania kruszywa naturalnego ze złoża [...], decyzję o uznaniu za zakończoną rekultywację gruntów w kierunku zagospodarowania rolnym na działce nr [...], obr. [...], gm. G..

Na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał w całości wnioski zawarte w skardze. Nadto wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, a także postanowienia Burmistrza G. z dnia [...][...] oraz postanowień opiniujących, poprzedzających to postanowienie. Wskazał, iż przed wydaniem ww. postanowienia z dnia [...] nie był prawidłowo ustalony krąg stron postępowania, pominięto właścicieli nieruchomości zabudowanych, oddalonych około 400 m od planowanej inwestycji, a dopuszczono tylko bezpośrednio sąsiadów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według ww. kryterium, w granicach rozstrzygania sądu administracyjnego zakreślonych w art. 134 § 1 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wykazała, że akt ten jest zgodny z prawem, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wydanej

w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., zwanej dalej: "u.o.o.ś"). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 59 ust. 1 u.o.o.ś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać

na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać

na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Wykonując zobowiązanie z art. 60 u.o.o.ś., Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

W myśl. art. 72 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, koncesji

na wydobywanie kopalin ze złóż, koncesji na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, koncesji na podziemne składowanie odpadów oraz koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla - udzielanych na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., do wniosku o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 u.o.o.ś), stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria środowiskowe szczegółowo określone w tym przepisie.

Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 u.o.o.ś.).

W myśl art 64 ust 1. u.o.o.ś., postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii:

1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

2) organu - Państwowej Inspekcji Sanitarnej - o którym mowa w art. 78,

w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19, 21 i 22.

W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 u.o.o.ś.). W decyzji tej, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.o.o.ś.).

W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że w dniu [...] inwestor wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...], na terenie działki nr [...] obr. geod, [...], gmina G.. Inwestor dołączył do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis z ewidencji gruntów obejmujący teren, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie oraz dołączył kopię mapy ewidencyjnej. Dla terenu przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji przyjął, że inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 40 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.).

W toku postępowania organ uzyskał:

- opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej w skrócie: "RDOŚ w S.") z dnia [...], że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, mając na uwadze skalę, usytuowanie inwestycji oraz potencjalne uciążliwości związane z realizacją i eksploatacją planowanego przedsięwzięcia,

- opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (dalej zwany: "PPIS w G.") z dnia [...] nie stwierdzającą potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, uznając, że opiniowane przedsięwzięcie nie będzie negatywne oddziaływać na zdrowie i życie ludzi. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ pierwszej instancji odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy został przez organ zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowo oceniony, zgodnie z regułami dowodowymi określonymi

w k.p.a.

Wobec podnoszonej skargą kwestii wadliwego określenia stron postępowania przez organ pierwszej instancji, Sąd zauważa, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienie postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazać zatem należy, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone.

Oznacza to, że tylko osoby, które w wyniku wadliwych działań organów pozbawione zostały możliwości brania udziału w postepowaniu, chcąc bronić swoich praw, będą mogą powoływać się na zarzuty, które zostały podniesione w tym zakresie w skardze. Strona, która brała udział w postępowaniu, nawet jeżeli było ono obarczone wadami, jednak w wyniku wadliwych działań organów nie poniosła żadnych ujemnych skutków, nie może skutecznie ponosić zarzutu braku zapewnienia wszystkim stronom udziału w postępowaniu.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10, publikowany w zbiorze Lex nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona (zob. też wyrok z dnia 14 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 228/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że oddziaływanie planowanej inwestycji, mające wpływ na określenie kręgu stron postępowania, wyznacza emisja hałasu i spalin, jaka wiązać się będzie z funkcjonowaniem planowanej kopalni wydobycia kruszywa naturalnego. Dołączona do wniosku karta informacyjna zawiera dane na temat ochrony przed hałasem oraz rodzaje i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko. Inwestor przedstawił wykaz maszyn i urządzeń emitujących hałas oraz wartości emitowanego hałasu, a także przedstawił obliczenia poziomów dźwięku, wykonane w postaci prostokątnej siatki obliczeniowej

Dopuszczalne poziomy w sprawie hałasu w środowisku określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Zgodnie z tym rozporządzaniem dopuszczalna wartość normatywna hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej i wielorodzinnej oraz zamieszkania zbiorowego, w porze dziennej wynosi 55 dB, a w porze nocnej 45 dB. Wyniki w formie graficznej określającej strefę hałasu wraz wartościami dźwięku inwestor przedstawił w karcie informacyjnej.

W ocenie Sądu, w świetle tych wyników, należy uznać za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, które przyjęły, że interes prawny do bycia stroną postępowania w przedmiotowej sprawie mają właściciele działek bezpośrednio graniczących z działką inwestora, lub tych właścicieli nieruchomości, których dzieli o tej działki droga. Izolinia hałasu, uwzględniając kumulację hałasu generowanego przez kopalnię [...], o poziomie 55 dB mieści się bezpośrednio w granicy działki inwestora, z kolei izolinia 45 dB przebiega na pograniczu działki inwestora z działkami bezpośrednio z nią sąsiadującymi. W takiej sytuacji nie sposób uznać racji skarżącej, która uznaje za konieczne włączenie do kręgu uczestników postępowania właścicieli zabudowy mieszkalnej znajdujących w odległości 400 m od działki inwestora, czyli znacznie poza strefą oddziaływania inwestycji, które to nieruchomości nie sąsiadują bezpośrednio z działką inwestora. Skarżąca argumentowała, że o interesie prawnym tychże osób ma świadczyć prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości (art. 140 i art. 144 kc). Sąd nie podziela wskazanego stanowiska, w realiach niniejszej sprawy, gdyż zgodnie z ww. normami hałasu, należy przyjąć, że hałas niższy niż 45 dB w porze nocnej oraz 55 dB w porze dziennej, powoduje, że w otoczeniu budynku możliwe jest utrzymanie właściwych warunków akustycznych w pomieszczeniach, przy uchylonych lub okresowo otwieranych oknach. W takiej sytuacji nie sposób przyjąć,

że planowana inwestycja będzie powodować oddziaływanie na terenie zabudowy mieszkaniowej, co tym samym oznacza, że organ nie naruszył prawa określając krąg stron postępowania administracyjnego.

Tożsame wnioski Sąd przyjął, badając trafność ustaleń organu na gruncie przedstawionych w karcie informacyjnej wielkości emisji gazów i pyłów na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji, kumulacja planowanego przedsięwzięcia z kopalnią "Nad Potokiem", przy uwzględnieniu ilości wykorzystanego sprzętu i pojazdów, nie będzie negatywnie oddziaływać na tereny sąsiednie, a oddziaływanie zamknie się w granicach działek, na których prowadzone jest wydobycie. Stanowisko skarżącej, w zakresie braku podjęcia przez organ oceny kumulowania się oddziaływań, traci także aktualność, wobec informacji i dowodów przedstawionych przez uczestnika postępowania, który w piśmie z dnia [...] wskazał, że eksploatacja złoża na kopalni [...] została zakończona we [...].

Z tych względów zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 kc i art. 144 kc, nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach sprawy.

Skarżąca przedstawiła zarzuty przeciwko trafności dowodu z obliczeń emisji przedstawionych w karcie informacyjnej, uznając, że jej twierdzenia organ powinien traktować na równi z dowodami przedstawionymi przez inwestora. W ocenie Sądu, wskazany zarzut nie jest trafny. Sąd uznaje, że w treści tej karty znajdują się informacje wymagające wiedzy specjalnej, której przedstawienie spoczywa na wnioskującymo wydanie decyzji środowiskowej. Ocena przedmiotowych danych przez organ administracji nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Organ ma prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Organ rozpoznający sprawę, który nie posiada wiadomości specjalnych, może ocenić taki dowód w sprawie, przede wszystkim pod względem właściwego uzasadnienia pod względem formalnym i prawnym, a nie meritum wiedzy specjalistycznej.

Zdaniem Sądu, sporządzone dane nie tracą waloru dowodu w toczącym się postępowaniu administracyjnym, tylko z tego powodu, że znajdują się w dokumencie prywatnym. Z akt prawy wynika, że strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią zgłoszenia uwag, łącznie z przedstawieniem kontranalizy. Sąd uznaje bowiem za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca chcąc podważyć ustalenia karty informacyjnej powinna przedstawić adekwatną analizę. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń organu opartych o dane wynikające z karty informacyjnej, dołączonej do wniosku inwestora. Wpływu na powyższą ocenę nie mogła odnieść argumentacja skarżącej o braku powołania przez organ odwoławczy szczegółowo stanowiska z innych orzeczeń organu oraz precyzyjnego określenia źródła publikacji naukowej dotyczących przedmiotu sprawy, skoro organ uznał trafność i kompletność danych wynikających z karty informacyjnej oraz uzasadnił swoje stanowisko, a skarżąca nie przedstawiła kontrdowodu, a wyłącznie gołosłowną polemikę na temat wiarygodności materiału dowodowego zebranego przez organ.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji rozstrzygające sprawę przedstawiły istotne dla sprawy okoliczności oraz ich znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie ograniczając się wyłącznie do powołania treści karty informacyjnej, ale samodzielnie dokonały oceny przedstawionych w tym dokumencie ustaleń i dokonały ich weryfikacji pod względem, jaki umożliwiają organom przepisy prawa, konfrontując je też ze stanowiskiem organów współdziałających RDOŚ w S. oraz PPIS w G.. Karta informacyjna zawiera wszystkie istotne dane, który z punktu widzenia prawa materialnego umożliwiały merytoryczną ocenę żądania (rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia; powierzchnię zajmowanej nieruchomości, rodzaj technologii, ewentualne warianty przedsięwzięcia, przewidywaną ilość wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, rozwiązania chroniące środowisko, rodzaje i przewidywane ilości wprowadzonych do środowiska substancji i energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, ocenę możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, ocenę

w zakresie obszarów podlegających ochronie przyrody, źródła informacji stanowiących podstawę sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia).

W takiej sytuacji, Sąd uznał, że organ dopełnił obowiązkowi przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z zachowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 k.p.a., czemu dał wyraz w pełnym uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymagania z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Sąd w konsekwencji uznaje za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organy, który przyjmuje jako własną podstawę własnych rozważań prawnych.

Jak wynika z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., ustawodawca przewidział sytuację, w której organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że wydanie na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. postanowienia stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem nie ma przeciwwskazań do jego realizacji (patrz. K. Gruszecki. Komentarz do art. 84 u.o.o.ś., opubl. w Lex nr 144544).

Wynikająca z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. ocena może mieć charakter fakultatywny.

W art. 63 ust. 2 tej ustawy określono, że obowiązek wydania postanowienia występuje również wtedy, gdy nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowienie to organ podejmuje po zasięgnięciu opinii właściwych organów. Odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko. Decyzję z art. 84 tej ustawy, w której organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, można wydać tylko wówczas, gdy organ wcześniej ustali, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 59 powyższej ustawy. Dopiero wówczas możliwe jest wydanie w tym przedmiocie decyzji merytorycznie odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia z przyczyn określonych w ustawie.

W ocenie Sądu, ocena taka została dokonana przez organ i wynikało z niej,

iż już na podstawie karty informacyjnej oraz dowodów będących w dyspozycji organu administracji, należy przyjąć, że konkretne przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W takim przypadku charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załącznik do decyzji wydanej na podstawie art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji przedstawił stosowną charakterystykę przedsięwzięcia wskazując, jakie istotne argumenty korespondujące z obowiązkami inwestora wynikającymi z przepisów prawa (ustanowienie pasów ochronnych, skarp przy tych pasach, rekultywacja terenu złoża, dbałość o dobry stan techniczny maszyn, ochrona przeciwpożarowa), złożyły się na uznanie braku potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Stanowisko w sprawie wyraziły również organy opiniujące RDOŚ w S. oraz PPIS w G., które dysponują wiedzą fachową w zakresie zagadnień objętych właściwością tych organów. Opinie te uwzględnił organ w całokształcie dowodów zebranych w sprawie. Ocena prawidłowości wydania tych opinii została dokonana przez organ odwoławczy, który nie podzielił uwag skarżącej Spółki co do wadliwości tych dokumentów. Sąd uznaje to stanowisko za prawidłowe. Konsekwencją powyższego było więc wydanie rzez organ pierwszej instancji postanowienia o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia

Sąd w związku z tym, nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska organu, że spełnienie wymagań i warunków określonych w niniejszej decyzji pozwoli

na dopełnienie wymogów zawarty w przepisach o ochronie środowiska i wyeliminowanie możliwości ujemnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego, zagrożenia hałasem, zagadnień wodno-ściekowych, gospodarki odpadami, ochrony powierzchni ziemi, w tym gleby i rzeźby terenu, świata zwierzęcego i roślinnego, ingerencji w krajobraz, skażenia i zanieczyszczenia wód podziemnych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie naruszył przepisów prawa materialnego art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Kolegium, kierując się analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, także wyjaśniło w decyzji, że przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na rodzaj i charakterystykę, w tym skalę przedsięwzięcia oraz emisje i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, nie stwarza zagrożenia dla środowiska w stopniu uzasadniającym konieczność przeprowadzenia jego oceny odziaływania na środowisko.

Organ odstępując od potrzeby określenia wymagań środowiskowych realizacji przedsięwzięcia traci możliwość wpływu na przedsięwzięcie na danym etapie procesu inwestycyjnego, gdyż nie posiada już mocy określania w takim przypadku decyzji środowiskowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia inwestora od zachowania dbałości o zachowanie standardów środowiskowych. W takiej sytuacji Sąd uznaje za słuszne twierdzenie, że dane określone w karcie informacyjnej, o ile są prawidłowe, są wiążące dla inwestora oraz organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji są wiążące także dla organów rozstrzygających na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Reasumując, w ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuścił się naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego powołanych w skardze, a także innych naruszeń przepisów prawa, które Sąd winien zbadać w granicach przedmiotowej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.