Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 927/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 w zw z art. 3 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 927/16 | P O S T A N O W I E N I E Dnia 24 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 24 listopada 2016 r., sprawy ze skargi W.S., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 czerwca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie uznanie za bezzasadne ponaglenia na niezakończenie kontroli podatkowej, , postanawia:, - s k a r g ę o d r z u c i ć -


UZASADNIENIE

I.

W.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 23 czerwca 2016r. znak: [....] w przedmiocie uznania ponaglenia na niezakończenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za październik 2015r. - za bezzasadne, zarzucając naruszenie:

- art 121, art. 125 oraz art 217 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. dalej-O.p.) w zw z art 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług przez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT, w sytuacji gdy zasadność zwrotu nie budzi wątpliwości i tym samym nie wymaga dodatkowego zweryfikowania, ze względu na nadzór organu państwowego jakim jest Urząd Celny.

- art. 120, art. 122, art. 180, art. 187§1, art. 194, art. 191 O.p. oraz Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. poprzez brak zasady swobodnej oceny dowodów jakimi są: potwierdzenie wywozu IE599, dokument celny Karnet TIR, przelewy bankowe, potwierdzenie transakcji WDT przez administrację podatkową Republiki Węgierskiej w systemie VIES, zeznania świadków.

- naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust 1 i 2, art. 41 ust 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług w zw z art 217 Konstytucji RP przez pozbawienie podatnika prawa do zastosowania stawki 0%.

- naruszenie art. 120, art. 121 O.p. przez przyjęcie, że samochód ciężarowy bus o masie całkowitej do 3,5 tony, jest objęty systemem Viatol, co również ma istotny wpływ na przedłużenie terminu zwrotu.

Odpowiadając Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje obok orzekania w sprawach skarg na decyzje m.in. kontrolę postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3§2 pkt 2 p.p.s.a.).

Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, którego bezzasadność stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie jest specyficznym środkiem ochrony prawnej w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała postać swoistego milczenia organu.

Zgodnie z art. 141§1 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Organ podatkowy, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141§2 O.p.). Mimo że ustawa nie wskazuje, w jaki sposób organ powinien postąpić w przypadku uznania ponaglenia za nieuzasadnione przyjmuje się, że w takim przypadku powinien orzec w tym zakresie w formie postanowienia. Wydanie takiego postanowienia będzie uzasadniało wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność administracji (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2009, Wyd. Praw. LexisNexis, wyd. 5 s. 612).

Ponaglenie o którym mowa w art. 141§1 O.p. jest więc warunkiem złożenia skargi na bezczynność organu podatkowego do sądu administracyjnego, której samodzielnym przedmiotem jest bezczynność organu, a nie wypowiedź w tym przedmiocie organu wyższego stopnia. Postępowanie związane z rozpoznaniem ponaglenia nie jest postępowaniem konkurencyjnym w odniesieniu do postępowania, w którym następuje rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji podatkowej (por. P. Pietrasz [w:] Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX nr 100317).

Ponaglenie o jakim mowa w art. 141§1 O.p. spełnia zatem identyczną funkcję jak zażalenie przewidziane w art. 37 K.p.a. Z kolei na tle art. 37 K.p.a. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony uznać należy pogląd, zgodnie z którym stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37§1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia. Postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 27 kwietnia 2012r. sygn. akt: I OSK 872/12, postanowieniu z 31 stycznia 2013r. sygn. akt: I OSK 74/13, czy też Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 października 2013r. sygn. akt: VI SAB/Wa 157/13; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując powyższe wskazać należy, że ponaglenie z art. 141§1 O.p. nie stanowi środka zaskarżenia, nie służy bowiem kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcia takie w ogóle zostały wydane.

Zaznaczyć należy przy tym, że postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy również do postanowień kończących postępowanie dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku sprawy podatkowej. Nie można też uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 O.p. jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2010r. sygn. akt: II GSK 1350/10, z 13 grudnia 2012r. sygn. akt: I FSK 1643/12).

Skoro zatem zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie należy do postanowień, o których mowa w art. 3§2 pkt 2 p.p.s.a. jak również nie sposób go zaliczyć do innych aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie, jako podlegających kontroli sądu administracyjnego, to skargę należy uznać za niedopuszczalną. Taka skarga w myśl art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Podkreślić należy, że stanowisko w zakresie niedopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w wyniku wniesionego ponaglenia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienia WSA w Bydgoszczy z 18 lipca 2005r., sygn. akt: I SA/Bd 460/05, WSA w Szczecinie z 9 listopada 2011r. sygn. akt: I SA/Sz 909/11, WSA w Lublinie z 25 listopada 2011r. sygn. akt: I SA/Lu 650/11, WSA w Gliwicach z 2 kwietnia 2012r. sygn. akt: I SA/Gl 355/12, WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2012r. sygn. akt: III SAB/Po 3/12, WSA w Poznaniu z 13 listopada 2012r. sygn. akt: I SA/Po 901/12, WSA w Krakowie z 28 listopada 2012r. sygn. akt: I SA/Kr 1016/12, WSA w Poznaniu z 6 lutego 2013r. sygn. akt: I SA/Po 81/13).

Mając zatem na względzie podniesione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3§2 p.p.s.a. i z tej przyczyny uznał skargę za niedopuszczalną i orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232§1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.