Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1099/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6281 Regulacje spraw majątkowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 63  par. 3,  art. 9,  art. 64  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia WSA Monika Nowicka asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant E. D. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi S. w J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie nabycia z mocy prawa nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej S. w J. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania [...] S. [...] w J. z dnia 26 marca 1991 r. wniesionego od decyzji Wojewody Katowickiego z dnia [...] marca 1991 r., nr [...] stwierdzającej przejście z mocy prawa na własność Parafii Katolickiej p.w. [...] w J. nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...]/4,[...] , [...] , [...], [...],[...] , [...], [...], [...] , [...] ,[...] , o łącznej powierzchni [...] m2.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewoda Katowicki decyzją z dnia [...] marca 1991 r., działając na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) stwierdził przejście z mocy prawa na własność Parafii Katolickiej p.w. [...] w J. nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...]/4,[...] , [...] , [...], [...],[...] , [...], [...], [...] , [...] ,[...] , o łącznej powierzchni [...] m2.

Od powyższej decyzji [...] S. [...] w J. wniosła odwołanie z dnia 26 marca 1991 r., w części dotyczącej działki nr [...]/4 o pow. [...]m2.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że S. nie była legitymowana do wniesienia odwołania.

Na skutek skargi [...] S. [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2002 r., sygn. akt SA 569/01 uchylił zaskarżoną decyzję.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewody Katowickiego z dnia [...] marca 1991 r., w części dotyczącej nieruchomości położonej w J., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]/7 o pow. [...]m2 oraz odmówił stwierdzenia przejścia tej nieruchomości z mocy prawa na własność Parafii Katolickiej w J..

Na skutek skargi Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 447/05 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skoro w niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione przez posiadającą osobowość prawną S., to organ prowadzący postępowanie zobowiązany był w pierwszej kolejności do sprawdzenia, czy osoba podpisana pod treścią odwołania mogła skutecznie reprezentować S. i czy reprezentowała ją w sposób zgodny z prawem. Tymczasem treść odwołania z dnia 26 marca 1991 r. wskazuje, że zostało ono wniesione jednoosobowo, bowiem widnieje na nim tylko podpis M. Ż. (wiceprezesa zarządu), co w świetle art. 47 § 1 ustawy o spółdzielniach i ich związkach należało uznać za nieprawidłowe. Jednocześnie z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych nie wynika, aby uchybienie to zostało w jakikolwiek sposób wyjaśnione przez organ prowadzący postępowanie. Tak więc organ - mimo treści art. 64 § 2 KPA - nie wezwał strony do uzupełnienia braków odwołania. Zdaniem Sądu organy pierwszej i drugiej instancji nie wyjaśniły też kwestii legitymacji osoby występującej ze skargą do sądu, nie ustaliły w szczególności, czy jest to właściwa osoba do wystąpienia ze skargą w przedmiotowej sprawie. Skarżącą w niniejszej sprawie jest Parafia Rzymsko-Katolicka [...] w J., natomiast umowa użytkowania wieczystego dotycząca między innymi spornej działki (akt notarialny z dnia [...] czerwca 1980 r.), została zawarta przez Skarb Państwa i Parafię Rzymsko-Katolicką [...] w J. D. N.. Mimo treści powyższej umowy, Wojewoda Katowicki decyzją z dnia [...] marca 1991 r. stwierdził, że nieruchomości będące przedmiotem umowy użytkowania wieczystego z dnia [...] czerwca 1980 r., przeszły z mocy prawa na własność Parafii Katolickiej w J.. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia 26 marca 1991 r. wniesionego przez [...] S. [...] w J., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody Katowickiego z dnia [...] marca 1991 r. w części dotyczącej nieruchomości położonej w J., oznaczonej obecnie jako działka ewidencyjna nr [...]/7 o powierzchni [...] m2 i odmówił stwierdzenia przejścia tej nieruchomości z mocy prawa na własność Parafii Katolickiej w J., nie wyjaśniając, która z kościelnych osób prawnych była uprawniona do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Ponadto Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. odmówił stwierdzenia przejścia spornej nieruchomości na własność jeszcze innej parafii, oznaczonej bardzo ogólnie - Parafii Katolickiej w J. nie określając nazwy tej parafii. W ocenie Sądu powyższe braki formalne spowodowały, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów KPA, a w szczególności art. 7, art. 30, art. 64 § 2 i art. 77, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania [...] S. [...] w J. z dnia 26 marca 1991 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - będąc, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - pismem z dnia 27 czerwca 2006 r. zwrócił się do [...] S. [...] w J. o usunięcie uchybień, wskazanych w omawianym wyroku. [...] S. [...] w J. przy piśmie z dnia 5 lipca 2006 r. nadesłała odwołanie S. z dnia 26 marca 1991 r. podpisane przez osoby, które w tym czasie były członkami zarządu, odwołanie S. z dnia 26 marca 1991 r. podpisane przez prezesa zarządu – M. Ż. i członka zarządu, głównego księgowego – T. B. (podpisane 5 lipca 2006 r.), oświadczenie M. Z. z dnia 5 lipca 2006 r. (dotyczące wadliwego oświadczenia woli w piśmie odwoławczym), notarialnie poświadczony w dniu 6 lipca 2006 r. wzór podpisu M. Z., odpis poświadczony z rejestru spółdzielni z dnia 22 października 1990 r., odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 16 października 2005 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia [...] lipca 2006 r. zwrócił się do Parafii Katolickiej p.w. [...] w J. o wyjaśnienie, dlaczego akt notarialny z dnia [...] czerwca 1980 r. podpisany został przez Parafię Rzymsko-Katolicką [...] w J.D.N, natomiast stroną postępowania jest Parafia Rzymsko-Katolicka w J. Parafia przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2006 r. przedstawiła pismo Kanclerza Kurii Diecezji [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz kopię dekretu Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego z dnia [...] stycznia 1984 r. Z wymienionego wyżej pisma Kanclerza Kurii Diecezji [...] wynika, że: "Parafii [...] w J. – O.S., przysługują prawa do nieruchomości, objętych umową użytkowania wieczystego z dnia [...] czerwca 1980 r., zawartą pomiędzy Skarbem Państwa, a parafią [...] w J. – D.N. Umowa użytkowania wieczystego ( ... ) została zawarta w celu wybudowania kościoła, dla nowopowstającego O.S, należącego wówczas terytorialnie do parafii [...] ( ... ), biorąc pod uwagę treść kan. 515 w związku z kan. 518 prawa kanonicznego, parafia w J. – O. S., jest obecnie w świetle prawa, stroną umowy użytkowania wieczystego ... ".

Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji należało więc uznać za wyjaśnioną kwestię rozbieżności między nazwą Parafii podpisującej wyżej wymieniony akt notarialny z dnia [...] czerwca 1980 r., a nazwą Parafii występującą w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Cytowane wyżej stanowisko Kanclerza Kurii Diecezji [...] nie zostało zakwestionowane przez [...] S. [...] w J..

Odnosząc się do wyjaśnień zawartych w wymienionym wcześniej piśmie S. [...] w J. z dnia 5 lipca 2006 r. oraz nadesłanych przy tym piśmie dokumentów Minister uznał, że nie nastąpiło usunięcie braków odwołania z dnia 26 marca 1991 r. Na odwołaniu z dnia 26 marca 1991 r., podpisanym wówczas jedynie przez M. Ż., został złożony podpis M. Z. - ówczesnego członka zarządu, w chwili obecnej będącego na emeryturze, a zatem nieuprawnionego do reprezentowania [...] S. w J.. Z kolei drugi egzemplarz odwołania datowany jest jednocześnie na dzień 26 marca 1991 r. i 5 lipca 2006 r. oraz podpisany został przez obecnych członków zarządu. Gdyby nawet pominąć fakt oczywistej niemożności podpisania odwołania jednocześnie w dwóch różnych terminach, to z jednej strony wystąpiła sytuacja podpisania odwołania z dnia 26 marca 1991 r. między innymi przez T. B., która w tej dacie nie była osobą do tego uprawnioną, z drugiej zaś strony - na odwołaniu widniała data 5 lipca 2006 r., która świadczy o złożeniu odwołania po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia.

Minister stwierdził ponadto, że z treści oświadczenia M. Z. z dnia 5 lipca 2006 r. wynika, że podpisanie odwołania w dniu 26 marca 1991 r. jedynie przez M. Ż. zgodne było z art. 55 § 1 ustawy - Prawo spółdzielcze, stanowiącym, że zarząd może udzielić jednemu z członków zarządu lub innej osobie pełnomocnictwa do dokonywania czynności prawnych związanych z kierowaniem bieżącą działalnością gospodarczą spółdzielni (art. 53 § 1 tej ustawy) lub jej wyodrębnionej organizacyjnie i gospodarczo jednostki, a także pełnomocnictwa do dokonywania czynności określonego rodzaju lub czynności szczególnych. Składając takie oświadczenie M. Z. nie dołączył jednak stosownego pełnomocnictwa. Ponadto punkt drugi wyżej wymienionego oświadczenia nie koresponduje z twierdzeniem o nieistnieniu obowiązku podpisania odwołania przez M. Z.. W tej części oświadczenia uzasadniono bowiem brak tego podpisu częstą nieobecnością M. Z. w S.. Zdaniem organu nie można więc uznać, że złożenie podpisu jedynie przez M. Ż. było zgodne z art. 55 § 1 ustawy - Prawo spółdzielcze.

Na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. S. [...] w J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona podniosła, że rozstrzygnięcie Ministra nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca uzupełniła dotknięte brakiem odwołanie w zakreślonym 7 - dniowym terminie. Zdaniem skarżącego uzupełnienie braków skutkuje od chwili wniesienia odwołania, a nie uzupełnienia jego braków. Zdaniem skarżącej S. przesyłając odwołanie z 26 marca 1991 r. właściwie podpisane przez organ reprezentujący ją w dacie wezwania do uzupełnienia braków, wypełniła obowiązek wynikający z art. 64 § 2 KPA. W ocenie skarżącej zaakceptowanie poglądu organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia skutkowałoby zamknięciem S. drogi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji i w konsekwencji stanowiłoby naruszenie podstawowych zasad państwa prawnego, szczególnie art. 78 Konstytucji RP z dnia 22 kwietnia 1997 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Parafia Rzymsko-Katolicka [...] w J. wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podniosła, że pismo z dnia 26 marca 1991 r. zatytułowane odwołanie S. [...] w J. w żaden sposób nie może być za takie uznane, bowiem aby wola osoby prawnej mogła być w ogóle wyrażona, musi ta osoba prawna działać zgodnie z art. 38 KC przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie. Ustawa o spółdzielczości, zarówno w chwili składania pisma jak i obecnie wymaga dla ujawnienia woli spółdzielni podpisu dwóch reprezentujących ją legitymowanych do takich czynności przedstawicieli. Brak choćby jednego podpisu powoduje taki skutek, iż oświadczenie takiej osoby prawnej nie zostało złożone, a więc po prostu nie istnieje. Nadto z treści art. 38 i art. 39 § w związku z art. 58 § 1 KC wynika nieważność czynności prawnej dokonanej niezgodnie z zasadą reprezentacji osoby prawnej. Niedopuszczalne w związku z tym jest uzupełnianie w trybie art. 64 KPA nieistniejącego, to jest niezłożonego oświadczenia woli. Ewentualne uzupełnienie podpisem nawet na wezwanie organu może wywołać jedynie ten skutek, iż datą złożenia takiego pisma będzie data uzupełnienia podpisem. Art. 64 KPA odnosi się zaś do takich oświadczeń, które prawnie zaistniały i które to braki nie decydują o fakcie dokonania takiej czynności prawnej, ponieważ nie można poprawiać, uzupełniać nieistniejącego oświadczenia. Zdaniem Parafii należy podzielić stanowisko organu w kwestii oczywistego niepodpisania odwołania w sposób zgodny z przepisami prawa, gdyż nie może być traktowane jako uzupełnienie właściwego podpisu, złożenie podpisu przez osobę nie będącą w dniu składania podpisu członkiem zarządu S.i. Podpis został złożony z datą 5 lipca 2006 r. na kserokopii pisma datowanego na dzień 26 marca 1991 r. Jako złożony przez osobę nieuprawnioną nie może wywoływać żadnych skutków prawnych. Bez znaczenia pozostaje też wzór podpisu tej osoby jak również oświadczenie o okolicznościach nie podpisania pisma z chwilą jego składania. Poza tym zgodnie z treścią pisma przewodniego S. [...] w J. z dnia 5 lipca 2006 r. S. przesłała odwołanie zgodnie z aktualną reprezentacją a nie uzupełnienie. Taką czynność należy traktować nie jako uzupełnienie, lecz złożenie nowego odwołania ze skutkiem z datą nadania wyżej wymienionego pisma przewodniego, do którego to odwołanie zostało dołączone, a więc z przekroczeniem terminu. Pismo to ponadto nie jest odwzorowaniem oryginalnego pisma z dnia 26 marca 1991 r. Jedną z osób podpisujących to pismo to jest M. Ż., który podpisał je jako prezes zarządu, oryginalne zaś pismo zawiera jego podpis jako wiceprezesa ds. produkcji i techniki. Złożenie, więc ponownie podpisu przez M. Ż. w nowym piśmie i w nowej funkcji potwierdza, iż S. [...] w J. składa nowe pismo, nie stanowiące uzupełnienia wezwania. Załączona kserokopia z Krajowego Rejestru Sądowego nie czyni zadość wezwaniu, bowiem jej zgodność z oryginałem nie została w ogóle potwierdzona oraz jest nieaktualna, gdyż pochodzi sprzed 9 miesięcy, licząc od daty pisma przewodniego, do którego została dołączona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności należało ocenić, czy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonał zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 447/05, dotyczące wezwania S. [...] w J. do uzupełnienia braku formalnego odwołania z dnia 26 marca 1991 r. w zakresie podpisu osób uprawnionych do reprezentacji S. oraz wyjaśnienia legitymacji Parafii Rzymskokatolickiej [...] w J. (zwanej dalej Parafią) uprawniającej ją do udziału w postępowaniu o stwierdzenie przejścia, w trybie art. 60 ust. 1 pkt 5 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, z mocy prawa na własność nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]/4. Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest bowiem oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z tego orzeczenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zdaniem Sądu, w zakresie drugiego ze wskazanych w orzeczeniu Sądu wytycznych kwestia podmiotowości prawnej wnioskodawcy uwłaszczenia nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]/4 została wyjaśniona. Ze złożonego do akt sprawy oświadczenia Kurii Diecezjalnej w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] oraz załączonego doń dekretu Kardynała Franciszka Macharskiego Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego z dnia [...] stycznia 1984 r., nr [...] oraz aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2004 r., Rep. [...] nr [...] r. wynika, że prawa z umowy użytkowania wieczystego z dnia [...] czerwca 1980 r. zawartej przez Skarb Państwa z Parafią [...] w J. – D.N wykonuje Parafia Rzymskokatolicka p.w. [...] w J..

Dokonując natomiast oceny wykonania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pierwszego z wyżej wymienionych zaleceń, Sąd uznał, że wytyczne w tym zakresie nie zostały wykonane, ponieważ wezwanie S. [...] w J. z dnia 24 czerwca 2006 r. do usunięcia braku odwołania zostało dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 w zw. z art. 9 KPA, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wezwanie to nie wskazuje precyzyjnie w jaki sposób brak podania w zakresie podpisu winien być usunięty. Z jednej strony w treści wezwania powołano się na przepis art. 47 § 1 ustawy o spółdzielniach i ich związkach przewidujący reprezentację łączną S. w dacie wniesienia odwołania, zwracając jednocześnie uwagę na podpisanie odwołania przez jednego z członków zarządu, co mogłoby sugerować domaganie się przez organ podpisania odwołania przez drugiego z członków zarządu pełniącego swą funkcję w dacie wniesienia odwołania bądź pełnomocnika, z drugiej zaś strony wskazano na konieczność złożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, co sugeruje podpisanie odwołania przez członków zarządu lub członka zarządu i pełnomocnika aktualnie pełniących swą funkcję. Nie może więc dziwić, że S., otrzymawszy wezwanie o nieprecyzyjnej treści, próbowała uzupełnić brak formalny odwołania na dwa sposoby.

Zdaniem Sądu, skoro wezwanie z dnia 24 czerwca 2006 r. nie jest prawidłowe, to Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie mógł czynić stronie zarzutu co do niedopuszczalności odwołania. Organ wzywając S. [...] w J. do uzupełnienia braku odwołania w zakresie podpisu po kilkunastu latach od dnia jego wniesienia miał – wynikający z art. 9 KPA - obowiązek poinformowania strony co do sposobu prawidłowego podpisania środka zaskarżenia.

Sąd podziela natomiast – co do zasady - stanowisko Ministra, że do uzupełnienia podpisu miarodajny jest stan faktyczny i prawny z chwili uzupełnienia braków odwołania. W tej sytuacji prawidłowe jest twierdzenie organu, że podpisanie odwołania przez prezesa zarządu S. [...] w J. M. Z. uprawnionego do reprezentowania skarżącej w dacie jego wniesienia (27 marca 1991 r.) nie wywołało skutków prawnych, skoro osoba ta w momencie jego podpisania nie pełniła już funkcji organu S.. W takiej sytuacji należało więc wezwać S. do uzupełnienia odwołania z dnia 26 marca 1991 r. o podpis drugiego członka zarządu lub pełnomocnika, pełniących swą funkcję w dniu uzupełnienia braku odwołania oraz do przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – rejestru przedsiębiorców aktualnego w tej dacie. Zgodzić należy się ze skarżącą, że w momencie podpisania podania przez aktualnego członka zarządu odwołanie wywoła skutki procesowe od dnia jego wniesienia. Strona nie może bowiem ponosić niezawinionych przez nią negatywnych konsekwencji badania przez organ odwołania pod względem formalnym po upływie 15 lat od chwili jego wniesienia i związanych z tym faktem zmian osobowych zachodzących w zarządzie S. [...] w J.. Trafne jest również stanowisko Ministra oraz Parafii co do tego, że odwołanie podpisane przez prezesa zarządu M. Ż. i członka zarządu T. B. w dacie 5 lipca 2006 r. nie jest odpisem odwołania z dnia 26 marca 1991 r., ponieważ w swej treści nie jest z nim identyczne (zawiera w nagłówku inne oznaczenie S., innej treści pieczęć członka zarządu M. Ż., nie zawiera rozdzielnika załączników oraz adresatów).

Jeżeli zaś chodzi o podnoszony przez M. Z. w oświadczeniu z dnia 5 lipca 2006 r. fakt udzielenia przez zarząd S. wiceprezesowi zarządu M. Ż. pełnomocnictwa do złożenia odwołania należy stwierdzić, że okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W aktach przedłożonych przez organ nie znajduje się dokument potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa (uchwała zarządu lub oświadczenia członków zarządu o udzieleniu pełnomocnictwa). O udzieleniu pełnomocnictwa nie wspomina również treść odwołania z dnia 26 marca 1991 r. Istnienia takowego pełnomocnictwa nie potwierdziła [...] S. w J., brak również wzmianki o tym pełnomocnictwie w odpisie z rejestru spółdzielni Dział [...] – [...]. Zwrócić trzeba także uwagę, iż przepisy o spółdzielniach przewidują reprezentację łączną wykonywaną przez przynajmniej dwóch członków zarządu bądź członka zarządu i pełnomocnika.

Nie można się natomiast zgodzić z twierdzeniem Parafii, że w niniejszej sprawie nie zostało w ogóle złożone odwołanie wobec złożenia przez S. wadliwego oświadczenia woli. Skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego trybu postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 447/05, w którym Sąd ten uznał, że podanie z dnia 26 marca 1991 r. jest odwołaniem, zawierającym brak formalny wymagający uzupełnienia. Stanowisko to potwierdza treść przepisów art. 63 § 3 i art. 64 § 2 KPA w związku z art. 140 KPA, z których wynika, że podpis wnoszącego podanie jest jednym z wymogów odwołania ustalonym w przepisie prawa (art. 63 § 3 KPA), a jego brak wymaga uzupełnienia na wezwanie organu (art. 64 § 2 KPA). Brak podpisu lub nieprawidłowy podpis na podaniu (odwołaniu) nie świadczy więc o nie złożeniu odwołania, lecz o tym, że odwołanie to nie zawiera jednego z koniecznych do jego skuteczności elementów. W postępowaniu administracyjnym czynności procesowa wniesienia odwołania przez stronę podlega bowiem reżimowi określonemu w ustawie procesowej (Kodeksie postępowania administracyjnego), a nie przepisom materialnego prawa prywatnego (np. cywilnego, handlowego).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.