Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 782/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 10 poz 76
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] lutego 2011 nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącej R. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z [...] lutego 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. działając na podstawie art. 13 ust. 1, art. 12 pkt 4 i 6 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) orzekł o anulowaniu numeru identyfikacyjnego [...] nadanego R. M., zam. ul. Ż. [...]/[...], [...] – [...] B. zaświadczeniem nr [...] z [...] października 2004 r. oraz odmówił jej wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu [...] maja 2004 r. wpłynął wniosek P. M. - małżonka R. M., do którego załączona została umowa majątkowa małżeńska ustanawiająca rozdzielność majątkową pomiędzy ww. małżonkami. Przedmiotowy wniosek zawierał wpis poświadczający zgodę R. M. na wpis do ewidencji producentów jej małżonka – P. M.. Na podstawie powyższego organ pierwszej instancji zaświadczył o nadaniu numeru identyfikacyjnego P. M.. W dniu [...] października 2004 r. R. M. również złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o wpis do ewidencji producentów. Do wniosku załączyła umowę majątkową małżeńską ustanawiającą rozdzielność majątkową pomiędzy ww. małżonkami. Przedmiotowy wniosek nie zawierał zgody jej współmałżonka na ww. wpis. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uznając gospodarstwo prowadzone przez R. M. za odrębne, w dniu [...] października 2004 r. zaświadczył o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego. R. M. została zarejestrowana w ewidencji producentów pod nr [...].

Organ wyjaśnił, iż w ramach wszczętych, na wniosek R. M., postępowań w sprawie przyznania płatności w latach 2005-2010, zebrany został materiał dowodowy podważający fakt prowadzenia przez nią gospodarstwa rolnego jako odrębnego od gospodarstwa rolnego jej współmałżonka.

Okoliczność tę potwierdza zawiązanie przez małżonków M. (pomiędzy sobą lub też pomiędzy jednym z małżonków, a spółką której wspólnikiem jest drugi

z małżonków) szeregu spółek (w tym cywilnych, które nie posiadają gospodarstwa) w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Wykonywanie zabiegów agrotechnicznych zarówno dla R. M., jak i dla jej wspomnianych wyżej spółek, powierzone zostało spółce [...], a w późniejszym czasie podmiotowi M. P. [...], które są własnością jej małżonka.

Powołując treść przepisów regulujących tą materię organ pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Numer ten nadawany jest temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Tym samym o nadaniu numeru identyfikacyjnego decyduje istnienie stosunku małżeństwa oraz zgoda współmałżonka na nadanie numeru identyfikacyjnego małżonkowi, który złożył wniosek o wpis. Organ wskazał, że zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym jest oświadczeniem wiedzy. Organ administracji potwierdza zaświadczeniem to co mu wiadomo, nie rozstrzyga zaś sprawy. Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, gdyż nie tworzy, nie zmienia i nie znosi stosunków prawnych.

Organ zauważył również, iż w chwili nadania numeru identyfikacyjnego R. M. nie posiadał wiedzy o charakterze prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego. Analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje natomiast, że prowadzone jest ono przez małżonków wspólnie, małżonkowie korzystają bowiem z tej samej siły roboczej, sprzętu technicznego, maszyn i narzędzi czy środków do produkcji. Tym samym wniosek R. M. o wpis w ewidencji producentów rolnych poświadczał nieprawdę, co powoduje, że wydane na jego podstawie zaświadczenie o nadaniu numeru identyfikacyjnego było wadliwe i jako takie powinno zostać usunięte z obrotu prawnego.

We wniesionym na powyższe rozstrzygnięcie odwołaniu R. M. wskazała, iż postępowanie w sprawie wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych (z dnia [...] października 2004 r.) zostało zakończone w drodze czynności materialno – technicznej organu z [...] października 2004 r. Zaskarżoną obecnie decyzją organ próbuje anulować nadanie numeru identyfikacyjnego bez usunięcia

z obrotu prawnego wpisu. Odwołująca się wskazała, iż czynność materialno – techniczna nadania numeru identyfikacyjnego chroniona jest zasadą res iudicata. Nie istnieje przepis prawa pozwalający na wzruszanie czynności materialno – technicznych, na wznowienie postępowania w takiej sprawie lub stwierdzenie nieważności czynności. Tym samym zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Zauważyła przy tym, że postępowanie wszczęto i prowadzono

z naruszeniem zasad postępowania wynikających z art. 60 § 4, art. 61 oraz art. 10 § 1 Kpa.

Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przedstawiając stan faktyczny

i prawny sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że numer identyfikacyjny producentowi rolnemu nadaje się jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów, w przypadku małżonków numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków, co do którego drugi współmałżonek wyraził pisemną zgodę. Tym samym małżonkowie powinni otrzymać jeden numer identyfikacyjny niezależnie od tego, czy współposiadają lub wspólnie prowadzą gospodarstwo rolne, czy nie. Nadanie numeru identyfikacyjnego jest czynnością materialno – techniczną organu administracji, która może być dokonana jedynie wtedy, gdy podmiot spełnia ustawowe warunki. Wydanie zaświadczenia

o numerze identyfikacyjnym jest jedynie potwierdzeniem, że podmiot ubiegający się o jego wydanie zgłosił się do organu jako producent rolny i posiadacz gospodarstwa rolnego. Organ nadający numer ewidencyjny nie prowadzi postępowania dowodowego co do prawdziwości danych wniosku (posiadania gospodarstwa rolnego), bada jedynie spełnienie warunków określonych przepisami prawa materialnego. Ponadto wpis do ewidencji nie ma charakteru konstytutywnego, jest czynnością materialno – techniczną i nie wywołuje skutków prawnych jak decyzje administracyjne.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organu pierwszej instancji uznające, że podstawą anulowania numeru identyfikacyjnego nadanego R. M. jest okoliczność posiadania przez jej małżonka odrębnego numeru identyfikacyjnego, na który wyraziła ona zgodę. Istniejąca zaś pomiędzy małżonkami rozdzielność majątkowa małżeńska oraz posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego, nie uprawnia małżonka do uzyskania odrębnego wpisu w ewidencji producentów rolnych. Wskazał przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym brak jest przepisu prawa, który pozwalałby w tożsamej sytuacji uwzględnić wniosek producenta o wpis do ewidencji i nadanie numeru ewidencyjnego. Zasadą jest bowiem, że wszelkie świadczenia z tytułu uczestnictwa w programach obejmują również prowadzącego gospodarstwo rolne współmałżonka rolnika.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że zaświadczenie z dnia [...]

października 2004 r. o nadaniu R. M. numeru identyfikacyjnego było wadliwe. Zaświadczenie wydane w toku postępowania nie jest aktem mogącym nosić walor ostateczności. Dlatego też zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji prawidłowo usunął je z obrotu prawnego i odmówił R. M. wpisu do ewidencji producentów rolnych.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ drugiej instancji wyjaśnił, że wszczęcie postępowania w zakresie wpisu do krajowego systemu ewidencji producentów rolnych nastąpiło w chwili złożenia przez R. M. wniosku

z żądaniem nadania takiego numeru. Nieuprawniony jest więc zarzut nie wszczęcia

i nie prowadzenia postępowania w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego producenta rolnego. Za bezzasadny uznał tym samym zarzut dotyczący braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. Organ nie podzielił także argumentu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 Kpa stwierdzając, że przepis ten określając zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu ma istotne znaczenie

w postępowaniu, jednakże w przedmiotowej sprawie jego niezastosowanie nie powoduje automatycznie wadliwości wydanej decyzji, nie miało to bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła R. M. (skarżąca) wnioskując o stwierdzenie nieważności zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podała, iż decyzje obu instancji dotknięte są wadą kwalifikowaną nieważności, wydane zostały bowiem bez podstawy prawnej. Wywiodła, iż kwestię nadawania numeru identyfikacyjnego reguluje ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów, postępowanie w tym zakresie kończy się dokonaniem wpisu i nadaniem numeru lub odmową dokonania wpisu. Pierwsze rozstrzygnięcie ma formę czynności materialno – technicznej, drugie decyzji administracyjnej. Innych możliwości – tak na gruncie ww. ustawy, jak

i innych ustawowych aktów prawnych ustawodawca nie przewidział.

W szczególności brak jest przepisów regulujących procedurę anulowania nadanego numeru, czy wykreślenia producenta rolnego z ewidencji.

Skarżąca podniosła również, iż zaskarżona decyzja wydana została po ponad sześciu latach od dnia wpisu i nadania numeru identyfikacyjnego. Od tego czasu wystąpił szereg zdarzeń faktycznych podlegających odzwierciedleniu w krajowym systemie ewidencji. Przez skarżącą zostały bowiem zaciągnięte wieloletnie zobowiązania, realizacji których nie zakończyła. Wskazała także, że ustawa

o krajowym systemie ewidencji producentów rozróżnia dwie instytucje – wpis do ewidencji i nadanie numeru identyfikacyjnego, a organy obu instancji próbują anulować nadanie numeru ewidencyjnego bez usunięcia z obrotu prawnego dokonanego wpisu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z [...] grudnia 2011 r. (data złożenia w biurze podawczym Sądu) skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie oraz argumenty i zarzuty skargi. Wniosła o stwierdzenie w wyroku, że do jego uprawomocnienia się decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu, zawierają bowiem kwalifikowaną wadę nieważności – zostały wydane bez podstawy prawnej. Wskazała także na błędne określenie przez organy przedmiotu postępowania – z pominięciem odrębności postępowania dotyczącego wpisu do ewidencji producentów rolnych

i postępowania o nadanie numeru identyfikacyjnego. Przytoczyła również tezy

i fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących przedmiotowej kwestii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zgodnie z przepisami przywoływanej już wyżej ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm., dalej jako ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów), wpisu do ewidencji producentów i nadania wnioskodawcy numeru identyfikacyjnego dokonuje organ

w drodze czynności materialno – technicznej. Organ nie wydaje w tym zakresie decyzji administracyjnej. Wydaje ją tylko w sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 1 ww. ustawy, kiedy wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12. Przepis ten w ust. 1 określa, że jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny. Kiedy i komu nadaje się taki numer wyjaśniają dalsze przepisy art. 12 zamieszczone w ust. 2 – 6.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca R. M. jest producentem rolnym i od [...] października 2004 r. jest wpisana do ewidencji producentów oraz posiada indywidualny numer identyfikacyjny. Organ uznaje, że dokonany wówczas wpis do ewidencji jest wadliwy, bowiem nie zachodzi przewidziany w art. 12 ust. 4 ustawy, warunek upoważniający do dokonania przedmiotowego wpisu i nadania skarżącej numeru identyfikacyjnego, wobec faktu dokonania wpisu do ewidencji producentów

i nadania numeru identyfikacyjnego małżonkowi skarżącej, na co wyraziła ona zgodę. Zdaniem organu w przypadku małżonków nadaje się jeden numer identyfikacyjny,

a uzyskuje go ten ze współmałżonków, co do którego drugi współmałżonek wyraża pisemną zgodę. W tych okolicznościach organ przyjmuje, że niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego małżonków, skarżąca nie może figurować

w przedmiotowej ewidencji i zachodzą podstawy do rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej - na mocy przepisu art. 13 ust. 1 komentowanej ustawy oraz art. 104 Kpa – odmawiającej dokonania wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

Prawidłowe jest stanowisko organu, że posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego ze strony współmałżonka producenta rolnego, który wpisany jest do ewidencji producentów i legitymuje się numerem identyfikacyjnym, nie uprawnia współmałżonka posiadającego oddzielne gospodarstwo rolne, jako jego majątek osobisty, do ubiegania się o wpis do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Zasadny jest także pogląd organu, iż art. 12 ust. 4 ustawy

o krajowym systemie ewidencji producentów, obliguje do nadania numeru identyfikacyjnego jednemu ze współmałżonków, niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego współmałżonków. Powyższy pogląd wynika i ma potwierdzenie

w bogatym na tym tle orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA - z dnia 27 sierpnia 2009 r., II GSK 23/09 oraz z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt II GSK 1092/08).

Zgodzić się jednak należy ze skarżącą, że zaskarżone rozstrzygnięcia organów są jednak obarczone kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Brak jest bowiem podstawy prawnej do decyzyjnego orzekania przez organ w kwestii wyeliminowania błędnego (nieprawidłowego) wpisu figurującego w ewidencji producentów i anulowania czynności polegającej na nadaniu numeru identyfikacyjnego.

Wymaga podkreślenia, że ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów nie reguluje wprost kwestii wyeliminowania błędnego (wadliwego) wpisu z ewidencji producentów. Nie wyklucza to jednak możliwości podjęcia przez organ czynności zmierzających do skutecznej weryfikacji takiego wpisu. Jak wyżej wyjaśniono organ dokonuje wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego w drodze czynności materialno – technicznej. W tych warunkach działania "naprawcze organu" powinny ograniczyć się do wykreślenia skarżącej

z ewidencji producentów, anulowania czynności związanej z nadaniem numeru ewidencyjnego i pisemnego powiadomienia o tym strony. Taki tryb postępowania jest prawidłowy i mający uzasadnienie w świetle stanowiska, jakie zajmuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2010 r. sygn. akt II GSK 802/09, wydanym w sprawie, w której organ administracyjny przyjmuje, że w drodze czynności materialno – technicznej należy usunąć dotychczasowy wpis, zawiadamiając stronę

o wykreśleniu jej z ewidencji producentów oraz o anulowaniu nadanego numeru identyfikacyjnego.

Akta przedmiotowej sprawy wskazują, że skarżąca nie składała kolejnego wniosku w przedmiocie wpisu do ww. ewidencji (skarżąca posiada go od 2004 r.),

a to oznacza, po pierwsze, że nie wchodzi w grę przesłanka z art. 13 ust. 1 omawianej ustawy, upoważniająca organ do wydania decyzji administracyjnej

w przedmiocie odmowy dokonania wpisu, a po drugie, iż brak jest normatywnej podstawy do orzekania w drodze decyzji o usunięciu wpisu – bo taki ma być skutek decyzji organu pierwszej instancji z [...] lutego 2011 r. wydanej w celu wyeliminowania czynności materialno - technicznej podjętej w 2004 r.

Wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek (art. 11 ust. 1 ww. ustawy). Przepis ten w powiązaniu z dyspozycją art. 13 ust. 1 oznacza, że organ władny jest na podstawie wniosku producenta dokonać jego wpisu do ewidencji producentów, ale nie może w trybie tego ostatniego przepisu, tego samego wniosku – tak jak w rozpoznawanej sprawie - załatwić decyzją

o odmowie wpisania skarżącej do tejże ewidencji z tego powodu, że małżonek skarżącej podlega wpisowi do ewidencji producentów i posiada nadany numer identyfikacyjny. Z tych względów zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) i jako taka podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Zauważyć przy tym należy, że pomimo wydania kontrolowanych decyzji wciąż aktualny pozostał wpis skarżącej do ewidencji producentów dokonany w dniu [...] października 2004 r. Trafnie bowiem zauważa skarżąca, że anulowanie (uchylenie) nadanego jej numeru jest równoznaczne z uchyleniem czynności wpisu do ewidencji, co w efekcie powoduje wykreślenie z ewidencji producentów. Wniosek taki wynika nie tylko z faktu, że anulowanie numeru i uchylenie czynności wpisu określają dwa różne zachowania organu, wymagające podjęcia odmiennych działań. Potwierdza to także wiele regulacji ustawy, chociażby ust. 1 art. 12 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, wyraźnie odróżniający czynność dokonania wpisu od czynności nadania numeru, która jest następstwem pierwszej z nich, także art. 13 ust. 1, na mocy którego organ odmawia wpisu do ewidencji producentów, a nie odmawia nadania numeru identyfikacyjnego, czy też art. 7, w którym wśród szeregu obligatoryjnych danych jakie winny znaleźć się w ewidencji wymienia się i te dotyczące numeru identyfikacyjnego. Tak więc, niewątpliwie poprzestanie tylko na anulowaniu (uchyleniu) numeru budzi wątpliwości co do losów pozostałych danych wpisu do ewidencji producentów. Wpis bowiem skarżącej do ewidencji nadal istnieje

i wciąż jest ona producentem rolnym wpisanym do tejże ewidencji. Samo bowiem "anulowanie" nadanego skarżącej numeru identyfikacyjnego nie pozbawiło jej statusu producenta rolnego wynikającego ze stosownej rejestracji. Skoro zaś tak, to organy obu instancji w sposób nieuprawniony skorzystały z art. 13 ust. 1 ustawy, odmawiając skarżącej wpisu do ewidencji producentów. Co więcej – skarżąca nadal jest producentem rolnym wpisanym do ewidencji, który posiada wspólny ze swoim małżonkiem numer identyfikacyjny. Nieuprawniony jest również pogląd organów, że nadania producentowi numeru identyfikacyjnego dokonuje się w drodze zaświadczenia, które nie nosi waloru ostateczności. Wskazane bowiem w art. 12 ust. 2 ustawy zaświadczenie potwierdza jedynie fakt nadania tego numeru.

Przy ponownej weryfikacji zasadności dokonanego w 2004 r. wadliwego wpisu w ewidencji producentów i nadania skarżącej numeru identyfikacyjnego – wobec braku materialnoprawnej przesłanki do uwzględnienia złożonego wtedy wniosku skarżącej - organ będzie miał na uwadze, iż podjęcie czynności materialno-technicznej, polegającej na wykreśleniu z tejże ewidencji producentów wpisu odnoszącego się do skarżącej wiąże się z koniecznością zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów, łącznie z prawem wniesienia skargi sądowej. Zatem skarżąca powinna być informowana nie tylko o wykreśleniu wpisu i anulowaniu numeru identyfikacyjnego, ale również o prawnej możliwości kwestionowania takiej czynności organu i żądania przeprowadzenia jej kontroli przez sąd administracyjny.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z [...] lutego 2011 r. znak [...].

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata.