Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 334/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Piotr Kraczowski, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia[...]listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego - oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. G.B. wystąpiła do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu T. z dnia [...] kwietnia 2001 r. znak: [...]. Powołaną decyzją, na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 1, art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiono skarżącej przyznania z dniem [...] marca 2001 r. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu wskazano, że G. B. zarejestrowała się po raz drugi w urzędzie pracy w dniu [...] lutego 2000 r. Ustalono, że wypełniła ustawowe wymogi przyznania z dniem rejestracji statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ponieważ jednak wnioskująca w dniu rejestracji udokumentowała 24 lata i 8 dni okresów uprawniających do zasiłku, w tym ponad 20 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych, nie było dopuszczalne przyznanie jej zasiłku przedemerytalnego, który zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:

1. posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub

2. posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Starosta zaznaczył też, iż stosownie do treści art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego nie zaliczało się okresu aktualnie pobieranego zasiłku.

W powołanym na wstępie wniosku G, B,zarzuciła, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2001 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego dotyczącego zasad przyznawania zasiłku przedemerytalnego, polegającym na nieuwzględnieniu okoliczności, które organ winien wziąć po uwagę.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego organ zaliczył wyłącznie staż pracy, a pominął pełny rok pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych przy pierwszej rejestracji, to jest w okresie od dnia [...]listopada 1991 r. do dnia [...]listopada 1992 r. Zdaniem G.B.zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych zalicza się do okresów pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych. W związku z tym, w ocenie skarżącej, rażącym naruszeniem prawa jest nieuwzględnienie przez Starostę T. ww. okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych przy ustalaniu uprawnień do wnioskowanego świadczenia.

Wskazując, że ostatni zasiłek dla bezrobotnych pobierała w okresie od dnia[...]lutego 2000 r. do dnia[...]lutego 2001 r., to znaczy przed datą wydania kwestionowanej decyzji, jako niezrozumiałe skarżąca określiła również powoływanie się przez organ na okoliczność, iż do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego nie zalicza się aktualnie pobieranego zasiłku.

Wojewoda [...] decyzją z dnia[...]września 2006 r. ([...]), na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1-2 oraz art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w zw. z art. 37j, art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu T. z dnia [...] kwietnia 2001 r. znak: [...]o odmowie przyznania G. B. z dniem[...] marca 2001 r. prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda [...] przedstawił ogólne rozważania dotyczące istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a następnie stwierdził, że w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, to jest w dniu [...] marca 2001 r., obowiązujące rozwiązania ustawowe nie umożliwiały organom zatrudnienia zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. Opisując zmiany przepisu art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, dokonywane powoływanymi ustawami nowelizującymi, organ stwierdził, że Starosta T. prawidłowo obliczył okres uprawniający do otrzymania wnioskowanego świadczenia, uwzględniając jedynie udokumentowany okres zatrudnienia skarżącej wynoszący w dniu rozpatrywania wniosku 24 lata i 8 dni, a nie uwzględniając czasu pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2000 r. do dnia [...] lutego 2001 r. W ocenie Wojewody, wobec ustalenia, że G.B.nie udokumentowała, iż posiada wymagany przez ustawodawcę okres uprawniający do otrzymywania wnioskowanego przez nią zasiłku, organ zatrudnienia zgodnie z prawem odmówił przyznania przedmiotowego świadczenia.

Organ zwrócił również uwagę na fakt, że po wydaniu kwestionowanej decyzji S. T. z dnia [...] kwietnia 2001 r. powoływany przepis art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu po raz kolejny uległ zmianie mocą kolejnej ustawy nowelizującej z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej, wprowadzając z powrotem w życie zapis, iż do okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. Zauważając, że powołana nowelizacja weszła w życie z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2001 r. organ podniósł, iż ustawodawca nie dał organom zatrudnienia jakichkolwiek prawnych instrumentów pozwalających na zmianę z urzędu decyzji wydanych przed opublikowaniem ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. na mocy poprzedniej nowelizacji.

W odwołaniu z dnia 9 października 2006 r. G.B. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]września 2006 r.

W uzasadnieniu wskazała, że organ rozpatrujący jej wniosek z dnia 22 sierpnia 2006 r. pominął milczeniem zawartą w nim argumentacje w zakresie nieuwzględnienia przy ustalaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego przez Starostę T. okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w latach 1991-1992 i uwzględnienia jedynie udokumentowanego przez skarżącą stażu pracy. Zdaniem G. B. żadne względy prawne nie uprawniają do pominięcia ww. okresu przy ustalaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego, co czyni nieprawidłowym rozstrzygnięcie Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]kwietnia 2001 r.

Podobnie jak we wniosku z dnia 22 sierpnia 2006 r. skarżąca zauważyła, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji zakończył się okres pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych po powtórnym zarejestrowaniu się w urzędzie pracy. Wobec tego, w ocenie G. B., zbędne są dywagacje Wojewody [...] dotyczące możliwości zaliczenia przy ustalaniu uprawnień do wnioskowanego przez nią świadczenia okresu otrzymywania aktualnie pobieranego zasiłku. Na dzień złożenia wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego skarżąca miała zakończone dwa okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Zatem motywując odmowę przyznania wnioskowego świadczenia brakiem możliwości zaliczenia aktualnie pobieranego zasiłku, Starosta T. rażąco naruszył prawo.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]września 2006 r. ([...]).

W uzasadnieniu powołanej decyzji organ powołał argumentację zbieżną z powołaną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo, wskazując na treść przepisu art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Minister wyjaśnił, że pojęcie "okresu uprawniającego do zasiłku" nie jest tożsame z pojęciem "okresu uprawniającego do emerytury". Jak zauważył organ odwoławczy do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się tylko okresy pracy lub wykonywania innych umów wymienionych w art. 23 powoływanej ustawy. W związku z tym, okresy pobierania przez skarżącą zasiłków dla bezrobotnych w latach 1991-1992 oraz 2000-2001 nie mogą być zaliczone na poczet zasiłku przedemerytalnego, co nie stoi na przeszkodzie zaliczeniu tego okresu "emerytalno-rentowego" przez ZUS na poczet przyszłej emerytury.

Podobnie jak Wojewoda [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej zauważył, że nowelizacja przepisu art. 37l ust. 1, która umożliwiła zaliczenie organom zatrudnienia ustalającym uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego okresu aktualnie pobieranego zasiłku, nie dała możliwości zmiany z urzędu wydanych uprzednio decyzji administracyjnych.

W skardze z dnia 2 stycznia 2007 r. G.B.nie zgodziła się z decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia[...]listopada 2006 r.

Wnosząc o jej uchylenie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności się domaga oraz naruszenie art. 7, 8 i 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi G. B. stwierdziła, że obowiązujące w dniu wydania kwestionowanej decyzji Starosty T.brzmienie art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stosownie do którego, do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego nie zalicza się okresu aktualnie pobieranego zasiłku, pozwalało zaliczyć przy ustalaniu uprawnienia do wnioskowanego świadczenia okres zasiłku pobieranego przez nią w latach 1991-1992. W innym wypadku sformułowanie "aktualnie pobierany zasiłek" pozbawione byłoby racjonalnych podstaw. Zdaniem skarżącej, gdyby ustawodawca chciał osiągnąć efekt w postaci braku możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego jakiegokolwiek okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, wprowadziłby prostą regułę, że do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego nie wlicza się okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

G.B. stwierdziła również, iż dla oceny jej sytuacji prawnej nie jest obojętne, że późniejsza zmiana przepisów, która dopuściła wliczenie aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych przy ocenienie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, zaczęła obowiązywać z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2001 r. Podniosła, że stanowisko organów obu instancji, iż retroakcja nie ma w zasadzie jakiegokolwiek znaczenia prawnego, ponieważ nie pozwala zmienić decyzji itp., rozmija się z zasadą racjonalności prawodawcy i zasadą demokratycznego państwa prawa. Zwróciła uwagę, że nikt nie poinformował jej o zmianie przepisów tak istotnie modyfikujących jej sytuację prawną, chociaż wymagały tego zasady postępowania administracyjnego. W ocenie G. B. nowelizacja dokonana ustawą z dnia 22 czerwca 2001 r. wyeliminowała nieuzasadnioną różnicę między zasiłkiem aktualnie pobieranym a zakończonymi okresami pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumentację zawartą w już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej również jako k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych noszą znamiona wad istotnych kwalifikowanych. Mają one charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Z tej racji, że wady są w samej decyzji, postępowanie, w którym została ona wydana, może być prawidłowe pod względem prawnym, może ono natomiast być źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści ustalone w stadium wstępnym lub stadium rozpoznawczym postępowania i w tym punkcie mogą się zbiegać wady materialne i rażące wady proceduralne. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, ponieważ ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie może bywać tylko elementem prowadzącym do tej oceny (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2006 r., s. 720).

Zatem istotą postępowania prowadzonego przez organ nadzoru jest badanie decyzji administracyjnej i wywoływanych przez nią skutków prawnych, mające na celu ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 156 § 1 k.p.a. lub w przepisach odrębnych. Ewentualne ustalenie, że decyzja obarczona jest jedną z wad, o których mowa, obliguje organ nadzoru do stwierdzenia jej nieważności, o ile nie zachodzą okoliczności określone w przepisie art. 156 § 2 k.p.a. lub w odrębnych przepisach, które stanowią tak zwane negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że stosownie do treści art. 37 j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst. jedn. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej przez skarżącą decyzji Starosty T. o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, to jest w dniu [...] kwietnia 2001 r., zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:

1. posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub

2. posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 24 ust. 2 tej samej ustawy przez "okres uprawniający do zasiłku" należało rozumieć łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5. Wśród okresów wymienionych w powołanych ustępach i punktach art. 23 nie wymieniono okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Nadto art. 30 ust. 1 powoływanej ustawy przewidywał wprawdzie, że okresy pobierania zasiłku wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin ale przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 nie pozwalał na wliczenie okresów pobierania zasiłków do okresów wymaganych do nabycia prawa i długości pobierania zasiłku.

Wobec jednoznacznego brzmienia powołanego przepisu nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż treść obowiązującego w dniu wydania decyzji Starosty T. przepisu art. 37l ust. 1 powoływanej ustawy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego nie zaliczało się okresu aktualnie pobieranego zasiłku, przesądza o tym, że przy ustalaniu uprawnień do zasiłku przedemerytalnego organ zatrudnienia powinien był uwzględnić okresy wcześniej pobieranych zasiłków, a w przypadku G.B. okres pobierania zasiłku w latach 1991-1992.

W ocenie Sądu przepis art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2000 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 31, poz. 384 ze zm.), a następnie w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 89, poz. 973) wprowadzał wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w powołanym przepisie art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym okresów pobierania zasiłków nie wlicza się do okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku. Stanowiąc, że do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku, ustawodawca zobowiązał organy rozpatrujące wnioski o przyznanie zasiłku przedemerytalnego do doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2, okresu aktualnie pobieranego zasiłku. Zdecydował więc o tym, że wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego powinien być rozpatrzony pozytywnie także wtedy, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie tego zasiłku nie posiada wprawdzie okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego dla kobiet 30 lub 25 (w sytuacji udokumentowania co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze) lat, jednakże udokumentowany przez nią okres uprawniający do zasiłku powiększony o okres aktualnie pobieranego zasiłku wyniesie w sumie 30 lub 25 lat. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do treści analizowanego przepisu ustalenie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego następowało w odniesieniu do dnia rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w odniesieniu do okresu pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego. Dla ustalenia, czy wnioskujący spełnia warunki do otrzymania zasiłku przedemerytalnego nie była więc miarodajna data złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia, czy też data wydania decyzji o jego przyznaniu bądź odmowie jego przyznania. Stąd za niemające podstaw należy uznać wskazane w odwołaniu z dnia 9 października 2006 r. wątpliwości skarżącej dotyczące faktu, że w dacie wydania decyzji odmownej, to jest w dniu [...] kwietnia 2001 r. nie pobierała już zasiłku dla bezrobotnych.

Reasumując tę część rozważań należy więc stanąć na stanowisku, że obowiązujący w dniu wydania decyzji o odmowie przyznania G.B. zasiłku przedemerytalnego przepis art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zakazując zaliczenia okresu aktualnie pobieranego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, nie stanowił odstępstwa od zasady, że do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okresy pobieranych zasiłków. Takie jego rozumienie jest niedopuszczalne na tle zasady wyrażonej w powołanym przepisie art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, a także na tle dokonanej powyżej interpretacji treści analizowanego przepisu nadanej ustawami nowelizującymi z dnia 31 marca 2000 r. i z dnia 22 czerwca 2001 r.

Jak słusznie zauważył Wojewoda[...]w decyzji z dnia[...]września 2006 r., powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1997 r. sygn. akt III SA 1134/96 (ONSA z 1998 r. nr 3, poz. 101), rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji; na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa.

Biorąc pod uwagę fakt, że powołana wyżej ustawa nowelizująca z dnia 22 czerwca 2001 r., która nakazała organom zatrudnienia ustalającym uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego zaliczanie do okresu uprawniającego do tego zasiłku okres aktualnie pobieranego zasiłku, w art. 6 ust. 1 stanowi, że znowelizowany przepis art. 37l ust. 1 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r., zatem od dnia poprzedzającego wydanie kwestionowanej decyzji Starosty T.należy stwierdzić, że sformułowanie to w żadnym razie nie oznacza przesunięcia wstecz mocy obowiązującej znowelizowanego przepisu, a sprowadzać się może jedynie do nakazu wiązania skutków prawnych od chwili "wejścia w życie" również z faktami zachodzącymi w przeszłości (od daty określonej jako "nabycie mocy"). Oczywiste jest bowiem, że obowiązek stosowania aktu prawnego nie tylko nie może zostać skierowany wstecz, lecz już z całą pewnością nie może obejmować okresu, gdy ów akt prawny w ogóle jeszcze nie istniał. Nie można więc czynić Staroście T. zarzutu niezastosowania przepisu art. 37l ust. 1 w brzmieniu nadanym powołaną ustawą nowelizującą.

Mając na uwadze, że w dniu ogłoszenia ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. w Dzienniku Ustaw RP postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem G.B. z dnia [...] marca 2001 r. zakończone już było ostateczną decyzją Starosty T. z dnia[...]kwietnia 2001 r., nie sposób zgodzić się również z zawartym w skardze twierdzeniem, iż zasady postępowania administracyjnego wymagały, by zawiadomiono skarżącą o zmianie przepisów modyfikujących jej sytuację prawną.

Wskazując, że we wniosku z dnia 22 sierpnia 2006 r. oraz w odwołaniu z dnia 9 października 2006 r. G. B. zarzuciła wydanie decyzji o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących zasad przyznawania tego zasiłku, zauważyć należy, że podnosząc w skardze naruszenie art. 10 Kodeku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie uprawdopodobniła ona, aby naruszenie przez organ wskazanego w powołanym przepisie obowiązku mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu naruszenie przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na braku umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów nie jest okolicznością, która mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza w kontekście tego, że istotą postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. było ustalenie, czy decyzja Starosty T. z dnia [...] kwietnia 2001 r. obarczona jest jedną z wad określonych w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc wadą tkwiącą w samej decyzji.

Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mień istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji wyjaśniły i wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy, a ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawidłowo zinterpretowanego prawa materialnego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające.

Konkludując należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA 1805/00, LEX nr 81985). W przeprowadzonym na wniosek G.B. postępowaniu nie stwierdzono takich wad decyzji Starosty T. z dnia [...] kwietnia 2001 r. ([...]). Sąd podziela stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.