Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1154/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit b, art. 4 ust 7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 26 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 24 marca 2014 r. ustalającą M. i W. M. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2014 w kwocie 20.028 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że ustalone zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dotyczyło czterech nieruchomości położonych w R. przy ul. [...], w B. przy ul. [...], (jako związane z działalnością gospodarczą), w B. przy ul. [...] oraz w B. przy ul. [...], (jako związane z działalnością gospodarczą), zaś zobowiązanie w podatku rolnym obejmowało grunt o powierzchni 0,1542 ha (działka Nr [...]) sklasyfikowany jako ŁIV.

Dalej organ odwoławczy wskazał na zapisy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l., według których za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą należy uznać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Tak więc sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że jest ona opodatkowana stawkami wyższymi, jako związana z działalnością gospodarczą, niezależnie od tego czy jest wykorzystywana w danym momencie do tej działalności.

Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że podatnicy kwestionowali wyłącznie ustalenia dotyczące nieruchomości położonej w B. przy ul. [...].

Organ odwoławczy odnosząc się do zgłoszonych zarzutów podkreślił, że jeśli chodzi o nieruchomość położoną przy ul. [...], to do ustalenia zobowiązania przyjęto powierzchnię użytkową budynku bez antresoli, ustaloną w wyniku pomiaru dokonanego w trakcie kontroli w dniach 12 i 13 marca 2012 r. Odnosząc się do opodatkowania gruntów organ wyjaśnił, że do opodatkowania jako związanych z działalnością gospodarczą przyjęto grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako Bi. Ponadto przyjęto jako zajęte na działalność gospodarczą grunty na działce [...] oznaczone, jako rolne, bowiem jak ustalono w trakcie oględzin powierzchnia 0,0390 ha stanowi miejsce parkingowe wysypane tłuczniem, natomiast na powierzchni 0,0173 ha wydzielono plac zabaw dla dzieci, na którym ustawiono ławki, huśtawkę i piaskownicę.

Budowle i ich wartość zostały natomiast ustalone w oparciu o operat szacunkowy. Organ podkreślił przy tym, że z operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego wynika, że na nieruchomości przy ul. [...] oprócz wiaty wykazanej przez podatników występuje szereg budowli, które zostały szczegółowo opisane i oszacowane.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także w prowadzonym postępowaniu naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zgłoszonych w tym zakresie zarzutów wyjaśnił, że podatnikom zapewniono możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Organ odwoławczy nie znalazł także uzasadnienia do powołania w sprawie drugiego biegłego. Jak podkreślił organ odwoławczy z przepisów art. 4 ust.7 u.p.o.l. wynika, że organ podatkowy powołuje biegłego, a nie biegłych. Biegły dokonuje wyceny według określonych metod i na podstawie przepisów prawa. Wycena ta nie podlega weryfikacji organu podatkowego. Przy czym podatnik nie przedstawił przeciwdowodu w postaci swojego operatu, nieuzasadnione zatem było powoływanie kolejnego biegłego, zaś sporządzony operat stanowił podstawę do ustalenia wartości budowli znajdujących się na nieruchomości podatnika.

Odnosząc się do zarzutu wydania jednej decyzji dotyczącej opodatkowania czterech nieruchomości organ odwoławczy wyjaśnił, że brak jest przepisu, który nakazywałby organowi podatkowemu wydanie decyzji ustalającej zobowiązania odrębnie dla każdego przedmiotu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ja decyzji Burmistrza, zarzucając:

a) wystąpienie kwalifikowanej wady postępowania stanowiącej przesłankę jego wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu na skutek naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 190 § 1 i 2, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej,

b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 197 § 1, art. 198, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 4 i 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej,

- art. 4 ust. 7 u.p.ol.

poprzez niewłaściwe zastosowanie,

c) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 u.p.o.l.,

- art. 1, 3, 4, 6, 6a, 6c ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.)

poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strony zostały pozbawione czynnego udziału w postępowaniu na skutek niezapewnieniu im udziału we wszystkich czynnościach dowodowych. Organ podatkowy pierwszej instancji pominął wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z opinii nowego biegłego, jak również z przesłuchania biegłego Z. B., stronom nie wyznaczono także należycie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych.

Dalej autor skargi podkreślił, że decyzje zostały wydane w oparciu o niepełny materiał dowodowy. W toku ponownego postępowania niezbędne jest dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] z udziałem stron i dokonanie nowych pomiarów. Konieczne jest także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii nowego biegłego w celu weryfikacji prawidłowości wyliczeń i wyceny zawartych w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego Z. B., a także przesłuchanie biegłego Z. B. w celu konfrontacji opinii biegłych.

Jak podkreślił autor skargi organy podatkowe błędnie ustaliły stan faktyczny poprzez zawyżenie powierzchni związanej z działalnością gospodarczą w przypadku nieruchomości położonych przy ul. [...].

Zdaniem autora skargi w sprawie bezzasadne było powołanie biegłego w sytuacji, gdy strony podały wartość nieruchomości w B. przy ul. [...]. Nie było zatem potrzeby wyceny rzeczy wymienionych w treści opinii biegłego bowiem nie powiększają one powierzchni nieruchomości położonej w B., jak również nie stanowią odrębnej nieruchomości.

Organy podatkowe bezpodstawnie także przyjęły, że otoczenie budynku położonego przy ul. [...] straciło charakter użytków rolnych. Brak jest podstaw do potraktowania miejsca do parkowania obok budynku, czy placu zabaw jako gruntów zajętych na cele działalności gospodarczej.

Brak było także podstaw do wydania jednej decyzji dotyczącej opodatkowania czterech nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem i z punktu widzenia podstaw jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, t.j.) - dalej: p.p.s.a. Sąd stwierdza, że wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż organy podatkowe prowadziły postępowanie dowodowe w sposób uchybiający przepisom Ordynacji podatkowej.

Za całkowicie chybiony uznać trzeba najdalej idący z zarzutów, a mianowicie wystąpienie kwalifikowanej wady postępowania stanowiącej przesłankę jego wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Analiza przedłożonych Sądowi akt sprawy prowadzi do wniosku, że wbrew podniesionym zarzutom podatnikom zapewniono możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

W. i M. M. są współwłaścicielami nieruchomości położonych na terenie miasta i gminy B. Jak wynika z akt sprawy wszystkie pisma były kierowane na adres wymienionych tj. R. ul. [...] ze wskazaniem W. i M. M.

W myśl art. 144 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym między innymi w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

W rozpoznawanej sprawie korespondencję kierowaną przez organ podatkowy w większości przypadków podejmowała W. M. Brak jest zatem uzasadnienia do przyjęcia, że podatnicy nie byli należycie informowani o działaniach organów, co w jakikolwiek sposób uniemożliwiłoby im udział w prowadzonym postępowaniu. Przeczą temu zresztą wprost pisma kierowane przez podatników do organu, jak również udział M. M. w podejmowanych przez organ czynnościach.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2012 r. organ podatkowy postanowił o oględzinach nieruchomości w dniu 4 lipca 2012 r. (pismo było awizowane 14 czerwca 2012 r. i odebrane przez podatnika w dniu 28 czerwca 2012 r.) M. M. uczestniczył w tych oględzinach, co wynika z protokołu oględzin.

Strony zostały także prawidłowo powiadomione o powołaniu biegłego w celu ustalenia wartości budowli na nieruchomości położonej przy ul. [...]. Postanowienie z dnia 10 lipca 2012 r., po zaawizowaniu w dniu 16 lipca 2012 r., zostało odebrane przez W. M. w dniu 30 lipca 2012 r. Ponadto pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. zawiadomiono podatników o oględzinach nieruchomości w obecności biegłego, które zaplanowano na dzień 26 września 2012 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że podatnicy pismem z dnia 17 września 2012 r. wystąpili z prośbą o przeprowadzenie oględzin w dniu 23 października 2012 r. o godz. 11, w tym też dniu przeprowadzono oględziny z udziałem M. M.

Pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. organ podatkowy powiadomił strony, że w dniu 10 grudnia 2012 r. wpłynęła opinia biegłego oraz przy tym piśmie przesłał operat szacunkowy w celu umożliwienia stronom odniesienia się do tej opinii w terminie 14 dni.

Z akt sprawy wynika także, że przed wydaniem decyzji postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. powiadomiono podatników o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Podatnik skorzystał z tego prawa i zapoznał się z aktami sprawy. Decyzję wydano dnia 24 marca 2014 r. zatem z zachowaniem terminu wynikającego z art. 200 Ordynacji podatkowej.

Przeprowadzony przez organ odwoławczy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności.

Stwierdzić przy tym należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej. Dodać przy tym należy, że ocena dowodów, aby nie była dowolna, winna opierać się na zasadach logiki i doświadczenia życiowego. W oparciu o te zasady organy podatkowe powinny formułować swoje wnioski i przekonanie o mocy dowodowej poszczególnych dowodów zebranych w sprawie.

Należy podkreślić, że stosownie do treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Unormowanie zawarte w tym przepisie przyjmuje zatem zasadę otwartego katalogu dowodów w postępowaniu podatkowym. Granice dowodzenia wyznaczone zostały "przyczynianiem się" danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brak sprzeczności z prawem. Rozwinięciem tej normy jest art. 181 Ordynacji podatkowej zawierający katalog środków dowodowych, który - co należy wyraźnie podkreślić, nie ma charakteru zamkniętego. Zaznaczenia wymaga przy tym, że w postępowaniu podatkowym nie można ograniczać zakresu środków dowodowych. W szczególności niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów, czyli twierdzenia, że dane zdarzenie może być udowodnione wyłącznie za pomocą określonego rodzaju dowodów lub w określony sposób np. poprzez bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka przed organem podatkowym.

W świetle powyższego nieprzeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłego nie może być uznane za naruszające prawo. Należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe powołały biegłego w celu określenia wartości rynkowej budowli znajdujących się na nieruchomości podatników. Podatnicy w informacji w sprawie podatku od nieruchomości nie wykazali do opodatkowania budowli znajdujących się na nieruchomości położonej przy ul. [...], następnie wezwani przez organ podatkowy wykazali jako budowlę wiatę o wartości 5.000 zł. Jak stanowi przepis art. 4 ust. 7 u.p.o.l. jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Organ podatkowy, w ocenie Sądu, uprawniony był zatem do powołania w sprawie biegłego, który ustalił jakie budowle występują na nieruchomości oraz określił ich wartość na 110.478 zł.

Wniosek podatnika o powołanie kolejnego biegłego z tej tylko przyczyny, że w jego subiektywnej ocenie wycena sporządzona przez biegłego jest nieprawidłowa nie znajduje żadnego uzasadnienia. Rację należy w tym względzie przyznać orzekającym w tej sprawie organom, że skoro podatnik nie przedstawił przeciwdowodu przeciwko tej wycenie w postaci innej opinii biegłego, to sporządzony w sprawie operat szacunkowy stanowił wystarczający dowód do ustalenia jakie budowle znajdują się na nieruchomości i jaką wartość rynkową przedstawiają.

Nie sposób również zaakceptować zarzutu, że organ podatkowy naruszył treść art. 124 Ordynacji podatkowej, albowiem stronie wyjaśniano zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, o czym świadczy choćby treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Decyzja spełnia także wszelkie wymogi określone w treści art. 210 Ordynacji podatkowej.

Trudno także zgodzić się z autorem skargi, że wydanie jednej decyzji obejmującej opodatkowanie czterech nieruchomości znajdujących się na obszarze pozostającym we właściwości jednego organu podatkowego stanowi naruszenie prawa. Trafnie wskazuje organ odwoławczy, ze przepisy prawa nie regulują tej kwestii, a względy ekonomiki procesowej zdają się przemawiać za wydaniem jednej decyzji w takiej sytuacji.

W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli podatnika oceniony przez organy podatkowe nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie niniejszej postępowanie nie naruszyło przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też, ustalony w sprawie stan faktyczny uznać należy za prawidłowy.

Przechodząc do dalszych rozważań podkreślić należy, że strona skarżąca tak w prowadzonym postępowaniu, jaki i w skardze do Sądu nie kwestionowała opodatkowania nieruchomości nie związanych z działalnością gospodarczą. Działanie organów podatkowych w tym zakresie nie budzi także żadnych wątpliwości Sądu.

Co się zaś tyczy opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie zaś do ust. 2 art. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zacytowany przepis określa zatem przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (ust. 1) oraz przypadek wyłączenia przedmiotowego z opodatkowania takim podatkiem (ust. 2). Wskazania również wymaga, iż przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l., stanowiący wyjątek od zasady opodatkowania nieruchomości, zbieżny jest z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), w myśl którego opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Analogiczne wyłączenie dotyczy gruntów leśnych, o czym stanowi art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1682 ze zm.). Analiza powołanych przepisów doprowadza do następującego wniosku, gdy grunt sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny, czy grunt leśny, wyłączony jest on z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W przypadku natomiast, gdy taki grunt zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, innej niż rolnicza czy leśna, ustawodawca przewiduje jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek, ustalonych na dany rok podatkowy w uchwale wydawanej przez właściwą Radę Gminy.

Należy jednak zauważyć, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani ustawa o podatku rolnym, czy ustawa o podatku leśnym, nie definiują pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Natomiast w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zdefiniowano pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", określając, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wskazał, że działalnością gospodarczą jest działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Zestawiając niezdefiniowane ustawowo pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i zdefiniowane pojęcie "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", należy stwierdzić, że pierwsze z nich jest pojęciem o węższym zakresie, niż pojęcie drugie. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej to grunt, na którym przedsiębiorca faktycznie wykonuje czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Przy czym grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności. Natomiast grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 24.10.2007 r. sygn. akt I SA/Lu 327/07).

Reasumując, zajęciem na cele działalności gospodarczej gruntu wyłączonego z opodatkowania podatkiem od nieruchomości (gruntu rolnego), będą faktyczne czynności polegające na przeznaczeniu i wykorzystywaniu gruntu do prowadzenia działalności, z zaznaczeniem, że wszelkie działania winny być uzasadnione celami gospodarczymi przedsiębiorcy. Kolejną konieczną przesłanką dla uznania gruntu rolnego za zajętego na potrzeby tej działalności, będzie brak możliwości prowadzenia działalności rolnej.

Zatem, gdy mamy do czynienia z gruntami, które co do zasady podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, konieczne jest poczynienie przez organ podatkowy dokładnych i kompletnych ustaleń faktycznych za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych, do których należą niewątpliwie oględziny, czy opinia biegłego, w jakim zakresie grunty o takim charakterze były faktycznie zajęte w roku podatkowym na prowadzenie działalności gospodarczej. Tylko bowiem w tym zakresie mogą one zostać objęte podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu, dokonane przez organy podatkowe ustalenia faktyczne, podjęte również na podstawie oględzin nieruchomości, operatu szacunkowego oraz ich ocena prawna w celu ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok, nie budzą zastrzeżeń.

Jeśli chodzi o ustalenia dotyczące nieruchomości położonej przy ul. [...], to wszystkie wielkości zostały przyjęte zgodnie z informacją złożoną przez podatnika.

Powierzchnia użytkowa budynku położonego przy ul. [...] (bez antresoli) została natomiast ustalona w wyniku pomiaru przeprowadzonego w trakcie oględzin z udziałem M. M. w dniach 12-13 marca 2012 r . Ustalenia te nie budzą wątpliwości Sądu.

Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto również budowle (plac utwardzony, ogrodzenie, wiata, budynek gospodarczy-garaż), których wartość została ustalona w operacie szacunkowym. Oceny działań podjętych przez organ podatkowy w tym zakresie Sąd dokonał na str. 8 uzasadnienia wyroku. Prawidłowość postępowania organu podatkowego potwierdza także wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 1729/13.

Jeśli zaś chodzi o grunty, które w ewidencji gruntów oznaczone zostały, jako rolne, to zgodzić należy się z orzekającymi w sprawie organami podatkowymi, że zostały one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Powierzchnia 0,0390 ha stanowi bowiem miejsce parkingowe, a na powierzchni 0,01173 ha wydzielono plac zabaw przy restauracji prowadzonej przez podatników.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.