Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 88/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 2
journal: Dz.U. 1994 nr 85 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 grudnia 2019 r., znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 15 lipca 2019 r., nr [...], orzekające o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonych numerem [...] oraz [...] komórka lokatorska w budynku nr [...] przy ul. [...] w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 217, art. 127 § 2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 k.p.a., a także na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.) – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Powyższe postanowienie, która jest przedmiotem skargi, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 2 lipca 2018 r. [...] Sp. z o. o. Sp. k. wystąpiła do Urzędu Miasta K. Wydziału Architektury i Urbanistyki o wydanie, na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm), zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku nr [...] położonym w K. przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...]. ewid. [...], w tym 70 lokali mieszkalnych bez przynależności, 85 lokali mieszkalnych z przynależnościami oraz 7 lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, a to 6 pomieszczeń garażowych i 1 komórki lokatorskiej.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 9 lipca 2018 r., [...], działając na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r., poz. 716), odmówił [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w K. wydania zaświadczenia o żądanej treści. Uzasadniając powyższe organ podał, że dla lokali mieszkalnych w liczbie 155 wydane zostały zaświadczenia potwierdzające samodzielność wskazanych lokali. Organ ocenił, że jeżeli w decyzji o pozwoleniu na budowę i w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przypisano przedmiotowemu pomieszczeniu funkcję "komórka lokatorska" i "boksy garażowe w garażu podziemnym" – nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokalu, ponieważ pomieszczenia te nie są lokalami w rozumieniu odnośnych przepisów.

Na skutek zażalenia [...] Sp. z o. o. Sp.k. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 18 września 2018 r., [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 219, art. 217, 127 § 2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 k.p.a., a także na podstawie art. 2 ust. 1 a-2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r., poz. 716 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe boksy garażowe nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zdaniem Kolegium, lokalami mieszkalnymi (lub o przeznaczeniu innym niż mieszkalne – użytkowymi) są te tylko części budynku, które zostały celowo zaprojektowane i wybudowane w charakterze lokali mieszkalnych z przeznaczeniem do stałego przebywania w nich ludzi i zamieszkiwania w nich (w przypadku lokali mieszkalnych) lub prowadzenia w nich określonej działalności ludzi tj. produkcji, handlu, usług, wykonywania innej pracy, zaspokojenia potrzeb żywieniowych, oświatowych, kulturalnych i innych potrzeb. Lokale te muszą odpowiednio spełniać wymagania (dotyczące np. oświetlenia dziennego, nasłonecznienia, oświetlenia sztucznego, ogrzewania, doprowadzania wody i inne) w celu spełniania warunku "przeznaczenia na pobyt stały (czasowy) osób i zaspokajania ich potrzeb". Organ odwoławczy podkreślił, że przymiotów takich nie posiadają komórki lokatorskie lub pomieszczenia gospodarcze, także garażowe, choćby były wydzielone w obrębie trwałych ścian budynku. Wskazuje na to przede wszystkim treść art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. W świetle prawa garaż oraz komórka lokatorska stanowią więc cześć składową samodzielnego lokalu (czy to mieszkalnego, czy to użytkowego), nawet jeśli nie przylegają bezpośrednio do tego lokalu oraz posiadają wyodrębnione ściany, czy samodzielne wejście. Z przepisu art. 2 ust. 4 ustawy wypływa wyraźny nakaz odróżniania lokali od pomieszczeń takich jak piwnica, strych, komórka, garaż, które w ogólności mogą być pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali stanowiących odrębną własność lub też być częściami wspólnymi w nieruchomości, pełniąc względem samodzielnych lokali mieszkalnych bądź użytkowych funkcję pomieszczeń pomocniczych, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy. Komórka lokatorska, ze względu na swoją funkcję pomocniczą, spełnia jednocześnie definicję pomieszczenia gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt 13 rozporządzenia. Również funkcja garażu musi być oceniona jako służebna względem lokalu mieszkalnego. Ze względu na takie swoje funkcje, które nie przewidują zapewniania w tych pomieszczeniach warunków dla pobytu ludzi na pobyt stały (czasowy), czy też prowadzenia w nich jakiejkolwiek działalności, która czyniłaby z nich lokale użytkowe, nie można takim pomieszczeniom przypisać cechy samodzielności. Samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, nie czyni z nich samodzielnych lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, np. użytkowym. W ocenie organu odwoławczego na przeszkodzie uznania takich pomieszczeń za samodzielne lokale stoi także treść wydanego dla budynku, w których się one znajdują, pozwolenia na użytkowanie, w którym nie uwzględniono żadnego lokalu użytkowego. Stąd też wyodrębnienie takiego lokalu stałoby w sprzeczności z wydanym pozwoleniem na użytkowanie, co z kolei stanowiłoby naruszenie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali.

Na powyższe rozstrzygnięcie [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Na skutek tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1429/18, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przepisem stanowiącym materialnoprawną podstawę stwierdzenia samodzielności lokalu jest art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zgodnie z tym przepisem "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Powyższa definicja ma charakter samodzielny i pełny, nie ma w niej w szczególności odesłania do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani do treści decyzji wydawanych w procesie budowalnym. Takie odesłania zawarte są w art. 2 ust. 1a powołanej ustawy, który dotyczy ustanowienia odrębnej własności lokalu, a więc prawnej formy przekształcenia stanu istniejącego. Zaświadczenie o samodzielności lokalu, o którym mowa art. 2 ust. 3 ustawy, stanowi zaś potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego. Na ustalenie zatem, czy dany lokal ma charakter samodzielny nie może mieć wpływu to, czy możliwe będzie wyodrębnienie jego własności. W tym kontekście zaprezentowane w uzasadnieniach postanowień organów I i II instancji rozważania dotyczące braku opisu garaży i komórki jako lokali samodzielnych w decyzjach o pozwoleniu na budowę i w pozwoleniu na użytkowanie uznać trzeba za bezprzedmiotowe. Decyzje wydawane w procesie budowalnym o tyle tylko mają znaczenie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, o ile ich treść pozwala na potwierdzenie lub zanegowanie samodzielności danego lokalu. Odnotować jedynie można, że – jak się wydaje – przedmiotowe boksy garażowe i komórka powstały w miejscach, w których były przewidziane w projekcie budowlanym.

Sąd podkreślił dalej, że cytowana powyżej definicja samodzielnego lokalu, a w szczególności lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne nie jest precyzyjna, bo ogranicza się do odesłania do definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego. Żadną miarą ta okoliczność nie upoważnia jednak do identyfikowania "lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne" z "lokalem użytkowym" i to przeznaczonym na stały pobyt ludzi, czy też "pomieszczeniem gospodarczym" definiowanymi w prawie budowalnym (§ 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W pojęciu "lokal przeznaczony na cele inne niż mieszkalne" oczywiście mieszczą się także takie lokale użytkowe, ale one omawianego zbioru nie wypełniają w całości. Oprócz nich w zbiorze tym mieścić się mogą wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku izby (lub zespół izb) nieprzeznaczone na cele mieszkalne, a przeznaczone na cele inne niż lokal użytkowy wykorzystywany na działalność wiążącą się z pobytem ludzi. Z żadnego przepisu nie wynika też, że "lokal przeznaczony na cele inne niż mieszkalne" ma być "lokalem przeznaczonym na stały pobyt ludzi", o którym mowa także w prawie budowalnym (§ 4 w/w rozporządzenia). Takie założenie nie tylko nie może wynikać z "odpowiedniego" stosowania definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego, ale pozostaje w sprzeczności z logiką. "Odpowiednie" stosowanie danej normy nie oznacza dosłownego odniesienia wszystkich jej elementów do innego stanu faktycznego, lecz takie jej zastosowanie, które odpowiada istocie regulacji. Istotą zaś regulacji mającej w sprawie zastosowanie jest ustalenie cech samodzielnego lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne, a więc niekoniecznie przeznaczonego na pobyt ludzi. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w sposób nieuprawniony ze zbioru samodzielnych lokali przeznaczonych na inne cele niż mieszkalne wykluczyły więc wszystkie lokale, które nie są przeznaczone na stały pobyt ludzi.

W ocenie Sądu to, że garaż lub komórka mogą stanowić przynależność do lokalu mieszkalnego, wcale nie oznacza, że inne garaże lub komórki nie mogą stanowić lokali samodzielnych. Tak przyjęte porównanie nie może być miarodajne, bowiem brakuje w nim kryterium relewantnego: samodzielność lokalu oceniana jest według stanu faktycznego, a kwestia przynależności do lokalu mieszkalnego to kwestia określenia przedmiotu prawa. Nie bez znaczenia pozostaje argument strony skarżącej dotyczący ograniczenia prawa własności. Bez wątpienia stwierdzenie, że garaże czy komórki, które nie stanowią przynależności do lokali mieszkalnych, nie mogą stanowić samodzielnych lokali (choćby były wyodrębnione trwałymi ścianami, miały swobodny dostęp i mogły być używane bez korzystania z innych samodzielnych lokali), ogranicza w sposób istotny możliwość dysponowania tymi lokalami. To zaś ograniczenie nie wynika, jak wyżej wykazano, wprost z przepisów prawa, lecz jest wynikiem jego rozszerzającej wykładni, i to w kontekście aktu rangi podustawowej. Taka zaś wykładnia powszechnie w orzecznictwie uznawana jest za niedopuszczalną.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji, pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentów, z których wynika zmiana sposobu użytkowania boksów garażowych oraz komórek lokatorskich, które zostały przypisane do lokali mieszkalnych jako pomieszczenia przynależne i dla których zostały wydane zaświadczenia o samodzielności lokalu oraz do wykazania, iż w przypadku wydania zaświadczeń o żądanej treści zachowana zostanie ilość miejsc postojowych przewidziana w decyzjach wydanych na etapie postępowań planistycznych. Pismem z dnia 11 lipca 2019 r. Spółka wyjaśniła, iż zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie zrealizowano 15 miejsc postojowych na poziomie terenu i 91 boksów garażowych – w sumie 106 miejsc parkingowych na 155 lokali mieszkalnych. Zgodnie z decyzją nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia budowlanego, od 0,5 do 1 miejsc postojowych/1 mieszkanie – warunek ten jest spełniony, również przy przyjęciu, iż 5 boksów zostanie wydzielonych jako samodzielne lokale. Jednocześnie wskazano, iż nie wszystkie boksy garażowe były przypisane do lokali mieszkalnych, bowiem to od właścicieli należy decyzja czy lokal taki ma być samodzielny czy też nie. Wskazano także, iż Spółka nie dysponuje innymi dokumentami potwierdzającymi zmianę sposobu użytkowania wskazanych we wniosku lokali.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r., znak nr [...], orzekł – po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. – o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonych numerem [...] oraz [...] – komórka lokatorska w budynku nr [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu wywiedziono, iż zaświadczenie o żądanej treści nie może zostać wydane. Organ poddał badaniu rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydane uprzednio w sprawie i wywiódł, że każdy lokal musi spełnić odpowiednie wymagania stawiane funkcji, jaką musi spełnić. Sprawdzane jest to na etapie projektu budowlanego, jeżeli nie spełnia odpowiednich wymagań, nie jest lokalem, lecz pomieszczeniem w budynku. Wnioskodawca nie dołączył do wniosku dokumentu potwierdzającego zmianę sposobu użytkowania boksów garażowych i komórki lokatorskiej na lokale o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. W ocenie organu I instancji, lokale będące przedmiotem wniosku, są lokalami przynależnymi do lokali mieszkalnych i brak jest możliwości wydzielenia ich jako odrębne lokale. Powyższe stałoby w sprzeczności z decyzjami administracyjnymi wydanymi uprzednio w sprawie np. decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wszystkie boksy garażowe służą bowiem do obsługi lokali mieszkalnych, tym samym są one lokalami przynależnymi. W takim stanie faktycznym oraz mając na uwadze cytowane przepisy ustawy o własności lokali wraz z przytoczonym w uzasadnieniu orzecznictwem sądów administracyjnych, orzeczono o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] Spółka z o.o. Sp.k. z siedzibą w K.. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że organ I instancji naruszył art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami powszechnymi poprzez brak uwzględnienia w swych rozważaniach wyroku Sądu wydanego w przedmiotowej sprawie. Dalej wywiedziono, iż organ I instancji błędnie zastosował postanowienia ustawy o własności lokalu, bowiem ustawa posługuje się dwoma pojęciami – samodzielnego lokalu mieszkalnego oraz lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalny. Organ operuje natomiast pojęciami dotyczącymi lokalu mieszkalnego z pominięciem art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali, z którego wynika, iż lokale będące przedmiotem wniosku Spółki mogą być samodzielnymi lokalami o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Wskazano przy tym, iż działanie organu I instancji narusza korzystanie z prawa własności. Mając na uwadze, że projekt budowlany przewidywał garaże wydzielone ścianami i zamykane, to od woli inwestora zależeć będzie, które z tych lokali stanowić będą przynależności do budynków mieszkalnych, czy też stanowić mają wyodrębnione lokale. Spółka wniosła o uchylenie objętego zażaleniem postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Działając na skutek powyższego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 6 grudnia 2019 r., którym utrzymało zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania oraz zarzuty sformułowane przez żalącego się. Organ wskazał, że szczegółowa regulacja odnosząca się do wydawania zaświadczeń w omawianym zakresie znajduje się w ustawie o własności lokali. Stosownie do art. 2 ust. 2 tej ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Z kolei zgodnie z ust. 3 tego artykułu spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawową cechą świadczącą o samodzielności lokalu jest wydzielenie izb lub izby trwałymi ścianami w obrębie budynku; garaż łub komórka lokatorska mogą stanowić lokal samodzielny. Jednakże powyższe nie może odbyć się w oderwaniu od treści postanowień art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Prowadzi to w rezultacie do przyjęcia stanowiska, że ustawodawca wyraźnie powiązał w konstrukcji tego przepisu pewien stan techniczny budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne, z ich przeznaczeniem, czyli funkcją, którą mają spełniać w sposób docelowy, polegającą na zaspokajaniu potrzeb osób korzystających z tych lokali. Te właściwości architektoniczno-funkcjonalne lokalu determinują ocenę samodzielności lokalu. Organ w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nie bada czy dany obiekt nadaje się do użytkowania, gdyż w tym zakresie opiera się wyłącznie na dokumentach urzędowych sporządzonych przez kompetentne organy, które decydują o tym czy konkretne obiekty można zgodnie z prawem użytkować. Takie stanowisko prowadzi do wniosku, iż wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany, w szczególności gdy obowiązek ten wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej organ odwoławczy zauważył, że zaświadczenie o samodzielności lokalu, stanowi potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego. Na ustalenie zatem, czy dany lokal ma charakter samodzielny nie może mieć wpływu to, czy możliwe będzie wyodrębnienie jego własności. Kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest bowiem samodzielność takiego lokalu. Jest to jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością. Charakteryzuje się ona tym, iż właściciel i inne osoby korzystające z lokalu mają do niego swobodny dostęp, a także tym, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego funkcją nie wymaga korzystania z innych lokali. Lokal posiada zatem cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. W tym kontekście Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że organ I instancji trafnie odniósł się do ustawy prawo budowlane i aktów wykonawczych wydanych w związku z tą ustawą. To właśnie z ustawy o własności lokali wynika warunek, zgodnie z którym lokal (samodzielny) ma służyć do użytku właściciela z wyłączeniem innych osób. Zwróciwszy uwagę na linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą przy wydawaniu zaświadczeń nie stosuje się kryteriów wynikających z ustawy Prawo budowlane i aktów wykonawczych – Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji rozpoznając wniosek nie posługiwał się przepisami ustawy Prawo budowlane czy też rozporządzeń w zakresie innym jak tylko ustalenie możliwości wykorzystania pomieszczeń zgodnie z ich przeznaczeniem, a więc w ramach badania ziszczenia się drugiej z przesłanek o jakich mowa w art. 2 ust. 2 u.o.w.l. Co prawda zarówno pozwolenie na budowę, jak też pozwolenie na użytkowanie przypisywały przedmiotowym pomieszczeniom funkcję boksów garażowych, to zapisy te nie mogły regulować zagadnienia ich samodzielności. W wyroku NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 92/16, wskazano, iż względy spójności systemu prawa nakazują uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy o własności lokali przepisy ustawy Prawo budowlane. Sąd podkreślił przy tym, iż na aprobatę w demokratycznym państwie prawnym nie może zasługiwać praktyka świadomego, celowego omijania przepisów.

Z materiałów zalegających w aktach sprawy (np. inwentaryzacji budynku, karta nr [...]) wynika, że dojście i dojazd do lokali prowadzi z terenu będącego w użytkowaniu wspólnym. W przypadku pomieszczeń oznaczonych jako: [...] (boksy garażowe) oraz [...] (komórka lokatorska) nie wynika przeznaczenie ich jako lokali użytkowych. Pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. organ I instancji wezwał Spółkę m.in. do przedłożenia dokumentów, z których wynika zmiana sposobu użytkowania boksów garażowych oraz komórek lokatorskich, które zostały przypisane do lokali mieszkalnych jako pomieszczenia przynależne i dla których zostały wydane zaświadczenia o samodzielności lokalu. Spółka stwierdziła, iż nie dysponuje takimi dokumentami. Z kolei decyzją z dnia 29 czerwca 2019 r., nr [...] (znak sprawy: [...]) orzeczono o udzieleniu Spółce pozwalania na użytkowanie obiektu budowlanego, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznym układem drogowym, instalacjami wewnętrznymi: wentylacji mechanicznej, wod. - kan., c.o. z wymiennikową ciepła, elektrycznymi, budową zbiornika retencyjnego na terenie działki nr [...] obr. [...] wraz z budową zjazdów i chodnika" na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Decyzja ta określała 91 boksów garażowych w tym 2 dla osób niepełnosprawnych wraz z 15 miejscami parkingowymi naziemnymi. Z treści w/w decyzji wynika, iż miejsca postojowe/boksy garażowe związane są z obiektem budowlanym i służą do obsługi mieszkańców. Także sama nazwa zamierzenia budowlanego zawarta w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, czy decyzji o udzielania pozwoleniu na budowę, na podstawie których udzielono pozwolenia na użytkowanie, nie wskazuje, aby w badanej sprawie boksy garażowe, czy komórki lokatorskie miały służyć innym celom niż mieszkańcom budynku. Także sam rzut podziemnego układu drogowego nie wskazuje by jakiekolwiek pomieszczenia garażowe, czy komórki lokatorskie były wyodrębnione np. poprzez osoby wjazd. Wręcz przeciwnie, analiza układu drogowego pozwala stwierdzić, iż boksy garażowe oraz komórki są ściśle związane z lokalami mieszkalnymi i pełnią wobec nich funkcję służebną. Fakt, iż pomieszczenia te wydzielone są ścianami, nie świadczy, iż w badanej sprawie można mówić o samodzielności lokalu. Dlatego też boksy garażowe oraz komórka lokatorska w budynku przy ul. [...] nie mogą być uznane za lokale samodzielne w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, bowiem lokal samodzielny nie może wchodzić w skład nieruchomości wspólnej. Tylko lokale mieszkalne i lokale użytkowe, zaprojektowane i wybudowane w celu zaspakajania określonych potrzeb ludzi i spełniające wymóg samodzielności, mogą być wyodrębniane jako nieruchomości lokalowe. Nie można wyodrębniać własności np. pomieszczeń technicznych, czy też gospodarczych, ani innych pomieszczeń nie będących lokalami jako odrębnych nieruchomości lokalowych z udziałami w nieruchomości wspólnej (w budynku i gruncie), które miałyby podlegać wpisowi w ewidencji gruntów i budynków miasta i wpisowi w księgach wieczystych właściwego sądu jako odrębne nieruchomości w obrocie prawnym.

W ocenie organu odwoławczego, mieszkalne lub inne przeznaczenie lokali określa wiążąco projekt budowlany opracowany zgodnie z przepisami szeroko rozumianego prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych rozporządzeń i zatwierdzony przez organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę, a po wybudowaniu budynek i lokale w nim jest kontrolowany pod względem zgodności z prawem i projektem budowlanym i wymaga zaakceptowania przez organ nadzoru budowlanego pozwoleniem na użytkowanie budynku. Zaświadczenie o samodzielności lokalu ma nie tylko potwierdzać samodzielność, czyli wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, lecz także potwierdzić spełnianie wymogu przeznaczenia na pobyt stały ludzi oraz – co do lokali mieszkalnych – służenie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a co do lokali użytkowych także spełnianie innych wymogów odpowiadających ich przeznaczeniu na potrzeby ludzi z góry określone w przepisach szczególnych i w projekcie budowlanym. Tylko lokale mogą być wyodrębniane jako nieruchomości, a nie inne pomieszczenia jak np. komórki gospodarcze, pomieszczenia techniczne, strychy, bądź inne przestrzenie, np. komunikacyjne, choćby były wydzielone w obrębie trwałych ścian budynku. Samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku nie czyni lokali użytkowych z komórek, ani z garaży, ani ze strychów, ani z innych pomieszczeń. Powyższy pogląd jest trwale ugruntowany w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, jak wskazał Sąd Okręgowy w Gdańsku w wyroku z dnia 13 stycznia 2012r. (sygn. akt III CA 1002/11), garaż może być odrębną nieruchomością budynkową wówczas, gdy jest to budynek wolnostojący lub w zespole boksów garażowych i nastąpi wydzielenie gruntu zajętego pod taki garaż-odrębnej działki (por. "Nieruchomości. Problematyka prawna", G. Bieniek, S. Rudnicki, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 358-359). Garaż mógłby także stanowić odrębną nieruchomość, gdyby na przykład nastąpił podział fizyczny wzdłuż ściany pionowej oddzielającej budynek mieszkalny od budynku, w którym jest garaż.

W ocenie organu odwoławczego, definicja lokalu użytkowego w § 3 pkt 14 (w brzmieniu pkt 14 obowiązującym obecnie) powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury określa lokal użytkowy jako "część budynku zawierającą jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym, albo pomieszczeniem gospodarczym". Z przepisu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali wypływa więc wyraźny nakaz odróżniania lokali od pomieszczeń takich jak piwnica, strych, komórka, garaż, które w ogólności mogą być pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali stanowiących odrębną własność lub częściami wspólnymi w nieruchomości. Garaże w wielostanowiskowej hali parkingowej (posiadającej odrębne wnęki, czy boksy) nie są lokalami, mogą być tylko pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali w danej nieruchomości albo częściami wspólnymi w nieruchomości. Garaże samodzielne lub jako niesamodzielne pomieszczenia przynależne bądź części wspólne nieruchomości muszą być zaprojektowane i wybudowane zgodnie z wymogami powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a przede wszystkim wymogami przepisów § 18 -21, 102 - 108, 150 ust. 5. Garaże są samodzielnymi lokalami użytkowymi tylko wówczas, gdy mają oddzielny wjazd z otaczającego terenu nieruchomości (powyższe również wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 43/12).

Organ odwoławczy zauważył nadto, że w niniejszej sprawie funkcjonowanie lokalu garażowego oraz komórki lokatorskiej jako wydzielonej samodzielnej powierzchni oddziaływać będzie na konstrukcję elementów wspólnych i przy rozwiązaniu kwestii dostępności do części wspólnych budynku w innej formie. Lokale garażowe oraz komórki lokatorskie istnieją w takiej części budynku, która jest wykorzystywana przez inne podmioty jako przestrzeń komunikacyjna. Z pojęcia samodzielności lokalu zamieszczonego w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali należy wyprowadzić wniosek, że zamierzeniem ustawodawcy było stworzenie pojęcia samodzielności umożliwiającego wyodrębnienie takiej nieruchomości, która zapewnia korzystanie z nieograniczonego prawa własności. Musi więc ona odpowiadać cechom i atrybutom prawa własności. Sytuacja taka nie ma miejsca w badanej sprawie, dlatego też w pełni podziela ustalenia i stanowisko organu I instancji zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Ponadto wydanie zaświadczenia o żądanej treści spowodować może sytuację, w której decyzją administracyjną inwestor został zobligowany do ustalenia określonej liczby miejsc parkingowych, które następnie zostały sprzedane lub wydzierżawione innym osobom, niż właściciele mieszkań w budynku. Nawet jeżeli przyjąć, że w badanej sprawie żądanie Spółki dotyczy jedynie 6 boksów garażowych, co nie spowoduje, iż przewidziany decyzją o ustaleniu warunków zabudowy wskaźnik minimalny miejsc postojowych (0,5 na jedno mieszkanie) zostanie naruszony, to jednak na uwadze należy mieć, iż decyzja o ustalaniu warunków zabudowy, jak i wydana na jej podstawie decyzja o pozwoleniu na budowę, przewidywały, że inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażami podziemnymi i wewnętrznym układem drogowym, o konkretnej ilości miejsc parkingowych – służących obsłudze lokali mieszkalnych. W ocenie organu odwoławczego, postanowienie organu I instancji jest prawidłowe; organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił odmowę wydania wnioskowanych zaświadczeń, przyjmując odmienną argumentację niż w postanowieniu wydanym uprzednio. Tym samym zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. należy uznać za nietrafiony.

Pismem z dnia 16 grudnia 2019 r. Firma A, wniosła skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2019 r. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie art. 219 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, 2) naruszenie art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o własności lokali, § 3 pkt 14, § 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że garaż i komórka lokatorska nie może być samodzielnym lokalem, 3) naruszenie art. 2 ust. 1a ustawy o własności poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, 4) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta w K. i przekazanie sprawy Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej; postanowienie to odpowiada prawu, a skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej k.p.a.) organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§ 4). Artykuł 218 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, przy czym kodeks nie określa wyraźnie relacji miedzy tymi postępowaniami, a w szczególności nie stanowi o odpowiednim stosowaniu przy wydawaniu zaświadczeń przepisów o postępowaniu jurysdykcyjnym. Niemniej jednak przyjmuje się, że takie odpowiednie stosowanie przepisów jest uzasadnione, a nawet niezbędne. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli – jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85). Gdy idzie o zaświadczenie, do którego odnosi się zaskarżone postanowienie, jest ono dodatkowo przedmiotem regulacji szczegółowej zawartej w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 532).

Wspomniana ustawa zawiera definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego, w myśl której "samodzielnym lokalem mieszkalnym (...) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych" (art. 2 ust. 2 zd. 1) – i nakazuje tę definicję stosować odpowiednio "również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne" (art. 2 ust. 2 zd. 2). Spełnienie wymagań warunkujących samodzielność lokalu może być przedmiotem zaświadczenia. Art. 2 ust. 3 ustawy traktuje o "wymaganiach, o których mowa w ust. 1a-2" – i jest kwestią dyskusyjną, czy wymagania wymienione w poszczególnych jednostkach redakcyjnych relewantnego przepisu mogą być przedmiotem osobnych zaświadczeń i stanowić niejako odrębne kwestie. W niniejszej sprawie organy w toku prowadzonego ponownie postępowania skoncentrowały się na weryfikacji wymogu samodzielności przedmiotowych lokali, co – zważywszy na treść wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2019 r. – uznać należy za działanie prawidłowe. W tym też kontekście analizowana była decyzja o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na budowę.

Zdaniem Sądu, stanowisko organów o braku samodzielności przedmiotowych lokali jest prawidłowe. Zreferowana wyższej obszerna argumentacja organu odwoławczego na jego poparcie jest przekonująca i Sąd w pełni ją podziela. W szczególności podzielić należy pogląd, że przy ocenie samodzielności lokalu liczy się nie tylko jego stan techniczny tudzież stan techniczny budynku, ale także ogół uwarunkowań o charakterze funkcjonalnym; lokal może mieć cechę samodzielności, jeżeli funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. Samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku nie czyni poszczególnych pomieszczeń (np. komórek lokatorskich czy garaży) samodzielnymi lokalami. Co do zasady zgodzić się też należy z tezą, że w przypadku garaży o ich samodzielności można by mówić wtedy, gdy mają oddzielny wjazd z otaczającego terenu nieruchomości (por. powołany w zaskarżonej decyzji wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 marca 2012 r., II SA/Wr 43/12). Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie analizy materiałów zalegających w aktach sprawy, w tym inwentaryzacji budynku oraz orzeczeń podejmowanych w procesie budowalnym, trafnie skonstatowało, że przedmiotowe lokale czy też pomieszczenia oznaczone numerami [...] oraz [...] odnośnych właściwości nie mają. Organ odwoławczy zwrócił uwagę – zasadnie – na to, że dojście i dojazd do przedmiotowych lokali (pomieszczeń, boksów) prowadzi z terenu będącego w użytkowaniu wspólnym. Z całej dokumentacji nie wynika też, aby w budynku były przewidziane lokale przeznaczone na inne cele niż mieszkalne.

Pojęcie przynależności jest oczywiście pojęciem prawnym służącym do określenia przedmiotu i zakresu prawa własności – i w tym sensie nie może ono być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, skoro chodzi w niej o kwestie natury faktycznej. Ale przedmiotowe pomieszczenia (komórka, boksy garażowe) rzeczywiście przynależą do lokali mieszkalnych także w sensie faktycznym i funkcjonalnym – i to już z punktu widzenia niniejszej sprawy znaczenie ma. Przedmiotowe pomieszczenia nie mają charakteru mieszkalnego w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale służą szerzej rozumianym celom mieszkalnym; umożliwiają, a wręcz warunkują prawidłowe korzystanie z lokali mieszkalnych (lokal mieszkalny, z którym nie byłaby powiązana możliwość korzystania z miejsca parkingowego lub garażu, stawałby się dysfunkcjonalny). Przedmiotowe pomieszczenia pozostają zatem w faktycznym, funkcjonalnym związku z lokalami mieszkalnymi. Także z tych przyczyn nie można ich uznać za samodzielne; tak naprawdę w ogóle nie można ich kwalifikować jako "lokale wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Nie ma tu w ogóle innego celu, który byłby odrębny od celu mieszkaniowego (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych) i któremu można by przypisać walory autonomiczności i samoistności.

Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Dodatkowo podkreślić jednak należy, że nie został naruszony art. 219 k.p.a., który określa formę rozstrzygnięcia o odmowie wydania zaświadczenia – organ orzekł prawidłowo w formie postanowienia. Nie zostały też naruszone przepisy art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o własności lokali ani § 3 pkt 14, § 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o własności lokali został prawidłowo zinterpretowany i zastosowany. W szczególności organy prawidłowo zrekonstruowały pojęcie samodzielności w rozumieniu powołanego art. 2 ust. 2. Z kolei przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bezpośrednio nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia, a jedynie zostały uwzględnione w ramach wykładni systemowej.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1a ustawy o własności poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że przepis ten, określający inne niż samodzielność lokalu przesłanki ustanowienia odrębnej jego własności, w istocie nie był w niniejszej sprawie stosowany, jako że negatywnie zweryfikowano już wspomnianą samodzielność. Poza tym, w ocenie Sądu, nie jest trafny pogląd skarżącej, że art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali nie stosuje się do lokali wykorzystywanych na inne cele niż mieszkalne. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na to, że przepis ten – w pierwotnym brzmieniu – rzeczywiście stanowił tylko o "lokalu mieszkalnym", ale nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1506) określenie "mieszkalnym" zostało wykreślone. Obecnie zatem przepis ten odnosi się do wszystkich lokali i w ogóle nie ma w tym zakresie potrzeby korzystania z odesłania zawartego w art. 2 ust. 2 zd. 2.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie narusza art. 153 p.p.s.a. Ocena prawna zawarta w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2019 r., II SA/Kr 1429/18, nie wykluczała dokonania w ponownym postępowaniu w sprawie weryfikacji przesłanek samodzielności lokalu, wręcz przeciwnie wskazywała na taką potrzebę, aczkolwiek z zastrzeżeniem przyjęcia kryteriów odwołujących zasadniczo do stanu faktycznego, a nie prawnego. Takie też kryteria zostały obecnie przyjęte.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.