Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 530/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 1, par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 352 poz 9  art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji UE nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej  do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Marta Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2169/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w D. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w D. na rzecz Prezesa Agencji Rynku Rolnego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt V SA/Wa 2169/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę M.. Sp. z o.o. w D. (zwanej dalej: skarżącą) na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (zwanego dalej: organ odwoławczy) z dnia 11 czerwca 2014r. nr .... w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2014r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Gdyni (zwany dalej: organ I instancji), na podstawie art. 40d ust. 1 oraz 40c ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012r. poz. 633 ze zm., cyt. dalej: ustawa o ARR) w zw. z § 1 rozporządzenia RM z dnia 12 października 2007r. w sprawie stawek dopłat do 1 ha powierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowalny (Dz. U. nr 201, poz. 1447 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia RM z dnia 13 maja 2013r. w sprawie wykazu gatunków roślin uprawnych, do których materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny przysługuje dopłata z tytułu użytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny (Dz. U. z 2013r. poz. 615) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 maja 2013r. w sprawie minimalnej ilości materiału siewnego, jaka powinna być użyta do obsiania lub obsadzania 1 ha pow. gruntów ornych (Dz. U. z 2013r. poz. 616), odmówił skarżącej spółce przyznania dopłaty mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie z tytułu użytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny. W motywach wskazano, że skarżąca spółka otrzymała z Agencji Rynku Rolnego w okresie 3 lat pomoc de minimis w kwocie 15899,93 PLN i jest powiązana osobno i kapitałowo z następującymi podmiotami: D. Agro Sp. z o.o., G.Sp. z o.o., A.Sp. z o.o., Gospodarstwo Rolne W. Sp. z o.o., B.Sp. z o.o., E Sp. z o.o., grupa D. Sp. z o.o., T.A/S z/s w Danii. Organ I instancji przyjął, że wszystkie te podmioty są ze sobą powiązane, stanowiąc jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE 352 z 24.12.201r., cyt. dalej jako Rozporządzenie Nr 1408/2013). Ponadto wskazano, że identyczne wnioski o przyznanie dopłaty złożyły spółki z o.o.: B., E., G.i Gospodarstwo Rolne W., a przyznana pomoc de minimis w ostatnich trzech latach – jako że mamy do czynienia z jednym przedsiębiorstwem – nie może przekroczyć 15.000 euro (realnie wypłacona kwota to 24851,65 euro).

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z dnia 11 czerwca 2014r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 3 pkt 1, art. 40c ust. 5, art. 40d cyt. ustawy o ARR i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 i 7 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013. Za jedyny brak formalny, pozostający jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, organ odwoławczy uznał zaniechanie powołania w decyzji organu I instancji przepisów unijnych. Organ odwoławczy podzielił natomiast pogląd organu I instancji, że przyznanie pomocy skutkowałoby przekroczeniem przez skarżącą dopuszczalnego łącznego limitu pomocy de minimis, który na jedno przedsiębiorstwo wynosi kwotę 15.000 euro. Skarżąca wraz z innymi powiązanymi z nią spółkami polskimi stanowią bowiem jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1408/2013, a tym samym wszystkie te podmioty obowiązuje jeden limit dopuszczalnej pomocy.

W skardze na powyższą decyzję M.Sp. z o.o. w D. wniosła o uchylenie obu decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 2 cyt. Rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca oraz powiązane z nią – za pośrednictwem T.A/S - inne spółki polskie (wnioskujące równocześnie ze stroną o przyznanie takiej samej pomocy) należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo, co w konsekwencji prowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i uznania, że strona wyczerpała łączny limit dopuszczalnej pomocy de minimis.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Rynku Rolnego powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając powyższą skargę stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt a w powiązaniu z ostatnim zdaniem art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1408/2013, to spółka T.A/S posiada większość praw głosu wspólników w skarżącej spółce. Sąd I instancji dodał, że identyczna sytuacja ma miejsce w równolegle toczącej się sprawie V SA/Wa 2170/14, w której T.A/S posiada całość udziałów Spółki E.. Zarówno w skarżącej spółce, jak i Epsilon Agro Sp. z o.o. prezesem zarządu jest ta sama osoba H.., a więc bezsprzecznie spółki są powiązane także osobowo. Zgodnie z formułą wyrażoną w zdaniu końcowym art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 1408/2013 - jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a, za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej, jest nią T.A/S lub kilku jednostek gospodarczych, również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo.

Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zatem zarzut skarżącej spółki wskazujący na brak powiązań pomiędzy polskimi spółkami kapitałowymi a skarżącą. Wskazał, że kluczowym w sprawie jest fakt powiązania każdej pojedynczej spółki ze spółką T.A/S, które to powiązanie tworzy podmiotowo jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu Rozporządzenia nr 1408/13. W takim stanie rzeczy, łączny limit pomocy udzielonym tym jednostkom gospodarczym - tj. jednemu przedsiębiorstwu – nie może przekroczyć 15.000 euro.

Ponieważ równolegle ze skarżącą spółką wnioski o przyznanie dopłaty złożyły Sp. z o.o.: Gospodarstwo Rolne W., B., E., G., a łączna pomoc de minimis udzielona w okresie 3 lat podatkowych w/w podmiotom wyniosła 24.851,65 euro, to został przekroczony limit pomocy określony w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1408/13, który przewiduje, że o ile z powodu udzielenia nowej pomocy zostałby przekroczony limit 15.000 euro, nowa pomoc nie może być przyznana. Sąd I instancji zauważył przy tym, że treść preambuły zawartej w Rozporządzeniu Nr 1408/13 w żaden sposób nie wpływa na modyfikację pojęcia "jedno przedsiębiorstwo" zdefiniowanego w tym akcie normatywnym. W pkt 4 preambuły wskazuje się jedynie na przesłanki zdefiniowania tego pojęcia i zastosowane przez pracodawcę kryteria, a także cele, jakie sobie założono.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła M.sp. z o.o. (zwana dalej skarżącą kasacyjnie), zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi WSA w Warszawie skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 151 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez bezzasadne oddalenie skargi w następstwie braku wszechstronnego uzasadnienia przez Sąd I instancji swojego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności stanowiska co do istnienia pomiędzy Skarżącą, a pozostałymi spółkami wnioskującymi równocześnie ze Spółką o dopłaty powiązań, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, za pośrednictwem T.A/S, a także jedynie fragmentaryczne odniesienie się do zarzutów i argumentacji Skarżącej zawartych w jej skardze do WSA,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.):

a) art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym, poprzez błędną wykładnię tego przepisu, co prowadziło do bezpodstawnego uznania, że Skarżąca oraz powiązane z nią - za pośrednictwem T.AS inne spółki polskie - wnioskujące równocześnie ze Skarżącą o przyznanie takiej samej pomocy - należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo, co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, że limit dopuszczalnej pomocy został w przypadku Skarżącej przekroczony i tym samym niewłaściwego zastosowania przepisu art. 3 ust. 2 w/w rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że obowiązkiem Sądu I instancji było ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a nie tylko do niektórych z nich i to w dodatku w sposób niezmiernie ogólnikowy. Uzasadniając z kolei drugi z podniesionych zarzutów wskazano, że nie sposób uznać, że pomiędzy skarżącą kasacyjnie a powiązanymi z nią spółkami polskimi zachodzi przypadek powiązań opisanych w art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 1408/2013. Jakkolwiek bowiem skarżąca kasacyjnie oraz pozostałe spółki ubiegające się o dopłaty są ze sobą powiązane w ten sposób, że spółka T.AS jest udziałowcem każdej z tych spółek, to jednakże powiązanie to nie tworzy pomiędzy tymi spółkami relacji, o których mowa w lit. a) - d) art. 2 ust. 2 cyt. Rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje.

Powołana regulacja prawna wskazuje, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach podstaw kasacyjnych opisanych w art.174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art.174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji, iż ten dopuścił się naruszenia przepisów art.151 p.p.s.a. w związku z art.141 § 4 p.p.s.a. w wyniku niewłaściwego uzasadnienia swojego stanowiska akceptującego rozstrzygnięcie organów o odmowie przyznania skarżącemu dopłaty mającej charakter pomocy de minimis.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde uchybienie, lecz wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w przywołanym przepisie rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu sdministracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15.12. 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09).

Jednocześnie podkreślić należy, że wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny (vide: wyrok NSA z 18.04. 2012 r., sygn. akt II GSK 315/11).

W związku z powyższym wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (vide: wyrok NSA z dnia 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10).

Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie podstawowe wymienione w art. 141 § 1 p.p.s.a. elementy: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.

Ponadto wskazać należy, że wobec bezzasadności naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art.151 p.p.s.a. Przepis art.151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym, regulującym sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 12.06. 2014 r. sygn. akt I GSK 64/13).

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że bezskuteczność zarzutów procesowych powoduje, że stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej i zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został podważony i jest wiążący dla NSA. Oznacza to, że stan faktyczny przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia musi być brany pod uwagę przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego opisanego w punkcie II a petitum skargi kasacyjnej.

W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie wskazuje na błędną wykładnię art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca oraz powiązane z nią za pośrednictwem T.AS inne spółki polskie (wnioskujące równocześnie o przyznanie takiej pomocy) należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo.

Przystępując do oceny zarzutu skargi kasacyjnej zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a należy podkreślić, że pomoc de minimis stanowi szczególny rodzaj wsparcia udzielanego przez państwo podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą i z uwagi na to, że stanowi ona pomoc o niewielkiej wartości, uznana została przez Komisję Europejską za pomoc publiczną nie naruszającą reguł wspólnego rynku, a w szczególności nie mającą negatywnego wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi i nie będącą elementem wskazującym na zakłócenie konkurencyjności. Okoliczności te stanowiły podstawę do wyłączenia tej kategorii pomocy z obowiązku notyfikacji pomocy publicznej, o którym mowa w art.108 TFUE.

Zasady przyznawania pomocy de minimis przedsiębiorstwom funkcjonującym w sektorze rolnym określa Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1408/2013. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 rozporządzenia znajduje ono zastosowanie do pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych, przy uwzględnieniu wyjątków opisanych w dalszej części tego przepisu. Jednocześnie z treści art. 3 ust. 2 rozporządzenia wynika, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych. Natomiast treść art. 3 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, że łączna kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych nie może przekroczyć górnego limitu krajowego określonego w załączniku do tegoż rozporządzenia. Oznacza to, że ustawodawca unijny wprowadził pojęcie górnego pułapu pomocy de minimis dla jednego przedsiębiorstwa oraz pojęcie górnego limitu krajowego tej pomocy określonego w załączniku do rozporządzenia. W odniesieniu do obu pojęć wskazuje się, że dotyczy ona przedsiębiorstwa, z tym, że jednemu przedsiębiorstwu państwo członkowskie nie może przyznać pomocy w wyższej wysokości niż określona w art. 3 ust. 2 rozporządzenia, a w mówiąc o "górnym limicie krajowym" wskazuje się, że określa on łączną kwotę jaka może być przyznana przez państwo członkowskie podmiotom wskazanym w art.3 ust.3 rozporządzenia w okresie trzech lat podatkowych. Przedstawiona regulacja prawna wskazuje na to, że pomoc de minimis w wysokości określonej w przywołanych wyżej przepisach prawa, może być przyznana przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych w danym państwie członkowskim.

Uwzględniając przedstawione powyżej uwagi należy uznać, że dla ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy mamy do czynienia z jednostkami gospodarczymi, które są ze sobą powiązane i tym samym tworzą jedno przedsiębiorstwo, należy mieć na uwadze treść art.2 ust.2 Rozporządzenia Nr 1408/2013 i odnieść definicję w nim zawartą do przyjętego za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanu faktycznego.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że Spółka T.AS z siedzibą w Danii jest powiązana kapitałowo z pięcioma spółkami z o.o. wnioskującymi o przyznanie pomocy de minimis z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Podkreślić należy, że Spółka T. AS jest jedynym wspólnikiem i posiada 100% udziałów w spółce M. sp. z o.o. w D., 100% udziałów w spółce B.sp. z o.o. w Dz., 100 % udziałów w spółce E. spółce z o.o. w Dz., 98.77% udziałów w spółce G., 68,87 % udziałów w spółce Gospodarstwo Rolne W., a nadto posiada 99,37 % udziałów w spółce D.. Spółka z o.o. i 94,16 % udziałów w spółce A.Spółka z o.o. Spółka T.AS posiada także większościowy pakiet udziałów w spółce Grupa D. Spółka z o.o. w D.. W punkcie 4 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) Nr. 1408/2013, odwołując się do orzecznictwa TSUE, wskazuje się, że wszystkie podmioty, które są kontrolowane (prawnie lub de facto) przez ten sam podmiot, należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo. W tym miejscu podnieść należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 2 in fine rozporządzenia jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a-d za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo. W sprawie niniejszej stroną składającą skargę kasacyjną jest jednostka gospodarcza wykonującą działalność gospodarczą przy wykorzystaniu prawnej formy jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Również pozostałe podmioty występujące o przyznanie pomocy de minimis, w których Spółka T. AS jest jedynym wspólnikiem bądź posiada większościowe pakiety udziałów, prowadzą swoją działalność gospodarczą w formie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której doszło do skupienia w "jednym ręku" udziałów we wszystkich spółkach występujących o przyznanie pomocy de minimis, co prowadzi do funkcjonowania struktur o charakterze holdingowym, a w konsekwencji dochodzi do wielokrotnych piramidalnych powiązań, w których spółki jednopodmiotowe mogą stać się wzajemnie wspólnikami poprzez prawną możliwość przenoszenia udziałów pomiędzy tymi spółkami. Okoliczność taka skutkowałaby kumulacją pomocy de minimis i przekroczeniem dopuszczalnych limitów.

Z tych względów w ocenie NSA brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art.184 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013r., poz. 490 ze zm.).