Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 622/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1pkt 4, art. 8, art. 11
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 162 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku jednorodzinnego wraz z budową parterowego budynku garażowego oraz przebudowa, rozbudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego na funkcję mieszkalną, a także budowa murowanego ogrodzenia wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie".

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że od dnia 28 marca 2017 r. na terenie objętym ustaleniami wymienionej decyzji o warunkach zabudowy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXV/1584/17 z dnia 1 marca 2017 r. (opubl. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 13 marca 2017 r. poz. 1843). Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji w kontekście ustaleń planu miejscowego stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego nie są tożsame z decyzją o warunkach zabudowy. Rozbieżności dotyczą one odmiennego ustalenia funkcji zabudowy. Teren inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajduje się w planie miejscowym w terenach zabudowy usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Wskazano także, że na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach nie wydano ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania G. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...] — działając na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej jako u.p.z.p.) w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. nr 1257, dalej jako k.p.a.) - utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, stwierdza jej wygaśniecie w przypadkach, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym z kolei stanowi art. 65 ust. 3 powyższej ustawy.

W sprawie bezsporne jest, że w obrocie prawnym aktualnie funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, jak również to, że teren tej inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa", który wszedł w życie w dniu 28 marca 2017 r. Na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Weryfikacji wymaga, czy ustalenia przedmiotowego planu miejscowego są inne niż warunki zabudowy ustalone w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...]

Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" teren inwestycji objęty decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2014 r. przeznaczony pod inwestycję kubaturową położony jest częściowo na obszarze, dla którego ustalono przeznaczenie: tereny zabudowy usługowej, oznaczone; symbolem U.12 (takie przeznaczenie posiada w całości działka nr [...] oraz częściowo działka nr [...]) oraz częściowo na obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonym symbolem MW.26 (takie przeznaczenie posiada część działki nr [...]). Powyższe wynika z rysunku planu (zamieszczony na stronie internetowej BIP Urzędu Miasta Krakowa).

Przeznaczeniem podstawowym terenów przeznaczonych pod zabudowę usługową (symbol U) jest realizacja budynków usługowych. Dla terenów przeznaczonych pod zabudowę usługową uchwała przewiduje następujące warunki dla zabudowy (§ 30 uchwały w sprawie planu):

1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%

2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,4 - 1,8;

3) maksymalną wysokość zabudowy: 16m;

4) maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku w terenie U.12: 30 m

5) dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych.

Jeśli natomiast chodzi o tereny o symbolu MW.26 przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono w § 24 ust. 2 uchwały lokalizację funkcji usługowej na dwóch pierwszych kondygnacjach budynków mieszkalnych.

Dla terenów tych uchwała przewiduje następujące warunki dla zabudowy (§ 24 uchwały w sprawie planu):

1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w terenie MW.26, MW.27: 50%;

2) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w terenie MW.28: 30 %;

3) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,4-2,5;

4) maksymalną wysokość zabudowy: 25m;

5) maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku w Terenie MW.26: 30m;

6) dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych.

Przede wszystkim wskazać należy na rozbieżności w zakresie funkcji zabudowy. Podlegający zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynek jednorodzinny oraz przebudowie, rozbudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania (na funkcję mieszkalną) istniejący budynek garażowy znajdują się w całości na tej część terenu inwestycji, która w planie miejscowym ma określoną funkcję zabudowy usługowej. Warunki zabudowy dla projektowanego parterowego budynku garażu również są inne niż ustalona funkcja terenów, w których znajdują się przedmiotowe działki.

Zapisy uchwały planistycznej określające przeznaczenie terenów, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów o symbolu w planie U.12 i MW.26 nie dopuszczają możliwości nadbudowy, rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych ani realizacji budynków garażowych czy też murowanego ogrodzenia. W § 6 ust. 1 tekstu planu przewidziano jedynie, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. W ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszczono realizację jedynie obiektów i urządzeń budowlanych oraz prowadzenie robót budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników (§ 6 ust. 2). W odniesieniu do legalnie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych ustalono możliwość przebudowy, remontu i odbudowy oraz - niezależnie od ustaleń planu - rozbudowy w zakresie docieplenia lub wykonania szybów windowych i zewnętrznych klatek schodowych, pochylni i ramp dla niepełnosprawnych (§ 6 ust. 3). Natomiast w § 7 ust. 7 tekstu planu zawarto zakaz stosowania ogrodzeń pełnych. Zatem ustalenia co do funkcji planowanej zabudowy ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy różnią się od ustaleń planu miejscowego dla obszaru, w którym znajduje się teren inwestycji, a zatem zasadny staje się wniosek, że są one inne niż wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na podstawie tych ustaleń Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy musi ulec wygaszeniu w całości. Ustalenia decyzji są inne niż ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ugorek - Fiołkowa", a zakres wykazanych rozbieżności jest taki, że po wyeliminowaniu ustaleń odmiennych niemożliwe jest zrealizowanie inwestycji jedynie w pozostałym zakresie.

Decyzja organu I instancji jak stwierdza Kolegium pozostaje prawidłowa i jako taka podlega utrzymaniu. Na ocenę tą nie ma żadnego wpływu mylne określenie w sentencji decyzji działek, dla których wydane były warunki zabudowy (wskazano dz. nr [...], [...] i [...] - podczas gdy z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nie dotyczyła ostatnio wskazanej działki nr [...]). Organ I instancji dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące przepisy prawa, a prawne i faktyczne motywy rozstrzygnięcia znalazły w sposób wystraczający wyraz w uzasadnieniu decyzji, co dowodzi braku trafności zarzutu odwołania wskazującego na naruszenie przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium nie dopatrzyło się w tym zakresie uchybień, wpływających na prawidłowość rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie dopuścił się przy tym naruszeń zasad wyrażonych w art. 8 i 11 k.p.a.

Jeśli natomiast chodzi o zarzut formułowany w odwołaniu, dotyczący zaistnienia przesłanki zawieszenia postępowania, Kolegium wskazało, że kwestia ta nie należy do zakresu niniejszego postępowania. Wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego złożony w odwołaniach został rozpatrzony odrębnym postanowieniem.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. W., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego tj.:

< art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez (brak zawieszenia postępowania pomimo tego, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania sądowego dotyczącego skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LXV/1584/17 z dnia 1 marca 2017 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek -Fiołkowa",

< art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

< art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że jednym z zarzutów podniesionych w odwołaniu był zarzut braku zawieszenia przez organ I instancji postępowania pomimo zaistnienia podstawy do jego zawieszenia na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tymczasem organ odwoławczy nie odniósł się do przedmiotowego zarzutu. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził jedynie, że kwestia ta nie należy do zakresu niniejszego postępowania. Skarżący zakwestionował ten pogląd podnosząc, że organ odwoławczy zobowiązany jest do odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Jest to istotne w szczególności z tego powodu, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia. W związku z tym przedmiotowa kwestia może być badana przez organ odwoławczy jedynie w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji kończącej sprawę administracyjną. Działanie organu odwoławczego jest sprzeczne z treścią art. 142 k.p.a.

Ponadto organ II instancji błędnie powołał się w tym zakresie na wydane przez siebie postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego. Postanowienie to dotyczyło wniosku złożonego na etapie postępowania odwoławczego, a nie stanowiło odniesienia się do prawidłowości działania organu I instancji.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania odwoławczego, bowiem podjął on działania związane z zaskarżeniem uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Postępowanie prowadzone w sprawie wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinno zostać zawieszone z tego powodu, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego będzie miał bezpośredni wpływ na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia, a nawet na samą dopuszczalność prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności miejscowego planu postępowanie prowadzone w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy stanie się bezprzedmiotowe i będzie podlegało umorzeniu.

Dodatkowo podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zawiera praktycznie żadnego z elementów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Zostało wydane bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), a jego uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym naruszono także zasady ogólne - art. 6, 7, 8, 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej określanej jako "p.p.s.a." uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Organy obu instancji prawidłowo powołały się na art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Drugi z powołanych przepisów stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Takim przepisem, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

W świetle tych przepisów stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaga ustalenia następujących okoliczności faktycznych:

a) dla terenu objętego decyzją WZ obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

b) ustalenia tego planu są inne niż ustalenia decyzji

c) dla inwestycji nie wydano pozwolenia na budowę.

Pierwsza i ostatnia z wymienionych okoliczności nie budzi żadnych wątpliwości.

W kwestii porównania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy oraz ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy również całkowicie zgodzić się z organami obu instancji. Dokonały one szczegółowej analizy zapisów uchwały oraz zapisów decyzji, a z porównania tego wynika ponad wszelką wątpliwość, że ustalenia tych aktów są odmienne. Dotyczy to odmiennego ustalenia funkcji zabudowy.

Już sama sentencja decyzji ustalającej warunki zabudowy określa inwestycję, jako "przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku jednorodzinnego wraz z budową parterowego budynku garażowego oraz przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego na funkcję mieszkalną, a także budowa murowanego ogrodzenia wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną".

Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] oraz częściowo działka nr [...] leży na terenie oznaczonym symbolem U.12 - tereny zabudowy usługowej, natomiast pozostała część działki nr [...] położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonym symbolem MW.26.

Ponadto – na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium - zapisy planu określające przeznaczenie terenów, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów o symbolu w planie U.12 i MW.26 nie dopuszczają możliwości nadbudowy, rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych ani realizacji budynków garażowych czy też murowanego ogrodzenia.

W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" są inne od ustaleń decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Skutkowało to stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że żadna z powyższych okoliczności nie jest kwestionowana przez skarżącego. Podstawowym zarzutem skargi jest naruszenie przepisów postępowania poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego w rozważanej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego toczącego się z jego inicjatywy, a dotyczącego prawidłowości uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżący zarzuca, że już w odwołaniu kwestionował brak zawieszenia postępowania przez organ I instancji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzut ten pominęło. Okoliczności te świadczą jego zdaniem o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do tych zarzutów należy podkreślić, że w czasie wydawania przez organy obu instancji decyzji, jak również obecnie w obrocie prawnym pozostaje uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. nr LXV/1584/17 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Ugorek-Fiołkowa". Fakt, że skarżący skierował do sądu administracyjnego skargę na powyższą uchwałę nie powoduje w żadnym wypadku powstania zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarga do sądu administracyjnego na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyłącza, bowiem obowiązku realizowania przez organ kompetencji określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p (wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2011 r., II SA/Kr 1525/11, LEX nr 1152840). Dodać należy, że skarga ta została oddalona wyrokiem WSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1037/17. Wyrok ten jest wprawdzie nieprawomocny wobec zaskarżenia go skargą kasacyjną, jednakże w dalszym ciągu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozostaje w obrocie prawnym.

Wobec powyższego nietrafny jest podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka w postaci zagadnienia wstępnego, która obligowałaby organ do zawieszenia postępowania administracyjnego.

W powyższym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2018 r., sygn. II SA/Kr 340/18.

Nie został też naruszony art. 8, art. 11 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu wymagającym uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji w sposób wystarczający wyjaśnia prawne i faktyczne motywy rozstrzygnięcia.

Rację należy przyznać skarżącemu, że w części dotyczącej ustosunkowania się organu do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Odnosząc się do tej kwestii SKO wskazało, że "kwestia ta nie należy do zakresu niniejszego postępowania. Wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego złożony w odwołaniach został rozpatrzony odrębnym postanowieniem". Rację ma skarżący, że czym innym jest wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego, – który został rozpoznany odrębnym postanowieniem, a czym innym zarzut niezawieszenia postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Nie miało to jednakże żadnego wpływu na wynik sprawy. Organ II instancji postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie, wskazując, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które uzasadniałoby zawieszenie postępowania. Organ II instancji podejmując taką decyzję procesową stwierdził, że brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, jednocześnie potwierdzając prawidłowość odmowy zawieszenia postępowania przez organ I instancji. Skarżącemu postanowienie SKO zostało doręczone, a zatem zapoznał się on ze stanowiskiem Kolegium w kwestii zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Pominięcie tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do jej uchylenia, bowiem nie miało wpływu na wynik sprawy – a tylko tego rodzaju uchybienia przepisom postępowania mogą w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. prowadzić do uwzględnienia skargi.

Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie.