Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1064/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] J. S. (Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków zażalenia z dnia [...]. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej odrzucenie. Dodał, że w zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ wskazał, że nie przysługuje na nie zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem w zamkniętym katalogu spraw rozstrzyganych przez wojewódzkie sądy administracyjne zgodnie z art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie rozpoznaje skarg na postanowienia, na które nie służy zażalenie.

W przedmiotowej sprawie, zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. wezwał skarżącego do usunięcia braków zażalenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż postanowienie to jest niezaskarżalne.

Na podstawie art. 216 § 1 i 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, jak np. konieczność usunięcia braków w podaniu. Natomiast stosownie do art. 236 § 1 ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.

W omawianym przypadku przepisy ordynacji podatkowej nie stanowią o tym, że na postanowienie wydane na podstawie art. 169 § 1 ordynacji podatkowej, tj. wzywające do usunięcia braków formalnych pisma służy zażalenie. Z tych przyczyn skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna.

Na marginesie należy jedynie wskazać, że do momentu wydawania niniejszego postanowienia, w 2011r. Skarżący w Wydziale Finansowym tut. Sądu złożył 80 skarg, z których 48 podlegało odrzuceniu a 18 zostało oddalonych.

Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie Skarżący zaskarżył do Sądu postanowienie, na które nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, o czym został pouczony przez organ. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r, postanowieniu z 21 października 2010r., II OZ 295/11).

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.