Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 96/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Odpady
Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 1 i art. 41 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity
article: art. 4 w związku z art. 15 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła, Sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa [...] a Starostą [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów postanawia: wskazać Starostę [...] jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 lipca 2017 r., Marszałek Województwa Dolnośląskiego na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Dolnośląskiego a Starostą L. w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów na terenie obiektu zlokalizowanego w miejscowości Ś. – działki nr [...] oraz [...], obręb [...] Ś. – Miasto, gmina Ś., powiat l., województwo dolnośląskie, poprzez wskazanie, że organem właściwym do prowadzenia przedmiotowej sprawy jest Starosta L.

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. przedsiębiorca W. G., prowadzący działalność gospodarczą pn. Firma [...], adres [...], wystąpił do Starosty L. z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów na terenie obiektu zlokalizowanego w miejscowości Ś. – działki nr [...] oraz [...], obręb [...] Ś. – Miasto, gmina Ś., powiat l., województwo dolnośląskie. Następnie podniesiono, że Starosta L. pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. (znak: [...]), przekazał Marszałkowi Województwa Dolnośląskiego ww. wniosek, jako organowi właściwemu do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Podkreślono przy tym, że przedmiotem wniosku jest przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w prostych, ręcznych procesach (tworzenie domieszek materiałów o tych samych właściwościach, segregacja i/lub sortowanie, doczyszczanie, przygotowanie do ponownego użycia, separacja, cięcie i zagęszczanie odpadów w celu przygotowania ich do transportu oraz demontaż) prowadzonych na odpadach innych niż niebezpieczne oraz niektórych rodzajach odpadów niebezpiecznych. W związku z powyższym dodano, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1987 z późn. zm. – dalej jako: u.o.) prowadzona działalność wymagała uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Ponadto wnioskodawca wskazał, że Starosta L. pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. wskazał, iż działalność związana z przetwarzaniem odpadów w ramach demontażu będzie odbywać się w pomieszczeniu warsztatowym (obiekcie budowlanym posiadającym zadaszenie, ściany boczne i utwardzoną, szczelną posadzkę) oraz wskazał rodzaje odpadów, które zostaną poddane demontażowi, tj.: 16 02 13* – Zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 16 02 14 – Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13; 16 02 15* – Niebezpieczne elementy lub części składowe usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15; 16 02 16 – Elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15 oraz 20 03 07 – Odpady wielkogabarytowe. Dodano przy tym, że z treści pisma Starosty L. wynikało, iż uznał on niektóre z wymienionych we wniosku rodzajów odpadów za zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, powołując się przy tym na treść art. 49 ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U., poz. 1688 – dalej jako: u.z.s.e.e.), a także na § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Wnioskodawca podał, że z uwagi na powyższe, na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.o., Starosta L. przekazał Marszałkowi Województwa Dolnośląskiego przedmiotowy wniosek do rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe wnioskodawca wskazał, że właściwość rzeczowa organów do wydania pozwolenia na przetwarzanie odpadów określona została w art. 41 u.o. Marszałek Województwa Dolnośląskiego przytoczył przy tym treść art. 41 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 u.o., jednocześnie nadmieniając, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie realizowane na terenie zamkniętym, a w związku z tym ostatni z przywołanych przepisów (art. 41 ust. 4 u.o.) nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie. Następnie wskazano, że wnioskowana działalność nie polega na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, ani nie dotyczy regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych. Dlatego też, w ocenie wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie nie będzie miał również zastosowania art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b i lit. c u.o. Tym samym, zdaniem Marszałka Województwa Dolnośląskiego, istota sporu między organami sprowadzała się do ustalenia, czy wnioskowana działalność stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co w myśl w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.o. przesądzałoby o właściwości Marszałka, który byłby właściwy zarówno w przypadku, gdy przetwarzanie odpadów niebezpiecznych (a m.in. o przetwarzanie takich odpadów wnioskuje przedsiębiorca) prowadzone byłoby w instalacji (§ 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), jak i w sytuacji przetwarzania w zakładzie przetwarzania przez przedsiębiorcę zużytego sprzętu zawierającego substancje lub mieszaniny niebezpieczne (§ 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W tym zakresie wnioskodawca podał, że z informacji wskazanych we wniosku wynikało, iż w procesie demontażu mają być przetwarzane odpady o kodach: 16 02 13* – Zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 16 02 14 – Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13; 16 02 15* – Niebezpieczne elementy lub części składowe usunięte ze zużytych urządzeń; 16 02 16 – Elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15, określone przez przedsiębiorcę, jako zużyte urządzenia energetyczne oraz 20 03 07 – Odpady wielkogabarytowe. Dodano przy tym, że we wniosku poinformowano także, że przedsiębiorca nie eksploatuje instalacji na terenie obiektu w Ś., a odzysk odpadów prowadzony jest poza instalacjami i urządzeniami. Wobec powyższego, Marszałek Województwa Dolnośląskiego wskazał, że w celu ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego konieczne było wyjaśnienie, czy odpady mające podlegać przetwarzaniu, zgodnie z wnioskiem strony, mieszczą się w definicji "sprzętu", o jakim mowa w art. 4 pkt 13 u.z.s.e.e., a ponadto czy ich przetwarzanie odbywać się będzie w instalacji, czy poza nią. W pierwszej kolejności wnioskodawca przytoczył treść art. 4 pkt 13 i 24 u.z.s.e.e., a następnie podał, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 u.o., odpady mogą być przetwarzane wyłącznie w instalacjach lub urządzeniach, za wyjątkiem przypadków określonych w art. 30 ust. 2 ww. ustawy, gdzie ustawodawca dopuścił możliwość przetwarzania odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Zaznaczono przy tym, że warunki, w jakich ten proces może zachodzić precyzuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U., poz. 796), na podstawie którego określono rodzaj wnioskowanej działalności. Ponadto przywołano treść art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, zawierającego definicję pojęcia "instalacji" i na tej podstawie wskazano, że uznanie, iż odpady przetwarzane są w instalacji ma miejsce wówczas, gdy przetwarzanie następuje bądź w stacjonarnym urządzeniu technicznym, bądź w zespole stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, bądź też w budowli niebędącej urządzeniem technicznym, ani ich zespołem (w myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Podkreślono również, że zgodnie z lp. 17 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, dozwolony jest odzysk odpadów m.in. o kodach: 16 02 13* – Zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż lampy fluorescencyjne oraz inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 16 02 14 – Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13; 16 02 15* – Niebezpieczne elementy lub części składowe usunięte z zużytych urządzeń; 16 02 16 – Elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15. Jednocześnie dodano, że w kolumnie 5 lp. 17 tabeli zawartej w załączniku do ww. rozporządzenia określone zostały warunki, jakie muszą zostać spełnione w procesie odzysku poza instalacjami, jeśli ww. odpady podlegać będą pod definicję "sprzętu" w rozumieniu u.z.s.e.e. oraz gdy nie stanowić one będą sprzętu, o jakim wyżej mowa. Marszałek Województwa Dolnośląskiego wskazał, że zgodnie z treścią ww. przepisów przy demontażu urządzeń stanowiących zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny zachowane mają zostać wymagania u.z.s.e.e., zaś w przypadku innych urządzeń niezbędne jest w procesie takiego odzysku usunięcie z nich elementów niebezpiecznych, które musi odbywać się na nieprzepuszczalnym podłożu z wykorzystaniem urządzeń do usuwania wycieków i separatora cieczy, o ile w czasie demontażu może nastąpić wyciek. Tym samym w ocenie wnioskodawcy, przy spełnieniu odpowiednich warunków możliwe jest przetwarzanie wskazanych rodzajów odpadów poza instalacją i urządzeniami, gdyż taką możliwość dopuszcza ww. rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami.

Zdaniem wnioskodawcy, z dokonanych przez ten organ ustaleń w oparciu o treści wniosku, dodatkowych wyjaśnień przedsiębiorcy oraz przeprowadzonych oględzin wynikało, że proces wskazanego przez przedsiębiorcę demontażu odpadów będzie się odbywał przy użyciu elektronarzędzi (kluczy elektrycznych, wkrętarek, szlifierek kątowych) oraz narzędzi ręcznych (klucze, wkrętaki, młotki, itp.), a dodatkowo w przypadku odpadów zawierających oleje, oleje te będą usuwane przy użyciu pompy, a następnie odpady te pozostawione zostaną na tacy chwytnej do osuszenia. Ponadto zaznaczono, że wnioskowane przetwarzanie będzie się odbywać wyłącznie w pomieszczeniu warsztatowym, a więc w budynku, który jak już wyżej wskazano, jako taki nie stanowi instalacji. Dlatego też według Marszałka Województwa Dolnośląskiego, przy tak określonych ustaleniach stwierdzić należało, że wnioskowane przez W. G. przetwarzanie odpadów odbywać się będzie poza instalacjami, albowiem jak wynikało z ww. okoliczności, proces przetwarzania nie będzie zachodził w żadnym urządzeniu, czy zespole urządzeń, ani w budowli. Tym samym w ocenie wnioskodawcy, w takiej sytuacji nie zachodził przypadek określony w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który to przypadek uzasadniałby właściwość Marszałka.

W dalszej kolejności podniesiono, że po wykluczeniu wskazanego wyżej przypadku, wnioskodawca zobligowany był także do ustalenia, czy nie zachodziły okoliczności, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym istotne stało się wyjaśnienie, czy przetwarzane odpady mieszczą się w definicji "sprzętu" w rozumieniu u.z.s.e.e. Według Marszałka, z dokonanych przez niego ustaleń wynikało, iż przetwarzanymi przez przedsiębiorcę odpadami będą: transformatory, rozdzielnice, odłączniki, wyłączniki, odgromniki (ograniczniki przepięć), izolatory, głowice kablowe, kondensatory, przekładniki prądowe, przekładniki napięciowe, które, w zależności od pełnionej funkcji, składają się z metali, tworzyw sztucznych lub porcelany (izolatory), a w przypadku transformatorów również z oleju pełniącego rolę izolatora oraz czynnika chłodzącego. Wnioskodawca zaznaczył, że w ramach wydania przedmiotowego zezwolenia na przetwarzanie zawnioskowano także o przetwarzanie elementów usuniętych ze wskazanych urządzeń, np. uzwojeń, rdzeni, przekładek, komór gaszących, elementów styków, rdzeni z cewkami, przekładnie oraz elementów obudowy. Podkreślono jednak, że żadna z tych części nie będzie stanowić elementów zużytego sprzętu, w rozumieniu przytoczony powyżej definicji. Dodano przy tym, że rolą wnioskowanych do przetwarzania urządzeń energetycznych i ich elementów jest przesył prądu elektrycznego, jego rozdzielenie i transformacja, przy czym nie wymagają one zewnętrznego zasilania. Ponadto nadmieniono, że urządzenia te służą do przesyłu prądu przy średnim i wysokim napięciu od 6 000 V do 400 000 V. Wobec powyższego w ocenie Marszałka Województwa Dolnośląskiego uznać należało, że odpady wskazane we wniosku przewidziane do demontażu nie stanowią zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w rozumieniu art. 4 pkt 13 u.z.s.e.e., a w związku z tym nie zostały również spełnione przesłanki wymienione w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, w ocenie wnioskodawcy, Marszałek Województwa Dolnośląskiego nie był organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku przedsiębiorcy.

Ponadto zwrócono uwagę, że wniosek swoją treścią, poza demontażem m.in. odpadów niebezpiecznych, obejmował również działalność polegającą na kilku innych procesach przetwarzania odpadów, tj. tworzeniu mieszanek materiałów o tych samych właściwościach, segregacji i/lub sortowania, doczyszczania, cięcia i zagęszczania odpadów w celu przygotowania ich do transportu, przygotowania do ponownego użycia, separacji. Podkreślono przy tym, że zgodnie z wnioskiem, procesy te będą prowadzone również poza instalacją i urządzeniami, na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, m.in. w ręcznych procesach przy tworzeniu mieszanek materiałów o tych samych właściwościach, procesach sortowania i doczyszczania. Dodano także, że w przypadku zgniatania i cięcia odpadów w celu przygotowania ich do transportu proces ten odbywać się będzie przy pomocy ręcznych, przenośnych urządzeń do cięcia i zgniatania odpadów, takich jak nożyce, palniki i młotki czy też przy pomocy nakładek na wysięgniki pojazdów transportu wewnątrzzakładowego, umożliwiających zgniatanie i cięcie odpadów. Podniesiono również, że w przypadku przygotowania do ponownego użycia, odpady będą poddawane konserwacji (m.in. poprzez zabezpieczenie antykorozyjne, woskowanie) oraz ewentualnej naprawie poprzez wymianę uszkodzonych elementów, szpachlowanie, nitowanie, wiercenie, spawanie, szlifowanie. Tym samym według wnioskodawcy, powyższe procesy nie będą przeprowadzane w instalacjach bądź urządzeniach. Ponadto zaznaczono, że wskazane do przetwarzania w powyższych procesach odpady, nie stanowią odpadów niebezpiecznych. Podkreślono bowiem, że zgodnie z informacją uzyskaną od przedsiębiorcy podczas przeprowadzania dowodu z oględzin terenu, procesy te będą prowadzone niezależnie od siebie. Wskazano również, że w piśmie z dnia 14 lipca 2017 r. przedsiębiorca poinformował, iż każdy ze wskazanych procesów jest autonomicznym działaniem niepowiązanym z innymi, że zostaną zapewnione oddzielne miejsca magazynowania odpadów przewidzianych do przetwarzania, a także zostanie wydzielona przestrzeń warsztatowa, na terenie której przeprowadzone zostaną poszczególne procesy. Powołując się więc na przeprowadzony dowód z oględzin, a także na szczegółową analizę wniosku i przytoczonych powyżej przepisów, Marszałek Województwa Dolnośląskiego nie uznał się organem właściwym do wydania decyzji w powyższym zakresie, ponieważ – w ocenie organu – te rodzaje działalności polegające na przetwarzaniu odpadów nie będą przeprowadzane w instalacjach wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto wnioskodawca, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że to strona, a nie organ administracji decyduje o treści żądania, natomiast do organu należy ocena, czy obowiązujące przepisy pozwalają na wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem strony. Podkreślono przy tym, że przedsiębiorca zawnioskował o przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami, a przepisy prawa pozwalały na wydanie decyzji w tym zakresie. Tym samym zdaniem Marszałka Województwa Dolnośląskiego, był on związany treścią wniosku, a dodatkowo poczynione przez ten organ ustalenia zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prowadziły do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie miał również zastosowania art.41 ust. 3 pkt 1 u.o. Stąd też według wnioskodawcy, organem właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie obiektu zlokalizowanego w miejscowości Ś. – działki nr [...] oraz [...], obręb [...] Ś. – Miasto, gmina Ś., powiat l., województwo dolnośląskie, zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 pkt 2 u.o. pozostawał Starosta L.

W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, Starosta L. wniósł o wskazanie Marszałka Województwa Dolnośląskiego jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie na wniosek W. G., prowadzącego działalność gospodarczą Firma [...], adres [...], decyzji udzielającej Zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie obiektu zlokalizowanego w miejscowości Ś. – działki nr [...] oraz [...], obręb [...] Ś.-Miasto.

W uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek Starosta L., w pierwszej kolejności podzielił pogląd wnioskodawcy, zgodnie z którym istota sporu sprowadzała się w przedmiotowej sprawie do ustalenia, czy wnioskowana działalność stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Niemniej jednak Starosta nie zgodził się z prezentowanym przez wnioskodawcę stanowiskiem oraz wyprowadzonych przez ten organ z przepisów prawa wniosków. Starosta L. powołując się na treść art. 41 ust. 1 u.o. zaznaczył, że prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, które co do zasady wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów, którym – stosownie do treści art. 41 ust. 3 u.o. – jest marszałek województwa albo starosta. Tym samym, w ocenie Starosty L., jeśli zachodzą okoliczności opisane w art. 41 ust. 3 pkt 1 u.o., organem właściwym będzie marszałek województwa, a nie starosta. Mając na uwadze powyższe zaznaczono, że we wniosku o wydanie zezwolenia wskazano, iż procesowi demontażu zostaną poddane odpady niebezpieczne oraz odpady inne niż niebezpieczne następujących rodzajów: 1) 16 02 13* – zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 2) 16 02 14 – zużyte urządzenia inne niż wymienione 16 02 09 do 16 02 13; 3) 16 02 15* – niebezpieczne elementy lub części składowe usunięte ze zużytych; urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15; 4) 20 03 07 – odpady wielkogabarytowe. Podkreślono przy tym, że w katalogu odpadów wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Środowiska z 9 grudnia. 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, który określa katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, zużyty sprzęt klasyfikowany jest w kodzie 16 02 14 – zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13. Dodano także, że w tej grupie mieszczą się również i inne zużyte urządzenia, które nie powstały jako odpady ze sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W dalszej kolejności Starosta L. podał, że w świetle art. 29 ust. 1 u.o., odpady są przetwarzane w instalacjach lub urządzeniach, a zgodnie z art. 30 ust. 5 tej ustawy minister właściwy do spraw środowiska określa, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12 wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, poza instalacjami i urządzeniami, uwzględniając właściwości tych odpadów oraz możliwość bezpiecznego dla środowiska i zdrowia ludzi wykorzystania tych odpadów. Nadmieniono jednak, że załącznik nr 1 do rozporządzenie ministra środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzenie (Dz.U. z 2015 r., poz. 796) nie wymieniał tych rodzajów odpadów, które objęte zostały wnioskiem W. G. Starosta L., powołując się na treść art. 46 ust. 1 u.z.s.e.e. podkreślił również, że przetwarzanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, bez względu na to czy są one bezpieczne czy niebezpieczne może być prowadzone wyłącznie w zakładzie przetwarzania. Tym samym, w ocenie Starosty, nie miało także znaczenia, czy zakład przetwarzania prowadził działalność jako instalacja, czy jako obiekt budowlany. Ponadto powołując się na treść art. 4 pkt 22 u.z.s.e.e. oraz § 2 ust. 1 pkt 45 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Starosta L. podniósł, że w jego ocenie, planowane we wniosku W. G. przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jako wymienione w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też, według Starosty L., organem właściwym w przedmiotowej sprawie powinien być Marszałek Województwa Dolnośląskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość, na mocy art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.

Spór o właściwość pomiędzy tymi organami ma natomiast miejsce, gdy przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy albo gdy każdy z organów uważa, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Taka sytuacja zachodzi przy tym tylko w sytuacji rozstrzygania sprawy indywidualnej przez organy administracji i sprawa ta musi podlegać załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1995 r. sygn. akt I SA 40/95, ONSA 1995/3 poz. 148). Jak wynika z akt sprawy istota sporu pomiędzy Marszałkiem Województwa Dolnośląskiego a Starostą L. sprowadza się do ustalenia, czy wnioskowana przez W. G., prowadzącego działalność gospodarczą Firma Handlowo-Usługowa W. G., działalność stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co w myśl w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a u.o. przesądzałoby o właściwości Marszałka Województwa Dolnośląskiego, który byłby właściwy zarówno w przypadku, gdy przetwarzanie odpadów niebezpiecznych (a m.in. o przetwarzanie takich odpadów wnioskuje przedsiębiorca) prowadzone byłoby w instalacji (§ 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), jak i w sytuacji przetwarzania w zakładzie przetwarzania przez przedsiębiorcę zużytego sprzętu zawierającego substancje lub mieszaniny niebezpieczne (§ 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że przedmiotem wniosku jest przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w prostych, ręcznych procesach (tworzenie domieszek materiałów o tych samych właściwościach, segregacja i/lub sortowanie, doczyszczanie, przygotowanie do ponownego użycia, separacja, cięcie i zagęszczanie odpadów w celu przygotowania ich do transportu oraz demontaż) prowadzonych na odpadach innych niż niebezpieczne oraz niektórych rodzajach odpadów niebezpiecznych. Z ustaleń dokonanych przez Marszałka w ramach postępowania wyjaśniającego w celu uściślenia stanu faktycznego sprawy wynika, że przetwarzanymi przez przedsiębiorcę odpadami będą: transformatory, rozdzielnice, odłączniki, wyłączniki, odgromniki (ograniczniki przepięć), izolatory, głowice kablowe, kondensatory, przekładniki prądowe, przekładniki napięciowe, które, w zależności od pełnionej funkcji, składają się z metali, tworzyw sztucznych lub porcelany (izolatory), a w przypadku transformatorów również z oleju pełniącego rolę izolatora oraz czynnika chłodzącego. Wnioskodawca zaznaczył, że w ramach wydania przedmiotowego zezwolenia na przetwarzanie zawnioskowano także o przetwarzanie elementów usuniętych ze wskazanych urządzeń, np. uzwojeń, rdzeni, przekładek, komór gaszących, elementów styków, rdzeni z cewkami, przekładnie oraz elementów obudowy. Działalność związana z przetwarzaniem odpadów w ramach demontażu będzie odbywać się w pomieszczeniu warsztatowym (obiekcie budowlanym posiadającym zadaszenie, ściany boczne i utwardzoną, szczelną posadzkę)

Zgodnie z treścią art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz, U. z 2016 r., poz. 1987) :" 1. Prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. 2. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów.

3. Organem właściwym jest:

1) marszałek województwa:

a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,

c) dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych;

2) starosta - w pozostałych przypadkach.

4. Organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenach zamkniętych jest regionalny dyrektor ochrony środowiska".

A zatem w celu wskazania organu właściwego należy ustalić, czy wnioskowane przedsięwzięcie spełnia ustawowe atrybuty przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W sprawie bowiem nie chodzi o stany faktyczne objęte hipotezami art. 41 ust. 3 pkt 1 lit "b" i "c" ustawy o odpadach.

Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 45 lit.a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, 71 t.j.):

"1. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 45) zakłady przetwarzania:

a) w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1155, z późn. zm.) 2 , w których jest przetwarzany zużyty sprzęt zawierający substancje lub mieszaniny niebezpieczne, b) zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. z 2015 r. poz. 687 i 1688), prowadzące przetwarzanie i recykling zużytych baterii i akumulatorów stanowiących odpad niebezpieczny;".

Z kolei w myśl § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. "1. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 41) instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych;".

Wobec powyższego rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu pomiędzy ww. organami sprowadza się do ustalenia, czy wnioskowana działalność stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co w myśl w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach przesądzałoby o właściwości Marszałka Województwa Dolnośląskiego. Zauważyć bowiem należy, że Marszałek Województwa Dolnośląskiego byłby właściwy zarówno w przypadku, gdy przetwarzanie odpadów niebezpiecznych (a m. in. o przetwarzanie takich odpadów wnioskuje przedsiębiorca) prowadzone byłoby w instalacji (§ 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) jak i w sytuacji przetwarzania w zakładzie przetwarzania przez przedsiębiorcę zużytego sprzętu zawierającego substancje lub mieszaniny niebezpieczne (§ 2 ust. 1 pkt 45 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Wobec powyższego, zdaniem Sądu II instancji, w celu oceny ustalonego stanu faktycznego konieczne stało się wyjaśnienie, czy odpady mające podlegać przetwarzaniu zgodnie z wnioskiem strony, mieszczą się w definicji "sprzętu", o jakim mowa w art. 4 pkt 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, a ponadto czy ich przetwarzanie odbywać się będzie w instalacji, czy poza nią.

Zgodnie z art. 4 pkt 24 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przez zużyty sprzęt rozumie się sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go, zaś w myśl z art. 4 pkt 13 ww. ustawy, przez sprzęt rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego.

Ponadto co do zasady, w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady mogą być przetwarzane wyłącznie w instalacjach lub urządzeniach za wyjątkiem przypadków określonych w art. 30 ust. 2 ww. ustawy, gdzie ustawodawca dopuścił możliwość przetwarzania odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Warunki w jakich ten proces może zachodzić precyzuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. (Dz. U. poz. 796), na podstawie którego określono rodzaj wnioskowanej działalności. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez pojęcie instalacji rozumie się:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

Wobec powyższego uznanie, że odpady przetwarzane są w instalacji ma miejsce wówczas, gdy przetwarzanie następuje bądź w stacjonarnym urządzeniu technicznym, bądź w zespole stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, bądź też w budowli niebędącej urządzeniem technicznych ani ich zespołem (por. odpowiednio : w myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane budowla to "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (...)".).

Zgodnie z lp. 17 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, dozwolony jest odzysk odpadów m.in. o kodach: 16 02 13* - Zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż lampy fluorescencyjne oraz inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12, 16 02 14 - Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13, 16 02 15* - Niebezpieczne elementy lub części składowe usunięte z zużytych urządzeń, 16 02 16 - Elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15. Jednocześnie w kolumnie 5 lp. 17 tabeli zawartej w załączniku do ww. rozporządzenia określone zostały warunki, jakie muszą zostać spełnione w procesie odzysku poza instalacjami, jeśli ww. odpady podlegać będą pod definicję "sprzętu" w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz gdy nie stanowić one będą sprzętu, o jakim wyżej mowa.

Zgodnie z treścią ww. przepisów przy demontażu urządzeń stanowiących zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny zachowane mają zostać wymagania ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, zaś w przypadku innych urządzeń niezbędne jest w procesie takiego odzysku usunięcie z nich elementów niebezpiecznych, które musi odbywać się na nieprzepuszczalnym podłożu z wykorzystaniem urządzeń do usuwania wycieków i separatora cieczy, o ile w czasie demontażu może nastąpić wyciek. Tak więc, przy spełnieniu odpowiednich warunków możliwe jest przetwarzanie wskazanych rodzajów odpadów poza instalacją i urządzeniami, gdyż taką możliwość dopuszcza ww. rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami.

Z ustaleń Marszałka Województwa Dolnośląskiego podjętych na podstawie treści wniosku a także dodatkowych wyjaśnień przedsiębiorcy oraz przeprowadzonych oględzin, proces wskazanego przez przedsiębiorcę demontażu odpadów będzie się odbywał przy użyciu elektronarzędzi (kluczy elektrycznych, wkrętarek, szlifierek kątowych) oraz narzędzi ręcznych (klucze, wkrętaki, młotki, itp.), a dodatkowo w przypadku odpadów zawierających oleje, oleje te będą usuwane przy użyciu pompy, a następnie odpady te pozostawione zostaną na tacy chwytnej do osuszenia. Ponadto wnioskowane przetwarzanie będzie się odbywać wyłącznie w pomieszczeniu warsztatowym, a więc w budynku, który jak już wyżej wskazano, jako taki nie stanowi instalacji.

Przy takich ustaleniach jak powyżej, stwierdzić należy, zdaniem Sądu II instancji, że wnioskowane przez W. G. przetwarzanie odpadów odbywać się będzie poza instalacjami, albowiem jak wynika z ww. okoliczności, proces przetwarzania nie będzie zachodził w żadnym urządzeniu, czy zespole urządzeń, ani w budowli. W takiej sytuacji nie mamy zatem do czynienia z przypadkiem określonym § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który to przypadek uzasadniałby właściwość Marszałka.

Po wyeliminowaniu wskazanego powyżej przypadku, należy jeszcze ustalić zdaniem Sądu II instancji, czy nie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Istotne zatem stało się wyjaśnienie, czy przetwarzane odpady mieszczą się w definicji "sprzętu" w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Z ustaleń Marszałka Województwa Dolnośląskiego wynika, że przetwarzanymi przez przedsiębiorcę odpadami będą: transformatory, rozdzielnice, odłączniki, wyłączniki, odgromniki (ograniczniki przepięć), izolatory, głowice kablowe, kondensatory, przekładniki prądowe, przekładniki napięciowe. Składają się one, w zależności od pełnionej funkcji, z metali, tworzyw sztucznych lub porcelany (izolatory), a w przypadku transformatorów również z oleju pełniącego rolę izolatora oraz czynnika chłodzącego. W ramach wydania przedmiotowego zezwolenia na przetwarzanie zawnioskowano także o przetwarzanie elementów usuniętych ze wskazanych urządzeń, np. uzwojeń, rdzeni, przekładek, komór gaszących, elementów styków, rdzeni z cewkami, przekładnie oraz elementów obudowy. Żadna z tych części nie będzie stanowić elementów zużytego sprzętu, w rozumieniu przytoczonych w niniejszym piśmie definicji. Rolą wnioskowanych do przetwarzania urządzeń energetycznych i ich elementów jest przesył prądu elektrycznego, jego rozdzielenie i transformacja, przy czym nie wymagają one zewnętrznego zasilania. Ponadto urządzenia te służą do przesyłu prądu przy średnim i wysokim napięciu - od 6 000 V do 400 000 V.

Wobec powyższego uznać należy, że odpady wskazane we wniosku przewidziane do demontażu nie stanowią zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, wobec czego w konsekwencji stwierdzić należy, że nie zostały spełnione przesłanki wymienione w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, powyższe ustalenia pozwalają na uzasadnione prawem stwierdzenie, że Marszałek Województwa Dolnośląskiego nie jest organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku przedsiębiorcy.

Ponadto, trzeba mieć na uwadze, co ustalił i podniósł organ wnioskujący o rozstrzygnięcie sporu, że wniosek przedsiębiorcy swoją treścią, poza demontażem m.in. odpadów niebezpiecznych, obejmuje również działalność polegającą na kilku innych procesach przetwarzania odpadów, tj. tworzeniu mieszanek materiałów o tych samych właściwościach, segregacji i/lub sortowania, doczyszczania, cięcia i zagęszczania odpadów w celu przygotowania ich do transportu, przygotowania do ponownego użycia, separacji. Zgodnie z wnioskiem, procesy te będą prowadzone również poza instalacją i urządzeniami, na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, m.in. w ręcznych procesach przy tworzeniu mieszanek materiałów o tych samych właściwościach, procesach sortowania i doczyszczania. W przypadku zgniatania i cięcia odpadów w celu przygotowania ich do transportu proces ten odbywać się przy pomocy ręcznych, przenośnych urządzeń do cięcia i zgniatania odpadów, takich jak nożyce, palniki i młotki czy też przy pomocy nakładek na wysięgniki pojazdów transportu wewnątrzzakładowego, umożliwiających zgniatanie i cięcie odpadów. W przypadku przygotowania do ponownego użycia, odpady będą poddawane konserwacji (m.in. poprzez zabezpieczenie antykorozyjne, woskowanie) oraz ewentualnej naprawie poprzez wymianę uszkodzonych elementów, szpachlowanie nitowanie, wiercenie, spawanie, szlifowanie. Zatem, powyższe procesy nie będą przeprowadzane w instalacjach bądź urządzeniach. Dodatkowo, wskazane do przetwarzania w powyższych procesach odpady, nie stanowią odpadów niebezpiecznych. Zgodnie z informacją uzyskaną od przedsiębiorcy podczas dowodu z oględzin terenu, procesy te będą prowadzone niezależnie od siebie. Ponadto, w piśmie z dnia 14 lipca 2017 r. przedsiębiorca poinformował, że każdy ze wskazanych procesów jest autonomicznym działaniem niepowiązanym z innymi, że zostaną zapewnione oddzielne miejsca magazynowania odpadów przewidzianych do przetwarzania, a także zostanie wydzielona przestrzeń warsztatowa, na terenie której przeprowadzone zostaną poszczególne procesy.

Mając zatem na względzie stan faktyczny sprawy ustalony w przeprowadzonym przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego postępowaniu wyjaśniającym, a także analizę wniosku i przytoczonych w przepisów prawnych, należy uznać, że Marszałek Województwa Dolnośląskiego nie jest z przyczyn wskazanych powyżej organem właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, z którego wynika, w zakresie w nim wskazanym, domniemanie kompetencji na rzecz starosty, a także na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia stwierdzając, że organem właściwym jest Starosta L.