Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1640/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30c ust.2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 689 /12 w sprawie ze skargi B. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na informację Zarządu Województwa W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z [..] sierpnia 2012 r., sygn. akt [..], pozostawił bez rozpatrzenia skargę [..] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na informację Zarządu Województwa [..] z dnia [..] lutego 2012r. nr [..] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach [..] Regionalnego Programu Operacyjnego. Z uzasadnienia postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie strona skarżąca załączyła do skargi sam wniosek z dnia [..] listopada 2011 r. natomiast nie załączyła jego korekty. Zdaniem Sądu w przypadku, gdy ocenie organu podlegał nie tylko sam wniosek ale również jego określona korekta, to również ten drugi dokument winien być załączony do skargi w ustawowym terminie, gdyż stanowi on integralne uzupełnienie wniosku, będące jednym z obligatoryjnych elementów kompletnej dokumentacji sprawy w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2006 r., Nr 227 poz. 1658 ze zm.,dalej u.z.p.p.r.). Ponieważ strona skarżąca nie przedłożyła tego dokumentu wraz z wnoszoną skargą, Sąd orzekł o pozostawieniu jej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt. 2 u.z.p.p.r. Sąd podkreślił, że w takiej sytuacji nie ma możliwości ewentualnego wezwania strony w zakreśleniem jej terminu do złożenia brakujących dokumentów, gdyż omawiana ustawa nie ma odpowiednika przepisu art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej p.p.s.a.). Skarżąca w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania, ewentualnie do dalszego prowadzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 30 c ust 5 pkt 2 w zw. z art. 30 c ust 2 u.z.p.p.r., poprzez pozostawienie skargi bez rozpatrzenia w sytuacji gdy skarżący załączył kompletną dokumentację, w szczególności wniosek o dofinansowanie umożliwiającą odtworzenie przebiegu postępowania konkursowego i ocenę prawidłowości postępowania organu administracji; - art. 30 c ust 2 u.z.p.p.r, poprzez przyjęcie, iż skarżący powinien załączyć do skargi inne dokumenty aniżeli wskazane w tym przepisie, podczas gdy literalne brzmienie w/w przepisu oraz utrwalone stanowisko orzecznictwa jednoznacznie wskazują na zamknięty charakter katalogu obligatoryjnych załączników skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca zawarł argumenty na poparcie powyższych zarzutów w tym między innymi podniósł, że przepis art. 30 c ust. 2 (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, dalej u.z.p.p.r.) przewiduje jedynie załączenie wniosku o dofinansowanie, ale w żaden sposób nie definiuje pojęcia wniosku. Powołana norma prawna stanowi lex specjalis wobec przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, więc zdaniem wnoszącego skargę powinna być interpretowana ściśle. Wymogi formalne skargi, w tym odnośnie załączników, winny wynikać wyraźnie z przepisów ustawy. W ocenie skarżącego uznając zasadę racjonalności ustawodawcy należy uznać, iż użyte w art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r określenie "wniosek o dofinansowanie" oznacza dokument pierwotnie złożony w postępowaniu konkursowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 30c ust. 2 (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, dalej u.z.p.p.r.) skarga jest wnoszona w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., bezpośrednio do właściwego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.. skarga podlega opłacie sądowej. Nie ulega wątpliwości, iż całość rozwiązań przyjętych w cytowanym przepisie wprowadza zmiany w stosunku do uregulowań przyjętych w p.p.s.a. i stanowi elementy ukształtowania przez ustawodawcę na gruncie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju trybu szczególnego postępowania przed sądem administracyjnym. Ustawodawca kierował się w tym względzie z całą pewnością dążeniem do maksymalnego skrócenia postępowania sądowego, służącego możliwie najszybszemu zakończeniu szeroko rozumianego procesu rozdysponowania środków finansowych w ramach programów operacyjnych. Na stronę został nałożony obowiązek krótszego niż w przepisach p.p.s.a. opracowania skargi, skompletowania dokumentacji, opłacenia skargi i wniesienia jej bezpośrednio do sądu. Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., aby została rozpoznana przez sąd administracyjny musi być kompletna (to jest winna zawierać dokumentację określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.). jak również skarga jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. musi spełniać wymagania formalne określone w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o których mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. nie precyzuje pojęcia "skargi niekompletnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pojęcie skargi kompletnej (niekompletnej) należy interpretować w kontekście art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. i odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1057/09).

Dokumentację, którą zgodnie z art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. należy załączyć do skargi uznać należy za kompletną, gdy stanowi całość, a więc gdy zawiera wszystkie dokumenty złożone przez stronę, którymi dysponowały organy oceniając projekt jak i rozpoznając środki odwoławcze, oraz dokumenty pochodzące od organu, a doręczone stronie. Tylko wówczas bowiem możliwa jest prawidłowa kontrola legalności zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 22/11). Zatem przewidziany w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek obejmuje dołączenie przez wnoszącego skargę korekty pierwotnego wniosku, albowiem tylko w taki sposób sąd będzie mógł przeprowadzić wskazaną kontrolę. Niewątpliwie nie jest możliwe rzetelne skontrolowanie wniosku, który został następnie zmieniony bez możliwości zapoznania się z treścią skorygowanego wniosku. Korekta wniosku stanowi jego integralną część i powinna być załączona z resztą dokumentacji określoną w art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. w ustawowym terminie. Zatem skoro skarżąca wniosła skargę nie załączając do niej korekty wniosku, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że jest ona niekompletna i pozostawił ją bez rozpatrzenia. Przy czym podkreślenia wymaga, że niedołączenie do skargi korekty pierwotnego wniosku nie wymagało wezwania strony do uzupełnienia braków skargi ponieważ, jak to już wyżej wskazano, w przepisie art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.