Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 356/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązani podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanowienie - odmówić przyznania wynagrodzenia adwokatowi E. W. -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 356/13 oddalił skargę I. P. na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W..

Pismem z 27 stycznia 2014 r. adwokat E.W. , działająca z substytucji adwokata S.W. , poinformowała Sąd o sporządzeniu i przesłaniu skarżącej oraz Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w W. opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z kolei, w piśmie z 4 lutego 2014 r., wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie ww. opinii oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie zaś z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.

Powołane przepisy jednoznacznie stanowią, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony adwokat, czyli wskazany przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką.

W przedmiotowej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej wyznaczyła adwokata S.W. . Wynagrodzenie może być zatem przyznane wyłącznie temu adwokatowi, po złożeniu przez niego oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Złożony w niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika substytucyjnego – adwokata E.W. o tym, że nie znajduje ona podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 27 sierpnia 2013 r. oraz jej oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały zapłacone w całości ani w części, nie mogą zastąpić wymaganych w tym względzie zarówno wniosku pełnomocnika wyznaczonego z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jak i jego oświadczenia stosownie do § 20 przywołanego na wstępie rozporządzenia.

W orzecznictwie przyjmuje się, że udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia pełnomocnika wyznaczonego przez właściwą korporację od udzielenia pomocy prawnej z urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną. Również wymagane oświadczenie, dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, powinno być złożone przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu (patrz: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 184/10, z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1288/10).

Z tych względów, na podstawie art. 250 oraz art. 258 §2 pkt 8 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.