Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 245/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. B. na czynność Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. G. [...] w B. w przedmiocie skargi na działalność zarządcy nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na "bezprawną i nierzetelną działalnością zarządcy nieruchomości w B. ul. G. [...]".

W odpowiedzi na skargę Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. G. [...] w B. wskazała, że skarga K. B. nie ma charakteru sprawy administracyjnej.

Wspólnota wyjaśniła, że skarżący jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej i z tego tytułu przysługują mu uprawnienia wynikające z ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) w szczególności ma on prawo inicjatywy, co do treści uchwał zapadających na zebraniu oraz do uczestniczenia w zarządzaniu nieruchomością wspólną. Ponadto członek Wspólnoty ma uprawnienie do zaskarżania w postępowaniu przed sądem cywilnym uchwał naruszających prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się, bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest skarga na "bezprawną i nierzetelną działalnością zarządcy nieruchomości w B. ul. G.[...]".

Jak wynika z akt sprawy, w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja, ani postanowienie, jak również akt lub czynność inna, niż decyzja i postanowienie, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wspólnota mieszkaniowa, będąca stroną w niniejszym postępowaniu, działania swe podejmuje w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t. jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Jak wynika natomiast z art. 1 ust. 2 ustawy, w zakresie nie uregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Rozdział 4 ustawy o własności lokali reguluje zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy, uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania. Jak natomiast stanowi art. 23 ust. 2 ustawy, uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos.

Z art. 25 ust. 1 z kolei wynika, iż właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Powództwo, o którym mowa w ust. 1, może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego (art. 25 ust. 1a ustawy)

Niniejsza sprawa, z uwagi na to, iż przedmiotem jej jest ustalenie wysokości stawek zaliczek, ma charakter majątkowy. Sądem właściwym, zatem rzeczowo jest sąd rejonowy właściwy ze względu na położenie nieruchomości wspólnej (do którego – z zachowaniem terminu wynikającego z ustawy – należy wnieść pozew o uchylenie uchwały), nie jest natomiast w przedmiotowej sprawie właściwy sąd administracyjny, sprawa bowiem nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Właściwy w przedmiotowej sprawie jest, zatem sąd powszechny. Rozdzielenie sądownictwa powszechnego od sądownictwa administracyjnego jest zasadą konstytucyjną i wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych sprawy należące do sądów powszechnych. Zgodnie z art. 58 § 4 sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu swej niewłaściwości, jedynie jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy – co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono, jak w sentencji postanowienia.