Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 665/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 33  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 70  par. 1,  art. 47
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...]; 2) uchyla postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] września 2017 r. nr [...]; 3) umarza postępowanie egzekucyjne; 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej też "NUS" albo "Organ egzekucyjny"), prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też "Skarżąca", "Spółka" albo "Strona"), na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 26 czerwca 2017 r. wystawionego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej też "Wierzyciel" albo "Prezes URE"), obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej, nałożonej decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., w kwocie należności głównej 222.578 zł.

Zawiadomieniami z dnia 20 lipca 2017 r. wystawionymi m.in. w oparciu o przedmiotowy tytuł wykonawczy, Organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki w [...] S.A. oraz w [...] S.A. Oddział w Polsce.

Pismem z dnia 27 lipca 2017 r. Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut przedawnienia zobowiązania oraz zarzut braku doręczenia upomnienia. W uzasadnieniu wskazała, iż kary pieniężne nakładane przez Wierzyciela, które stanowią niepodatkowe należności budżetowe, przedawniają się z upływem 5 lat od nałożenia kary, zgodnie z art. 70 § 1 z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p."). W związku z powyższym egzekwowane zobowiązanie uległo przedawnieniu z końcem 2013 r. Zatem w dniu wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 26 czerwca 2017 r., zobowiązanie nie istniało. Ponadto Strona wskazała, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego gdyż jego wystawienie nie było poprzedzone upomnieniem, o którym mowa w art. 15 § 1 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej "u.p.e.a.")

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Wierzyciel wyraził stanowisko w sprawie zgłoszonych przez Spółkę zarzutów, uznając je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, iż jego zdaniem, w sytuacji kiedy beneficjentem kar pieniężnych nakładanych przez Wierzyciela jest Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej ("NFOSiGW"), nie podlegają one przedawnieniu. Stwierdzono, iż definicja niepodatkowych należności określona w art. 3 pkt 8 O.p. wskazuje, że są to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Podniesiono, że podobną definicję zawiera ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej "u.f.p."), która w art. 60, który wskazuje, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są dochody budżetu państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca w obu przypadkach przyjął jako kryterium podmiotowe Skarb Państwa oraz jednostki samorządu terytorialnego, zatem NFOŚiGW jako państwowa osoba prawna w myśl art. 9 pkt 14 u.f.p. nie mieści się w tej kategorii, a więc kary pieniężne wpływające na konto NFOŚiGW nie mają charakteru niepodatkowych należności publicznoprawnych. Ponadto wyjaśnił, iż wobec braku wykonania obowiązku przez Stronę w dniu 28 lipca 2016 r. Wierzyciel przesłał jej pisemne upomnienie [...], doręczone w dniu 4 sierpnia 2016 r.

Pismem z dnia 18 października 2017 r., Wierzyciel poinformował Organ egzekucyjny, że postanowienie z dnia [...] września 2017 r. zostało skutecznie doręczone Spółce w dniu 12 września 2017 r. i do chwili sporządzenia odpowiedzi nie wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym ww. postanowienie stało się ostateczne.

Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., NUS uznał zarzuty przedawnienia zobowiązania oraz braku uprzednio doręczonego upomnienia za niezasadne.

Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie, w którym zarzuciła mu naruszenie:

– art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 r., poz. 755 ze zm., dalej "P.e."), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wpływy z kar pieniężnych nakładanych przez Wierzyciela nie stanowią niepodatkowych należności w rozumieniu Ordynacji podatkowej;

– art. 56 ust. 4 P.e., poprzez przyjęcie, że kara pieniężna w niniejszym postępowaniu jest płatna na rzecz NFOŚiGW, podczas gdy przepis ten nakazuje zapłatę kary na rachunek urzędu skarbowego;

– art. 56 ust. 7a P.e., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że kara pieniężna nie ulega przedawnieniu, podczas gdy art. 56 ust 7a ww. ustawy odsyła do stosowania przepisów działu III O.p., w tym art. 70 § 1 tej ustawy;

– art. 3 pkt 8 O.p. oraz art. 60 u.f.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie, że zastosowanie art. 70 § 1 O.p. jest możliwe wyłączenie do kar, które mieszczą się w zakresie pojęciowym niepodatkowych należności budżetowych, podczas gdy art. 56 ust. 7a P.e. wprost odsyła do odpowiedniego stosowania do kar pieniężnych wymierzanych przez Wierzyciela art. 70 § 1 O.p.;

– art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), poprzez przyjęcie, że kara pieniężna wymierzona przez Prezesa URE w niniejszej sprawie winna zostać wpłacona na rachunek NFOŚiGW, podczas gdy z żadnego przepisu prawa taki obowiązek nie wynika.

Ponadto Strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegający na pominięciu faktu, że NFOŚiGW uzyskał osobowość prawną na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie nadania statutu Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (Dz.U. z 2010 nr 240 poz. 1609, dalej "rozporządzenie"), zaś kara egzekwowana w niniejszym postępowaniu stała się wymagalna z dniem 31 grudnia 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie NUS.

W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. (...) organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

DIAS stwierdził, że w toku postępowania Organ egzekucyjny nie naruszył prawa. Podniesiono, iż po wniesieniu zarzutów NUS zwrócił się do Wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów a później uzyskał potwierdzenie, iż postanowienie z dnia [...] września 2017 r. było ostateczne. DIAS podkreślił, że NUS był związany ostatecznym postanowieniem Wierzyciela z dnia [...] września 2017 r.

Zaznaczono, iż Spółka w treści postanowienia Prezesa URE z dnia [...] września 2017 r. została pouczona o możliwości zwrócenia się do Prezesa URE z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego nie skorzystała.

Następnie DIAS wskazał, że też jest związany stanowiskiem Wierzyciela, ponieważ uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela.

Wyrażono również stanowisko, zgodnie z którym orzeczenie przez organ egzekucyjny czy też przez organ nadzoru, rozpatrujący zażalenie na postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów, wbrew stanowisku wierzyciela, wyrażonemu odnośnie zarzutów określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., odbyłoby się z naruszeniem prawa.

Kończąc DIAS nie dopatrzył się naruszeń przepisów wskazanych w zażaleniu.

Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 56 ust. 1a P.e., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wpływy z kar pieniężnych nakładanych przez Prezesa URE nie stanowią niepodatkowych należności w rozumieniu O.p.;

2) art. 56 ust. 4 P.e., poprzez przyjęcie, że kara pieniężna egzekwowania w niniejszym postępowaniu jest płatna na rzecz NFOŚiGW, podczas gdy przepis ten nakazuje zapłatę kary na rachunek urzędu skarbowego;

3) art. 56 ust. 7a P.e., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że kara pieniężna nie ulega przedawnieniu, podczas gdy art. 56 ust. 7a ww. ustawy wprost odsyła do stosowania przepisów działu III O.p., w tym do art. 70 § 1;

4) art. 3 pkt 8 O.p. oraz art. 60 u.f.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie, że zastosowanie art. 70 § 1 O.p. jest możliwe wyłącznie do kar, które mieszczą się w zakresie pojęciowym niepodatkowych należności budżetowych, podczas gdy art. 56 ust. 7a P.e. wprost odsyła do odpowiedniego stosowania do kar pieniężnych wymierzanych przez Prezesa URE art. 70 § 1 O.p.;

5) art. 7 i 77 K.p.a., poprzez przyjęcie, że kara pieniężna wymierzona przez Prezesa URE w niniejszej sprawie winna zostać wpłacona na rachunek NFOŚiGW, podczas gdy z żadnego przepisu prawa taki obowiązek nie wynika;

6) art. 34 § 2 i 4 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. i art. 112 K.p.a. poprzez:

– utrzymanie w mocy postanowienia NUS oraz postanowienia Prezesa URE pomimo wadliwości w postaci braku pouczenia przez Wierzyciela w wydanym przez niego pouczeniu o przysługującym stronom środku zaskarżenia w postaci zażalenia,

– nieuwzględnienie, iż wobec braku pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia Prezesa URE Skarżąca ma otwarty termin do skorzystania z ww. środka zaskarżenia,

– pominięcie, iż brak pouczenia o środku zaskarżenia nie może szkodzić stronie.

Skarżąca wskazała również na błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegający na pominięciu faktu, że NFOŚiGW uzyskał osobowość prawną na podstawie rozporządzenia, zaś kara egzekwowana w niniejszym postępowaniu stała się wymagalna z dniem 31 grudnia 2008 r.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób, które miał wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty DIAS i przedstawiony w części historycznej uzasadnienia uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS uznające za nieuzasadnione zarzuty przedawnienia zobowiązania oraz braku doręczenia upomnienia.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zarzuty wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, który powinien zawierać pouczenie o możliwości wniesienia tego środka prawnego. Trzeba też wyraźnie podkreślić, iż zobowiązany nie może po upływie siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów oraz wnosić nowych zarzutów w terminie późniejszym, przywołując nowe ich podstawy.

W ocenie Sądu zasadny jest podniesiony przez Skarżącą zarzut przedawniania zobowiązania z tytułu kary pieniężnej wymierzonej w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1a P.e. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r.

Tutejszy Sąd wielokrotnie prezentował już stanowisko, że do kar pieniężnych nakładanych przez Prezesa URE, które stanowią niepodatkowe należności budżetowe, zastosowanie znajdują, na podstawie art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, przepisy działu III tej ustawy, w tym art. 70 zakreślający bieg terminu przedawnienia nałożonej kary pieniężnej. Stanowisko do zostało wyrażone m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2436/15 oraz z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1774/13 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Także w wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 948/14, wydanym na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej od tego ostatniego orzeczenia WSA w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "do kar pieniężnych nakładanych przez Prezesa URE, które stanowią niepodatkowe należności budżetowe, zastosowanie znajdują, na podstawie art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, przepisy działu III tej ustawy, w tym art. 70 zakreślający bieg terminu przedawnienia nałożonej kary pieniężnej. W art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przyjęto zasadę, że każde zobowiązanie podatkowe przedawnia się (wygasa) z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Termin początkowy i końcowy przedawnienia zobowiązania podatkowego wyznacza zatem termin płatności tegoż zobowiązania. Należy też podzielić stanowisko Sądu I instancji, że decyzja w przedmiocie kary pieniężnej w części nakładającej na adresata obowiązek zapłaty ma charakter decyzji ustalającej zobowiązanie. Stosownie do art. 47 Ordynacji podatkowej termin płatności kary pieniężnej wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji ustalającej jej wysokość. Jak wyżej zaznaczono termin początkowy i końcowy przedawnienia zobowiązania podatkowego wyznacza termin płatności tego zobowiązania z zastrzeżeniem jednak instytucji zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, które wpływają na końcowy termin przedawnienia."

Dochodzona w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym kara pieniężna ma charakter należności publicznoprawnej, zaś jej wierzycielem jest Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, będący centralnym organem administracji rządowej (art. 21 ust. 2 P.e.). Tym samym należy uznać przedmiotową karę pieniężną za niepodatkową należność budżetu państwa, przy czym późniejsze przeznaczenie (rozdysponowanie) pochodzących z niej środków nie ma znaczenia dla oceny jej charakteru.

W ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę, do kar pieniężnych nakładanych przez Prezesa URE zastosowanie znajdowały, przed nowelizacją dokonaną od dnia 30 października 2015 r., o której mowa poniżej, na podstawie art. 2 § 2 O.p., przepisy działu III O.p., w tym m. in. art. 70 O.p., zakreślający bieg terminu przedawnienia nałożonej kary pieniężnej. Skoro zatem przedmiotowa sankcja karnoadministracyjna przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności kary pieniężnej (art. 70 § 1 O.p.), to początek biegu terminu przedawnienia należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności kary pieniężnej. Decyzja w przedmiocie kary pieniężnej w części nakładającej na adresata obowiązek zapłaty ma charakter decyzji ustalającej zobowiązanie, a zatem - stosowanie do art. 47 § 1 O.p. - termin płatności kary wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej jej wysokość. W aktach administracyjnych brak dowodu doręczenia ww. decyzji, jednakże - wobec braku przeciwnych twierdzeń organu czy Skarżącego - należy przyjąć, że termin przedawnienia zobowiązania z tytułu kary pieniężnej wymierzonej decyzją z dnia 18 czerwca 2008 r. biegł od końca roku 2008. Tym samym zobowiązanie to przedawniło się z dniem 31 grudnia 2013 r. Tymczasem tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony dopiero 26 czerwca 2017 r. W aktach administracyjnych brak także jakichkolwiek informacji wskazujących na możliwość zawieszenia czy przerwania biegu terminu przedawnienia.

Co więcej, z dniem 30 października 2015 r. do art. 56 P.e. został dodany ustęp 7a, zgodnie z którym w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przepis ten odnosi się do wszystkich kar pieniężnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 P.e., nie różnicując ich w zależności od podmiotu, jakiemu przypadają wpływy z tytułu tych kar pieniężnych. Tym samym wszelkie ewentualne wątpliwości w tym względzie zostały rozwiane. Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1618), którą dokonano przedmiotowej nowelizacji, wchodziła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i nie zawierała przepisów przejściowych. Dla porządku należy dodać, że z dniem 2 września 2016 r. art. 56 ust. 7a został zmieniony, i obecnie norma ta brzmi: "W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem art. 68 § 1-3".

Gdyby więc nawet przyjąć, że do dnia nowelizacji nie nastąpiło przedawnienie należności z tytułu kary pieniężnej, to - wobec braku przepisów przejściowych - do zobowiązania tego zastosowanie znalazłyby nowe regulacje, przewidujące odpowiednie stosowanie do kar pieniężnych przepisów działu III Ordynacji podatkowej. W dziale tym, zatytułowanym "Zobowiązania podatkowe", znajduje się m.in. rozdział 8 dotyczący przedawnienia. Tym samym zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa URE z dnia 18 czerwca 2008 r. uległoby przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie Sądu brak bowiem podstaw, by początek biegu terminu przedawniania liczyć od jakiegokolwiek innego terminu, niż wynikający wprost z art. 70 § 1 O.p. koniec roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym, z chwilą dokonania w dniu 30 października 2015 r. ww. nowelizacji przepisów, od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (2008 r.) upłynęło już pięć lat, a tym samym art. 70 § 1 O.p. znalazł od razu zastosowanie.

W ocenie Sądu, za zasadne zatem należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skutkiem przedawnienia zobowiązania jest umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Tym samym nie ma potrzeby zajmowania się drugim z zarzutów, dotyczącym braku doręczenia upomnienia. Na marginesie Sąd jednak wskazuje, że chociaż w postanowieniu z dnia [...] września 2017 r. Prezes URE wskazuje, że upomnienie wystawione 28 lipca 2016 r. nr [...] doręczono Skarżącej w dniu 4 sierpnia 2016 r., to w aktach administracyjnych brak potwierdzającego to dowodu.

Nie są natomiast zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Myli się Skarżącą twierdząc, że Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzyskał osobowość prawną na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 grudnia 2010 r. o nadaniu statutu Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) już w dniu jej wejścia w życie zawarty był przepis art. 400 ust. 2, stanowiący, że Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej mają osobowość prawną i w rozumieniu ustawy o finansach publicznych są odpowiednio państwowym funduszem celowym oraz wojewódzkimi funduszami celowymi.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że na znajdującym się w aktach administracyjnych (k. 49-50) postanowieniu Prezesa URE z dnia [...] września 2017 r. zawierającym stanowisko Wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego znajduje się pouczenie o możliwości zwrócenia się do Prezesa URE z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1, 2 i 3 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku radcy prawnego) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 597 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł) oraz wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł), jak również zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).

Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.