Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 744/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania protokołu rozprawy
Powołane przepisy: article: art. 101 par. 1, art. 103
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z rozprawy z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2011 rok odmawia sprostowania i uzupełnienia protokołu z rozprawy z dnia 4 listopada 2015 r.


UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z rozprawy z dnia 4 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011r.

Strona skarżąca wniosła, po pierwsze o sprostowanie protokołu z rozprawy poprzez usunięcie zapisu, iż Sędzia NSA Teresa Porczyńska złożyła sprawozdanie. Wnioskodawca stwierdził, że żadnego sprawozdania przed sądem nikt nie składał. Oświadczył, że sędzia sprawozdawca w dwóch zdaniach wskazała tylko, co jest przedmiotem sprawy i scedowała na strony postępowania prezentację zarzutów i stanowisk.

Po drugie pełnomocnik skarżącego zażądał uzupełnienia protokołu z rozprawy o stanowisko pełnomocnika skarżącego, wskazując że podczas rozprawy podniósł, że:

1) chybiony jest zarzut organu podatkowego, jakoby skarżący wprowadzał do obrotu paliwo z nielegalnego źródła. Skarżący posiada faktury od konkretnego podmiotu, który potwierdził, że dokonywał dla niego dostaw;

2) nie wolno stawiać znaku równości pomiędzy skarżącym, działającym w dobrej wierze, a jego dostawcą, który rzeczywiście wprowadzał do obrotu paliwo - ze znanego tylko mu źródła;

3) organy nie dociekały, skąd faktycznie było paliwo, poprzestały na stwierdzeniu, że dostawcami Spółki A. nie mogły być B. sp. z o.o. oraz C. H. M. i spółka, i to są fakty, podważające zaufanie skarżącego do organów. Ustalenie prawdy obiektywnej jest bowiem obowiązkiem organów. Firmy te mogły dokonywać dostaw, podobnie jak A., nie płacąc od tych dostaw podatków;

4) skarżący sprawdził podmiot, z którym współpracował, choć prawo nie wymaga podejmowania od podatników jakichkolwiek czynności w tym zakresie. Nie można zatem twierdzić, iż skarżący nie dopełnił należytej staranności;

5) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał w swej decyzji, że kwestia "świadomości" podatnika nie ma w sprawie istotnego znaczenia, pomimo, że jest to warunek sine quo non, jaki musi być spełniony, by zastosować wyjątek od zasady neutralności podatku VAT.

Ponadto pełnomocnik podniósł, że podczas swojego wystąpienia wskazał na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14, które dotyczy obrotu paliwem.

Przewodnicząca składu orzekającego stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 101 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." protokół powinien zawierać: 1) oznaczenie sądu, miejsca i daty posiedzenia, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta, prokuratora, stron, jak również obecnych na posiedzeniu przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz oznaczenie sprawy i wzmiankę co do jawności; 2) przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, wymienienie zarządzeń i orzeczeń wydanych na posiedzeniu oraz stwierdzenie, czy zostały ogłoszone; jeżeli sporządzenie odrębnej sentencji orzeczenia nie jest wymagane, wystarcza zamieszczenie w protokole treści samego rozstrzygnięcia; zamiast podania wniosków i twierdzeń można w protokole powołać się na pisma przygotowawcze; 3) czynności stron mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z art. 103 P.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Od zarządzenia przewodniczącego strony mogą odwołać się do sądu w terminie siedmiu dni od doręczenia im zarządzenia.

Protokół z rozprawy z dnia 4 listopada 2015 r. odpowiada treści cytowanego powyżej art. 101 § 1 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego sędzia sprawozdawca złożyła sprawozdanie, w którym przedstawiła istotę sporu między skarżącym, a organami podatkowymi, zaznaczając że jest to jedna z wielu spraw, w których organy podatkowe kwestionują prawo podatnika podatku od towarów i usług, do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących nabycia paliwa, dowodząc, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych czynności.

Obowiązujące przepisy nie regulują jakie elementy winno zawierać sprawozdanie składane przez sędziego sprawozdawcę. Nie nakładają na sędziego sprawozdawcę obowiązku przedstawienia wszystkich aspektów sprawy, ani kompletnej argumentacji organu podatkowego i strony skarżącej, zawartej w zaskarżonej decyzji i skardze.

W ocenie Przewodniczącego składu orzekającego referat sędziego sprawozdawcy winien być zwięzły, winien dotyczyć istoty sprawy. Należy bowiem założyć, że każda ze stron zna stanowisko i argumenty strony przeciwnej.

Wobec powyższego żądanie usunięcia z protokołu z rozprawy zapisu, zgodnie z którym sędzia sprawozdawca złożyła sprawozdanie, jest niezasadny.

Jako niezasadne należy również ocenić żądanie uzupełnienia protokołu o treść zarzutów przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego podczas rozprawy.

Powyższe zarzuty stanowią powtórzenie zarzutów sformułowanych w skardze oraz piśmie procesowym strony skarżącej z dnia 16 września 2015 r. (karta 38 i następne akt sądowych).

Zarzut wymieniony w punkcie pierwszym wniosku, strona skarżąca podniosła zarówno w skardze (str. 19) oraz ww. piśmie procesowym (str. 2), stwierdzając, że organ podatkowy winien dysponować konkretnymi i namacalnymi dowodami, że skarżący wprowadzał do obrotu paliwo z nielegalnego źródła.

Stwierdzenie zawarte w punkcie 2 wniosku, stanowi powtórzenie zawarte na str. 19 skargi: "zgodzić należy się z wnioskami DIS (s.11 decyzji), że P. J. wiedział, iż dopuszcza się przestępstwa, wprowadzając do obrotu paliwo z tylko jemu znanego źródła i nie płacąc należnych Skarbowi Państwa podatków. Stawianie jednak znaku równości pomiędzy P. J. i skarżącym – jest grubym nadużyciem, nie mówiąc już o tym, że jest nieuczciwe."

Zarzut oznaczony jako trzeci, dotyczący braku ustaleń, kto był faktycznym wystawcą faktur w imieniu spółek B. i C. H. M., również stanowi powtórzenie zarzutu zawartego w skardze (str. 19). Kwestia staranności skarżącego w doborze kontrahentów była przedmiotem polemiki autora skargi z organami podatkowymi (str. 21 skargi i str. 5 pisma procesowego).

Wobec powyższego żądanie uzupełnienia protokołu z rozprawy poprzez wpisanie zarzutów i argumentów wymienionych we wniosku o uzupełnienie protokołu, jest niezasadne. Przewodniczący nie dostrzega żadnych argumentów, które przemawiałyby za "kopiowaniem" do protokołu z rozprawy zarzutów i twierdzeń strony skarżącej zawartych uprzednio w skardze i piśmie procesowym.

Przewodniczący stwierdza, że składowi orzekającemu znany jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14 PPUH Stehcemp sp.j.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 103 P.p.s.a. Przewodniczący składu orzekającego odmówił sprostowania i uzupełnienia protokołu z rozprawy.

AKE.