Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 52/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie placu rekreacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], Nr [...], 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) i art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. udzielającej A w S. pozwolenia na użytkowanie placu rekreacyjnego z boiskami sportowymi do gry w piłkę nożną i koszykówkę, urządzonego na działce nr ewid. 1154, położonej w S. przy ul. A 6.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek D. N. z dnia 29 marca 2004 r., w którym strona wniosła o zbadanie legalności budowy boiska sportowego urządzonego na ww. działce o nr ewid. 1154.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta S. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzając, że wskazany we wniosku strony teren nie spełnia warunków typowego boiska sportowego, ponieważ można go zakwalifikować do powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na przeprowadzone oględziny terenu, w wyniku których ustalono, iż przedmiotowa działka stanowi nie utwardzony teren porośnięty trawą, na którym ustawione są bramki do gry w piłkę nożną oraz kosze do koszykówki. Powołał się również na treść projektu realizacyjnego szczegółowego zagospodarowania osiedla z 1978 r., w którym, na obszarze objętym wnioskiem, przewidziano m.in. powstanie terenów zieleni rekreacyjnej i wypoczynku.

W odwołaniu od tej decyzji D. N. wskazała, że przedmiotowe boiska zostały wykonane na jesieni 2003 r., kiedy dokonano niwelacji terenu oraz ustawiono bramki do gry w piłkę i tablice do gry w koszykówkę. Podniosła, że na budowę boisk sportowych wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, ponieważ bramki posiadają betonowe fundamenty. Tymczasem oba boiska zostały wykonane bez pozwolenia na budowę oraz bez zgłoszenia. Umiejscowienie ww. boisk było również niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 13 lipca 2000 r. oraz niedopuszczalne, z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo domów jednorodzinnych i parkingów.

Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał m.in. że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego z 1994 r. boiska służące rekreacji stanowią urządzenia budowlane, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Wymagają one natomiast, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi. Organ odwoławczy wskazał zatem na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, w szczególności poprzez wyjaśnienie, czy inwestor dokonał stosownego zgłoszenia przed przystąpieniem do wykonania boisk.

W toku dalszego postępowania będąca inwestorem A w S. wyjaśniła, iż przedmiotowe boiska powstały na przełomie lat 80-tych i 90-tych, natomiast w 2003 r. dokonano jedynie wyrównania terenu oraz odnowienia istniejących bramek i koszy do gry w koszykówkę, których stan techniczny zagrażał bezpieczeństwu ludzi. Spółdzielnia przedstawiła inwentaryzację budowlaną i geodezyjną terenu boisk, a następnie w dniu 6 kwietnia 2005 r. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego placu rekreacyjnego.

Kolejną decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta S., udzielił A w S. pozwolenia na użytkowanie placu rekreacyjnego z boiskami sportowymi (do gry w piłkę nożną i koszykówkę), urządzonego na działce o nr ewid. 1154, położonej w S. przy ul. A 6. Organ I instancji przyjął, że sporne boiska zostały wybudowane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz że w konsekwencji należy stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku tego obiektu, co zostało stwierdzone w przedłożonej dokumentacji.

Po rozpoznaniu złożonego przez D. N. odwołania od tejże decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał między innymi na konieczność dokonania oceny stanu formalno-prawnego spornego obiektu przez ustalenie w sposób jednoznaczny daty jego budowy. Od ustalenia tej okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, uzależniona była podstawa prawna orzeczenia tj. zastosowanie przepisów ustawy prawo budowlane z 1974 r. lub prawa budowlanego z 1994 r. Organ I instancji został również zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i stwierdzenia, czy nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Decyzją z [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta S. w oparciu o art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), ponownie udzielił A pozwolenia na użytkowanie placu rekreacyjnego na działce nr 1154, położonej w S. przy ul. A 6. W uzasadnieniu organ wskazał, że sporny obiekt funkcjonuje od daty oddania do eksploatacji bloku mieszkalnego przy ul A 6, tj. od roku 1981. Zdaniem organu I instancji "w tej sytuacji nie ma żadnych wątpliwości, że sporny plac rekreacyjny urządzono na pewno przed rokiem 1981." Ustalenie to oparto na przesłanej przez Spółdzielnię ankiecie przeprowadzonej wśród mieszkańców bloku oraz na oświadczeniu Spółdzielni, zawartym w piśmie z dnia 3 października 2005 r., zgodnie z którym w 2003 r. nie wykonywano nowych boisk, a zrealizowano jedynie prace polegające na wyrównaniu terenu, odnowieniu bramek i rozpadających się koszy do gry w koszykówkę, których stan zagrażał bezpieczeństwu ludzi. W tej sytuacji organ przyjął, że zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a następnie przyjął, że w niniejszej sprawie doszło do samowoli budowlanej. Badając przesłanki zawarte w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. organ administracji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie naruszyła planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą nr 32 Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia 4 lipca 1977 r. Stwierdził również, że inwestycja nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ponieważ nie zaistniała żadna z przewidzianych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przesłanek nakazania przymusowej rozbiórki obiektu, należy zdaniem organu zastosować dyspozycję art. 42 ust. 3 ww. ustawy i wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca ponownie zakwestionowała ustalenia organu I instancji co do czasu powstania przedmiotowych boisk, które jej zdaniem zostały wykonane w 2003 r. Ponadto podniosła, że boiska zostały wybudowane niezgodnie z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w latach 80. (tj. z § 11 ust. 1 "warunków technicznych Dz.U. nr 17 z 3 lipca 1980 r."), poprzez zlokalizowanie zbyt blisko budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Przedmiotowa inwestycja nie była również zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego z 1977 r. oraz zatwierdzonym planem realizacyjnym. Strona zarzuciła ponadto, że organ I instancji nie odniósł się w ogóle do aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego z 2000 r.

W zapadłej po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzji z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w całości podzielając ustalenia i argumentację organu I instancji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi D. N. wniosła o unieważnienie decyzji [...]ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy naruszył art. 7 i 77 k.p.a. i wydał swoją decyzję w oparciu o niewłaściwie ustalony stan faktyczny. W uzasadnieniu skargi, skarżąca ponownie przywołała argumenty i okoliczności konsekwentnie prezentowane w kolejnych odwołaniach a dotyczące czasu powstania obiektu, niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a także nie zachowania prawem wymaganych odległości od innych obiektów.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) — powoływanej dalej jako p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.), ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ).

Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy.

Rozpatrując złożoną skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego, których skutkiem winno być uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Postępowanie administracyjne prowadzone przed wydaniem przez organ decyzji, powinno zapewniać dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w myśl art. 7 k.p.a. a zgodnie z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl natomiast art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie decyzji winno zawierać wszystkie elementy przewidziane przez prawo a w szczególności wskazywać, które z zebranych dowodów organ uznał za wiarygodne, a którym nie dał wiary i jakie były powody takiej oceny. W przedmiotowej sprawie organy uchybiły wskazanym przepisom.

Jedną z głównych zasad postępowania administracyjnego, której przestrzeganie zapewnia jego prawidłowy przebieg jest określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. Zgodnie z nią organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 77 k.p.a.) a samo postępowanie administracyjne prowadzić tak by pogłębić zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.). W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981r., SA 810/81, ONSA 1981/1/45). Z kolei uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.). Powinno nadto umożliwiać organom nadzoru i sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie organy administracji nie ustaliły w sposób należyty podstawowych okoliczności koniecznych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, czyli kiedy zostały wzniesione boiska sportowe, na działce graniczącej z działką skarżącej oraz czy należy je już od samego początku zaliczyć do obiektów budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, czy też dopiero od chwili wykonania prac w 2003 r. Precyzyjne ustalenie kiedy i jakiego rodzaju prace bądź roboty budowlane wykonano, pozwoli na ocenę, czy i w jakim zakresie podlegały one reglamentacji prawa budowlanego i które prawo budowlane winno mieć w sprawie zastosowanie.

Organy administracji przyjęły, że oba boiska ( zarówno do piłki nożnej jak i do koszykowej ) powstały przed 1981 r. Ustalenie to zostało oparte wyłącznie na oświadczeniu inwestora — A — i załączonej do tego oświadczenia kserokopii listy podpisów mieszkańców bloku położonego bezpośrednio przy boiskach. Stwierdzić jednak należy, że dokumenty te nie mogą stanowić wystarczającego materiału dla ustalenia daty powstania tychże boisk. Wspomniana lista stanowi jedynie zestawienie pisemnych oświadczeń podpisanych na niej osób, że boisko urządzono w 1981r. Aby oświadczenia te mogły stanowić dowód w sprawie konieczne było przesłuchanie przez organ administracji tych osób w charakterze świadków w przewidzianym przez przepisy k.p.a. trybie. W szczególności winny znaleźć zastosowanie przepisy art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a., zobowiązującego organ do sporządzenia protokołu z tej czynności oraz art. 79 § 1 k.p.a., z którego wypływa obowiązek powiadomienia strony postępowania o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu (m.in. z przesłuchania świadków). Należy podkreślić, że z przedstawionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową listy nie wynika nawet kto złożył podpisy (część podpisów jest w ogóle nieczytelna) oraz dlaczego część mieszkańców bloku nie podpisała się na niej, nie wynika również w jaki sposób urządzono przedmiotowe boisko, a w szczególności jakie prace wówczas wykonano. Odnośnie natomiast oświadczenia ww. Spółdzielni, w kwestii daty powstania boisk oraz zakresu prac przeprowadzonych w 2003 r. — oświadczenie to również nie mogło stanowić dowodu w sprawie. Oświadczenie strony w postępowaniu administracyjnym, jeśli dotyczy faktów, stanowi jedynie przyznanie tych faktów i może zastąpić dowód tylko o tyle, o ile nie jest sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami oraz faktami znanymi organowi administracji z urzędu (por. B.Adamiak w: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, str. 395 oraz powołany tam wyrok Sądu Najwyższego z 20 września 1990 r., III ARN 9/90, opubl. OSNCP 1991, nr 10–12, poz. 129). Oświadczenie takie należy ponadto złożyć w odpowiedniej formie (art. 75 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżąca konsekwentnie w toku całego postępowania kwestionowała twierdzenia Spółdzielni Mieszkaniowej. Organy administracji nie mogły zatem przyjąć za prawdziwe przeciwnego stanowiska Spółdzielni. Były one natomiast zobowiązane, na mocy art. 7 i 77 k.p.a., do przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego, w którym można było skorzystać z środków dowodowych wprost wskazanych w art. 75 § 1 k.p.a. (dokumentów, czy zeznań świadków). Ponieważ tego nie uczyniono, doszło do naruszenia wskazanych przepisów. W istocie więc organy administracji obu instancji nie ustaliły kiedy oba boiska, będące przedmiotem tej sprawy, w kształcie podlegającym regulacji prawa budowlanego, powstały tj. czy już w 1981 r., jak twierdzi Spółdzielnia Mieszkaniowa, czy też dopiero w 2003 r., co podnosi skarżąca. Z akt sprawy nie wynika bowiem jasno, że przed pracami wykonanymi w 2003 r., istniały na spornej działce obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego. W piśmie z dnia 22 maja 2003 r. mówi się o konieczności odnowienia istniejących bramek i koszy, a także wyrównania terenu boisk (k. 33 akt administracyjnych). Jednak pismo to nie może stanowić dowodu, że prace te zostały wykonane, ani tym bardziej jaki był ich zakres. Z oświadczenia skarżącej zgłoszonego do protokołu (k. 32 akt administracyjnych) wynika, ze bramki zostały ustawione i zabetonowane późną jesienią 2003 r. Prawidłowe ustalenia faktyczne mają więc znaczenie nie tylko w kontekście zakwalifikowania wcześniej istniejącego boiska jako podlegającego lub nie regulacjom Prawa budowlanego z 1974 r. ale i w zależności od tych ustaleń, dla ewentualnej oceny prac wykonanych w 2003 r. w kontekście przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Determinują zatem prawidłowe zastosowanie właściwego prawa materialnego. Precyzyjne ustalenia, kiedy inwestycja w istocie została zrealizowana ( jakie prace wykonano w 1981 r., a jakie w 2003 r. ) mają fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia i w takim przypadku nie można ograniczyć się do stwierdzeń zawartych w zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji tym bardziej, że skarżąca konsekwentnie zarówno w odwołaniu jak i w skardze wskazywała inną datę realizacji inwestycji, a organ nie ustosunkował się w żaden sposób do tychże odmiennych twierdzeń. Stwierdzić również należy, ze uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w tymże zakresie wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których się oparł organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne winno wskazywać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), winno umożliwiać organom nadzoru i sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej ani poprzedzającej ją decyzji nie spełnia wskazanych kryteriów naruszając art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując organy administracji w niniejszym postępowaniu dopuściły się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy wykluczał zastosowanie przepisów prawa materialnego art. 103 § 2 Prawa budowlanego z 1994 r. i art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.

W ocenie sądu nie zachodzą natomiast okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (o co wnosiła D. N. w swej skardze). Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie żadna z ww. podstaw stwierdzenia nieważności nie miała jednak miejsca.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien przeprowadzić prawidłowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia, kiedy powstały będące przedmiotem sprawy boiska sportowe, czy należy je już od samego początku zaliczyć do obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego, czy też dopiero od chwili wykonania prac w 2003 r., a tym samym jaki zakres i charakter miały prace wykonane w 1981r. a jaki te, które wykonano w 2003 r., co pozwoli na zastosowanie właściwego prawa materialnego i trybu postępowania. Rozstrzygniecie należy umotywować stosownie do wymogów przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 wskazanej ustawy. Stosownie do treści art. 210 § 1 p.p.s.a. nie rozstrzygano o kosztach postępowania.