Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 485/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
657
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1-5 i art. 10a ust. 1-4
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Marcin Miemiec, , Protokolant: Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: Dyrektor Izby C.), po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o. o. z/s we W. (dalej: spółka/strona/wnioskodawca/zainteresowana/skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa, uchylił skarżoną odwołaniem decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: KPA).

Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że wnioskiem z [...] r. spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w L. o wydanie pisemnej interpretacji: "co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm. - dalej: u.g.z.w.), ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 - dalej: u.g.h.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm. - dalej także: rozporządzenie z 2003 r.), przez określenie, czy dokonane na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. poświadczenie rejestracji automatu do gier o niskich wygranych przed dniem 21 marca 2009 r., tj. przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie

w sprawie urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 36, poz. 280 - dalej: rozporządzenie zmieniające), w oparciu o wydaną przez uprawnioną jednostkę badającą opinię techniczną, potwierdzającą prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i wartości maksymalnej wygranej, o których mowa w art. 2 ust. 2b u.g.z.w. oraz

w art. 129 ust. 3 u.g.h., oznacza, że automat taki, na którym urządzane są gry o niskich wygranych, spełnia po dniu [...] r. kryteria normatywne dla uznania go za automat do gier o niskich wygranych w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 2b u.g.z.w. oraz art. 129 ust. 3 u.g.h., albowiem od właściwej kwalifikacji normatywnej automatów, jako automatów do gier o niskich wygranych, zależy uznanie ich za przedmiot opodatkowania podatkiem zryczałtowanym od gier, zgodnie z art. 45a ust. 1 u.g.z.w. oraz z art. 139 ust. 1 u.g.h.".

Prezentując własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, iż ten, kto dysponuje poświadczeniem rejestracyjnym wydanym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, tzn. wydanym na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., posiada automatycznie dokument stwierdzający - na okres 6 lat, licząc od dnia wydania - uprawnienie do eksploatacji i użytkowania automatu, ze wszelkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy (również podatkowymi).

Autor wniosku zastrzegł, że wniosek składa w trybie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm. - dalej: u.s.d.g.). Uzasadniał, iż materia dotyczy takich przepisów prawa hazardowego, z których wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej, tj. podatku od gier, nie zaś przepisów prawa podatkowego, do których zastosowanie mają regulacje ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U.

z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.).

Naczelnik Urzędu Celnego w L. nie podzielił argumentacji spółki odnośnie wydania interpretacji w trybie art. 10 ust. 1 u.s.d.g. i pismem z [...] r. przekazał wniosek właściwemu w sprawie, według niego, organowi uprawnionemu do udzielenia indywidualnej interpretacji podatkowej, tzn. upoważnionemu przez Ministra Finansów Dyrektorowi Izby Skarbowej w P., traktując poddaną ocenie i opisaną we wniosku problematykę w kategoriach interpretacji przepisów prawa podatkowego, uregulowaną w O.p.

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. zwrócił przedmiotowy wniosek Naczelnikowi Urzędu Celnego w L. wskazując, że dotyczy on przepisu, który nie zawiera w swej treści jakiegokolwiek elementu pozwalającego na uznanie go za przepis prawa podatkowego, co czyni - w jego opinii - niedopuszczalnym wydanie w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W dniach [...] i [...] r. do Urzędu Celnego w L. wpłynęły tożsame w swej treści, także datowane na dzień [...] r., wnioski spółki skierowane pierwotnie do Naczelnika Urzędu Celnego w W. i Naczelnika Urzędu Celnego we W. Wnioski te zostały przesłane zgodnie z właściwością rzeczową.

Naczelnik Urzędu Celnego w L., uznając, iż jest organem właściwym do załatwienia wniosków, stwierdzając ich podmiotowo - przedmiotową tożsamość, rozpoznał wszystkie trzy wnioski jednocześnie i w decyzji z [...] r. nr [...] dokonał - odmiennej od strony - interpretacji przepisów prawa, których wnioski dotyczyły. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła, że decyzja ta narusza:

1. art. 10a ust. 1 u.s.d.g. wskutek przyjęcia, iż Naczelnik Urzędu C. posiadał kompetencję do wydania w sprawie decyzji, pomimo że 30-dniowy termin dla dokonania tej czynności upłynął [...] r.; zdaniem autora odwołania, organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę, która [...] r. została załatwiona z mocy prawa, tzn. zgodnie z art. 10a ust. 1 zdanie 2 u.s.d.g.;

2. art. 10 ust. 1 u.s.d.g. w związku z art. 15b ust. 4 u.g.z.w. w wyniku uznania, iż wszystkie wnioski podlegają rozpoznaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego

w L.

Dyrektor Izby Celnej, decyzją z [...] r. nr [...], uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i umorzył postępowanie

w sprawie, jednakże z odmiennych od wskazanych przez spółkę powodów.

Zauważając, iż strona złożyła wnioski w trybie art. 10 u.s.d.g oraz że wnioski nie odnoszą się do przepisów prawa podatkowego, analizując - zawarte w u.s.d.g. - regulacje traktujące o instytucji interpretacji, organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na zakres przedmiotowy żądania brak jest podstaw prawnych do ich merytorycznego załatwienia. Wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.s.d.g. przedsiębiorca może złożyć wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez niego daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie - zawarte we wnioskach - zapytanie dotyczy faktycznie przepisów związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością

w sferze gier hazardowych a nie kwestii odnoszących się do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (...), które to przepisy - w świetle art. 10 ust. 1 u.s.d.g. - mogą stanowić przedmiot interpretacji. Celem potwierdzenia swojego stanowiska organ odwołał się do uzasadnienia nowelizacji u.s.d.g., zawierającego informacje co do ratio legis wprowadzenia instytucji interpretacji przepisów prawa.

Reasumując, organ drugiej instancji uznał, że zgłoszone we wnioskach żądanie wydania pisemnej interpretacji, jako wykraczające poza zakres przepisu art. 10 ust. 1 u.s.d.g., nie powinno zostać uwzględnione.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej wywiódł, iż w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 10a ust. 1 u.s.d.g., który stanowi, że w razie niewydania interpretacji w terminie uznaje się, iż w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Organ wyraził pogląd, że cytowany przepis ma zastosowanie tylko w sytuacji, kiedy wydanie interpretacji winno mieć miejsce, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 u.s.d.g. w związku z art. 15b ust. 4 u.g.z.w. poprzez błędne przyjęcie, iż skierowane do Naczelnika Urzędu Celnego we W. i Naczelnika Urzędu Celnego w W. wnioski o wydanie interpretacji podlegają rozpoznaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w L., uznając ten zarzut za chybiony, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że kompetencja (właściwość) Naczelnika Urzędu Celnego w L. wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów

z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia naczelników właściwych do dopuszczania do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz określenia obszarów ich właściwości miejscowej (Dz. U. Nr 180, poz. 1397).

W skardze strona zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej w całości. Decyzji tej zarzuciła - mające wpływ na wynik sprawy - naruszenie:

1. art. 10 ust. 1 u.s.d.g. polegające na uznaniu, że przedmiotem pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (...) nie mogą być przepisy rozporządzenia z 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier

i zakładów wzajemnych, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 10 ust. 1 u.s.d.g. nakazuje przyjąć, iż jego zakres obejmuje interpretację każdego przepisu, który pozostaje w przyczynowym powiązaniu z obowiązkiem świadczenia daniny publicznej, przez co wskazane przepisy prawa hazardowego wchodzą w zakres stosowania art. 10 ust. 1 u.s.d.g.;

2. art. 10a ust. 1 u.s.d.g. wskutek przyjęcia, że Naczelnik Urzędu Celnego

w L. posiadał kompetencję do wydania w terminie do dnia [...] r. decyzji w sprawie interpretacji, gdy tymczasem wskazany w zdaniu 1 tego przepisu 30-dniowy okres dla dokonania tej czynności upłynął [...] r., zaś w dniu [...] r. nastąpiło z mocy prawa, zawartego w zdaniu 2 art. 10a ust. 1 u.s.d.g., wydanie interpretacji stwierdzającej prawidłowość stanowiska spółki przedstawionego we wniosku z [...] r.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, szeroko je uzasadniając, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ (mających wpływ) na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd uznał, że decyzja ta nie znajduje dostatecznych podstaw w prawie materialnym, tj. narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego wynika z faktu dokonania w sprawie błędnej wykładni a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przepisu art. 10 ust. 1 u.s.d.g., konstytuującego instytucję - wydawanych w indywidualnych sprawach - pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek za ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.s.d.g. przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek

o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów,

z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne (podkreślenie Sądu), w jego indywidualnej sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (ust. 2), zaś przedsiębiorca we wniosku

o interpretację jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (ust. 3). Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie; interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (ust. 5). Z analizy treści art. 10 ust. 1 i art. 10a ust. 4 u.s.d.g. wynika, że wnioski

o interpretacje, jeśli dotyczą przepisów, do których ma zastosowanie O.p., tzn. przepisów prawa podatkowego, zdefiniowanych w art. 3 ust. 2 w związku z ust. 1 O.p., są rozpatrywane na podstawie uregulowań O.p. W przypadku, kiedy interpretacja odnosi się do przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego, w rozumieniu O.p., lecz z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę danin publicznych (pojęcie szersze), do których zaliczane są także podatki, nie stosuje się O.p., lecz przepisy u.s.d.g. Sąd stwierdza, podzielając w tym zakresie zarzuty i argumenty skargi, iż

w sprawie Dyrektor Izby Celnej dokonał błędnej wykładni treści spornego między stronami przepisu art. 10 ust. 1 u.s.d.g. Zdaniem Sądu, interpretacja przepisu art. 10 ust. 1 u.s.d.g. wymaga przede wszystkim właściwego ustalenia znaczenia określenia "przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne", gdyż wyłącznie takie przepisy mogą być objęte interpretacją indywidualną. Według Sądu, błędna jest wykładnia tego przepisu,

z której wynika, że interpretacje obejmują tylko - inne niż podatkowe - "przepisy daninowe", które - analogicznie - jak "przepisy podatkowe", zawierają w swej treści zagadnienia traktujące wprost o samej daninie, określając jej podmiot, przedmiot, powstanie obowiązku daninowego, podstawę wyliczenia daniny, stawki, prawa

i obowiązki organów administracji uprawnionych do poboru daniny, wskazują zobowiązanych do opłacenia daniny, płatników, inkasentów, itd. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przyjął, iż wynikające z art. 10 ust. 1 u.s.d.g. interpretacje obejmują przepisy, z których - pośrednio - wynika (tzn.

z których wyłania się/które tworzą/z których powstaje/które wpływają/które rzutują/które kreują/których jest on konsekwencją...) obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (podatku, składki, opłaty, innego świadczenia pieniężnego), wskazanej w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Uściślając Sąd wywodzi, że aby dany przepis podlegał interpretacji wystarczający jest, występujący chociażby potencjalnie, związek przyczynowo - skutkowy (wynikowy) między poddanym interpretacji przepisem prawa a obowiązkiem świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (podatku, składki...). Według Sądu, wskazany we wniosku przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r., dotyczący poświadczenia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych przed dniem 21 marca 2009 r., tj. przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie z 2003 r., pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z potencjalnym obowiązkiem świadczenia przez wnioskodawcę (przedsiębiorcę) daniny publicznej, wynikającej z art. 139 ust. 1 u.g.h. (art. 45a ust. 1 u.g.z.w.), gdyż od jego wykładni zależy to, czy urządzając gry na tych automatach - ich posiadacz - będzie obowiązany uiścić podatek od gier w formie zryczałtowanej, co skarżąca spółka wyraźnie akcentowała już we wniosku o interpretację. Istnieje zatem związek wynikowy pomiędzy oboma przepisami, tj. między § 10 ust. 1 rozporządzenia i art. 139 ust. 1 u.g.h. (art. 45a ust. 1 u.g.z.w.). Dla sposobu interpretacji art. 10 ust. 1 u.s.d.g. bez wpływu pozostaje - zawierająca zresztą wiele nieścisłości, co słusznie podniesiono w skardze - treść uzasadnienia rządowego projektu noweli u.s.d.g. z dnia 10 lipca 2008 r. (druk sejmowy nr 241). W zaistniałej sytuacji procesowej Sąd, z oczywistych względów, nie był władny ocenić merytorycznej wartości wniosków strony o wydanie interpretacji indywidualnej. Dalej Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 10a ust. 1 u.s.d.g. interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ administracji publicznej lub państwową jednostkę organizacyjną kompletnego i opłaconego wniosku. W razie niewydania interpretacji w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. W myśl ust. 2 interpretacja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, jednakże przedsiębiorca nie może być obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji. Zapis ust. 3 traktuje natomiast, iż interpretacja jest wiążąca dla organów administracji publicznej lub państwowych jednostek organizacyjnych właściwych dla przedsiębiorcy i może zostać zmieniona wyłącznie w drodze wznowienia postępowania. Nie zmienia się interpretacji, w wyniku której nastąpiły nieodwracalne skutki prawne. Z brzmienia art. 10a ust. 1 u.s.d.g. wynika, że prawnym skutkiem uchybienia terminu jest przyjęcie, iż została wydana tzw. "interpretacja milcząca" (interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie), aczkolwiek rzeczywistym autorem interpretacji nie jest organ administracji publicznej (państwowa jednostka organizacyjna), lecz samo prawo, które ją kreuje. W rozpatrywanej sprawie, weryfikacja wydanych decyzji (także sformułowanych

w skardze zarzutów) w zakresie naruszenia art. 10a ust. 1 u.s.d.g. jest przedwczesna gdyż orzekające w sprawie organy nie badały złożonego wniosku w kontekście brzmienia tego przepisu. Dyrektor Izby Celnej - w treści uzasadnienia skarżonej decyzji - uznał, iż w/w przepis w stanie faktycznym sprawy nie ma zastosowania. Kognicja sądu administracyjnego, obejmująca kontrolę działalności organów administracji, w tym wydawanych przez te organy aktów, nie pozwala natomiast na rozstrzyganie "za organ". Sąd stwierdza, że dokonując ponownie oceny złożonych przez stronę wniosków

o wydanie interpretacji Dyrektor Izby Celnej, którego decyzję niniejszym wyrokiem uchylono, winien wziąć wzgląd na treść art. 10a ust. 1 u.s.d.g. i ustalić, czy w sprawie upłynął - wynikający z w/w przepisu ustawy - termin (zweryfikować daty, uwzględnić - także powołane w skardze - określone prawem sytuacje, które pozwalają na prolongatę terminu...). Abstrahując od powyższego, Sąd uznaje natomiast za słuszne stanowisko Dyrektora Izby Celnej odnośnie właściwości organu celnego w zakresie wydania

w sprawie interpretacji. Z treści art. 10 ust. 1 u.s.d.g. wynika, iż wniosek

o wydanie pisemnej interpretacji (...) przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej. Powołany przepis nie precyzuje jednak, który to organ jest właściwy i jaki rodzaj właściwości powinien decydować o wskazaniu organu uprawnionego do zajęcia stanowiska w sprawie interpretacji. Sąd podziela pogląd, że logicznym wydaje się, iż właściwe do wydania interpretacji są organy pierwszej instancji uprawnione do realizacji danej należności (wydania zgody, opinii, zezwolenia, itp.), której dotyczy wniosek o interpretację (patrz:

L. Etel, M. Popławski, Interpretacja przepisów prawa daninowego w świetle ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej i ustawy - Ordynacja podatkowa /artykuł/, PUG.2009.11.21). Sąd zauważa - podzielając w tym zakresie rozstrzygnięcie organu odwoławczego - że wnioski strony o wydanie pisemnych interpretacji złożone do Naczelnika Urzędu Celnego we W. i Naczelnika Urzędu Celnego w W. podlegały rozpoznaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. Minister Finansów rozporządzeniem z dnia 23 października 2009 r. w sprawie wyznaczenia naczelników właściwych do dopuszczania do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz określenia obszarów ich właściwości miejscowej (Dz. U. Nr 180, poz. 1397) wyznaczył bowiem Naczelnika Urzędu Celnego w L., dla obszaru miejscowego obejmującego W. i W., jako organ właściwy do dopuszczania do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier. Takich uprawnień Minister Finansów nie przekazał natomiast ani Naczelnikowi Urzędu Celnego we W. ani Naczelnikowi Urzędu Celnego w W. W związku z powyższym, w opinii Sądu, wnioski dotyczące wydania interpretacji, o których mowa art. 10 u.s.d.g., powinny być rozpatrywane przez naczelnika urzędu celnego wyznaczonego zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów w/w rozporządzenia, którym w niniejszej sprawie jest Naczelnik Urzędu Celnego w L. Zatem zarówno przekazanie przedmiotowych wniosków przez naczelników obu wymienionych urzędów celnych, jak również rozpatrzenie wszystkich wniosków przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. odbyło się

w zgodzie z obowiązującym prawem.

Uwzględniając powyższe, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a.