Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1016/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2005 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. Wójt Gminy P., po rozpatrzeniu wniosku R. K., orzekł o wymeldowaniu D. K. z pobytu stałego tj. z budynku pod adresem [...].

Decyzja wydana została w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001r.).

Organ wskazał, że D. K. opuścił miejsce pobytu stałego zaś swoje życie rodzinne skoncentrował w L. gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy od 5 lat zaś wcześniej był zameldowany w L. na pobyt stały. Żona D. K. pracuje w L. zaś jego syn uczęszcza tam do szkoły.

Organ wskazał ponadto, że w czasie dokonanej kontroli meldunkowej D. K. był nieobecny w miejscu pobytu stałego.

Zdaniem organu powyższe okoliczności uzasadniały wymeldowanie D. K. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001r.).

Od decyzji tej D. K. wniósł odwołanie podnosząc, że decyzja o wymeldowaniu jest niezasadna, ponieważ została wydana na podstawie błędnej analizy materiału dowodowego.

Odwołujący podał, że pobyt jego rodziny w L. ma charakter "przypadkowy", zaś on pracuje w W. i nie można powiedzieć, że jego życiowe interesy ześrodkowane są w L..

D. K. podał, że nie opuścił na trwałe swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego w miejscowości W. i w związku z tym decyzję o wymeldowaniu uważa za sprzeczną z prawem.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2005r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.).utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki podał, że postępowanie w sprawie wymeldowania D. K. z pobytu stałego w miejscowości W. przeprowadzone zostało prawidłowo zaś zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że D. K. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania i ześrodkował swoje życiowe interesy w L..

Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że podczas kontroli meldunkowej D.K. nie był obecny w miejscu zameldowania. Rodzice D. K. podali, że syn jest w pracy w W. oraz podali, że syn przebywa w jednym z dwóch pokoi w przedmiotowym budynku oraz, że czasem nocuje u siostry R. O., która mieszka w tej samej miejscowości. Wskazali również, że syn ma w mieszkaniu robocze codzienne ubrania zaś garnitury zakłada do pracy.

Organ wojewódzki podał także w uzasadnieniu, że faktu zamieszkiwania D.K. pod adresem W. nie potwierdziła radna wsi W. – T. C., która podała, że D.K. wyprowadził się do L. zaś do rodzinnego domu przyjeżdża kilka razy w roku. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż D. K. mieszka wraz z rodziną w L. i nie przebywa w miejscu pobytu stałego.

Z tego powodu organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy P. o wymeldowaniu D.K. była zasadna.

Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005r skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. K. domagając się jej uchylenia.

Skarżący podniósł, że Wojewoda [...] bezpodstawnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o jego wymeldowaniu z pobytu stałego, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że opuścił on dotychczasowe miejsce pobytu stałego w miejscowości W..

Skarżący podkreślili, że pracuje w W. i jest nierozerwalnie związany ze swym rodzinnym domem, w którym jest zameldowany. W części domu zajmowanej przez rodziców znajdują się jego rzeczy takie jak książki, ubrania, pamiątki, obrazy i meble.

Skarżący podał, że pobyt jego rodziny w L ma jedynie charakter czasowy i nie może stanowić argumentu za jego wymeldowaniem z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Skarżący oświadczył, że radna wsi W. – T. C., na której oświadczenie powołał się organ, jest daleką sąsiadką i nie może wiedzieć kiedy on przebywa w domu w W..

W tej sytuacji decyzja o wymeldowaniu, zdaniem skarżącego, jest niezgodna z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej nastąpiło takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa).

Tymczasem w niniejszej sprawie podjęte przez organy obu instancji rozstrzygnięcia, w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym budzą poważne wątpliwości.

Z godnie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zatem z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego niezbędne było ustalenie, że dana osoba opuściła trwale miejsce dotychczasowego pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania.

W sprawie niniejszej, organy administracji przed wydaniem decyzji o wymeldowaniu D. K. z pobytu stałego w miejscowości W. powinny były w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wykazać, że istotnie wymieniona osoba opuściła trwale miejsce dotychczasowego pobytu stałego a swoje życiowe interesy ześrodkowała w innym miejscu.

W oparciu o zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy nie można jednak jednoznacznie i bez wątpliwości stwierdzić, że D. K. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i zamieszkał w L.

Na tego rodzaju stwierdzenie nie pozwalają braki w materiale dowodowym, których nie wzięły pod uwagę organy administracji.

W aktach sprawy znajduje się protokół z przesłuchania w charakterze świadka radnej wsi W.– T. C., która podała, że D. K. wyprowadził się do L. zaś do rodzinnego domu przyjeżdża kilka razy w roku.

Nie wyjaśniono jednocześnie, czy T. C. jest bezpośrednią sąsiadką nieruchomości o nr [...] w W. i czy istotnie ma możliwość obserwowania tej nieruchomości i stwierdzenia, kto na jej terenie przebywa i w jakich odstępach czasu.

Organy obu instancji nie wyjaśniły również, z jakich powodów nie dały wiary twierdzeniom rodziców D. K. którzy wskazywali, że syn przebywa pod adresem stałego zameldowania.

Prowadzące postępowanie organy administracji nie wykazały również (opierając się na konkretnych dowodach), że D. K. zamieszkuje w L. i że tam właśnie ześrodkował swoje interesy życiowe.

Dowodem na potwierdzenie tego faktu mogłyby być zeznania świadków tj. osób zamieszkujących po sąsiedzku w stosunku do tymczasowego miejsca zameldowania D. K. w L. W tym zakresie jednak postępowanie nie zostało przeprowadzone.

Reasumując należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej, organy administracji obu instancji nie wykazały w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że istotnie D. K. opuścił trwale miejsce dotychczasowego pobytu stałego a swoje życiowe interesy ześrodkowali w innym miejscu ( w L.) a tylko w takiej sytuacji możliwe jest orzeczenie o wymeldowaniu.

Bez dokonania jednoznacznych ustaleń w kwestii czy istotnie D. K. opuścił trwale miejsce dotychczasowego pobytu stałego nie jest możliwe wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.