Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2397/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1 i par. 2, art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 199/11 w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 grudnia 2010 r. nr SKO.401/917/OC/10 w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 199/11, w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 grudnia 2010 r. nr SKO. 401/917/OC/10 w przedmiocie wznowienia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Szadek z dnia 2 listopada 2010 r., nr RG.7624/1/2010, oraz postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta Szadek z dnia 12 maja 2010 r., nr RG.7624/2/P/2010. W motywach wyroku Sąd Wojewódzki powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 17 grudnia 2010 r. nr SKO. 401/917/OC/10 uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Szadek z dnia 2 listopada 2010 r. nr RG.7624/1/2010 i umorzyło postępowanie przed tym organem.

P. N. złożył w Urzędzie Gminy pismo z dnia 26 kwietnia 2010 r. Z treści tego pisma wynikało, że w związku z poinformowaniem go w dniu 21 kwietnia 2010 r. o lokalizacji planowanej budowy trzech turbin wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną wnosi o wstrzymanie wydania decyzji do czasu zapoznania się przez niego z aktami sprawy. Z okazanego autorowi pisma projektu wynika, że lokalizacja jednej z turbin znajduje się w odległości mniejszej niż 200 m od działki stanowiącej jego własność. W tej sytuacji, na mocy art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), zw. dalej k.p.a. powinien być uznany za stronę postępowania, a na mocy art. 10 § 1 k.p.a. organ powinien zapewnić mu czynny udział w każdym stadium postępowania. Na działce stanowiącej jego własność planuje budowę domu mieszkalnego i magazynowo – gospodarczego związanego z produkcją rolną.

Organ I instancji przyjął na podstawie treści tego pisma, że strona wnosi o wznowienie postępowania wobec czego postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. nr RG.7624/2/P/2010 Burmistrz Gminy i Miasta Szadek wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydanej w dniu 4 lutego 2009 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech turbin produkujących energię elektryczną o mocy do 3 MW każda i wysokości całkowitej do 160 m na działkach Nr ewid. ... w miejscowości P.w, gmina S. (znak: RG.7624/10/2008) w związku ze złożonym przez P.N. wnioskiem o uznanie za stronę postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 k.p.a.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia 2 listopada 2010 r. organ I instancji odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 4 lutego 2009 r. nr RG.7624/10/2008 w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań ww. inwestycji, wskazując jako podstawę prawną przepis art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż na mocy art. 74 ust. 3 wymienionej ustawy, gdy liczba stron postępowania przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a., który stanowi, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W dniu 2 października 2008 r. umieszczona została na tablicy ogłoszeń organu oraz na stronie internetowej informacja o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z materiałem zgromadzonym w sprawie można było zapoznać się w siedzibie organu. Zgromadzona dokumentacja spełniała wszystkie przesłanki wymagane przez prawo i stanowiła podstawę do wydania przez organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odwołaniu P. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając niedostateczne wyjaśnienie przesłanek wydania decyzji i brak rzetelnego wskazania jakie przepisy narusza decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego co do przyczyn wznowienia, zaniechanie wskazania stron postępowania w decyzji oraz brak niezbędnej opinii Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem odwołującego się, w toku postępowania wznowieniowego, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ powinien przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia, a następnie postępowanie w celu rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Uzasadnienie kwestionowanej w odwołaniu decyzji, zdaniem strony jest lakoniczne i ogólnikowe, zatem narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania uchyliło decyzję I instancji i umorzyło postępowanie przed tym organem. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie cytując ogólne zasady odnoszące się do wznowienia postępowania wskazał, iż wniosek o wznowienie postępowania odwołujący się złożył po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Publiczne ogłoszenie o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, nastąpiło w dniu 12 lutego 2009 r., co oznacza, że doręczenie decyzji zostało dokonane stronom, które nie otrzymały jej na piśmie, w dniu 27 lutego 2009 r. Ten dzień należy więc przyjąć jako dzień dowiedzenia się o wydanej decyzji. Od tego dnia liczyć należy termin miesięczny do wniesienia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 i § 2 k.p.a.). Termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania upłynął więc dla odwołującego się w dniu 28 marca 2009 r., tymczasem podanie o wznowienie postępowania złożył on dopiero w dniu 24 kwietnia 2010 r. Podanie o wznowienie postępowania złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznało twierdzenia odwołującego się, że o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 21 kwietnia 2010 r., gdyż jest to jego subiektywne przekonanie o powyższym fakcie. Użyty w przepisie art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", zdaniem organu, należy rozumieć jako uzyskanie informacji pozwalającej na zidentyfikowanie decyzji, której stronie nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania.

W skardze na powyższą decyzję P. N. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i oparcie ustaleń faktycznych na wybiórczo zebranym materiale dowodowym. Zdaniem strony, w sprawie doszło także do uchybienia regulacji art. 148 § 1 i 2 k.p.a., bowiem organ dowolnie przyjął kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu ostatecznej decyzji. Organ poprzez błędną interpretację przepisów o informowaniu strony o wydanej decyzji naruszył art. 109 § 1 k.p.a. oraz poprzez brak podstaw w materiale dowodowym do umorzenia postępowania naruszył art. 105 § 2 i art. 139 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 22 marca 2011 r. skarżący podniósł, że dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze interpretacja treści pisma z dnia 26 kwietnia 2010 r., jako wniosku o wznowienie postępowania jest błędna. W treści tego wniosku wynika, że wnosi o wstrzymanie wydania decyzji, a nie o wznowienie postępowania. W postanowieniu o wznowieniu postępowania organ I instancji napisał, że przez pomyłkę nie uznano za stronę postępowania właścicieli działek Nr ... Wynika z tego, że postanowienie o wznowieniu zostało wydane z urzędu, a nie na wniosek, dlatego nie można mówić o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. uwzględnił skargę. Sąd wskazał, że bezsporne w sprawie jest to, że organ I instancji potraktował pismo skarżącego jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ II instancji w toku prowadzonego postępowania odwoławczego podzielił powyższe stanowisko organu I instancji. Tymczasem w piśmie tym autor zawarł sformułowanie, że wnosi o wstrzymanie wydania decyzji o lokalizacji planowanej budowy. Następnie powołując się na okoliczność, iż jest właścicielem działki zlokalizowanej w odległości 200 m od inwestycji powinien być, na mocy art. 28 k.p.a., uznany za stronę postępowania i na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. powinien mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. W ocenie Sądu Wojewódzkiego wniosek skarżącego odnosił się do ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Jednocześnie wniosek ten nie zawierał wskazania podstawy prawnej. W takiej sytuacji organ powinien wezwać skarżącego, na mocy art. 64 § 2 k.p.a. do wyjaśnienia swojego żądania pouczając go jednocześnie o możliwych trybach zgodnie z art. 9 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Organ nie wezwał strony do sprecyzowania żądania, tylko samodzielnie dokonał kwalifikacji pisma jako wniosku o wznowienie postępowania, co w ocenie składu orzekającego, stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a przede wszystkim art. 6, 8 i 9 k.p.a. W tych okolicznościach skład orzekający stwierdził, że zarówno organ I, jak i II instancji naruszyły przepisy procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły rzeczywistych intencji strony. W tym celu organ I instancji powinien wezwać autora pisma do sprecyzowania jego treści wskazując przy tym możliwe rozwiązania. Z uwagi na to naruszenie Sąd uznał za uzasadnione wyeliminowanie w obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i postanowienia o wznowieniu postępowania wydanego przez organ I instancji. Sąd podkreślił, że dopiero gdy skarżący oświadczyłby, iż jego pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania, to dopiero wówczas organ powinien zbadać dopuszczalność takowego wniosku. Badanie dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania przeprowadzone przez organ II instancji było zatem przedwczesne. Nie jest również uzasadnione umorzenie postępowania przed organem I instancji w sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie o wznowieniu postępowania.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, reprezentowane przez radcę prawnego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", przez uwzględnienie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że organy obu instancji wydały decyzje z naruszeniem art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez zaniechanie wezwania wnioskodawcy, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do wyjaśnienia żądania zawartego w piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r. podczas, gdy w świetlenie zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego nie budzi ono wątpliwości;

2) art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie mimo istnienia podstaw do oddalenia skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium podniosło, że treść wniosku P. N. z dnia 26 kwietnia 2010 r. nie budzi wątpliwości. P. N. zakwestionował w nim ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Szadek z dnia 4 lutego 2009 r., podnosząc, że organ administracji nie uznał go za stronę postępowania w sprawie wydania ww. decyzji pomimo, iż jego nieruchomość położona jest w odległości mniejszej niż 200, od przedmiotowej inwestycji. Nie zapewnił mu również udziału w przeprowadzonym postępowaniu, stosownie do wymagań określonych w art. 10 k.p.a. Również zarzuty odwołania oraz jego uzasadnienie wyraźnie wskazują, że P. N. uznał za prawidłowe zakwalifikowanie jego wniosku jako wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podobnie w skardze P. N. kwestionował w szczególności rozstrzygnięcie organu odwoławczego, w części dotyczącej umorzenia postępowania, nie zgadzając się z ustaleniami Kolegium odnoszącymi się do dnia dowiedzenia się przez niego o wydanej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący kwestionował w szczególności skuteczność zawiadomienia stron o wydanej decyzji poprzez obwieszczenie i wykazując, że w tym trybie nie doszło do skutecznego zawiadomienia go o wydanej decyzji wywodził, że dowidział się o niej dopiero w dniu 21 kwietnia 2010 r. Skarżący wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu skargi, że "nie można w żaden sposób próbować umarzać postępowania przeprowadzonego zgodnie z obowiązującym prawem przez organ I instancji oraz na niekorzyść strony odwołującej się, która była wnioskodawcą wznowionego postępowania zgodnie z art. 105 § 2 i art. 139 k.p.a. Z okoliczności sprawy wynika zatem, że intencje wnioskodawcy zostały właściwie odczytane przez organ pierwszej instancji. Jeżeli, w ocenie P. N., jego wniosek został nieprawidłowo zakwalifikowany przez organy administracji, jako wniosek o wznowienie postępowania, to winien był złożyć odpowiednie oświadczenie w toku postępowania administracyjnego.

Oświadczenie co do treści wniosku, złożone w toku postępowania sądowego jest, w świetle stanu faktycznego sprawy, spóźnione i nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zakwestionowano również stanowisko Sądu, że nie jest uzasadnione umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie o wznowieniu postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. We wstępnej fazie postępowania wznowieniowego następuje badanie dopuszczalności wznowienia postępowania (czy podanie zostało złożone przez osobę uprawnioną oraz czy podanie zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a.

Jeżeli po wznowieniu postępowania i wydaniu w tym przedmiocie postanowienia organ administracji stwierdzi, że wznowienie postępowania było niedopuszczalne, to winien umorzyć prowadzone postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ dalsze prowadzenie postępowania i jego zakończenie w formie jednej z decyzji przewidzianych w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a., stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. N. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, nie zawiera jednak zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

Istota pierwszego zarzutu sprowadza się do polemiki z ocenami Sądu Wojewódzkiego, iż nie jest potrzebne w ponowionym (po uchyleniu decyzji) postępowaniu administracyjnym wyjaśnienie treści żądania zawartego w piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r., gdyż w świetle zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego nie budzi ono wątpliwości.

Pogląd ten nie został dostatecznie uzasadniony. Nie stanowi bowiem uzasadnienia stanowisko autora skargi kasacyjnej przenoszące na stronę ciężar odpowiedzialności za niewłaściwe, bo wprost niezgodne z treścią żądania, dokonanie oceny prawnej przez organ administracji, a następnie niedostrzeżenie tego uchybienia przez organ II instancji. Nie jest sporne, i nie neguje tego autor kasacji, że wnioskodawca domagał się w piśmie inicjującym sprawę wstrzymania wydania decyzji. Bezrefleksyjnie zatem organ I instancji przeprowadził wstępną ocenę sprawy, gdyż z treści tego żądania wyraźnie wynikało, że wnioskodawcy chodzi o decyzję przyszłą, a nie decyzję ostateczną, w odniesieniu do której może być złożony skuteczny wniosek o wznowienie. Ten właśnie element, sprawy został przeoczony przez Kolegium. Nie sposób też zgodzić się z argumentem Kolegium, że we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego następuje badanie dopuszczalności wznowienia postępowania ograniczające się do oceny, czy podanie zostało złożone przez osobę uprawnioną oraz czy podanie zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. O ile istotnie, do zakresu wstępnego badania należy ocena, czy podanie zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 lub § 2 k.p.a., to należy również zbadać, czy wnioskodawca powołał się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 (145a, 145b) k.p.a. W przypadku zaś powołania się na przesłankę z art. 145 § 1pkt 4 k.p.a., ocena wypełnienia tej przesłanki następuje dopiero we wznowionym postępowaniu, a nie na etapie postępowania wstępnego. Kwestia ta może być jednak dopiero wówczas rozważana, gdy okaże się że pismo wnioskodawcy jest w istocie żądaniem wznowienia.

W toku postępowania wstępnego, jak zasadnie zauważył Sąd Wojewódzki, dochodzi też do oceny, czy zachowano termin do złożenia wniosku, wezwana zaś strona ma obowiązek oświadczyć kiedy powzięła wiadomość o decyzji kończącej postępowanie, w którym bez własnej winy nie wzięła udziału. Nie wychodząc poza granice skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do ustaleń Kolegium w tym względzie, ponieważ Sąd Wojewódzki nie przeprowadzał takich rozważań uchylając decyzje i postanowienie. Rozpoznawany zarzut nie okazał się zatem usprawiedliwiony.

Mając na uwadze to co powiedziano wyżej, nie był też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, gdyż wobec mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów procedury administracyjnej dostrzeżonych przez Sąd Wojewódzki, nie zaistniały podstawy do oddalenia skargi, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.