Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 577/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 18 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Szymon Widłak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2021 roku sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: "DIAS") decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. B. (dalej: "strona") od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. (dalej: "NUCS") z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] września 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. ustalili, że w lokalu " A B. B., mieszczącym się w K. przy ul. [...], w którym strona prowadziła działalność gospodarczą, znajdują się gotowe do gry urządzenia o nazwie X. nr [...] i X. nr [...], przypominające swoim wyglądem automaty do gier, na jakich urządza się gry w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej: "u.g.h."). Ujawnione urządzenia nie posiadały numerów poświadczenia rejestracji, brak też było informacji o zezwoleniu. W drodze eksperymentu potwierdzono, że gry na nich oferowane są grami na automatach w rozumieniu przywołanej ustawy, urządzanymi z naruszeniem jej przepisów.

NUCS decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., wymierzył stronie karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za urządzanie poza kasynem gry gier na powyższych automatach.

DIAS, utrzymując w mocy decyzję I instancji, wskazał, że ustawa o grach hazardowych jest ustawą w pełni skuteczną w krajowym porządku prawnym. Odnosząc się do dalszych zarzutów strony, organ ten – przywołując treść m.in. art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. – stwierdził, że w przeprowadzonych eksperymentach wykazano, iż sporne urządzenia oferowały gry na automatach, o których mowa w tej ustawie. W przypadku tych urządzeń o wyniku gier decydował los, a grający nie miał żadnego wpływu na to, jaki układ symboli pojawi się po zatrzymaniu wizualizowanych bębnów. Gry miały zatem charakter losowy. Co więcej, w przypadku obu kontrolowanych automatów wykazano, że gry toczyły się o wygrane rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. Wygrane na tych automatach polegały na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział, a także dawały możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w grze poprzedniej. Nie ulega także wątpliwości, zdaniem organu, że na przedmiotowych automatach można było grać o wygrane pieniężne. Ponadto, gry na nich organizowane były w celach komercyjnych, dla osiągnięcia zysku. Świadczy o tym choćby fakt, że aby rozpocząć grę trzeba było dokonać uprzedniego zasilenia urządzeń środkami pieniężnymi.

W ocenie DIAS w sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, wskutek urządzania gier na automatach, poza kasynem gry, to jest w lokalu, który dodatkowo nie był punktem gier na automatach o niskich wygranych, czy salonem gier. Organ nie zgodził się z odwołującą, jakoby powyższe urządzenia służyły terminowym operacjom finansowym i w sprawie pominięto art. 7a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 128 ze zm.).

Organ II instancji – przywołując art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – stwierdził, że za urządzającego gry na spornych automatach słusznie uznano stronę, nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w odwołaniu, że w sprawie nie zebrano materiału dowodowego wystarczającego do jej rozstrzygnięcia oraz nie wskazano przesłanek, jakimi kierowano się przy jej załatwieniu.

O aktywnym udziale odwołującej w procederze urządzania gier na automatach zdaniem tego organu świadczą zapisy przedłożonej przez stronę umowy dzierżawy powierzchni użytkowej lokalu z [...] sierpnia 2016 r., zawartej pomiędzy stroną, jako właścicielem lokalu, a spółką B Sp. z o.o. Celem umowy było wynajęcie powierzchni użytkowej [...]m2 lokalu należącego do strony, w którym sama strona prowadziła działalność gospodarczą, z przeznaczeniem na prowadzenie w tym miejscu działalności określonej jako pośrednictwo pieniężne przez spółkę B Sp. z o.o. – za pomocą wolno stojącego kiosku z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania i wydawania banknotów lub monet. W treści umowy wskazano login w systemie B urządzenia umieszczonego w lokalu, jako [...] i [...]. Jak wynika z umowy strona przyjęła na siebie szereg dodatkowych, szczegółowo sprecyzowanych obowiązków, zarówno względem samych urządzeń, jak i podmiotu, z którym podpisała umowę. Przede wszystkim oświadczyła, że zapoznała się z założeniami wewnętrznej procedury przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy wdrożonej przez spółkę i zobowiązuje się aktywnie uczestniczyć w jej egzekwowaniu. Zatem zobowiązała się do identyfikowania podejrzanych behawioralnych zachowań klientów kiosku, sprawdzania ich tożsamości oraz raportowania ich tożsamości i transakcji przez nich dokonanych na specjalnych formularzach, identyfikowania klientów realizujących transakcje powiązane o łącznej kwocie przewyższającej równowartość [...] EURO, sprawdzania tożsamości klientów realizujących takie transakcje i raportowania ich tożsamości oraz charakteru transakcji na specjalnych formularzach, a także do weryfikowania wieku osób korzystających z automatów tak, aby korzystały z nich wyłącznie osoby pełnoletnie. Czynności te, zgodnie z umową, miały być realizowane zarówno przez stronę, jak i całą obsługę lokalu.

W ocenie DIAS z treści umowy wynika, że strona świadomie zawarła ją z przeznaczeniem części lokalu na wstawienie i eksploatację urządzeń mając świadomość, że działające w jej lokalu urządzenia celem ich uruchomienia wymagają wpłacenia gotówki oraz wypłacają wygrane pieniężne. Jak zauważył dalej organ, nie wszystkie jednak obowiązki strony dotyczące obsługi przedmiotowych automatów i nadzoru nad nimi zostały określone w umowie. Z protokołu przesłuchania z [...] września 2015 r. wynika, że strona wyłącza automaty z prądu, a rano pracownicy je włączają. Strona znała także podstawowe zasady prowadzenia na nich gier, była zatem przygotowana do objaśnienia ich potencjalnym graczom. Oznacza to, że odwołująca zapewniła bieżącą obsługę tych urządzeń, jak również nadzorowała miejsce, gdzie się one znajdowały, aktywnie uczestnicząc w urządzaniu gier na tych automatach. Organ podkreślił, że obowiązki, które strona na siebie przyjęła w sposób oczywisty wykraczają poza typowe obowiązku wydzierżawiającego, wynikające z oddania dzierżawcy rzeczy do korzystania. Jednocześnie strona czerpała zyski z części dochodu, jakie urządzenia przynosiły, bowiem w umowie określono, że będzie ona otrzymywać czynsz dzierżawy ustalany, jako 40% od zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych. Taki czynsz przysługiwał tylko, jeżeli w bieżącym okresie rozliczeniowym różnica wpłat i wypłat do systemu jest kwotą dodatnią, nie następuje tak długo, jak długo różnica ta pozostaje ujemna. Strona ponosiła zatem ryzyko ekonomiczne związane z prowadzeniem gier na wstawionych urządzeniach i niewątpliwie była zainteresowana, aby przychody te były jak największe.

W skierowanej do tut. Sądu skardze strona podniosła, że padła ofiarą oszustwa i nie była świadoma, że wydzierżawiając lokal narusza art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Maszyny nie były jej własnością. W tamtym czasie zgodziła się i uwierzyła firmom wprowadzającym maszyny do gier do lokalu, że jest to legalne. Skarżąca nie przebywała cały czas w sklepie, obdarzając zaufaniem pracownice, które miały ją o wszystkich istotnych sprawach informować. Skarżąca podniosła, że organ nie przesłuchał M. R. B Sp. z o.o., jak również nie sprawdził firm, które wstawiły maszyny do gier hazardowych do lokalu.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Skarżąca pismem z [...] września 2020 r. wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W piśmie procesowym z [...] lutego 2021 r., profesjonalny pełnomocnik wyznaczony skarżącej z urzędu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucił naruszenie:

1. art. 188 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), poprzez pominięcie wnioskowanego dowodu z przesłuchania w charakterze świadków M. R. i A. W. jako zbytecznego, podczas gdy zawnioskowany dowód miał istotny dla rozstrzygnięcia charakter, albowiem w wyniku jego przeprowadzenia organ mógłby powziąć szczegółową wiedzę na temat zakresu obowiązków i faktycznie wykonywanych przez skarżącą czynności związanych z automatami należącymi do B Sp. z o.o. znajdującymi się w obrębie sklepu;

2. art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez zgromadzenie materiału dowodowego z pominięciem wniosków i twierdzeń skarżącej oraz wybiórczą i tendencyjną, opartą niemal wyłącznie na treści umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z [...] sierpnia 2015 r. ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w konsekwencji dokonanie nieuzasadnionej kategorycznej oceny, że skarżąca była osobą aktywnie urządzającą gry na automatach, podczas gdy umowa dzierżawy powierzchni użytkowej z [...] sierpnia 2015 r. nie zawiera podpisu skarżącej, a pozostałe dowody zgromadzone w sprawie nie wskazują na aktywny udział skarżącej w urządzaniu gier na automatach;

3. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przez błędne przyjęcie, że skarżąca jest osobą urządzającą grę na automatach, podczas gdy w rozumieniu przepisu osobą urządzającą grę może być tylko taki podmiot, który w sposób świadomy i celowy urządza grę z naruszeniem przepisów ustawy;

4. art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art. 189c, art. 189d pkt 1, 4 i 7 K.p.a. oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niezastosowanie przepisów regulujących wymierzanie kary pieniężnej uregulowanych w Dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy:

a) zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej,

b) kwestie wymierzania lub odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie zostały uregulowane w przepisach Ordynacji podatkowej;

c) w myśl art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. przepisy tego kodeksu stosuje się do spraw nieuregulowanych w Ordynacji podatkowej,

d) w chwili wydania decyzji II instancji obowiązywały przepisy Działu IVa K.p.a., a zgodnie z art. 189c K.p.a. organ II instancji powinien był stosować przepisy Działu IVa K.p.a. jako ustawę nową,

– a sytuacja osobista skarżącej, brak jej winy i brak świadomości ryzyka współpracy z podmiotami trzecimi, którym udostępniła powierzchnię lokalu oraz znikoma waga jej zawinienia, powinny skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 K.p.a., a co najmniej wymierzeniem kary pieniężnej w niższej wysokości w oparciu o art. 189d K.p.a.

Jednocześnie w powołaniu na art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność trudnej sytuacji osobistej, rodzinnej oraz majątkowej skarżącej, uzasadniającej odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub wymierzenia kary w niższej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a DIAS nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, ostatnio przywołany przepis znalazł zastosowanie. Jak wynika z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lipca 2020 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Istota sporu do jakiego doszło w kontrolowanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy na skarżącą zasadnie nałożono karę pieniężna – w łącznej kwocie [...]zł – z tytułu urządzania gier na automatach o nazwie X. nr [...] oraz X. nr [...] poza kasynem gry, to jest w lokalu " A B. B.. Skarżąca kwestionuje po pierwsze, prawidłowość przyjętej przez organ wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zakresie użytego w tym przepisie wyrażenia: "urządzający gry na automatach", po drugie, prawidłowość przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, w czym doszukuje się naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Ponadto, skarżąca stwierdza konieczność zastosowania w sprawie art. 189d pkt 1, 4 i 7 oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. i uznaje wynikającą stąd potrzebę miarkowania wysokości nałożonej na nią kary pieniężnej bądź odstąpienia od jej wymierzenia.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań wskazać należy, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jak wynika zaś z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takich przypadkach wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Art. 91 u.g.h. stanowi przy tym, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.

Powyższe przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Istota odpowiedzialności administracyjnej w ogóle sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest – co do zasady – wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Zbędne staje się w tym względzie badanie jakichkolwiek innych, dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, które pozostają bez wpływu na poniesienie odpowiedzialności administracyjnej.

W przedstawioną powyżej istotę odpowiedzialności administracyjnej wpisuje się odpowiedzialność za delikt sprowadzający się do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, jaka przewidziana została w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. Ustawodawca, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie uzależnił możliwości poniesienia tej odpowiedzialności ani od stopnia zawinienia podmiotu, który dopuścił się rzeczonego deliktu, ani od jego wiedzy na temat obowiązujących w tym względzie przepisów prawa, w tym świadomości dopuszczenia się naruszenia tychże przepisów. Sporne pozostaje zatem to, czy organ prawidłowo uznał, że to skarżąca wypełniła znamiona powyższego deliktu administracyjnego, a więc urządzała gry na automatach poza kasynem gry, przy czym poza sporem pozostaje to, że urządzenia o nazwie X. nr [...] oraz X. nr [...] oferowały gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., a ponadto, że lokal " A B. B. nie był kasynem gry.

Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, "urządza gry na automatach". Oznacza to, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegać będzie przewidzianej tam karze pieniężnej. Sankcja określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdy z nich jest "urządzającym gry" na tym samym automacie, w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu pojęcia podmiotu "urządzający gry na automatach", jaki należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań.

Tut. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, według którego wyrażenie: "urządzanie gier" rozumieć trzeba szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać trzeba, że pojęcie: "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć jak: "utworzyć, uporządkować, zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według Słownika języka polskiego pod red. M. Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie.

W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki WSA w Poznaniu z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 402/15, WSA w Rzeszowie z 31 maja 2015 r., sygn.. akt II SA/Rz 1094/15, WSA w Szczecinie z 3 września 2015 r., sygn.. akt II SA/Sz 439/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W realiach kontrolowanej sprawy, mając na względzie dotychczasowe twierdzenia, DIAS prawidłowo uznał skarżącą za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, co znalazło potwierdzenie zwłaszcza w treści przedłożonej przez skarżącą umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z [...] sierpnia 2015 r., jak i zeznaniach skarżącej z [...] września 2015 r.

Skarżąca, zgodnie z postanowieniami umowy, wydzierżawiła spółce B Sp. z o.o. powierzchnię [...] m2 w lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą, celem prowadzenia w tym miejscu działalności także przez rzeczoną spółkę – za pomocą wolno stojącego kiosku z ekranem dotykowym i urządzeniem do przyjmowania oraz wydawania banknotów lub monet, którego login określono, jako [...] oraz [...]. Skarżąca zobowiązała się w tym względzie do aktywnego uczestnictwa w egzekwowaniu wewnętrznej, wdrożonej przez spółkę procedury przeciwdziałania prania brudnych pieniędzy, w tym do weryfikowania wieku osób korzystających z kiosku, aby korzystały z niego wyłącznie osoby pełnoletnie. Wysokość czynszu ustalona została na [...]% od zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych.

Jak wynika natomiast z zeznań skarżącej z firmą, która jest właścicielem maszyn – automatów do gier, które nazywają się X. – ma podpisaną umowę. Obiecane ma [...]% zysków od maszyn. Skarżąca musiała podłączyć internet do sklepu, bo inaczej urządzenia nie działają. Za internet płaci sama. Serwisant wyjmuje pieniądze z automatów i wkłada tam bilon. Skarżąca nie ma kluczy do automatów i jedyne co przy nich robi to wyłącza je z prądu, a rano pracownicy je włączają. Skarżąca nie wypłaca wygranych, jak zeznała urządzenia wypłacają same monetami pięciozłotowymi. Żeby zagrać trzeba wrzucić pieniądze do automatu, wybrać grę, ustawić stawkę i dusić na guzik, wtedy na ekranie przesuwają się różne znaki – wygrywa się albo przegrywa, jeżeli te znaki się odpowiednio ustawią.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że skarżąca aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania gier na przedmiotowych automatach. Działalność skarżącej w żadnym razie nie ograniczała się jedynie do udostępnienia – przez wydzierżawienie – samej tylko powierzchni lokalu. Wskazane okoliczności faktyczne wykraczają poza stosunek dzierżawy i stanowią o wyraźnej aktywności skarżącej ukierunkowanej na urządzanie gier z wykorzystaniem własnych w tej mierze zasobów, w postaci lokalu wyposażonego w niezbędno do funkcjonowania automatów media, zapewnienie bieżącej obsługi automatów wstawionych do tego lokalu, jak również sprawowanie nad nimi nadzoru. Jednocześnie przewidziany z tego tytułu przychód skarżącej powiązany został bezpośrednio z funkcjonowaniem automatów, ustalono go bowiem jako procentowy udział od realizowanych przez te urządzenia przekazów pieniężnych. Skarżąca nie tylko zatem podejmowała czynności związane z procesem udostępniania automatów, ich obsługą i stworzeniem warunków umożliwiających ich funkcjonowanie, lecz ponadto ponosiła ekonomiczne ryzyko związane z prowadzonymi na tych automatach grami.

Z uwagi na powyższe za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. opierający się na założeniu, że skarżąca nieprawidłowo została uznana za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry. Nie budzi wątpliwości, że wskazane okoliczności pozwalają na uznanie, że skarżąca była urządzającą gry na rzeczonych automatach, co obligowało organ do wymierzenia jej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. stosownej kary pieniężnej.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać trzeba, że w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej, przez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie zaś z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W procedurze unormowanej w Ordynacji podatkowej obowiązuje – wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej – zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym to postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi i mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1212/11, CBOSA). Na mocy art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie zaś z art. 121 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1). Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2). Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena powinny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie faktyczne powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne powinno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Omawiana regulacja stanowi rozwinięcie, a zarazem konkretyzację zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej.

Przenosząc wymogi wynikające z powyższych regulacji na grunt zawisłej sprawy za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Orzekający w sprawie organ podjął bowiem wszelkie działania konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Poczynione ustalenia okazały się w pełni wystarczające dla uznania skarżącej za osobę urządzającą gry na przedmiotowych automatach poza kasynem gry. Zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują, że skarżąca podjęła aktywne działania związane z organizacją gier na wymienionych na wstępie urządzeniach, co pozwala na uznanie jej za urządzającą na nich gry.

Zauważyć trzeba, że argumentacja, jaka zaprezentowana została w postępowaniu przed tut. Sądem stanowi w swej istocie polemikę z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem DIAS w zakresie oceny poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych w kontekście uznania skarżącej za urządzającą gry na automatach. Skarżąca dostrzega wprawdzie, że ustalenia faktyczne poczynione zostały nie tylko w oparciu o umowę dzierżawy z [...] sierpnia 2015 r., jednak stara się zmarginalizować pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza zeznania, jakie zostały przez nią złożone [...] września 2015 r. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja skarżącej, poprzez którą stara się podważyć wartość dowodową znajdującej się w aktach administracyjnych umowy dzierżawy – wskazując, że umowa ta nie została przez skarżącą podpisana. Po pierwsze, co zostało już powyżej wspomniane, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Po drugie, umowa ta została przedstawiona przez samą skarżącą i to skarżąca powoływała się na nią w swoich zeznaniach. Zarówno okoliczność zawarcia tej umowy, jak i jej poszczególne postanowienia, nie były zresztą w żaden sposób przez skarżącą kwestionowane na dalszych etapach postępowania. Mało tego poszczególne postanowienia umowy znalazły potwierdzenie w złożonych przez skarżącą zeznaniach, przy czym – jak słusznie zauważył DIAS – z zeznań tych wynikają także dalsze czynności, jakie w związku ze znajdującymi się w lokalu automatami podejmowała skarżąca, a które świadczą o jej aktywnym udziale w procesie urządzeniu gier na nich. Kwestionowanie okoliczności zawarcia umowy dzierżawy na obecny etapie jawi się zatem wyłącznie jako przyjęta przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej linia obrony. Zresztą pełnomocnik nie jest w tym względzie konsekwentny, z jednej strony podważa bowiem możliwość uznania, że doszło do zawarcia umowy powołując się na brak podpisu skarżącej, aby z drugiej strony, w dalszej argumentacji, powołać się na postanowienia tejże umowy i zawarte w niej gwarancje legalności całego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów tut. Sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności wskazanego przez skarżącą art. 188 Ordynacji podatkowej. Zauważyć trzeba, że oceny żądań dowodowych strony organ powinien dokonywać z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów, co w rozpatrywanym przypadku uczynił. Nie istnieje bowiem nieograniczony obowiązek dowodzenia wszelkich okoliczności faktycznych, w tym takich jak wnioskowane przez skarżącą co do ustaleń na okoliczność, że urządzała ona gry na przedmiotowych automatach, stąd nie można zgodzić się z zarzutami o braku kompletności w tym względzie zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie tut. Sądu nieprzeprowadzenie przez organ wnioskowanych dowodów nie można ocenić negatywnie w kontekście pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, które jednoznacznie wskazują, że skarżąca podjęła aktywne działania związane z organizacją gier na automatach. Organ swobodnie, na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego ocenia, czy materiał ten wymaga jeszcze uzupełnienia, czy też nie i w rozpatrywanej sprawie zasadnie stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji, bez konieczności przedłużania postępowania. Wskazać należy, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05, z 13 września 2012 r., sygn. akt II FSK 305/11, CBOSA).

Bezpodstawny okazał się także zarzut zmierzający do wykazania, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 189c, art. 189d pkt 1, 4 i 7 K.p.a. oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. i prowadzący do stwierdzenia, że zostały one całkowicie pominięte przez DIAS. Zwrócić należy uwagę, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa ta stanowi inaczej (art. 8 u.g.h.). Zgodnie z art. 91 u.g.h. także do kar pieniężnych – o których stanowi art. 89 u.g.h. – stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Błędne jest w tym względzie wnioskowanie skarżącej, że wobec nieuregulowania w Ordynacji podatkowej kwestii miarkowania wysokości kar pieniężnych, czy odstąpienia od ich wymierzenia, możliwym staje sięgnięcie w tym względzie do regulacji Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro do kary pieniężnej, o której stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, a przepisy Ordynacji podatkowej – co bezsporne – nie przewidują możliwości miarkowania tejże kary, czy odstąpienia od jej wymierzenia, to brak jest podstaw prawnych do sięgnięcia po te instytucje. Do wniosku przeciwnego nie może prowadzić przywołany przez skarżącą art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem niedopuszczalne na jego tle staje się oddzielanie poszczególnych aspektów danej sprawy i wybiórcze uznawanie, że do niektórych z nich znajdą zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, a do innych Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. zakreśla jasne granice pomiędzy tymi ustawami procesowymi, jako wyjątek traktując jedynie Dział IV, V i VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozważana w tym kontekście problematyka kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych została szczegółowo uregulowana w przepisach ustawy o grach hazardowych, która to ustawa jednoznacznie określa wysokość kary za delikt administracyjny, którego dopuściła się skarżąca.

Skoro przepisy Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały w sprawie zastosowanie nie sposób także zarzucać organowi, że nie poczynił on w tym względzie jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Czyni to równie bezzasadnym zgłoszony przez skarżącą przed tut. Sądem, w powołaniu na art. 106 § 3 P.p.s.a., wniosek dowodowy. Okoliczności, na które powołuje się w tym względzie skarżąca, nie mogą bowiem mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.