Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5748/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 622/16 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek W. Z. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 622/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r., w punkcie drugim, zasądził od GITD na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. GITD utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. o nałożeniu na W. Z. kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję, na podstawie m.in. art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.), podzielając ustalenia i uznanie przez organ I instancji, że w dniu [...] czerwca 2015 r. W. Z. wykonywał transport drogowy taksówką pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skarżący w dniu [...] czerwca 2015 r. oczekiwał bowiem na postoju taksówek na pasażera, w pojeździe marki [...] nr rej. [...], zaś dokonanie przez niego zgłoszenia zmiany pojazdu (na wskazany pojazd) wpłynęło do właściwego organu dopiero w dniu 1 lipca 2015 r. Dopiero zatem z tym dniem zostało zainicjowane postępowanie w sprawie zmiany licencji w zakresie zmiany pojazdu. Organ nie podzielił stanowiska strony, z którego wynika, że datą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany licencji była data nadania wniosku w urzędzie pocztowym. W ocenie organu odwoławczego strona powinna była się powstrzymać od wykonywania transportu taksówką opisanym pojazdem marki [...] do czasu złożenia wniosku o wydanie licencji bądź jej zmianę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł W. Z.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przede wszystkim przyznał rację organowi, stwierdzając, że wszczęcie postępowania na wniosek strony, a tak należy ocenić wniosek skarżącego o zmianę licencji w zakresie pojazdu, którym wykonuje transport drogowy taksówką, następuje z chwilą, gdy żądanie dotarło do organu w taki sposób, że mógł się on zapoznać z jego treścią.

Jednakże, jak zauważył WSA, z art. 14 ust. 1 u.t.d. wynika, że obowiązek zgłoszenia zmiany pojazdu i wystąpienia o zmianę licencji w tym zakresie materializuje się w terminie 28 dni od dnia powstania zmiany, co oznacza, że skarżący miał obowiązek dokonać zgłoszenia w ciągu 28 dni od dnia, w którym zmienił pojazd.

Sąd nie podzielił zatem wyrażonego w decyzji organu odwoławczego poglądu, że użytkowanie nowego pojazdu byłoby dopuszczalne dopiero od momentu zgłoszenia zmiany, a więc od dnia, w którym wniosek o zmianę licencji wpłynął do właściwego organu. Wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. wskazuje zdaniem WSA, że dokonanie zgłoszenia zmian może nastąpić również po ich powstaniu, a samo zgłoszenie nie może nastąpić później niż 28 dnia od dnia powstania zmiany, w tym wypadku zmiany pojazdu, którym wykonywany jest transport drogowy taksówką. Wykładnia zastosowana przez organ prowadziłaby do wniosku, że zgłoszenie powinno nastąpić w dacie powstania zmiany, co w praktyce pozbawiłoby przedsiębiorcę możliwości skorzystania z 28-dniowego terminu na zgłoszenie zmian.

Celem regulacji, o której mowa wyżej jest bowiem umożliwienie przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności natychmiastowego załatwiania formalności związanych np. ze zmianą pojazdu. Nie można bowiem wykluczyć przypadków nagłych, kiedy zachodzi konieczność zmiany pojazdu z powodów nieprzewidzianych i od przedsiębiorcy niezależnych. W takim przypadku przedsiębiorca ma 28 dni na zgłoszenie zmian i dopełnienie formalności związanych np. z zakupem i rejestracją nowego pojazdu.

W konsekwencji, w okresie omawianych 28 dni przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, może wykonywać transport nowym pojazdem bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. i w okresie tym nie podlega karze za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Według WSA ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że skarżący dokonał tymczasowej rejestracji pojazdu i na tej podstawie Prezydent Miasta S. w dniu [...] lipca 2015 r. dokonał zmiany wpisu w licencji. Organ nie ustalił jednak momentu, w którym nastąpiła zmiana dotychczasowego pojazdu zgłoszonego do licencji na nowy pojazd, a okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy wniosek o dokonanie zmian w licencji został złożony z zachowaniem 28. dniowego terminu. W szczególności organ nie poczynił żadnych ustaleń, w przedmiocie od kiedy skarżący posiada tytuł prawny do pojazdu, kiedy złożył wniosek o jego rejestrację, kiedy i gdzie dokonał oznakowania pojazdu jako taksówki. Okoliczności te, w ocenie Sądu, pozwoliłyby na dokonanie prawidłowych ustaleń w zakresie tego, od kiedy skarżący wykorzystuje samochód do wykonywania transportu drogowego i w efekcie ustalenia, czy dokonując zgłoszenia zmian do licencji dochował terminu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, bowiem nie ustaliły, kiedy skarżący dokonał zmiany pojazdu i czy od daty zmiany pojazdu upłynął 28. dniowy termin na zgłoszenie zmiany organowi uprawnionemu do wydania licencji, podczas gdy organy należycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, a wskazane przez Sąd I instancji okoliczności nie miały znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności za naruszenie określone w lp. 1.2 zał. nr 3 do u.t.d. tj. za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję.

2) przepisów prawa materialnego tj. art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że w okresie 28 dni od dnia zmiany pojazdu, przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, może wykonywać transport nowym pojazdem bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. i w okresie tym nie podlega karze za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji, podczas gdy właściwa wykładnia powołanych przepisów prawa materialnego, uwzględniająca ich literalną treść, winna prowadzić Sąd I instancji do wniosku, że sankcja określona w lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzana jest za już za sam fakt wykonywania przewozu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji albo niezgłoszonym w drodze wniosku o zmianę licencji przed dniem rozpoczęcia przewozu, zaś 28. dniowy termin na zgłoszenie przez przewoźnika zmiany pojazdu organowi licencyjnemu, pozostaje bez związku z obowiązkiem przewoźnika wykonywania transportu drogowego taksówką jedynie pojazdem wpisanym do licencji bądź zgłoszonym organowi licencyjnemu w drodze wniosku o zmianę licencji.

Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W sporządzonej osobiście odpowiedzi na skargę kasacyjną W. Z. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, uznać należy za usprawiedliwione. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. W myśl bowiem art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wówczas, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo także wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie - mimo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu. Taki stan rzeczy, zdaniem składu orzekającego NSA, ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Ocenę zarzutów stawianych Sądowi I instancji należy rozpocząć od kwestii prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej.

Odniesienie się bowiem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania - przez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły istotnych w sprawie okoliczności faktycznych - w pierwszym rzędzie wymaga rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym zaś decydują normy prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut błędnej wykładni art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. i l.p 1.2 załącznika nr 3 do tej ustawy jest w pełni usprawiedliwiony, z podanych niżej przyczyn.

Otóż art. 14 w ust. 1 pkt 2 u.t.d. stanowi, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 - a więc m.in. licencji na przewóz osób taksówką - zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Art. 8 - do którego wprost odwołuje się przytoczony wyżej przepis - wskazuje elementy konieczne wniosku o udzielenie licencji m.in. na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (art. 8 ust. 2) jak i wymagane załączniki do wniosku, w tym wykaz pojazdów, zawierających takie informacje jak: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN (art. 8 ust. 3 pkt 5).

Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 2 u.t.d., jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

Do danych zawartych w licencji - co do których wprowadzono obowiązek złożenia wniosku o zmianę treści licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - należy numer rejestracyjny pojazdu. W myśl bowiem art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielana jest nie tylko na określony obszar ale i na określony pojazd. Katalog elementów, które powinny zostać ujęte w treści licencji - zgodnie z art. 11 ust. 1 u.t.d. - jest otwarty. Wzór licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - zawarty w załączniku nr 4 do rozporządzenia ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie wzorów zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych dokumentów - wskazuje wprost, że licencja zawiera numer rejestracyjny pojazdu.

Z literalnego brzmienia spornej regulacji - art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. - wynika, że w przepisie tym ustawodawca nie wskazał sankcji za naruszenie przez przewoźnika drogowego wprowadzonych tym przepisem obowiązków określonego zachowania się w określonym terminie.

Art. 15 ust. 1 i 3 powołanej ustawy stanowi natomiast, że licencja na przewóz osób taksówką podlega cofnięciu lub może być cofnięta m.in. w sytuacji gdy - odpowiednio - posiadacz licencji rażąco naruszył warunki określone w licencji (art.15 ust. 1 pkt 2 lit.b) i gdy posiadacz w wyznaczonym terminie nie przedstawił informacji i dokumentów, o których mowa m.in. w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 ust. 2, w tym więc także informacji co do zmienianych danych zawartych w licencji na przewóz osób taksówką takich jak numer rejestracyjny pojazdu wpisanego w licencji (art. 15 ust. 3 pkt 2).

Nie ulega też wątpliwości, że kwestie sankcji za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego - w postaci kar pieniężnych - reguluje art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Art. 92a w ust. 6 wskazuje na wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia - określony załącznik nr 3 do ustawy.

Z treści tego załącznika wynika, że ustawodawca nie wprowadził sankcji w postaci kary pieniężnej za naruszenie obowiązku nałożonego art. 14 ust. 1 u.t.d. - ani w przypadku braku zgłoszenia zmiany przewidzianych tym przepisem danych ani też za uchybienie terminowi tym przepisem określonego.

Ustawodawca wykazem naruszeń wskazanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym objął natomiast zarówno "Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji" (l.p 1.1 - wysokość kary 8000 zł) jak i "Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję" (l.p. 1.2 - wysokość kary 2000 zł).

Ustawodawca wyłączył natomiast możliwość nałożenia kary pieniężnej - mimo wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji –ale tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o zmianę licencji.

W opisanym wyjątku (wystąpienie o nową licencję) ustawodawca nie zakreślił natomiast wykonującemu transport drogowy taksówką pojazdem niewpisanym do licencji terminu na wystąpienie o nową licencję - celem uwolnienia się przez niego od sankcji kary pieniężnej. W omawianej regulacji brak też odesłania do art. 14 u.t.d.

Co do zasady, przy interpretacji przepisów - jako że zawsze występują one w pewnym kontekście systemowym - należy wprawdzie brać pod uwagę ich relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna).

Jednakże wykładnia systemowa (ani też celowościowa) nie powinny negować jednoznacznego wyniku poprawnie dokonanej wykładni językowej i prowadzić do niedopuszczalnego wykreowania mocą orzeczenia sądowego normy prawnej niewyrażonej w przepisie (por. uchwała SN z dnia 01.03.2007r., III CZP 94/06).

W tym stanie rzeczy z literalnego brzmienia art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. nie można wyprowadzić wniosku, że wykonujący transport drogowy taksówką pojazdem niewpisanym do licencji nie podlega karze pieniężnej w sytuacji, gdy nie uchybił on wskazanemu w powyższym przepisie terminowi do wystąpienia o zmianę licencji. Powołany przepis nie rozstrzyga bowiem tej kwestii.

Z kolei regulacja l.p. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. zawiera w swej treści wyjątek - który z kolei nie może być interpretowany rozszerzająco.

Nie można się więc opowiedzieć się za nadaniem przepisowi (l.p.1.2 załącznika nr 3 do ustawy) znaczenia szerszego niż wynika to z jego interpretacji przy zastosowaniu wykładni językowej.

Tym samym nie do zaakceptowania jest pogląd Sądu I instancji, że w okresie 28 dni przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, może wykonywać transport nowym (niewpisanym do licencji) pojazdem bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 2 i w tym okresie nie podlega karze za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Istotnie, pogląd taki został zawarty także w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2011 r. II GSK 2208/11 - skład orzekający poglądu tego jednakże nie podziela. Stanowisko to nie znajduje bowiem oparcia w treści art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. i pomija regulację dotyczącą kary pieniężnej za wykonywanie transportu taksówką pojazdem niewpisanym do licencji ( l.p.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Zestawiając obie wskazane wyżej regulacje, zgodzić należy się więc z wnoszącym skargę kasacyjną organem, że właściwa wykładnia art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. oraz l.p. 1.2 załącznika nr 3 do tej ustawy - uwzględniająca ich literalną treść - powinna prowadzić do wniosku, że za sam fakt wykonywania przewozu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji albo niezgłoszonym w drodze wniosku o zmianę licencji przed rozpoczęciem przewozu uzasadnia zastosowanie kary pieniężnej, fakt zaś, że ustawodawca wprowadził 28 dniowy termin na zgłoszenie zmian co do pojazdu organowi licencyjnemu pozostaje bez związku z obowiązkiem wykonywania transportu jedynie pojazdem wpisanym do licencji - a na zasadzie wyjątku - pojazdem zgłoszonym we wniosku o zmianę licencji.

Pogląd taki w istocie odpowiada stanowisku wyrażanemu już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r., II GSK 1827/11 (na gruncie uprzednio obowiązującej ale analogicznej regulacji) zaprezentował pogląd, że nie można akceptować stanowiska, że termin - o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d - ma skutek równoważny z zawieszeniem możliwości nałożenia w tym terminie na przewoźnika kary na podstawie l.p. 1.2 załącznika nr 3 do tej ustawy w razie wykonywania transportu drogowego taksówką niewpisaną do licencji.

Prezentowane jest też stanowisko, że nieprawidłowa jest interpretacja art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d., stosownie do której przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać tego zgłoszenia w terminie, o którym mowa w art. 14 ust. 1.

Z tych wszystkich względów sformułowany w pkt 20 petitum skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - w szczególności art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. oraz l.p.1.2 załącznika nr 3 do tej ustawy – jest zasadny.

W konsekwencji powyższego usprawiedliwione jest też oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a.).

W świetle przedstawionej wyżej - jako prawidłowej - wykładni l.p.1.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 14 ust. 1 i 2 tej ustawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji wadliwie dopatrzył się naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. Dla potrzeb załatwienia sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy, okoliczności czy skarżący nie naruszył terminu, o którym mowa w art. 14 ust. 2, nie mają bowiem znaczenia.

Poza sporem jest, że kontrolowany przewóz taksówką pojazdem niewpisanym do licencji wykonywany był [...] czerwca 2015 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika też, że w tym samym dniu skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo, z treści którego wynika, że domagał się zmiany licencji (w zakresie wpisanego pojazdu).

Wyjaśnienia wymaga w tym miejscu, że niewątpliwie wniosek o zmianę licencji - o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.t.d. - zmierza do wszczęcia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. W myśl zaś art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Regulacja zawarta w l.p. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie istotnym dla sprawy dotyczy "wystąpienia" o nową licencję, nie uzależnia zaś wyłączenia możliwości nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji od wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany licencji. Przyjąć zatem należy, że dla określenia momentu "wystąpienia" o nową licencję zastosowanie znajduje nie art. 61 § 3 k.p.a. lecz art. 57 tej ustawy, określający zasady obliczania zachowania terminów, w szczególności art. 57 § 5 k.p.a. - wskazujący kiedy termin uważa się za zachowany.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie powinno budzić wątpliwości, że zaskarżony wyrok - uchylający decyzje organów obu instancji - odpowiada prawu, mimo znacznej wadliwości uzasadnienia co do wykładni zastosowanych w sprawie norm prawa materialnego, a w konsekwencji także odnośnie do oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie jak i co do całkowicie nieuprawnionych wskazań co do dalszego postępowania.

W konsekwencji skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a.

Skład orzekający podziela mianowicie pogląd, że - co do zasady - orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Ma to miejsce, gdy uchylenie zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej ją) jest uzasadnione, choć zostało oparte błędnej argumentacji prawnej. Zgodzić należy się z tezą, że orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia także wtedy, gdy ewentualne błędy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczą wykładni. Istotne jest natomiast aby nie ulegało wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; WKP 2018; teza 5-6 i powołane tam orzecznictwo).

Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej - wobec przedstawienia w dotychczasowych rozważaniach prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego i zestawienie niespornego stanu faktycznego sprawy (co do daty kontrolowanego przejazdu i daty nadania w urzędzie pocztowym wniosku o zmianę licencji) z hipotezą l.p. 1.2 załącznika do u.t.d.- skutkuje zaś tym, że ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji jak i zalecenia tego Sądu co do dalszego postępowania przestają wiązać.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.

W pkt 2 wyroku, o oddaleniu wniosku W. Z. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, orzeczono na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 199 p.p.s.a. obowiązkiem jest samodzielne ponoszenie przez strony kosztów postępowania. Wyjątki od tej zasady wprowadza m.in. art. 204 p.p.s.a. określający zasady zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Art. 205 § 1 p.p.s.a., definiuje niezbędne koszty postępowania prowadzonego – jak w niniejszej sprawie – osobiście przez stronę. W rozpoznawanej sprawie W. Z. nie poniósł, wymienionych w wyżej wskazanym przepisie, kosztów sądowych, czy też kosztów przejazdów (brak stawiennictwa na rozprawie). W tej sytuacji, nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.