Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3976/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant spec. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku (...) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu państwa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] dniu [...] grudnia 2014 r. Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] orzekającą o zwrocie przez P. w W. kwoty 104.220,35 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:

w dniu 1 lutego 2012 r. Minister Sportu i Turystyki zawarł z P. umowę nr [...] dotyczącą realizacji zadania publicznego "Przygotowanie do Igrzysk Olimpijskich" (Program indywidualny przygotowań olimpijskich Londyn 2012 ). Termin realizacji umowy zawartej pomiędzy Związkiem a Ministerstwem Sportu i Turystyki został ustalony do dnia 31 sierpnia 2012 r., przy czym szczegółowy harmonogram rzeczowo-finansowy realizowanego zadania określał wniosek dotowanego. W ramach przedmiotowej umowy na realizację przedmiotowego zadania Minister przeznaczył pierwotnie kwotę 1.350.000 zł zaś przyznane środki finansowe miały zostać wykorzystane przez zapłatę do 31 sierpnia 2012 r. - § 2 ust. 1 i 2 umowy. Zgodnie z § 8 ust. 1 umowy skarżący zobowiązany był do sporządzenia i przedstawienia Ministerstwu sprawozdania końcowego pod względem merytorycznym i finansowym z wykonania zadania w terminie do 30 dni od dnia zakończenia jego realizacji, określonego. W myśl § 17 umowy integralną część umowy stanowi wniosek wraz z załącznikami wskazanymi od pkt 1-14, w tym zestawienie zbiorcze kosztów, zaś zgodnie z § 18 zmiany warunków umowy, oświadczeń oraz załączników 1-3 wymagają zachowania formy pisemnego aneksu pod rygorem nieważności. W ramach umowy zgodnie z wnioskiem skarżący miał przeznaczyć na jej realizację w ramach środków własnych kwotę 260.000 zł.

Skarżący złożył po zakończeniu umowy sprawozdanie finansowe w wyznaczonym terminie. W dniu 14 października Najwyższa Izba Kontroli w wystąpieniu pokontrolnym dotyczącym kontroli przeprowadzonej w Ministerstwie Sportu i Turystyki w zakresie dotyczącym działalności [...] w latach 2011-2013 uznała, że skarżący rozliczył otrzymaną na podstawie umowy z 1 lutego 2012 r. dotację celową niezgodnie ze złożonym wnioskiem, zaś zatwierdzone sprawozdanie dotyczyło dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.

Po wszczęciu w dniu 28 stycznia 2014 r. postępowania administracyjnego, w dniu [...] listopada 2014 r. Minister Sportu i Turystyki wydał decyzję, mocą której orzekł o zwrocie przez skarżącego dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 104.220,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi obliczonymi jak dla zaległości podatkowej.

Minister wskazał, że zwrot dotacji wynika z tego faktu, że zgodnie z umową łączna kwota wykonania zadania została określona na 1.564.030,52 zł, w tym wkład własny skarżącego miał wynosić 260.000 zł, tymczasem na dzień zakończenia umowy skarżący wydatkował 1.439.220,35 zł w tym 135.000 zł środków własnych. W tym stanie rzeczy skoro pierwotnie udział własny skarżącego wynosił ogółem 16,63% kosztu ogólnego zadania, a nie osiągnął tej wysokości, skarżący powinien zwrócić kwotę 104.220,35 zł.

W związku z treścią decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

We wniosku powołując treść art. 169 ust 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, wskazując na wykonanie zadania i realizację planowanych działań w terminie określonym umową, w tym wydatkowanie przyznanej dotacji w całości uznał, że nie doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. W ocenie skarżącego do sytuacji pobrania dotacji w nadmiernej wysokości dochodzi w przypadku gdy dotacja jest wyższa niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Podkreślił, że udzielona dotacja została określona kwotowo a nie procentowo zatem zmiana procentowego udziału wkładu własnego w kosztach realizacji zadania, nie narusza postanowień umowy. Ponadto skarżący wskazał, że w umowie brak jest jakichkolwiek postanowień, które nakazywałyby mu określony minimalny poziom wkładu własnego. Wskazał także, że przedstawiony w decyzji pierwszoinstancyjnej algorytm dotyczący dotacji, nie został mu przedstawiony oraz nie został wskazany w treści umowy, dlatego też powoływanie się przez organ na ten algorytm jest nieuprawnione. Jednocześnie skarżący podkreślił, że regulacji dotyczących procentowego udziału kosztów własnych wraz z algorytmem nie zawierają właściwe zarządzenia Ministra Sportu i Turystyki tj. Zarządzenie nr 30 z dnia 8 grudnia 2010 roku oraz Zarządzenie nr 24 z dnia 16 listopada 2011 roku. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie doszło jedynie do niezawinionego niedochowania terminu rozliczenia całości wkładu własnego. Jednakże środki nie wykazane w rozliczeniu zostały faktycznie wypłacone zawodnikom w formie stypendiów sportowych, chociaż już po zakończeniu obowiązywania umowy.

Ponadto wskazał, że nastąpiło przyjęcie przez organ złożonego sprawozdania finansowego jako prawidłowego.

Po rozpoznaniu wniosku Minister Sportu i Turystyki utrzymał zaskarżoną decyzję własną.

Minister po powtórnej analizie sprawy wskazał, że ustalony przez niego stan faktyczny sprawy jest prawidłowy a stanowisko skarżącego nie jest zasadne. Minister wskazał, że w terminie obowiązywania umowy skarżący wydał łącznie 1.439 030,52 zł, przy czym ostatecznie strona wydała całkowitą kwotę, której dotyczył wniosek, z tym że 260 000 zł, które wykazała jako środki własne i które miała pozyskać od sponsorów w części dotyczącej kwoty 125.000.000 zł przeznaczyła na stypendia sportowe dla zawodników już po zakończeniu umowy. Było to wynikiem tego, że przekazanie drugiej transzy środków od sponsora w wysokości 125 000,00 zł zgodnie z wystawioną fakturą VAT, które miało nastąpić do dnia 30 sierpnia 2012 r. w rzeczywistości nastąpiło z opóźnieniem już po zakończeniu realizacji umowy tj. po 31 sierpnia 2012 r.). W związku z tym zmianie uległy proporcje pomiędzy wysokością dotacji, a wielkością środków własnych zaangażowanych w realizację zadania. Wysokość dofinansowania według umowy wynosiła 83,37 % całości kosztów w kwocie 1.564 030,52 zł, zaś środków własnych 16,63% ogólnej kwoty. W konsekwencji tego, że w czasie trwania umowy skarżący ostatecznie wydatkował 135.000 zł zwrot powinien dotyczyć kwoty 104 220,35zł. Organ podkreślił, że zgodnie z § 18 ust. 1 umowy dotacyjnej, zmiany warunków umowy, oświadczeń oraz załączników 1-3 wymagają zachowania formy pisemnego aneksu pod rygorem nieważności. Zatem wysokość przedmiotowej dotacji z budżetu państwa, a także wysokość wkładu własnego wynikała z umowy, a każda zmiana wysokości wkładu własnego skarżącego powodowała zmianę relacji procentowej wkładu własnego i wysokości dotacji udzielonej przez organ z budżetu państwa. W tej sytuacji skarżący powinien wystąpić o zawarcie aneksu do umowy, który przewidywałby zmniejszenie jego wkładu własnego, co prowadziłoby do zmiany proporcji wysokości dotacji i środków własnych w kosztach ogólnych i co miałoby znaczenie dla oceny prawidłowości wydatkowania dotacji, której wysokość kwotowa i procentowa odpowiadałaby stanowi faktycznemu. Organ wskazał, przy tym, że umowa została zmieniona trzema aneksami i omówił wspomniane zmiany. Organ podkreślił w związku z tym, że zgodnie z art. 169 ust. 2 u.f.p. dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. W przedmiotowej sprawie doszło do przekazania dotacji na skutek braku zmiany umowy dotacyjnej, a więc dotacja została otrzymana z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w umowie.

Od wskazanej decyzji skarżący złożył skargę do Sądu, w której zarzucił: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 6, art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej "kpa") polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez brak jednoznacznego ustalenia zarówno okoliczności świadczących o pobraniu przez skarżącego dotacji w nadmiernej wysokości, jak i wykazaniu, która część dotacji i dlaczego została uznana przez organ za nadmiernie pobraną oraz nie wskazania z czego wynika obowiązek zwrotu,

- art. 8 kpa poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej w związku z zaakceptowaniem sprawozdania końcowego realizacji zadania związanego z pobraną przez skarżącego dotacją i następnie wydaniem przy tożsamym stanie faktycznym decyzji administracyjnej stwierdzającej pobranie dotacji w nadmiernej wysokości.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009, Nr 157, poz. 1240 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię i nakazanie zwrotu części otrzymanej przez skarżącego dotacji pomimo wydatkowania tej części dotacji zgodnie z umową i na cele, na jaki została przyznana.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...];

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, pełnomocnik wskazał, że w toku postępowania organ w sposób niewyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy i dokonał dowolnej jego oceny bez odniesienia się do wszystkich twierdzeń, wniosków i zarzutów skarżącego. Działanie organu doprowadziło w konsekwencji do braku jednoznacznego ustalenia zarówno okoliczności świadczących o pobraniu przez skarżącego dotacji w nadmiernej wysokości, jak i wykazaniu, która część dotacji i dlaczego została uznana przez organ za nadmiernie pobraną, a także z czego wynika obowiązek jej zwrotu.

Podkreślił że organ nie tylko nie wykazał, by w sprawie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności kosztów przyznanej dotacji z budżetu państwa w stosunku do wykazanych w rozliczeniu końcowym środków finansowych wkładu własnego skarżącego, ale również nie wykazał skąd i w jakim zakresie powyższa zasada miałaby obowiązywać. Tego rodzaju zasada nie została bowiem ustalona w treści umowy ani w zarządzeniach organu. Organ chcąc w rzeczywistości zastosować powyższą zasadę powinien był ustanowić ją bezpośrednio w umowie tak by uniknąć ewentualnych niejasności w zakresie zwrotu dotacji. Jedynym warunkiem, który mógłby być powiązany z w/w zasadą, był warunek obowiązkowego ustalenia wkładu własnego przez beneficjenta. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie mogło dojść do sytuacji, w której zadanie publiczne zostałoby zrealizowane w 100% z otrzymanej przez niego dotacji. Podkreślił, iż tego rodzaju sytuacja w niniejszym postępowaniu nie wystąpiła.

Nie zgodził się ze stanowiskiem organu jakoby zadanie zostało zrealizowane w większym stopniu z przyznanej dotacji aniżeli wynikałoby to z zawartej umowy ponieważ umowa w sposób precyzyjny określała kwotę dotacji, cel (zadanie) oraz termin realizacji. Całość kwoty dotacji została przez skarżącego przeznaczona na realizację zadania w terminie ustalonym przez strony. Podkreślił, że zgodnie z § 8 ust. 1 umowy skarżący był zobowiązany w terminie 30 dni od dnia zakończenia realizacji zadania do sporządzenia i przedstawienia organowi sprawozdania końcowego pod względem merytorycznym i finansowym co uczynił we wrześniu 2012 r.

Sprawozdanie to zostało przyjęte i organ poinformował skarżącego o przyjęciu rozliczenia dotacji w zakresie sprawozdania rzeczowego oraz finansowego.

Tym samym organ zatwierdził rozliczenie przyznanej dotacji i nie kwestionował pobrania jej przez skarżącego w nadmiernej wysokości, mając wiedzę dotyczącą tego, że jego wkład własny uległ zmniejszeniu i to przy braku sporządzenia pisemnego aneksu, na co obecnie się powołuje. Skarżący podkreślił, iż w toku obowiązywania umowy organ nigdy nie kwestionował podejmowanych przez niego działań ani nie wnosił zastrzeżeń do realizacji umowy. Ponadto organ w toku obowiązywania umowy nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień kontrolnych wyrażonych w jej §10.Tym samym skarżący stwierdził, że organ swoimi sprzecznymi działaniami naruszył zasadę określoną w art. 8 kpa.

Skarżący zgodził się ze stanowiskiem organu, że w zakresie niniejszego postępowania do oceny stanu prawnego przedmiotowej sprawy należy zastosować przepisy ustawy finanse publiczne. Odnosząc się do treści zastosowanego przez organ art. 169 wspomnianej ustawy, skarżący stwierdził, iż sytuacja zaistniała pomiędzy nim a organem, która dotyczy rozliczenia dotacji celowej udzielonej w ramach umowy, nie wyczerpuje żadnej przesłanki uprawniającej do żądania jej zwrotu przez organ. Wskazał, że podstawą udzielenia dotacji była umowa, zatem analiza odrębnych przepisów dla określenia zwrotu dotacji jest bezprzedmiotowa. Zawarta pomiędzy skarżącym a organem umowa określała kwotę przyznanej dotacji w sposób kwotowy tj. w konkretnej wysokości wyrażonej liczbowo, a nie procentowo, zatem zarzut dotyczący zachwiania proporcji między udzieloną dotacją a kwotą wkładu własnego w związku ze zmianą wysokości wkładu własnego w łącznej kwocie wydatków jest bezzasadny. Skarżący podkreślił także, że uznanie części dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości, jest nadto możliwe tylko w sytuacji, gdy jest ona wyższa niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Oznacza to, że należy ustalić czy całość przeznaczonej przez organ kwoty została przeznaczona i wydatkowana na cele określone w umowie i czy dokonano tego z poszanowaniem reguł gospodarki finansowej określonej w przepisach ustawy o finansach publicznych.

Wyjaśniając tę kwestię skarżący wskazał, że zgodnie z zawartą umową zobowiązał się do wykorzystania przyznanych środków finansowych zgodnie z celem, na jaki je uzyskał i na określonych w niej warunkach. Zarówno cel wykorzystania środków, jak i wszystkie warunki wskazane w umowie zostały przez niego zrealizowane i dotrzymane w związku z czym decyzja nakazująca zwrot dotacji jest bezzasadna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało oddalić.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać, że zawarte w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku skarżącego nie doszło do naruszenia przez organ treści przepisów postępowania w postaci art. 6, 7, 11, 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kpa (Dz. U z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), ponieważ w ocenie Sądu sprawa została prawidłowo rozpatrzona przy uwzględnieniu całości zebranego w sprawie materiału, jak również argumentów i stanowiska strony prezentowanych w toku postępowania administracyjnego, w tym we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ ustalił stan faktyczny sprawy w sposób jednoznaczny odwołując się do umowy i trzech aneksów do umowy, szczegółowo omawiając te dokumenty w zaskarżonej decyzji, w tym istotnego dla rozstrzygnięcia - Aneksu nr 3. Organ odniósł się również do sprawozdania końcowego strony z dnia 27 września 2012 r. (złożonego jako uzupełnienie akt administracyjnych do akt sądowych), w tym poszczególnych jego części składowych wyjaśniając, że ze złożonego sprawozdania końcowego wynika, iż kwota środków własnych skarżącego była inna niż ustalona w Aneksie nr 3 do Umowy. Kwota ta wynosiła bowiem 135.000.00 zł a nie 260.000.00 zł, tak jak to wynikało z powyższego Aneksu, co spowodowało, że w rzeczywistości organ przekazał skarżącemu dotację wbrew zapisom Umowy czyli w proporcji (wysokości) wynikającej z Aneksu nr 3 do Umowy, a nie w proporcji (wysokości) jaka powinna być przekazana biorąc pod uwagę rzeczywistą wysokość wkładu własnego wynikającego z ww. sprawozdania końcowego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd jest zdania, że organ szeroko uzasadnił dlaczego uznał, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości. Organ wskazał, że w umowie po jej wszystkich zmianach przewidziano ostatecznie, że koszt ogólny zadania miał wynieść 1.564.030,52 zł (taki koszt został wskazany w przyjętym sprawozdaniu zał. nr 17) w tym udział własny w wysokości 260.000 zł (co stanowiło 16,62% ogólnej kwoty zadania) w koszcie. Tymczasem faktyczny koszt ogólny zadania wyniósł 1 439 030,52 zł, a wysokość wkładu własnego 135.000,00 zł (co stanowiło 9,38% faktycznie wykonanej kwoty zadania). Organ wskazał więc, że aby proporcje udziału własnego były zachowane zgodnie z umową, dotacja powinna być odpowiednio pomniejszona o kwotę 104 220,35 zł i ta kwota stanowi w związku z tym kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Sąd uznaje, wobec tego, że skoro cel, termin oraz sposób wykonania zadania przez skarżącego określała umowa to należy odczytywać ją mając na uwadze wszystkie jej zapisy i wynikające z nich konsekwencje, w tym w zakresie deklarowanego kwotowo wkładu własnego, który mimo, że wprost w umowie nie wskazano, że stanowi on 16,62% ogółu kosztów zadania w rzeczywistości pozostawał w takiej do nich proporcji. W ocenie Sądu nieuprawnione jest stanowisko skarżącego, że skoro brak było w umowie jednoznacznego zapisu odnoszącego się do procentowego (poza kwotowym) określenia wysokości dotacji i udziału własnego, to skoro kwota przyznanej i wypłaconej dotacji została w terminie w takiej właśnie wysokości, wydana na cel określony w umowie dowodzi to, że została ona prawidłowo wykonana, i w związku z tym dla takiej oceny bez znaczenia pozostaje okoliczność, że kwota wkładu własnego została wydatkowana w niższej wysokości. Gdyby bowiem przyjąć taki tok myślenia za prawidłowy, to w istocie zawsze można by uznać, że skoro cel umowy został spełniony, a dla jego osiągnięcia ostatecznie potrzebna byłaby niższa kwota, która zamykałaby się w kwocie dotacji, to zapis umowy dotyczący wkładu własnego, nie miałby większego znaczenia - a jedynie orientacyjne. Sąd podkreśla w tym miejscu, że w złożonym przez skarżącego sprawozdaniu poza wysokością złotową kwot, wskazywana była również ich wysokość procentowa i to w zakresie odnoszącym się zarówno do planowanej całości zadania jak i wykonanej - czego skarżący miał zapewne świadomość przed jego złożeniem. Należy zatem uznać, że zapisy umowy zostały naruszone w taki sposób, że przy pomniejszonym wkładzie własnym pozostającym w określonej proporcji do kosztów łącznych, w których mieściła się również dotacja, doszło do zachwiania wspomnianej proporcji w sytuacji niższych kosztów łącznych, które zostały wydane w okresie obowiązywania umowy. Zatem ażeby zachować wspomnianą proporcję kosztów własnych i dotacji w kosztach ogólnych, należało przewidując możliwość wystąpienia takiej sytuacji wystąpić o zmianę umowy poprzez przyjęcie Aneksu do umowy zgodnie z jej § 18 ust. 1. W ocenie Sądu podniesione argumenty dowodzą, że organ prawidłowo uznał, że zaistniała konieczność zastosowania treści art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. finanse publiczne. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej. Natomiast zgodnie z ust. 2 przywołanego przepisu za dotacje pobrane w nadmiernej wysokości uznaje się dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Uznając zasadność zastosowania przez organ treści powyższego przepisu należy jeszcze raz podkreślić, że podstawą przyznania dotacji jest umowa, w której w § 17 określono, że integralną jej częścią jest wniosek wraz z określonymi w tym paragrafie załącznikami. W punkcie 1 tegoż paragrafu określono, iż załącznikiem nr 1 jest "Zestawienie zbiorcze kosztów", który określał minimalny wkład własny skarżącego. Skoro więc § 18 ust. 1 umowy stanowił, że zmiany warunków umowy, oświadczeń oraz załączników nr 1-3 wymagają zachowania formy pisemnego aneksu pod rygorem nieważności brak takiej zmiany powoduje, że w mocy pozostają jej dotychczasowe zapisy, w tym dotyczące wysokości wymaganego wkładu własnego skarżącego, pozostającego w określonej proporcji do kosztów łącznych. Biorąc zaś pod uwagę, że każda zmiana wysokości wkładu własnego skarżącego powodowała zmianę relacji procentowej wkładu własnego i wysokości dotacji udzielonej przez organ z budżetu państwa, to okoliczność ta wywiera skutek dotyczący wykonania zawartej umowy a w konsekwencji uznanie, iż część dotacji została pobrana w nadmiernej wysokości – bo niezgodnie z umową. Uznanie tej okoliczności i wydanie decyzji orzekającej zwrot jest zatem prawidłowe, mimo tego, że uprzednio organ przyjął złożone sprawozdanie i rozliczył dotację, błędnie uznając prawidłowość jej wydatkowania. Mając na uwadze wiążącą treść umowy dla przyjęcia takiego stanowiska, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że zarządzenia Ministra Sportu i Turystyki tj. Zarządzenie nr 30 z dnia 8 grudnia 2010 r. oraz Zarządzenie nr 24 z dnia 16 listopada 2011 r. nie zawierają zapisów, które odnosiłyby się do procentowego określania kosztów własnych i dotacji w kosztach ogólnych.

W ocenie Sądu ujawnienie błędu organu w zakresie przyjętego sprawozdania i zawartego w nim rozliczenia finansowego wykonanego zadania, bez względu na okoliczności dotyczące ujawnienia wspomnianego błędu, nakładało na organ obowiązek zastosowania treści art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy finanse publiczne, zatem brak jest podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia treści przedmiotowego przepisu jak i wskazywanego w skardze przepisu w postaci art. 8 kpa.

Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a oddalił skargę.