Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 838/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 67
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art.30 ust.1 pkt.3, art.30 ust.3 pkt.2 .
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity
article: § 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności  wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie  Komisji Europejskiej.
article: art. 7, art. 11, art.15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 § 1 lit  c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności urzędowe inspekcji weterynaryjnej w zakresie nadzoru nad ubojem drobiu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art.60 pkt.7, art.61 ust.1 i art.67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych /Dz.U. Nr 157, poz.1240 ze zm./ oraz art.30 ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 744 ze zm.) Powiatowy Lekarz Weterynarii we W. - zobowiązał A.P. do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publicznoprawnym w wysokości 76,18 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu 19 lutego 2009r. zatrudniony w Inspekcji Weterynaryjnej lekarz weterynarii w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. przeprowadził badania zwierząt rzeźnych i mięsa /drobiu/ w ubojni prowadzonej przez A.P., działającej pod nazwą "K." Ubój i Handel z siedzibą w S., ul. [...]. Badania te udokumentowane zostały wystawionym przez pracownika Inspekcji rachunkiem serii B nr [...] z dnia 19 lutego 2009r., z którego wynika, że badanie dotyczyło 452 sztuk zwierząt, zatem należną za te czynności opłatę należało ustalić na kwotę 22,64 zł /452 szt. x 0,0502 zł/. Należność ta została obliczona na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz. 15 ze zm.) – poz.8 pkt.5 lit.a załącznika nr 1.

Nadto organ wskazał, że w myśl art.30 ust.3 pkt.2 w/w ustawy, do opłat, o których mowa w ust.1 pkt.3 dolicza się koszty dojazdu do miejsca wykonywania czynności. Zgodnie zaś z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.) – stawka za 1 km przebiegu pojazdu o pojemności skokowej powyżej 900 cm3 /a taki pojazd zdaniem organu został użyty do dojazdu/ - wynosiła w dniu dojazdu 0,8358 zł. Dalej organ stwierdził, że skoro z treści opisanego wyżej rachunku z dnia 19 lutego 2009r. wynika, że przebieg pojazdu użytego w celu wykonania czynności urzędowych w dniu 20 lutego 2009r. /podkreślenie Sądu/ wyniósł 64 km, zatem koszty dojazdu do miejsca wykonywania czynności należało ustalić na kwotę 53,49 zł /64 km x 0,8358 zł/. Koszty te w ocenie organu należało stosownie do art.30 ust.3 w/w ustawy doliczyć do opłaty za czynności Inspekcji i pobrać od przedsiębiorcy prowadzącego rzeźnię / § 6 ust.1 pkt.2 rozporządzenia/.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.P. zarzucając naruszenie art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o finansach publicznych. Zdaniem skarżącej organ I instancji naruszył w/w art.16 ustawy z tej to przyczyny, że na drodze czynności faktycznych przysłał pomiędzy 5 stycznia 2009r. a 29 maja 2009r. zatrudnionych w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii lekarzy do pełnienia nadzoru, nie wydając wymaganej w tym zakresie decyzji administracyjnej zmieniającej lekarza nadzorującego.

Nadto skarżąca stwierdziła, że brak jest przepisu do obciążania Jej kosztami dojazdu lekarzy do miejsca sprawowania nadzoru, gdy nadto nie wyrażała zgody na dojazd lekarzy, cyt.: " przy użyciu drogiego samochodu osobowego".

Dodatkowo skarżąca w piśmie z dnia 29 sierpnia 2011r., skierowanym do D. Lekarza Weterynarii we W. podniosła, że nadzór weterynaryjny nad Jej ubojnią drobiu wykonywany był przez miejscowych lekarzy weterynarii, wyznaczonych decyzją administracyjną. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, jeśli w sprawie organ wydaje decyzję, to nawet gdy jest ona czasowa, wymagane jest wydanie decyzji stwierdzającej upływ jej ważności. Takiej decyzji skarżącej nie doręczono.

D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. nie uwzględnił wniesionego przez A.P. odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r o Inspekcji Weterynaryjnej - utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji z dnia 15 lipca 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na przepisy w/w ustawy zamieścił obszerny wywód dotyczący trybu powoływania lekarzy weterynarii nie będących pracownikami inspekcji do wykonywania zadań określonych w tejże ustawie, stwierdzając, że stroną postępowania jest lekarz, a nie podmiot poddany nadzorowi inspekcji weterynaryjnej.

Zdaniem organu odwoławczego nie ma znaczenia w sprawie okoliczność, że skarżąca nie prowadzi już działalności w zakresie uboju zwierząt rzeźnych. Jako osoba fizyczna ponosi bowiem odpowiedzialność za zobowiązania zaciągnięte w ramach prowadzenia takiej działalności pod własnym imieniem i nazwiskiem.

W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie istnieje wyraźna podstawa prawna do sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt przez urzędowych lekarzy weterynarii zatrudnionych w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii oraz przepis dający prawo do obciążania kosztami dojazdu lekarzy do miejsca sprawowania nadzoru. Sposób zaś kalkulowania kosztów dojazdu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. jest w ocenie organu odwoławczego – zgodny z odpowiednimi aktami prawa administracyjnego, przy czym nie ma znaczenia jakim środkiem transportu odbywał się dojazd. Ponadto – zdaniem organu – opłaty pobierane przez Inspekcję Weterynaryjną należy jednoznacznie zakwalifikować jako należności budżetowe, podlegające egzekucji administracyjnej, po określeniu ich wysokości, w drodze decyzji administracyjnej. W konsekwencji, organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję A.P. zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa polegającym na zaniechaniu doręczenia decyzji administracyjnej w przedmiocie zmiany lekarzy nadzorujących, wniosła o uwzględnienie skargi w całości, poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca ponowiła zarzuty - jak w odwołaniu, że organ I instancji nie informując zainteresowanej zmienił lekarzy nadzorujących prowadzoną ubojnię drobiu i wyznaczył do czynności nadzoru lekarzy z odległych miejscowości, którzy oprócz opłat za dokonanie czynności nadzoru naliczali również niewspółmiernie wysokie koszty dojazdu, przekraczające dwukrotnie koszty samej czynności.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Wobec treści skargi godzi się podnieść, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).

Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny, Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. art. 7, art. 11, art.15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a..

I tak zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy zatem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym, a co ma miejsce w niniejszej sprawie. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści.

Podkreślić w tym miejscu należy, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest bowiem zasada dwuinstancyjności /art.15 k.p.a./. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia przez legitymowany podmiot środka zaskarżenia, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Kontrola instancyjna przeprowadzona przez organ odwoławczy obejmuje zatem zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się do wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia lecz ma obowiązek rozpatrzenia sprawy we własnym zakresie, co oznacza, że stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w pierwszej instancji wydał decyzję.

W orzecznictwie przyjęte bowiem zostało, że dwuinstancyjność postępowania oznacza, iż złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 658/08, publ. LEX nr 532803).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowania odwoławczego, gdyż nie rozpoznał ponownie merytorycznie sprawy w jej w całokształcie.

Wskazać przy tym również należy, że prawidłowo zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a.. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji - w istocie - nie sprostał opisanym wyżej wymogom.

Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), a konkretnie przepis art. 30 ust.1 pkt.3 tejże ustawy, zgodnie z którym inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badanie przedubojowe i poubojowe, ocenę mięsa i nadzór nad przestrzeganiem w czasie uboju przepisów o ochronie zwierząt, a także przepis art.30 ust.3 pkt.2 ustawy w myśl którego, do tychże opłat związanych z badaniem na terenie gospodarstwa lub fermy albo rzeźni o malej zdolności produkcyjnej dolicza się koszty dojazdu do miejsca wykonywania czynności. Zasady ustalania wysokości powyższych opłat określone zaś zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz. 15 ze zm.) I tak § 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia stanowi, że wysokość opłat za czynności wymienione w poz. 8 /nadzór nad ubojem (...)/ załącznika nr 1 do rozporządzenia -powiększa się, doliczając koszty dojazdu, z tym, że w przypadku nadzoru nad ubojem, o którym mowa w poz.8 załącznika – wyłącznie w przypadku dojazdu do rzeźni o małej zdolności produkcyjnej.

Zgodzić się tym samym należy z organami, że powyższe opłaty stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, iż charakter tych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych /Dz.U. Nr 157, poz.1240 ze zm./, w myśl którego, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Powyższe regulacje dają tym samym organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przyjęty w judykaturze pogląd, że gdy strona kwestionuje zasadność naliczenia opłaty albo wysokość opłaty, organ winien wydać akt administracyjny, w którym określi podstawy prawne do pobrania opłaty, jak i zasady jej wyliczenia, tak by strona miała zapewnione prawo skorzystania – w administracyjnym toku instancji – z wszelkich instytucji prawa procesowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1616/05).

W świetle powyższego, w przypadku kwestionowania przez stronę – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - wysokości obciążających Ją opłat, organ nie może ograniczać się jedynie do bezkrytycznego potwierdzenia rachunku przedłożonego przez osobę wykonującą zlecone zadania. Przeciwnie, organ administracji publicznej – w świetle przytoczonych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich okoliczności objętych prowadzonym postępowaniem, czyli – w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli – wyjaśnić te wszystkie okoliczności, które miały wpływ na wysokość opłat, ustalonych następnie w drodze konstytutywnej decyzji. Cały zaś ten proces winien był być uzewnętrzniony w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, organ II instancji nie dochował w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają luki uniemożliwiające merytoryczną ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Ustalony art.77§ 1 k.p.a. obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy /art.75 § 1 k.p.a./.. W orzecznictwie podkreśla się również pogląd, że organ administracji winien wnikliwie rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art.7, art.75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Tym regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej nie sprostał w rozpatrywanej sprawie organ II instancji. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem ustaleń świadczących o tym, że podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również w sposób wyczerpujący nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego.

I tak podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie ze względu na swój szczególny (finansowy) charakter powinno zawierać wyczerpujące wyjaśnienie podstaw wymierzenia spornej opłaty poprzez szczegółowe wykazanie na czym opierał się organ dokonując wymiaru opłaty (co przesądzało o jej wysokości, jaki był sposób jej obliczenia, etc.), oznaczenie osoby, która wykonała określone czynności, poprzez wskazanie umocowania lekarza do wykonywania tychże czynności (decyzji, upoważnienia), rodzaju dokonanych czynności, ilości sztuk badanych zwierząt, jednoznacznego wykazania odległości do miejsca kontroli, ustalenie momentu kontroli, rodzaju i wielkości zakładu (od tego uzależniona jest podstawa obciążenia opłatami , jak i doliczenia kosztów dojazdów).

Częściowo próbował tego dokonać organ pierwszej instancji, stwierdzając w uzasadnieniu wydanej decyzji, że przedmiotowe badanie drobiu udokumentowane zostało wystawionym przez pracownika Inspekcji rachunkiem, jak i ów rachunek był jedynie podstawą do wyliczenia przez organ kosztów dojazdu.

Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu I instancji, nie ocenił wnikliwie zgromadzonego przez organ I instancji materiału, jak i nie wykorzystał przy tym uprawnień jakie daje mu przepis art.136 k.p.a.

Uchybienie to jest o tyle istotne w niniejszej sprawie, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe /por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984r., sygn.akt I S.A. 508/84, ONSA 2/84, poz.100/.

Wskazać przy tym także należy, że rachunek wystawiony przez lekarza stanowi przede wszystkim podstawę do wyliczenia jego wynagrodzenia (§ 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i wysokości wynagrodzenia za wykonywanie czynności przez lekarzy weterynarii i inne osoby wyznaczone przez powiatowego lekarza weterynarii (Dz.U. Nr 178 poz. 1837 ze zm.), zaś w postępowaniu dotyczącym wysokości opłaty stanowi on jedynie jeden z dowodów, który winien być oceniany z uwzględnieniem reguł dowodowych, na równi z pozostałymi źródłami dowodowymi zgromadzonymi w sprawie np. zeznaniami świadków (strony, pracowników), czy innymi dokumentami. Ocena ta powinna obejmować: sprawdzenie każdej z pozycji zawartej w rachunku tzn. podstawy naliczenia opłat, odległości do miejsca czynności, określenia rodzaju i oznaczenia co do tożsamości środka transportu etc. oraz skonfrontowanie wynikających z rachunków informacji zarówno innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, jak również wiedzą notoryjną organu. Dopiero pełne udowodnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego da stronie możliwość poznania całokształtu procesu decyzyjnego organu, w tym przesłanek jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę, a – w razie ewentualnego wniesienia skargi do sądu administracyjnego – realną możliwość weryfikacji niewadliwości przeprowadzonego postępowania, a tym samym i prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej.

Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd wyjaśnia, że wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych rozważań i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania przesłanek faktycznych i prawnych wymierzenia opłaty oraz prawidłowości wszystkich pozycji przedłożonego przez lekarza rachunku, a ponadto sporządzenia uzasadnienia decyzji w sposób prawidłowy, konkretny i odnoszący się do wszystkich istotnych zagadnień sprawy tak, aby osiągnięty został cel postępowania, którym jest prawidłowe obliczenie należnej opłaty.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę w jej całokształcie, organ odwoławczy winien mieć także na względzie, co zaś umknęło uwadze orzekającym w niniejszej sprawie obu organom, że z kserokopii pisma skarżącej /k.57/ zdaje się wynikać, a niejako potwierdza to organ I instancji w piśmie z dnia 28 lipca 2011r. /k.49/, że skarżąca A.P. jeszcze przed wydaniem w niniejszej sprawie decyzji uiściła część należności objętej przedmiotową decyzją.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 145 § 1 lit c w związku z art. 134 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę przepisu art. 152, a orzeczenie o kosztach swoje oparcie znalazło zaś w art. 200 przywołanego aktu.