Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 862/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowa przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2013 r., nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty (...) z dnia (...) lipca 2013 r., znak: (...) o uznaniu A za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu (...) lipca 2013 r. A zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Rykach celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Podczas rejestracji skarżąca przedłożyła następujące dokumenty: - świadectwo pracy wystawione przez B, potwierdzające zatrudnienie skarżącej od (...) czerwca 2007 r. do (...) sierpnia 2007 r. w połowie wymiaru czasu pracy;

- świadectwo pracy wystawione przez B, potwierdzające zatrudnienie od (...) września 2007 r. do (...) grudnia 2007 r. w połowie wymiaru czasu pracy;

- świadectwo pracy wystawione przez C, potwierdzające zatrudnienie od (...) kwietnia 2008 r. do (...) kwietnia 2009 r. w pełnym wymiarze czasu pracy;

- świadectwo pracy wystawione przez D, potwierdzające zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od (...) października 2012 r. do (...) czerwca 2013 r.

Decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. uznano skarżącą za osobę bezrobotną i odmówiono przyznania prawa do zasiłku.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie domagając się przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu podniosła, że nie posiada świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w firmie E od (...) marca 2009 r. do (...) września 2012 r., ponieważ nie otrzymała tego świadectwa od pracodawcy. Skarżąca poinformowała o wniesieniu pozwu do Sądu Rejonowego w Puławach IV Wydział Pracy o wydanie świadectwa pracy oraz o terminie rozprawy wyznaczonym na (...) sierpnia 2013 r.

W dniu (...) sierpnia 2013 r. skarżąca przedłożyła w PUP w (...) wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Puławach IV Wydział Pracy z dnia 2 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV P 116/13, którym zobowiązano pracodawcę E do wydania A świadectwa pracy za okres pracy od (...) kwietnia 2009 r. do (...) września 2012 r. ze wskazaniem pełnego wymiaru czasu pracy.

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) warunkiem nabycia przez bezrobotnego prawa do zasiłku jest wykazanie okresów uprawniających do zasiłku w wymiarze co najmniej 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację, przy czym dla ich uwzględnienia spełnione muszą być wszystkie przesłanki określone w/w przepisem ustawy. W przypadku zatrudnienia jest to więc osiąganie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, bez względu na wymiar czasu pracy, przy czym w okresie 365 dni nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Rejestracja skarżącej w PUP w (...) miała miejsce w dniu (...) lipca 2013 r. Okres w/w 18 miesięcy obejmował okres od (...) stycznia 2012 r. do (...) lipca 2013 r. Podczas rejestracji w dniu (...) lipca 2013 r. skarżąca udokumentowała - przypadający w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację - okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w D (od (...) października 2012 r. do (...) czerwca 2013 r.). Ze świadectwa pracy wystawionego przez firmę D wynikało również, że w trakcie tego zatrudnienia skarżąca nie korzystała z urlopu bezpłatnego, a zatem uwzględnieniu na poczet wymaganych ustawą 365 dni podlegał cały okres zatrudnienia od (...) października 2012 r. do (...) czerwca 2013 r., czyli 273 dni. W ocenie organu prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie mogło być skarżącej przyznane, ponieważ wykazała krótszy niż 365 dni okres zatrudnienia.

Odnosząc się do złożonego przez skarżącą wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Puławach IV Wydział Pracy z dnia 2 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV P 116/13 organ stwierdził, że bezsporne jest, że dokument ten nie istniał w dniu wydania decyzji organu pierwszej instancji. Z tej też przyczyny nie mógł stanowić podstawy do ustalania prawa do zasiłku w dniu rejestracji skarżącej w urzędzie pracy.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa wart. 73 ust. 1. Przepis ten stanowi podstawę prawną przyznania prawa do zasiłku w okresie późniejszym niż 7 dni po dokonaniu rejestracji, pod warunkiem udokumentowania okresów uprawniających do nabycia tego prawa w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Wojewoda stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł prowadzić postępowania na podstawie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, ponieważ podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku na dzień rejestracji stanowił przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Organ podniósł, że działając w trybie odwoławczym nie może podjąć ewentualnych ustaleń dotyczących okresu uprawniającego skarżącą do zasiłku, po uwzględnieniu w/w wyroku zaocznego, gdyż prowadziłoby to do zebrania i analizy materiału dowodowego pod kątem ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o inny przepis prawa materialnego, a w konsekwencji do zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie uprawnień zasiłkowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 – 3, 107 § 3, 136, 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organy nie zgromadziły i nie rozpoznały w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Organ drugiej instancji nie wyjaśnił, dlaczego nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. Skarżąca podniosła, że skoro organ odwoławczy wiedział o toczącym się postępowaniu przed sądem o wydanie świadectwa pracy miał obowiązek zastosować przepis art. 136 k.p.a.

W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do przyznania jej zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, z dniem przyznania statusu osoby bezrobotnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia (...) września 2013 r. o uznaniu A za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy w dniu rejestracji w urzędzie pracy A spełniała przesłanki przyznania prawa do zasiłku określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia.

Z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Przepis art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności.

Uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wojewoda (...) w niniejszej sprawie nie przeanalizował i nie ocenił wszystkich dostępnych dokumentów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wymienił dokumenty, które skarżąca przedłożyła w dniu rejestracji i szczegółowo odniósł się do świadectwa pracy wystawionego przez D, potwierdzającego zatrudnienie skarżącej w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od (...) października 2012 r. do (...) czerwca 2013 r. oraz do wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Puławach IV Wydział Pracy z dnia 2 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV P 116/13, którym zobowiązano pracodawcę E do wydania A świadectwa pracy za okres pracy od (...) kwietnia 2009 r. do (...) września 2012 r. ze wskazaniem pełnego wymiaru czasu pracy. W ocenie organu skarżąca w dniu rejestracji w urzędzie pracy (...) lipca 2013 r. udokumentowała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, była zatrudniona przez okres 273 dni, a nie 365 dni. Powyższe wynikało ze świadectwa pracy wystawionego przez D. Organ nie uwzględnił wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Puławach jako podstawy do ustalenia skarżącej prawa do zasiłku, ponieważ nie istniał on w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji – (...) lipca 2013 r., gdyż został wydany w dniu 2 sierpnia 2013 r.

W okolicznościach niniejszej sprawy fakt zaliczenia lub niezaliczenia skarżącej okresu pracy w E (od (...) kwietnia 2009 r. do (...) września 2012 r.) może mieć wpływ na wynik sprawy. Spełnienie przesłanki łącznego zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni uzależnione jest bowiem od uznania zatrudnienia skarżącej w E Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, obejmuje w niniejszej sprawie okres od dnia (...) stycznia 2012 r. do dnia (...) lipca 2013 r. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Wojewoda nie wyjaśnił tej podstawowej okoliczności. Wojewoda nie odniósł się do znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) kwietnia 2013 r., w którym organ informuje skarżącą, że płatnik składek E zgłosił A z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego od dnia (...) kwietnia 2009 r. i nie uiścił należnych składek za okres od marca 2011 r. do lutego 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził również, że skarżąca nie została wyrejestrowana z ubezpieczeń.

Organ odwoławczy pominął także wypowiedzenie z dnia (...) września 2012 r. umowy o pracę z dnia (...) marca 2009 r. zawartej między A a E, z którego wynika, że od (...) października 2012 r. A otrzyma zatrudnienie w F na dotychczasowym stanowisku pracy, zachowując ciągłość zatrudnienia.

Braki w zakresie ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkowały naruszeniem przez organ przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Brak należytego i pełnego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do dowodów zgromadzonych w sprawie spowodował naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda powinien uwzględnić w swojej ocenie w/w dokumenty i ocenić w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego, czy skarżąca spełnia warunki do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda powinien również wskazać dowody, na podstawie których okoliczności uznał za udowodnione i wyjaśnić, dlaczego nie uwzględnił pozostałych.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.