Postanowienie NSA, sygn. akt II GPP 4/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę na przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i ust. 3, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1259
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym  prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi P.B. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II GSK 3750/17 ze skargi kasacyjnej Burmistrza Łomianek od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 4/16 oraz przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi P.B. na bezczynność Burmistrza Łomianek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania


UZASADNIENIE

P.B. pismem nadanym w dniu 23 stycznia 2018 r. wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania prowadzonego obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dotyczącego rozpatrzenia skargi kasacyjnej Burmistrza Łomianek od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 4/16. Sformułował również wniosek o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 13 listopada 2015 r. złożył do Burmistrza Łomianek wniosek o udzielenie informacji publicznej.

Następnie, z uwagi na niewykonanie przez organ ciążącego na nim obowiązku, w dniu 3 grudnia 2015 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, której zasadność potwierdzona została ww. wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r.

Skarżący podkreślił, iż wyrok Sądu I instancji wydany został rok, cztery miesiące i pięć dni po wniesieniu skargi, mimo że art. 21 pkt 2 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z

2016 r., poz. 1764 ze zm.) stanowi wprost, iż skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Nawet jeśli wziąć pod uwagę, iż w przedmiotowej sprawie organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią po upływie ustawowego terminu, co potwierdza postanowienie o nałożeniu na Burmistrza grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 grudnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), to i tak rozpoznanie sprawy nastąpiło z rażącym naruszeniem ustawowo zakreślonego terminu.

W maju 2017 r. organ wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie. Skarżący wskazał, iż do dnia dzisiejszego nie otrzymał ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego jakiejkolwiek informacji o tym, na jakim etapie znajduje się sprawa, ani jakie zostały podjęte w niej czynności. Nie jest mu również znana sygnatura akt nadana przez tenże Sąd.

Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności wskazują, iż zarówno WSA w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny dopuściły się rażącego naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Od dnia wniesienia skargi minęły już ponad dwa lata, gdzie sprawa z zakresu udostępniania informacji publicznej, nawet przy uwzględnieniu maksymalnie długich okresów potrzebnych na doręczanie pism, wnoszenie środków zaskarżenia i upływ wszelkich terminów wynikających z przepisów, nie powinna być rozpoznana później niż po 4-5 miesiącach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga strony na przewlekłość postępowania nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 75) wynika, że strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Stwierdzenie tak zdefiniowanej przewlekłości postępowania, a mianowicie zaistnienia podstaw do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 tej ustawy) następuje przy uwzględnieniu standardów wynikających z Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 1 ust. 3 ustawy) oraz wymaga w szczególności oceny terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, która wymaga uwzględnienia łącznego dotychczasowego czasu postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakteru sprawy, stopnia faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenia dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowania się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy).

Dla uwzględnienia skargi konieczne jest zatem ustalenie, że w postępowaniu sądowym nastąpiła zwłoka, oraz że zwłoka ta jest nieuzasadniona. Innymi słowy, nie każda zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona, zwłaszcza gdy podkreślić, że wymóg rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki nie oznacza wymogu niezwłoczności jej rozstrzygnięcia.

Tym samym, ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, musi być dokonywana na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych w sprawie czynności, jak i stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, który zawsze jest przecież zindywidualizowany. Jednocześnie, ustalenie zaistnienia przewlekłości postępowania nie jest zależne jedynie od upływu czasu - jakkolwiek bowiem wymóg zachowania "rozsądnego terminu" rozpoznania sprawy jest skorelowany z czasem trwania postępowania, to jednak sam czas trwania postępowania nie stanowi samoistnego kryterium dla stwierdzenia przewlekłości (por. W. Gontarski, Glosa do wyroków ETPC z dnia 27 maja 2014 r., 32327/10 i 40988/09, Lex/el. 2014) - ani też subiektywnych odczuć skarżącego, a jest wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu niezbędnego do podejmowania działań zgodnych z obowiązującymi przepisami przewidującymi prowadzenie określonych procedur (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I FPP 2/09 oraz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 maja 2005 r., sygn. akt II S 26/05).

Stąd też, za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że przewlekłość postępowania jest pojęciem względnym, a względność ta oznacza, że w każdym przypadku odnoszone być musi do realiów konkretnej sprawy. To one bowiem, mają decydujące znaczenie dla oceny ziszczenia się określonych przywołaną ustawą podstaw uwzględnienia skargi.

Przedstawione uwagi wprowadzające nie pozostają bez wpływu na ocenę ziszczenia się przesłanek przewlekłości postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi strony na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Jakkolwiek bowiem faktem jest, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej wymaga rozpoznania skargi w (dyscyplinującym) terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę, a postępowanie wywołane skargą strony z dnia 3 grudnia 2015 r. na bezczynność Burmistrza Łomianek w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej zakończyło się wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnego wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3750/17, którym oddalono skargę kasacyjną organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 4/16, uwzględniającego skargę na bezczynność, to jednak nie ma podstaw, aby twierdzić, że postępowanie to trwało dłużej, niż było to konieczne, a zwłoka w rozpoznaniu wymienionej sprawy nie była uzasadniona.

Odwołując się do wskazanych w art. 2 ust. 2 oraz art. 1 ust. 3 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki dyrektyw oceny określonych tymi przepisami okoliczności mogących świadczyć - w zależności od rezultatu tej oceny - o zaistnieniu lub niezaistnieniu stanu przewlekłości postępowania, należy podkreślić znaczenie dwojakiego rodzaju zagadnień wymagających rozstrzygnięcia w postępowaniu wywołanym wymienioną skargą na bezczynność organu, które w toku tego postępowania zaistniały i których charakter nie uzasadnia twierdzenia o nieuzasadnionej zwłoce w rozpoznaniu sprawy.

Po pierwsze - abstrahując od konsekwencji czynności podjętych w toku wstępnej kontroli formalnej skargi oraz jej dopuszczalności - należy podnieść, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność Burmistrza Łomianek w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej doszło do wygenerowania odrębnej sprawy, jakkolwiek wymagającej rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu, to jednak na podstawie tych samym akt, co nie jest bez znaczenia, o czym dalej będzie jeszcze mowa.

Stanowiło to konsekwencję skierowanego przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosku z dnia 29 grudnia 2015 r. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Łomianek za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu w terminie skargi, akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę, co nastąpiło odpowiednio w dniu 31 grudnia i 30 grudnia 2015 r. Postanowienie w tej sprawie, którym uwzględniono wniosek strony wymierzając organowi grzywnę, wydane zostało w dniu 9 marca 2016 r. (sygn. akt II SO/Wa 193/15), a terminu wydania tego orzeczenia, zważywszy na konieczność wykonania określonych czynności sądowych oraz obieg pism, nie sposób uznać za odbiegający w nadmiernym stopniu od czasu koniecznego. W związku z tym, że organ skorzystał z przysługującego mu prawa do odwołania się od niekorzystnego orzeczenia sądu administracyjnego I instancji kwestionując w całości w zażaleniu z dnia 18 marca 2016 r., wymienione postanowienie, akta sprawy wraz z wniesionym środkiem zaskarżenia w dniu 18 maja 2016 r. zostały przekazane właściwej Izbie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie Izbie Ogólnoadministracyjnej.

Prawomocne zakończenie postępowania w sprawie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych - stanowiących jednocześnie z oczywistych wręcz względów akta sprawy w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu, albowiem to na ich podstawie zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka sąd administracyjny, a w sprawie jak wynika z powyższego nie zaktualizowały się określone art. 55 § 2 p.p.s.a. przesłanki orzekania na podstawie odpisu skargi - nastąpiło jednak dopiero w dniu 27 października 2016 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem w sprawie I GZ 462/16 oddalił zażalenie Burmistrza Łomianek na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SO/Wa 193/15.

Przyczyny tego stanu rzeczy nie można jednak upatrywać w zaistnieniu nieuzasadnionej zwłoki - w tym również w zakresie w jakim miałoby się to odnosić do czasu trwania postępowania w sprawie ze skargi strony na bezczynność organu, a to z uwagi na przywoływany już powyżej argument z art. 133 § 1 p.p.s.a. - albowiem powodem rozpatrzenia zażalenia na orzeczenie w sprawie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych w dniu 27 października 2016 r. było - jak wynika to z uzasadnienia wydanego w tym dniu postanowienia w sprawie sygn. akt I GZ 462/16 - wyłączenie się od udziału w orzekaniu sędziów Izby Ogólnoadministracyjnej, co skutkowało przekazaniem sprawy w dniu 11 lipca 2016 r. do Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której także doszło do wyłączenia od udziału w orzekaniu w tej sprawie (pierwszego) sędziego sprawozdawcy na złożony przez niego wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2016 r. oraz jego uzasadnienie).

Wskazana okoliczność odnosząca się wprost do gwarancji bezstronności orzekania oraz niezawisłości sędziowskiej - obok wygenerowania w postępowaniu w sprawie ze skargi na bezczynność sprawy z wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. - nie dość, że stanowiła zagadnienie wymagające rozstrzygnięcia w wymienionym powyżej postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny, to również wystąpiła w postępowaniu, któremu strona skarżąca zarzuca przewlekłość, stanowiąc swoistego rodzaju wspólny mianownik wymienionych postępowań.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, po przesłaniu stronom w dniu 2 grudnia 2016 r. odpisu orzeczenia w sprawie I GZ 462/16 oraz wysłaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. akt sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, Sąd ten wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 4/16, uwzględnił skargę strony na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, od którego Burmistrz Łomianek - po doręczeniu w dniu 10 kwietnia

2017 r. tego wyroku wraz uzasadnieniem - korzystając z przysługujących organowi uprawnień procesowych wywiódł skargę kasacyjną, wymagającą jednak - jak wynika to z wydanych zarządzeń - usunięcia braków formalnych polegających na złożeniu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy oraz uiszczeniu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, co nastąpiło na początku czerwca 2017 r. Następnie, po wykonaniu zarządzenia z dnia 21 czerwca 2017 r., co polegało na doręczeniu stronie odpisu pisma oraz - co istotne - pouczeniu o treści art. 182 § 2 p.p.s.a, akta sprawy w dniu 21 lipca 2017 r. przedstawione zostały Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i wpłynęły do Izby Ogólnoadministracyjnej, jako Izby rzeczowo właściwej - terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez wojewódzki sąd administracyjny nie sposób w tej mierze oceniać krytycznie.

Z uwagi jednak na to, iż skarżący był pracownikiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zatrudnionym na stanowisku starszego asystenta sędziego w Izbie Ogólnoadministarcyjnej, wszyscy sędziowie tej Izby wyłączyli się od udziału w orzekaniu w sprawie ze skargi kasacyjnej Burmistrza Łomianek od przywołanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, co skutkowało przekazaniem tej sprawy w dniu 16 października 2017 r. do Izby Gospodarczej - według Sądu, czasu w jakim to nastąpiło, w kontekście podstawy wyłączenia sędziów od udziału w orzekaniu w sprawie w relacji do daty przedstawienia akt sprawy, nie może nie uwzględniać tego, iż przypadło to na okres urlopowy.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, że kolejno wyznaczane (zarządzeniami z dnia 21 listopada oraz 20 grudnia 2017 r.) odpowiednio na 8 grudnia 2017 r. oraz 10 stycznia 2018 r. terminy posiedzeń niejawnych w wymienionej sprawie rozpatrywanej pod sygnaturą akt II GSK 3750/17 nie doszły do skutku z powodu wyłączenia się od udziału w rozpoznawaniu tej sprawy członków składów orzekających, a to w związku z tym, że osoba bliska stronie skarżącej była pracownikiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zatrudnionym w Izbie Gospodarczej. W konsekwencji, skarga kasacyjna organu rozpatrzona została wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., którym ją oddalono.

Z powyższego wynika, że również w postępowaniu w sprawie ze skargi na bezczynność organu wystąpiło zagadnienie wymagające rozstrzygnięcia motywowanego potrzebą zapewnienia prawa do bezstronnego i niezawisłego sądu gwarantowanego na poziomie konstytucyjnym (art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej) oraz konwencyjnym (art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności).

Zagadnienie to, o doniosłym ustrojowo oraz procesowo charakterze stanowiło - jak powyżej już to zasygnalizowano - swoistego rodzaju wspólny mianownik postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność organu, jak i (wygenerowanego z niego) postępowania z wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny. Wobec odrębnego charakteru tych postępowań (mających jednak wspólne akta, co w świetle dotychczas przedstawionych argumentów nie może pozostawać bez wpływu na ocenę zasadności skargi na przewlekłość postępowania), wymagało więc odrębnego rozstrzygania w każdym z nich - co znajduje swoje uzasadnienie w powodach wyłączenia podawanych w składanych na podstawie art. 19 p.p.s.a. oświadczeniach żądania wyłączenia od udziału w orzekaniu - w celu zagwarantowania w każdym z tych postępowań z osobna prawa do bezstronnego i niezawisłego sądu, jako funkcji rzetelnego rozpoznania sprawy.

Składnikiem konstytucyjnej zasady prawa do sądu jest bezstronność sędziego gwarantowana przez instytucję jego wyłączenia (z urzędu albo na jego żądanie lub wniosek strony) od udziału w orzekaniu w konkretnym postępowaniu. Instytucja wyłączenia sędziego stanowi jednocześnie istotny element funkcjonowania zasady niezawisłości sędziowskiej, która stwarza sędziemu pozycję i warunki umożliwiające sprawowanie urzędu (orzekanie) w sposób zgodny z własnym sumieniem, wolny od jakichkolwiek bezpośrednich czy pośrednich nacisków, co wyraża się zarówno w jej pozytywnym, jak i negatywnym wymiarze, tj. w bezstronnym podejmowaniu rozstrzygnięć zgodnie z sumieniem i wewnętrznym przekonaniem sędziego i na podstawie prawa - przy związaniu tylko konstytucją oraz ustawami - oraz w uwolnieniu sędziego od jakiejkolwiek zewnętrznej możliwości oddziaływania na jego funkcje orzecznicze. W aspekcie obiektywnym instytucja wyłączenia sędziego stanowi zaś podstawowy i niezbywalny atrybut władzy sądowniczej, a w aspekcie subiektywnym wyraża się w posiadaniu przez sędziego atrybutu wewnętrznego przekonania o możliwości wydania orzeczenia w sprawie bez faworyzowania któregokolwiek z uczestników postępowania. W wymiarze praktycznym instytucja wyłączenia - czy to z urzędu, czy to na żądanie samego sędziego lub na wniosek strony - wyraża się więc w aksjomatycznym założeniu o potrzebie zapewnienia bezstronności sędziego i wyeliminowaniu wpływu, jaki może wywierać występowanie nie dość nawet, że pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym, to wszelkich przyczyn mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy.

Postrzegając więc instytucję wyłączenia sędziego jako gwarancję bezstronności i niezawisłości sędziowskiej, należy równocześnie upatrywać w niej elementu budowy społecznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości oraz budowy jego autorytetu, co nie zmienia oczywiście tego, że regulacja dotycząca omawianego zagadnienia powinna respektować również inne zasady i wartości konstytucyjne, co rozpatrywać należy już jednak, jako adres do prawodawcy.

Wystąpienie w postępowaniu w sprawie skargi na bezczynność przedstawionych okoliczności, a mianowicie wygenerowania w tym postępowaniu odrębnej sprawy z wniosku strony o nałożenie grzywny na organ oraz - w związku z zatrudnieniem w przeszłości w Naczelnym Sądzie Administracyjnym strony skarżącej i osoby dla niej bliskiej - potrzeby zapewnienia gwarancji bezstronności orzekania oraz niezawisłości sędziowskiej w postępowaniu ze skargi kasacyjnej Burmistrza Łomianek od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 4/16 (a wcześniej w postępowaniu wywołanym zażaleniem wymienionego organu na postanowienie sądu administracyjnego I instancji z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SO/Wa 193/15 w przedmiocie nałożenia grzywny na ten organ za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych), z których każda stanowiła odrębne zagadnienie wymagające odrębnego rozstrzygnięcia, nie uzasadnia twierdzenia o zaistnieniu stanu przewlekłości postępowania sądowego w sprawie, której dotyczy skarga. Jak bowiem podkreślono na wstępie, ocena zaistnienia stanu przewlekłości postępowania wymaga analizy charakteru podejmowanych w sprawie czynności oraz zindywidualizowanego ze swej istoty charakteru stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy, w której postępowanie się toczy. Nie może to więc - tak jak w rozpatrywanej sprawie, w której wystąpiły wymienione powyżej zagadnienia obiektywnej natury oraz o istotnych konsekwencjach dla zachowania wymogu bezstronnego orzekania - pozostawać bez wpływu na ocenę, czy przedmiotowe postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne. Zwłaszcza gdy ponownie podkreślić, że ustalenie zaistnienia przewlekłości postępowania nie jest zależne jedynie od upływu czasu, albowiem sam czas trwania postępowania nie stanowi samoistnego kryterium dla stwierdzenia przewlekłości.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - orzekł jak w sentencji postanowienia.