Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2601/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 122 i art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 3.216 zł (słownie: trzy tysiące dwieście szesnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

T. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Strona" lub "Skarżąca") złożyła w dniu 14 stycznia 2008 r., w Urzędzie Gminy S., deklarację na podatek od nieruchomości od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, a następnie w dniu 23 stycznia 2008 r. złożyła następną deklarację w której wykazała powierzchnię budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wartość budowli - 1.290.488,68 zł.

Wójt Gminy S. kwestionując prawidłowość złożonej deklaracji wezwał Stronę na podstawie art. 274a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "O.p.", do wyjaśnienia różnicy wartości budowli w stosunku do roku 2007; w roku 2007 wartość budowli wynosiła 2.621.334,00 zł, a w roku 2008 wynosi 1.290.488,68 zł (pismo z dnia 4.02.2007 r. nr KP 3110-1/2008).

Skarżąca w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r. wyjaśniła, że zmiana wartości budowli w roku 2008 wynika z wyłączenia w tym roku z podstawy opodatkowania obiektów nie będących budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Spółka w latach poprzednich błędnie deklarowała wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są wyłącznie linie kablowe podziemne, linie kablowe nadziemne, kanalizacja kablowa, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Deklaracja złożona przez podatnika ma moc wiążącą zarówno dla podatnika jak i dla organu podatkowego.

Wójt Gminy S., postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 4 kwietnia 2008 r. wezwał do przedłożenia: ewidencji środków trwałych - budowli i podanie ich wartości w/g stanu na dzień 1 stycznia 2008 r.

Skarżąca mimo wezwania nie przedłożyła ewidencji środków trwałych (budowli), a także nie podała ich wartości w/g stanu na dzień 1 stycznia 2008 r.

W związku z tym organ podatkowy I instancji w piśmie z dnia 19 maja 2008r zawiadomił podatnika, że za podstawę opodatkowania wszystkich budowli położonych na terenie Gminy S., związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowiących własność podatnika została przyjęta na dzień 1 stycznia 2008r., ich wartość w kwocie 2 621 334,00 zł., stanowiąca podstawę opodatkowania również w latach poprzednich 2005-2007.

Wójt Gminy S. wydał decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od budowli (linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych) za 2008r. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] października 2008 r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy. Wójt Gminy S. uwzględniając wskazania zawarte ww. decyzji, wezwał Stronę pismem, z dnia 28 listopada 2008 r. do wyjaśnienia czy w roku 2007 miało miejsce przeszacowanie wartości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy S.

Strona odpowiadając na wezwanie zasugerowała Wójtowi Gminy podjęcie czynności dowodowych w celu ustalenia, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - pismo z dnia 17 grudnia 2008 r.

Organ podatkowy I instancji zwrócił się także do Starostwa Powiatowego w M. o udzielenie informacji, czy na terenie Gminy S. były wydawane pozwolenia na budowę sieci telekomunikacyjnych przez Stronę. Starostwo Powiatowe w M. przesłało kopie decyzji o pozwoleniu na budowę sieci teletechnicznych wraz z przyłączami.

Na ponowne wezwanie Wójta Gminy o udzielenie informacji odnośnie zmiany stanu faktycznego w zakresie budowli znajdujących się na terenie Gminy S. Skarżąca odpowiedziała, iż organ podatkowy nie może żądać, aby strona postępowania podatkowego zastąpiła ten organ przy prowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego.

Po zakończeniu postępowania i wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] października 2009 r. określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwiecień 52.816,00 zł.

Strona w odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 2009 r. wniosła o uchylenie tej decyzji oraz o umorzenie postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu podjęcie rozstrzygnięcia z naruszeniem szeregu przepisów o postępowaniu podatkowym oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Strony postępowanie podatkowe prowadzone było w stosunku do podmiotu niebędącego podatnikiem w niniejszej sprawie - T. S.A. Pion Administracji Region Zarządzania [...], ul. [...]. Tymczasem podatnikiem jest T. S.A. z siedzibą w W. ul. [...]. Zarzut dotyczy także braku ustaleń faktycznych w prowadzonym postępowaniu podatkowym. W ocenie Skarżącej organ wydający decyzję nie wykazał dlaczego uznaje sieci techniczne za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz nie ustalił wartości tych linii. Zarzut dotyczy także braku dowodów, na podstawie których organ podatkowy ustalił wartość budowli; dowodem nie może być deklaracja podatkowa za rok 2007. W ocenie Skarżącej Wójt Gminy S. pominął przepisy prawa budowlanego, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Do przepisów prawa budowlanego należy zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864). Z rozporządzenia tego wynika, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są wyłącznie linie kablowe podziemne (a więc ułożone bezpośrednio w ziemi - § 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe nadziemne (a więc umieszczone na podbudowie naziemnej § 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (składająca się wyłącznie z rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz dla urządzeń telekomunikacyjnych - § 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Obszerny wywód dokonany przez Skarżącą został zakończony stwierdzeniem, iż linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Strona odpowiadając na postanowienie Kolegium, o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przesłała opinię mgr inż. J. C., która w części może odnieść się do kanalizacji i linii kablowych położonych na terenie Gminy S..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2009 r. w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 52.819,00 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzut dotyczący prowadzenia postępowania i wydania decyzji stronie niebędącej podatnikiem nie zasługuje na uwzględnienie. Deklaracje na podatek od nieruchomości składała T. S.A. Pion Administracji Region Zarządzania [...] ul. [...] W., podając ten właśnie adres jako właściwy do korespondencji. Odpowiedni Pion Administracji składając deklarację na podatek od nieruchomości działał w imieniu i na rzecz T. S.A. w W., co potwierdza także Pełnomocnictwo (zarejestrowane w Pionie Prawnym Grupy T. pod numerem GPP-76/P/WA/08) udzielone T. K. – Dyrektorowi Operacyjnemu ds. Z. - do podpisywania w imieniu T. S.A. deklaracji podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości. Wydawane przez organ podatkowy I instancji orzeczenia były kierowane do T. S.A. Pionu Administracji Regionu Zarządzania [...], a zatem do podatnika, którym jest T. S.A. w W. (ponieważ Pion Administracji nie stanowi odrębnego od Spółki podmiotu). Ponadto cała korespondencja była doręczana pełnomocnikowi Spółki - A. C. doradcy podatkowemu.

T. S.A. jest osobą prawną i jej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje na mocy ustawy. Jeżeli zobowiązanie zostanie prawidłowo obliczone i zapłacone przez podatnika, organ podatkowy nie jest zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek działań. Podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia kwoty podatku w deklaracji. Podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Ujawnienie nieprawidłowości w postępowaniu podatnika obliguje organ podatkowy do podejmowania działań zmierzających do określenia zgodnej z prawem wysokości zobowiązania. Następuje to w drodze tzw. czynności sprawdzających (Dział V ustawy O.p.) lub postępowania podatkowego kończącego się wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania.

Stwierdzenie nieprawidłowości w ramach czynności sprawdzających skutkuje tym, że organ podatkowy może wezwać podatnika do złożenia wyjaśnień i wskazać przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych zawartych w deklaracji (art. 274 i 274a O.p.). Podatnik może, uwzględniając zastrzeżenia organu, skorygować deklarację i zapłacić podatek w prawidłowej wysokości. Jeżeli tego nie zrobi, wszczynane jest postępowanie podatkowe. Stwierdzenie w trakcie postępowania, że podatnik nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji prowadzi do tego, że organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, ponieważ określa się w niej wysokość zobowiązania, które już powstało wcześniej, z mocy prawa - art. 21 § 2 O.p. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej jako "ustawa o podatkach i opłatach lokalnych" opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem dziłałalności gospodarczej. Z kolei budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Art. 1a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w celu ustalenia znaczenia pojęcia "budowla", odsyła do postanowień ustawy Prawo budowlane. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego art. 3 pkt 9. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W ustawie Prawo budowlane definicja budowli nie jest zamknięta ani wyczerpująca; jest to otwarty katalog obiektów budowlanych, które należy uznać za budowle. Przykładowe wyliczenie w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane obiektów budowlanych uznawanych za budowle skutkuje tym, że w praktyce można spotkać się z innymi niż wymienione budowlami i na tym tle powstają liczne wątpliwości. Z powołanego art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wynika, iż jednym z rodzajów budowli są sieci techniczne. Pojęcie to obejmuje wszelkiego rodzaju linie telekomunikacyjne, linie energetyczne czy też sieci telewizji kablowych. Budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest również urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem urządzenia budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Odnosząc się do pojęcia budowli na gruncie ustawy Prawo budowlane, należy zauważyć, że "sieci techniczne" są budowlą i obiektem budowlanym w rozumieniu tej ustawy tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów, kanalizacji technicznej) zgodnie z ich przeznaczeniem.

Kolegium zwróciło uwagę na pojęcie obiektu budowlanego zawartego w art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo budowlane. Przepis ten wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Tym samym nieuzasadniony jest jej podział na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość. Chociaż sam kabel może nie stanowić budowli, to w połączeniu z pozostałymi elementami sieci, jako jej część składowa, powinien być uznany za budowlę. Jest on ściśle funkcjonalnie powiązany z pozostałymi elementami sieci i tylko taki może być efektywnie wykorzystywany. Tym samym nieuzasadniony jest podział budowli na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość, co oczywiście nie wyklucza, iż każdy z nich może spełniać elementy definicji budowli odrębnie. Dla opodatkowania sieci kablowych bez znaczenia pozostają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy do ustawy Prawo budowlane, wydany wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie celów podatkowych. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w celu określonym w art. 7 ust. 1 piet 1 tej ustawy, a więc w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, w tym przypadku w zakresie telekomunikacji. Rozporządzenie to nie może tym samym stanowić podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości. Ściśle określony zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozwala na sięgnięcie do regulacji przepisów prawa budowlanego tylko w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczony podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003 roku pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego. Samorządowego Kolegium Odwoławcze podniosło, że prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniu z dnia 27 stycznia 2006 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. FSK 2316/04 (M. Podatkowy 2006/6/44).

Samorządowego Kolegium Odwoławcze uznało za bezzasadne odwoływanie się Skarżącej do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową.

Samorządowego Kolegium Odwoławcze podniosło, że do akt sprawy zostały włączone pozwolenia na budowę sieci teletechnicznych, na terenie Gminy S., wydane T. S.A. Linie kablowe mogą być umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegać przez kanalizację techniczną. Kanalizacja stanowi osłonę linii telekomunikacyjnych i nie istnieje sama dla siebie. Umieszczenie kabla w kanalizacji ułatwia operatorowi dostęp do niego celem konserwacji lub wymiany, co stanowi o powiązaniu techniczno-funkcjonalnym obu elementów sieci. Skoro podstawową funkcją kanalizacji jest ochrona kabla, to należy uznać, iż została ona wybudowana jako niezbędny element sieci technicznej, tj. linii telekomunikacyjnej umieszczonej w kanalizacji teletechnicznej. Samorządowego Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło przedłożonej przez stronę Opinii technicznej, której autor dowodzi, że kanalizacja kablowa nie tworzy z liniami położonymi w tej kanalizacji ani całości technicznej, ani całości użytkowej. W ocenie Kolegium linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją kablową całość techniczno-użytkową, a co za tym idzie - jako budowla (sieć techniczna) - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Samorządowego Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych - załącznik nr 1 do ustawy. Strona w deklaracjach na rok 2008 wykazała powierzchnię gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wartość budowli - 1.290.488,68 zł, która jest niższa niż w roku 2007 i w latach poprzednich. Wójt Gminy S. kwestionując prawidłowość złożonej deklaracji wezwał podatnika na podstawie art. 274a § 2 O.p. do wyjaśnienia różnicy wartości budowli w stosunku do roku ubiegłego. Strona w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r. wyjaśniła, że zmiana wartości budowli w roku 2008 wynika z wyłączenia w tym roku z podstawy opodatkowania obiektów nie będących budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego tj. linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Organ podatkowy pierwszej instancji wykonując dyspozycję art. 122 oraz 187 § 1 O.p., wezwał Stronę do dostarczenia znajdujących się w jej posiadaniu dowodów, zgodnie z art. 189 O.p. Strona żądanych dowodów w postaci ewidencji środków trwałych i tabel amortyzacyjnych nie przedstawiła, uznając, iż organ przerzucił na nią ciężar dowodu. Skarżąca nie odpowiedziała także na pytanie, czy w roku 2007 nastąpiło przeszacowanie wartości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy S.. Ponieważ organ podatkowy nie zaakceptował deklaracji złożonej na rok 2008, w której nie została podana wartość linii kablowych, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego na rok 2008. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci oględzin czy opinii biegłego, spór dotyczy bowiem interpretacji przepisów prawa. W zaistniałej sytuacji Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji był uprawniony do tego aby przyjąć do opodatkowania w roku 2008 wartość budowli wynoszącą 2.621.334,00 zł, podaną przez Stronę w deklaracji z roku 2007 oraz w deklaracjach z poprzednich lat podatkowych, gdyż Strona nie okazała dowodów wskazujących na inną wartość budowli. Ponadto dane wykazane w deklaracji na rok 2007 oraz za lata ubiegłe nie budziły wątpliwości organu podatkowego co do zgodności ze stanem rzeczywistym i nie były także kwestionowane przez podatnika.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w C. z dnia [...] stycznia 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby, że:

a) linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. że zaistniał przedmiot opodatkowania),

b) ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok podatkowy;

2) art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

4) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie;

5) art. 21 § 3 oraz art. 207 w związku z art. 165 § 1, § 2 i § 4 oraz w związku z art. 151 i art. 151a O.p., naruszenie to polegało na uznaniu za prawidłową decyzję podatkową pomimo tego, że nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2008, w związku z czym decyzja ta została wydana poza postępowaniem podatkowym.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2009 r. oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy odnieść się do złożonego na rozprawie wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na okoliczność wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych z art. 2 i art. 31 ust. 3 w zwiąkzu z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - sygn. akt SK 25/12.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Fakultatywne zawieszenie postępowania na podstawie komentowanego przepisu zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na opisane okoliczności - Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 125 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011 r. Sąd orzekający w sprawie nie uznał, iż celowym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wskazaną przez Skarżącą okoliczność. Należy mieć bowiem na uwadze, iż Sąd stwierdził w niniejszej sprawie, niezależne od zagadnienia rozstrzyganego przez Trybunał Konstytucyjny, okoliczności powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w postaci innego jak dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd zauważa iż podobna jak będąca przedmiotem sprawy o sygn. akt SK 25/12 kwestia była rozstrzygana przez Trybunał Konstytucyjny. Mianowicie w wyroku z dnia 13 września 2011 r. Trybunał orzekł, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, rozumiany w taki sposób, że nie odnosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 konstytucji.

Odnosząc się do meritum Sąd wskazuje, że sądy administracyjne orzekały już w sprawach tożsamych jak będąca przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia. I tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1581/09 stwierdził, że "... Na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. natomiast, budowla to - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Z uwagi na to, że istotne dla sprawy, użyte w przytoczonym przepisie prawa podatkowego terminy: obiekt budowlany oraz budowla nie zostały zdefiniowane w u.p.o.l., należy odwołać się w tym obszarze do (niepodatkowych) regulacji normujących w zakresie obiektów budowlanych i budowli, to jest do odpowiednich przepisów Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową.

Definicja i wymienienie budowli zawarte w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury.

W zasygnalizowanym normatywnym pojęciu - określeniu budowli mieszczą się niewątpliwie kanalizacje kablowe. Zgodnie z wydanym z upoważnienia art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), kanalizacja kablowa, to: ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5). Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, opisanym w art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Reasumując można stwierdzić, że kanalizacja kablowa stanowi budowlę, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Dalszego i odrębnego (na tym etapie rozumowania) rozważenia wymaga zagadnienie kwalifikacji prawnej linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Na podstawie jednoznacznego zapisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", który, jako oznaczający budowle, ma znaczenie dla prawa budowlanego, a przez zapis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również dla prawa podatkowego, uzasadnione jest tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani też ustawa Prawo budowlane wymienianego w nich i w zdaniu niniejszym nazwania nie wyjaśniają. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci.

Na podstawie art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Zauważyć należy, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Sieci uzbrojenia terenu są więc w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego pozytywnie porównywalne do przywołanego w tym przepisie typu budowli poziemnych; wymieniony termin, którym są oznaczane, użyty jest ponadto przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dla wskazania, że sieci uzbrojenia terenu są, na jego podstawie, budowlami.

Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju przewody, a więc również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei, sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie powoływanego już powyżej, wydanego jako wykonanie delegacji art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe - ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne - umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne - umieszczone bezpośrednio w ziemi (§ 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 (cyt.) rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, przy czym kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji. Z przepisów tych wynika, że linie kablowe w obszarze telekomunikacji mogą być umieszczane zarówno w kanalizacji kablowej jak i poza nią. Powyższe linie kablowe, jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", w tym przewodów telekomunikacyjnych, stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego i w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Reasumując. Sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ocenę tą potwierdza doktryna konstatując, że sieci uzbrojenia terenu są budowlami prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (por.: Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C. H. BECK Warszawa 2007 r., s. 49-50). Okoliczność faktyczna: czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, które w tym przedmiocie nie stanowią, nie ma w rozważanym obszarze prawnym żadnego znaczenia.

Jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) jako sieć uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego), umieszczone zostaną w będącej również budowlą (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego) kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Na podstawie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". Wątpliwości może budzić użycie sformułowania "(...) całość techniczno-użytkowa wraz (...)." Ponieważ zwrot taki nie pojawia się w podobnym przepisie art. 3 pkt 1 lit. a (odnośnie do budynków), trzeba przyjąć, że powołane sformułowanie nie dotyczy związku budowli z instalacjami i urządzeniami, bo taki związek wynika z samej definicji tych instalacji i urządzeń. Należy przyjąć, że ze względu na to, że budowle mają charakter zdecydowanie bardziej zróżnicowany niż budynki i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno użytkową (Prawo budowlane. Komentarz; op. cit. s 41-42). Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle - pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno - użytkową (art. 3 pkt 1 lit. b. i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego).

Przybliżone powyżej pojęcie obiektu budowlanego ma znaczenie dla prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla oznacza w tej ustawie obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, natomiast na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody - linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno-użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Podkreślić należy, że w rozpatrywanym przypadku analizowany jest problem funkcjonalnego, obejmującego wykorzystanie, związku budowli tworzących całość techniczno-użytkową, nie zaś, tak jak w sprawach: II FSK 635/08, II FSK 1101/08, II FSK 1184/08, II FSK 2112/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://nsa.gov.pl), zagadnienie związku budowli z określonym urządzeniem, budowli nie stanowiącym.

Całość techniczno - użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.

Z tego powodu powyższa całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

Z przeprowadzonej i przedstawionej powyżej wykładni prawa wynika więc, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednoznaczna i uzasadniona ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Przedstawiona ocena prawna, jako wynik przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni prawa, wskazuje jednoznacznie na przedmiot opodatkowania w sprawie, nie naruszając konstytucyjnej zasady jego określoności. Wynika ona bezpośrednio i niewątpliwie z treści ustawowych pojęć: obiektu budowlanego, budowli, sieci uzbrojenia terenu, użytych i wykorzystanych w rozważonych przepisach prawa. Przypomnieć także należy, że podobną ocenę prawną, aczkolwiek na podstawie innej argumentacji, zaprezentował w analogicznych podatkowych stanach faktycznych Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach: FSK 2316/04, II FSK 156/ 08 i II FSK 564/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://nsa.gov.pl). Z tych powodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest w sprawie niniejszej dostatecznych podstaw do wystąpienia z wnioskowanym przez pełnomocnika organizacji społecznej pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Natomiast trafny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie jako podstawy opodatkowania w latach 2007 i 2008 wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w 2006 r. (deklaracja na 2006 r.).

W ocenie Sądu pierwszej instancji podstawę opodatkowania organ podatkowy ustalił na podstawie danych wskazanych przez skarżącą spółkę.

Z akt podatkowych sprawy wynika, że organ podatkowy faktycznie zwracał się do skarżącej o wskazanie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji ustaloną na dzień 1 stycznia, jednakże podatnik nie wykazał powyższego obowiązku.

Wobec tego organ podatkowy, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. winien ustalić powyższą podstawę opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Powyższy obowiązek wynika również z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., w którym to przepisie normodawca wprost stanowi, że w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość, powołując w tym celu biegłego...".

Podzielając prezentowane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i odnosząc je do rozpatrywanej sprawy Sąd zauważa, iż organy podatkowe za podstawę opodatkowania wszystkich budowli położonych na terenie Gminy S., związanych z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a stanowiących jego własność, przyjęły ich wartość w kwocie 2 621 334,00 zł., stanowiąca podstawę opodatkowania w latach 2005-2007. Postępowanie takie sprzeczne jest z art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, naruszało jednocześnie art. 122 i art. 187 § 1 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując sprawę stosownie do powołanych wyżej przepisów winno podjąć wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia podstawy opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Natomiast w sytuacji, gdy podatnik nie określi wartości budowli lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego który ustali tę wartość.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 w związku z art. 205 §§ 2 i 4 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.