Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 232/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Juliusz Antosik Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca) Sędzia NSA Jan Zając Protokolant Karol Olton po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Andrzeja S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Po 2936/03 w sprawie ze skargi Andrzeja S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozliczenie należnego podatku od towarów i usług od najmu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Andrzeja S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 180 zł /słownie: sto osiemdziesiąt/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 listopada 2005 r., I SA/Po 2936/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Andrzeja S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 listopada 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego P.-W. z dnia 31 lipca 2003 r. odmawiającą wyrażenia zgody na rozliczenie podatku od towarów i usług od najmu części nieruchomości i składanie deklaracji VAT-7 przez umownie ustanowionego zarządcę nieruchomości.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że podatnicy podatku od towarów i usług zostali określeni przepisami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.; dalej "ustawa o VAT"/. Regulacje zawarte w tej ustawie nakładają obowiązek zarejestrowania i rozliczania podatku od towarów i usług związanego z czynnościami opodatkowanymi dotyczącymi lokali na ich właścicieli. Wskazał, że na podstawie art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm. - dalej "Kc"/ własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom a powierzenie zarządu osobie trzeciej nie stanowi rozporządzenia mieniem. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie przyznają podmiotowości podatkowoprawnej w zakresie tego podatku zarządcy nieruchomości ustanowionemu w drodze umowy. Nie może on również występować jako płatnik należności podatkowych związanych z zarządzaną nieruchomością wspólną, bowiem zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. - dalej "Ordynacja podatkowa"/ płatnikiem może być jedynie podmiot obowiązany na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczania i pobierania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Postanowienia umów zawartych w przedmiocie ustanowienia zarządu nieruchomościami nie mogą mieć zastosowania, ponieważ regulacje dotyczące podatku od towarów i usług nie zawierają zapisów uprawniających umownego zarządcę nieruchomości do obliczania, pobrania i wpłacenia podatku organowi podatkowemu. Skarżący w niniejszej sprawie zarządca, mógłby zarejestrować się tylko jako administrator - osoba fizyczna, a opodatkowaniu podlegałoby jego wynagrodzenie za świadczenie usług z tytułu sprawowania funkcji zarządu, pomniejszone o kwotę podatku.

WSA w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd stwierdził, że spór między stronami, sprowadza się do kwestii przyznania zarządcy nieruchomości ustanowionemu w drodze umowy przez współwłaścicieli statusu podatnika podatku od towarów i usług Skarżący nie posiada cech wymienionych w art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT ani też nie wypełnia przesłanek określonych w art. 7 ust. 1 i art. 8 Ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, że umowy dotyczące zarządu nieruchomościami powierzające skarżącemu prawo do rozliczania jako zarządcy podatku od towarów i usług w miejsce współwłaścicieli nie mogą zmieniać zapisów ustaw podatkowych i przyznawać zarządcy umownemu statusu podatnika podatku VAT.

Za bezzasadne Sąd uznał również zarzuty proceduralne oraz zarzuty natury konstytucyjnej. Organ podatkowy drugiej instancji prawidłowo powołał art. 217 Konstytucji RP zgodnie z którym nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W ocenie składu orzekającego nie doszło także do naruszenia dyspozycji art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 Ordynacji podatkowej.

W złożonej skardze kasacyjnej, Andrzej S. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego z prawem, rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ustawy o VAT i art. 8 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnej wykładni powołanej normy prawnej polegającej na przyjęcie, iż skarżący nie może uzyskać statusu podatnika lub płatnika podatku od towarów i usług,

- 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz utrwalonej w orzecznictwie NSA i Trybunału Konstytucyjnego zasady równego traktowania podatników przez organy państwa, poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia zakładającego nierówne wobec prawa podatkowego pozycje podatników - zarządcy ustanowionego sądownie i ustanowionego w drodze umowy.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W szczególności za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ustawy o VAT poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie przez WSA, że skarżący nie posiada statusu podatnika.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Treść powołanego przepisu jest jasna i nie wymaga wykładni.

Zważywszy zatem, że nie została zakwestionowana przez autora skargi ocena stanu faktycznego ustalonego w sprawie, zgodnie z którą skarżący jako administrator na podstawie zawartej umowy oraz udzielonego pełnomocnictwa przez współwłaścicieli nieruchomości upoważniony został do rozliczeń podatku VAT od wynajmu części nieruchomości w ich imieniu i na ich rachunek, prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że skarżący nie posiada statusu podatnika VAT z tego tytułu.

W skardze kasacyjnej przy zarzucie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wskazano na związek zarzutu z art. 2 tej ustawy jednakże bez wskazania, który z przepisów art. 2 konkretnie został naruszony, co uniemożliwia odniesienie się do niego przez Sąd. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 Ordynacji podatkowej, to zarzut ten wobec braku uzasadnienia na czym polega jego naruszenie, również nie może zostać poddany kontroli kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za chybiony zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który to przepis, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, wymaga, aby podatnicy tego samego podatku, powołujący się na taką samą okoliczność byli traktowani przez organy podatkowe równo.

W rozpoznawanej sprawie wskazano na zróżnicowanie sytuacji prawnej zarządcy ustanowionego przez sąd i w drodze umowy, czego w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano, a zatem stwierdzić należy, że podniesiony zarzut nie znajduje oparcia w stanie faktycznym stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.