Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 290/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c, art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. i F. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 58/06 w sprawie ze skargi J. i F. W. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Na wniosek J. i F. W., którzy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] października 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w B. pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego nr [...] na terenie działki oznaczonej numerem [...] obręb [...] przy ul. [...] w B., Prezydent B. wznowił wymienione postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], stwierdził, że wymieniona wyżej decyzja z dnia [...] października 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie odmówił jej uchylenia, gdyż zdaniem organu w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W odwołaniu od tej decyzji F. W. zarzucił niezgodność pozwolenia na budowę z prawem budowlanym i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał na tym terenie zabudowę niską. Skarżący podniósł, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 1997 r. na działce inwestora mógł być wybudowany budynek o czterech kondygnacjach, został zaś wybudowany budynek sześciokondygnacyjny. Zarzucił też brak planu zagospodarowania działki z podanym poziomem posadowienia przedmiotowego budynku.

W następstwie rozpoznania tego odwołania Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania w znacznej części dotyczą decyzji z dnia [...] marca 1997 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, lecz decyzja ta jest ostateczna i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Dopóki zaś decyzja ta nie została skutecznie podważona nie ma podstaw do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko z tego powodu, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wymieniona decyzję Wojewody K.-P. zaskarżyli do Sądu F. i J. W., wnosząc o jej uchylenie a także uchylenie decyzji organu I instancji albo o stwierdzenie, że decyzja z [...] października 1999 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa i nie może być uchylona z powodu upływu 5 lat od daty jej wydania. Skarżący podnieśli, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę organ administracyjny bada zgodność planu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czego w kontrolowanej sprawie nie zrobiono. Podnieśli następnie, iż zgodnie z przepisami budynek niski, o wysokości czterech kondygnacji, nie powinien przekroczyć 12 m wysokości, podczas gdy faktyczna wysokość budynku nr [...] przy ulicy [...] wynosi 17,80 m. Budynek ten, zdaniem skarżących, zamiast 4 kondygnacji posiada ich sześć, bowiem ze względu na sposób posadowienia kondygnację stanowi także piwnica, której posadzka jest ponad poziomem terenu, a także antresole zwiększające mieszkalne części budynku. Nadto skarżący zarzucili, że w toku postępowania wznowieniowego organ I instancji wadliwie posługiwał się kopiami dokumentów wykonanymi z dokumentów inwestora, następnie uwierzytelnionymi, co do których autentyczności i wiarygodności istnieją wątpliwości.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę oddalił. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym, w którym skarżący brali udział i przedstawili swoje uwagi co do przebiegu postępowania i wydanych decyzji. Uwagi skarżących sprowadzają się do zarzutu o niezgodności projektu budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno co do wysokości zaprojektowanego budynku jak i ilości jego kondygnacji. Zdaniem ich plan ten na obszarze objętym wnioskiem przewidywał zabudowę niską, której nie odpowiada przedmiotowy budynek. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ prowadzący tę sprawę był związany ustaleniami decyzji z dnia [...] marca 1997 r. ustalającej dla projektowanej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta jest ostateczna i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Przeprowadzenie kontroli zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu o pozwolenie na budowę miało na celu wyłącznie sprawdzenie, czy plan ten nie uległ zmianie i czy wobec tego decyzja z [...] marca 1997 r. o w.z. i z.t. nie wygasła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził następnie, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym powstała sporna inwestycja, przewidywał dla niego strefę zabudowy mieszkaniowej średniej intensywności a nie, jak podnoszą skarżący, zabudowę niską. Słuszne też są ustalenia Wojewody K.-P., że zaprojektowany budynek posiada cztery kondygnacje a nie - jak twierdzą skarżący - sześć. Zatwierdzony projekt budowlany spełnił więc wymóg odnośnie ilości kondygnacji wskazany w pkt 6.2 Koncepcji urbanistycznej stanowiącej część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] marca 1997 r., która przewidywała budowę budynków o 3 kondygnacjach z użytkowanym poddaszem. Sąd stwierdził też, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz. 46 ze zm.) piwnic i antresoli nie zalicza się do kondygnacji budynku. Sporny budynek został więc zaprojektowany zgodnie z przepisami i warunkami decyzji z dnia [...] marca 1997 r. o w.z. i z.t.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2006 r. zaskarżyli skargą kasacyjną J. i F. W. Zarzucili mu naruszenie przepisów art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c/, b/, c/ ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] października 1999 r. przez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo stwierdzenia niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami technicznymi wynikającymi z przepisów § 7, 3 pkt 12 i § 3 pkt 14 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Skarżący zarzucili też naruszenie art. 106 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przez niedopuszczenie z urzędu dowodów co do wysokości spornego budynku i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo stwierdzenia, że organy nie wyjaśniły rzeczywistej wysokości budynku, posadowienia posadzek piwnic w stosunku do terenu oraz obejścia przepisów o antresolach a także tolerowanie naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7 i 10 k.p.a. Wobec tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia na ich rzecz koszów postępowania za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/ ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ani przez wadliwą ich wykładnię, ani niewłaściwe zastosowanie. Nałożony tymi przepisami obowiązek sprawdzenia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy wykonywać w taki sposób, jak to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku. Wobec istnienia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 1997 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji organ udzielając pozwolenia na budowę jest nią związany (art. 34 ust. 1 pr. budowlanego) i dlatego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w tej decyzji. Ustalanie zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma to znaczenie, iż organ powinien też sprawdzić, czy plan ten nie uległ zmianie i wobec tego czy decyzja o w.z. i z.t. nie wygasła. Zaskarżona decyzja spełniła te wymogi. Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się w części do decyzji z [...] marca 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która jednak jest ostateczna, znajduje się w obrocie prawnym i nie jest przedmiotem kontroli obecnie prowadzonego postępowania. Wydana w dniu [...] października 1999 r. decyzja Prezydenta B. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest natomiast zgodna z warunkami wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] marca 1997 r. oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany przewidywał bowiem budowę budynku o 4 kondygnacjach, to jest składającego się z parteru, dwóch pięter i użytkowego poddasza. Jest to budynek uznany przepisem § 8 pkt 1 rozporządzenia MGPiB z 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46) za budynek niski. Trafnie też ustalił Sąd I instancji, iż składa się on z 4 kondygnacji, gdyż zarówno piwnica jak i antresole nie zaliczają się do kondygnacji (§ 3 pkt 14 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Nietrafny przy tym jest zarzut skarżących, iż część budynku określona w projekcie jako piwnica z powodu usytuowania posadzki ponad poziom terenu nie może być uznana za piwnicę. Przedmiotem postępowania nie jest ocena wybudowanego już budynku, lecz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...] października 1999 r. W projekcie tym posadzka piwnicy została usytuowana poniżej poziomu gruntu, czym został spełniony warunek do zaliczenia tej części budynku jako piwnicy z przepisu § 3 pkt 12 warunków technicznych. Wobec tego nieuzasadniony jest też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów art. 106 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez zaniechanie prowadzenia postępowania dowodowego co do rzeczywistej wysokości budynku oraz faktycznej wysokości terenu, na którym został on usytuowany, skoro kwestie te wynikają z projektu budowlanego i związanych z nim dokumentów. Podniesiony natomiast zarzut tolerowania przez Sąd I instancji niezastosowania przez organy administracyjne zasad postępowania wyrażonych w przepisach art. 7 i 10 § 1 k.p.a. jest gołosłowny i niczym nieuzasadniony.

Z tych względów na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.