Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 540/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 154 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi B. L. w przedmiocie niewykonania przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 4/19 zmienionego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2285/19 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 500,00 zł (pięćset złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego B. L. sumę pieniężną w kwocie 500,00 zł (pięćset złotych); IV. oddala skargę w pozostałej części; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz B. L. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

B. L. (dalej: Skarżący, Strona) zwrócił się 7 sierpnia 2018 r. (data wpływu do organu) do Wojewody Dolnośląskiego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Pismem z 28 listopada 2018 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w zakresie złożonego wniosku.

Wyrokiem z 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 4/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności (pkt I); stwierdził, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); umorzył postępowanie w sprawie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia (pkt III); dalej idącą skargę oddalił (pkt IV); zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt V). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2285/19 uchylił punkt III ww. wyroku WSA i zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do rozpatrzenia wniosku B. L. z dnia 7 sierpnia 2018 r. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 2 (dwóch) miesięcy licząc od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); oddalił skargę kasacyjną w pozostałej części oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,

Dnia 18 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył organowi prawomocne orzeczenie wraz z aktami.

Pismami z 25 marca 2020 r. organ zwrócił się do Strony o wskazanie konta bankowego z wszelkimi danymi potrzebnymi do dokonania przelewu.

W dniu 2 czerwca 2020 r. wpłynęło do organu pismo Strony z danymi rachunku na który należy przekazać zasądzone kwoty.

Dnia 17 sierpnia 2020 r. do organu wpłynęło wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 4/19 w pkt I, II I V jego sentencji oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2285/19 w pkt I jego sentencji.

Dnia 26 sierpnia 2020 r. do organu wpłynęła skarga Strony na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 4/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2285/19. Strona wniosła:

a) na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. zobowiązanie przez Sąd organu do niezwłocznego wykonania wyroków zgodnie z ich sentencją tzn. punktu V wyroku WSA we Wrocławiu (zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w wysokości 597,00 zł) oraz punktu I wyroku NSA uchylającego punkt III wyroku WSA we Wrocławiu (zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy);

b) na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 2 p.p.s.a. stwierdzenie przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności oraz iż ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

c) na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzenie przez Sąd organowi grzywny w wysokości 10.000 zł;

d) na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 26.425,05 zł;

e) na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. stwierdzenie uprawnienia Strony w postaci możliwości udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy pozwala na to charakter sprawy oraz okoliczności nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do jej stanu faktycznego i prawnego;

f) na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych;

g) na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Dodatkowo wniosła o pochylenie się nad kwestią poinformowania właściwych organów (wojewody Dolnośląskiego) oraz organów nad nim zwierzchnich o uchybieniach polegających na istotnych naruszeniach prawa i okolicznościach które mają wpływ na ich powstanie. Przypomnienie organowi, że jedynie przestrzeganie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego może złagodzić negatywny odbiór społeczny zaistniałej sytuacji.

Strona skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wyrok został wykonany w pkt V. Pismem z dnia 9 września 2020 r. zwrócono się do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju o wykonacie stosownego przelewu.

Pismem z dnia 16 września 2020 r. wystąpiono do Policji, ABW i Straży Granicznej o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt na terytorium RP Strony stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismem z dnia 16 września 2020 r. organ poinformował Stronę, że przewidywany termin zakończenia postępowania określa się na 16 grudnia 2020 r. oraz na podstawie art. 50 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) wezwał do uzupełnienia dokumentów w sprawie i dostarczenie w terminie 14 dni uwierzytelnionej kopii dowodu osobistego małżonki. Poinformował również o możliwości uzyskania stempla do paszportu potwierdzającego złożenie wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga częściowo zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wezwanie jest więc skierowane do organu, który ma wykonać wyrok, a nie do sądu.

Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018) środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594).

Cytowany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione.

W pierwszej kolejności należy odnotować, że w sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Strony z 17 sierpnia 2020 r., wzywające organ do wykonania wyroku, a tym samym rozpoznania jej wniosku. Bezspornie również wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny z 9 stycznia 2020 r. - uwzględniono skargę Strony na bezczynność organu w postępowaniu i zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku Strony o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 2 (dwóch) miesięcy licząc od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy.

Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy doręczony został organowi w dniu 18 marca 2020 r. (data na etykiecie organu). Od tego dnia zatem rozpoczął bieg termin 2 miesięcy do rozpatrzenia wniosku Strony. Tymczasem organ nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem w terminie wyznaczonym w jego punkcie 1. W myśl natomiast przepisu art. 35 § 5 k.p.a. do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do uznania, że takie okoliczności, które obiektywnie mogłyby wydłużyć czas załatwienia przez organ sprawy, zaistniały. Oceniając te okoliczności Sąd wziął pod uwagę wystąpienie na obszarze kraju zagrożenia epidemicznego oraz zapisy art. 15zzs ust. 10 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej ustawa z 2 marca 2020 r.). Jednakże wyłączywszy z okresu załatwienia sprawy wskazany przez ustawodawcę okres (od 31 marca 2020 r. do 24 maja 2020 r.) i tak organowi administracji publicznej trzeba postawić zarzut bezczynności. Brak jest bowiem przesłanek wskazujących, że w niniejszej sprawie organ podjął stosowne czynności we właściwym terminie. Wbrew twierdzeniu organu nie można uznać, że przyczyną niewykonania wyroku jest okoliczność, że organ musiał wystąpić do właściwych służb o informacje o Stronie oraz zobowiązać Stronę do przedłożenia dokumentów do sprawy. Nie negując wystąpienia przez organ do służb i takowej konieczności, czy też uzupełnienia materiału dowodowego, akta wskazują, że organ podjął te czynności dopiero 16 września 2020 r., a zatem prawie sześć miesięcy po otrzymaniu prawomocnego wyroku i akt sprawy.

Sąd podziela stanowisko, że w wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania aktu lub podjęcia czynności jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (Z. Żukowski, Glosa do postanowienia NSA z 12 maja 1998 r., IV SA 1317/96, OSP 1999/3, poz. 57). Wskazanie przez sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. terminu załatwienia sprawy jest elementem wyroku, zaś przepis art. 37 § 2 k.p.a. nie wyposaża organu w kompetencję do ingerowania i zmiany prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.

Wobec uznania bezczynności organu w wykonaniu wyroku Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł. Wymierzając na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. grzywnę w takiej kwocie Sąd miał na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz zawarty w niej też element represyjny, stanowiący w istocie "sankcję" za ignorowanie przez organ orzeczenia sądowego, jak też stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku i okoliczności, w jakich doszło do niezachowania tego terminu. Uwzględnił także, że jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że niewykonanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawa stanowi szczególnie istotne uchybienie w działaniu organu administracji, godzi bowiem w zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym w szczególności w zasadę praworządności zawartą w art. 7 k.p.a. oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a.

W ocenie Sądu, bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 in fine p.p.s.a.). Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę fakt, że mimo wskazanego przez NSA terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy, przez prawie 6 miesięcy organ nie podjął praktycznie jakiegokolwiek działania w kierunku wykonania wyroku. Nie można uznać za takie działanie wypłaty kwoty określonej w wyroku. Sedno sprawy dotyczyło bowiem rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt i pracę. Wydany w sprawie wyrok nie zmotywował organu. Pierwsze czynności zmierzające do rozpoznania wniosku Strony jakie organ podjął miały miejsce dopiero 16 września 2020 r., a więc po upływie prawie sześciu po otrzymaniu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, a ponadto organ poinformował Stronę o dalszym wydłużeniu terminu o kolejne 3 miesiące - do 16 grudnia 2020 r. Okoliczności te przesądzają o tym, że bezczynność Wojewody ma charakter rażący.

Na wniosek Strony, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (art. 154 § 7 p.p.s.a.) i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał Stronie sumę pieniężną w kwocie 500,00 zł. W ocenie Sądu kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych sprawy oraz standardu postępowania organu administracji pozostającego w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak zasadą demokratycznego państwa prawa i prawem do dobrej administracji. W przekonaniu Sądu zasądzona kwota z jednej strony stanowi adekwatną rekompensatę dla Strony za oczekiwanie na zakończenie jej sprawy, z drugiej zaś będzie stanowiła sankcję dla organu za niewykonanie wyroku. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt III sentencji wyroku, oddalając dalej idącą skargę w tym zakresie ponad kwotę przyznaną (pkt IV sentencji wyroku).

Dodatkowo, z uwagi na żądania sformułowane w skardze, tym miejscu należy przytoczyć treść przepisów art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a., stanowiących, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (§ 2) Wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie przez niego wyroku nie jest więc uzależnione od stwierdzenia rażącego charakteru bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania.

Zatem wobec braku prawem przyznanych kompetencji Sąd nie mógł na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. zobowiązać organu do niezwłocznego wykonania wyroków zgodnie z ich sentencją tzn. punktu V wyroku WSA we Wrocławiu (zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w wysokości 597,00 zł) oraz punktu I wyroku NSA uchylającego punkt III wyroku WSA we Wrocławiu (zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy) i dlatego Sąd oddalił skargę w tej części.

Na uwzględnienie nie zasługuje także żądanie skargi stwierdzenia uprawnienia Strony w postaci możliwości udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 154 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 tego przepisu (czyli niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazał NSA w wyroku z 16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2742/17 - w literaturze przedmiotu wskazuje się, że konstrukcja uprawnień orzeczniczych przewidzianych w art. 154 § 2 p.p.s.a. oznacza, iż orzeczenie przewidziane w tym przepisie może być wydane tylko w sprawie ze skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kiedy sąd administracyjny – stosownie do art. 146 § 2 p.p.s.a. – w wyroku, który nie został wykonany uznał uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisu prawa, albo kiedy sąd ten w wyroku wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a., a niewykonanym, uwzględnił skargę na bezczynność organów w powyższym zakresie art. 3 § 2 pkt 4 (zob. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 482). Podobnie uważa B. Dauter, który wskazuje, że w sprawach niewykonanego wyroku wydanego w trybie art. 149 p.p.s.a., w którym sąd uwzględnił skargę na bezczynność organu, przepis art. 154 § 2 p.p.s.a., może być stosowany, ale jedynie w zakresie wynikającym z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czyli w sprawach dotyczących innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (por. B. Dauter [w:] B Dauter, B Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu, 2009 r., s. 408). Należy tu przytoczyć pogląd z komentarza do art. 154 p.p.s.a. zawarty w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 5. wydanie zmienione i uzupełnione, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2017 s. 698, "za trafny należy uznać pogląd B. Dautera, że art. 154 § 2 p.p.s.a. może być stosowany wyłącznie w przypadkach merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach skarżącego - gdy sąd, uwzględniając wniosek strony w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (tj. w sprawach dotyczących innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej), może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa lub też w sprawach niewykonanego wyroku wydanego na podstawie art. 149 p.p.s.a., w którym sąd uwzględnił skargę na bezczynność organu w zakresie wynikającym z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] B Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016 r., s. 665). Dosyć podobnie twierdzi T. Woś, w: T. Woś (red.) H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 917. Takie same poglądy prezentowane są także w Komentarzu do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod. red. A. Skoczylasa i P. Szustakiewicza, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2016, art. 154 Nb 5. Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te podziela.

Natomiast skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczy przypadków objętych regulacją art. 154 § 2 p.p.s.a. i dlatego Sąd oddalił skargę w tej części.

Odnosząc się do wniosku Strony, będącego w istocie wnioskiem o wydanie na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a. postanowienia sygnalizacyjnego, Sąd zauważa, że powyższe orzeczenie ma charakter fakultatywny, jest wydawane tylko wówczas, gdy stwierdzone zostaną w toku postępowania istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie. W ocenie składu orzekającego, w niniejszej sprawie, nie zaszły podstawy do zastosowania procedury sygnalizacyjnej. W związku z powyższym, Sąd skargę w tym zakresie oddalił.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7 p.p.s.a. orzekł w punktach I, II, III i IV sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz. 265).