Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 191/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant St. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010r. sprawy ze skarg S.S., D.P., J.W., E.S., S.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi


UZASADNIENIE

Dnia [...] września 2009 r. Burmistrz [...] wydał decyzję o ustaleniu inwestycji celu publicznego nr [...] polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 7/5MW na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w P i, gmina [...].

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli Pan S.H., Pan J.W., Pan S.S., Pani E.S., Pani D.P. reprezentowani przez radcę prawnego T.B. .Przedmiotowej decyzji zarzucili naruszenie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościamipoprzez jego wadliwe zastosowanie, naruszenie art. 72 ust. l pkt 3 ustawy o udostępnianiuinformacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska orazocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 4 ust. 2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nieprawidłową wykładnię,rażące naruszenie art. 49 kpa poprzez pominięcie terminów wynikających z ww. przepisu i zawarciew ogłoszeniu o decyji pouczenia wprowadzającego w błąd, rażące naruszenie art. 7 kpa oraz art.8 kpa. Pełnomocnik odwołujących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odwołaniu w szczególności wskazano, iż budowa elektrowni wiatrowej nie jest inwestycją celu publicznego, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego inwestor powinien otrzymać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucono, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego została wywieszona w dniu 25 września 2009 r. przez sołtysa miejscowości P i dopiero od tej daty powinien rozpocząć się 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania. Pełnomocnik odwołujących wskazał, że jego mocodawcy jako właściciele nieruchomości położonych w pobliżu planowanej inwestycji mają status strony i przysługuje im prawo do wniesienia odwołania. W odwołaniu podniesiono także, że planowana inwestycja celu publicznego może znacząco wpływać na obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich, które może wynieść nawet kilkadziesiąt procent. Jako dowód do każdego odwołania dołączono opinie rzeczoznawcy majątkowego.

W dniu 30 października 2009 r. Pan S.H. złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, iż został pominięty w toku postępowania jako strona postępowania, podczas gdy brał udział w poprzednim postępowaniu zakończonym uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. Podniósł także, że decyzję wydano dla spółki jawnej, która nie jest osobą fizyczną ani prawną i nie może być stroną postępowania w rozumieniu art. 29 kpa. Zarzucił również, że budowa elektrowni wiatrowych nie jest inwestycją celu publicznego, nie wiadomo na jakim etapie postępowania zmieniono przedmiot postępowania na ustalenie inwestycji celu publicznego. Wskazał również, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i siedliskowa, do planowanej inwestycji nie wskazano trasy dróg dojazdowych.

Przekazując akta sprawy wraz z odwołaniami do Kolegium organ I instancji odniósł się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów wyjaśniając, że o wszczęciu postępowania, o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie zawiadomiono strony w drodze obwieszczenia, inwestora i właścicieli nieruchomości na której planowana jest inwestycja zawiadamiano natomiast na piśmie. W kwestii zmiany przedmiotu decyzji z warunków zabudowy na decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego organ I instancji wskazał, iż w decyzji z dnia [...].04. 09 r. uchylającej decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania Kolegium wskazało, że planowana inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej jest inwestycją celu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, że w toku postępowania odwoławczego pismem z dnia l grudnia 2009 r. Kolegium wezwało pełnomocnika odwołujących w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do wykazania interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa osób przez niego reprezentowanych w przedmiotowym postępowaniu.

Pismem z dnia 11 grudnia 2009 r. pełnomocnik odwołujących wskazał, że J.W. jest właścicielem działki nr [...] i [...], Pan S.H. jest właścicielem działek nr [...],[...],[...],[...], Pan S.S. - działki nr [...], Pani P.D. - działki nr [...],[...],[...],[...] oraz Pani E.S. działki nr [...],[...],[...],[...][...],[...]. Wskazał, iż zgodnie z oświadczeniami ww. osób działki znajdują się w odległościach ok. 200 m do 600 m od planowanej inwestycji. Wskazał, iż interes prawny ww. osób polega na tym, iż w przypadku wybudowania planowanych elektrowni spadnie wartość nieruchomości stanowiąca ich własność, co wynika z dołączonych do odwołań opinii rzeczoznawcy. Wskazał, że planowane inwestycje będą oddziaływały negatywnie w zakresie środowiskowym. Wobec pominięcia decyzji środowiskowej nie wiadomo jaki będzie zakres tego oddziaływania.

Jak wynika z akt sprawy inwestycja będąca w postaci budowy elektrowni wiatrowej na masztach o konstrukcji kratownicowej i wysokości 160 m z łopatą wirnika o długości 50 m o mocy do 7/5MW planowana jest na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości P , gmina [...]. Pierwotnie inwestor planował budowę czterech turbin wiatrowych, lecz w toku postępowania wniosek swój skorygował zmniejszając ilość turbin do trzech.

Turbina EW1 planowana jest przy granicy działki nr [...], turbina EW2 planowana jest na środkowej części działki nr [...], turbina EW3 planowana jest w południowej części działki nr [...] . Po analizie akt sprawy obejmujących także znajdujące się w aktach mapy sporządzone w skalach 1:1000 i 1: 1500 Kolegium stwierdziło, iż żadna z nieruchomości stanowiących własność odwołujących się, wskazanych w piśmie pełnomocnika nie znajduje się w obszarze możliwego oddziaływania planowanej inwestycji.

Inwestycja lokalizowana jest na terenach rolnych wykorzystywanych do uprawy polowej, najbliższe tereny zabudowane znajdują się poza strefą oddziaływania inwestycji w odległości 350 m.

W szczególności najbliżej turbiny planowanej na działkach nr [...] i [...] znajdują się działki nr [...] i [...], możliwy zasięg oddziaływania turbiny nie obejmuje tych działek, z kolei działka nr [...] położona jest w dalszej-odległości. Turbina planowana na działce nr [...] obszar możliwego oddziaływania wskazuje w granicach działek o nr [...],[...],[...]. Żadna z tych działek nie stanowi własności odwołujących się. Natomiast działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położone są w obszarze nie obejmującym możliwego oddziaływania planowanej inwestycji.

Tym samym brak jest bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją a sferą praw i obowiązków odwołujących się.

Realizacja planowanej inwestycji nie przyczyni się bowiem w jakimkolwiek stopniu do ograniczenia sposobu-wykonywania władztwa na nieruchomości skarżących.

Tym "samym należało uznać, że żaden z odwołujących się nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Jednocześnie w tym miejscu należy wskazać, że Kolegium w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, Prok. i Pr. 1999/10/40, Wokanda 1999/11/35, Baza Orzeczeń LEX nr 37956), zgodnie z którym stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., winno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § l pkt 3 k.p.a., nie zaś w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a.

W związku z powyższym w przypadku gdy organ odwoławczy, stwierdzi iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., winno umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § l pkt 3 k.p.aW tym stanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku umorzyło postępowanie w sprawie.

Skargę od powyższego orzeczenia wnieśli S.S., E.S., D.P., J.W., S.H., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika T.B. zarzucając naruszenie art.28kpa poprzez błędne uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie ma interesu prawnego w toczącym się postępowaniu, mimo, że z akt sprawy wynika przeciwnie, co doprowadziło do naruszenia art. 138 §1 pkt. 3 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie,

2. naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie,

3. naruszenie art. 107 § l i § 3 K.p.a. poprzez nie przytoczenie w uzasadnieniu wszystkich podstaw faktycznych, na których oparł się Organ II instancji, co doprowadziło do wydania decyzji wewnętrznie sprzecznej,

4. naruszenie art. 7 K.p.a poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz prowadzenie postępowania w sposób nieuwzględniający słusznego interesu obywateli,

5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa, oraz niepogłębiający świadomości i kultury prawnej obywateli.

W związku z powyższym zarzutami wniósł o:

1. Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

2. Zasądzenie kosztów postępowania

Pełnomocnik stron wskazał, że organ w zaskarżonej decyzji sam sobie zaprzecza. Na stronie drugiej uzasadnienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu przyznało, że stroną w takim postępowaniu jak niniejsze może być nie tylko osoba, która jest właścicielem nieruchomości, na której jest planowana inwestycja, stroną mogą być bowiem także, stosowanie do okoliczności, nawet właściciele nieruchomości leżących w pobliżu terenu, jeżeli planowana inwestycja będzie na nie oddziaływać. Stanowisko to jest powtórzeniem szeregu wyroków i uchwał NSA, cytowanych w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji. Pomimo tego stwierdzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w dalszej części uzasadnienia stwierdziło ,że turbiny nie znajdują się na działkach skarżącego oraz uczestników, a najbliższe działki są w odległości 350 metrów, co jest jedną z podstaw dla wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Pełnomocnik podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na dzień sporządzania zaskarżanej decyzji nie dysponowało żadną ekspertyzą, która mogłaby uzasadnić powyższe stwierdzenie, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w sferze oddziaływania inwestycji. Również w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie ma odwołania do jakichkolwiek obliczeń czy też ekspertyz, mogących uzasadnić takie stwierdzenie. Jedyną ekspertyzą według pełnomocnika znajdującą się w aktach sprawy jest opinia rzeczoznawcy majątkowego, która nie pozostawiła żadnych wątpliwości, co do ewidentnego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wartość nieruchomości skarżących. Wobec nieistnienia decyzji o oddziaływaniu środowiskowym planowanej inwestycji, powyższe stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu pozostaje gołosłownym. Trudno również uznać, że stanowisko takie znajduje uzasadnienie w zasadach logicznego myślenia lub doświadczenia życiowego. Oczywistym jest, że postawienie trzech, rekordowo wysokich elektrowni wiatrowych wpływa negatywnie na wartość nieruchomości.

Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że planowane elektrownie wiatrowe będą największymi tego typu elektrowniami w Polsce, a ich wysokość wynosić będzie do 210 metrów. Powyższych okoliczności Organ II instancji w swojej decyzji nie uwzględnił.

Zdaniem pełnomocnika Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło przy orzekaniu przedłożoną przez skarżącego opinię rzeczoznawcy majątkowego, z której jasno wynika interes prawny skarżącego. Na str. 11 tejże opinii (w aktach sprawy) rzeczoznawca wyraźnie i wprost wykazuje, że realizacja projektowanych we wsi P elektrowni wiatrowych stanowi ingerencję w walory krajobrazowe nieruchomości położonych do l km od planowanej lokalizacji wiatraków, co skutkuje zmniejszeniem wartości rynkowej pobliskich nieruchomości mieszkaniowych (ubytek może wynosić od kilku do kilkudziesięciu procent wartości). Powyższe działania Organu II instancji stanowi w ocenie pełnomocnika skarżących oczywiste naruszenie art. 77 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Fakt, że Organ II instancji wydał decyzję wewnętrznie sprzeczną, nieuwzględniającą całości materiału zebranego w sprawie, nie odnoszącą się w żaden sposób do argumentacji przytoczonej przez stronę i nieuwzględniającej uzasadnionego interesu prawnego obywateli w oczywisty sposób narusza nie tylko art. 7 K.p.a. ale również art. 8 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odnosząc się do wyżej wymienionych zarzutów zawartych w skardze stwierdził, iż są one bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem organu II instancji skarżący nie wykazali interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym.

Powyższe nie mogło zostać uwzględnione, bowiem mając na uwadze liczne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz po analizie akt sprawy obejmujących znajdujące się w aktach sprawy również mapy sporządzone w skalach 1:1000 i 1: 1500, jednoznacznie można było stwierdzić, że nieruchomości stanowiące własność odwołujących się, nie znajdowały się w obszarze możliwego oddziaływania planowanej inwestycji. Powyższe zostało szczegółowo opisane wraz ze wskazaniem numerów działek w uzasadnieniu decyzji Kolegium. Tym samym brak było bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją, a sferą praw i obowiązków odwołujących się.

W kwestii zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia przedstawionej przez pełnomocnika strony opinii rzeczoznawcy majątkowego, z której jasno wynika interes skarżących, należy wskazać, iż jest to opinia bardzo ogólna, lakoniczna, w której dopiero na ostatniej stronie biegły jednym zdaniem zawiera twierdzenie, że planowana inwestycja stanowi ingerencję w walory krajobrazowe nieruchomości położonych do l km od planowanej lokalizacji wiatraków. Trudno uznać za wiarygodne powyższe twierdzenie, bowiem z przedstawionej opinii w żaden sposób to nie wynika, opinia nawet nie zawiera wskazania numerów działek, których właścicielami są skarżący. Ponadto zawiera ona jedynie bardzo ogólne sformułowania, w żaden sposób nie poparte jakimikolwiek ekspertyzami.

Odnośnie natomiast pozostałych zarzutów skarżących dotyczących nie rozpatrzenia w pełni całego materiału dowodowego, należy wskazać, iż pierwszym etapem postępowania odwoławczego jest etap badania formalnego, nazywany również postępowaniem wstępnym. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Stąd też należało w pierwszej kolejności zbadać wymogi formalne odwołania. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga bowiem wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. W przedmiotowym postępowaniu żaden z odwołujących nie miał przymiotu strony, stąd też postępowanie to należało umorzyć w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § l pkt 3 k.p.a., nie zaś w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skargi na zasługują na uwzględnienie. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 ww. ustawy, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z tym przepisem, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosi strona w skardze.

Analiza przepisów k.p.a. pozwala wyróżnić dwie kategorie podmiotów postępowania, którym przysługuje legitymacja odwoławcza, rozumiana jako prawo do wniesienia odwołania. Są nimi: strona (strony) postępowania oraz podmiot (podmioty) na prawach strony.

Legalna definicja strony postępowania administracyjnego zawarta została w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.).W myśl tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Problematyka dotycząca kręgu podmiotów, które mogą domagać się ochrony swego interesu prawnego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy terenów należących do innych osób jest przedmiotem obszernego orzecznictwa sądowego. W orzecznictwie tym przyjmuje się, że stronami takiego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy tak właściciele nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji jak i właściciele nieruchomości położonych w pobliżu takiego terenu, jeżeli planowane zamierzenie oddziaływuje na obszar tych nieruchomości. Chodzi przy tym o takie oddziaływanie inwestycji, które wpływa na zakres i sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich, a tym samym na możliwość korzystania z chronionych prawem uprawnień właścicielskich (por. uchwała pięciu sędziów NSA z 25.IX.1995 r. - ONSA z 1995 r. Nr 4 póz. 154, uchwała siedmiu sędziów NSA z 28.Y.2001 r. - ONSA z 2001 r. Nr 4 póz. 146, wyrok NSA z 29.VI.2001 r. sygn. IV SA 594/99 - Lex nr 54166, wyrok NSA z 8.DC.2004 r. sygn. OSK 394/04 Lex nr 160631).

W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter. Badanie, czy dany podmiot legitymuje się przymiotem strony, musi odbywać się poprzez dokonanie przez organ administracji publicznej oceny, w jakim stopniu planowana inwestycja będzie oddziaływać na istniejącą już zabudowę. Tym samym legitymowanie się interesem prawnym w prowadzonym postępowaniu uzależnione jest od wykazania, że określony podmiot jest właścicielem działki, na którą oddziaływuje planowana inwestycja. W uznaniu sądu administracyjnego organy administracyjne w sposób dostateczny wyjaśniły, czy planowana lokalizacja inwestycji celu publicznego nie będzie miała wpływu na nieruchomości skarżących. O ile nie ma ekspertyzy sporządzonej na potrzeby tegoż postępowania, gdyż z przepisów prawa na etapie postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego takiej ekspertyzy być nie musi, to nie ma racji skarżący, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w uzasadnieniu do konkretnych wyliczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że na podstawie akt administracyjnych wiadomo, że planowana lokalizacja wiatraków nie będzie oddziaływać na nieruchomości skarżących. Sąd zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących w aktach sprawy znajduje się decyzja Burmistrza [...] z [...] listopada 2009 roku ostateczna z dniem [...] grudnia 2009 roku o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W decyzji tej powołano się na raport środowiskowy. Z tej decyzji wynika, że nieruchomości skarżących leżą poza oddziaływaniem przedmiotowych wiatraków. W toku postępowania administracyjnego ,w którym zapadła ta decyzja została przeprowadzona ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko na podstawie raportu oddziaływania na środowisko oraz aneksu do tego raportu, w wyniku której stwierdzono, iż inwestor wybrał do realizacji wariant najmniej uciążliwy dla środowiska. Z przedstawionych obliczeń wynika, że emisja hałasu wykracza poza tereny należące do inwestora w minimalnym zakresie. Tereny te oraz tereny sąsiednie w chwili obecnej są terenami rolnymi wykorzystywanymi do upraw polowych (łąki, tereny zalesione, nieużytki),czyli tereny dla których nie ma określonych dopuszczalnych poziomów hałasu. W wyznaczonej na mapie sytuacyjno—wysokościowej, strefie możliwego oddziaływania hałasu (45dB)znajdują się obiekty kubaturowe stanowiące własność inwestora, które według oświadczenia wnioskodawcy nie są budynkami mieszkalnymi przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Najbliższe tereny zabudowane znajdujące się poza sferą oddziaływania inwestycji zlokalizowane są w odległości ok.350 metrów od elektrowni. Teren, na którym zlokalizowana ma być inwestycja nie znajduje się na trasie przelotu ptactwa wędrownego, jak również nie występują w tym terenie żadne miejsca lęgowe ptactwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem niniejszego odwołania nie przywołało tejże decyzji, niemniej powołało się na akta sprawy a wywiedzenie przez Kolegium braku oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżących zostało potwierdzone argumentami z decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia(k.65 akt administracyjnych). Do tej decyzji pełnomocnik skarżących się nie odniósł, chociaż znajdowała się w aktach administracyjnych.

Natomiast fakt ewentualnego spadku wartości nieruchomości skarżących na skutek realizacji inwestycji nie stanowi interesu prawnego tylko faktyczny. W wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 1995 r., I SA 1326/93, Glosa 1996, nr 1, s. 5 z glosą I. Lipowicz i A. Agopszowicza przyjęto, że: "Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku". Tym samym przedstawiona przez skarżących prywatna opinia sporządzona przez biegłego rzeczoznawcę nie okazała się przydatna dla wykazania interesu prawnego.

Rację więc ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż w przedmiotowym postępowaniu żaden z odwołujących nie miał przymiotu strony, stąd też postępowanie to należało umorzyć w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § l pkt 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ppsa orzeczono o oddaleniu skarg.

MZ