Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1879/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pkt 1c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.18, art. 47 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji uchyla zaskarżone orzeczenie


UZASADNIENIE

Pan A. K. został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwanej dalej RKL) przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Policji.

W dniu [...]04.2018 r. RKL w [...] wydała w sprawie orzeczenie [...] uznając badanego za niezdolnego do podjęcia służby w Policji.

A.K. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych-Składu Orzekającego w [...] ( zwanej dalej SOCKL), która orzeczeniem z dnia [...] lipca 2018r. uchyliła skarżone orzeczenie, rozpoznała u badanego :

1. Obustronny niedosłuch dla tonów wysokich § 20 pkt 2 rub, [...]

2. Skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa § 28 pkt l rub. [...]

3. Stan po artroskopii prawego stawu kolanowego (w wywiadzie) bez §

4. Nieprawidłowa glikemia na czczo

i uznała go za niezdolnego do służby w Policji

W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący został zaproszony na badanie komisyjne do siedziby SOCKL na dzień [...].07.2018 r. W dniu orzekania wykonano audiogram, odbyła się konsultacja laryngologiczna oraz badanie przez członków komisji lekarskiej. Konsultujący dla potrzeb SOCKL laryngolog stwierdził : skrzywienie przegrody nosa, poza tym badanie w normie, słuch - obustronny niedosłuch odbiorczy. UP do 50dB, UL do 55dB. Ponadto wykonano badanie morfologii krwi oraz poziomu glukozy na czczo -n3mg/dl i po posiłku-126 mg/d! Laboratoria Medyczne [...], Medyczne Laboratorium Diagnostyczne [....], ul. [...] (pełna treść badań i konsultacji w dokumentacji). Podczas badania podmiotowego orzekany poinformował komisję, że w 1992 r. lub w 1993 r. doznał urazu akustycznego podczas testowania amunicji. Z tego powodu był hospitalizowany w Wojskowym Instytucie Medycznym przy ulicy [...] w [...]. Od tego czasu nie leczył się laryngologicznie. Od czasu urazu ma pisk w uszach. Ponadto ok. 2 - 3 lata temu przeszedł zabieg artroskopii prawego stawu kolanowego, orzekany nie pamiętał dokładnie z jakiego powodu był wykonany, prawdopodobnie było to uszkodzenie łąkotki. W badaniu przedmiotowym prawego stawu kolanowego nie stwierdzono ograniczenia zakresu ruchomości stawu ani objawów niestabilności. Podczas czynnych ruchów :zginania i prostowania kolana wyczuwalne było w stawie rzepkowo - udowym nieznaczne tarcie powierzchni stawowych. Stwierdzono blizny po artroskopii w miejscach typowych. Ponadto w prawym podbrzuszu stwierdzono bliznę po usunięciu wyrostka robaczkowego, a w lewej pachwinie bliznę po operacji przepukliny.

W ocenie SOCKL nieznaczne odchylenia od normy w badaniu morfologii krwi wykonanym dla potrzeb komisji nie stanowią przeciwwskazania do podjęcia służby w Policji. Stwierdzona w badaniach nieprawidłowa glikemia na czczo również w ocenie komisji nie stanowi przeciwwskazania do podjęcia służby. Jednocześnie podkreślono, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie zajmują się diagnostyką dla celów terapeutycznych orzekanych. Odnośnie podnoszonych przez orzekanego w odwołaniu problemów dotyczących metod badania słuchu i własnej oceny wyniku badania audiometrycznego wykonanego dla RKL w [...] stwierdzono, że przedstawiona przez orzekanego "instrukcja" jest nadinterpretacją szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do § 20 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 20l4r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014 r. poz. 1898). Do § 20 pkt 2 brak jest jakichkolwiek szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności.

Równocześnie podkreślono, że stwierdzenie u kandydata obustronnego niedosłuchu dla tonów wysokich jednoznacznie dyskwalifikuje go z możliwości ubiegania się o przyjęcie do służby.

Od powyższego orzeczenia skargę do tut. Sadu wywiódł A. K..

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to § 20 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19.12.2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U, z 2014 r., poz. 1898, dalej: "załącznik do rozporządzenia z dnia 19.12.2014 r.) poprzez jego błędną wykładnię,

b. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 107 § 1 pkt 8) ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art, 4 ustawy z dnia 28.11.2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. tj. z 2018 r., poz. 481 ze zm., dalej: "u.k.l.") w zw. z art 18 ust. 1 i 4 u.k.1. w zw. z § 2 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19.12.2014 r. w sprawie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U., poz. 1894) w zw. z § 3 ust 2 tegoż rozporządzenia poprzez wydanie orzeczenia przez CKL bez powołania się w tymże orzeczeniu na upoważnienie od przewodniczącego CKL lub jego zastępcy, jak też podpisywanie pism w toku postępowania bez powołania się na upoważnienie przewodniczącego CBG., podczas gdy skład orzekający komisji lekarskiej (w tym jego przewodniczącego) wyznacza przewodniczący lub zastępca przewodniczącego CKL, a wyznaczenie to (upoważnienie) powinno znajdować się w aktach sprawy, zaś pisma w toku postępowania przed składem orzekającym CKL przewodniczący tegoż składu powinien podpisywać ze wskazaniem na upoważnienie przewodniczącego CKL, co w konsekwencji doprowadziło do nieważności postępowania z art. 156 § 1 pkt 1) k.p.a., gdyż zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości; art. 20 u.k.l. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8) k.p.a. w zw. z art 4 u.k.l. poprzez niewskazanie w treści zaskarżonego orzeczenia, jak również poprzedzającego go orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych (dalej: "komisja rejonowa"), czy lekarze wydający orzeczenie dysponują jakimikolwiek specjalnościami, podczas gdy członkiem komisji lekarskiej może być jedynie lekarz posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie chorób wewnętrznych, chirurgu, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngolog lub neurochirurgii, co w konsekwencji doprowadziło do nieważności postępowania z art. 156 § § pkt 1) k.p.a., gdyż zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości; art. 107 § 1 pkt 8) k.p.a. poprzez zamieszenie pod treścią zaskarżonego orzeczenia podpisu jedynie jednego członka CKL, podczas gdy pod orzeczeniem powinny zostać złożone podpisy wszystkich członków komisji uczestniczących w wydaniu orzeczenia co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § § pkt 1) k.p.a., gdyż zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości; art. 39 ust. 5 w zw. z art. 4 u.k.l w zw. z art 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, godzące w zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz przekonywania, podczas gdy prawidłowe uzasadnienie orzeczenia powinno być szczegółowe i umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny; art. 47 ust 1 pkt 2) u.k.l. w zw. z art 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP poprzez wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego, podczas gdy wady uzasadnienia orzeczenia organu I instancji uniemożliwiały kontrolę instancyjną tegoż orzeczenia, co czyniło koniecznym wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasatoryjnego, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rozpatrzenia sprawy przed organem I instancji; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 4 u.k.l. w zw. 2 art. 60 Konstytucji RP poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzeniu kompletnego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym odstąpienie od wyjaśnienia rozbieżności wynikających z wyników badania audiometrycznego z dnia [...].04.2018 r. (k. 11 akt CKL) i wyników badania przeprowadzonego przez CKL dnia [...].07.2018 r. (k. 20 akt CKL), co spowodowało naruszenie prawa skarżącego do dostępu do służby publicznej;

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia go poprzedzającego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenia go poprzedzającego;

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno ono zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.

Wobec najdalej idącego zarzutu skargi, formułującego wątpliwości co do prawidłowego powołania Komisji, która wydała skarżone orzeczenie, zbadanie tej materii stanowiło istotę niniejszej sprawy.

Jak stanowi art.18 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Centralną Komisją Lekarską kieruje jej przewodniczący, który tak jak członkowie Komisji jest wyznaczany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Siedzibą Organu jest [...] ale sprawy mogą rozpatrywać także składy orzekające działające poza w/w siedzibą.

Bardziej szczegółowe regulacje, odnoszące się do funkcjonowania Komisji i składów orzekających, zawiera Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014 r. w sprawie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Paragraf 2 tego aktu stanowi, że komisje lekarskie orzekają w składach orzekających komisji lekarskich, zaś składy te, i ich przewodniczących wyznaczają - przewodniczący lub zastępca przewodniczącego komisji lekarskiej.

Jak wynika z treści w/przywołanego przepisu każdy skład orzekający, musi być wyznaczony przez przewodniczącego Komisji lub jego zastępcę. Ta czynność należy bowiem do wyłącznych prerogatyw w/w organów. Z powyższego płynie więc wniosek, iż tylko taki skład orzekający ma prawo rozpoznawać sprawy i wydawać orzeczenia, który został powołany zgodnie z regulacją § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014 r. w sprawie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W przeciwnym razie nie przysługiwałby mu przymiot "składu orzekającego" a więc również nie przysługiwałoby prawo do wydawania orzeczeń.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy podkreślić należało, iż w aktach administracyjnych przesłanych przez organ do Sądu, brak jest dowodu na powołanie składu orzekającego wydającego skarżone rozstrzygnięcie. Wobec powyższego braku, zarządzeniem sędziego referenta zobowiązano pełnomocnika organu do wyjaśnienia tego, w jakim trybie powołano skład orzekający w niniejszej sprawie, oraz zobowiązano go do złożenia do akt stosownego dokumentu obrazującego ową czynność. W reakcji na powyższe zarządzenie do tut. Sądu nie dotarł jednak żaden dokument powołania składu orzekającego w sprawie skarżącego. Pełnomocnik organu ograniczył się zaś jedynie do przywołania przepisów prawa regulujących omawianą materię.

W świetle powyższego, w sprawie niniejszej pojawiły się nieusunięte przez organ wątpliwości co do tego, czy skład orzekający który wydał skarżone orzeczenie, został powołany w sposób prawidłowy – zgodny z wymogami § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014 r. w sprawie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Skoro zaś wyłącznie skład powołany zgodnie z powyższą regulacją, mógł wydać skutecznie wiążące rozstrzygnięcie, to wobec braku udowodnienia przez organ powyższej kwestii, nie sposób było ustalić, czy badane wskutek wniesionej skargi orzeczenie, posiada w ogóle przymiot orzeczenia Komisji Lekarskiej.

Powyższa nieusunięta przez organ wątpliwość, zmuszała tut. Sąd do tego, aby owo wątpliwe rozstrzygnięcie wyeliminować z obrotu prawnego.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do usunięcia wątpliwości opisanej w niniejszym uzasadnieniu.

Na marginesie dodać należało, iż na obecnym etapie postępowania, wobec w/stwierdzonych wątpliwości co do istnienia skarżonego orzeczenia, Sąd administracyjny nie mógł wypowiadać się co do merytorycznej poprawności samego rozstrzygnięcia, gdyż byłoby to przedwczesne.