Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 508/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie wymierzenia wyżej wymienionej Spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie [...] nr [...] w lokalu [...] w J., tj. poza kasynem gry.

Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji strona skarżąca zawnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając swe stanowisko wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczyła, że na dzień [...] października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne

w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł. Wobec Spółki toczy się szereg postępowań

w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Podała, że z uwagi na wysokość kwoty już uiszczonych kar grozi jej utrata płynności finansowej, a to z kolei może skutkować groźbą upadłości Spółki, czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Obecnie ponosi duże straty nie tyko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Zdaniem Spółki w przesłankach wynikających z art. 61 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), chodzi nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę w tym także szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania

w sądzie. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na postanowienia wydane przez sądy administracyjne, którymi wstrzymano wykonanie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Artykuł 61 § 1 P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jaki mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powyżej wskazanym przepisie.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.

Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (post. NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że

w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (post. NSA z dnia 4.10.2010 r.,

o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku koniecznym jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jakim jest

w niniejszej sprawie A Sp. z o.o. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych strona wnioskująca nie przedłożyła. Strona wnioskująca skupiła się na wskazaniu łącznej wartości kar, jakie uiściła tytułem wymierzonych kar pieniężnych. Wprawdzie dołączyła do skargi takie dokumenty jak: listę księgowań na kontach analitycznych za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 października 2015 r.; rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. i 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r.; listę zapisów kasowych/bankowych–Rejestr od 20 stycznia 2012 r. do 9 grudnia 2014 r.; listę księgowań na kontach syntetycznych za okres od 11 grudnia do 31 grudnia 2014 r., od 1 stycznia do 13 kwietnia 2015 r. To jednak na podstawie tych dokumentów, jak i argumentacji Spółki, Sąd nie jest w stanie ustalić, jakie negatywne następstwa może spowodować dla niej wykonanie decyzji o nałożeniu kary. W szczególności nie uprawdopodobniono, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło w jej przypadku spowodować okoliczności określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedłożono żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnego stanu majątkowego Spółki oraz wysokości uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności np. bilansów księgowych, deklaracji podatkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych. Wprawdzie członek zarządu Spółki złożył oświadczenie, że na dzień [...] października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł, to jednak Spółka nie przedłożyła odpowiednich dokumentów przedstawiających jej dochody w tym okresie. Dokumenty obrazujące obrót na rachunkach nie dają realnej informacji o kondycji Spółki. Brak także informacji o jej dochodach za okres 2012-2015, którego dotyczy oświadczenie o kwocie za zapłacone kary pieniężne. W tej sytuacji nie jest możliwe ustalenie relacji pomiędzy kwotą za uiszczone kary - do dochodów Spółki.

Spółka nie wykazała, ale też nie uprawdopodobniła, że poprzez zapłatę kwoty 12 000 zł utraci płynność finansową, a jej sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może stać się niewypłacalna. Powyżej wskazane okoliczności uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Końcowo wyjaśnić należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.