Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1903/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 115 a ust. 1, art. 115 a ust. 3, art. 115 a ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), sędzia WSA Wojciech Rowiński, Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi PHU [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczalnych poziomów hałasu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] z siedzibą w [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie określenia dla [...] dopuszczalnych poziomów hałasu z obiektu myjni samochodowej przy ul. [...], [...], przy zastosowaniu wskaźnika hałasu LAeq D w odniesieniu do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, zgodnie z ustaleniami przeprowadzonymi

w ramach czynności kontrolnych, w wysokości LAeq D – 55dB dla pory dnia

(600 – 2200).

Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wystąpił do Starosty [...] z pismem z dnia [...] listopada 2018 r. stwierdzającym, iż w dniach od

7 do 10 sierpnia 2018 r. przeprowadzono interwencyjne, ciągłe pomiary hałasu emitowanego do środowiska pochodzące z samoobsługowej myjni samochodowej zlokalizowanej w [...] na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...], należącej do E. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: [...], ul. [...], [...]. W ramach czynności kontrolnych ustalono, że posesja, na której zlokalizowany został punkt pomiarowy, położona jest na terenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej. Punkt pomiarowy został zlokalizowany na posesji mieszczącej się przy ul. [...] w [...]. Wykonane pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnych wartości emisji hałasu (pomiar 7 września 2018 r. - 58,8 dB, przekroczenie o 3,8 dB; pomiar 8 września 2018 r. - 57,1 dB, przekroczenie o 2,1 dB; pomiar 9 września 2018 r. - 58,2 dB, przekroczenie o 3,2 dB) dla terenów usługowo-mieszkaniowych, przy dopuszczalnej wartości emisji hałasu dla terenów usługowo-mieszkaniowych wynikającej z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) wynoszącej: L AeqD- 55db.

Kopia protokołu nr [...] z ww. pomiarów wraz ze sprawozdaniem

nr [...] z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, tj. hałasu pochodzącego z mycia samochodów, została przesłana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do Starosty [...]. Na tej podstawie w dniu 26 listopada 2018 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu

W piśmie z dnia 1 grudnia 2018r., skierowanym do Delegatury WIOŚ

w [...], E. K., w odpowiedzi na zarządzenie pokontrolne, wyjaśniła podjęte działania oraz wniosła o wyjaśnienie, dlaczego w sprawie nie przyjęto norm emitowanego hałasu takich jak dla dróg i obiektów przy tych drogach, tj. w wysokości 65 dB i 56 dB, jak również dlaczego pomiary były wykonywane na wysokości 4 m

(a nie 1,5m – 2 m) skoro między posesją przy ul, [...] a myjnią jest teren niezbudowany. Jednocześnie w piśmie tym wyjaśniono, że zostały podjęte rozmowy z [...] w sprawie wygrodzenia działki od strony posesji przy ul. [...] i postawienia na granicy działki ekranów.

W piśmie z dnia 6 grudnia 2018 r., skierowanym do Wydziału [...] Starostwa Powiatu [...], E. K. wyjaśniła z kolei, że po stwierdzeniu przekroczenia norm hałasu w porze nocnej wyeliminowała mycie samochodów w porze nocnej i wykonała podwyższenie ogrodzenia z 0,9 m do wysokości 2,0 m., co zapewniło ograniczenie hałasu do poziomu obowiązujących norm. Po zaprojektowaniu zmian w instalacji elektrycznej światło na stanowiskach myjni będzie automatycznie wygaszane o godz. 22.00

i włączane o godz. 6.00, co praktycznie uniemożliwi mycie samochodów w porze nocnej. Brane jest również pod uwagę ogrodzenie myjni lub postawienie ekranów na granicy działki [...], z drugiej strony ulicy [...] na długości posesji [...]. Postawione ekrany zdecydowanie obniżą poziom hałasu z myjni i wtedy dopiero zostanie rozważona możliwość powrotu do systemu całodobowego, który funkcjonuje na pozostałych myjniach [...].

W odpowiedzi na pismo E. K. z dnia 1 grudnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, wskazując na treść notatki służbowej Laboratorium WIOŚ w [...] z dnia [...] stycznia 2019r. w sprawie wykonanych pomiarów hałasu w związku z prowadzoną działalnością samoobsługowej myjni samochodów w [...] należącej do [...] wskazał, że pomiary hałasu zostały przeprowadzone prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542 ze. zm.) – w tym z załącznikiem 7 dot. metodyki referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego, na którą Laboratorium w [...] posiada akredytację [...]. Organ wyjaśnił przy tym, że ocenę akustyczną na terenach zabudowanych wykonuje się zawsze na wysokości 4 m (±0,2m) nad powierzchnią terenu, zaś punkt pomiarowy został posadowiony w miejscu o największym oddziaływaniu na hałas pochodzący z ww. myjni samochodowej, zgodnie z wymaganiami zawartymi w ww. rozporządzeniu, tj. punktem B określającym kryteria lokalizacji punktów pomiarowych. Organ w swej odpowiedzi na pismo strony dodał również, że podczas dokonywania analizy akustycznej były eliminowane wszystkie źródła hałasu niepochodzące z myjni.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzono, że punkt pomiarowy został zlokalizowany na terenie chronionym, zabudowanym i na wysokości 4 m

o największym oddziaływaniu na hałas z ww. firmy, tj. na posesji przy

ul. [...]

Po przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, decyzją nr [...], z dnia

[...] lutego 2019 r. Starosta [...] orzekł o ustaleniu dla [...], ul. [...], [...], dopuszczalnego poziomu hałasu, z obiektu myjni samochodowej przy ul. [...], [...], przy zastosowaniu wskaźnika hałasu L Aeq d w odniesieniu do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową-usługową, zgodnie z ustaleniami przeprowadzonymi w ramach czynności kontrolnych, w wysokości: L Aeq d - 55 dB dla pory dnia (600 - 2200).

Pismem z dnia 18 marca 2019 r. [...] odwołała się od ww. decyzji Starosty [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium opisało dotychczasowy stan faktyczny oraz przytoczyło i wyjaśniło istotę przepisów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie Kolegium wyjaśniło, że podstawowym materiałem dowodowym uzasadniającym wydanie przez Starostę [...] zaskarżonej decyzji było "Sprawozdanie nr [...] z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego

z instalacji lub urządzeń" wykonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], Laboratorium, Pracowania w [...] z dnia [...] października 2018 r., szczegółowo omawiając treść tych pomiarów oraz metodykę ich wykonania, jak również płynące z tego dokumentu wnioski odnośnie do kwestii przekroczenia poziomu dopuszczalnego hałasu. Organ odwoławczy, powołując się jednocześnie na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity: Dz.U. z 2014r., poz. 112) wskazał, że dla terenów mieszkaniowo-usługowych

w porze dnia dopuszczalny poziom hałasu nie może przekroczyć 55 dB, podczas gdy z przeprowadzonych pomiarów wynikało, iż poziom ten został przekroczony średnio o 2,93 dB + 1dB, co obligowało Starostę [...] do wydania zaskarżonej decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium uznało je za nietrafne, stwierdzając jednocześnie, że pomiary dopuszczalnego hałasu wykonane były na terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla której dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia nie może przekroczyć 55dB, a nie na terenie "drogi lub innych linii kolejowych", dla których dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia nie może przekroczyć 65dB, stąd właściwie została zastosowana wartość dopuszczalnego poziomu hałasu w wysokości 55dB. Organ II instancji dodał nadto, że wbrew zawartym w odwołaniu twierdzeniom przedmiotowego terenu nie można było określić jako terenu aktywności gospodarczej i usług, bowiem jednoznacznie został on określony zarówno przez Starostę [...], jako wykonującego pomiary dopuszczalnego hałasu, jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej i okoliczność ta została również potwierdzona przez skład orzekający na podstawie dostępnej w internecie mapy rejonu ulic [...] i [...]. Ponadto właściwie został zlokalizowany punkt pomiarowy na terenie zabudowanym, dla którego ww. rozporządzenie Ministra Środowiska przewiduje lokalizację punktu pomiarowego na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji (v. np. Zał. 7B, ust. 2, pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia). Kolegium oceniło przy tym, że fakt,

iż fragment terenu pomiędzy myjnią a terenem, na którym dokonano pomiarów jest niezabudowany, nie ma dla sprawy znaczenia, ponieważ przepisy

ww. rozporządzenia Ministra Środowiska odnoszą się do jednostki terenu znacznie większego niż wspomniany przez skarżącą teren pomiędzy myjnią i terenem chronionym, a pomiary dopuszczalnego hałasu dokonuje się na podstawie obowiązujących przepisów, a nie tych, które zdaniem skarżącej powinny obowiązywać.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia

24 kwietnia 2019 r. skargę wywiodła E. K., zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu niespójność z ogólnymi założeniami ochrony środowiska naturalnego. Skarżąca wskazała, że prowadzona przez jej firmę myjnia samochodowa usytuowana jest na terenie, na którym funkcjonują również: bazy TIR-ów, stacja benzynowa, tabor samochodowy [...], składnica złomu oraz lądowisko helikopterów sanitarnych. Ponadto teren ten jest otoczony ruchliwą drogą wojewódzką i drogą wewnętrzną, a generowany na nim ruch ma – zdaniem skarżącej – powodować hałas znacznie przekraczający 100 dB. Skarżąca podkreśliła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż podczas pomiaru hałasu zostały wyeliminowane wszystkie źródła niepochodzące z myjni, ponieważ – w jej opinii – przy tak dużym całodobowym natężeniu ruchu oraz prac, np. składnicy złomu, nie ma okresów kompletnej ciszy poza pracą myjni. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, że posesja przy [...] nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie myjni, lecz znajduje się po drugiej stronie ul. [...] w stosunku do terenu bazy, na której znajduje się myjnia. Podtrzymała przy tym argumentację, że dla terenów mieszkaniowo-usługowych położonych przy drogach lub liniach kolejowych powinien zostać przyjęty dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 65 dB w porze dnia, a nie 55 dB, jak ustalił to Starosta [...].

Wziąwszy pod uwagę powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę wydanych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało podniesione w niej zarzuty za nietrafne i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli badają, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne referowanie. Odnośnie zaś do kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – Sąd doszedł do przekonania, że skarga E. K. jest niezasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały bowiem na uwzględnienie, a Sąd, działając z urzędu, nie stwierdził istnienia wad postępowania, które winny skutkować usunięciem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, tym bardziej, że stanowisko organów obu instancji zasługuje na aprobatę.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 115a ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: p.o.ś.). Zgodnie z tą regulacją, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (ust. 3), a postępowanie zmierzające do wydania ww. decyzji wszczyna się z urzędu (ust. 5). Z kolei art. 113 ust. 2 p.o.ś. określa te tereny, które ze względu na sposób ich zagospodarowania podlegaj a ochronie akustycznej. Stosownie zaś do art. 112a pkt 2 p.o.ś. przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to L Aeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz L Aeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00).

W rozporządzeniu Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 112) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. W tym miejscu należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. ma charakter związany. Ma na ona przy tym na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Wystarczy przy tym jednorazowe przekroczenie normatywnego poziomu, aby mogła zostać wydana decyzja zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność podmiotu (por. m.in. wyrok NSA z 24 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 370/13). Jednocześnie podkreślić należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że: "Aby właściwy organ ochrony środowiska zobowiązany był do wydania na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, musi w pierwszej kolejności ustalić, czy teren, na którym stwierdzono poziom hałasu przekraczający normy, należy do rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. W sytuacji, gdy na określonym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalenie tego elementu stanu faktycznego sprawy, dokonywane jest poprzez przeprowadzenie dowodów wskazujących, jakie jest faktycznie zagospodarowanie i wykorzystanie tak terenu, na którym stwierdzono ponadnormatywny poziom hałasu, jak i terenów sąsiednich" – wyrok NSA z dnia

4 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2340/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy bezsporne jest, w ocenie Sądu, że nie doszło w toku jej rozpoznawania przed organami administracji do naruszenia ani przepisów prawa procesowego, ani materialnego. Jak wynika z akt postępowania,

w szczególności zaś wystąpienia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z dnia [...] listopada 2018 r. do Starosty [...], WIOŚ podjął kontrolę interwencyjną u E. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...] (adres działalności podlegającej kontroli: ul. [...], [...]) w toku której w dniach 7-9 września 2018 r. przeprowadzono ciągłe pomiary hałasu emitowanego do środowiska od samoobsługowej myjni samochodowej należącej do skarżącej. Punkt pomiarowy został zlokalizowany na posesji przy ul. [...]. W toku kontroli ustalono także, że miejsce działalności emitującej hałas znajduje się na terenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej. Powyższe ustalono na podstawie: faktycznego zagospodarowania terenu oraz informacji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2010 roku wraz ze zm.), z którego to aktu wynika, że kontrolowany teren jest położony na obszarze zabudowy mieszkaniowo-usługowej ([...]). Akt ten, wraz z dokumentacją kartograficzną, został udostępniony na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w [...], tj. [...] w zakładce "Planowanie przestrzenne", z której treścią Sąd badający niniejszą sprawę się zapoznał, potwierdzając wcześniej poczynione ustalenia dotyczące położenia miejsca kontrolowanej działalności. Podnoszone zatem przeciwko temu zarzuty zawarte w odwołaniu, czy pismach skarżącej składanych w toku postępowania administracyjnego należy uznać za nietrafione, gdyż stanowią one wyłącznie polemikę z ustaleniami organów administracji, które znajdują jednoznaczne potwierdzenie w stosownych aktach prawa miejscowego.

Sąd nie podzielił także zarzutów strony skarżącej odnoszących się do metodyki wykonania pomiarów hałasu. Kwestię dokonywania takich pomiarów regulują przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U poz. 1542 ze zm., dalej: rozporządzenie), w szczególności zaś załącznik nr 7 tego rozporządzenia, który określa metodykę referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego. Metodyka ta, jak wskazano w ww. rozporządzeniu, służy do wyznaczenia wartości poziomu hałasu pochodzącego z instalacji lub urządzeń znajdujących się na terenie jednego zakładu, wyrażonego wskaźnikami LAeq D i LAeq N, określonymi w art. 112a pkt 2 ustawy, mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby. Zgodnie z zawartymi w niej wytycznymi lokalizacja punktów pomiarowych jest zależna od: 1) charakterystyk i usytuowania źródeł hałasu (instalacji i urządzeń); 2) własności pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu. Punkty pomiarowe należy zaś lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, z uwzględnieniem poniższych reguł: 1) na terenie niezabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się na wysokości 1,5 m (z dokładnością zawierającą się w przedziale <-0,0 m; +0,1 m >) nad powierzchnią terenu; 2) na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się: a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków: - w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się

w pomieszczeniu, - na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji,

b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. W rozpoznawanej sprawie, jak już ustalono, teren objęty ochroną przed hałasem jest zlokalizowany na obszarze zabudowy usługowo-mieszkaniowej, co w świetle przytoczonych wyżej wytycznych metodyki sporządzania pomiarów, wykluczało możliwość wykonania pomiarów na wysokości 1,5 m, obligując jednocześnie osobę sporządzającą pomiar do jego wykonania na wysokości 4 m ± 0,2 m. Z zamieszczonych w aktach postępowania: sprawozdania nr [...] z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń oraz protokołu nr [...] z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, jednoznacznie wynika, że wysokość punktu pomiarowego zlokalizowano właśnie na poziomie 4 m, a więc zgodnie z wymaganiami określonymi w powołanym wcześniej rozporządzeniu. Zastosowana w badanym przypadku metodyka pomiaru zakłada również konieczność dokonania pomiarów tła akustycznego (lit. E.II pkt 4 metodyki z załącznika 7 rozporządzenia), a więc pomiaru wszystkich dźwięków występujących w danym punkcie pomiarowym, które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych, przy czym dokonując pomiaru poziomu tła akustycznego, wyłącza się pojedyncze, sporadyczne dźwięki, których wpływ na pomiar hałasu z zakładu, instalacji czy urządzenia można wyeliminować przez chwilowe zatrzymanie procesu mierzenia lub analizę zarejestrowanego sygnału. Jednocześnie pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny. Zważywszy na treść ustaleń zawartych we wskazanych wyżej dokumentach, tj. sprawozdaniu i protokole, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości,

że osoby dokonujące pomiarów nie uchybiły obowiązkowi sporządzenia pomiaru tła akustycznego, gdyż stosowne dane w tym zakresie znajdują się w poszczególnych tabelach odzwierciedlających kolejne pomiary hałasu zawartych m.in. na stronach 2

i 3 sprawozdania oraz 3 i 4 protokołu. Oznacza to, że kwestia hałasu pochodzącego z innych źródeł aniżeli obiekt kontrolowany została uwzględniona w dokonywanych pomiarach prawidłowo, tj. zgodnie z przyjętymi przepisami prawa normami, dlatego formułowane w tym zakresie przez skarżącą zarzuty nie mogły znaleźć uznania Sądu. Dodać ponadto należy, że dokonane pomiary zostały wykonane przez specjalistów, przeprowadzono je przy użyciu certyfikowanego i skalibrowanego urządzenia mierniczego, a opracował je następnie podmiot uprawniony (akredytowany), tj. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...], Laboratorium, Pracownia w [...]. W świetle powyższego Sąd nie ma jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawidłowości przedstawionych pomiarów, które następnie stały się podstawą wydanej wobec skarżącej decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż zostały one przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich odnoszących się do tego reguł prawnych. Skarżąca nie przedstawiła ponadto żadnych dowodów na poparcie jej twierdzeń o rzekomych nieprawidłowościach w powyższym zakresie, a zatem sformułowane przez nią zarzuty mogą wobec zebranego materiału dowodowego stanowić jedynie polemikę

z niekorzystnymi dla strony ustaleniami, jakie z tego materiału wynikają, co jednak nie podważa w żadnym razie jego mocy dowodowej.

Przypomnieć należy, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż wykonane dla pory dziennej (w godz. 600-2200) pomiary hałasu wykazały, że równoważny poziom dźwięku dla normatywnego czasu odniesienia dla pory dnia

L AeqD wyniósł kolejno: 58,8 dB – w dniu 7 września 2018 r.; 57,1 dB – w dniu

8 września 2019 r.; 58,2 dB – w dniu 9 września 2018 r. Dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska określają przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Uwzględniając dotychczas rozważone kwestie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie budzi wątpliwości Sądu,

że adekwatny dopuszczalny poziom hałasu w niniejszej sprawie należało wyznaczyć zgodnie z pkt 3 lit. d tabeli zawartej w załączniku do ww. rozporządzenia, tj. dla terenów mieszkalno-usługowych, gdyż o takim przeznaczeniu terenu przesądza treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, a nie jak oczekiwałaby tego skarżąca – dla dróg lub linii kolejowych. Sąd zauważa bowiem, że wartości odnoszące się do ostatniej z wymienionych kategorii dotyczą konkretnej grupy źródeł hałasu, do której nie zalicza się kontrolowana myjnia. Jakkolwiek zatem przedstawione przez skarżącą oczekiwania co do określenia dopuszczalnego poziomu hałasu na poziomie 65 dB można zrozumieć, gdyż świadczyłyby o jego nieprzekroczeniu przez obiekt należący do skarżącej, to jednak interpretacja taka nie znajduje uzasadnienia w treści postanowień ww. rozporządzenia. Organy zasadnie przyjęły więc, że dopuszczalny poziom hałasu w niniejszej sprawie wynosi 55 dB, a zatem – w świetle przytoczonych wcześniej pomiarów – został przekroczony w kolejnych badanych dniach o: 3,8 dB, 2,1 dB oraz 3,2 dB.

Wziąwszy pod uwagę podniesione wyżej rozważania, w szczególności zaś podzielając jednolicie wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd, że do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o jakiej stanowi art. 115a ust. 1 i 3 p.o.ś. wystarczy jednokrotne przekroczenie obowiązujących norm hałasu oraz jednocześnie wydanie takiej decyzji stanowi wówczas obowiązek właściwego organu administracji, w ocenie Sądu, wydane w niniejszej sprawie decyzje organów administracji obu instancji odpowiadają prawu. Sąd w toku dokonywanej kontroli nie potwierdził zasadności zarzutów podniesionych w skardze, a ponadto działając z urzędu i nie będąc związany granicami skargi, nie dostrzegł innego rodzaju naruszeń prawa procesowego, czy materialnego, które powinny skutkować wyeliminowaniem wydanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.