Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 690/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 i 87,  art.  86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora I. S. we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn z tytułu otrzymanej darowizny środków pieniężnych, wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Dyrektor I. S. we W. – po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Naczelnika U. S. w D. z dnia [...] r. (Nr [...]) ustalającej podatek od spadków i darowizn w kwocie [...] zł z tytułu darowizny środków pieniężnych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy pouczył skarżącą, iż jako stronie postępowania służy jej prawo do wniesienia skargi na wydaną decyzję, za swoim pośrednictwem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Decyzja, o której mowa, została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] r.

W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) skarżąca nadała – w Urzędzie Pocztowym "[...]" – pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawierające skargę na decyzję wskazaną w osnowie niniejszego postanowienia, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W treści wniosku skarżąca podniosła, że nie ponosi winy za uchybienie terminowi do wniesienia w/w skargi, gdyż w wyniku wydania przez organ dwóch odrębnych decyzji, wprawdzie o różnych numerach ([...] oraz [...]), lecz w tym samym dniu ([...] r.), choć "zaskarżyła obie decyzje sporządzając dwie osobne skargi, odrębnie na każdą ze spraw", to do prawidłowo zaadresowanej koperty w wyznaczonym terminie "trafiła" jedynie jedna skarga.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Z treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, Nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że bez wątpienia skarżąca dochowała 7 dniowy termin do złożenia wniosku, bowiem z jej oświadczenia wynika, iż o uchybieniu terminu dowiedziała się [...] r., w dniu w którym udała się osobiście do tutejszego Sądu, a przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym).

W niniejszej sprawie konieczne stało się zatem rozważenie, czy argumenty skarżącej uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.

Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, iż skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ o sposobie i terminie złożenia skargi. Natomiast z podanej przez skarżącą argumentacji wynika, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło w wyniku przeoczenia, bowiem choć w sposób właściwy zaadresowała przesyłkę, to umieściła w niej zamiast dwóch odrębnych skarg na dwie różne decyzje organu wydane w tym samym dniu, dwa egzemplarze skargi na jedną z tych dwóch decyzji. Wnioskująca uzasadniała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy bowiem w związku z tym, "iż oznaczenie decyzji jest prawie identyczne, a różni się jedynie środkową liczbą, błędnie przyjęła, że zaskarża dwie odrębne decyzje".

W ocenie Sądu, przedstawionych okoliczności, w świetle regulacji normującej instytucję przywrócenia terminu, nie można potraktować jako przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżąca – jako osoba dbająca należycie o własne interesy – winna bowiem dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu czynności faktycznych związanych z prawidłowym wniesieniem skargi do tutejszego Sądu. Skarżąca nie powinna zatem dopuścić, aby "do prawidłowo zaadresowanej koperty w wyznaczonym terminie "trafiła" jedynie jedna skarga na jedną z dwóch decyzji wydanych przez organ tego samego dnia, tylko w dwóch egzemplarzach, jeżeli rzeczywiście jej zamiarem było zaskarżenie obu tych decyzji.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.