Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 618/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1,2, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 1,2, art. 5, art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2019 r. spraw ze skarg J. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2019 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016, 2017 i 2018 rok skargi oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzjami z dnia [...]marca 2019r.

- o nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...]ustalającą J. R. wymiar podatku od nieruchomości za 2016r. w kwocie 68,00 zł;

- o nr [...]utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...] ustalającą ww. wymiar podatku od nieruchomości za 2017r. w kwocie 68,00 zł;

- o nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...] ustalającą ww. wymiar podatku od nieruchomości za 2018r. w kwocie 53,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. Zaskarżonymi decyzjami organ l instancji ustalił J. R. wymiar podatku od nieruchomości za lata 2016-2018. W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, iż wysokość zobowiązania podatkowego, ustalono na podstawie złożonego formularza "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych" złożonego w 2018r. (wykazu nieruchomości) oraz danych z ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne). Natomiast znajdujące się w aktach dane geodezyjne, jako fakty znane organowi z urzędu, nie wymagały przeprowadzenia dowodu. Organ l instancji przedstawił także szczegółowy sposób wyliczenia należnych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości.

Od powyższej decyzji, odwołania w ustawowym terminie złożył J. R.. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 68 § 1 o.p., poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W uzasadnieniach odwołań podatnik wskazał na złożenie informacji podatkowej IN-2 w związku ze sprzedażą nieruchomości, położonej przy [...] oraz w związku z wezwaniem Urzędu Miasta K. z dnia [...] października 2018r. Złożona w 2018r. informacja, stanowiła zmianę do informacji złożonych po nabyciu nieruchomości. Odwołujący powołał się na treść art. 68 § 1 o.p. i stwierdził, że skoro obowiązek podatkowy powstał w 2004r., tj. w roku nabycia lokalu, to organ powinien doręczyć decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe do końca roku 2007, a w konsekwencji, jeśli tego nie uczynił w tym terminie, to zobowiązanie podatkowe nie powstało. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania l instancji. W pismach uzupełniających odwołania z dnia [...] stycznia 2019r. podatnik powtórzył i rozwinął stanowisko zajęte w odwołaniach i ponownie zwrócił uwagę, że złożona przez niego w listopadzie 2018r. deklaracja, stanowiła zmianę do deklaracji złożonej tuż po nabyciu nieruchomości. Jednak z uwagi na upływ ponad 10 lat od daty nabycia lokalu nie ma możliwości przedłożenia dowodu na tę okoliczność. Tym niemniej, z uwagi na brak obowiązku przechowywania dokumentacji przez tak długi okres, okoliczność ta nie powinna być ustalana na niekorzyść podatnika, gdyż narusza to zasadę zaufania obywateli do organów państwa.

W świetle powyższego, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, SKO w K. wydało decyzje z dnia [...] marca 2019r., o których mowa na wstępie. W uzasadnieniach powołano się m.in. na treść art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2018r. poz. 1445 ze zm., dalej: "u.p.o.l.", w brzmieniu obowiązującym w latach 2016-2018); art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2017r. poz. 2101 ze zm.); art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 63 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2018r. poz. 800 ze zm., dalej: "o.p.").

W pierwszej kolejności organ odniósł się do kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za lata 2016-2018. W tym zakresie powołano się na treść art. 6 ust. 7 u.p.o.l., z którego wynika, że podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych wymierzany jest za dany rok w drodze decyzji. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości jest więc kształtowane w wymiarze rocznym. Zatem określony w art. 68 o.p. termin przedawnienia prawa do wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok, liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy za ten rok, a nie, jak to przyjmuje odwołujący w złożonych odwołaniach. Zatem w 2018r. prawo do wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2016r., 2017r. i 2018r. nie uległo przedawnieniu.

Następnie wskazano, że z akt sprawy wynika, iż na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokali, zawartej w formie aktu notarialnego dnia [...] sierpnia 2004r. Rep. [...] J. R. był właścicielem nieruchomości, składającej się z lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku w K. o pow. użytkowej 47,84 m2 oraz przynależnej komórki lokatorskiej K9 o pow. 14,86 m2, tj. o łącznej powierzchni 62,70 m2, dla której Sąd Rejonowy dla K. w K. IV Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę nr [...]. Z własnością powyższej nieruchomości lokalowej związany jest udział wynoszący [...]części we współwłasności działki nr [...] w obrębie[...] jedn. ewid. P. sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków, jako B (tereny mieszkaniowe), o łącznej powierzchni 851m2. Zatem powierzchnia gruntu odpowiadająca udziałowi podatnika w ww. nieruchomości gruntowej wynosi 45,35 m2. W decyzji dotyczącej 2018r. wskazano również, że w wyniku umowy sprzedaży, zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] września 2018r. Rep. [...] J. R. zbył wyżej opisaną nieruchomość, składającą się z lokalu mieszkalnego nr [...]położonego w budynku w K. o pow. użytkowej 47,84 m2 wraz z przynależną komórką lokatorską o pow. 14,86 m2 i udziałem w nieruchomości gruntowej. Organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie organ l instancji prawidłowo ustalił podstawy opodatkowania przedmiotów opodatkowania i zastosował właściwe stawki podatkowe, a w konsekwencji utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzjom zarzucił naruszenie:

- art. 68 o.p., poprzez uznanie za prawidłowe, wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w sytuacji, w której zgodnie z powołanym przepisem zobowiązanie to już nie powstaje (a więc wydanie takiej decyzji nie jest dopuszczalne).

W uzasadnieniach skarg podano m.in., że w odniesieniu do lokalu w K., który został nabyty przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2004r., stosując w tej sprawie właściwie art. 68 § 1 o.p., w chwili, w której minął 2007r., wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe od przedmiotowej nieruchomości nie jest dopuszczalne. Ponieważ decyzja za rok [...]., jak i decyzje za lata [...] wydane zostały dopiero w dniu [...] listopada 2018r., a więc po upływie terminów wskazanych, zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, decyzje te, jak i utrzymujące je w mocy decyzje organu II instancji są wadliwe. Zauważono, że zasada ta ma również zastosowanie w sytuacji, w której hipotetycznie i błędnie przyjętoby, że zastosowanie ma któraś z przesłanek powołanych w art.68 § 2 o.p., a wiec, że: a) podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego albo b) w złożonej deklaracji podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji bowiem, stosując wskazaną powyżej zasadę, zmieniłby się jedynie termin z 3-letniego na 5-letni, a więc w chwili, w której minął 2009r. wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe od przedmiotowej nieruchomości nie byłoby dopuszczalne. I w takiej sytuacji więc, ponieważ decyzje za ww. lata, jak i decyzje za lata [...] wydane zostały dopiero w dniu [...] listopada 2018r., a więc po upływie terminu, warunkującego dopuszczalność wydania decyzji, ustalającej zobowiązanie podatkowe, zgodnie z art. 68 § 2 o.p., decyzje te, jak i utrzymujące je w mocy decyzje organu II instancji byłyby wadliwe. Skarżący podkreślił również, iż nigdy wcześniej nie otrzymał decyzji ustalającej wymiar podatku od przedmiotowej nieruchomości. Skarżący podniósł też, że kwestię konieczności rozróżnienia pojęć: obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe, poruszono w opracowaniu "o relacji pojęcia obowiązku i zobowiązania podatkowego (dylematy interpretacyjne)", opublikowanym w Zeszytach Naukowych Uniwersytetu Przyrodniczo- Humanistycznego w Siedlcach Tomasz Drab, Maciej Drabik. W ocenie skarżącego, zgodnie z licznymi poglądami doktryny, decyzja ustalająca, wydana po upływie terminu przedawnienia, kwalifikuje się do stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa.

W świetle powyższych zarzutów i argumentacji skarg, wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ich decyzji organu I instancji, względnie uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ich decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedziach na skargi, organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skarg, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonych decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając na rozprawie sądowej w dniu 8 listopada 2019r. sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 618/19 do I SA/Kr 620/19 połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 618/19. Ze względu bowiem na występującego w nich tego samego skarżącego, jak i tożsamy stan faktyczny, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302, dalej P.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę zgodnie z powyżej zakreślonymi regułami, Sąd stwierdził, że skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Problem postawiony do rozstrzygnięcia Sądowi zarysowany w skargach polega na tym, że Skarżący uważa, że skoro obowiązek podatkowy powstał w 2004r. tj. w roku nabycia lokalu ([...] sierpnia 2004r.), to stosując przepis art. 68 § 1 O.p. lub nawet art. 68 § 2 O.p. organ za poszczególne lata podatkowe mógł wydać decyzje odpowiednio do końca 2007 r. lub do końca 2009 r. Inaczej rzecz ujmując, Skarżący twierdzi, że w odniesieniu do danego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości obowiązek podatkowy powstaje tylko raz, a termin warunkujący dopuszczalność wydania podatkowej decyzji ustalającej liczony powinien być zawsze od jednej i tej samej daty powstania obowiązku podatkowego.

Rozstrzygając tak zarysowany problem na wstępie Sąd wskazuje, że uznaje ustalony przez organy stan faktyczny sprawy za prawidłowy, który, jak wynika z treści skargi, nie jest także co do zasady przez Skarżącego kwestionowany.

W następnej kolejności Sąd wskazuje, że organy prawidłowo zastosowały regulacje prawa materialnego a mianowicie przepisy o podatkach i opłatach lokalnych. W oparciu o nie organy zasadnie przyjęły, co stanowi przedmiot opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.), kto jest podatnikiem tego podatku (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), a także co stanowi podstawę opodatkowania (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.), przyjmując za podstawę wymierzenia danin dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ust. 1 P.g.k., jak również przepisy stosownych uchwał Rady Miasta K. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2016, 2017 i 2018.

Sąd jednocześnie stwierdza, że właściwie dokonano subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezy przywołanych regulacji prawa materialnego i dokonano prawidłowych obliczeń podatku.

Przechodząc do rozważenia podstawowego zarzutu skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W myśl art. 68 § 2 jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji podatkowej nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem w myśl art. 68 § 1 i § 2 O.p. przekształcenie obowiązku podatkowego w konkretne zobowiązanie podatkowe może nastąpić tylko w określonym w tych przepisach czasie liczonym od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Zgodnie z przepisem art. 6 ust 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Literalne odczytywanie przepisu art. 68 § 1 O.p. w zestawieniu wyłącznie z przepisem art. 6 ust. 1 u.p.o.l., może w istocie prowadzić do wniosku, że termin warunkujący dopuszczalność wydania podatkowej decyzji ustalającej liczony być powinien zawsze od jednej i tej samej daty t.j. od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednak wykładnia taka prowadziłaby do sytuacji, że podatek od nieruchomości mógłby być pobierany maksymalnie przez niepełne 4 lata, gdy w sprawie miałby zastosowanie przepis 68 § 1 O.p. lub ewentualnie niepełne 6 lat, gdy w sprawie miałby zastosowanie przepis art. 68 § 2 pkt 1 lub pkt 2 O.p. Rezultat takiej wykładni jest nie do zaakceptowania.

Zobrazować to można przykładem zaistniałym w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Skarżący nabył nieruchomość w dniu [...] sierpnia 2004r., zatem zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 u.p.o.l., od 1 września 2004r. ciążył na Skarżącym obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu władania przedmiotową nieruchomością. Czyli w przypadku przyjęcia powyższej wykładni organ podatkowy miałby jedynie prawo do ustalenia zobowiązania za okres od września do grudnia 2004 r. i za lata 2005-2009.

Sąd zauważa, że w przypadku braku przekonywujących wyników wykładni językowej, sąd dokonujący wykładni jest zobowiązany do zastosowania innych dyrektyw wykładni w tym wykładni systemowej i celowościowej.

Wykładnia systemowa polega na ustaleniu znaczenia przepisów prawnych, a raczej norm prawnych ze względu na ich lokalizację w strukturze źródeł prawa oraz powiązanie, jakie występuje pomiędzy rozmaitymi aktami normatywnymi, np. ustalenie normy będącej zasadą czy normy hierarchicznie wyższej. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że system prawa jest pewną zorganizowaną całością spajaną zarówno wspólnymi wartościami, jak i racjami logicznymi.

Wykładnia celowościowa odwołuje się do koncepcji, iż każdy przepis prawa ma w założeniu realizować określony cel, przy czym wykładnia celowościowa w prawie podatkowym powinna być stosowana ewentualnie w ścisłym powiązaniu z wykładnią językową i systemową.

Dokonując wykładni systemowej rozpocząć należy od tego, że obowiązek daninowy wypływa z regulacji Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.). W art. 84 Konstytucji zapisano, że – "Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie." Z przepisu tego wynika zasada powszechności opodatkowania oznaczająca, że dotyczy ona ogółu osób przebywających na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Płacenie podatków jest zatem jedną z powinności obywateli wobec państwa. Każdy z tej racji, że korzysta z różnorodnych form realizacji przez państwo zadań publicznych (...) winien również uczestniczyć w ich finansowaniu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 2002 r. sygn. akt SK 23/01- OTK-A 2002/3/26). Z kolei art. 217 Konstytucji przewiduje, że nakładanie, między innymi podatków pozostawiono uregulowaniu ustawowemu, co oznacza, że wszystkie uprawnienia i obowiązki podatkowe muszą wynikać wprost z przepisów ustawy.

Zastosowane w sprawie regulacje spełniają to kryterium i bez wątpienia dotyczą także Skarżącego.

Kolejno należy wskazać, że konstrukcja prawna podatku od nieruchomości, w świetle omawianej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, jako że nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości.

Ustawodawca wiąże istnienie obowiązku podatkowego z faktem władania przedmiotem opodatkowania. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli oraz użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów i wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy charakter tego podatku.

Zgodzić należy się ze Skarżącym, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach nie zawierają wprost postanowienia wskazującego, iż obowiązek podatkowy jest obowiązkiem powtarzalnym. Nie oznacza to jednak, że nie ma on takiego charakteru. Wynika to pośrednio z poszczególnych przepisów tej ustawy.

I tak, jak już wskazywano powyżej obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, zaś wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6 ust. 4 u.p.o.l.). Jeśli zatem dany podmiot jest np. właścicielem nieruchomości co jest okolicznością uzasadniającą obowiązek podatkowy, który wywołany został zaistnieniem zdarzenia w postaci nabycia tej nieruchomości, to w stosunku do tego podmiotu, znajdują zastosowanie przepisy art. 6 ust. 1 u.p.o.l. i art. 6 ust. 4 u.p.o.l.

Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że pomiędzy momentem powstania obowiązku, a momentem wygaśnięcia obowiązku, obowiązek ten istnieje na przestrzeni całego okresu jaki je dzieli. Może to być, miesiąc, rok, kilka lub więcej lat, albo tak jak w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy okres od września 2004 r. do września 2018 r. (podkreślenie Sądu).

Z kolei w ust. 7 cyt. przepisu wskazano, że podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 ustala w drodze decyzji organ podatkowy (...), a zatem oznacza to, że sformułowanie "na rok podatkowy" odnoszone jest do każdego roku na przestrzeni większego okresu czasu, w którym na podatnika będącego np. właścicielem gruntów lub budynków nakładany jest podatek, płatny w okresach wskazanych w wydanej w tym zakresie decyzji.

Argumentem dodatkowym przemawiającym za periodycznością i permanentnym charakterem ponoszenia tej daniny jest uregulowanie art. 6 ust. 9 odnoszone do osób prawnych i jednostek organizacyjnych, spółek, nie posiadających osobowości prawnej, zawierające obowiązek składania w odpowiednim terminie deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy oraz zobowiązanych wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości (...) w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3. u.p.o.l.) obowiązku, który ograniczony jest ramami czasowymi wywołanymi zdarzeniami stanowiącymi o jego powstaniu a następnie wygaśnięciu, o czym wcześniej. Nie sposób przyjąć, że zasada coroczności regulowania tego podatku, stąd wywodzona, nie ma zastosowania do osób fizycznych.

Na taki właśnie charakter podatku od nieruchomości wskazuje również brzmienie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. mówiący o określaniu wysokości stawek tego podatku, które nie mogą przekraczać rocznie (...). Rocznie, wg Słownika Języka Polskiego pod red. Prof. Mieczysława Szymczaka PWN Warszawa 1995r. str. 62 oznacza - w ciągu jednego roku; co roku, każdego roku, a więc wskazuje na ich cykliczność i powtarzalność.

Nie budzi zatem żadnych wątpliwości stwierdzenie oparte w treści przepisu art. 6 ust. 7 u.p.o.l. w zw. z art. 11 O.p., że rokiem podatkowym w podatku od nieruchomości jest rok kalendarzowy, a więc określenie wymiaru tego podatku przez organ właściwy następuje odrębnie za każdy rok kalendarzowy.

Zestawiając przywołane przepisy u.p.o.l. i art. 68 § 1 i 2 O.p. należy wskazać, że organ ma prawo ustalić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na każdy rok podatkowy w okresie istnienia obowiązku podatkowego wyznaczonego przepisami art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.p.o.l. Powyższa konstatacja powoduje, że termin ograniczający możliwości wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, wynikający z przepisu art. 68 § 1 lub 2 O.p., należy odnosić do dnia 1 stycznia każdego roku podatkowego w którym obowiązek podatkowy istnieje, gdyż w tym dniu powstaje obowiązek podatkowy na dany rok podatkowy związany z władaniem (posiadaniem) nieruchomości objętej zakresem przedmiotowym podatku (podkreślenie Sądu).

Odnosząc powyższe stwierdzenia do realiów rozpatrywanych spraw, to w przypadku lat podatkowych [...], organ podatkowy – na chwilę wydania wyroku – ma nadal otwarty termin do ustalenia zobowiązania podatkowego. Tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 68 O.p., Sąd uznał za bezzasadny.

W dalszej kolejności należy wskazać, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 68 § 2 pkt 1 O.p. Z akt sprawy nie wynika aby Skarżący złożył wymaganą przepisem art. 6 ust. 6 u.p.o.l. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych na podatek od nieruchomości według ustalonego wzoru, związaną z nabyciem przedmiotowego lokalu. Twierdzenia Skarżącego o złożeniu takiej informacji organy zasadnie uznały za nie poparte żadnymi dowodami potwierdzającymi okoliczność złożenia takiej deklaracji. Tym samym organy zasadnie przyjęły, że mogły ustalić zobowiązanie podatkowe za poszczególne lata podatkowe w wydłużonym pięcioletnim terminie wynikającym z przepisu art. 68 § 2 pkt O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a. oddalił skargi.