Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3364/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 23a ust. 7, art. 23f
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 12 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 134 poz 779
law: Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Panek Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 427/15 w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od A Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2015 r., w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku kontroli przeprowadzonej w punkcie gier na automatach o niskich wygranych w [...], kontrolujący ustalili, że wartość maksymalnej stawki w jednej grze na automacie do gier o niskich wygranych APEX MULTI MAGIC 3 o nr fabrycznym [...] jest wyższa od stawki określonej w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.; dalej ugh lub ustawa o grach hazardowych). Okoliczność tę potwierdziła także opinia z badania sprawdzającego przeprowadzonego przez jednostkę badającą – Izbę Celną w Przemyślu Wydział Laboratorium Celne.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie, cofnął skarżącej rejestrację automatu do gier o niskich wygranych APEX MULTI MAGIC 3 o nr fabrycznym [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem objętym skargą kasacyjną uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że pierwszej kolejności zbadania wymagała podnoszona przez skarżącą kwestia posiadanego przez Laboratorium Izby Celnej w Przemyślu jako jednostkę badającą upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, którego to upoważnienia Minister Finansów udziela na podstawie art. 23f ust. 1 ugh. Skarżąca wywodzi bowiem, że upoważnienie, na które powołuje się Izba Celna w Przemyślu Laboratorium Celne wygasło z mocy prawa w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779; dalej: ustawa zmieniająca).

Sąd wskazał, że art. 12 ustawy zmieniającej zawierał zapisy regulujące status jednostek badających, które w dniu wejścia w życie ustawy tj. 14 lipca 2011 r. posiadały upoważnienie wydane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier. Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej jednostki te zostały uznane za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier zgodnie z przepisami art. 23f ugh. Warunkiem zachowania upoważnienia do wykonywania badań technicznych automatów i urządzeń do gier było złożenie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dokumentu określonego w art. 23f ust. 2 pkt 1 ugh oraz w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, dokumentów określonych w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 ugh. Ustawodawca w ust. 3 art. 12 ustawy zmieniającej przewidział sankcję za niezłożenie dokumentów, o których mowa w ust. 2, polegającą na wygaśnięciu upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Dalej Sąd stwierdził, ze upoważnienie, na które powołuje się Izba Celna w Przemyślu Wydział Laboratorium Celne o numerze SC14/070/4/UP/2011/2050, zostało wydane w dniu 8 kwietnia 2011 r. - przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 26 maja 2011 r. Obowiązkiem Izby Celnej w Przemyślu było zatem przedłożenie dokumentu, o którym mowa w art. 23f ust. 2 pkt 1 tj. certyfikatu akredytacji w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia przepisów nowelizujących ustawę o grach hazardowych i dokumentów, o których mowa w art.23f ust. 2 pkt 2-4 w terminie 3 miesięcy od daty wejścia w życie tych przepisów. W przypadku zaniechania tego obowiązku upoważnienie udzielone w dniu 8 kwietnia 2011 r. wygasło z mocy prawa, a w konsekwencji Izba Celna w Przemyślu Wydział Laboratorium Celne utraciło uprawnienie do wykonywania badań automatów i urządzeń do gier.

Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentu upoważnienia, co uniemożliwia stwierdzenie jakiej treści upoważnienie zostało udzielone Izbie Celnej w Przemyślu. Brak jest również informacji w przedmiocie tego, czy pomimo wielokrotnie podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących wygaśnięcia upoważnienia, popartych kopiami dokumentów, które powyższą okoliczność uprawdopodabniają organ poczynił starania, aby ten fakt zweryfikować. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie konsekwentnie podtrzymuje stanowisko, z którego wynika, że nie posiada uprawnień do weryfikacji procesu udzielenia upoważnienia i w tym zakresie Sąd zgodził się z organem.

W ocenie Sądu nie zmienia to jednak faktu, iż na etapie postępowania, którego istotą jest ustalenie, czy urządzenie spełnia wymogi, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, a kluczowym dowodem w sprawie jest opinia upoważnionej jednostki badającej, obowiązkiem organu jest powierzenie przeprowadzenia badań podmiotowi uprawnionemu. Oznacza to, że organ ma prawo i obowiązek weryfikacji, czy jednostka badająca posiada aktualne upoważnienie, zwłaszcza jeżeli okoliczność ta jest przedmiotem uzasadnionych wątpliwości.

Zdaniem Sądu, o tym, czy dany podmiot posiada status jednostki badającej, nie decyduje lista publikowana na stronie internetowej urzędu obsługującego Ministra, lecz wskazane wyżej uregulowanie prawne. Skoro samo upoważnienie Ministra Finansów stanowi czynność materialno-techniczną, na podstawie którego dokonuje on wyboru jednostek umocowanych do prowadzenia odpowiednich badań, to umieszczenie na stronie internetowej wykazu jednostek badających, upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, stanowi jedynie akt wewnętrzny, dotyczący sposobu poinformowania zainteresowanych o tym, jakie jednostki uzyskały status jednostki badającej. Źródło uprawnienia jednostek badających tkwi bowiem w upoważnieniu, a nie w publikacji wykazu na stronie internetowej. Lista, o której mowa kreuje co najwyżej możliwe do obalenia domniemanie faktyczne, że jednostka na niej widniejąca posiada status jednostki badającej.

W ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012, poz. 749 ze zm.), obligujących organy do przeprowadzenia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydania rozstrzygnięcia, w oparciu o niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy.

Sąd stwierdził, że w oparciu o przepis art. 197 Ordynacji podatkowej należałoby przyjąć, że wyniki badań laboratoriów celnych mają charakter opinii biegłego. W orzecznictwie i doktrynie panuje niekwestionowany pogląd, że opinia biegłego w postępowaniu administracyjnym jest tylko jednym z dowodów, podlegającym wszechstronnej analizie przez organ podobnie, jak pozostałe dowody. W szczególności, w razie istnienia uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości opinii, dotyczących na przykład kompetencji i uprawnień do przeprowadzenia badań organ powinien dążyć do wyjaśnienia wszelkich istniejących wątpliwości, czy to poprzez zlecenie opinii uzupełniającej, czy przez zwrócenie się do innego biegłego (jednostki badającej) o kolejną opinię, celem porównania wyników badań specjalistycznych zwłaszcza, że istnieje możliwość skorzystania z usług innego podmiotu posiadającego ważne upoważnienie Ministra Finansów.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa).

II

Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

Prawa formalnego (art. 174 pkt 2 ppsa), tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ wydał decyzję z naruszeniem art. 191, art. 122 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej, bowiem pomimo zgłaszanych przez skarżącą wątpliwości co do braku akredytacji jednostki badającej - Wydziału Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu, a także wskazywanej możliwości wygaśnięcia upoważnienia i braku kompetencji merytorycznych pracowników przeprowadzających badania, organ oparł się na wynikach badań tego laboratorium, podczas gdy w sprawie nie ma zastosowania art. 197 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nie mogły być naruszone art. 191, art. 122 Ordynacji podatkowej, bowiem w sprawie miał zastosowanie przepis art. 23a ust. 3 ugh, z którego wynika, iż opinia jednostki badającej jest jedynym wyłącznym dowodem w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych;

2. błędną wykładnię przepisu art. 23 f ust 1 w związku art. 23 ust. 6 ugh, polegającą na przyjęciu, że wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń podany do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu obsługującego Ministra właściwego do spraw finansów publicznych stwarza domniemanie faktyczne, które może zostać obalone jakimkolwiek dowodem przeprowadzonym przed organem prowadzącym postępowanie w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych, podczas gdy organ prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych nie jest właściwy do oceny, czy uprawnienie jednostki badającej znajdującej się w sporządzonym przez ministerstwo finansów i opublikowanym na stronie internetowej ministerstwa wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów wygasło z mocy prawa na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy zmieniającej.

Powyższe miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem Sąd I instancji nie wykazał zależności pomiędzy stwierdzonym uchybieniem, tj. naruszeniem art. 191, art. 122 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej tj. że w postępowaniu w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznaniu gier za gry na automatach organ prowadzący to postępowanie ma uprawnienie do kwestionowania i prowadzenia odrębnego postępowania, czy uprawnienie jednostki badającej znajdującej się w sporządzonym przez ministerstwo finansów i opublikowanym na stronie internetowej ministerstwa wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów wygasło z mocy prawa na podstawie art. 12 ust. 3 zmieniającej;

3. naruszenie art. 141 § 4 ppsa poprzez dokonanie w zaskarżonym wyroku wadliwej oceny prawnej przez Sąd I instancji polegającej na przyjęciu, że organ wydał decyzję z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 191, art. 197 Ordynacji podatkowej, dające podstawę do zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa podczas, gdy z prawidłowej wykładni art. 23f ust. 1 oraz ust. 6 ugh wynika, iż upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jednostce badającej udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych i ten organ podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu obsługującej tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń.

Naruszenie to ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem naczelnik urzędu celnego prowadząc postępowanie w trybie art. 23a ust. 7 ugh, nie jest właściwym organem do badania, czy jednostka badająca zamieszczona, na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych posiada uprawnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier;

4. naruszenie art. 134, art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ppsa poprzez uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną w sposób, który pozbawia stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ wskazówek co do kierunku dalszego postępowania, co narusza prawo w sposób mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, albowiem oceny czy dana jednostka badającą spełnia wymogi ustawowe decyduje minister właściwy do spraw finansów publicznych w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 23f ust. 1 ugh i co najistotniejsze to ministrowi właściwemu do spraw finansów jednostka badająca dołącza dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w art. 23f ust. 1, na podstawie art. 23f ust 2 ugh.

Wadliwość ta przesądza o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 153 ppsa, albowiem Sąd I instancji nie był władny rozstrzygać w granicach sprawy tj. w przedmiocie prowadzonego przez organ postępowania w trybie 23a ust. 7 ugh, czy jednostka badająca przedłożyła dokument, o którym mowa w art. 23f ust. 2 ugh w toku innego postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów.

Podnosząc te zarzuty skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji uchylający zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji uznał, że do naruszenia tych przepisów doszło z powodu zaniechania ustalenia, pomimo wniosku strony, czy jednostka badająca spełnia wszystkie wymogi ustawowe przewidziane dla jednostek upoważnionych do wykonywania badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Podstawę materialnoprawną skontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji stanowił art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji cofa rejestrację przez jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia badania sprawdzającego, które wykonuje, zgodnie z art. 23b ust. 3 ustawy o grach hazardowych, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Stosownie do treści art. 23f ustawy o grach hazardowych to minister właściwy do spraw finansów publicznych udziela upoważnienia jednostce badającej, spełniającej warunki określone w ust. 1 tegoż artykułu, do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych udzielenie upoważnienia jednostce badającej jest aktem wewnętrznym Ministra Finansów, zarówno samo udzielenie upoważnienia, jak i wybór jednostki wynikają z samodzielnych uprawnień Ministra i mieszczą się w zakresie wykonywania przez ten organ zadań i jego bieżącej działalności (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 266/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 113/12; dostępne na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z zacytowanej przez Sąd I instancji regulacji prawnej obejmującej procedowanie w sprawie udzielenia upoważnienia jasno wynika, że udzielane ono jest na wniosek jednostki badającej i brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że upoważnienie stanowi decyzję administracyjną. Natomiast odmowa udzielenia upoważnienia lub jego cofnięcia następuje w drodze decyzji administracyjnej (odpowiednio art. 23f ust. 4 i 5 ustawy o grach hazardowych). Istotne dla dalszych rozważań jest także i to, że upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji (art. 23f ust. 3 ustawy o grach hazardowych).

Stosownie natomiast do art. 23f ust. 6 ustawy o grach hazardowych minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Upublicznienie, w sposób podany w art. 23f ust. 6 ustawy o grach hazardowych, wykazu jednostek badających umożliwia m.in. stronie postępowania w przedmiocie rejestracji czy też cofnięcia rejestracji automatu do gier zweryfikowanie tego, czy jednostka, która wykonała lub ma wykonać na zlecenie organu celnego badanie jest jednostką upoważnioną do przeprowadzenia tego badania w rozumieniu wyżej omówionych przepisów.

Skoro upoważnienie może być udzielone na okres nie dłuższy niż okres akredytacji i może także w sytuacjach określonych w ustawie zostać cofnięte nie powinno budzić wątpliwości, że wykaz, o którym mowa w art. 23f ust. 6 ustawy o grach hazardowych obejmuje te jednostki, które legitymują się aktualnym (ważnym) upoważnieniem.

Z akt sprawy wynika, że jednostka badająca w opinii technicznej z przeprowadzenia badań sprawdzających powołała i numer i datę upoważnienia Ministra Finansów i nie jest sporne, że jednostka ta znajdowała się w wykazie, o którym mowa w art. 23f ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Na tle takiego stanu faktycznego i prawnego Sąd I instancji uznał, że zaniechanie ustalenia wnioskowanych przez stronę okoliczności czy jednostka badająca spełnia wszystkie wymogi ustawowe przewidziane dla jednostek upoważnionych do wykonania badań technicznych, stanowi naruszenie przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu i stwierdza, że żądanie od organu celnego zweryfikowania udzielonego przez Ministra Finansów jednostce badającej upoważnienia do badań technicznych automatów nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Żaden przepis prawa nie uprawnia organu celnego ani do weryfikacji upoważnienia ani też do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w tym przedmiocie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Oczywiście Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że zacytowana powyżej teza Sądu I instancji, aczkolwiek nader ogólna, odnosi się do sytuacji, w której upoważnienie do badań technicznych zostało udzielone jednostce badającej w oparciu o poprzednią regulację prawną. Ta okoliczność nie ma jednak takiego znaczenia jakie nadał mu Sąd I instancji. Artykuł 23f został dodany art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej podmioty będące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jednostkami badającymi upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier uznaje się za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier zgodnie z przepisami art. 23f ustawy zmienianej w art. 1. Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 omawianej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do złożenia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dokumentu określonego w art. 23f ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 oraz w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dokumentów określonych w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 ustawy zmienianej w art. 1.

Konsekwencją niewykonania obowiązku określonego w ust. 2 jest wygaśnięcie upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń (art. 12 ust. 3 ustawy zmieniającej).

Z omówionej już regulacji prawnej dotyczącej udzielenia upoważnienia do badań technicznych automatów wynika, że rozstrzygnięcie o tym czy dana jednostka badająca spełnia ustawowe warunki stanowi wyłączną kompetencję ministra właściwego do spraw finansów publicznych. To ten organ weryfikuje także dokumenty, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej i w wyniku negatywnej weryfikacji jest uprawniony do cofnięcia upoważnienia (art. 23f ust. 5 pkt 1 ustawy o grach hazardowych).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego minister właściwy do spraw finansów publicznych zobligowany jest także do reakcji na niewykonanie przez jednostkę badającą obowiązków, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej, przez usunięcie tej jednostki z wykazu, o którym stanowi art. 23f ust. 6 ustawy o grach hazardowych.

Przenosząc te uwagi na stan faktyczny sprawy zauważyć najpierw należy, że termin 12 miesięcy, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej upłynął 14 lipca 2012 r. Badanie automatu miało miejsce w dniach od 11 do 18 sierpnia 2014 r. i co raz jeszcze wymaga podkreślenia, badania technicznego dokonała jednostka badająca umieszczona w dacie badania w wykazie jednostek badających udostępnionym przez Ministra Finansów.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji stanął na stanowisku, że obowiązkiem organu celnego prowadzącego postępowanie w przedmiocie cofnięcia rejestracji było ustalenie, czy jednostka badająca, która przeprowadziła badanie kontrolne "posiada aktualne upoważnienie, zwłaszcza jeżeli okoliczność ta jest przedmiotem uzasadnionych wątpliwości". Sąd wskazał, że w aktach "brak jest informacji w przedmiocie tego, czy pomimo wielokrotnie podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących wygaśnięcia upoważnienia, popartych kopiami dokumentów, które powyższą okoliczność uprawdopodabniają [...] organ poczynił starania, aby ten fakt zweryfikować". Na kanwie zaprezentowanego przez Sąd I instancji stanowiska rodzi się pytanie na czym miało by polegać badanie przez organ celny wykonania obowiązku określonego w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej i na jakiej podstawie prawnej i w jakim zakresie organ celny weryfikowałby tę okoliczność. Czy badanie to powinno polegać jedynie na ustaleniu dochowania terminu określonego w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej, czy także na weryfikacji złożonych dokumentów.

Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd I instancji nie wyjaśnił również jak należy usunąć wadliwość decyzji, a zatem czy organ celny powinien zwrócić się do przedłożenia stosowanych dokumentów do jednostki, która przeprowadziła badanie sprawdzające automatu do gier, czy też do Ministra Finansów i w oparciu o jaką podstawę prawną.

Konkludując te rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sytuacji, gdy badania sprawdzającego automatu do gier dokonała jednostka badająca posiadająca upoważnienie Ministra Finansów i umieszczona w dacie badania w wykazie jednostek, o którym mowa w art. 23f ust. 6 ustawy o grach hazardowych nie doszło do naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie weryfikacji (aktualności) upoważnienia.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania kasacyjnego składa się uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.