Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2541/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Rozwoju z ... lipca 2016 r. Nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

J. M. przy skardze złożonej na ww. decyzję Ministra Rozwoju wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wysokość kwoty orzeczonej decyzją, liczona wraz z odsetkami, jest pokaźna i stanowi znaczne obciążenie. W sytuacji, gdy skarżąca, prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, nie posiada rozdzielności pomiędzy majątkiem osobistym i służącym do prowadzenia tej działalności, wysoce prawdopodobne jest skierowanie przez organ egzekucji właśnie do majątku osobistego. To z kolei w ocenie Skarżącej uderzy w potrzeby bytowe jej rodziny. Ponadto podniesiono, że środki z dofinansowania były przeznaczane na zakup usług związanych z przygotowaniem programu komputerowego będącego przedmiotem umowy, na dowód czego załączone zostały stosowne faktury VAT. Skarżąca wskazała także na okoliczność wstrzymania się przez banki z wspomaganiem finansowania jej działalności do czasu rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, w której skarżąca prowadzi działalność polegającą na zakupie i odsprzedaży towarów i oprogramowania, niemożliwym będzie jej dalsze prowadzenie bez środków obrotowych, które byłyby przeznaczone na spłatę należności wynikającej z decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy Sąd stwierdza, że Skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią skutki, o których mowa we wskazywanym przepisie p.p.s.a. Skarżąca posłużyła się bardzo ogólnym wywodem dotyczącym znacznej wysokości kwoty orzeczonej przez organ do zwrotu, przy czym oczywistym jest, że wykonanie decyzji zobowiązującej do zwrotu jakiejkolwiek kwoty wiążę się z powstaniem niedogodności dla zobowiązanego. Dodatkowo brak jest w uzasadnieniu wniosku Skarżącej jakichkolwiek danych dotyczących jej stanu majątkowego, jak również skali prowadzonej przez nią działalności i środków finansowych, jakimi obraca. Załączone do wniosku faktury VAT dokumentują jedynie wydatki poniesione w związku z realizacją projektu będącego przedmiotem umowy. Nie można zatem dokonać porównania wysokości orzeczonej do zwrotu i wpływu, jaki ewentualna egzekucja zaskarżonej decyzji wywoła, do ogólnej sytuacji majątkowej Skarżącej.

Reasumując stwierdzić należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest bowiem możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę skarżącą informacje są zbyt skąpe dla dokonania całościowej i jednoznacznej oceny sytuacji materialnej.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.