Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 315/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Z. S., reprezentowanego przez radcę prawnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...], w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty.

W treści skargi pełnomocnik strony zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, wskazując, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wobec wydania wobec skarżącego wyroku Sądu Okręgowego w P. pracodawca poinformował skarżącego o obniżeniu jego wynagrodzenia z kwoty [...] zł brutto do wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu minimalnemu. Z kolei w wyniku wydania decyzji SKO pracodawca poinformował skarżącego o konieczności rozwiązania umowy o pracę z chwilą, gdy decyzja o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych nie zostanie wstrzymana.

W uzasadnieniu wniosku wskazano również, że w przypadku pozbawienia prawa wykonywania zawodu trudno będzie skarżącemu zapewnić utrzymanie rodziny – skarżący ma bowiem na utrzymaniu żonę. Obecna pensja w kwocie [...] zł brutto nie wystarcza nawet na opłaty za media, które opiewają na kwotę [...] zł przez dwa miesiące. Tracąc zatem uprawnienia diagnosty skarżący utraci zatem główne źródło utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 61 § 3 chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto, jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Pełnomocnik skarżącego, uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, iż jej wykonanie spowoduje zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentował, że brak możliwości wykonywania zawodu diagnosty naraża go na realną i poważną szkodę majątkową – utratę zarobku. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało również podkreślone, że skarżący jest głównym żywicielem rodziny.

W ocenie Sądu, skarżący w złożonym wniosku nie wykazał, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie cofniecie uprawnień diagnosty utrudni sytuację skarżącego na rynku pracy, jednakże należy mieć na uwadze cel jakiemu służy obowiązek starosty polegający na cofnięciu uprawnienia do wykonywania badań technicznych, o ile wystąpi któraś z przesłanek wymienionych w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Celem tej regulacji jest utrzymanie pojazdów biorących udział w ruchu drogowym w odpowiednim stanie technicznym, co bezpośrednio wpływa na stan bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ustawa Prawo o ruchu drogowym przywiązuje duże znaczenie do statusu diagnosty, ponieważ od jego kompetencji i rzetelności w ogromnej mierze zależy stan techniczny pojazdów. Zaskarżona decyzja pozbawia możliwości przeprowadzania przez wnioskodawcę badań technicznych ze względu na stwierdzoną nierzetelność wykonywania powierzonych mu w tym zakresie czynności. Udzielenie ochrony tymczasowej czyli czasowe zawieszenie wykonania decyzji pozbawiającej skarżącego prawa przeprowadzania badań diagnostycznych może w istocie doprowadzić do sytuacji, w której istotne dla bezpieczeństwa ruchu drogowego badania techniczne pojazdów będą wykonywane przez osobę, która została uznana winną potwierdzenia przeprowadzenia badania technicznego, podczas, gdy takiego badania nie przeprowadziła. Podkreślić należy, że skarżący nie wykazał - z uwagi na treść i uzasadnienie wniosku w tym przedmiocie – że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutkiem tym nie jest obniżenie wysokości wynagrodzenia.

.

Zauważyć także należy, że o ile skarga okaże się zasadna, skarżący odzyska uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, więc skutek wydania zaskarżonej decyzji jest odwracalny.

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, że brak ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.