Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 498/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 25 czerwca 2014 r.; sygn. akt III SA/Po 664/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2014 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 664/14 odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W treści skargi z dnia 28 kwietnia 2014 r. K. G. zawarła wniosek o wstrzymanie w całości wykonania decyzji Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2014 r., wskazując, że jej wykonanie mogłoby spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody majątkowej. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 12.500 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 664/14 odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreślił Sąd, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione prawdopodobieństwem powstania sytuacji wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Sąd wskazał, że na mocy zaskarżonej decyzji skarżąca zobowiązana jest do wykonania świadczenia pieniężnego. Wykonanie tego rodzaju obowiązku z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania zaskarżonego aktu. Sąd zaznaczył bowiem, że zobowiązany posiada roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami. Zatem obowiązek zapłaty zobowiązania, nawet znacznej wysokości, nie świadczy, zdaniem Sądu, o zaistnieniu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd podniósł również, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do powołania twierdzenia, że wykonanie decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę. Jednocześnie skarżąca nie wskazała, aby wykonanie decyzji stwarzało jakiekolwiek zagrożenie dla płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i nie powołała żadnych danych pozwalających ocenić czy takie zagrożenie jest realne. Dla Sądu nieznana pozostała, zarówno wysokość osiąganych przez skarżącą przychodów, jak i wysokość kosztów ponoszonych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, skarżąca nie określiła także wysokości faktycznych przepływów finansowych realizowanych w prowadzonej działalności gospodarczej i nie określiła własnych możliwości płatniczych. W związku z powyższym Sąd przyjął, że skarżąca nie wykazała realnego prawdopodobieństwa wystąpienia następstw faktycznych w postaci zachwiania stabilności finansowej o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. K.G. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazała, że składając skargę nie była świadoma z jaką szczegółowością miałaby podać informacje dotyczące jej sytuacji finansowej. W ocenie skarżącej Sąd, aby uzyskać szczegółowe informacje dotyczące "finansów jej firmy", winien był wezwać ją o uzupełnienie danych. Do zażalenia skarżąca załączyła zestawienie roczne za rok 2014. Skarżąca podniosła, że jej działalność przynosi straty i odmowa wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do zlikwidowania jej działalności, gdyż skarżąca nie posiada środków finansowych ze względu na złą kondycję finansową firmy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez K. G. decyzji jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z powyższym przepisem, Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jeżeli w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamyczek 2005, s. 168). Domagając się wstrzymania wykonania aktu, skarżący zobowiązany jest wykazać, że poprzez jego wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest zatem wskazanie przez wnioskodawcę na konkretne okoliczności i dowody pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wbrew twierdzeniom strony Sąd nie jest zobligowany do poszukiwania dowodów lub wzywania strony do ich przedstawienia, albo też do prawidłowego uzasadnienia wniosku, jeżeli strona sama tego nie uczyniła.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała zaistnienia po jej stronie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku ograniczyła się jedynie do nieudokumentowanego w żaden sposób twierdzenia, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody majątkowej, nie przedstawiając żadnych dokumentów wskazujących na jej aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację.

Należało zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że pomimo iż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawczyni nie była bowiem możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Podkreślić należy, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej, zaś brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA).

Dokonanej oceny nie zmienia również wskazywana przez skarżącą w uzasadnieniu zażalenia strata z tytułu prowadzonej w 2014 r. działalności gospodarczej, która skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Przynoszenie przez działalność gospodarczą strat nie jest bowiem równoznaczne z utratą płynności finansowej.

Ponadto podkreślić należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia, bądź zwrotu należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego i nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jednocześnie wskazać należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie pozbawia strony skarżącej prawa do składania kolejnego takiego wniosku wraz ze stosownym jego uzasadnieniem i dokumentacją wskazującą w sposób szczegółowy na sytuacje majątkową i finansową skarżącej.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.