Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 458/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1, art. 101a,
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Rady Gminy z dnia 5 czerwca 2009 r. Nr IV/206/09 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek Rady Gminy o zasądzenie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z dnia 5 czerwca 2009 r. Nr [...] Rada Gminy w K. nieuwzględniła wezwania A. C. do zaprzestania naruszania prawa w związku z uchwałą Nr [...] z dnia 5 listopada 2005 r. Rady Gminy K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Gostomie, uznając je za niezasadne i odmawiając przystąpienia do dokonania zmiany tego planu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący domaga się uchylenia opisanej wyżej uchwały twierdząc, że narusza ona jego interes prawny, ponieważ wbrew przepisowi art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze nie przystąpiono do zmiany wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części działek [...] i [...], z uwagi na udokumentowane na tym obszarze złoża kopalin.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz Rady Gminy kosztów postępowania, wskazując między innymi, że z wyjątkiem przepisów szczególnych nakładających na gminę obowiązek sporządzenia lub zmiany planu, wyłącznie gmina posiada inicjatywę w zakresie możliwości dokonania zmiany w planie miejscowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei bezczynność organu gminy reguluje przepis art. 101a ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jak wynika z powyższego, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem (por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/2006).

W niniejszej sprawie Rada Gminy w K. zaskarżoną uchwałą nieuwzględniła wezwania A. C. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego zdaniem skarżącego na bezczynności w podjęciu uchwały, do której Rada jest zobowiązana. Tym samym, przedmiotową uchwałą Rada odmówiła usunięcia naruszenia prawa w zakresie wskazanym w wezwanie. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, warunkiem koniecznym dla złożenia skargi w trybie art. 101a (w związku z art. 101 ust. 1) ustawy o samorządzie gminnym jest bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, które powinno być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w strukturze organizacyjnej danej gminy. Forma odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia przybrać może dowolną formę, która dostatecznie ujawni odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa, a zatem zarówno postać pisma – zawiadomienia skierowanego do osoby wzywającej o negatywnym załatwieniu wezwania, jak i formę uchwały. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być również bezskuteczne. Ponieważ w niniejszej sprawie wezwanie skarżącego skierowane zostało do organu kolegialnego, jakim jest Rada Miasta K., w kwestii tej, prawidłowo co do formy, podjęta została zaskarżona uchwała. Dalsze zasadnicze znaczenie dla zbadania dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na kwestionowaną uchwałę jest ocena, czy uchwała ta została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała nie mieści się w tym pojęciu, albowiem odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub brak takiej odpowiedzi stanowi jedynie element niezbędny dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazać należy w szczególności, że w razie odmówienia przez właściwy organ gminy uwzględnienia wezwania, skargę należy wnieść za pośrednictwem tego organu gminy do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o stanowisku organu. Tym samym odpowiedź na wezwanie, mając jedynie charakter formalny, nie rozstrzyga w istocie merytorycznie żadnej sprawy (z zakresu administracji publicznej). Niejako na marginesie Sąd zauważa, że również materia, której dotyczy wezwanie nie mieści się pojęciu niewykonywania przez organ gminy czynności nakazanych prawem, bowiem w ocenie Sądu nie można zarzucić Radzie Gminy bezczynności w przystąpieniu do zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy ustawa wbrew twierdzeniom skargi, nie nakłada takiego obowiązku.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.

Sąd na mocy art. 200 wskazanej wyżej ustawy oddalił wniosek Rady Gminy o zasądzenie kosztów postępowania, bowiem przepis ten ustanawia regułę, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej instancji nie ma unormowań, które pozwalałyby na rozdzielanie kosztów między stronami.