Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1554/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołań K. i R. S. oraz "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], którą ustalono warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla zmiany sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na uruchomieniu instalacji do kruszenia odpadów z elementów betonowych, na działce nr 1 (karta mapy [...], obręb D.) przy ul. [...] w K. Podstawę decyzji organu I instancji stanowiły art. 60 ust.1 , art. 59 ust.1 , art.61 ust.1 pkt 1-5, art. 54 w związku z art. 64 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 – dalej "u.p.z.p") oraz art. 104 K.p.a.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek z dnia 31 października 2018 r. wniesiony przez A.W. działającą na rzecz "B" S.A. z siedzibą w K.

Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ I instancji w decyzji ustalił podstawowe dane charakteryzujące inwestycję, wielkość powierzchni terenu objętego wnioskiem, parametry projektowanego ekranu akustycznego z płyt betonowych, wymagania w warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie ochrony środowiska i ochrony zdrowia ludzi, określił warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, obsługi komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazał, że teren, na którym planowana jest wnioskowana inwestycja leży poza terenem górniczym. Wyjaśnił w uzasadnieniu, że w trakcie prowadzonego postępowania dokonano wszystkich koniecznych uzgodnień wynikających z przepisów art. 53 ust 4 w związku z art. 64 u.p.z.p. t.j. z właściwym zarządca drogi – "C" w K. Organ I instancji stwierdził, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p., gdyż: projektowane przedsięwzięcie jako inwestycja stanowiąca integralną część działalności produkcyjnej –kontynuacja istniejącej funkcji , jest zlokalizowana na terenach przeznaczonych na ten cel w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., dlatego na podstawie art. 61 ust 2 u.p.z.p. nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy. Wnioskowany ekran akustyczny stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, a zatem na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się przepisów art. 61 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.z.p: teren ma dostęp do drogi publicznej - [...]; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (oznaczenie użytku "Ba"); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, t.j. ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.Dz.U. z 2018 r.. poz. 1614), z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U z 2018 r. poz. 2081); co wykazane zostało w analizie urbanistyczno – architektonicznej, której wyniki stanowią załącznik do decyzji. Przeprowadzono i przygotowano analizę zabudowy w wyznaczonym obszarze analizy, zgodnie z wymogami art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustalając wskaźniki nowej zabudowy. Z uwagi na wyniki analizy i wykazaną zgodność projektowanego przedsięwzięcia z warunkami określonymi w przepisach stwierdzono, że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji K. i R.S. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego , w ty w szczególności art 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej; art.. 54 pkt 2 lit.a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. , poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie naruszy w żaden sposób istniejącego  ładu przestrzennego, ponieważ zmiana zagospodarowania terenu nie pociąga za sobą realizacji obiektów kubaturowych; art. 54 pkt 2 lit a w związku art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że realizacja ekranu akustycznego - budowli towarzyszącej istniejącym na wnioskowanym terenie obiektom infrastruktury technicznej, stanowi z nimi funkcjonalną całość, która nie wpłynie w zasadniczy sposób na panujący ład przestrzenny; art. 54 pkt 2 lit b w związku art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że projektowany ekran akustyczny ma na celu ochronę przed hałasem istniejącej w sąsiedztwie terenu inwestycji zabudowy usługowej: art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że ekran akustyczny stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, wobec czego nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz naruszenie przepisów postępowania wobec nie przeprowadzenia szczegółowej weryfikacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia już realizowanej przez "B" S.A. działalności będącej źródłem hałasu, emisji zanieczyszczeń do powietrza, odpadów i ścieków, jak również nie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji oraz zasadności przyjętych przy wydawaniu, decyzji w sprawie przesłanek, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.; art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. oraz art. 104 K.p.a.. Wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie organowi I instancji.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła również "A" Sp. z o.o. (skarżąca) zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz §3 ust. 1 i § 9 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, tj. z pominięciem części graficznej wyników analizy, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji sprzecznej z tzw. "zasadą dobrego sąsiedztwa" ; art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - al. Roździeńskiego, poprzez istniejący układ drogowy włączony do drogi zbiorczej oraz prywatną drogę dojazdową - ul. [...]; art. 54 pkt 2 lit a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie naruszy w żaden sposób istniejącego ładu przestrzennego, ponieważ zmiana zagospodarowania terenu nie pociąga za sobą realizacji obiektów kubaturowych; art. 54 pkt 2 lit a w związku art. 64 ust. 1 u.p.z.p, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że realizacja ekranu akustycznego - budowli towarzyszącej istniejącym na wnioskowanym terenie obiektom infrastruktury technicznej, stanowi z nimi funkcjonalną całość, która nie wpłynie w zasadniczy sposób na panujący ład przestrzenny; art. 54 pkt 2 lit b w związku art. 64 ust. 1 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że projektowany ekran akustyczny ma na celu ochronę przed hałasem istniejącej w sąsiedztwie terenu inwestycji zabudowy usługowej; art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że ekran akustyczny stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, wobec czego nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz naruszenie przepisów postępowania wobec nie przeprowadzenia szczegółowej weryfikacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia już realizowanej przez "B" S.A. działalności będącej źródłem hałasu, emisji zanieczyszczeń do powietrza, odpadów i ścieków, jak również nie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji oraz zasadności przyjętych przy wydawaniu decyzji w sprawie przesłanek, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 107 § 1, § 2 i § 3 K.p.a. Wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniach odwołujący się prezentowali jednakowe stanowisko argumentując, że decyzja organu I instancji jest wadliwa i istnieją podstawy do jej uchylenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołań, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postępowania. Kolegium zbadało sprawę, a odnosząc się zarzutów przytoczyło treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. podkreślając, że decyzje o warunkach zabudowy stanowią typowy przykład aktów związanych.

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z p. i nie zbadania przez organ I instancji prawa inwestora do korzystania z działki nr 2. Kolegium wskazało, że wypisu z ewidencji gruntów wynika, że działka o nr 2 jest działką drogową będącą we władaniu "D". Tym samym działka, na której planowana jest inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej. Kolegium podzieliło również stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku zbadania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bowiem z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1 u.p.z.p. Dotyczy to zatem planów miejscowych, które weszły w życie przed dniem 1 stycznia 1995 r. Podkreśliło, że skoro planowana inwestycja ma charakter produkcyjny, a w planie miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia1995 r. teren objęty wnioskiem był przeznaczony na taki sam cel to wyłączone zostało stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Kolejnym zarzutem było nieprawidłowe, w ocenie wnoszących odwołania, uznanie przez organ I instancji ekranu akustycznego za obiekt liniowy. W ocenie Kolegium ekran akustyczny nie jest obiektem liniowym. Wskazało na definicję obiektu liniowego znajdującej się w ustawie dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.). Zdaniem Kolegium planowany ekran akustyczny nie może być analizowany w oderwaniu od pozostałej części inwestycji. Z tego względu wyłączenie stosowania art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. wynika dla całej inwestycji z art. 61 ust. 2 tejże ustawy.

Zarzutem podniesionym w odwołaniu przez skarżącą jest brak załącznika graficznego. Kolegium wyjaśniło, że prawidłowo wyznaczony obszar analizowany ma znaczenie tylko w sytuacji badania czy spełniony został wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Brak doręczenia stronom rzeczonego załącznika stanowi naruszenie prawa (§ 9 ust, 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Jednakże to naruszenie prawa nie miało wpływu na treść decyzji, ani nie doprowadziło do ograniczenia praw strony postępowania.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Powyższe w połączeniu z brakiem konieczności spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. skutkuje koniecznością ustalenia warunków zabudowy dla planowej przez wnioskodawcę inwestycji.

Skargę na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż pojęcie "inwestycji produkcyjnych", o których mowa w tym przepisie obejmuje plan uruchomienia instalacji do kruszenia odpadów z elementów betonowych, mimo iż kruszenie odpadów nie ma charakteru produkcyjnego oraz, że na jego podstawie można odstąpić od sporządzenia części graficznej wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku m.p.z.p; art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z tzw. "zasadą dobrego sąsiedztwa", a także naruszenie przepisów postępowania, a to naruszenie art. 107 § 2 w związku z art. 109 § 2 K.p.a. w związku § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji niezawierającej jednego z przewidzianych prawem składników tj. części graficznej analizy o której mowa w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia; art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. - poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących celu działania instalacji do kruszenia odpadów, a w szczególności tego, czy tego typu instalacja jest inwestycją o charakterze produkcyjnym; zaniechanie zbadania sąsiedztwa działki numer 1 przy ul. [...] w K., w tym nieuwzględnienie sąsiedztwa lokali o charakterze usługowym I przeznaczonych do użytku przez konsumentów; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie na czym polega produkcyjny charakter instalacji przeznaczonej do kruszenia odpadów z elementów betonowych.

W uzasadnieniu wskazał, iż działka na której planowane jest zainstalowanie urządzenia służącego do kruszenia odpadów betonowych, zlokalizowana jest niedaleko centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie lokali usługowych oraz innych punktów, w których przyjmowani są klienci indywidualni (sklepy, salony samochodowe itp.). Organy obydwu instancji bezkrytycznie przyjęły, iż cel inwestycyjny, na który przeznaczona była przedmiotowa działka w wygasłym planie zagospodarowania przestrzennego, oraz cel na który działka ta ma zostać przeznaczona zgodnie z wydaną decyzją spełniają definicję "inwestycji produkcyjnej", o której mowa wart. 61 ust. 2 u.p.z.p. Wskazała, iż termin "inwestycje produkcyjne" nie posiada na gruncie u.p.z.p. definicji legalnej i jako taki musi być każdorazowo definiowany przez organy administracji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Zauważyła, że instalacja ma docelowo służyć kruszeniu odpadów betonowych. Takie kruszenie ma zaś charakter raczej unicestwiania, niszczenia ewentualnie przerabiania, nie posiada więc produkcyjnego charakteru. Z tych względów uzasadnione należy uznać zarzuty związane z zaniechaniem zbadania przez organy sąsiedztwa nieruchomości, której dotyczy decyzja i w konsekwencji zaniechaniem zastosowania przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium, że przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p. pozwala na odstąpienie od sporządzania i załączania do decyzji załącznika graficznego z uwagi na brak jego znaczenia dla sprawy. Stwierdziła, że taki wniosek jest pozbawiony podstawy prawnej. W ocenie skarżącej prawidłowe zbadanie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w tym sporządzenie i załączenie do decyzji odpowiedniego załącznika graficznego, mogłoby doprowadzić organy do wniosków innych, aniżeli te wskazane w treści decyzji. Stwierdziła, że załącznik graficzny stanowił istotny element składowy decyzji w rozumieniu art. 107 § 2 K.p.a. W ocenie pełnomocnika skarżącej uruchomienie instalacji do kruszenia odpadów betonowych nie mieści się jednak w pojęciu inwestycji produkcyjnych, a jego brak czyni decyzję wydaną z naruszeniem przepisów procesowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu, iż organy nie zbadały czy cel inwestycyjny spełniają definicję "inwestycji produkcyjnej", że Kolegium wskazało, że organu obu instancji nie miały wątpliwości co do charakteru inwestycji. Zwróciło uwagę na zapisy decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Z opisu działania kruszarki wynika, że efektem pracy kruszarki jest produkt - kruszywo, które będzie wykorzystywane do produkcji mieszanki bitumicznej oraz jako materiał do pod budowę dróg, chodników lub utwardzania powierzchni terenów. Definicja językowa produkcji jest następująca: "zorganizowana działalność mająca na celu wytwarzanie jakichś towarów, usług lub dóbr kultury; też: to, co zostało wytworzone". Wobec powyższego przyjęcie, że planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną nie budzi wątpliwości.

W piśmie z dnia 13 listopada 2020 r. skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Zauważyła, że kruszywo jest ubocznym efektem niszczenia odpadów betonowych. Dalej przytoczyła obszerny fragment uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2016 r. o sygnaturze II SA/Po 1000/15 podkreślając, że we wskazanym postępowaniu spór w przedmiocie produkcyjnego (lub nie) charakteru toczył się w oparciu o szczegółowa dokumentację, wyjaśniania wnioskodawcy oraz przeprowadzone ekspertyzy. Ponadto, zadaniem skarżącej, szerokie rozumienie przez Kolegium "działalności produkcyjnej" prowadzi do rozszerzającej wykładni art. 61 ust. 2 u.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 3225, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie.

W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawą wydanych decyzji jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945, ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p."). W rozpatrywanej sprawie nie może być wątpliwości co do dopuszczalności przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla zmiany sposobu zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na uruchomieniu instalacji do kruszenia odpadów z elementów betonowych, na działce nr 1 (karta mapy [...], obręb [...]) przy ul. [...] w K.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei, stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Art. 61 u.p.z.p. wymaga łącznego spełnienia wymienionych w nim wymogów, a w tym warunku, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten, określony w literaturze jako zasada dobrego sąsiedztwa, nie ma jednak zastosowania do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zatem chodzi o plany miejscowe, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. Oznacza to, iż w takim wypadku nie prowadzi się analizy funkcji oraz cech zabudowy na działkach sąsiednich w formie części graficznej i tekstowej, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W konsekwencji, o ile wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje zgodnie z art. 61 ust. 2 cyt. ustawy, z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa, decyzja w tym przedmiocie nie zawiera wyników analizy jako załącznika. W stanie faktycznym sprawy, w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r, teren objęty wnioskiem był przeznaczony na cel przemysłowy, produkcyjny , co wynika z akt organu I instancji, co nie jest kwestionowane.

W rozpoznawanej sprawie, dla oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia Kolegium kluczowego znaczenia nabrało wyjaśnienie czy planowana inwestycja polegająca na uruchomieniu instalacji do kruszenia odpadów z elementów betonowych, na działce nr 1 może być potraktowana jako "inwestycja produkcyjna", co w istocie skutkowałoby zastosowaniem art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i wyłączeniem przy rozpoznawaniu sprawy "zasady dobrego sąsiedztwa" przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Sąd zauważa, postępowanie zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na które powoływała się skarżąca, zapadło w odmiennym stanie faktycznym. Sąd wskazuje również, że w aktach organu I instancji (karta 22 do 37 akt administracyjnych) znajduje się ostateczna decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...]r. nr [...] stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. We wskazanej decyzji szczegółowo odniesiono się zarówno do zakresu działania "B" S.A w K., będącego wnioskodawcą w obecnie kontrolowanej sprawie, działań związanych z realizacją inwestycji oraz eksploatacją kruszarki. W świetle ustaleń zawartych w decyzji z dnia [...] r, nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną. Na marginesie Sąd zauważa, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r. skarżąca brała aktywny udział. Decyzja została jej doręczona, a wobec jej niezaskarżenia stała się prawomocna z dniem [...]r.

Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów skargi. Kolegium przeprowadziło prawidłowo postępowanie dowodowe i dokonało rzetelnej oceny materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji jest szczegółowe i spełnia wymagania z art. 107 § 3 K.p.a.. Przytoczone powyżej konkluzje organu są logiczne, adekwatne i prawidłowe w świetle przepisów prawa materialnego i jako takie zasługują na uwzględnienie. Omówione zostały też prawidłowo ustalone podstawy prawne rozstrzygnięcia.

Ponieważ, jak wskazano wcześniej, decyzja o warunkach ma charakter związany w tym sensie, że wobec ziszczenia się przesłanek ich ustalenia (art. 61 § 1 u.p.z.p.) organ ma obwiązek wydać decyzję pozytywną, decyzje organów obi instancji w niniejszej sprawie Sąd uznał za odpowiadające prawu.

Powyższe prowadzi do wniosku, że wydana w sprawie decyzja jest zgodna z prawem, a podniesione w skardze zarzuty – zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego jak i procesowego – nieuzasadnione. Z tego powodu należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.