Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3408/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok, uchylono zaskarżoną decyzję organu i poprzedzającą ją decyzję organu
Powołane przepisy: article: par. 28 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. i R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 669/18 w sprawie ze skargi K. K. i R. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...]; 2. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na rzecz K. K. i R. K. solidarnie kwotę 1230 (jeden tysiąc dwieście trzydzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r. oddalił skargę K. K. i R. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej WINB) z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. R. K. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej PINB) o kontrolę zgodności z prawem sposobu odprowadzania wód opadowych z połaci dachowych budynku gospodarczego oraz szklarni, zlokalizowanych na działce nr [...] w S.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. PINB umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w opisywanej sprawie uznając, że sposób odprowadzania wód opadowych ze spornych obiektów budowlanych jest zgodny z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.; dalej "rozporządzenie techniczne").

Uwzględniając odwołanie R. K. i K. K., decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. WINB uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. PINB na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.) ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni, usytuowanych na działce nr [...] w S.

Zaskarżoną decyzją WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., uchylił decyzję PINB z dnia [...] lutego 2018 r. i umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzania wód opadowych ze spornych obiektów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, K. K. i R. D. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. Sąd wskazał, że w tej sprawie decyzja została wydana w wyniku przeprowadzenia wszczętego w dniu [...] listopada 2016 r. postępowania w sprawie odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni usytuowanych na działce [...] przy ul. R. w S. Sąd zastrzegł, że umorzenie postępowania prowadzonego w odniesieniu do szklarni podyktowane było uostatecznieniem się decyzji PWINB z dnia [...] sierpnia 2017 r., którą umorzono postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej, polegającej na jej wybudowaniu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. II SA/Rz 1052/17 oddalił skargę na przedmiotową decyzję. Organy słusznie, zdaniem Sądu, wywiodły, że w ramach tego postępowania weryfikowano zgodność odprowadzania wód opadowych ze szklarni z obowiązującymi przepisami prawnymi, nie stwierdzając w tym względzie żadnych naruszeń. Tym samym ponowne badanie tej kwestii okazało się bezprzedmiotowe. W relacji do budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce [...] ocena organu, w opinii Sądu, również jest zgodna z prawem. Organy ustaliły, że został on wzniesiony w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone decyzją Naczelnika Miasta S. z dnia [...] sierpnia 1985 r. Sama decyzja w tym przedmiocie się nie zachowała z uwagi na zbrakowanie dokumentacji architektonicznej w 1993 roku, w oparciu o stosowne zezwolenia. Właścicielka działki K. J. przedstawiła nieopieczętowany projekt techniczny budynku gospodarczego, w którym jednak nie uwzględniono rozwiązań dotyczących odprowadzania wód opadowych z budynku. W takim stanie faktycznym organy, w ocenie Sądu, zasadnie skonkludowały, że z uwagi na brak dokumentacji architektoniczno-budowlanej jedynym wzorcem odniesienia przy ocenie sposobu oprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego na działce [...] będą przepisy rozporządzenia technicznego. Stosownie do postanowień jego § 28 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. (a więc na dzień orzekania przez PWINB) w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Sąd nie miał wątpliwości, że budynek gospodarczy na działce [...] jest budynkiem niskim, gdyż stosownie do § 8 pkt 1 rozporządzenia technicznego za budynki niskie uznaje się budynki do 12 metrów wysokości. Zgodnie z powołanymi przepisami nie ma więc obowiązku przyłączenia go do kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej; wobec braku dokumentacji projektowej oraz pozwolenia na budowę nie można również przyjąć innego źródła tego obowiązku. W ocenie Sądu, za trafny należy uznać wniosek, że wody opadowe z budynku gospodarczego na działce [...] mogą być odprowadzane na teren własny nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że aktualnie wody opadowe z budynku gospodarczego odprowadzane są za pomocą rynien i rur spustowych do zbiorników metalowych przystosowanych do pobierania i wykorzystywania wody z rynien do podlewania warzyw i roślin w szklarni. Zbiornik znajduje się przy budynku od strony działki skarżących – nr [...]. Budynek gospodarczy znajduje się w odległości 4 metrów od ogrodzenia pomiędzy działkami [...] i [...]. Zgodnie z wymogami ustanowionymi mocą treści § 126 ust. 3 rozporządzenia technicznego, w przypadku wykorzystywania wód opadowych, gromadzonych w zbiornikach retencyjnych, do podlewania zieleni, należy dla tego celu wykonać odrębną instalację, niepołączoną z instalacją wodociągową. Sąd stwierdził, że "taka instalacja została wykonana; instalacją tą będą połączone rynny i rury spustowe odprowadzające wodę do metalowych zbiorników. Instalacja ta nie jest połączona z instalacją wodociągową". Przeprowadzona przez Sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji afirmuje ustalenia i oceny prawne organów obu instancji, których konkluzja sprowadza się do stwierdzenia, że odprowadzenie wód opadowych z budynku gospodarczego oraz szklarni zlokalizowanych na działce [...] jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu, organy nadzoru zasadnie więc uznały, iż brak jest podstaw do władczej ingerencji i umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły K. K. i R. K., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciły naruszenie:

a) przepisów postępowania:

- art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej p.p.s.a.), a także w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – "wobec zaakceptowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie istotnych braków wydanej decyzji wynikających z nierzetelnego zebrania materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie wyroku oddalającego skargę. Podkreślić należy, że obowiązkiem organów administracji było wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego (art. 11 § 1 k.p.a.), a następnie dokonanie rzetelnej jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Jednocześnie ocena ta musi uwzględniać zasady logiki i doświadczenia życiowego, a także pozostawać w zgodzie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego tj. zasadą praworządności (art. 7 k.p.a.) i zasadą budzenia zaufania do organów państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wybiórczy, bowiem nie obejmowało ono sposobu odprowadzania wód opadowych z budynku szklarni, a powołanie się w tym zakresie na wcześniejszą decyzję i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie mogą zasługiwać na aprobatę gdyż przedmiotem rozpoznania w tej sprawie była inna problematyka. Dodatkowo podnieść należy, że organy administracji również w zakresie oceny prawidłowości odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego poprzestały na konstatacji dotyczącej wybrakowania akt obejmujących pozwolenie na budowę nie dokonując własnych ustaleń w przedmiotowym zakresie. Zaakceptowanie tego stanu rzeczy przez Sąd I instancji stanowi oczywiste naruszenie art. 3 § 2 i art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c" p.p.s.a.;

- art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – "poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, bowiem postępowanie administracyjne wszczęte zostało w sprawie odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni, natomiast wydana decyzja obejmuje wyłącznie analizę rozwiązań zastosowanych w budynku gospodarczym, a nie obejmuje odprowadzania wód z budynku szklarni. Zaakceptowanie tego stanu rzeczy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a zwłaszcza powołanie się w tym zakresie na rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie dotyczącej legalności budowy szklarni (a więc dotyczące całkowicie innych zagadnień) stanowi oczywiste naruszenie wskazanych powyżej przepisów";

- art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – "poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji istotnych uchybień w zakresie postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji, a polegających na braku własnych ustaleń co do prawidłowości odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni, a poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na stwierdzeniu faktu wybrakowania dokumentacji związanej z wydanym pozwoleniem na wzniesienie tego budynku oraz odwołaniem się do rozstrzygnięcia obejmującego legalność wzniesienia szklarni wybudowanej w warunkach samowoli budowlanej";

- art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 8 § 1 i art. 105 k.p.a., a także w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej p.b.) oraz § 28 ust. 1 i 2, a także § 126 ust. 1 i 3 rozporządzenia technicznego – "poprzez bezpodstawne przyjęcie prawidłowości decyzji organów administracji orzekających o umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Nie sposób uznać bezprzedmiotowości postępowania w sytuacji gdy organ administracji nie wydał jasnego orzeczenia co do prawidłowości (lub nie) zastosowanych rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych. Stan taki powoduje niepewność stron postępowania, a tym samym nie przyczynia się do budzenia zaufania do władzy publicznej w myśl art. 8 § 1 k.p.a.";

b) przepisów prawa materialnego:

- art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b. i § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia technicznego "poprzez jego błędną wykładnię – wobec bezpodstawnego przyjęcia prawidłowości odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego i szklarni. Podkreślić należy, że cytowane rozporządzenie w pierwszej kolejności nakazuje dokonanie podłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (a taka znajduje się na należącej do uczestników ad 2-5 działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...]), ewentualnie dopuszcza odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Gromadzenie wód opadowych w beczkach z całą pewnością nie wyczerpuje dyspozycji cytowanego przepisu, nie stanowi podłączenia do sieci kanalizacyjnej, a zatem zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez Sąd pierwszej instancji stanowi oczywiste jego naruszenie. W konsekwencji stwierdzić należy, że obowiązkiem Sądu było wskazanie istniejących nieprawidłowości i zobowiązanie do ich usunięcia w odpowiednim trybie";

- art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b. i § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia technicznego "poprzez jego błędną wykładnię – wobec błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że gromadzenie wód opadowych w beczkach (zbiornikach metalowych) jest zgodne z § 28 ust. 2 rozporządzenia technicznego, a beczki te stanowią "zbiorniki retencyjne" w rozumieniu powołanego przepisu";

- art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b. i § 126 ust. 1 rozporządzenia technicznego "poprzez jego błędną wykładnię – wobec pominięcia przez organy administracji – i zaakceptowanie takiego rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji – obowiązku wykonania odprowadzenia wód opadowych z dachów do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Cytowany przepis nakazuje wykonanie przedmiotowego podłączenia, a inne sposoby zagospodarowania wód opadowych dopuszczalne są wyłącznie w braku możliwości wykonania takiego podłączenia, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Pominięcie tej okoliczności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stanowi oczywiste naruszenie powołanego przepisu";

- art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz § 28 ust. 1 i 2 i § 126 ust. 3 rozporządzenia technicznego "poprzez jego niewłaściwą wykładnię - wobec błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że system rur odprowadzających wody opadowe do beczek stanowi "odrębną instalację", o której mowa w § 126 ust. 3 rozporządzenia technicznego, wykorzystywaną na potrzeby podlewania zieleni lub do innych potrzeb gospodarczych. Już pobieżne zestawienie § 28 i § 126 rozporządzenia technicznego w sposób jednoznaczny wskazuje, że ustawodawca opisuje dwie całkowicie odmienne sytuacje, a mianowicie odprowadzanie wód opadowych na potrzeby ich ewentualnego gromadzenia w celu późniejszego wykorzystania oraz instalację służącą np. do podlewania zieleni. Utożsamienie tych dwóch różnych stanów faktycznych stanowi oczywiste naruszenie wskazanych wyżej przepisów".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Uzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż podjęcie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło po wadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Podkreślić przede wszystkim trzeba, że przywoływany przez Sąd I instancji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1052/17 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 877/18. W wyroku tym, zapadłym w sprawie umorzenia budowy szklarni zlokalizowanej na działce nr [...] w S., a więc obiektu będącego przedmiotem niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny – uchylając wskazany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oraz zaskarżoną w tamtej sprawie decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji – stwierdził, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organy administracji błędnie prowadziły odrębne postępowanie w sprawie samowolnej budowy szklarni oraz nieprawidłowości w zakresie odprowadzania wód opadowych z tejże szklarni. W opinii NSA wyrażonej w omawianym wyroku, ocena samowolnie wybudowanego obiektu powinna dotyczyć również zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odprowadzania wody z tego obiektu. W wyroku tym podano, że – wbrew ocenie organu odwoławczego – w sprawie tej znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopiero całościowa ocena zgodności posadowionego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi z daty jego budowy, w tym również kwestii odprowadzania wód opadowych, pozwalałaby na wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

Powyższy wyrok – zgodnie z art. 170 p.p.s.a. – wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a więc jest wiążący również w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji usprawiedliwione podstawy mają zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 105 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 p.b. i § 28 ust. 1 i 2, a także § 126 ust. 1 i 3 rozporządzenia technicznego. Brak było bowiem podstaw do umorzenia postępowania w sprawie odprowadzania wód opadowych z przedmiotowej szklarni i z budynku gospodarczego.

Po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotyczących budowy szklarni (sprawa II OSK 877/18) oraz odprowadzania wód opadowych (niniejsza sprawa), problematykę budowy szklarni i odprowadzania wód opadowych z tej szklarni należałoby rozpoznać jednocześnie wraz z kwestią odprowadzania wód opadowych z budynku gospodarczego. Powyższe stanowi konsekwencję wyroku NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 877/18.

Z uwagi na wadliwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji przedwczesna byłaby ocena zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Właściwe zastosowanie prawa materialnego może bowiem nastąpić dopiero po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Stosując prawo materialne w ponownie przeprowadzanym postępowaniu administracyjnym organy winny uwzględnić treść wyroku NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 877/18, a więc w szczególności wziąć pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach oraz że istota rozpatrywanej sprawy została dostatecznie wyjaśniona.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji zobowiązany jest uwzględnić powyższe uwagi i zastosować się do nich.