Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 416/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 upol
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 194 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia NSA Gerard Czech Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego S. D. kwotę 400,00 zł (słownie złotych: czterysta 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu przez S. D. (zwanego dalej jako: strona, skarżący, podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej jako: SKO lub Kolegium) z dnia 15 października 2014 r., na mocy której Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Tułowice z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 10.679 zł.

Zdaniem SKO, w sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji ustalającej skarżącemu podatek od nieruchomości za 2014 r., jako właścicielowi działek nr a i nr b wraz z posadowionymi na nich budynkami oraz jako użytkownikowi wieczystemu działki nr c i właścicielowi budynku znajdującego się na tej działce. Wymienione działki stanowią grunty, które zostały zakwalifikowane w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba) i inne tereny zabudowane (Bi). Zatem jako niestanowiące użytków rolnych podlegają one podatkowi od nieruchomości. SKO wyjaśniło, że organ I instancji, stosownie do art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "op"), opodatkował wymienione nieruchomości z uwzględnieniem danych ujawnionych w złożonej przez skarżącego informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. złożonej dnia 3 stycznia 2014 r. Jedynie w zakresie zgłoszonych do opodatkowania gruntów pozostałych o pow. [...] nie uwzględnił zgłoszonych w tej informacji danych w stosunku do okresu za styczeń i luty 2014 r., co wynikało z faktu, że zmiana powierzchni działki nr c (z [...] na [...]) została wprowadzona do ewidencji gruntów dopiero w dniu 12 lutego 2014 r., a więc zmiana ta mogła wywołać skutki dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucił naruszenie art. 77 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Op 775/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę.

Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko organów, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji i wobec tego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym zmianę.

Odwołując się do regulacji art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i ust 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r. poz. 849) - dalej jako: [upol] oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.- dalej w skrócie pgk) Sąd podkreślił, że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji gruntów i budynków. Z tych przyczyn, organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania tj. powierzchni gruntów czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części. W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 op, a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Przy czym, jak stwierdzono w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć jednak miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku, organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku.

Podzielając ocenę prawną wyrażoną powyżej, co do zakresu związania organów podatkowych informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, gdy nie odpowiadają one stanowi faktycznemu, Sąd I instancji nie dopatrzył się jednak na gruncie rozpatrywanej sprawy takich okoliczności, które uzasadniałyby odstępstwo od tej reguły. Wszczęta przez skarżącego procedura weryfikacyjna przed właściwym starostą dotyczyła zmiany ewidencji w zakresie powierzchni gruntów użytkowych, które to dane zostały jednoznacznie zakwalifikowane jako bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Skarżący nie podnosił, by informacje zawarte w tej ewidencji pozostawały w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych (np. księgach wieczystych). Co więcej, mając na celu zapewnienie zgodności danych dotyczących spornej nieruchomości, o dokonaniu zmiany w zapisach ewidencji, Starosta zawiadomił nie tylko organy podatkowe, ale także sąd wieczysto księgowy.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego, organy podatkowe nie były uprawnione do samodzielnej weryfikacji powierzchni gruntów na podstawie przedłożonych przez niego dowodów. Nie mogły zatem uwzględnić zmiany w powierzchni posiadanych przez niego gruntów już od stycznia 2014 r., nawet jeśli przedłożony przez skarżącego dokument zawierający aktualny pomiar granic działki, opracowany przez A na dzień 10 grudnia 2013 r., w sposób bezsporny potwierdzał nowe wymiary powierzchni działki gruntu. Dopiero bowiem z chwilą dokonania zmiany w ewidencji, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w dniu 12 lutego 2014 r. przestały wiązać poprzednie jej zapisy i to właśnie od tej daty organ był zarówno uprawniony jak i zobowiązany do przyjęcia zwiększonej podstawy opodatkowania. W konsekwencji, za nieuzasadnione uznano podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Za chybione uznał Sąd zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 kpa, skoro przepisy te nie miały zastosowania w postępowaniu podatkowym. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania, wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i 188 op.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wskazując na naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie [ppsa]), poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi w wyniku pominięcia naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakich dopuściły się organy podatkowe obu instancji, tj.: art.121 § 1 op, art. 122 op, art. 187 § 1 op oraz art. 191 op, poprzez uchylenie się przez te organy od podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu obiektywnego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego (rzeczywistej powierzchni gruntu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości) oraz wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 upol w zw. z art. 21 ust. 1 pgk oraz art. 194 § 1 i § 3 op, poprzez przyjęcie, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji, wobec czego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym zmianę, pomimo że organ I instancji w dacie wydawania decyzji wymiarowej posiadał informacje (pismo skarżącego z dnia 3 stycznia 2014 r.; aktualny pomiar budynku i wznowienia granic opracowany przez A z dnia 10 grudnia 2014 r.; zawiadomienie o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 12 lutego 2014 r.) dotyczące nieprawidłowości danych ujawnionych w ewidencji mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości, które jeszcze przed wydaniem decyzji wymiarowej stanowiły podstawę dokonania zmian w ewidencji zgodnie z danymi wskazanymi przez skarżącego;

- art. 6 ust. 3 upol, poprzez przyjęcie, że "zdarzeniem" w rozumieniu powołanego przepisu jest chwila ujawnienia zmian danych dotyczących powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, a nie moment, w którym ujawniono powyższe zmiany powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1898/15, w wyniku rozpoznania powyższej skargi kasacyjnej, uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Przedstawione przez sąd kasacyjny stanowisko zostanie omówione w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie rozważań wskazać należy na skutki, jakie dla dalszego toku niniejszej sprawy wynikają z faktu uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej i w konsekwencji tego uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Zgodnie z art. 190 ppsa, sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów sąd ponownie rozpoznający sprawę, będąc związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku NSA, nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględniać musi zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne, niż wyjaśnione przez NSA.

Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 ppsa należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.

Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie stwierdził zaistnienia przesłanek dających podstawę do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1898/15. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu będą prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji.

W rozpatrywanej sprawie istota sporu między stronami sprowadza się do oceny, czy zmiana powierzchni należących do skarżącego gruntów determinowała wysokość opodatkowania w podatku od nieruchomości dopiero od momentu ujawnienia tej zmiany w ewidencji gruntów i budynków, jak przyjęły organy stosownie do treści art. 21 ust. 1 pgk, czy też należało tą zmianę uwzględnić od chwili jej rzeczywistego wystąpienia, jak tego domagał się skarżący.

Rozstrzygając to zagadnienie organy podatkowe obu instancji uznały – a ocenę tą zaakceptował tut. Sąd w wyroku z dnia 18 marca 2015 r. o sygn. I SA/Op 775/14 – że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji i wobec tego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę.

W wyniku rozpoznania wniesionej przez stronę skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 upol w zw. z art. 21 ust. 1 pgk oraz art. 194 § 1 i § 3 op. Sąd kasacyjny odwołał się do poglądu, wyrażonego m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, że wynikająca z art. 21 ust. 1 pgk reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych (wyjątkowych) przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Również w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. o sygn. II FSK 2632/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 21 pgk oraz art. 122 op organy podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów (nawet jeżeli ustawa podatkowa nie odsyła explicite do pgk) i nie są uprawione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 op, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 op). Przeciwna wykładnia systemowa powyższych przepisów prawa prowadziłaby do zbytniego formalizmu, który godziłby nie tylko w zasadę prawdy obiektywnej, ale także w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Nie można bowiem przyjąć, że ze względu na bardzo formalistyczną wykładnię art. 21 pgk, ograniczenia może doznać fundamentalna dla postępowania podatkowego - zasada prawdy obiektywnej. Wniosek ten potwierdza możliwość przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 op przeciwdowodu względem dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 op. Ponadto, wyrażona powyżej wykładnia jest zgodna z zasadą ekonomii procesowej, bowiem w takim przypadku organy podatkowe nie muszą czekać na wyczerpanie środków prawnych przez podatników w postępowaniu przed organami ewidencyjnymi. Tym samym możliwa jest realizacja art. 125 op na etapie postępowania podatkowego, a w przypadku kontroli decyzji zapadłej w tym postępowaniu przez sąd administracyjny – art. 7 ppsa i art. 45 Konstytucji RP.

W pełni akceptując ocenę prawną wyrażoną powyżej Sąd II instancji stwierdził, że WSA wydając zaskarżony wyrok uchybił ww. przepisom prawa materialnego, poprzez przyjęcie, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania, nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji wobec czego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Organ I instancji w dacie wydawania decyzji wymiarowej posiadał informacje zawarte w piśmie skarżącego z dnia 3 stycznia 2014 r., odnośnie aktualnego pomiaru budynku i wznowienia granic opracowanego przez A z 10 grudnia 2014 r. oraz zawiadomienia o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 12.02.2014 r. - dotyczącego nieprawidłowości danych ujawnionych w ewidencji mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. Jednocześnie przedmiotowe dane, jeszcze przed wydaniem decyzji wymiarowej stanowiły podstawę dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z danymi wskazanymi przez skarżącego. Należało zatem dokonać przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 op, przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego (ewidencji gruntów i budynków), o którym mowa w art. 194 § 1 op.

Za słuszne Sąd II instancji uznał również zarzuty naruszenia przez WSA przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 upol, poprzez przyjęcie, że "zdarzeniem" w rozumieniu powołanego przepisu jest chwila ujawnienia zmian danych dotyczących powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, a nie moment, w którym faktycznie ujawniono przedmiotowe zmiany powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu. Zaznaczył, że z uwagi na brak definicji legalnej użytego w powyższym przepisie pojęcia "zdarzenia" przyjąć należy, że w zależności od okoliczności konkretnej sprawy może ono objąć swym zakresem chwilę ujawnienia zmian powierzchni gruntu w ewidencji (w sytuacji, gdy ani strona, ani organ podatkowy nie posiadały wcześniej wiedzy na temat istniejących w tym zakresie rozbieżnościach), bądź też chwilę faktycznego ujawnienia takiej zmiany stanowiącej podstawę do dokonania zmiany wpisu w ewidencji (w przypadku, gdy organ podatkowy z urzędu lub na podstawie informacji udzielonych przez stronę powziął wiadomość dotyczącą nieprawidłowości w zapisach danych w ewidencji gruntów i budynków). W niniejszej sprawie, brak było zatem podstaw prawnych do przyjęcia odbiegającej od rzeczywistej powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za miesiące styczeń i luty 2014 r., na podstawie nieaktualnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem NSA, powyższe uzasadniało również zarzuty naruszenia przez WSA przepisów postępowania, wskutek akceptacji naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakich dopuściły się organy podatkowe obu instancji, tj.: przepisów 121 § 1 op, art. 122 op, art. 187 § 1 op oraz art. 191 op.

Przechodząc zatem do kontroli zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu wyżej wymienionych ocen Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ponownie rozpatrujący sprawę stwierdza, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który podzielił trafność zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących niewłaściwej interpretacji art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 upol w zw. z art. 21 ust. 1 pgk oraz art. 194 § 1 i § 3 op, podnieść należy, iż w niniejszej sprawie, brak było podstaw prawnych do przyjęcia odbiegającej od rzeczywistej powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za miesiące styczeń i luty 2014 r., na podstawie nieaktualnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków.

Rozpatrując ponownie sprawę organ przeprowadzi stosowne postępowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia prawidłowej powierzchni gruntów należących do skarżącego, uwzględniając przedstawione wyżej oceny prawne, że dane wynikające z ewidencji nie mają w kwestii ustalania wysokości należnego podatku znaczenia przesądzającego i że w przypadku przedstawienia przez podatnika dowodów, świadczących o ich sprzeczności ze stanem rzeczywistym, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, organy podatkowe są zobowiązane do przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 op, przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego (ewidencji gruntów i budynków), o którym mowa w art. 194 § 1 op.

Całokształt okoliczności spowodował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje oparcie w treści art. 200 i 205 § 1 ppsa i obejmuje należny wpis od skargi w kwocie 400 zł.