Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2053/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 48  ust. 11
journal: Dz.U. 2018 poz 133
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, , Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczenia mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w [...] Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. 2. umarza postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezes Agencji Mienia Wojskowego (zwany dalej: "Prezesem AMW") decyzją z [...] września 2018r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (zwany dalej: "Dyrektorem [...]") z [...] sierpnia 2018r. nr [...] o obowiązku zwrotu przez A. S. (zwana dalej: "Skarżącą") stwierdzonej w tej decyzji nadpłaty wypłaconego świadczenia mieszkaniowego w okresie od [...] lutego 2017r. do [...] lutego 2018r. w wysokości 1.101,10 zł.

Prezes AMW w podstawie prawnej podał art. 138 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") i art. 17 ust 4 ustawy z 10 lipca 2015r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2017r., poz. 1456 ze zm., zwana dalej: "u.AMW") oraz art. 48d ust. 11 - 13 w związku z art. 7 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018r. poz. 133 ze zm., zwana dalej: "u.z.s.z.")

Prezes AMW w uzasadnieniu wskazał, że Skarżąca (żołnierz zawodowy w służbie stałej, w stopniu [...]), w związku ze skierowaniem na studia podyplomowe realizowane w Akademii Sztuki Wojennej w [...] (zwana dalej: "ASW") od [...] października 2016r. do [...] czerwca 2018r. złożyła do Dyrektora [...] [...] stycznia 2017r. wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego; w pkt 13 oświadczając, że nie korzysta i nie korzystała z zakwaterowania na terenie jednostki. Rektor - Komendant ASW w zaświadczeniu podał, że Skarżąca nie korzysta i nie korzystała z zakwaterowania na terenie jednostki na zasadach art. 7 ust. 2 u.z.s.z.

Dyrektor ORAMW pismem z [...] marca 2017r. zawiadomił Skarżącą, że od [...] stycznia 2017r. przyznał jej świadczenie - 900 zł i pouczył, że w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnej kwaterze stałej na zasadach art. 7 ust. 2 u.z.s.z., wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania - o 84,70 zł za miesiąc, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie.

Dyrektor [...] uzyskał [...] marca 2018r. informację, w związku z zapytaniem do ASW, że Skarżąca od [...].10.2016r. do [...].06.2018r. jest zakwaterowana we wspólnej kwaterze stałej na terenie ASW, w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 u.z.s.z.

Dyrektor [...] [...] kwietnia 2018r. wezwał Skarżącą do zwrotu świadczenia mieszkaniowego nadpłaconego od [...] lutego 2017r. do [...] lutego 2018r. - 1.101,10 zł, wyjaśniając, że Skarżącej nie przysługiwała pełna kwota świadczenia mieszkaniowego, gdyż w tym czasie Skarżąca korzystała z zakwaterowania na terenie ASW, zgodnie z art. 7 ust. 2 u.z.s.z.

Skarżąca nie zwróciła żądanej kwoty, co spowodowało wszczęcie przez Dyrektora [...], z urzędu, postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nadpłaconego świadczenia. Dyrektor w ww. decyzji zobowiązał Skarżącą do zwrotu 1.101,10 zł.

Prezes AMW, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, wskazał, że należało ustalić czy wypłacone świadczenie mieszkaniowe należało pomniejszyć, gdy żołnierz zawodowy zamieszkuje we wspólnej kwaterze stałej w związku ze skierowaniem na podyplomowe studia. Kwestię skierowania na studia żołnierza zawodowego reguluje art. 54 ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018r., poz. 173 ze zm., zwana dalej: "u.s.w.ż.z."), który stanowi, że żołnierz zawodowy może być kierowany na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej oraz na staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą. Z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 15 września 2014r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014r. Nr 1352, zwane dalej: "rozporządzeniem") wynika, że żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej przysługuje wówczas bezpłatne m.in.: zakwaterowanie, wyżywienie (...).

ASW, jako uczelnia publiczna, zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 lipca 2015r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017r., poz. 2183 ze zm., zwana dalej: "u.P.s.w."), pokrywała koszty z ww. tytułu z dotacji z budżetu państwa. Dotacja ta, jak wynika z treści załącznika 4 do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 marca 2015r. w sprawie sposobu podziału dotacji z budżetu państwa dla uczelni publicznych i niepublicznych (Dz.U. z 2017r., poz. 2163) jest przekazywana ASW na podstawie zweryfikowanego zapotrzebowania uwzględniającego żołnierzy w czynnej służbie wojskowej skierowanych przez właściwy organ do pobierania nauki.

Wspólne kwatery stałe, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.z.s.z. przeznaczone są przede wszystkim dla żołnierzy niezawodowych. Niemniej w pkt. 7 ustawodawca wymienia słuchaczy szkół, którymi zgodnie z definicją słuchacza według u.P.s.w. są uczestnicy studiów podyplomowych, którzy mogą posiadać status żołnierzy zawodowych. Skarżąca jest takim słuchaczem i żołnierzem zawodowym. Skierowanie na studia podyplomowe powoduje przydział internatu ASW, z urzędu, więc wniosek o taką formę zakwaterowania nie jest konieczny.

Taką formę zakwaterowania należy uznać za zakwaterowanie na terenie jednostki wojskowej, bowiem za taką należy uznać ASW w zakresie zakwaterowania - art. 5 u.P.s.w. Bezsporne jest, że Skarżąca zamieszkiwała we wspólnej kwaterze stałej, o jakiej mowa w u.z.s.z. od [...] października 2016r. do [...] czerwca 2018r. i była do tego uprawniona. Skarżąca dodatkowo [...] stycznia 2017r. wybrała realizację prawa do zakwaterowania w formie świadczenia mieszkaniowego, które było wypłacane przez Dyrektora [...] w wysokość stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego dla garnizonu [...] - 900 zł miesięcznie i zgodnie z art. 48d ust. 16 u.z.s.z. - pokrywane z dotacji budżetowej. Skarżąca mogła faktycznie korzystać z tej formy zakwaterowania i prawa do zakwaterowania w formie świadczenia mieszkaniowego, ale kwota otrzymywanego świadczenia zgodnie z 48d ust. 11 u.z.s.z. winna być pomniejszona, co w sprawie nie nastąpiło.

Ratio legis art. 48d ust. 11 u.z.s.z. było uniknięcie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów bezpłatnego zakwaterowania żołnierzy we wspólnych kwaterach stałych i wypłaty świadczenia mieszkaniowego w pełniej wysokości na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, które zostały już zaspokojone. Korzystanie z tych świadczeń jednocześnie byłoby zaprzeczeniem ww. zasady. W sytuacji Skarżącej zachodzi zarówno podstawa z art. 7 ust. 1 pkt 7 i z art. 7 ust. 2 u.z.s.z. Skierowanie na studia podyplomowe ASW powoduje z "automatu" przydział wspólnej kwatery stałej. Wniosek żołnierza zawodowego w trybie art. 7 ust. 2 u.z.s.z. nie był konieczny. O ile art. 7 ust. 1 u.z.s.z. odnosi się generalnie do żołnierzy niezawodowych (nie posiadają prawa do innej formy zakwaterowania), o tyle art. 7 ust. 2 u.z.s.z. dotyczy żołnierzy zawodowych i możliwości korzystania ze wspólnej kwatery stałej. U.z.s.z. przewiduje zatem możliwość korzystania przez żołnierza zawodowego zarówno z bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej, jak i ze świadczenia mieszkaniowego pomniejszonego o koszty tego zakwaterowania. Pomniejszenie to wiąże się z korzystaniem z zakwaterowania, co jest logiczne i sensowne, a wiązanie tego ze złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.z.s.z., w sytuacji w jakiej znajduje się Skarżąca, jest nieuzasadnione.

Skarżąca od [...] października 2016r. do [...] czerwca 2018r. zamieszkiwała we wspólnej kwaterze na terenie ASW i od [...] lutego 2017r. do [...] lutego 2018r. otrzymywała pełną kwotę - 900 zł - świadczenia mieszkaniowego, niepomniejszoną o 84,70 zł za miesiąc - koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej - łącznie za ww. okres 13 miesięcy - 1.101,10 zł. Tym samym Dyrektor [...] prawidłowo, w oparciu o art. 48d ust. 13 u.z.s.z., wezwał żołnierza do zwrotu 1.101,10 zł, a po bezskutecznym upływie terminu do zwrotu, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie i wydał decyzję rozstrzygającą o obowiązku zwrotu tej kwoty.

2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zarówno ww. decyzji Prezesa AMW z [...] września 2018r., jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] z [...] sierpnia 2018r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, z uwagi na:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 48d ust. 11 u.z.s.z. w miejsce art. 7 ust. 1 pkt 7 u.z.s.z., jak również błędną wykładnię art. 7 ust. 1 u.z.s.z. - a powyższe naruszenia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie i wynik sprawy;

b) niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., jak i naruszenie art. 8 k.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej polegające na nierównym traktowaniu żołnierzy znajdujących się w podobnej sytuacji.

Skarżąca w uzasadnieniu wskazała m.in., że organy dokonały błędnych ustaleń przyjmując jako podstawę zakwaterowania art. 7 ust. 2 u.z.s.z., w którym mowa o zakwaterowaniu we wspólnej kwaterze stałej na wniosek żołnierza zawodowego i za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, pomimo nie złożenia takiego wniosku. Wskazała, że faktyczne zakwaterowanie miało miejsce na mocy art. 7 ust. 1 pkt 7 u.z.s.z., w którym jest mowa o zakwaterowaniu żołnierzy będących słuchaczami szkół. Skarżącą wyznaczono do pełnienia obowiązków służbowych w ASW w ramach realizacji Podyplomowych Studiów [...] od [...] stycznia 2017r. do [...] czerwca 2018r. i w styczniu 2017r. złożyła wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, w którym oświadczyła - zgodnie z prawdą - że nie korzysta z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 u.z.s.z. Potwierdza to zaświadczenie Wydziału Personalnego ASW, które jest integralną częścią ww. wniosku, jak również pisma Szefa Zespołu Zabezpieczenia ASW z: [...] marca 2018r. nr [...]; 28 maja 2018r. nr [...], w których przedstawiono listę żołnierzy zakwaterowanych we wspólnych kwaterach stałych oraz oświadczono, że miało to miejsce w trybie art 7 ust. 1 pkt. 7 u.z.s.z.

Traktowanie art. 7 ust. 1 u.z.s.z. jako odnoszącego się wyłącznie do żołnierzy niezawodowych jest niezrozumiałą interpretacją AMW, wynikającą prawdopodobnie z nieznajomości dokładnej specyfiki służby wojskowej, gdyż żołnierze zawodowi, zgodnie z ust. 1, kwaterowani są również w innych przypadkach - na przykład w trakcie: ćwiczeń poligonowych (art. 7 ust. 1 pkt 3), udziału w akcjach zapobiegania lub usuwania klęsk żywiołowych (art 7 ust. 1 pkt 8), skierowanych do pełnienia czynnej służby wojskowej poza granicami państwa (art. 7 ust. 1 pkt 7). Twierdzenie Prezesa AMW, że zakwaterowanie żołnierza zawodowego w związku z art. 7 ust. 1 u.z.s.z. jest równocześnie zakwaterowany zgodnie z art. 7 ust. 2 u.z.s.z. i, że wówczas wniosek jest niewymagany - jest nadinterpretacją ww. przepisów. Art. 7 ust. 1 u.z.s.z. wprowadzono, żeby zapewnić miejsce zakwaterowania żołnierzom w związku z wykonywaniem przez nich zadań zleconych przez przełożonych. W sprawie jest to skierowanie na studia przez przełożonego, zgodnie z "Rozkazem Personalnym nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2016 roku". Zakwaterowanie powinno obejmować możliwość przenocowania żołnierza z jego wyposażeniem służbowym (elementy umundurowania i wyekwipowania) i podstawowych rzeczy osobistych, bez możliwości zapewnienia miejsca na mienie prywatne. Art. 7 ust. 2 u.z.s.z. ma umożliwiać zakwaterowanie żołnierza zawodowego na jego własną prośbę, kiedy rezygnuje on z innych form zakwaterowania wymienionych w art. 21 ust. 2 pkt 1 lub 2 u.z.s.z.

Dodatkowo Skarżącą w umowie z [...] września 2016r. nr [...] zawartej z Szefem Inspektoratu Sił Zbrojnych zobowiązano do zwrotu kosztów utrzymania i nauki - 33 364,05 zł. W kosztach tych, zgodnie z § 20 rozporządzenia, zawierają się m.in. koszty zakwaterowania (§ 20 ust. 2 pkt 1). Koszty te Skarżąca zobowiązana jest odpracować, pozostając w służbie przez okres dwukrotnie dłuższy niż czas trwania nauki (3 lata i 6 miesięcy) lub zwrócić Szefowi Inspektoratu Wsparcia Si Zbrojnych w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przed upływem powyższego okresu. Wynika z tego, że Skarżącą obciążono kosztami zakwaterowania dwukrotnie - przez zmniejszenie świadczenia mieszkaniowego oraz jako część zobowiązania wobec Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych stanowiącego koszty nauki.

3. W odpowiedzi na skargę Prezes AMW, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że korzystając ze świadczenia mieszkaniowego żołnierz korzysta z jednej z form zakwaterowania przewidzianej w ustawie. Art. 7 ust. 2 u.z.s.z. daje również żołnierzowi zawodowemu, na jego wniosek możliwość bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej. W takiej sytuacji zgodnie z art. 48d ust. 11 u.z.s.z. świadczenie mieszkaniowe jest pomniejszane o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania. Przypadek Skarżącej, korzystającej z zakwaterowania na terenie ASW i ze świadczenia mieszkaniowego w pełniej wysokości kłóci się z sensem wymienionych wyżej przepisów i ideą zakwaterowania oferowanego przez Państwo. Jeśli żołnierz zawodowy jest jednocześnie słuchaczem szkoły podyplomowej i korzysta z dwóch form zakwaterowania, których koszty pokrywa państwo, analiza art. 7 i 21 oraz 48d u.z.s.z. jest nieunikniona. Z analizy tej organ wywiódł, że mimo braku złożenia wniosku (z uwagi na praktykę Uczelni) art. 7 ust. 2 u.z.s.z. ma zastosowanie, bo dotyczy żołnierza zawodowego. Błędem jest porównywanie swojej sytuacji do sytuacji żołnierzy zakwaterowanych w trakcie odbywania ćwiczeń poligonowych czy w razie udziału w akcjach zapobiegania i usuwania klęsk żywiołowych - to są inne sytuacje i takie proste odniesienie nie jest uprawnione chociażby z uwagi na czasokres tego zakwaterowania. Wspólne kwatery stałe nie stanowią formy zakwaterowania żołnierzy zawodowych, mogą jednak być im udostępnione, o ile taka jest wola żołnierza (wyrażona we wniosku bądź przez czynności konkludentne) i dowódcy jednostki. Wskazał też, że jakkolwiek art. 48d jest niefortunny, nie może prowadzić do zróżnicowania sytuacji żołnierzy zawodowych, którzy korzystają ze świadczenia mieszkaniowego i bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze w ASW.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

1. Skarga podlegała uwzględnieniu, gdyż zaskarżoną decyzję Prezesa AMW oraz poprzedzającą ją, wyżej wymienioną decyzję Dyrektora [...] wydano z naruszeniem art. 48d ust. 11 u.z.s.z., które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z ww. przepisem - art. 48d ust. 11 u.z.s.z. - w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 u.z.s.z., wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie.

Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 u.z.s.z., możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przysługuje również żołnierzom zawodowym, na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej.

W sprawie jest bezsporne, że Skarżącą, będącą żołnierzem zawodowym, skierowano na Podyplomowe Studia [...] realizowane w ASW w terminie od [...] stycznia 2017r. do [...] czerwca 2018r. Wprawdzie Skarżąca w uzasadnieniu skargi powołała się na rozkaz personalny "nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2016 roku", tym niemniej w aktach administracyjnych sprawy znajduje się rozkaz personalny - dotyczący Skarżącej – wydany przez Dyrektora Departamentu Kadr w Ministerstwie Obrony Narodowej z [...] grudnia 2016r. nr [...], na mocy którego Skarżącą przeniesiono do rezerwy kadrowej, a jako miejsce wykonywania zadań służbowych wskazano ASW, zaś Rektora - Komendanta ASW wskazano, jako odpowiedzialnego za określenie zadań służbowych (k. 1 akt administracyjnych).

Nie jest też sporne, że Skarżącą zakwaterowano we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii Sztuki Wojennej, nie jest kwestionowany również okres tego zakwaterowania. Nie jest także kwestionowane, że Skarżąca nie wnioskowała o zakwaterowanie we wspólnej kwaterze stałej, o czym jest mowa w przewidującym możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przepisie art. 7 ust. 2 u.z.s.z. Stwierdzić też należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pkt 5 zaświadczenia Rektora – Komendanta ASW z [...] stycznia 2017r., będącego częścią złożonego przez Skarżącą wniosku o wypłatę świadczenia mieszkaniowego z [...] stycznia 2017r., wynika ponadto, że Skarżąca nie korzysta z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach przewidzianych w art. 7 ust. 2 u.z.s.z. (k. 2 akt administracyjnych).

Organy administracyjne obu instancji: Prezes AMW i Dyrektor [...], pomimo stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych, który nie budził wątpliwości i który znajdował odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym – przyjęły, że doszło do zakwaterowania Skarżącej we wspólnej kwaterze stałej, na mocy art. 7 ust. 2 u.z.s.z. Tym samym należało uznać, że ocena ww. organów administracyjnych w tym zakresie jest całkowicie dowolna i dokonana z naruszeniem art. 80 k.p.a. Stanowisko zarówno Dyrektora [...], jak i Prezesa AWM, przedstawione w wydanych w sprawie decyzjach nie uwzględniało bowiem znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia Rektora – Komendanta ASW z [...] stycznia 2017r. (k. 2 akt administracyjnych), a pośrednio w decyzjach doszło do zakwestionowania faktu w nim potwierdzonego, mimo, że w toku całego postępowania administracyjnego organy administracyjne nie wykazały istnienia jakiegokolwiek dowodu wskazującego na odmienny stan faktyczny.

Sąd podkreśla ponadto, że wbrew sugestii Prezesa AMW zawartej w odpowiedzi na skargę brzmienie art. 48d ust. 11 u.z.s.z. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Ustawodawca jednoznacznie wskazał w tym przepisie, że wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 u.z.s.z. Tym samym wbrew twierdzeniom organów obu instancji podstawą zakwaterowania Skarżącej nie był art. 7 ust. 2 u.z.s.z., lecz art. 7 ust. 1 pkt 7 u.z.s.z. Okoliczność ta ma potwierdzenie zarówno w ww. zaświadczeniu z [...] stycznia 2017r., jak również w znajdujących się w aktach administracyjnym sprawy pismach: a) Szefa Zespołu Zabezpieczenia ASW z [...] marca 2018r. nr [...] (k. 9 akt administracyjnych) oraz b) Rektora Komendanta ASW z [...] maja 2018r. nr [...] (k. 16 akt administracyjnych), W obu ww. pismach oświadczono, że żołnierzy zawodowych zakwaterowano we wspólnych kwaterach stałych w trybie art 7 ust. 1 pkt. 7 u.z.s.z. Sąd wskazuje jednocześnie, że Skarżąca w skardze omyłkowo powołuje się na pismo z [...] marca 2018r., którego nie ma w aktach administracyjnych sprawy, wskazując nr pisma z [...] marca 2018r. – [...].

Sąd nie zgadza się też z organami administracyjnymi, że pomniejszenie świadczenia mieszkaniowego o koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej jest związane z samym faktem korzystania z tego zakwaterowania. Brzmienie art. 48d ust. 11 u.z.s.z. nie pozostawia wątpliwości, że chodzi wyłącznie o zakwaterowanie na zasadach określonych w art. 7 ust. 2 tej u.z.s.z., a nie o każdy przypadek zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnej kwaterze stałej.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.z.s.z. wspólne kwatery stałe są przeznaczone do zakwaterowania zbiorowego żołnierzy będących słuchaczami szkół albo uczestniczących w innych formach szkolenia w Siłach Zbrojnych, a także skierowanych do pełnienia czynnej służby wojskowej poza granicami państwa. Wbrew twierdzeniom organów z przepisu art. 7 ust. 1 u.z.s.z. nie sposób ponadto wyprowadzić twierdzenia, że odnosi się on wyłącznie do żołnierzy niezawodowych.

Sąd, mając powyższe na względzie, stwierdza, że organy administracyjne niewłaściwie zastosowały w sprawie przepis art. 48d ust. 11 u.z.s.z., albowiem brak było podstaw – w stanie faktycznym sprawy – do zmniejszenia świadczenia mieszkaniowego.

2. Tym samym, wbrew stanowiskom organów administracyjnych obu instancji, wyrażonych w wydanych w sprawie decyzjach, nie nastąpiła nadpłata świadczenia mieszkaniowego i nie było podstaw do zobowiązania Skarżącej do zwrotu kwoty 1.101,10 zł. Powyższe stanowiska organów administracyjnych obu instancji należało zatem uznać za wadliwe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.").

Skoro Skarżąca, wobec jasnej wykładni ww. przepisów, nie była zobowiązana do zwrotu należności opisanej w ww. decyzjach Prezesa AMW z [...] września 2018r. i Dyrektora [...] z [...] sierpnia 2018r., należało uznać, że prowadzone wobec niej postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty świadczenia mieszkaniowego i zobowiązania do zwrotu należności - było bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Sąd stwierdził, że zaszła podstawa do umorzenia postępowania, w którym wydano ww. decyzje, stosownie do ww. przepisu.

3. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 145 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku.

Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, albowiem Skarżąca nie wykazał poniesionych kosztów. Skarżąca, na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) P.p.s.a. nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.