Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 923/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2009 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzewa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S.kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 20 maja 2009 r. (data nadania) wniesionej przez S. w W. (dalej: [...]) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009 r. nr [...].

Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2009 r. nr [...], którą zezwolono S. na wycięcie 4 szt. drzew (topoli kanadyjskich) z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] (pkt 1 decyzji); ustalono, że usunięcie drzew nie podlega opłacie za usuwanie drzew i krzewów (pkt 2 decyzji); oraz uzależniono zezwolenie na wycięcie drzew od wykonania na terenie ww. działki, w linii usuwanych drzew, nasadzeń zastępczych w ilości 4 szt. drzew - klonów pospolitych odm. Columnare lub glediczji trójcierniowej odm. Skyline w formie piennej, minimalnym obwodzie pnia (na wysokości 130 cm) 20 cm, minimalnej wysokości pnia wraz z koroną 3m (pkt 3 decyzji).

Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem S. z [...] lipca 2008 r., w którym to wskazano, że drzewa (w ilości 4 szt.) rosnące na działce nr [...] przy ul. [...] stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W dniu [...] lipca 2008 r. została wydana decyzja Prezydenta W. załatwiająca tenże wniosek, która następnie w wyniku postępowania odwoławczego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2008 r. została uchylona, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji I instancji (wydanej ponownie w sprawie: tj. na skutek decyzji organu odwoławczego z [...] listopada 2008 r.), organ po pierwsze stwierdził, że ze względu na stan drzew oraz zagrożenia jakie stwarzają dla otoczenia, należy zakwalifikować je zgodnie z wnioskiem strony - do usunięcia. Następnie stwierdził, że wskazane jest dalsze utrzymanie szpalerowego obsadzenia ww. ulicy poprzez zastąpienie obumarłych drzew - zakwalifikowanych do wycięcia - nowymi nasadzeniami. Ze względu na charakter i funkcje jakie mają pełnić nowe nasadzenia jak również ze względu na to, iż teren na którym będą się znajdować jest ogólnie dostępny i położony wzdłuż ciągu komunikacyjnego, nowo posadzone drzewa muszą spełniać pewne minimalne wymogi odnośnie wieku oraz wielkości. Z uwagi na te uwarunkowania wskazano do nasadzenia gatunki drzew, które posiadają wąskie korony, są tolerancyjne na zasolenie gleby, a ponadto odporne na okresową suszę. Organ I instancji wyjaśnił, że wyboru nowych gatunków drzew dokonano m.in. w oparciu o opracowanie wykonane przez zespół pracowników Katedry O., S. pt. "Lista drzew i krzewów przeznaczonych do nasadzeń na terenach silnie zurbanizowanych". Powołał przy tym art. 83 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie i przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880 ze zm.) i dodatkowo zaznaczył, że nasadzenia zastępcze będą pełnić formę rekompensaty przyrodniczej.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta W. strona wniosła o jej uchylenie w zakresie pkt 3 oraz o orzeczenie, iż wycięcie drzew opisanych we wniosku jest uzależnione od wykonania w linii usuwanych drzew nasadzeń zastępczych w ilości 4 szt. drzew, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji S. zarzuciła naruszenie:

art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., poprzez brak zrównoważenia w toku postępowania zarówno interesu społecznego, jak i indywidualnych interesów właściciela nieruchomości i podmiotu władającego nieruchomością, a także wybiórcze i niezupełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie uwzględniającego faktu dokonania wzdłuż ulicy [...] nasadzeń zastępczych w postaci drzew innego gatunku, o innym wieku i parametrach rozwoju aniżeli podane w decyzji organu I instancji;

art. 8 k.p.a., poprzez uzależnienie wydania zezwolenia na usunięcie obumarłych drzew od wykonania nasadzeń zastępczych, których koszt będzie porównywalny z wysokością kary za usunięcie tych drzew bez wymaganego zezwolenia;

art. 11 k.p.a., poprzez brak wystarczającego i racjonalnego wyjaśnienia przyczyn, z powodu których organ wybrał wskazane w pkt. 3 decyzji gatunki drzew, minimalny obwód pnia oraz minimalną wysokość pnia;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak powołania przepisu prawa, na podstawie którego orzeczono o obowiązku dokonania nasadzeń sprecyzowanych w pkt 3 decyzji;

- art. 83 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez uzależnienie wydania zgody na usunięcie drzew od zastąpienia ich drzewami określonych gatunków i o precyzyjnie określonych cechach ich rozwoju, podczas gdy przedmiotowy przepis przewiduje jedynie możliwość podania liczby nasadzonych drzew w ilości nie mniejszej niż liczba drzew usuwanych;

- art. 86 ust. 1 pkt 4, 5 i 9 ustawy o ochronie przyrody, poprzez uzależnienie wyrażenia zgody na wycięcie obumarłych drzew, które zagrażają bezpieczeństwu publicznemu od wykonania nowych, bardzo kosztownych nasadzeń, co w istocie powoduje, że działanie w interesie społecznym jest obciążone niezwykle wysoką opłatą.

W obszernym uzasadnieniu odwołania strona rozwinęła postawione na wstępie zarzuty wywodząc przede wszystkim, iż niezrozumiały jest dla niej stawiany przez organ warunek w postaci posadzenia w miejsce usuwanych topoli, drzew z gatunku klonów pospolitych lub glediczii trójcierniowej o minimalnym obwodzie pnia 20 cm i minimalnej wysokości pnia wraz z koroną 3m. Zaznaczyła, iż w istocie poprzez dokonanie takich nasadzeń zastępczych organ nałożył na nią obowiązek wydatkowania kwoty do 8000 zł. Podniosła też, że organ nie wskazał na jakiej podstawie prawnej oparł się, dokonując wyboru takich, a nie innych gatunków drzew, o konkretnym wieku i określonych cechach - do nasadzenia następczego. Podstawy takiej nie może stanowić - w jej ocenie - art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten nie przewiduje bowiem możliwości określania przez organ gatunku, rodzaju, wieku lub cech nasadzanych drzew.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - po rozpatrzeniu powyższego odwołania - decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu - odnośnie kwestii spornej występującej w sprawie -Kolegium podniosło, że organ I instancji dokonał wyboru gatunków drzew m.in. na podstawie opracowania wykonanego przez zespół pracowników Katedry O. S. Organ działał więc w oparciu o opinię naukową co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 7 i 77 oraz 11 k.p.a. Organ II instancji stwierdził również, że kara za wycięcie drzew bez zezwolenia byłaby wielokrotnie wyższa od opłaty za drzewa wskazane do nasadzenia zastępczego. Dalej, Kolegium powołało się na komentarz autorstwa K. Gruszeckiego do art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, w którym to wskazano m.in., że uprawnienie organu administracji wydającego zezwolenie na usunięcie drzew do określenia gatunków drzew lub krzewów można by pośrednio wywieść z przepisów zobowiązujących do dbałości o zieleń na terenie administrowanej jednostki terytorialnej. Organ odwoławczy przychylił się do prezentowanego poglądu i jednocześnie stwierdził, że na tej samej zasadzie może być określona, o ile jest to uzasadnione wiedzą specjalistyczną (jak w omawianym przypadku), wysokość drzew danego gatunku w momencie dokonywania nasadzenia oraz obwód pnia. Zatem, w jego ocenie, przepisy art. 83 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie przyrody nie zostały naruszone. Nadto, organ odwoławczy podniósł, że strona odwołująca się nie przedstawiła żadnej innej opinii specjalistycznej, kwestionującej dokonanie nasadzeń gatunków drzew wskazanych w zaskarżonej decyzji o wymienionych tamże parametrach.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. podniosła zarzuty zbieżne z przedstawionymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Z uwagi na wskazane w skardze naruszenia przepisów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009 r. nr [...], uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie pkt 3, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nieprzekonywujące, a organ odwoławczy bez głębszej refleksji podzielił stanowisko organu I instancji, nie rozważając argumentów zaprezentowanych w odwołaniu.

Przede wszystkim skarżąca zauważyła, że organ nie wziął pod uwagę dokonanych już przez nią na przedmiotowej nieruchomości nasadzeń. Wskazała w tym zakresie na decyzję Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2006 r., która zezwalała S. na wycięcie 3 szt. topoli kanadyjskich z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] (dz. Nr ew. [...]). Zgoda na usunięcie ww. drzew została uzależniona od wykonania na terenie, z którego zostaną usunięte drzewa, nasadzeń zastępczych w ilości 3 szt. drzew w wieku powyżej 5 lat. Usunięte na podstawie opisanej decyzji topole również były drzewami obumarłymi, znajdującymi się bezpośrednio przy chodniku biegnącym wzdłuż ulicy, a tym samym zagrażającymi bezpieczeństwu przechodniów i przejeżdżających pojazdów. Zgadzając się na ich wycinkę organ nakazał wykonać w ich miejsce nasadzenia zastępcze, nie określając jednak gatunku, czy stopnia rozwoju drzew, które mają zostać posadzone. W wykonaniu przedmiotowej decyzji na miejsce usuniętych topoli posadzono 3 ambrowce posiadające -mierzony na wysokości 130 cm - obwód pnia 10 cm, których koszt wyniósł 350 zł za sztukę. Tym samym za niezrozumiały skarżąca uznała warunek stawiany obecnie przez organ administracji - posadzenia w miejsce usuwanych topoli drzew z gatunku klonów pospolitych lub glediczji trójcierniowej, o minimalnym obwodzie pnia 20 cm i minimalnej wysokości pnia wraz z koroną 3 m. Skarżąca wskazała, że sadzenie w jednym rzędzie, w formie szpalerowej drzew znajdujących się na zupełnie różnych etapach rozwoju, jest niezgodne z zasadami sztuki ogrodniczej. Dalej zauważyła, że skoro U. dokonała pierwszych nasadzeń zastępczych w postaci drzew określonego gatunku, wieku czy stopnia rozwoju, to w celu kontynuowania wymiany drzew w szpalerze ulicy [...] należałoby dokonać kolejnych nasadzeń takich samych drzew.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody skarżąca wyjaśniła, że ww. art. 83 ust. 3 przyznaje organowi możliwość uzależnienia wydania decyzji od dokonania nasadzeń zastępczych, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Przepis ten nie przewiduje zatem możliwości określania przez organ gatunku, rodzaju, wieku lub cech nasadzanych drzew - organ może jedynie wskazać, że liczba nasadzeń ma być nie mniejsza, niż liczba drzew usuwanych. Przywołanie omawianego przepisu jako podstawy prawnej decyzji jest zatem niewystarczające dla uznania, iż przepis ten daje organowi kompetencję do określania rodzaju i cech drzew nasadzanych, a zdanie komentatora nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej.

Skarżąca podniosła również, że organ winien zrównoważyć interesy swoje -jako właściciela terenu, z którego usunięto zagrażające bezpieczeństwu drzewa, interesy skarżącej - władającej nieruchomością, oraz interes ogólnospołeczny, nakazujący dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia przebywających na nieruchomości. Tymczasem organ nałożył na jedną tylko stronę tego stosunku obowiązki dbałości o interesy wszystkich pozostałych stron.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty skargi za niezasadne i podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego i jako taka nie może pozostać w obrocie prawnym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 83 ust. 1, ust. 3 oraz art. 86 ust. 1 pkt 4 i pkt 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880 ze zm.).

Zgodnie z art. 83 ust. 1 tej ustawy usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości nie wpisanej do rejestru zabytków może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości, natomiast zgodnie z art. 83 ust. 3 wydanie przedmiotowego zezwolenia może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów.

Stosownie do treści art. 86 ust. 1 pkt 4 i 9 ww. ustawy nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych oraz, które obumarły lub nie rokują szansy na przeżycie, z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości.

Z powołanych przepisów wynika, iż zarówno wyrażenie zgody na wycięcie drzew, jak i warunki, na jakich usunięcie drzew jest możliwe, pozostawiono uznaniu administracyjnemu. Oznacza to, że organ działając w ramach uznania administracyjnego, może uwzględnić wniosek o usunięcie drzew lub odmówić wyrażenia zgody, jak również uzależnić wydanie zezwolenia od przesadzenia drzew w inne miejsce lub zastąpienia drzew wycinanych innymi drzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew.

W niniejszej sprawie organ orzekający w I instancji uznał, iż wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie 4 szt. drzew - obumarłych topoli kanadyjskich -ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa, jakie stwarzają dla osób i mienia, nie budzi wątpliwości i jest w pełni zasadny. Jednocześnie organ ten uzależnił wydanie zezwolenia od dokonania nasadzeń zastępczych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w niniejszej sprawie w II instancji podzieliło pogląd zawarty w decyzji I instancji co do zasadności uzależnienia wydania zezwolenia od dokonania nasadzeń 4 szt. drzew określonych co do gatunku, grubości pnia i wysokości wraz z koroną. Podstawę prawną do zawarcia w decyzji takiego uzależnienia (warunku) stanowił - jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji - przepis art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Interpretacji tego przepisu na potrzeby niniejszej sprawy organ odwoławczy dokonał z uwzględnieniem stanowiska autora komentarza do tego przepisu - Krzysztofa Gruszeckiego (K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Zakamycze, 2005), które to stanowisko w całości podzielił. W tym miejscu Sąd zauważa, iż zdaniem wskazanego komentatora "(...) nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ administracji wydający zezwolenie określił gatunki drzew lub krzewów, które mają być posadzone." Na tej też podstawie (i w oparciu o opracowanie wykonane przez pracowników naukowych Katedry O. S.), Kolegium za zasadne przyjęło określenie - w decyzji organu I instancji - nie tylko ilości drzew, które winny być zastępczo nasadzone, ale także gatunku tych drzew i parametrów determinujących stopień ich rozwoju.

Z tak określonym obowiązkiem nie zgadza się skarżąca wywodząc w skardze, iż uzależnienie wydania zgody na usunięcie drzew od zastąpienia ich drzewami określonego gatunku i o precyzyjnie określonych cechach ich rozwoju nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Sąd w składzie orzekającym, dostrzegając powyższe i mając na względzie zasadniczy spór istniejący w niniejszej sprawie związany z nałożeniem na skarżącą obowiązku określonego w art. 83 ust. 3 ww. ustawy (a w istocie z określeniem treści tego obowiązku) stwierdza, iż interpretacja powołanego przepisu przedstawiona w skarżonej decyzji jest błędna. Skutkiem tego było niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu w rozpoznawanej sprawie i, w konsekwencji, nie dostrzeżenie błędów popełnionych przy stosowaniu art. 83 ust. 3 ustawy przez organ I instancji. To zaś musiało skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem skarżonego rozstrzygnięcia.

Z art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wynika, że organ administracji może uzależnić wydanie zezwolenia na usunięcie drzew od zastąpienia ich innymi drzewami. Jednocześnie podkreślić należy, iż przepis ten nie daje organowi umocowania do określenia gatunku, wieku oraz parametrów drzew (obwodu pnia, wysokości, czy też innych cech), jakie mają być nasadzone. W ocenie Sądu, art. 83 ust. 3 upoważnia organ - w sytuacji zastosowania tego przepisu i nałożenia na stronę określonego w nim obowiązku - jedynie do określenia ilości drzew, które winny być nasadzone w miejsce usuwanych. Wskazuje bowiem wyraźnie, iż winna być to liczba nie mniejsza niż liczba drzew usuwanych. Żadnych innych postanowień odnośnie nowych nasadzeń przepis ten nie zawiera. Innymi słowy jedynym warunkiem określonym przez ustawodawcę jest ilość drzew lub krzewów posadzonych w miejsce usuwanych, która nie może być mniejsza od usuwanych. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu "(...) przepis art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody stanowi wyłącznie o liczbie drzew, które mają zastąpić drzewa podlegające wycince, nie stanowi natomiast o gatunku drzew" (por. uzasadnienie wyroku z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Po 823/08). Dostrzega to również autor powołanego wyżej komentarza do art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wskazując, że w powołanym przepisie "ustawodawca nie określił, że organ administracji może określić w zezwoleniu gatunki drzew lub krzewów sadzonych w miejsce usuwanych (...). (K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Zakamycze, 2005).

Tym samym, w oparciu o ten przepis, orzeczenie organu o nałożeniu obowiązku dokonania nasadzenia zastępczego może sprowadzać się jedynie do wyszczególnionego w tym przepisie elementu - tj. związanego z określeniem ilości drzew (lub krzewów), które mają być nasadzone. Jednocześnie oznacza to, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca, że przywołanie art. 83 ust. 3 ww. ustawy jako podstawy prawnej decyzji jest niewystarczające dla uznania, iż przepis ten daje organowi kompetencję do określania rodzaju (gatunku) i cech (parametrów) drzew nasadzanych.

Kierując się przedstawioną powyżej interpretacją art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody wskazać w tym miejscu należy, iż w niniejszej sprawie w pkt 3 sentencji decyzji organu I instancji określono nie tylko ilość drzew podlegających nasadzeniu, ale także ich gatunek i stopień rozwoju. Wskazano wyraźnie, że strona winna zasadzić 4 szt. klonów pospolitych odm. Columnare lub glediczii trójcierniowej odm. Skyline w formie piennej, minimalnym obwodzie pnia 20 cm, minimalnej wysokości pnia wraz z koroną 3 m. Orzeczenie w tym zakresie oparto właśnie na omówionym powyżej art. 83 ust. 3, błędnie z niego wywodząc kompetencję organu do wydania rozstrzygnięcia obejmującego warunek nasadzenia zastępczego z uwzględnieniem konkretnego gatunku, wieku i innych cech nasadzanych drzew.

W konsekwencji Sąd podziela zarzuty skargi dotyczące naruszenia w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego.

Zdaniem Sądu za słuszne uznać należy twierdzenie skarżącej, iż powołany art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody nie daje kompetencji organowi do określania rodzaju (gatunku) i cech drzew nasadzanych, a wydanie orzeczenia w tym zakresie - wbrew przepisowi prawa - stanowi o nieuzasadnionym rozszerzeniu granic przyznanego uznania administracyjnego i nie znajduje żadnego umocowania w obowiązujących przepisach prawa.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje przywołane w skarżonej decyzji opracowanie naukowe pracowników skarżącej U., uzasadniające dosadzenie konkretnego gatunku drzew. Niemniej Sąd na marginesie zauważa, iż w sytuacji, gdy - jak w sprawie niniejszej - obowiązek nasadzeń zastępczych dotyczy drzew rosnących w nieprzyjaznych warunkach siedliskowych, dopuszczalne byłoby wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia, wydanego przez organ na podstawie art. 83 ust. 3 ww. ustawy, szeregu gatunków i odmian drzew polecanych do sadzenia w trudnych warunkach zgodnie z opiniami zawartymi w specjalistycznych publikacjach. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż uwagi organu w tym zakresie stanowić mogłyby jedynie swego rodzaju wskazówkę (wytyczną) dla strony - o charakterze niewiążącym.

Konkludując Sąd stwierdza, iż skarżona decyzja jest wadliwa, albowiem wydana została z naruszeniem art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Przyjmując błędną interpretację tego przepisu organ II instancji przeprowadził wadliwie postępowanie odwoławcze nie dostrzegając racji skarżącej i wadliwości decyzji Prezydenta W. z [...] lipca 2009 r. w zakresie nałożenia obowiązku określonego w pkt 3 sentencji decyzji.

Ponownie orzekając w sprawie i rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, Kolegium zobligowane jest rozważyć wszystkie argumenty przytoczone przez stronę skarżącą, uwzględniając przy tym wskazania Sądu, dotyczące wykładni art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 152 tej ustawy Sąd orzekł o zakazie wykonania zaskarżonej decyzji, który to zakaz obowiązuje do dnia prawomocności niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.