Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 263/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 40
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna (spr.) Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. B. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z10 września 2015 r. III SA/Kr 479/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2014 r. Burmistrz odmówił skarżącemu S. M. przyznania pomocy finansowanej w formie zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego, tj. niekorzystnych warunków atmosferycznych, które wystąpiły w dniu 16 maja 2014 r.

W ocenie Sądu organy administracji uchybiły art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), gdyż nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy skupiły się jedynie na ustaleniu, że obfite opady deszczu, które miały miejsce w dniu 16 maja 2014 r., nie spowodowały konieczności opuszczenia budynku przez skarżącego. Natomiast – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2011 r., I OSK 2213/11 - kryterium wyboru przez organy administracji rodzaju rozstrzygnięcia powinno być wyłącznie poniesienie strat w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub klęski ekologicznej, gdyż takie rozumienie przepisu art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm.). Organy przekroczyły także granice uznania administracyjnego nie przeprowadzając wyczerpującej analizy przesłanek określonych w art. 40 ustawy o pomocy społecznej.

Ponadto organy oparły swoje rozstrzygnięcia na wytycznych Wojewody oraz Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie udzielania pomocy finansowej dla osób lub rodzin poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęski, które nie stanowią źródła prawa - co doprowadziło do naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podzielił istniejący w judykaturze pogląd, że wytyczne nie mogą być powoływane w podstawie prawnej, a mogą jedynie zostać wykorzystywane posiłkowo.

Sąd wskazał również, że organy ponownie rozpoznając sprawę, powinny - uwzględniając w szczególności przedstawioną wykładnię, dokonać ustalenia, czy w przypadku skarżącego występują przesłanki określone w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, a w razie ich stwierdzenia winny dokonać analizy sytuacji materialnej i życiowej skarżącego, i w ramach uznania administracyjnego podjąć właściwą decyzję prawidłowo ją uzasadniając.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz wydał najpierw decyzję w dniu [...] 2016 r. - odmawiającą przyznania skarżącemu ww. świadczenia, która to decyzja została uchylona przez Kolegium 1 lipca 2016 r.. Następnie, kolejną decyzją z [...] 2016 r. organ I instancji przyznał skarżącemu pomoc finansową w formie ww. zasiłku na częściowe pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego - niekorzystnych warunków atmosferycznych, które wystąpiły 16 maja 2014 r. w wysokości 1 000 zł, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania świadczenia.

Organ ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a z powodu stanu zdrowia został uznany za osobę niezdolną do pracy i na podstawie orzeczenia Komisji ZUS z dnia 7 lutego 2007 r. pobiera świadczenie rentowe. Łączne miesięczne wydatki skarżącego wynoszą 903,19 zł, w tym 531,67 zł stanowią koszty leczenia. Pobierana przez skarżącego renta w czerwcu 2014 r. wyniosła 1 535,09 zł, w styczniu 2016 r. – 1573,05 zł- w dacie orzekania było to 1 576,18 zł. W okresie od 1 stycznia 2015 r. do 4 sierpnia 2015 r. skarżący podjął pracę zarobkową na umowę zlecenie, z której osiągnął dochód 7 642 zł. W domu skarżącego zameldowana jest nadto jego córka, która odwiedza go sporadycznie i nie udziela mu pomocy.

Organ ustalił również, że w wyniku osunięcia się ziemi w domu skarżącego powstały niewielkie spękania ścian o długości kilkudziesięciu centymetrów i szerokości 1 mm. Zarysowania powstały w kuchni, łazience i klatce schodowej. W ocenie specjalistów dom skarżącego nadawał się do dalszego zamieszkiwania, a pęknięcia na ścianach nie stanowiły podstawy do przeprowadzania w budynku remontu lub jego rozbiórki – co potwierdzała również decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 lutego 2016 r.

Skarżący we własnym zakresie zagipsował i pomalował ściany, a koszty tych prac wycenił na 1 000 zł. Wykonał także prace stabilizujące osuwisko poprzez ułożenie z kamienia schodów przyporowych oraz nawiezieniu ziemi, wykonaniu drenażu i posadzeniu roślin a koszt tych robót wycenił na kwotę 6 680 zł. Skarżący nie przedłożył jednakże żadnych rachunków i faktur na tę okoliczność. Natomiast prace związane ze stabilizacją osuwiska i umocnieniem rowu melioracyjnego wykonane na przełomie sierpnia i września 2016 r. wycenił na 900 zł - bez rachunku i 1 600 zł do 1 700 zł z rachunkiem. Za te roboty nie zapłacił jednakże wykonawcy z powodu braku środków finansowych.

Organ I instancji wyjaśnił, że miesięczny dochód skarżącego przekracza kryterium dochodowe zatem nie nabył on prawa do bezzwrotnych świadczeń z pomocy społecznej wynikających z art. 39 oraz art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Jednakże z uwagi na całokształt okoliczności sprawy uznano, że zasadnym jest przyznanie zasiłku celowego na częściowe pokrycie wydatków powstałych w wyniku opisanego zdarzenia losowego - w wysokości 1 000 zł. Organ przyznając ww. kwotę kierował się uzasadnionymi potrzebami skarżącego, zasadą subsydiarnością oraz możliwościami finansowymi MOPS wynikającymi z wielkości środków przekazywanych z budżetu gminy na realizację zadań z zakresu pomocy społecznej. Organ wskazywał przy tym, że w związku z wycofaniem się organów nadzoru budowlanego z wcześniejszych decyzji, klamrowanie ścian jest czynnością przyszłą i niepewną; nie wiadomo też kiedy ta czynność będzie wykonywana i nie wiadomo, czy zostanie zakończona. Przyznana skarżącemu pomoc miała na celu częściowe pokrycie wydatków związanych ze stabilizacją skarpy, których z powodu braku własnych środków finansowych do dnia przeprowadzania wywiadu skarżący nie pokrył.

Organ podkreślił, że świadczenia z pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowania i nie stanowią rekompensaty za straty poniesione w wyniku zdarzenia losowego. Środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ustawy o pomocy społecznej, winny być kierowane przede wszystkim do tych osób, które zostały pozbawione lokalu Organ nadzoru budowlanego nie wskazał na konieczność przeprowadzenia remontu budynku, a wprost przeciwnie - umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego związanego z powstałym osuwiskiem.

W odwołaniu skarżący podniósł, że decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że wykonanie we własnym zakresie zabezpieczenia osuwiska i skarpy nie pogorszyły dotychczasowego poziomu życia skarżącego i jego stanu zdrowia, podczas gdy prace te wynikały z nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Skarżący nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że prace wskazane w kosztorysie nie są już uzasadnione, skoro w domu nie występują nowe rysy i pęknięcia. W związku z tym skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W obszernym uzasadnieniu przedstawił argumenty, które jego zdaniem uzasadniały przyznanie pomocy finansowej w szerszym zakresie, w tym na koszty klamrowania budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem prawa i zawierała szczegółowe uzasadnienie faktyczne przyznania zasiłku celowego jedynie w wysokości 1 000 zł i odmowy przyznania świadczenia w pozostałym zakresie.

Kolegium wyjaśniło, że organy pomocy społecznej nie są zobowiązane do pokrycia wszystkich potrzeb wnioskodawcy, lecz mają jedynie wspomóc go materialnie w ciężkiej sytuacji życiowej. Przerzucanie w całości na organy wydatków związanych z likwidacją szkód wywołanych zdarzeniami losowanymi nie miało uzasadnienia w ustawie o pomocy społecznej. Pomoc ta miała bowiem jedynie charakter subsydiarny w stosunku do aktywności samego zainteresowanego.

Ponadto Kolegium zaznaczyło, że decyzja dotycząca przyznania lub odmowy przyznania zasiłku celowego z art. 40 ustawy o pomocy społecznej, jest decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego. W związku z tym sam fakt wystąpienia zdarzenia losowego nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia. Rozpatrując wniosek o przyznanie takiego zasiłku organ musi kierować się także ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy. Zasiłek celowy w związku ze zdarzeniom losowym może być przyznany osobie lub rodzinie niezależnie od ich dochodów, jednakże - zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ustawy, winny być kierowane przede wszystkim do tych rodzin, które zostały pozbawione lokalu, w którym koncentrowało się ich życie, gdyż to one poniosły największe straty wskutek działania żywiołu. Słusznie organ I instancji wskazał, że świadczenia z pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowania, nie ma też na celu zastępowania instytucji ubezpieczeniowych.

Zdaniem Kolegium, skarżący wykorzystując posiadane środki i możliwości był w stanie samodzielnie, częściowo pokonać trudności życiowe związane z koniecznością usunięcia szkód wywołanych osunięciem ziemi z 16 maja 2014 r. Obecnie niezbędną potrzebą życiową skarżącego było zabezpieczenie osuwiska, stąd przyznanie środków na częściowe sfinansowanie tych prac było uzasadnione

Za odmową przyznania zasiłku celowego w szerszym zakresie przemawiał nadto interes społeczny. Za nieprawidłowe należałoby uznać bowiem działania organu, polegające na finansowaniu potrzeb tylko jednej lub kilku rodzin, z pominięciem pozostałych uprawnionych rodzin. Przy ograniczonych możliwościach finansowych organu, uwzględnienie wniosku skarżącego w szerszym zakresie pozbawiłoby pomocy inne osoby potrzebujące, co pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z zasadą solidaryzmu społecznego, ale także z celami ustawy o pomocy społecznej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium zarzucając jej:

naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela, który próbuje jedynie zabezpieczyć swój domu przed uszkodzeniami i bez pomocy urzędu nie jest w stanie sfinansować koniecznych prac naprawczych;

naruszenie art. 11 Kodeksu postepowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący przesłanek jakimi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, tj. jakie okoliczności wpłynęły na wydanie decyzji przyznającej pomoc w kwocie 1 000 zł, a odmawiającej w pozostałym zakresie;

błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść decyzji - przyjęcie, że wykonanie we własnym zakresie zabezpieczenia osuwiska i skarpy nie pogorszyło dotychczasowego poziomu życia skarżącego, podczas gdy skarżący, kosztem własnego zdrowia dokonał zabezpieczenia skarpy, jak również z uwagi na nakaz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem Kolegium, że brak nowych rys i pęknięć w domu po ustabilizowaniu się powoduje, że prace wskazane w kosztorysie trudno uznać za zasadne - co stanowi – w jego ocenie, naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przyznany skarżącemu pełnomocnik z urzędu poparł skargę i wskazał na sprzeczność uzasadnienia decyzji Kolegium. Organ z jednej strony uznawał, że konieczne jest zabezpieczenie osuwiska, z drugiej nie chciał podwyższyć przyznanych na ten cel kwot pomocy. Organ nie wziął również pod uwagę, ze w celu należytego zabezpieczenia budynku koniecznym było udrożnienie cieku wodnego. Na tę okoliczność powołał się skarżący w piśmie z 24 października 2016 r., ale organy do tego typu zadań się nie odniosły. Skarżący w drugim wniosku o zasiłek celowy (z 31 sierpnia 2016 r.) wnosił bowiem o przyznanie pomocy na koszty zabezpieczenia skarpy i cieku bocznego.

W ocenie pełnomocnika przyznane 1 000 zł było symboliczne w stosunku do rzeczywistych potrzeb. Nie negując faktu, że przyznawana pomoc nie jest odszkodowaniem, pełnomocnik powoływał się na jej quasi wyrównawczy charakter cytując fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 lipca 2016 r., III SA/Kr 473/16. Podkreślał również, ze poprzednio orzekający Sąd w sprawie skarżącego wskazał wyraźnie, że pomoc może finansować koszty zabezpieczenia osuwiska/ skarpy ponieważ osuwisko w konsekwencji zagraża budynkowi.

Na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. skarżący wyjaśniał, że żądana pomoc miała dotyczyć dwóch kwestii: uszkodzeń budynku i skarpy oraz utrzymania stanu rowu. To organ nieprawidłowo utrzymywał stan rowu, co doprowadziło do spiętrzenia wody i zalania. Chodziło więc o udrożnienie cieku, który zatykając się powoduje zalanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga była niezasadna.

Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Zebrane dowody, zwłaszcza decyzja z 1 lutego 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdzają osąd organów, że stan techniczny budynku mieszkalnego umożliwia mieszkanie w nim, ponieważ dzięki wykonanej stabilizacji skarpa nie osuwa się, a w budynku nie powstają żadne nowe pęknięcia. Powyższe twierdzenia wynikają wręcz wprost z uzasadnienia wydanej w sprawie decyzji organu nadzoru budowlanego (k. 380 akt administracyjnych). Organ powołał się na przeprowadzone w sprawie ponowne oględziny (18 grudnia 2015 r.) wskazując, że budynek znajduje się w dobrym stanie technicznym; grunt wokół budynku został ustabilizowany. Co więcej organ powołał się na wyjaśnienia samego skarżącego, że powstałe w drugiej połowie maja 2014 r. zarysowania i pęknięcia zostały zamalowane i nie powiększają się, a "(...) dzięki wykonanej stabilizacji skarpa, pomimo obfitych opadów deszczu, nie osuwa się, ani nie pęka". Z tych też powodów umorzone zostało postępowanie ponieważ organ uznał, że nie istnieje konieczność zakazania użytkowania budynku (tego typu rozstrzygnięcia nota bene domagał się skarżący – por. wyrok WSA w Krakowie z 8 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 120/15).

Skoro organy prawidłowo ustaliły, że powstałe szkody (w budynku i osuwisko skarpy) zostały usunięte, to Sąd skontrolował na ile przyznana kwota 1 000 zł była zasadna co do wysokości w związku z poniesionymi przez skarżącego kosztami. Należy przy tym podkreślić, tak jak to czyniły organy, że przyznana pomoc społeczna w trybie art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie jest odszkodowaniem pokrywającym całość poniesionych strat. Jest tylko pomocą przeznaczoną na koszty usuwania strat. Innymi słowy, zasadniczo odszkodowanie ma pokryć całość poniesionych strat w wyniku jakiegoś zdarzenia objętego odpowiedzialnością ubezpieczyciela. Wyjątki (maksymalna kwota odszkodowania lub tzw. udział własny) wynikają albo z wyraźnego przepisu, albo z zawartej umowy z ubezpieczycielem. Uprawniony do odszkodowania właściwie udowadnia jedynie wartość poniesionej straty i związek szkody ze zdarzeniem (np. powódź, zalanie) objętym ubezpieczeniem. Natomiast w przypadku pomocy społecznej – przyznana kwota w sposób oczywisty nie może przekroczyć wartości strat, ale ponieważ jest tylko "pomocą", czyli współfinansowaniem z funduszy publicznych kosztów usuwania szkód - to też nie zawsze musi odpowiadać całkowitej wartości poniesionych strat jak to jest w przypadku odszkodowania.

W tym kontekście nie były zasadne uwagi pełnomocnika skarżącego o wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji - skoro przyznany zasiłek był "pomocą", mógł więc jedynie w części pokrywać koszty wykonanych prac. Sąd uznał więc, że ponieważ skarżącemu pozostało do zapłaty za wykonane prace związane z umocnieniem skarby jedynie ok. 900 -1700 zł to przyznana kwota 1 000 zł odpowiadała zasadzie współfinansowania z pomocy społecznej poniesionych strat.

Należy przy tym pokreślić, że organ przyznający tego typu pomoc działa w granicach tzw. uznania administracyjnego (ww. art. 40 używa określenia "może być przyznany" co oznacza właśnie uznaniowość), a to powoduje, ze organ nie ma obowiązku przyznania pomocy w ogóle, czy też przyznania jej w wielkości wnioskowanej. Organ musi jednak w sposób należyty (uwzględniający cele pomocy społecznej, potrzeby wnioskującego o pomoc) uzasadnić swoje rozstrzygnięcie wyważając interes publiczny (pomoc jest finansowana ze środków publicznych, które mogą być przeznaczane na inne niezbędne cele) i słuszny interes wnioskującego.

W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organów obu instancji nie naruszyło zarówno www. art. 40 ustawy o pomocy społecznej jak i zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie uzasadnienie (przywołane powyżej) zaprezentowane zostało w zaskarżonej decyzji Kolegium.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że zasadniczo koszty wykonanych już prac związanych ze stabilizacją osuwiska wyniosły 900 zł minimum lub 1 700 zł maksimum (z rachunkiem). Sąd zauważa, że zgodnie z ww. decyzją z 1 lutego 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (na co zresztą powołały się organy) wykonane prace w sposób należyty zabezpieczyły usuwanie strat po gwałtownych deszczach roku 2014 tj. zdarzenia, w związku z którym skarżący prosił o przyznanie zasiłku celowego. W tej sytuacji przyznana kwota 1 000 zł jest, w ocenie Sądu, adekwatna do poniesionych kosztów usuwanych szkód. Tym bardziej, że skarżący otrzymał dodatkowo kwotę 540 zł na wykonanie ekspertyzy stanu technicznego budynku. To, że skarżący wskazywał na konieczność założenia kręgów w rowie melioracyjnym i klamrowania ścian nie uzasadnia podwyższenia finansowania.

Sąd zauważa, że skoro z ww. decyzji z 1 lutego 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że skarżący może mieszkać w budynku, a bezpośrednie spękania ścian zostały naprawione i nie ulegają powiększeniu. Zasadnie więc organy wskazywały, że przyszłe, planowane, klamrowanie ścian nie wiadomo kiedy zostanie wykonane. Sąd też zauważa, że w sytuacji gdy klamrowanie ścian nie jest czynnością, która musi zostać wykonana natychmiast (skoro na obecnym etapie spękania nie postępują), to związek tych prac z deszczami roku 2014 jest odległy. Ma to o tyle znaczenie, że tylko w trybie art. 40 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany niezależnie od dochodu. Skarżący zasadniczo nie spełniał zaś kryterium przyznawania zasiłków celowych na zasadach ogólnych tj. z art. 39 ust.1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

W istocie bowiem skarżący dąży do zabezpieczenia domu na przyszłość i do poprawienia stanu rowu, który z upływem czasu i nowych zamuleń (co pośrednio potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy) może stwarzać niebezpieczeństwo powtórnego osunięcia się skarpy. Przepust i rowy biegnące w okolicy nieruchomości skarżącego nalezą jednak do gminy J, co potwierdził pełnomocnik skarżącego w piśmie z 11 maja 2015 r. (k. 377 akt administracyjnych).

Sąd nie neguje, że błędy gminy w utrzymaniu rowów i kanałów mogą być pośrednią przyczyną ponawiania się osuwisk w skarpie i tym samym powstania na nowo spękań w budynku skarżącego jednakże kwestia ta nie może być "zastępowana" postępowaniem w sprawie pomocy społecznej związanej ze skutkami opadów z 16 maja 2014 r. Skutki te zostały bowiem usunięte.

Sąd uznał więc, że korespondencja (wniosek z 31 sierpnia 2016 r i pismo z 24 października 2016 r.) nie były bezpośrednio związane z deszczami roku 2014 r., ale raczej (co zresztą wynika z ich treści) z wypełnianiem obowiązków przez gminę J jako właściciela gruntów lub organ dokonujący melioracji gruntów w roku 1968. Prawidłowo więc organy nie musiały odnosić się szczegółowo do tych spraw w uzasadnieniach decyzji dotyczących zasiłku związanego z skutkami opadów roku 2014 .

Sąd oddalił więc skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Sąd przyznał wynagrodzenie (240 zł powiększone o stawę podatku od towarów i sług) dla pełnomocnika z urzędu na zasadzie §21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714).