Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 164/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 34 ust. 4, art. 35, art. 36, art. 71
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], który zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. S. i A. S., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A, pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczo-składowych na budynki magazynowe artykułów spożywczych z pomieszczeniami biurowymi wraz z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej w miejscowości K. nr 24, gm. P. zlokalizowanych na działkach o nr ewid. 218, 222/5, 727 i 217/1.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie wszczęte zostało na wniosek inwestorów z dnia 6 marca 2014 r., po rozpatrzeniu którego organ I instancji w dniu 14 kwietnia 2014 r. zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania W. K., organ odwoławczy, aktem z dnia 6 sierpnia 2014 r., uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

W toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem wytycznych organu II instancji, S. W. stwierdził, iż projekt jest kompletny pod względem formalno-prawnym, zgodny z obowiązującymi przepisami, spełnia wszystkie warunki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy oraz wymogi z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Konsekwencją tej oceny było wydanie decyzji z dnia [...].

W terminie prawem przewidzianym W. K., właściciel działki o nr ewid. 223, sąsiadującej z nieruchomością inwestora, wniósł odwołanie. Zarzucił naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 81, art. 84, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 35 ustawy poprzez przedwczesne zastosowanie.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ przypomniał, iż przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez organ II instancji, który wówczas wskazał przede wszystkim, iż projekt zagospodarowania terenu będący częścią zatwierdzonego projektu budowlanego nie został wykonany na oryginale mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i właściwie opieczętowanej. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania terenu sporządzonego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz aktualne pełnomocnictwo. W określonym w postanowieniu terminie inwestor uzupełnił dokumentację. Nadto organ I instancji wystąpił do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. o kopie opracowań geodezyjnych dla działek o nr ewid. 218, 222/5, 727, 217/1, na których przewidziano przedmiotową inwestycję oraz działki skarżącego o nr ewid. 223. Ośrodek Dokumentacji nadesłał żądane dokumenty, w tym potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię aktualnej mapy do celów projektowych z dnia 14 kwietnia 2014 r., na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu.

Przystępując do oceny materiału sprawy organ II instancji przytoczył brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy i podkreślił, iż zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, ale również zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisami techniczno-budowlanymi w rozumieniu ww. przepisu, w odniesieniu do ustawy Prawo budowlane są w przedmiotowej sprawie przede wszystkim przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm. – w dalszej części przywoływane jako: rozporządzenie). W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją spełnia wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji oraz przepisy rozporządzenia. Inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany do zatwierdzenia, wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, (wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy stwierdził, iż wobec powyższego niewątpliwie inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy, koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze zarzuty odwołania organ podkreślił, iż Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...], ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z tą decyzją projekt budowlany dotyczy istniejących budynków, których usytuowanie, powierzchnia zabudowy, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz geometria dachów nie zmienia się. Nadto, zgodnie z warunkami zabudowy zatwierdzony projekt przewiduje zaopatrzenie w media w oparciu o istniejące uzbrojenie nieruchomości oraz obsługę komunikacyjną bez zmian. Natomiast najbardziej zbliżony do granicy z działką odwołującego budynek objęty inwestycją znajduje się w odległości większej niż 15 m od każdego budynku znajdującego się na działce odwołującego. W świetle powyższego oraz w oparciu o wyczerpująco ujęte przez projektanta zagadnienie ochrony przeciwpożarowej obiektu organ stwierdził, że objęty projektem budowlanym obiekt spełnia warunki określone w § 271 ust. 1 rozporządzenia dotyczące usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ustawy poprzez jego wadliwą wykładnię przez co organ zupełnie bezzasadnie przyjął, że działania inwestora mające na celu uzupełninie dokumentacji były wystarczające dla wydania pozwolenia na budowę. Nadto naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały przesłanki uchylenia tejże; art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego i tym samym nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w ocenie skarżącego doprowadziło do naruszenia przez organ administracji zasady legalności i obowiązku stania na straży praworządności; art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wadliwym i wybiórczym przeprowadzeniu postępowania dowodowego; brak ustalenia zakresu prowadzonych w 2006 r. i 2014 r. przez inwestora postępowań, prawidłowego ustalenia odległości budynku od sąsiadującej nieruchomości; art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niewyczerpujących ustaleniach faktycznych, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami przewidzianymi w kodeksie postępowania administracyjnego; art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego poprzez ograniczenie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do stwierdzenia, iż wnioskodawca spełnił przesłanki uzasadniające wydanie decyzji poprzez wybiórcze odniesienie się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów ze strony skarżącego; brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Wojewodę do poczynienia ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi organ pierwszej instancji uzupełnił w całości braki postępowania dowodowego co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji opartej na arbitralnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego co zdaniem organu uzasadniało brzmienie decyzji z [...]. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi na okoliczności opisane w uzasadnianiu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skarżący podkreślił, iż jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji przekonującej treści. Zdaniem strony organy obu instancji zdają się zupełnie pomijać fakt, że w postępowaniu tym należy odwołać się do dokumentacji jaka została zgromadzona przez Starostę [...] w ramach prowadzonego postępowania z wniosku S. i A. S. o wydanie pozwolenia na budowę Nr [...], jako że inwestycja z 2014 r. ma na celu przebudowę i zmianę sposobu użytkowania inwestycji z 2006 r. Rzeczone postępowanie, którego był uczestnikiem, zakończyło się wydaniem pozwolenia na budowę. W ramach tego postępowania posługiwano się m. in. mapą, która to uwzględniała położenie planowanego budynku i odległości od budynku i od granicy nieruchomości. Prowadząc niniejsze postępowanie wydaje się oczywistym, iż wobec braku zmian położenia budynków i granic nieruchomości zasadnym jest odwołanie się do akt niniejszego postępowania, zwłaszcza, iż zaistniała zasadnicza rozbieżność pomiędzy istotnymi parametrami określającymi granice nieruchomości, co ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia określenia posadowienia budynków zwłaszcza, iż w ramach prowadzonego postępowania parametry te ulegają istotnej zmianie, co zdaniem skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia ani w stanie prawnym, ani faktycznym. Kluczowym, zdaniem strony, jest to, że Starosta [...], prowadził postępowanie z wniosku S. i A. S., w którym dokonał zmiany udzielonego pozwolenia na budowę, zgodnie z przedstawionym projektem. Jednakże postępowanie to prowadzone było bez udziału skarżącego, zaś ustalenia jakie zostały tam poczynione odbiegają od ustaleń zawartych w ramach pierwotnego postępowania, a zatem decyzja jaka została wydana w ramach niniejszego postępowania nie odnosi skutków prawnych co wprost przekłada się na przedmiotowe postępowanie. Strona wskazała na rozbieżności w zakresie przebiegu granicy w stosunku do przedłożonego materiału dowodowego z 2006 r. i 2014 r. W 2006 r. S. i A. S. uzyskali pozwolenie na budowę — dobudowę garażu zlokalizowanego w sąsiedztwie działki nr 223, w odległości 1,70 m. od granicy. Tego samego budynku dotyczy sprawa z 2014 r. jednakże na użytek rzeczonego postępowania i postępowania rozgraniczeniowego podawana jest różna odległość od granicy z działką skarżącego tj. nie 1,70 m a 3 m. Ponadto powierzchnia działki nr 223, która powinna wynosić 0,0840 ha czyli 840 m² wynosi 750,73 m² co jest albo wynikiem błędu w pomiarach albo celowym "odsunięciem" granicy działki skarżącego. Oznacza to, że dokonane w postępowaniu ustalenia są niezgodne zarówno ze stanem faktycznym jak i stanem prawnym ponieważ organy zupełnie pominęły kwestię zmniejszenia działki skarżącego o 90,73 m². Nadto, zastrzeżenia budzi mapa, co do której organ zarówno I jak i II instancji wypowiedział się twierdząc, iż została załączona, co jest wystarczające do spełnienia wymogów przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Po pierwsze wątpliwe jest wytyczenie przebiegu granic w 2014 r. przez geodetę sporządzającego ww. mapę jako, że powierzchnia działki skarżącego obliczona przez innego geodetę przy użyciu programu komputerowego do tego celu przeznaczonego, w oparciu o punkty wyznaczone w protokole granicznym tj. 1, 2, 22, 21, 25, 1 wynosi 750,73 m². Tymczasem z rejestru gruntów oraz znajdującego się w ewidencji operatu wynika, że działka skarżącego ma powierzchnię 840 m². Ponadto geodeta M. D. wytyczający aktualne granice działki nie odnalazł części punktów granicznych, co budzi poważne wątpliwości w zakresie oceny prawidłowości wyznaczonych granic w trakcie dokonywania rozgraniczenia w dniu 25 kwietnia 2014 r. Reasumując, skarżący stwierdził, iż ustalenia faktyczne niniejszej sprawy również w zakresie uzupełnienia dokumentacji, a tym samym wypełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy stoją w sprzeczności ze wskazanym przepisem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i oświadczył, że niezrozumiałe jest dla skarżącego dlaczego obecnie złożone mapy wskazują takie usytuowanie obiektów i ich odległości od granic jego nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Ocenę merytoryczną zaskarżonego aktu poprzedzić należy uwagą, iż stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jednocześnie, jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], podzielająca ustalenia i ocenę Starosty [...] zawartą w decyzji z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. S. i A. S., pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczo-składowych na budynki magazynowe artykułów spożywczych z pomieszczeniami biurowymi wraz z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej w miejscowości K. nr 24, gm. P. zlokalizowanych na działkach o nr ewid. 218, 222/5, 727 i 217/1.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Użyty w art. 35 ust. 4 ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 454/13 -– wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje zaś, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak potwierdza zgromadzona dla potrzeb sprawy dokumentacja, decyzją z dnia [...] Wójt Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla budowy obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynków gospodarczo-składowych wraz z przebudową na funkcje magazynową z pomieszczeniami biurowymi. W przypadku omawianej inwestycji istotne jest, iż polega ona na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania w ramach już istniejących – zrealizowanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – budynków gospodarczo-składowych. Z uwagi na powyższe, decyzja ustalająca warunki zabudowy, a za nią projekt budowlany sporządzony dla potrzeb wydania zaskarżonej decyzji nie obejmował części parametrów nowej zabudowy, gdyż budynki istnieją zatem nie ulegnie zmianie ich usytuowanie na nieruchomości, nie dojdzie do przesunięcia względem granic nieruchomości. Nie ulegnie zmianie również linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz geometria dachów. Jak wynika z części opisowej do projektu przebudowa obejmie połączenie poszczególnych magazynów otworami drzwiowymi tj. wykute zostaną otwory drzwiowe, obsadzone nadproża, montaż ościeżnic i skrzydeł drzwiowych. Nadto zostaną zamontowane schody stalowe łączące parter z pomieszczeniem poddasza gdzie zostaną wyodrębnione dwa pomieszczenia biurowe oraz z pomieszczenia magazynowego zostanie wyodrębnione pomieszczenie WC. Będzie miała również miejsce rozbudowa infrastruktury technicznej, o zewnętrzną instalację kanalizacji sanitarnej. Natomiast dojazd do projektowanego budynku nie ulegnie zmianie.

Lektura dokumentów sprawy nie budzi wątpliwości sądu, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał rzetelnej oceny i sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, którymi w niniejszej sprawie są przede wszystkim przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zweryfikował wniosek o wydanie decyzji i projekt budowany w kontekście wymogów jakie sformułował ustawodawca w art. 34 ust. 4 ustawy. Uwzględniając zgłaszane w postępowaniu administracyjnym zarzuty skarżącego organ sprawdził czy zachowane są postanowienie z § 271 rozporządzenia i ocenił, iż najbardziej zbliżony do granicy z działka skarżącego budynek znajduje się w odległości większej niż 15m od każdego budynku znajdującego się na działce skarżącego. Objęty pozwoleniem na budowę obiekt spełnia zatem warunki dotyczące usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. I co należy jeszcze raz podkreślić, usytuowanie budynku, którego dotyczy kwestionowana przez skarżącego decyzja nie ulegnie zmianie, prace budowlane zmierzające do jego przebudowy będą prowadzone wewnątrz obiektu.

Mając na uwadze zakres inwestycji i zastrzeżenia skarżącego warto zwrócić uwagę na wypracowane na tle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy stanowisko judykatury, iż ochronie w procesie budowlanym podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, nie można rozumieć w ten sposób, że interes osób trzecich nim chroniony może naruszać prawo inwestora wynikające z art. 4 ustawy (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 183/13; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 648/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2249/11; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 643/10).

Podkreślić trzeba, iż z uwagi na zakres prac jaki objęty został zaskarżonym aktem bez wpływu na wynik sprawy pozostają argumenty skarżącego, który wykazując niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji skupił się na różnicy w odległości budynku inwestora od granicy działki, niemniej jednak skoro przebudowa nie wiąże się ze zmianą usytuowania w terenie tegoż budynku, żadne prace budowlane w ramach pozwolenia nie spowodują przesunięcia budynku, to kwestie związane z naruszeniem granic, z różnicami w zwymiarowaniu nieruchomości pozostają poza zakresem właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej i sądu administracyjnego, na co zwracał uwagę już organ I instancji. Na tym etapie, wystąpienia o pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy inwestor przedkłada wymagane przepisami mapy obrazujące zagospodarowanie terenu, a w materiale dowodowym znajdują się wypisy z ewidencji gruntów, gdzie jedną z podanych wielkości jest powierzchnia nieruchomości, nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu wadliwego zwymiarowania nieruchomości. Nie jest kompetencją organu przeprowadzanie z urzędu pomiarów geodezyjnych, celem zweryfikowania tak samej powierzchni działki, jak i jej granic i odległości względem istniejącej zabudowy. Organ rozpatruje sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości i daje pełną podstawę do stwierdzenia, iż przebudowa istniejących budynków nie spowoduje naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego. Jeżeli jednak skarżący nadal pozostaje w przekonaniu o przekłamaniu na etapie pomiarów geodezyjnych to winien zwrócić się do organu właściwego w kwestii rzetelnego pomiaru działek, następnie dokonać odpowiednich zmian w ewidencji gruntów jeżeli takie będą wymagane lub ewentualnie wystąpić o ustalenie przebiegu granic do sądu powszechnego.

W ocenie Sądu, wnikliwa analiza zgromadzonych przez organy obu instancji materiałów dowodowych nie pozostawia wątpliwości, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej. Tym samym, żaden z zarzutów skargi, sformułowanych w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia.

Organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie miał więc podstaw aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

A. P.