Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 937/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 180, art. 181, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Maria Myślińska Janusz Zajda (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. L. i L. J.-L. - wspólników Spółki jawnej – P. W. "E." H.-U.-P. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 10 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1653/07 w sprawie ze skargi J. L. i L. J.-L. - wspólników Spółki jawnej – P. W. "E." H.-U.-P. w K. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. L. i L. J.-L.j solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 10 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1653/07 oddalił skargę P. W. E. Spółka jawna J. L. i L. J. – L. H.-U.-P. w K. (dalej: P.W. E.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W okresie od 21 lutego do 14 listopada 2005 r. w P.W. E. została przeprowadzona kontrola w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków, stanowiących dochód budżetu państwa za lata 2002 i 2003. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół kontroli podatkowej z 14 listopada 2005 r., stanowił dla Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. podstawę do wydania [...] lutego 2006 r. decyzji, nr [...], określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za 2002 r.

Organ wskazał, że skarżąca Spółka wykazywała zakupy paliwa od firm: P.W. W. – Z. W., PHU Import Eksport H.-W. – L. W., PHU Import Eksport – V. – K. W. oraz PHU H. – H. M. Po przeprowadzeniu w tych firmach kontroli ustalono, że jedynym dostawcą paliwa do pozostałych firm było Przedsiębiorstwo T.-U.-H. H. – H. M., które dokonywało wyłącznie transakcji fikcyjnych. Przedsiębiorstwo to figurowało w ewidencji podatników, lecz w roku podatkowym nie złożono deklaracji z żadnego tytułu podatkowego. Firma istniała, ale w ramach swojej działalności zajmowała się wyłącznie transakcjami fikcyjnymi. Nie posiadała i nie dzierżawiła zbiorników do przechowywania paliwa oraz nie posiadała i nie dzierżawiła środków transportowych przeznaczonych do przewozu paliwa. Podobnie transakcje pomiędzy podatnikiem, a wskazanymi wyżej firmami w rzeczywistości nie zaistniały. Firmy te nie posiadały i nie korzystały również z bazy paliwowej, ani środków transportu do przewozu paliwa. Ustalenia dokonane w tych firmach są zgodne z zeznaniami H. M. i wskazują, że działalność handlowa paliwami płynnymi faktycznie nie była prowadzona, a jedynie dokonywano "papierowego" obrotu paliwami.

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] września 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalając skargę stwierdził, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo uznały, na gruncie przepisów ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), że na P.W. E., jako sprzedawcy wyrobu akcyzowego, ciąży obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy.

Rozważając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdził, że organy podatkowe, zgodnie z przepisem art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), wskazały na jakich dowodach ustalono stan faktyczny i jakim dowodom, z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności. Stan faktyczny ustalony został przede wszystkim w oparciu o zeznania wskazanych w przedłożonych fakturach dostawców paliw (H. M., Z. W., L. W., Z. W., K. W.). Istotne dla sprawy zeznania złożył 5 września 2006 r. H. M., który podał, że nie prowadził w rzeczywistości żadnej działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami, a jedynie wystawiał faktury sprzedaży, za co otrzymywał 5 gr. od litra paliwa. Powyższe fakty potwierdzili również pozostali świadkowie, prowadzący powiązane ze sobą rodzinne przedsiębiorstwa W.

Zdaniem Sądu, nabywane przez skarżącego paliwo nie pochodziło od dostawców wskazanych na fakturach, ale od innych dostawców (J. K., J. W.), bez wymaganej dokumentacji. Sąd stwierdził, że organy podatkowe dokonały analizy przedstawionych przez podatnika dokumentów: Wz, KP, przelewy bankowe. Dowody te jednak nie mogły stanowić podstawy do przyjęcia rzeczywistego dokonania transakcji, a miały jedynie uprawdopodobnić pozorne transakcje handlowe powiązanych ze sobą przedsiębiorstw handlujących paliwami i ukryć w ten sposób prawdziwe źródło pochodzenia oleju napędowego.

Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty, iż "organ prowadzący postępowanie nie chciał przesłuchać istotnych świadków, np. Z. W., czy H. M., zadowalając się zeznaniami złożonymi w trakcie innych postępowań". Zarówno Z. W. jak i H. M. zostali przesłuchani w obecności L. J.-L. 31 stycznia 2007 r. (k.842) i 18 lutego 2007r. (k.840). Zdaniem Sądu ustalony stan faktyczny wynika zatem z zeznań świadków i nie było żadnych podstaw do ponownego ich przesłuchania.

W ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, na podstawie którego ustaliły istotne dla sprawy okoliczności, zgodnie z treścią art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Dla istoty rozpoznawanej sprawy wystarczające było stwierdzenie, że wystawcy faktur sprzedaży, w rzeczywistości nie dokonywali obrotu towarem w 2002 r., gdyż działalności gospodarczej w tym zakresie nie prowadzili. Obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych. Nie jest nim dostarczanie samych dokumentów.

Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie dysponował dostateczną ilością dowodów, których kumulatywna ocena uzasadniała przyjęcie nie tylko braku przezorności u skarżącego, ale i należytej staranności w działaniach obejmujących współpracę z wymienionymi podmiotami. Były to wielokrotnie powtarzające się sytuacje związane ze szczegółowo opisanymi działaniami towarzyszącymi dostawom paliwa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd zauważył, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. nr 27, poz. 269 ze zm.). Z powołanych norm wynika, że obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na sprzedawcy wyrobów akcyzowych, od których nie zapłacono podatku akcyzowego, a do takich wyrobów akcyzowych należą produkty naftowe i syntetyczne paliwa płynne oraz wszystkie towary przeznaczone do użycia jako paliwa silnikowe albo dodatki lub domieszki do paliw silnikowych.

Sąd stwierdził, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż wystawienie kolejnych faktur przez firmę H. i członków rodziny W. miało na celu ukrycie obrotu paliwem z nieujawnionego źródła, pozorując jakoby był on obrotem legalnym. Skoro zatem organy podatkowe w sposób jednoznaczny ustaliły, że na wcześniejszym etapie obrotu przedmiotowym paliwem nie został uiszczony podatek akcyzowy, słusznie uznały, że obowiązek jego uiszczenia spoczywa na skarżącym, który jest jego sprzedawcą i jednocześnie pierwszym ustalonym podmiotem, który dysponował tym wyrobem akcyzowym. Przepis art. 35 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wyraźnie określał na kim ciąży obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy. Ustawodawca nie ustalał w tej kwestii żadnej kolejności powstawania obowiązku podatkowego.

P. W. E. Spółka jawna J. L. i L. J.-L. H.-U.-P. w K. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. w innym składzie oraz zasądzenia od Dyrektora Izby Celnej w P. kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnemu (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.) oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, polegającą na przyjęciu, że faktury wystawione przez następujące firmy: H. – H. M. z C., V. – K. W. z L., H.-W. – L. W. z C. G., W.-P. – Z. W. z C., nie stwierdzały rzeczywistego nabycia paliw silnikowych;

II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a przez niewyjaśnienie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności art. 122 w związku z art. 181 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 123 § 1 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej i art. 191 Ordynacji podatkowej.

2. art. 106 § 3 i 5 i art. 11 p.p.s.a. w związku z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na nieuwzględnieniu wielu dokumentów potwierdzających realność transakcji skarżącego z firmami dostarczającymi mu paliwa.

3. art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy mimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy polegającego na nieprzesłuchaniu istotnych świadków w obecności strony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że faktury potwierdzające zakup paliwa od firm: H. – H. M., V. – K. W., H.-W. – L. W., W.-P. – Z. W., stanowiły dla skarżącego J. L. podstawę do odliczenia podatku naliczonego, spełniały one bowiem wymogi określone w art. 19 cytowanej ustawy oraz potwierdzały nabycie paliw silnikowych.

J. L. nie miał żadnych możliwości ani prawnych ani faktycznych sprawdzenia, skąd pochodziło paliwo dostarczane do jego firmy. Materiał dowodowy był zebrany w sposób wadliwy i niepełny, bez czynnego udziału skarżącego w każdym stadium postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres sądowego rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych przez autora skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że sprowadzają się one w istocie do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego, w szczególności, co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w zakresie "nieprzesłuchania bezpośredniego kluczowych świadków w obecności strony".

Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie zaś z art. 181 tej ustawy dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a dopuszczalne jest oparcie rozstrzygnięcia o dowody uzyskane w innym postępowaniu. Ponadto z treści art. 181 Ordynacji podatkowej nie wynika, aby ustawodawca ograniczył organ prowadzący postępowanie podatkowe do możliwości skorzystania z dokumentów pozyskanych przez ten organ w postępowaniu kontrolnym (lub w toku czynności sprawdzających) prowadzonym wcześniej wobec tej samej strony. Nie ma zatem przeszkód, aby w postępowaniu podatkowym korzystać z dokumentów gromadzonych w postępowaniach kontrolnych prowadzonych wobec innych podmiotów.

W związku z taką treścią przepisów Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że również w rozpatrywanej sprawie dowody wskazane w art. 181 Ordynacji podatkowej mogły stanowić podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej polegało na nieprzesłuchaniu kluczowych świadków K. W. i H. M. w obecności strony. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednak, że świadkowie Ci zostali przesłuchani w obecności L. J.-L. w toku kontroli skarbowej prowadzonej wobec innych podmiotów, powiązanych ze skarżącą Spółką, a jak już wyżej wskazano, dokumenty z tej kontroli mogły zostać dopuszczone jako dowody w postępowaniu. W aktualnym stanie prawnym nie ma wymogu, aby czynności dowodowe przeprowadzone w innym postępowaniu były powtarzane w postępowaniu podatkowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykorzystanie materiałów dowodowych przeprowadzonych i zgromadzonych w innym postępowaniu co do zasady nie narusza podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu. Powtórzenie określonych czynności dowodowych, byłoby konieczne, gdyby ocena tych dowodów, dokonana w powiązaniu z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu, uniemożliwiała jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w konkretnej sprawie podatkowej. Z taką sytuacją nie mamy natomiast do czynienia w sprawie. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący nawet nie wyjaśnił, jakie okoliczności miałyby stać się przedmiotem uzupełniającego dowodu z przesłuchania wskazanych osób w jego obecności.

Na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej, organy samodzielnie oceniają na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mieści się w tym ocena dopuszczalności i przydatności poszczególnych dowodów. Oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ważne jest przy tym, aby ocena ta była wszechstronna i zgodna z prawidłami logiki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana w sprawie przez organy podatkowe ocena dowodów, uznana przez Sąd pierwszej instancji za prawidłową, mieściła się w granicach wyznaczonych przez przepis art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podjęły wystarczające działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniach wydanych decyzji wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przekonująco wyjaśniono przyczyny, dla których odmówiono wiarygodności wyjaśnieniom podatników.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy prowadzące postępowanie nie uchybiły zatem przepisom Ordynacji podatkowej, na które wskazuje w skardze kasacyjnej jej autor, a Sąd pierwszej instancji oddalając skargę nie naruszył wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej skarżący wskazał również na naruszenie art. 106 § 3 i § 5 i art. 11 p.p.s.a. w związku z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji strona wnosząca skargę kasacyjną nie składała żadnych wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, zaś w skardze kasacyjnej nie podała jakie dowody Sąd powinien był przeprowadzić z urzędu, ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że nastąpiło "naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na nieuwzględnieniu wielu dokumentów potwierdzających realność transakcji skarżącego z firmami dostarczającymi mu paliwa". Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. jest chybiony. Podobnie powołując w petitum skargi kasacyjnej art. 11 p.p.s.a skarżący nie wskazał jakie ustalania, którego konkretnie wyroku skazującego, co do popełnienia jakiego przestępstwa, miałyby wiązać sąd administracyjny.

Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Naruszenie powołanego przepisu miało polegać na zamknięciu rozprawy mimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy, polegającego na nieprzesłuchaniu istotnych świadków w obecności strony. Należy zwrócić uwagę, że omawiany przepis ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Sprawę można uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy strony wyczerpały możliwość korzystania z przysługujących im uprawnień procesowych, a sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu. Jak wynika z protokołu rozprawy przed Sądem pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Przewodniczący zamknął rozprawę, co jest równoznaczne z uznaniem sprawy za dostatecznie wyjaśnioną. Naczelny Sąd Administracyjny pomijając kwestię, czy zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie omawiane uchybienie nie miało miejsca.

W ramach zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący wskazał na błędną wykładnię art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, polegającą na przyjęciu, że faktury wystawione przez następujące firmy: H. –H. M. z C., V. – K. W. z L., H.-W. – L. W. z C. G., W.-P.- Z. W. z C., nie stwierdzały rzeczywistego nabycia paliw silnikowych.

Przede wszystkim trzeba stwierdzić, że podnoszenie zarzutu naruszenia art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez powiązania go ze wskazaniem uchybienia przepisom postępowania sądowoadministracyjnego. To, czy ocena legalności indywidualnego aktu administracyjnego była prawidłowa, czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 p.u.s.a. Błędna ocena w przedmiocie legalności zaskarżonej decyzji winna być powiązana z naruszeniem art. 145 p.p.s.a., czy też art. 141 § 4 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 467/05, LEX nr 187539). W przedmiotowej skardze kasacyjnej takiego wskazania brak, co już samo przez się czyni powyższy zarzut bezskutecznym.

Na nieuwzględnienie zasługuje także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez błędną jego wykładnię. W pierwszej kolejności dostrzec należy błędne skonstruowanie tego zarzutu, co już skutkowało uznaniem go za chybiony. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi bowiem do stwierdzenia, iż autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego, a więc art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w istocie podważył przyjęty przez Sąd stan faktyczny rozpoznawanej sprawy. Argumentował bowiem, iż Sąd miał błędnie przyjąć, że faktury wystawione przez wskazane firmy nie stwierdzały rzeczywistego nabycia paliw silnikowych. Pomijając nawet błąd w konstrukcji wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd przepisu prawa materialnego, należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni art.19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do przepisu art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a.

Powodem miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej był fakt jednoczesnego rozpatrywania kolejnych skarg kasacyjnych tego samego skarżącego w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym, co miało istotny wpływ na nakład pracy pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej w P. Stąd zasady słuszności, określone w art. 207 § 2 p.p.s.a., przemawiały za zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jedynie w części.