Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 298/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 19, 21, 89
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: Art. 105  par. 1, art. 155, art. 63
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych z dnia 23 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych na rzecz skarżącego kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...], wydaną na art. 104 § 1, art.130 § 3 pkt 1 kpa w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 5,oraz ust. 5c, ust. 5d oraz ust. 5e, art. 89 ust. 1 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ze zm.), § 25 ust. 2 oraz § 26 ust. 1 pkt. 2 a, rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 1618 ze zm.), odmówił chorążemu R. R. przyznania dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej [...].

W uzasadnieniu podano, że chorąży rezerwy R. R. pełnił zawodową służbę wojskową w JW nr [...] od dnia 24 czerwca 2000 r. do 30 września 2015 r., a rozkazem personalnym z dnia [...] 2013 r. został z dniem 1 stycznia 2014 r. wyznaczony na stanowisko służbowe dowódcy sekcji z okresem kadencji na stanowisku od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. W dniu 31 marca 2015 r. żołnierz ten złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, wnioskując o zwolnienie z dniem 30 września 2015 r. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych po rozpatrzeniu wniosku wydał rozkaz personalny nr [...] w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 września 2015 r. Następnie, w związku z planowanym upływem okresu kadencji na stanowisku służbowym i złożonym wypowiedzeniem, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w dniu 15 czerwca przeniósł R. R. z dniem 1 lipca 2015 r. aż do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji Dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów. Na okres pełnienia służby w dyspozycji został opracowany i nadany rozkazem nr [...] z dnia [...] 2015 r. tymczasowy zakres obowiązków dla podoficera, który został doręczony zainteresowanemu 23 czerwca 2015 r.

Organ I instancji wyjaśnił, że 4 września 2015 r. wszedł w życie § 26 ust 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierz zawodowy otrzymuje miesięczny dodatek służbowy, z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej Nr [...] ustalony przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej do 0,60. Zgodnie z § 27 rozporządzenia w zakresie przyznawania dodatku służbowego przepisy § 5, § 6 ust. 1-4 i § 7 stosuje się odpowiednio. Paragraf piąty powołanego rozporządzenia stanowi, że dodatek specjalny przyznaje się od dnia objęcia obowiązków służbowych na stanowisku, na którym żołnierz zawodowy ma obowiązek wykonywania czynności objętych prawem do dodatku. Organ i instancji podkreślił, że żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej albo w rezerwie kadrowej albo w dyspozycji i nie ma możliwości łączenia tych form pełnienia służby wojskowej. Z kolei na podstawie art.89 ust.1 ustawy w okresie pozostawania w dyspozycji żołnierz zawodowy otrzymuje uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. We świetle powołanych regulacji organ I instancji uznał, że chorąży R. został z dniem 1 lipca 2015 r. aż do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przeniesiony do dyspozycji, a więc nie mógł jednocześnie zajmować stanowiska służbowego uprawniającego go do przyznania dodatku służbowego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem organu, kwestię tą przesądza jednoznacznie art. 21 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiący, że żołnierza zawodowego z dniem przeniesienia do dyspozycji zwalnia się z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. R., który powołał się na § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W ocenie odwołującego się organ I instancji powinien był przyjąć dzień 1 stycznia 2014 r. jako datę objęcia obowiązków przez odwołującego się. Ponadto R. R. podniósł, że w okresie pozostawania w dyspozycji wykonywał obowiązki służbowe i czynności uprawniające do otrzymywania dodatku służbowego. Stwierdził także, że spełniał wymogi do przyznania mu dodatku służbowego określone w rozkazie nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] 2015 r.

Dowódca Komponentu Wojsk Specjalnych decyzją z dnia 23 grudnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 kpa w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5c i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 3, § 6 ust. 1 pkt 1, § 7 ust. 2, § 26 ust. 1 pkt 2a, § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji w całości.

W ocenie organu II instancji odwołanie zasługiwało na uwzględnienie, ale z innych względów niż te, które podnosił odwołujący się. Wskazano, że ostateczną decyzją nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] 2015 r. przyznano R. R. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej (wrzesień 2015 r.) dodatek służbowy w wysokości 0,30 kwoty bazowej, tj. w kwocie 450,00 zł przy zastosowaniu reguły wynikającej z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznawania dodatku należnego w miesiącu poprzedzającym miesiąc zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w pełnej wysokości, jeżeli żołnierz otrzymywał ten dodatek przez okres co najmniej 10 lat. Zatem we wrześniu 2015 r. organ I instancji był ograniczony obowiązkiem zastosowania tego przepisu i nie miał możliwości weryfikowania wysokości dodatku pod kątem przepisów, które weszły w życie w tym samym miesiącu. Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, wniosek R. R. z 2 października 2015 r. o przyznanie dodatku służbowego w związku z wejściem w życie z dniem 4 września 2015 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 sierpnia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych był wnioskiem w sprawie, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia (decyzja nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] 2015 r.). W takiej sytuacji toczące się postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych wniósł R. R., zarzucając naruszenie:

1) art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 7 art. 77 § 1 i 2 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego;

2) art. 105 § 1 i art. 138 § 2 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15 kpa polegające na umorzeniu postępowania i braku przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy sprawa o wyrównanie dodatku służbowego, a nie przyznanie, była inną nie będącą jeszcze przedmiotem rozpoznania;

3) art. 75 § 1 kpa polegające na braku odniesienia się przez organy obu instancji do przedłożonej dokumentacji w postaci Rozkazu nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] 2015 r. w sprawie dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w JW. [...] i "Zakresu Obowiązków" dla podoficera chorążego R. R. z rozkazu nr [...] z dnia [...] 2015 r., z którego wyraźnie wynika, że skarżący wykonywał obowiązki na stanowisku służbowym dowódcy;

4) art. 107 § 3 kpa polegające na braku odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów odwołania;

5) art. 26 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez niezastosowanie tego przepisu i niezastosowanie odpowiedniego mnożnika w wysokości 0,60 kwoty bazowej, pomimo że wejście w życie tego przepisu nastąpiło 4 września 2015 r., a zawodową służbę wojskową skarżący ukończył 30 września 2015 r. i przez przejęcie, że skarżący nie spełniał warunków do przyznania dodatku służbowego w zwiększonej wysokości;

6) art. 80 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5c w związku z art. 89 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy rodowych poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełniał warunków do przyznania zwiększonego dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby wojskowej.

Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Komponentu Wojsk Specjalnych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę i wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Dowódca Komponentu Wojsk Specjalnych uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Swoje orzeczenie organ oparł na treści art. 138 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi zaś : Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ odwoławczy jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 1 k.p.a. uznając, że sprawa wysokości dodatku została ostatecznie rozstrzygnięta.

Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że istotnie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych Nr [...] z dnia [...] 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] 2015 r. Nr [....] o przyznaniu skarżącemu w ostatnim miesiącu pełnienia służby tj. we wrześniu 2015 r. dodatku służbowego w wysokości 450 zł.

W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest błędne, ponieważ bezprzedmiotowość postępowania z art. 105 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie z przyczyny wskazanej przez organ nie występuje.

Jest oczywiste, że żądanie wszczęcia postępowania przybiera formę podania (wnoszonego na piśmie lub w innych formach określonych w art. 63 §1 kpa). Zgodnie z treścią art. 63 § 2 kpa podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Jednolite jest stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym przy ustaleniu charakteru pisma strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych zawartych w nim zwrotów, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. O tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo decyduje strona – prawo to nie zostało przyznane organowi, do którego pismo zostało skierowane. Jest to szczególnie istotne w przypadku podań zawierających w sobie wnioski o wszczęcie postępowania jurysdykcyjnego (por. M. Romańska [w:] Komentarzu do Kodeksu Postępowania Administracyjnego pod. red. naukową H. Knysiak-Molczyk, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2015, kom do art. 63). W razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej i przysługujących jej środkach obrony jej praw, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (por. op. cit.). Ta sama zasada dotyczy postępowania przed organem odwoławczym. Przepisy kpa nie wyłączają bowiem w żadnym zakresie obowiązków organu administracji rozpatrującego sprawę ponownie, na skutek wniesienia odwołania, co potwierdza treści art. 140 kpa, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Postępowanie przed organem odwoławczym polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego jest więc ponowne rozpatrzenie sprawy w całości i we wszystkich jej aspektach, a nie tylko kontrola zaskarżonej decyzji. Konsekwencją powyższego jest obowiązek dokonania także przez organ odwoławczy ponownej oceny żądania strony i weryfikacja stanowiska organu pierwszej instancji w tej kwestii, tj. ocena, czy żądanie strony zostało odczytane w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy tak jak i organ pierwszej instancji winien mieć na uwadze treść art. 9 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Odnosząc powyższe zasady i wynikające z nich obowiązki organów w toku postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji do kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że organy zaniechały dokładnego wyjaśnienia charakteru wniosku skarżącego z dnia 2 października 2015 r. i ustalenia faktycznego żądania skarżącego wynikającego z tego wniosku. Potraktowały go bowiem jako wniosek o wydanie decyzji przyznającej skarżącemu dodatek służbowy w sytuacji, kiedy dodatek ten został już przyznany decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] 2015 r. utrzymaną w mocy decyzją Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych z dnia [...] 2015r. Tymczasem wniosek skarżącego z dnia 2 października 2015 r. (data wpływu do organu), który wpłynął już po wydaniu decyzji z dnia [...] 2015 r. przyznającej dodatek w wysokości 450 złotych (a nie stanowiący odwołania od tej decyzji), brzmiał : (...) zwracam się z wnioskiem "o wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu dodatku służbowego w związku z wejściem w życie Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 sierpnia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2014.1414 ze zm.) dalej rozporządzenie. Z wniosku tego wynika, że intencją skarżącego było uzyskanie rozstrzygnięcia, na mocy którego należny mu miesięczny dodatek służbowy będzie ustalony przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej "do 0,60" (a nie jak poprzednio 0,30) czyli w sposób uwzględniający zmianę dokonaną rozporządzeniem zmieniającym, które weszło w życie z dniem 4 września 2015 r. Domagał się więc skarżący zwiększenia przyznanego mu już dodatku służbowego w związku ze zmianą § 26 rozporządzenia polegającą na zwiększeniu mnożnika kwoty bazowej z 0,30 na mnożnik "do 0,60". Zaskarżona decyzja zapadła już po wydaniu ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu dodatek w wysokości zgodnej z przepisem § 26 rozporządzenia, obowiązującym do dnia 3 września 2015 r., tj. przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,30. Organ odwoławczy nie wziął jednak pod uwagę, że obowiązujące przepisy art. 154 i 155 kpa przewidują tryby umożliwiające zmianę decyzji ostatecznej. W szczególności, zgodnie z art. 155 kpa, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Niewątpliwie decyzja przyznająca skarżącemu dodatek w wysokości zgodnej z § 24 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 września 2015 r. jest decyzją, o której mowa w art. 155 kpa i w dacie wydania zaskarżonej decyzji była ona decyzją ostateczną. Z treści art. 155 kpa wynika, że nie można wykluczyć możliwości wszczęcia tego postępowania na wniosek strony. Jak orzekł NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1214/95 (LEX nr 27429) podanie złożone przez stronę w sprawie zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa można uznać za wyrażenie przez nią zgody na dokonanie stosownej zmiany decyzji. Przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 155 kpa jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej, a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. Prawidłowe więc odczytanie intencji skarżącego, która wynikała z treści wniosku z dnia 2 października 2015 r. a także z treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 października 2015 r. prowadzić winno do uznania, że skarżący wnosił o zmianę decyzji o przyznaniu mu dodatku w wysokości wynikającej z § 24 rozporządzenia przed jego zmianą dokonaną rozporządzeniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. Jakiekolwiek wątpliwości organu odwoławczego co do intencji skarżącego powinny były skutkować wezwaniem do sprecyzowania żądania wraz z pouczeniem o treści art. 155 kpa. W przypadku podtrzymania przez skarżącego żądania zmiany wysokości przyznanego mu dodatku, stanowisko skarżącego powinno skutkować wydaniem decyzji w trybie art. 155 kpa. Wymagało to uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z treścią żądania skarżącego, nie zaś do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Już złożenie wniosku z 2 października 2015 r. przez skarżącego spowodowało powstanie sprawy administracyjnej, a wydanie decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją z 20 listopada 2015 r. nie mogło świadczyć o bezprzedmiotowości postępowania. Czym innym bowiem jest brak sprawy administracyjnej, a czym innym bezzasadność żądania strony.

Należy też podkreślić w stanie faktycznym sprawy, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. II OSK 405/05, LEX nr 196453). Jest w sprawie oczywiste, że ostateczna decyzja przyznająca skarżącemu dodatek w wysokości 450 zł wydana została w stanie prawnym po zmianie rozporządzenia, która to zmiana weszła w życie z dniem 4 września 2015 r.

Prowadząc postepowanie na podstawie art. 155 kpa organy winny wydać merytoryczne rozstrzygnięcie mając na uwadze przepisy prawa, które odnoszą się do stanu faktycznego sprawy, tj. do uprawnień przysługujących skarżącemu w związku z wydaniem w dniu [...] 2014 r. rozkazu personalnego Nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 września 2015 r.

Uprawnienia te są wynikiem przebiegu służby skarżącego, w tym w szczególności pełnienia tej służby w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. na stanowisku służbowym dowódcy sekcji, a następnie od 1 lipca 2015 r. do 30 września 2015 r. pozostawania do dyspozycji Dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów, z równoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy w sekcji snajperów, wynikającym z rozkazu nr [...] z [...] 2015 r.

Jak wynika z przepisu art. 19 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2014. 1414 ze zm.), dalej ustawa, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową: 1. na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 24 ust. 1, 2. w rezerwie kadrowej, 3. w dyspozycji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy, żołnierz zawodowy, w stosunku do którego została wydana decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, może być na okres do dnia zwolnienia z tej służby przeniesiony do dyspozycji. Żołnierza zawodowego z dniem przeniesienia do dyspozycji zwalnia się z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego. Zgodnie z w/w regulacją, skarżący – w związku ze złożonym wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, został przeniesiony do dyspozycji Dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów. Status zawodowy skarżącego nie budzi wątpliwości - skarżący do dnia 30 września 2015 r. pełnił zawodową służbę wojskową. Nie jest również sporny okres zajmowania stanowiska służbowego dowódcy sekcji – od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. a także fakt i wysokość pobierania przez skarżącego w tym okresie dodatku specjalnego o charakterze stałym.

Kwestie uposażenia żołnierzy zawodowych regulują przepisy art. 71 i nast. ustawy, oraz – m. in. przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych zwanego rozporządzeniem. Zmiana rozporządzenia weszła w życie 4 września 2015 r. i polegała na zmianie § 26 - podwyższeniu m. in. w Jednostce Wojskowej Nr [...] mnożnika kwoty bazowej dodatku służbowego z 0,30 do wysokości mnożnika "do 0,60". Skarżący pełnił służbę w tej jednostce. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z tych dodatków jest stosownie do art. 80 ust. 1 pkt. 2) dodatek służbowy – za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Skarżący przez cały okres pełnienia służby wojskowej w jednostce Wojskowej Nr [...] tj. od 1 lipca 2004 r. pobierał ten dodatek. Ustalenie wysokości dodatku, który pobierał skarżący następuje przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej – zgodnie z § 26 ust. 1 pkt. 2a) rozporządzenia. Mnożnik ten wynosił do dnia 3 września 2015 r. 0,30 kwoty bazowej, a od dnia 4 września 2015 r. – do 0,60 kwoty bazowej. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy, w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo urlopu żołnierz zawodowy otrzymuje, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1-1d, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że dotyczy on uposażenia żołnierza zawodowego w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, dyspozycji albo urlopu, oraz że zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość mają powstać w tym właśnie okresie, czyli w okresie pozostawania przez żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej, do dyspozycji albo urlopu. Skarżący jako żołnierz zawodowy pozostawał do dyspozycji w okresie od 1 lipca 2015 r. do 30 września 2015 r. i w tym okresie, bo w dniu 4 września 2015 r. powstała zmiana mająca wpływ na wysokość dodatku o charakterze stałym, należnego skarżącemu. Zmienił się bowiem przepis dotyczący mnożnika kwoty bazowej. Żaden przepis ustawy, rozporządzenia, ani rozporządzenia zmieniającego nie wyłączał stosowania § 26 ust. 1 pkt. 2a w nowym brzmieniu do żołnierzy zawodowych pozostających do dyspozycji, czy żołnierzy zawodowych, w stosunku do których wydany został rozkaz personalny o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy, jak to ma miejsce w przypadku skarżącego. (k. 3 akt adm.). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt. 1) rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek specjalny o charakterze stałym przysługuje w pełnej wysokości – jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat. Przepis ten określa wyłącznie prawo do pobierania w ostatnim miesiącu służby dodatku w pełnej wysokości, a nie np. w ułamkowej jego części i nie odnosi się on do kwoty pobieranego dodatku specjalnego, w przeciwieństwie do uregulowania § 6 ust. 1 pkt. 2). Wysokość tej kwota wynika natomiast z zastosowanego mnożnika. Odmienne jego rozumienie stałoby w sprzeczności z regulacją wynikającą z art. 89 ust. 1 ustawy. Z przepisu tego, w powiązaniu z art. 21 ust. 2 ustawy wynika, że żołnierza zawodowego z dniem przeniesienia do dyspozycji zwalnia się z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, ale zachowuje on w przypadku przeniesienia do dyspozycji prawo do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym przez okres pozostawania w dyspozycji i nie traci tego prawa. Pozostawanie do dyspozycji jest jedną z form pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dodatkowo zważyć należy, że skarżący przez cały okres pozostawania w dyspozycji wykonywał obowiązki wynikające z zakresu obowiązków i rozkazu nr [...] z dnia [...] 2015 r. Zgodnie z tym rozkazem skarżący pełnił obowiązki zawodowe, które wykonuje się pełniąc służbę zawodową na stanowisku służbowym.

Wszystkie powyższe okoliczności organy winny wziąć pod uwagę prowadząc ponownie postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z 2 października 2015 r.

Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem art. 105 § 1 kpa i art. 155 kpa, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) ppsa orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach wynika z art. 205 § 1 ppsa.