Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 322/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek /spr./, Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Czesława Nowak- Kolczyńska, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. przy udziale - - - - sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] nr [..] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowoadministrcyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [..] nr [..] Wojewoda [..] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [..] z dnia [..] nr [..] w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania J. R. na pobyt czasowy w lokalu nr [..] przy ul. A w Ł.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 23 września 2003 r. skarżący został zameldowany w lokalu nr [..] przy ul. A w Ł. na pobyt czasowy na okres od 23 września 2003 r. do 12 sierpnia 2004 r. Powyższa czynność została dokonana na podstawie druku meldunkowego, w którym skarżący wskazał zamierzony czas trwania pobytu.

W dniu 13 listopada 2003 r. Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego w ww. lokalu. W jego wyniku wydał w dniu [..] decyzję nr [..] o uchyleniu powyższej czynności uznając, że dokonana została z naruszeniem prawa. W ocenie organu pierwszej instancji warunkiem koniecznym do zameldowania na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące jest faktyczne zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Organ administracyjny ustalił, iż skarżący nie przebywał w lokalu ani w chwili zameldowania ani w późniejszym czasie i wobec tego, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.), uchylił czynność zameldowania skarżącego.

W odwołaniu z dnia 29 stycznia 2004 r. J. R. zarzucił powyższej decyzji "błędy w ustaleniach faktycznych, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w tym m.in. dopuszczenie się oczywistych niezgodności z rzeczywistym stanem faktycznym (...); obrazę przepisów prawa, a w szczególności obywatelskich praw konstytucyjnych i innych przepisów prawa np. art. 28 w zw. z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny, mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (...); sprzeczności we własnych tzn. decydenta wywodach, brak spójności, konsekwencji i zdecydowania się na jedną koncepcję i jedno rozwiązanie". W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [..], stanowiącą przedmiot niniejszej skargi, Wojewoda [..], w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] Organ drugiej instancji, rozpoznając odwołanie w całości podzielił stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W złożonej w dniu 16 marca 2004 r. skardze J. R. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji tj. decyzji Wojewody [..] z dnia [..] oraz decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] Skarżący ponadto wniósł o "ustalenie, że Pani S. J. (...) nie jest stroną przedmiotowego postępowania, jako nie posiadająca przymiotu strony".

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko, a ponadto wskazał, iż "skoro S. J. przejęła faktyczną opiekę nad małoletnimi dziećmi D. J (...) oraz została wskazana przez siostrę do działania w jej imieniu, była zainteresowana merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy i należało doręczyć jej podjętą decyzję".

Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. pełnomocnik Wojewody [..] wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na upływ terminu zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dwa zdarzenia powodujące bezprzedmiotowość postępowania zostały expressis verbis wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz.1270) – p.p.s.a. tj. skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego oraz śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać również z innych powodów. Istotne jest, że przyczyną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego może być jedynie zdarzenie zaszłe w toku postępowania tzn. takie, które nie istniało przed jego wszczęciem. Chodzi ponadto o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, które powodują niemożność kontynuowania postępowania. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz. Wyd. Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004 r., str. 235). Przykładowo, postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (art. 54 § 3) albo w przypadku wygaśnięcia decyzji będącej przedmiotem skargi.

O bezprzedmiotowości postępowania w rozpoznawanej sprawie decyduje treść czynności, której dotyczą zaskarżone decyzje.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.) pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości (...) lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Zameldowanie na pobyt czasowy z samej istoty trwa jedynie przez określony czas. Następstwem upływu tego czasu jest ustanie zameldowania. Skutek ten powstaje, z mocy samego prawa, bez potrzeby podejmowania dodatkowych czynności przez organ administracji, czy osobę, której zameldowanie dotyczy.

Skarżący, co jest poza sporem, został zameldowany w lokalu nr [..] przy ul. A w Ł. na pobyt czasowy na okres od 23 września 2003 r. do 12 sierpnia 2004 r. Zaskarżone decyzje: Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] i Wojewody [..] z dnia [..] dotyczą uchylenia ww. czynności materialno-technicznej zameldowania. Okres na jaki skarżący był zameldowany upłynął z dniem 12 sierpnia 2004 r. W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi na decyzje dotyczące uchylenia czynności zameldowania, stało się bezprzedmiotowe.

Tytułem wyjaśnienia dodać należy, iż czynność zameldowania ma jedynie charakter ewidencyjno-porządkowy, a jej zadaniem jest odzwierciedlanie stanu faktycznego, samo zaś zameldowanie nie rodzi uprawnień do lokalu. Tytuł prawny do lokalu stanowi okoliczność zupełnie odrębną, nie pozostającą w związku z zameldowaniem lub wymeldowaniem z lokalu. Skarżący będzie zatem mógł ubiegać się o zameldowanie w przedmiotowym lokalu na pobyt stały lub czasowy dopiero wówczas, gdy rzeczywiście zacznie w nim przebywać.

Skoro zatem, stosownie do powyższych rozważań, w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowanie sądowo-administracyjne należało umorzyć, na podstawie powołanego przepisu oraz art. 160 p.p.s.a.