Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA 3529/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 626  Ustrój samorządu terytorialnego, w tym referendum gminne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2004 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. w sprawie statutu Gminy postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 12 września 2003 r. Gmina Z. przesłała do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 12 sierpnia 2003 r. stwierdzające nieważność w części uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia 4 lipca 2003 r. w sprawie statutu Gminy Z., wnosząc o uchylenie ww. rozstrzygnięcia nadzorczego w części odnoszącej się do uregulowań zawartych w § 51 ust. l, § 52 ust. l, § 53 ust. l oraz § 80 ust. 2 Statutu Gminy Z., z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze, a zgodnie z wiedzą organu nadzoru Rada Miejska w Z. do dnia 27 października 2003 r. uchwały takiej nie podjęła. Jednocześnie, z ostrożności procesowej, organ nadzoru podtrzymując stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania.

Po wezwaniu przez Sąd pełnomocnika Gminy Z. do nadesłania wskazanej wyżej uchwały, pełnomocnik w piśmie z dnia l grudnia 2003 r. wskazał, iż po przeanalizowaniu dokumentacji znajdującej się w Urzędzie Miejskim w Z., skarżący zmuszony jest przyznać, że nie posiada uchwały organu stanowiącego odnośnie zaskarżenia rozstrzygnięcia Wojewody do NSA. Wyjaśnił jednak, iż kwestia wniesienia skargi była radnym przedstawiona na sesji i o jej złożeniu byli publicznie poinformowani, nie doszło tylko do formalnego podjęcia uchwały. W tych warunkach pełnomocnik wniósł, aby Sąd przy ocenie czy skarga spełnia przesłanki formalno-prawne, wziął również pod uwagę wagę problemu jakiego dotyka skarga.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Podkreślić jednak należy, że Sąd w postępowaniu wstępnym, poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, bada zawsze dopuszczalność wniesienia skargi. Dopiero ustalenie, że spełnione są wszystkie wymogi formalne do jej wniesienia, umożliwia skierowanie skargi do rozpoznania.

W świetle przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), podstawą do wniesienia skargi przez gminę, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone, jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 98 ust. 3 ustawy).

W niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi przez Gminę Z., Rada Miejska w Z. nie podjęła wskazanej wyżej uchwały i faktowi temu nie zaprzecza strona skarżąca. Tym samym, stwierdzić należy brak podstawy do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 12 sierpnia 2003 r. Wskazać jednocześnie należy, iż dokonując oceny dopuszczalności wniesienia skargi Sąd nie może kierować się jej przedmiotem. Stwierdziwszy naruszenie wymogów formalnych zobowiązany jest skargę odrzucić.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § l pkt 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., postanowił jak w sentencji postanowienia.