Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2507/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant apl. prok. Magdalena Morys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi W. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz W. Sp. j. z siedzibą w L. kwotę 1255 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. wniosła skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] października 2005r. nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia koncesji udzielonej T. Spółka z o.o. z siedzibą S. na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich w części dotyczącej złóż "A" i "B".

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. udzielił T. Spółka z o.o. z siedzibą w S. koncesji na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich ze złóż: "C", "D", "E", "A" i "B", objętych obszarem górniczym "S", położonych na terenie powiatów [...] i [...], w województwie [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2002 r. W. Spółka Jawna z siedzibą w L. (aktualnie W. i Wspólnicy Spółka Jawna) oraz K. Spółka z o.o. z siedzibą w S. k/O. wystąpiły o stwierdzenie nieważności tej decyzji koncesyjnej, ograniczając następnie wniosek do części decyzji dotyczącej złóż "A" i "B". Alternatywnie, w piśmie z dnia [...] lutego 2003 r. wnioskodawcy zgłosili wniosek o cofnięcie koncesji lub stwierdzenie jej wygaśnięcia na podstawie art. 28 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że:

w dacie uzyskania koncesji Nr [...] jej adresat nie miał żadnych praw do nieruchomości objętych złożami "A" i "B" ani prawa do informacji geologicznej dotyczącej tych złóż,

w wyniku umowy zawartej w dniu [...] grudnia 2002 r. z Ministrem Skarbu Państwa nabyli prawo do informacji geologicznej złóż "A" i "B" (art. 47 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.- Prawo geologiczne i górnicze, Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.),

decyzja w chwili jej podjęcia była niewykonalna,

Spółki "A." i "G." oraz ich wspólnicy są właścicielami bądź dzierżawcami większości nieruchomości gruntowych, w granicach których znajduje się złoże "B" i części nieruchomości gruntowych złoża "A",

koncesja nie wskazuje terminu rozpoczęcia objętej nią działalności,

adresat koncesji nie podjął działań w celu uzyskania prawa do gruntów w obrębie wspomnianych złóż, nie wydobywa znajdujących się tam kopalin, co w rezultacie blokuje możliwość uzyskania koncesji innym podmiotom, zwłaszcza zaś wnioskodawcom.

Minister Środowiska rozpoznając wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji decyzją z dnia [...] maja 2005 r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia koncesji we wskazanej przez wnioskodawców części.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wnioskodawcy mieli interes prawny aby wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji koncesyjnej, a znajduje on swe uzasadnienie w prawach do nieruchomości gruntowej przysługujących w stosunku do nieruchomości znajdujących się w granicach objętych wnioskiem. Argumenty merytoryczne podniesione przez wnioskodawców nie dają jednak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia koncesji. Przepis art. 28 Prawa geologicznego i górniczego zawiera bowiem zamknięty katalog przypadków powodujących wygaśnięcie koncesji. W niniejszej sprawie nie zachodzi jednak żaden z tych przypadków. Nie upłynął bowiem czas, na jaki koncesja została wydana, a adresat koncesji nie został zlikwidowany i nie zrzekł się koncesji. Brak też dowodów świadczących o tym, że nastąpiły trwałe i niemożliwe do usunięcia przeszkody uniemożliwiające prowadzenie działalności objętej koncesją, które mogłyby przesądzać o jej bezprzedmiotowości. Za takie przeszkody nie można natomiast uznać okoliczności podnoszonych przez wnioskodawców, tj: posiadanie przez nich tytułu prawnego do nieruchomości gruntowych w granicach, których znajduje się złoże "B" i część złoża "A" oraz nabycie w 2002 r. przez K. Spółka z o.o. od Skarbu Państwa praw do informacji geologicznej zawartej w dokumentacjach złóż "A" i "B", tym bardziej, że istnieje spór cywilny zawisły przed Sądem Okręgowym w [...]. (sygn. akt: [...]) w sprawie z powództwa T. Spółka z o.o. o ustalenie prawa do tej informacji geologicznej.

W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. wystąpiła do Ministra Środowiska z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

We wniosku tym ponownie zarzuciła, że koncesja Nr [...] stała się bezprzedmiotowa w części dotyczącej złóż "A" i "B", z uwagi na brak ze strony adresata koncesji praw do terenu, na którym ma być prowadzona działalność objęta koncesją i prawa do informacji geologicznej zawartej w dokumentacji geologicznej. Ponadto o bezprzedmiotowości tej koncesji świadczy dodatkowo brak w decyzji koncesyjnej terminu rozpoczęcia działalności objętej koncesją. Zarzucono, że Minister Środowiska odnosząc się do tych zarzutów nie wyjaśnił dostatecznie swojego stanowiska naruszając tym samym art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W. i wspólnicy Spółka Jawna oraz K. Spółka z o.o. nie zamierzają natomiast rezygnować z posiadanych praw do nieruchomości gruntowych na terenie przedmiotowych złóż i praw do informacji geologicznej zawartej w dokumentacjach geologicznych. Utrzymywanie z kolei stanu, w którym adresat koncesji nie jest związany terminem rozpoczęcia działalności i nie dysponuje prawem do terenu na złożu jest sprzeczne z zasadą praworządności i stanowi naruszenie przesłanki interesu społecznego, wynikającej z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Dodatkowo wnioskodawca podniósł fakt, że Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. cofnął pozytywną opinię dla T. dotyczącą koncesji Nr [...] z powodu nie wywiązywania się przez koncesjonariusza z terminu rozpoczęcia eksploatacji złoża "B" i "A" oraz, że prowadzone jest postępowania z wniosku Wójta Gminy S. o zmianę tej koncesji.

Minister Środowiska, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2005 r.

W uzasadnieniu decyzji ponownie stwierdził, że zarówno brak praw T. Spółka z o.o. do nieruchomości gruntowych, jak również nabycie przez K. Spółka z o.o. w 2002 r. od Skarbu Państwa praw do informacji geologicznej zawartej w dokumentacjach "A" i "B" nie mogą stanowić przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] na podstawie art. 28 Prawa geologicznego i górniczego. Także brak w koncesji określonego terminu rozpoczęcia działalności nie stanowi przesłanki do jej wygaszenia, gdyż art. 28 Prawa geologicznego i górniczego nie przewiduje takich okoliczności jako przesłanki do wygaszenia koncesji. Nietrafny jest również zarzut, że decyzja z dnia [...] maja 2005 r. narusza art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż nie uwzględnia interesu społecznego. Zgodnie z przepisami Prawa geologicznego i górniczego przesłanka interesu społecznego nie może bowiem być podstawą wygaszenia koncesji. Ponadto wnioskodawca powołując się na interes społeczny nie określił na czym miałby on polegać i nie wykazał w jaki sposób decyzja z dnia [...] maja 2005 r. narusza ten interes.

Minister Środowiska podkreślił przy tym, że W. i K. posiadają w rejonie spornych złóż koncesje na wydobywanie piaskowców kwarcowych do produkcji piasków szklarskich i formierskich ze złoża "F." oraz na wydobywanie piasków formierskich ze złoża "G.". Nie sposób jednak zakładać, że działalność prowadzona na terenie tego samego województwa przez różnych (potencjalnie konkurujących ze sobą) przedsiębiorców w zakresie wydobywania piasków szklarskich i formierskich mogłaby naruszać interes społeczny.

W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organowi:

1. naruszenie art. 28 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. – poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż brak określonego w koncesji terminu rozpoczęcia działalności oraz brak prawa do informacji geologicznej do części terenu objętego koncesją nie stanowi przesłanki do wygaśnięcia koncesji;

2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niedostatecznie wnikliwe uzasadnienie stanowiska, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie bezprzedmiotowości koncesji;

3. naruszenie art. 80 k.p.a. – poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że cofnięcie prze Wójta Gminy S. pozytywnej opinii dla T. Spółka z o.o. w sprawie koncesji nr [...] nie jest wyrazem interesu społecznego w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ nie wyjaśnił dlaczego T. pomimo, że nie uzyskała praw do nieruchomości gruntowych położonych na terenie złoża "H" oraz pomimo, że do tej chwili nie rozpoczęła eksploatacji na tym złożu, nie narusza żadnych warunków określonych przepisami prawa. Podkreślono przy tym, że grunty położone na złożu "H" stanowią własność Skarbu Państwa - Lasów Państwowych i obecnie nie istnieje żaden akt bądź umowa, z której wynikałoby, iż T. posiada tytuł prawny do gruntu. Utrzymywanie takiego stanu rzeczy nie tylko nie leży w interesie Skarbu Państwa, ale również pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, w tym z interesem samorządu lokalnego w obszarze którego znajduje się złoże, a Wójt Gminy S. występując z wnioskiem o zmianę tej koncesji uzasadnił go właśnie interesem samorządu lokalnego. Podnoszony przez Ministra fakt, że T. może w trybie art. 88 ustawy Prawo geologiczne i górnicze uzyskać prawa do gruntów nie może natomiast stanowić wystarczającego wyjaśnienia stanowiska organu skoro nie przedstawiono w uzasadnieniu decyzji jakichkolwiek dowodów na okoliczność, iż koncesjonariusz wystąpił w tym trybie z wnioskiem o ograniczenie prawa własności. Ponadto wątpliwym jest by przepis art. 88 ustawy Prawo geologiczne i górnicze mógł mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie skoro własność gruntów na złożu "U" przysługuje Skarbowi Państwa – Lasom Państwowym. Zarzucono też, że Minister Środowiska rozpoznając tę sprawę nie wziął pod uwagę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jaki zapadł w dniu 12 maja 2005r. w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji koncesyjnej.

Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej zarzucając, że nie jest ona oświadczeniem woli Spółki "A.", gdyż została podpisana tylko przez jednego wspólnika, który w tym zakresie nie był uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki. Odnosząc się natomiast merytorycznie do skargi wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania T. Spółka z o.o. z siedzibą w S. w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2006 r. wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska i umorzenie postępowania z uwagi na brak interesu prawnego po stronie W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. Wskazano przy tym na to, że Spółka "A." nie posiada prawa do gruntów w obrębie terenu koncesyjnego, prawo do części tych gruntów posiadają tylko osoby fizyczne powiązane z tą Spółką, a nawet gdyby wnioskodawca wykazał w sposób prawidłowy, że przysługuje mu prawo do gruntów w obrębie terenu i obszaru górniczego to i tak koncesja nie narusza praw własności gruntowej, a więc wnioskodawca nie miał interesu prawnego aby wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. Alternatywnie uczestnik postępowania wniósł o odrzucenie skargi z powodu niewłaściwej reprezentacji strony skarżącej, gdyż skarga została podpisana tylko przez jednego wspólnika, który w tym zakresie nie był uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki.

Odnosząc się natomiast merytorycznie do skargi uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie wskazując na brak przesłanek z art. 28 ustawy Prawo geologiczne i górnicze do stwierdzenia przez organ wygaśnięcia koncesji.

Do pisma tego załączone zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem: kopia decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. z dnia [...] września 2005 r. o wyłączeniu z produkcji na okres 20 lat gruntów leśnych o łącznej powierzchni 11,1024 ha z przeznaczeniem pod I etap eksploatacji piasków szklarskich i formierskich ze złoża "A" oraz kopia umowy dzierżawy z dnia [...] września 2005 r. zawarta pomiędzy Nadleśnictwem S. i T. Spółka z o.o. w S. dotycząca wydzierżawienia tych gruntów w celu eksploatacji piasków szklarskich i formierskich.

Na wezwanie Sądu W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. uzupełniła brak formalny skargi przesyłając w dniu [...] maja 2006 r. skargę podpisaną przez dwóch wspólników Spółki "A." uprawnionych do reprezentacji Spółki na dzień wniesienia skargi.

Pełnomocnik skarżącej Spółki "A." na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2006 r. złożył do akt potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie wypisów z rejestru gruntów na okoliczność wykazania prawa własności do gruntów objętych decyzją koncesyjną i związanego z tym interesu prawnego Spółki do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził dowód z akt administracyjnych załączonych przez Ministra Środowiska do sprawy sygn. akt VI SA/Wa 615/06 ze skargi W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji koncesyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.

Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w niniejszej sprawie zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie, gdyż organ administracji rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 7 kpa organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a art. 77 § 1 kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Z kolei art. 107 kpa stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu faktycznym organ administracji ma więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest natomiast wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem (Dawidowicz – Postępowanie Administracyjne, s. 103).

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzji nie odpowiada powyższym wymogom, gdyż organ administracji nie wskazał w uzasadnieniu tej decyzji jakie ustalenia faktyczne i prawne poczynił w kwestii posiadania przez wnioskodawców interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji koncesyjnej w części dotyczącej złóż "A" i "B".

W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. oraz K. Spółka z o.o. z siedzibą w S. k/O. wystąpiły z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji udzielonej T. Spółka z o.o. z siedzibą S. na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich w części dotyczącej złóż "A" i "B" uzasadniając swój interes prawny faktem posiadania tytułów prawnych do dysponowania gruntami znajdującymi się na obszarze tych złóż. Na potwierdzenie tego Spółka "A." załączyła do akt administracyjnych sporządzony przez siebie wykaz gruntów będących w jego władaniu, kopie wypisów z rejestru gruntów oraz kopie aktów notarialnych-umów sprzedaży na podstawie, których wspólnicy Spółki "A." (jako osoby fizyczne) nabyli własność części działek gruntu położonych na obszarze objętym decyzją koncesyjną.

Minister Środowiska na podstawie tego wniosku wszczął postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji stwierdzając w uzasadnieniu swojej decyzji że interes prawny wnioskodawców znajduje swe uzasadnienie w prawach do nieruchomości gruntowej przysługujących w stosunku do nieruchomości znajdujących się w granicach objętych wnioskiem. Jednocześnie Minister Środowiska odmówił stwierdzenia wygaśnięcia koncesji z uwagi na brak przesłanek wygaśnięcia koncesji określonych w art. 28 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. Z unormowania tego wynika, że postępowanie administracyjne może toczyć się jedynie wtedy, gdy z wnioskiem o jego wszczęcie zwróci się uprawniony podmiot lub gdy nastąpi to z inicjatywy samego organu administracji publicznej /wszczęcie z urzędu/.

W niniejszej sprawie skuteczność wniosku W. i wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w L. oraz K. Spółka z o.o. z siedzibą w S. k/O. o wszczęcie postępowania uzależniona była więc od przesądzenia kwestii, co do posiadania przez te podmioty przymiotu strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Ustawodawca, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi więc nie o interes faktyczny, ile o interes, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu /interes prawny/. Ponadto interes ten musi by interesem indywidualnym strony, a więc dotyczyć jej bezpośrednio. O tym więc, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony decydować będzie norma prawna, z której dla danego podmiotu będą wynikały określone prawa lub obowiązki. Chodzi przy tym o normę konkretną, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego podmiotu jako strony postępowania.

Wnioskodawcy w swoim wniosku nie sprecyzowali dokładnie z jakich tytułów prawnych do nieruchomości objętych terenem koncesyjnym wywodzą swój interes prawny oraz nie wskazali norm prawnych, z których wywodzą ten interes prawny.

Minister Środowiska w uzasadnieniu swojej decyzji także nie określił z jakich praw do nieruchomości objętych decyzja koncesyjną oraz z jakich norm prawnych wywiódł interes prawny wnioskodawców. W uzasadnieniu decyzji znalazło się na ten temat tylko jedno lakoniczne zdanie. Nie wiadomo więc, czy organ uznał, że interes prawny wnioskodawców ma swoje źródło w prawie własności, czy też w innych prawach do dysponowania nieruchomością np. w umowie dzierżawy.

W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego źródłem interesu prawnego, o którym mowa jest w art. 28 kpa, może być prawo cywilne, w szczególności prawo rzeczowe. Uzasadnia więc przymiot strony w postępowaniu dotyczącym koncesji na wydobywanie kopalin fakt posiadania tytułu własności do części nieruchomości, której dotyczy koncesja.

Koncesja udzielona innej osobie nie ogranicza wprawdzie uprawnienia właściciela do rozporządzania nieruchomością, ale inne uprawnienia związane z prawem własności, jak korzystanie z nieruchomości, a w szczególności pobieranie pożytków i innych dochodów zostają ograniczone lub wręcz wyłączone. Właściciel nie może bowiem w pełni realizować swoich uprawnień właścicielskich, w tym chociażby ubiegać się o koncesję na wydobywanie kopaliny, z uwagi na istnienie innej koncesji na jego gruncie. Samo istnienie koncesji na nieruchomości stanowi więc ograniczenie praw podmiotowych właściciela. Właściciel nieruchomości ma w związku z tym interes prawny także w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. (takie stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1733/05 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2006r. sygn. akt II GSK 100/06). Jak podkreślił przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku bez znaczenia jest jakie zamiary ma wnioskodawca po ewentualnym wzruszeniu decyzji koncesyjnej, a także czy sam spełnia wymagania, aby otrzymać koncesję.

W niniejszej sprawie Minister Środowiska nie wyjaśnił w sposób dostateczny kwestii interesu prawnego wnioskodawców do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. W aktach administracyjnych brak bowiem dokumentów, z których wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości, że wnioskodawcom przysługuje prawo własności do gruntów objętych terenem koncesyjnym. Według załączonych do akt administracyjnych kopii aktów notarialnych –umów sprzedaży nabywcami gruntów byli wspólnicy Spółki "A." jako osoby fizyczne, a nie Spółka Jawna "A.". Nie przedstawiono jednocześnie żadnych dokumentów wskazujących na to, że wspólnicy ci przenieśli własność nabytych przez nich gruntów na rzecz Spółki "A.". Wypis z rejestru gruntów nie jest bowiem dokumentem, z którego można wywodzić prawo własności do nieruchomości.

Rozpoznając ponownie sprawę Minister Środowiska musi więc zbadać jeszcze raz, po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie, kwestię interesu prawnego wnioskodawców do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. Jeżeli natomiast stwierdzi ponownie, że wnioskodawcy posiadają interes prawny do wystąpienia z takim wnioskiem musi uzasadnić swoje stanowisko w tym zakresie zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., a następnie rozpoznać merytorycznie wniosek w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji.

W świetle powyższych ustaleń rozważanie zarzutów podniesionych w skardze stało się zbędne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.