Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 614/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 c ust. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: art. 44, art. 52 a
journal: Dz.U. 2012 poz 124
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obrotu środkami zastępczymi oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. [dalej: DPWIS], działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.1) art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.2) [dalej: k.p.a.], po rozpatrzeniu odwołania strony – P. K. z dnia 12 maja 2015 r. (data wpływu odwołania wraz z aktami sprawy – 25 maja 2015 r.) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. [dalej: PPIS we W.] nr [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie zakazu wprowadzania do obrotu, a także nakazu wycofania z obrotu produktów: TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja (tło białe). TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja (tło czarne) oraz nakazu ich zniszczenia na koszt adresata decyzji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 12 września 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. otrzymał z Prokuratury Rejonowej [...] kopie materiałów w sprawie P. K. w celu podjęcia stosownych działań zgodnie z kompetencjami. Z zebranego materiału dowodowego wynikało, iż dnia 27 czerwca 2015 r. policjanci Komendy Miejskiej Policji we W. udali się na ul. [...] w związku z weryfikacją informacji o handlu narkotykami, gdzie młody mężczyzna miał zajmować się sprzedażą środków odurzających w postaci marihuany, amfetaminy oraz dystrybucją dopalaczy o nazwie "Turbo". W związku z powyższym zatrzymany został młody mężczyzna. Na wezwanie do wydania rzeczy zabronionych mężczyzna wydał zawiniątko z folii spożywczej z zawartością suszu roślinnego. Oświadczył, że jest to marihuana, którą posiada na własny użytek. Następnie funkcjonariusze policji udali się do mieszkania nr [...], z którego wychodziła kobieta – P. N. - partnerka P. K. Na wezwanie o wydaniu rzeczy zabronionych P. N. wydała w mieszkaniu substancje w postaci białego proszku pakowane w worki plastikowe z zapięciem strunowym oraz dopalacze o nazwie "Turbo" w liczbie 45 sztuk. Ponadto w mieszkaniu ujawniono pięć krzewów konopi indyjskich w różnej fazie wzrostu a także pieniądze w łącznej kwocie 6 310 zł. Ponadto w trakcie przeszukania ujawniono pięć pustych pakietów woreczków foliowych z zapięciem strunowym oraz dwie wagi elektroniczne. Zabezpieczono również trzy telefony komórkowe należące do zatrzymanego. W telefonie znajdowały się wiadomości mogące świadczyć o prowadzeniu przestępczego procederu handlu narkotykami przez P. K. W toku trwającego postępowania P. K. został przesłuchany w charakterze strony, natomiast P. N. oraz osoby, które ustalono z listy kontaktów zabezpieczonych telefonów komórkowych w charakterze świadków.

Mając na uwadze fakt, iż w aktach znajdowały się dokumenty potwierdzające wprowadzanie do obrotu środków zastępczych przez P. K. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. dnia [...] października 2014 r. wydał zarządzenie zabezpieczenia nr [...] przyszłego obowiązku o charakterze niepieniężnym tj. obowiązku zniszczenia produktów stanowiących środki zastępcze orzekanego na podstawie art. 27c ust.6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 44c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez zatrzymanie produktów TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja (tło białe), i TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja (tło czarne), a następnie wszczął postępowanie administracyjne wobec P. K. w sprawie zakazania wprowadzania do obrotu, a także nakazania wycofania z obrotu ww. produktów oraz nakazania ich zniszczenia na koszt strony postępowania.

Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] przesłał odpis protokołu przesłuchania z dnia 28 czerwca 2014 r., z którego wynika, iż P. K. wprowadzał do obrotu środki zastępcze oraz narkotyki.

Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. dnia 24 marca 2015 r. zawiadomił stronę o zebranym materiale dowodowym i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (zgodnie z art. 10 k.p.a.). Strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie.

Mając na względzie całość zebranego materiału dowodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. dnia [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję nr [...] zakazującą wprowadzanie do obrotu, a także nakazującą wycofanie z obrotu następujących produktów: TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja (tło białe), TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja (tło czarne) i nakazującą zniszczenie na koszt adresata ww. produktów.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 12 maja 2015 r. odwołał się P. K. reprezentowany przez adwokata K. T. z Kancelarii Adwokackiej we W., nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. W odwołaniu strona zaskarżyła w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. rozpatrując odwołanie zważył, co następuje:

Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona zarzuca naruszenie art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust.6 ustawy o PIS. Uzasadniając bezzasadność odwołania w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 27c ust 6 ustawy o PIS "W przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. Zgodnie z Ekspertyzą Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. opracowaną na podstawie przeprowadzonych badań z zakresu fizykochemii wykonaną przez Biegłego Sądowego przy Sądzie Okręgowym we W. produkt o nazwie TURBO w składzie zawierał PVP. Substancja ta nie jest kontrolowana ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i spełnia ustawową definicję środka zastępczego. Organ I instancji przywołał w treści decyzji kartę charakterystyki substancji o nazwie PVP opracowaną przez Zakład Chemii Farmaceutycznej [...] w W., która uzyskana została przez organ administracji we wcześniejszych postępowaniach. Wynika z niej, iż PVP stanowi stymulującą substancję psychoaktywną, wykazuje znacznie silniejsze od kokainy właściwości sympatykomimetyczne oraz znacznie dłuższe i mocniejsze symptomy działania neuropsychiatrycznego oraz daje poczucie zwiększonej wydajności, motywacji, wydolności fizycznej i wytrzymałości, wywołuje poczucie zwiększonej energii, gadatliwość i euforię. Substancja ta jest inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy, serotoniny i norepinefryny oraz ich transporterów, czego efektem jest działanie psychoaktywne. Przy zażywaniu stwierdza się także liczne działania niepożądane, takie jak zagubienie, niepokój, zaczerwienie skóry, poszerzenie źrenic. Poza tym przedłużona euforia i silne pobudzenie, bezsenność, nadmierne pocenie się, nadciśnienie tętnicze, halucynacje i paranoje. Może wywołać zespół serotoniniowy (podwyższona temperatura ciała, sztywność mięśni, tachykardia. nudność, wymioty, biegunka, drgawki) oraz uszkodzenie wątroby nerek (wpływ toksycznych metabolitów). Przedłużenie efektów neuropsychiatrycznych może utrzymywać się do 5-7 dni. Mając powyższe na uwadze Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. właściwie uznał, iż zabezpieczone u P. K. produkty stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego.

Odnosząc się do kwestii trafności ustaleń faktycznych stwierdzić należy, iż organ I instancji trafnie przyjął, iż strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze.

Po analizie sprawy przez organ odwoławczy, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. stwierdził, iż fakt wprowadzania do obrotu środków zastępczych znajduje potwierdzenie w następujących okolicznościach i dowodach:

Kluczowy w sprawie jest protokół przesłuchania świadka z dnia 28 czerwca 2014 r. P. N. Podczas przesłuchania świadek zeznała: "Mieszkam we W. przy ul. [...] wraz ze swoim chłopakiem P. K. My wynajmujemy to mieszkanie. Ani ja ani P. nie pracujemy. Utrzymujemy się z tego co robi P. ze sprzedaży narkotyków. Ja wiedziałam o tym czym zajmuje się P. Obracał dużą gotówką a nie pracował zawodowo i w naszym wynajmowanym mieszkaniu na ul. [...] trzymał narkotyki w postaci amfetaminy i marihuany oraz dopalacze. P. miał wagę i sam odmierzał dla klientów określone ilości tych środków. Nie wiem skąd je miał. nigdy mi o tym nie mówił ani mnie zabierał ze sobą na spotkania z klientami. (...) W związku z P. jestem od 6 miesięcy, a mieszkamy wspólnie na ul. [...] od miesiąca. Dopalacze P. trzymał w szufladzie w pokoju a w szafie w pudełku była amfetamina, a w kieszeni kurtki P. była marihuana". Z powyższych zeznań jednoznacznie wynika, iż P. K. wprowadzał do obrotu zarówno narkotyki jak i środki zastępcze, co tłumaczyłoby fakt zabezpieczenia w mieszkaniu P. K. 6 310 zł oraz zakupienia "dopalaczy" za 600 zł oraz amfetaminy za kwotę 1500 zł (notatka urzędowa z dnia 27 czerwca 2014 r.). Nie sposób się zgodzić z twierdzeniem strony, iż z zeznań P. N., nie można wywnioskować, że P. K. wprowadzał środki zastępcze do obrotu. Po pierwsze świadek podczas przesłuchania zeznała, iż P. K. "trzymał narkotyki w postaci amfetaminy i marihuany oraz dopalacze", a nie jak strona odwołująca się podnosi "trzymał narkotyki w postaci amfetaminy i marihuany i dopalaczy", a różnica ta świadczy o tym, iż świadek mówiąc o dopalaczach nie miała na myśli narkotyków. Ponadto P. N. zeznając gdzie strona przechowywała zatrzymane produkty wyraźnie zaznaczyła 3 różne miejsca, w których były przechowywane: amfetamina, marihuana i dopalacze, ponadto zeznała, iż "(...) trzymał narkotyki w postaci amfetaminy i marihuany oraz dopalacze. P. miał wagę i sam odmierzał dla klientów określone ilości tych środków", a zatem wyraźnie wskazuję, iż strona wprowadzała do obrotu wszystkie ww. środki. Należy mieć na uwadze również treść zeznań P. N., z których wynika, iż P. K. "sporadycznie tylko pali trawę", dodać należy iż w mieszkaniu znaleziono 45 sztuk produktu TURBO. Powyższe zostało również potwierdzone przez stronę, co wynika z notatki urzędowej z dnia 27 czerwca 2014 r. "Obecnie narkotyki zażywa w postaci marihuany, jest od niej uzależniony. Amfetaminy oraz dopalaczy nie przyjmuje". Zatem należy stwierdzić, iż strona posiadała w domu przedmiotowe produkty nie na własny użytek, tylko w celu wprowadzenia ich do obrotu, szczególnie, że P. K. ma związek ze środowiskiem trudniącym się wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych, co wynika z akt zgromadzonych przez Prokuraturę Rejonową [...] oraz materiału dowodowego zgromadzonego przez organy PIS.

Strona oświadczyła, iż nie pracowała przez 3 miesiące, jednak mija się to z prawdą. Powyższe jednoznacznie wynika z oględzin telefonu komórkowego należącego do strony marki [...]. Świadczy o tym treść sms: z dnia 30 marca 2014 r. "Kurde ja dla cb zawsze mam czas, ale ja też mam rzeczy do załatwienia, dobrze wiesz jaką mam pracę, ja też z tym nic nie zrobię". Nie bez znaczenia dla sprawy mają również treści sms-ów: z dnia 27 marca 2014 r.: "Jak nie masz ochotę odpisywać to wpadnij na [...] to oddam ci spodnie twoje i resztę rzeczy oraz z dnia 13.03.2014 r: "Przepraszam wiesz, że zawsze jak jestem w pracy to pisze ale dzisiaj misiu nie zdążyłem, a policja mi nie pozwoliła napisać ja w pracy byłem już o 11:40 i od razu wjechali". "Wierze ci skarbie, ale pomyśl co ja miałem w głowie, mówiłem tym ch (...) że tylko do cb zadzwonić mogę ale telefon mi zabrali", "Dzisiaj siedzę do północy ale bez sprzętu". Dodatkowo należy dodać, iż dnia 13 marca 2014 r., czyli w dniu, z którego pochodzą powyżej cytowane sms, przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. w asyście funkcjonariuszy policji przeprowadzili kontrolę sanitarną w zakresie przestrzegania zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych w Salonie gier [...] przy ul. [...] we W., którego właścicielem był Ł. M. (protokół kontroli sanitarnej nr [...] z dnia [...] marca 2014), w którym zgodnie z informacją zawartą w protokole kontroli pracownikiem był P. K. Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona ze względu na skargi mieszkańców, z których wynikało, iż w lokalu tym dochodzi do łamania zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych. W dniu kontroli w przedmiotowym lokalu nie stwierdzono jednak podejrzanych produktów. Pomimo tego, jak wynika z treści protokołu przesłuchania świadka z dnia 28 maja 2014 r. K. J., iż w lokalu tym był łamany zakaz wprowadzania do obrotu środków zastępczych: "Ja miałem schowany w skarpetce woreczek strunowy z tzw. "dopalaczem". Ja go kupiłem na ul. [...] w lombardzie "[...]" za 40 zł. Ten dopalacz (...) sprzedawca bez problemów go sprzedaje".

Ponadto należy dodać, iż Ł. M. - właściciel kontrolowanego lokalu, był również właścicielem lokalu - [...] przy ul. [...] we W., w którym dnia 13 marca 2014 r., podczas kontroli lokalu przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. stwierdzili produkty podejrzane, iż mogą stanowić środki zastępcze. Produkty te zostały znalezione w fotelu. Ponadto obecność pustych opakowań znaleziono na półce w biurku po stronie sprzedającego, a także na biurku znaleziono zapiski dotyczące nazw produktów oraz ilości sztuk. Potwierdzeniem powyższego jest protokół kontroli sanitarnej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wraz z załącznikiem dołączony z innej sprawy odwoławczej prowadzonej przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., z którego wynika, iż w przedmiotowym lokalu dostępne były również produkty o nazwie TURBO.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że z powodu zmiany zeznań składanych przez P. K. nie powinien dać wiary zeznaniom i odmówić im mocy dowodowej. Wzajemnie wykluczające się zaznania podważają bowiem ich prawdziwość i budzą uzasadnione wątpliwości, co w konsekwencji powinno zostać ocenione negatywnie przez organ rozpoznający sprawę. Organ I instancji dał wiarę protokołowi przesłuchania świadka P. N. z dnia 28 czerwca 2014 r. i treści w niej zawartej.

Poza podaniem nieprawdziwych informacji dotyczących zatrudnienia w lokalu przy ul. [...] strona udzieliła również wzajemnie wykluczających się informacji dotyczących nabycia produktów o nazwie TURBO. Podczas przesłuchania z dnia 28 czerwca 2014 r. zeznał, iż przedmiotowe produkty zakupił przez Internet, natomiast z notatki urzędowej z dnia 27 czerwca 2014 r. sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji na skutek rozpytania P. K. wynika: "Amfetaminy i dopalaczy nie przyjmuje. Dopalacze zakupił w okolicach Dworca PKP od nieznanego mu mężczyzny za kwotę około 600 złotych trzy dni temu." Wątpliwość organu budzi fakt zakupienia środków zastępczych za kwotę 600 zł przez osobę, która zgodnie z oświadczeniem jest na utrzymaniu dziadków i rodziców, utrzymuje się z oszczędności i była bez pracy przez 3 miesiące.

Na uwagę zasługuje również fakt, iż z materiału dowodowego wynika, że P. K. różnie klasyfikuje produkty o nazwie TURBO. Z notatki z dnia 27 czerwca 2014 r. wynika, iż strona "Dopalacze zakupił w okolicach dworca", "dopalaczy nie przyjmuje", "zaprzeczałby zajmował się dystrybucją dopalaczy", a więc uznaje przedmiotowe produkty za dopalacze, podczas gdy w trakcie przesłuchania z dnia 28 czerwca 2014 r. zeznaje, iż "środki o nazwie Turbo to jest pochłaniacz wilgoci".

W świetle powyższych faktów, zeznanie strony, zgodnie z którym: "środki o nazwie Turbo, to jest to pochłaniacz wilgoci. Kupiłem to w Internecie. (...) Nie pamiętam jakie to było forum, nie pamiętam tego sprzedającego, jak się nazywał. To nie były żadne dopalacze, nigdy tego nie otwierałem. Te 45 opakowań kupiłem dla siebie, bo są małe Potrzebne mi to było do komputerów" budzi poważne wątpliwości organu II instancji. Ponadto jak słusznie zauważył organ I instancji stwierdzenie strony, iż "nigdy nie otwierała saszetek" podważają wiarygodność zeznań. Trudno bowiem przyjąć, iż jakikolwiek środek mógłby pochłaniać wilgoć przez szczelnie zamknięte aluminiowe opakowanie.

Należy podkreślić, iż z doświadczenia zdobytego podczas prowadzenia postępowań odwoławczych przez DPWIS we W. oraz z informacji opublikowanych w mediach na temat rodzajów, działania i szkodliwości środków zastępczych można wywnioskować, że produkty sprzedawane jako np. środki do konserwacji komputerów osobistych, odświeżacze powietrza, substancje zapachowe, czy jak w przypadku produktów zabezpieczonych u P. K. pochłaniacze wilgoci to w rzeczywistości środki zastępcze, które są szkodliwe i stanowią realne zagrożenie dla zdrowia ludzi, na co wskazują wyniki badań i doniesienia prasowe dotyczące zatruć po spożyciu takich środków.

Ponadto nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż P. K. uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniej niż 58,86 grama netto, co stanowi nie mniej niż 588 porcji handlowych oraz substancją psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 424,19 grama netto, co stanowi nie mnie niż 4241 porcji handlowych oraz uprzednia karalność za czyn z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udzielał innej osobie środek odurzający lub substancje psychotropowe, ułatwia użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji. Potwierdzeniem powyższego jest treść protokołu przesłuchania świadka z dnia 8 sierpnia 2014 r. P. P., który zeznał: "Znam P. K. z osiedla [...]. Nie wiem skąd ale dowiedziałem się że można u niego kupić narkotyki. Pierwszy raz skontaktowałem się z P. K. chyba w grudniu 2013 r. kontaktowałem się z nim nie pamiętam na jaki numer telefonu bo on je często zmieniał i kupiłem od niego marihuanę w ilości jednej działki za sumę 40 zł. Transakcje odbywały się na ulicy [...] numeru nie pamiętam lecz było to tam gdzie mieszkał. Potem jeszcze kupowałem od niego marihuanę w ilości po jednej działce 1 gram za sumę 40 zł. Do czerwca 2014 r. ja kupiłem od niego narkotyki około 10 razy i cały czas spotykałem się z nim w tym samym miejscu to znaczy w bramie bloku przy ul. [...] tam gdzie mieszkał. (...) Transakcje odbywały się tak, że ja dzwoniłem do niego i umawiałem się w tym samym miejscu w bramie bloku przy ul. [...] i dawał mi on marihuanę a ja jemu płaciłem za działkę". W tym stanie rzeczy uznać należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie w drodze domniemania faktycznego, iż P. K. wprowadzał do obrotu środki zastępcze.

Wobec powyższego należy uznać, iż zarzut strony dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, iż sam fakt posiadania środka zastępczego, jest równoznaczny z jego wytwarzaniem oraz wprowadzaniem do obrotu jest niezasadny.

Chybiony jest również zarzut strony dotyczący nienależytego poinformowania o przysługującym stronie uprawnieniach do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym. Strona podnosi, iż doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wysyłanie korespondencji na adres, pod którym P. K. nie przebywał, bowiem jak wynika z akt postępowania [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W., skarżący był tymczasowo aresztowany. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W związku z powyższym organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego pismem z dniu 9 października 2014 r. (data odbioru: 15 października 2014 r.) w którym, został pouczony, iż zgodnie z art.7 i art.77 k.p.a. oraz mając na uwadze umożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, ma prawo do zapoznania się z aktami osobiście i złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie.

Ponadto zawiadomieniem z dnia 14 października 2014 r., (data odbioru: 18 października 2014 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. poinformował P. K.. iż został zebrany materiał dowodowy w sprawie zakazu wprowadzania do obrotu, a także nakazania wycofania z obrotu produktów TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja i TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja oraz zniszczenia na koszt strony postępowania ww. produktów, w związku z czym zgodnie z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. prawidłowo ww. zawiadomienia kierował na adres zameldowania P. K., ponieważ jak wynikało z postanowienia o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym z dnia [...] czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy [...] w [...] Wydziale Karnym postanowił zastosować wobec P. K. areszt tymczasowy na okres 3 miesięcy tj. do dnia 27 września 2014 r., a zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało wysłane 13 października 2014 r. Ponadto z materiału dowodowego nie wynikało, iż strona odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem z dnia [...] października 2014 r. w Zakładzie Karnym nr [...] we W.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręczał P. K. - osobie fizycznej w jej mieszkaniu. Z powodu nieobecności adresata zgodnie z art. 43 k.p.a. pismo doręczane były za pokwitowaniem dorosłym domownikom.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało odebrane przez domownika, P. N. Pomimo tego wbrew treści art. 41 k.p.a. strona postępowania oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy nie dopełnili obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W związku z powyższym należy uznać zarzut strony naruszenia art. 10 k.p.a. za niezasadny.

Powyższe wskazuje, że strona miała zagwarantowane prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji, dlatego organ II instancji uznaje powyższy zarzut za niezasadny.

Strona odwołująca się podnosi także, że organ I instancji nie wykazał przesłanek zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. rygor nadał zgodnie z art. 108 k.p.a. Z treści przepisu wynika, iż decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie.

W przypadku gdyby zaskarżonej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, strona odwołująca się, do chwili kiedy decyzja stałaby się ostateczna, mogłaby nadal wprowadzać do obrotu produkty stwarzające zagrożenie dla zdrowia i życia, które może stanowić środek zastępczy. Zagrożenie dla zdrowia stwarzane przez środki zastępcze jest natomiast zjawiskiem powszechnie znanym, mającym potwierdzenie w szeroko podawanych do publicznej wiadomości przypadkach zatruć po zażyciu produktów stanowiących środki zastępcze. Zatem organ I instancji słusznie przyjął, że zagrożenie, jakie wynika z podejrzenia wprowadzenia do obrotu produktów mogących stanowić środki zastępcze, stanowi przesłankę do zastosowania powyższego przepisu ze względu na konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzi, (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 816/13).

Oceniając stanowisko strony przez pryzmat art. 80 k.p.a. stwierdzić należy, iż nie tworzy ono jednej spójnej wersji zdarzeń, jednoznacznie wskazując, iż strona swymi wyjaśnieniami próbuje ukryć rzeczywisty przebieg zdarzeń. Godzi się bowiem zauważyć, iż strona składała wzajemnie wykluczające się zeznania, nie mające odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym.

Powyższe zachowanie strony podważa wiarygodność jej aktualnego kategorycznego zaprzeczenia, iż w żadnym przypadku nie wprowadzała do obrotu środków zastępczych. W ocenie organu odwoławczego, zasady doświadczenia życiowego nie pozwalają przyjąć, iż w przypadku prowadzenia przez stronę nielegalnego obrotu narkotykami i wejścia przez nią równocześnie w posiadanie środków zastępczych (obracając się w środowisku trudniącym się wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych), strona rozdzielała swój sposób postępowania w odniesieniu do tych dwóch kategorii substancji. Przeciwnie - zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, iż skoro strona nabywała narkotyki w celu ich dalszej odsprzedaży i taki też obrót narkotykami prowadziła, to z uwagi na podobny charakter obu kategorii substancji, strona postępowała w taki sam sposób w odniesieniu do nabywanych środków zastępczych.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organ I instancji prawidłowo uznał, że z powodu zmiany zeznań złożonych przez stronę nie powinien dać wiary ich zeznaniom i odmówić im mocy dowodowej. Wzajemnie wykluczające się zaznania podważają bowiem ich prawdziwość i budzą uzasadnione wątpliwości, co w konsekwencji powinno zostać ocenione negatywnie przez organ rozpoznający sprawę. Organ I instancji dał wiarę zeznaniom złożonym przez P. N. w dniu 27 czerwca 2014 r.

Reasumując, w ocenie organu II instancji postępowanie prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w m.in. w art. 7 k.p.a. Zasada ta bowiem wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy pod względem prawnym i merytorycznym, nienaruszający zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa, wynikającej z art. 8 k.p.a.

Dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 k.p.a. Została ona w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą wywiedziona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów. Z tych też względów zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. należy uznać za niezasadny.

Skargę na powyższą decyzję wniósł P. K.

Powyższą decyzję zaskarżył w całości zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób istotny wpływający na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomani w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, w szczególności nie można stwierdzić, iż skarżący wytwarzał lub wprowadził do obrotu środki zastępcze, lub produkty, co do których zachodzi podejrzenie, że są one środkiem zastępczym;

2. naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny wpływający na treść rozstrzygnięcia:

- tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a to w ten sposób, iż organ nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do treści zebranych dowodów i materiałów, albowiem mimo zawiadomienia, kierował wszelką korespondencję na adres pod którym skarżący nie przebywał, bowiem jak wynika z akt postępowania [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W., skarżący był tymczasowo aresztowany, a obecnie odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym nr [...] we W.;

- tj. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie skarżonej decyzji w punkcie 111 rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy żadna z przesłanek z art. 108 § 1 k.p.a. nie wystąpiła w niniejszej sprawie, w szczególności wydanie decyzji nie było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albowiem wszystkie posiadane przez skarżącego środki zostały zabezpieczone przez Policję;

- tj. art 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność wprowadzenia do obrotu środków zastępczych "tzw. dopalaczy" przez skarżącego, jedynie w oparciu o zeznanie świadka P. N. z dnia 28 czerwca 2014 r., iż skarżący znajdował się w posiadaniu "dopalaczy", podczas gdy skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a załatwienie sprawy nie było niecierpiące zwłoki z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną;

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, a to przez uznanie, iż materiał dowodowy był jednoznaczny i wyraźnie wskazywał na to, że środki zastępcze ujawnione w mieszkaniu przy ul [...] we W. w dniu 27 czerwca 2014 r. były wprowadzone do obrotu przez skarżącego, podczas, gdy w zebranym materiale dowodowym nie ma żadnego dowodu, który jednoznacznie by wskazywał na wprowadzenie ich do obrotu, a jedynie posiadanie ich przez skarżącego, a zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. ciężar dowodu spoczywa na organie administracyjnym.

3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpław na treść orzeczenia, polegający na ustaleniu, iż sam fakt posiadania środka zastępczego, jest równoznaczny z jego wytwarzaniem oraz wprowadzaniem do obrotu, podczas gdy zebrany materiał dowodowy wskazuje jedynie na posiadanie przez skarżącego środków zastępczych.

Wobec powyższych zarzutów wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r.;

2. wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, albowiem skarżący nie ma żadnego wpływu na możliwość wykonania decyzji, bowiem całość środków zastępczych posiadanych przez skarżącego została zatrzymana i nie stanowią one zagrożenia zdrowia albo życia ludzkiego;

3. bądź w przypadku niewstrzymania wykonania skarżonej decyzji przez organ, a po przekazaniu skargi Sądowi Administracyjnemu, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji organu przez Sąd, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego;

4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw skarżącego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego dla skarżącego od organu według norm przepisanych, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi przedstawił treść zaskarżonej decyzji oraz motywy jej wydania przedstawione przez organy.

Podał, że w wyniku dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w sprawie o sygnaturze akt [...] doszło do skazania skarżącego za handel marihuaną i amfetaminą na karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt [...]. Ponadto orzeczono wobec niego grzywnę. W toku dochodzenia ujawniono, iż skarżący znajdował się w posiadaniu marihuany, amfetaminy oraz środków zastępczych jednakże, zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwolił ustalić, iż zajmował się on handlem jedynie narkotykami, tj. marihuaną i amfetaminą. W ramach ujawnionych środków zastępczych nie postawiono skarżącemu zarzutu.

Wbrew twierdzeniom organu dochodzenie prowadzone przez prokuraturę nie wykazało wprowadzenia przez P. K. do obrotu tzw. "dopalaczy". Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji powołuje się, jako kluczowe dla ustalenia stanu faktycznego: na protokół przesłuchania świadka P. N. z dnia 28 czerwca 2014 r., notatki urzędowej z dnia 27 czerwca 2014 r. odnośnie P. K., treści sms z dnia 30 marca 2014 r., 27 marca 2014 r. oraz z dnia 13 marca 2014 r., protokołu przesłuchania P. K. z dnia 28 czerwca 2014 r. Zeznania świadka P. N., P. P. oraz wyjaśnienia samego skarżącego w postępowaniu karnym wykluczają wręcz wprowadzenie do obrotu innych środków poza marihuaną i amfetaminą.

Organ nie przeprowadził żadnego bezpośredniego dowodu z przesłuchania świadków - osób, na które zeznania się powołuje celem wyjaśnienia sprawy, nie wysłuchał również skarżącego.

Wobec powyższego nie można przyjąć, iż spełnione zostały przesłanki z art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Skarżący nigdy nie wytwarzał bądź nie wprowadzał do obrotu środków zastępczych wymienionych w skarżonej decyzji, co koresponduje z jego wyjaśnieniami złożonymi w toku dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę w dniu 27 czerwca 2014 r. Ujawnienie w jego posiadaniu produktów o nazwie "Turbo" świadczyć może jedynie, iż wszedł w ich posiadanie. Pojęcie posiadania nie jest natomiast równoznaczne z pojęciem wprowadzania do obrotu. Wniosku, iż skarżący wprowadzał do obrotu produkt o nazwie "Turbo" nie można również wyciągnąć, wbrew twierdzeniom organu, z wyjaśnień świadka P. N., iż skarżący "trzymał we wskazanym mieszkaniu narkotyki w postaci amfetaminy, marihuany i dopalaczy", ani również z zeznań świadka P. P., który dokładnie wskazał, iż zakupił od skarżącego marihuanę. Wykładnia rozszerzająca zeznań P. N. nie może prowadzić do wniosku, iż "w ogólnym ujęciu", zaliczała ona środki zastępcze do narkotyków. Świadek zeznała, iż wiedziała czym jej partner się zajmuje. Biorąc więc pod uwagę, znaczenie przekazów medialnych oraz ogólnej wiedzy w społeczeństwie, należy domniemywać, iż potrafiła ona rozróżnić narkotyki od tzw. "dopalaczy". Co więcej organ nie przedstawił, żadnego dowodu na poparcie swej tezy, chociażby ponownego przesłuchania P. N. w ramach niniejszego postępowania administracyjnego na wskazane okoliczności.

Wskazał, iż "Ciężar dowodu na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obciąża organ administracyjny". [Wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2000 r. I SA/Kr 638/98]. Ponadto "W postępowaniu administracyjnym nie znajduje zastosowania zasada, iż ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego".

Nie można również zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu skarżonej decyzji, wskazujących, iż treść sms-ów pomiędzy P. K., a jego partnerką P. N. wskazują jednoznacznie, iż skarżący zajmował się wprowadzeniem do obrotu środków zastępczych. Wbrew twierdzeniom organu, we wskazanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji treściach sms, nota bene wyrwanych z kontekstu fragmentach, nie pada ani jedno stwierdzenie dotyczące sprzedaży tzw. "dopalaczy".

W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się, iż organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym wykazał jednoznacznie, iż skarżący wytwarzał, bądź wprowadzał do obrotu środki zastępcze czym dopuścił się naruszenia normy prawnej z art. 44 c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W szczególności błędem w ustaleniach faktycznych organu jest również utożsamianie posiadania z jednoczesnym wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych. Podkreślono, iż w zebranym materiale dowodowym nie ma żadnego dowodu, bądź jednoznacznego przyznania skarżącego, bądź potencjalnego nabywcę, by ktokolwiek zakupił od skarżącego środki zastępcze. Organ nie wskazał również w jakiej ilości środki zastępcze rzekomo trafiły do obrotu bezpośrednio od skarżącego. Tym samym na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można wysnuć wniosku, iż środki te rzeczywiście były przeznaczone na sprzedaż choćby w najmniejszej ilości. W szczególności, iż produkty te mogą mieć zastosowanie w tzw. chemii domowej, albowiem służyć mogą do czyszczenia, odsuszania komputerów, a samo ich posiadanie na użytek domowy i własny nie jest sankcjonowane ustawą.

Powołanie się organu na tzw. "doświadczenie zdobyte podczas prowadzenia postępowań odwoławczych przez DPWIS we W." nie może determinować winy skarżącego w wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych, w szczególności, iż nie znajduje to odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym przez Prokuraturę, materiału dowodowego na podstawie którego twierdzenia wysnuł organ, nie przeprowadzając żadnego innego dowodu.

Ponadto organ pomija fakt, iż skarżący sam był uzależniony od środków odurzających, a obecnie uczestniczy w programach odwykowych w miejscu osadzenia w Zakładzie Karnym nr [...] we W. Sam fakt uzależnienia przez skarżącego od środków odurzających wskazuje na dużo większe prawdopodobieństwo, iż środki zastępcze zabezpieczone w niniejszym postępowaniu mógł przeznaczyć na użytek własny. Jest to okoliczność którą całkowicie organ pomija w swych ustaleniach.

Organ również uniemożliwił jakąkolwiek obronę praw skarżącego poprzez uniemożliwienie mu uczestnictwa w którymkolwiek ze stadium postępowania. Wskazać należy, iż skarżący został tymczasowo aresztowany w dniu 27 czerwca 2014 r. w ramach prowadzonego dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową i od tego dnia przebywał w Areszcie Śledczym we W.

Tym samym organ administracyjny kierując wezwania i zawiadomienia na adres pod którym skarżący nie przebywa od 27 czerwca 2014 r. uniemożliwia mu czynny udział w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz odniesienie się do zgromadzonego materiału w niniejszej sprawie, a bezsprzecznie stwierdzić należy, iż miał wiedzę o przebywaniu skarżącego w warunkach izolacyjnych, albowiem dysponuje materiałami z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę.

Nie można zgodzić się również z twierdzeniami organu odnośnie zastępczego doręczenia korespondencji osobie fizycznej w jej mieszkaniu. Takie doręczenie może być uznane za skuteczne, gdy domownik oświadczy, że doręczy korespondencję adresatowi.

Z uwagi na brak oświadczenia P. N. o zobowiązaniu się do powiadomienia skarżącego o treści odebranego przez nią pisma organ nie może wysnuć domniemania, iż skarżący został w sposób prawidłowy zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, a tym samym, iż miał umożliwioną ochronę jego praw.

Niemożliwym do zaakceptowania jest również nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem organ dokonał zajęcia środków zastępczych, będących przedmiotem niniejszego postępowania i w sprawie nie zachodzą przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem skarżący nie znajduje się w ich posiadaniu, a wykonanie tak opatrzonej decyzji, z uwagi na przebywanie skarżącego w warunkach izolacyjnych jest niemożliwe-nierealne do spełnienia.

Stosowanie przewidzianych w Kodeksie przesłanek zastosowania możliwości nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być przedmiotem wykładni rozszerzającej, stanowi zamknięty katalog przesłanek.

Skarżący podniósł, że produkty, zostały zabezpieczone przez organ w wyniku kontroli nie są w posiadaniu skarżącego, ponadto nie ma do nich dostępu gdyż odbywa karę pozbawienia wolności.

Ponadto, abstrahując od słuszności zaskarżonej decyzji, organ naruszył zasadę wyartykułowaną w art. 81 k.p.a. poprzez zastosowanie domniemania faktycznego i rezygnację z zasady wysłuchania strony postępowania. Art. 10 § 2 stanowi, iż organ może odstąpić od wysłuchania strony jedynie w przypadku niecierpiącym zwłoki. Trudno więc zgodzić się, iż niniejszy przypadek jest przypadkiem niecierpiącym zwłoki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta, w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z powyższego wynika, że sądy kontrolują akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym lub przepisami procesowymi.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka w granicach danej skargi nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w sprawie zakazu wprowadzenia do obrotu, a także nakazania wycofania z obrotu produktów TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja (tło białe), TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja (tło czarne) oraz nakazu ich zniszczenia na koszt P. K.

Podstawą działania organu w niniejszej sprawie jest art. 27c ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.). Mówi on, że w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje w drodze decyzji, wytwarzania produktu, lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu, oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania.

Niewątpliwie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że produkty znalezione w mieszkaniu skarżącego oraz przy nim stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Skarżący był bowiem w posiadaniu marihuany, amfetaminy i dopalaczy o nazwie "Turbo", tych ostatnich w łącznej ilości 45 sztuk.

Charakter produktu "Turbo" określa ekspertyza wykonana przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...]; została ona opracowana na podstawie przeprowadzonych badań z zakresu fizykochemii. Wynika z niej, że produkt "Turbo" znaleziony w mieszkaniu skarżącego zawierał PVP. Substancja ta nie jest kontrolowana ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii, z dnia 29 lipca 2005 r. ale spełnia ustawową definicję środka zastępczego. Organy administracyjne wskazały na kartę charakterystyki substancji o nazwie PVP opracowaną przez Zakład Chemii Farmaceutycznej [...] w W., która jak wskazano została uzyskana przez organ administracji we wcześniejszych postępowaniach. Wynika z niej, że PVP stanowi stymulującą substancję psychoaktywną, wykazuje znacznie silniejsze od kokainy właściwości sympatykomimetyczne oraz znacznie dłuższe i mocniejsze symptomy działania neuropsychiatryczne oraz daje poczucie zwiększonej wydajności, motywacji, wydolności fizycznej i wytrzymałości, wywołuje poczucie zwiększonej energii, gadatliwości i euforię. Substancja ta jest inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy, serotoniny i norepinefryny oraz ich transporterów, czego efektem jest działanie psychoaktywne. Przy zażywaniu stwierdza się działania niepożądane, takie jak zagubienie, niepokój, zaczerwienienie skóry, poszerzenie źrenic. Poza tym przedłużona euforia i silne pobudzenie, bezsenność, nadmierne pocenie się, nadciśnienie tętnicze, halucynacje, paranoja. Może wywołać zespół serotoninowy, uszkodzenie wątroby, nerek. Przedłużenie efektów neuropsychiatrycznych może utrzymywać się do 5-7 dni.

Opisane wyżej działanie i skutki zażycia dały organom podstawy do uznania, że zabezpieczone u skarżącego produkty o nazwie "Turbo" stwarzają zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego. Według Sądu ocena ta nie może budzić żadnych wątpliwości.

Według Sądu zebrany materiał dowodowy daje podstawę do uznania, że powyższy produkt skarżący wprowadził do obrotu. Zatem ustalenia w tym zakresie dokonane przez organy są prawidłowe.

Przed wszystkim fakt wprowadzenia produktów "Turbo" do obrotu potwierdziła partnerka skarżącego P. N. Słuchana w charakterze świadka w dniu 28 czerwca 2014 r. podała, że w mieszkaniu przy ul. [...] skarżący trzymał narkotyki w postaci amfetaminy, marihuany oraz dopalacze. Miał wagę sam odmierzał dla klientów określone ilości tych środków. Wskazała też, gdzie powyższe produkty były przechowywane – "dopalacze w szufladzie w pokoju, a w szafie w pudełku była amfetamina a w kieszeni kurtki P. była marihuana". Podała również, że skarżący wykorzystywał znalezione w mieszkaniu wagi do odmierzania "porcji". Jej wyjaśnienia są czytelne, jednoznaczne i nie budzą wątpliwości co do tego, że skarżący wprowadzał do obrotu, sprzedawał tak narkotyki jak i dopalacze. Abstrakcyjne rozważania pełnomocnika skarżącego co do rozumienia przez tego świadka i rozróżniania narkotyków od dopalaczy nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. Fakt sprzedaży narkotyków przez odwołującego potwierdził również P. P. Nie miał on wiedzy co do sprzedaży przez zainteresowanego dopalaczy. Skarżący przesłuchany w charakterze strony w dniu 28 czerwca 2014 r. nie twierdził, że zażywa "dopalaczy". Twierdził, że ich nie otwierał i że były mu potrzebne do komputerów. Świadek P. N. stwierdziła, że skarżący palił "trawkę", nie mówiła zaś, że zażywa dopalaczy.

Sugestie pełnomocnika skarżącego, że środek ów był zakupiony przez zainteresowanego dla własnych celów, w świetle przedstawionych powyżej zeznań nie są wiarygodne. Nawet jeżeli istotnie zainteresowany jest leczony od uzależnienia. Skarżący przedstawił sprzeczne zeznania co do zakupu dopalaczy (słuchany w dniu 27 i 28 czerwca 2014 r.) ale nigdy nie twierdził, że kupował je do własnego użytku (że je zażywał).

Zgodzić się również należy z oceną przedstawioną przez organy, że okoliczności sprawy wskazują, że skarżący wprowadzał do obrotu – sprzedawał narkotyki i dopalacze. Pełnomocnik w skardze przyznał, że w postępowaniu karnym został potwierdzony zarzut obrotu narkotykami, za co skarżący został skazany na karę pozbawienia wolności. Jeżeli zatem zgromadził dopalacze to niewątpliwie w tym samym celu. Protokół z kontroli kasyna gry noszący datę 3 marca 2014 r. potwierdza, że skarżący przebywał w miejscach znanych policji, ze sprzedaży narkotyków i dopalaczy. Dodać też należy, że kontrola dokonana przez funkcjonariuszy policji nastąpiła na skutek skarg sąsiadów skarżącego, informujących policję o sprzedaży zabronionych środków - narkotyków.

Odpowiadając na zarzuty skargi w pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie ma dla rozpoznania niniejszej sprawy żadnego znaczenia fakt, że w toku dochodzenia ujawniono, że skarżący znajdował się w posiadaniu amfetaminy, marihuany i środków zastępczych ale w ramach ujawnionych środków zastępczych nie postawiono skarżącemu zarzutu. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, "że jednakże zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwolił ustalić, iż zajmował się on handlem jedynie narkotykami".

Sugestia pełnomocnika skarżącego jest taka, że postępowanie prokuratorskie oraz przed sądem nie dało podstaw do skazania skarżącego za handel dopalaczami, środkami zastępczymi.

Tymczasem takie rozstrzygnięcie sądu karnego nie rozstrzyganie w sprawie dopalaczy, wynika z rozwiązań prawnych zawartych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

W art. 52a ust. 1 tej ustawy ustawodawca postanowił, że kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. Karę powyższą zgodnie z ust. 2 tego przepisu wymierza w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny.

Natomiast rozdział 7 tej ustawy zawiera przepisy karne dotyczące osób, które w różny sposób mają kontakt z narkotykami – środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi albo przetwarzającymi słomę makową.

Powołany art. 52a jest konsekwencją uregulowania zawartego w art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Środkiem zastępczym jest w myśl art. 4 pkt 27 ustawy substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Z kolei pod pojęciem wprowadzania do obrotu - jak to wynika z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - rozumie się udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych.

Powołane wyżej przepisy art. 44b i 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), zmieniającą przedmiotowa ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną, uzupełniając dotychczasową o nowy rozdział 6a. Ustawodawca oprócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy, wyodrębnił instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, a także art. 27c ustawy o narkomanii postępowanie dotyczące obrotu środkami zastępczymi należy do właściwości państwowej inspekcji sanitarnej.

Sąd zauważa, że twierdzenia skarżącego, że prowadzone przez prokuraturę dochodzenie nie wykazało wprowadzenia do obrotu dopalaczy należy podsumować w ten sposób, że Prokuratura ani też Sąd nie miały podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w tym kierunku. Wybrane dokumenty dotyczące dopalaczy "zostały zgodnie z właściwością przekazane przez Prokuraturę" do Państwowej Inspekcji Sanitarnej w celu dalszego postępowania.

Na marginesie należy też zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnego innego dowodu na swoje twierdzenia.

Pełnomocnik nie zgłosił również na tę okoliczność żadnego wniosku dowodowego, choć w postępowaniu administracyjnym uczestniczył od momentu złożenia odwołania od decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na dalsze zarzuty skargi Sąd podkreślił, że żaden przepis nie zakazuje dopuszczenia dowodu z dokumentu, który zawiera zeznania świadków, czy skarżącego.

Brak było podstaw do ponownego przesłuchania – z urzędu - w charakterze świadka P. N. Jej zeznania są czytelne, jednoznaczne i nie wymagały żadnego uzupełnienia. Świadek ten mówiła o posiadaniu i wprowadzaniu do obrotu narkotyków jak i dopalaczy. Wymieniła jako środki będące przedmiotem sprzedaży przez skarżącego amfetaminę, marihuanę i dopalacze. Wskazała na miejsca przechowywania każdego z nich. Jednoznaczne są również jej wyjaśnienia dotyczące sprzedaży tych produktów; wskazała, że posiadane dwie wagi służyły do odmierzania porcji wszystkich wymienionych produktów.

Niezrozumiały jest w tych okolicznościach zarzut skargi, że organ powinien z urzędu przesłuchać tego świadka, na poparcie swojej tezy, jak należy rozumieć wypowiedź skargi, że rozróżniała ona narkotyki od dopalaczy.

Istotnie z art. 77 § 1 k.p.a. ciąży obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu powinien jednak wiązać się ze wskazaniem jakie dowody zostały pominięte. Skarga ani też odwołanie nie wskazuje konkretnych dowodów, które nie zostały przeprowadzone, choć powinny.

Sąd nie stwierdza aby w tym zakresie nastąpiły uchybienia. Tak w zakresie zebrania dowodów jak i jego oceny.

Nie można się również zgodzić, że skarżący został pozbawiony prawa do obrony, nie uczestniczył czynnie w postępowaniu administracyjnym z uwagi na to, że przebywał od 27 czerwca 2014 r. w Areszcie Śledczym, a następnie odbywał karę pozbawienia wolności, a zawiadomienia o toczącym się postępowaniu administracyjnym kierowano na adres domowy.

Przede wszystkim z akt Prokuratury dotyczących prowadzonego dochodzenia w związku z zdarzeniami z dnia 27 czerwca 2014 r. wynika, że skarżący został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące, czyli do dnia 27 września 2014 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania nosi datę 9 października 2014 r. a jego odbiór został potwierdzony przez P. N. w dniu 15 października 2014 r. Późniejszą korespondencję przesyłaną do skarżącego również odbierała rodzina, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W tych okolicznościach brak było podstaw do podjęcia wątpliwości co do skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 43 k.p.a.

Dowodem na skuteczne doręczenie korespondencji organu było wstąpienie do udziału w sprawie pełnomocnika, który legitymował się podpisanym przez skarżącego pełnomocnictwem.

Pełnomocnik skarżącego mógł zatem działać, gdyż postępowanie administracyjne toczyło się na etapie drugiej instancji. Mógł składać wnioski dowodowe, zarzuty, ustosunkować się do zebranych dowodów i ich oceny.

Taka sytuacja nie daje podstaw do uznania, że skarżący był pozbawiony prawa do obrony. Czy też był pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu.

W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 81 i art. 10 § 2 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony.

Na marginesie należy też zauważyć, że mimo przedstawienia omawianego zarzutu pełnomocnik nie przedstawił dowodu potwierdzającego, że w czasie toczonego postępowania administracyjnego skarżący przebywał w zakładzie karnym.

Zauważyć też należy, że nadanie zaskarżonemu postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje uzasadnienie w treści art. 108 k.p.a. Opisane przez [...] działanie substancji PVP znajdującej się w produktach "Turbo" jest szkodliwe dla zdrowia i życia ludzkiego. Rygor natychmiastowej wykonalności daje gwarancję, że niebezpieczne środki zostaną zniszczone w najszybciej możliwym czasie.

Jak stwierdzono wyżej organ nie pominął faktu, że skarżący zażywa narkotyki.

W oparciu o wyjaśnienia skarżącego, o których mowa w notatce służbowej z dnia 27 czerwca 2014 r. ustalono, że nie zażywał amfetaminy i dopalaczy. Między innymi te wyjaśnienia dały podstawę do stwierdzenia, że skoro nie zażywał dopalaczy, a miał je w dużej ilości musiały one służyć do sprzedaży.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

H.B.27.04.2016 r.