Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 290/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2010 r., nr[...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

I. Stan faktyczny

1. B. S. wnioskiem z dnia 18 października 2010 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. J. , legitymującą się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia [...] września 2010 r. zaliczającym J. J. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, wymagających stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Do wniosku skarżąca dołączyła zaświadczenie z Ewidencji Działalności Gospodarczej z dnia [...] października 2010 r., z którego wynika, że od dnia [...] lipca 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą co do której zgłoszono w dniu [...] października 2010 r. informację o zawieszeniu jej wykonywania na okres 24 miesięcy.

2. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta P. odmówił B. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad J. J. . W uzasadnieniu organ wskazał, że co prawda skarżąca przedstawiła zaświadczenie zawierające informację o zawieszeniu działalności gospodarczej ale z zaświadczenia tego nie wynika informacja świadcząca o zaprzestaniu jej wykonywania.

3. Od decyzji powyższej skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu strona wskazała, że składając wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką opierała się na informacji uzyskanej w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, zgodnie z którą zawieszenie działalności gospodarczej jest równoznaczne z zaprzestaniem jej wykonywania.

4. Na skutek powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. Organ podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznał, że skarżąca nie spełniła przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), dotyczącej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ wskazał jednocześnie, że zawieszenie działalności gospodarczej nie oznacza zaprzestania jej wykonywania, co w konsekwencji nie mogło zostać uznane za rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ wskazał przy tym na przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

5. Z takim stanowiskiem organu nie zgodziła się skarżąca i pismem z dnia 18 stycznia 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła, iż w zaskarżonej decyzji brak jest "jasnej" podstawy prawnej do odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

II. Uzasadnienie prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.

2. Stosownie do przepisu art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – co ma miejsce w niniejszej sprawie.

3. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczeniami tymi są świadczenia opiekuńcze tj. zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny.

4. W sprawie niniejszej kwestią sporną jest fakt odmowy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. B. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak spełnienia przesłanki określonej w przepisie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przyjęta przez organ interpretacja niniejszego przepisu zdaniem Sądu jest nieprawidłowa. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z przepisami ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Definicja pracy zarobkowej zawarta jest natomiast w przepisie art. 3 pkt 22 ustawy, który stanowi iż przez zatrudnienie lub pracę zarobkową rozumieć należy wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest zatem rezygnacją z wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy lub innych stosunków prawnych bez konieczności rozwiązania stosunku pracy (patrz: wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 1683/10). Analogicznie uznać zatem należy, iż zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest tożsame z rezygnacją z pracy zarobkowej o jakiej mówi przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

5. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 14a ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.), który stanowi, że w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

6. Zawieszenie działalności gospodarczej traktować można zatem jako faktyczną rezygnację z jej wykonywania.

7. Wskazać w tym miejscu należy, że jak wskazuje literatura "zawieszenie działalności gospodarczej traktować należy najogólniej jako przerwę w jej prowadzeniu wymuszoną okolicznościami, które uniemożliwiają prowadzenie tej działalności w sposób zorganizowany i ciągły dla realizacji celu zarobkowego" (patrz: Waligórski Michał A., artykuł PUG.2009.8.2, Prawo przedsiębiorcy do zawieszania i wznawiania wykonywania działalności gospodarczej, Teza nr 1).

8. Ponadto podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom organu, przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wskazuje aby rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej musiała mieć charakter trwały.

9. W przedmiotowej sprawie skarżąca B. S. składając wniosek o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. J. , załączyła zaświadczenie z Ewidencji Działalności Gospodarczej z dnia [...] października 2010 r., wykazując tym samym – zdaniem Sądu - rezygnację z zatrudnienia.

10. W związku z powyższym skargę uznać należy za uzasadnioną. Wskazać przy tym należy, że rozpoznając sprawę organy obu instancji wydały decyzje z naruszeniem art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co miało wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawę organy uwzględnią wykładnię tych przepisów przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ppsa.