Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 368/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 221, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 19 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Miasta Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt I SA/Go 2020/05 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi Miasta Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 4 sierpnia 2005 r. (...) w przedmiocie interpretacji przepisów podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę Miasta Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie interpretacji przepisów podatku od towarów i usług. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że radca prawny wnoszący skargę nie uiścił należnego od niej wpisu stałego w kwocie 200 zł.

W skardze kasacyjnej Miasto Z. powyższe postanowienie zaskarżyło w całości, zarzucając naruszenie par. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ poprzez uznanie, że przepis ten pozostający w sprzeczności z art. 219 i 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania w sprawie, w konsekwencji czego pełnomocnik nie został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Zarzucono także naruszenie art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi wniesionej przez radcę prawnego z powodu nie uiszczenia wpisu stałego.

Wskazując na powyższe podstawy autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że pełnomocnik Miasta Z. starał się ustalić wysokość opłaty sądowej, jednakże z treści par. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wynikało, że wpis stały od skargi wnoszonej przez profesjonalnego pełnomocnika uiszcza się na wezwanie w sposób podany w ust. 1 tego paragrafu. Niezastosowanie się do przepisu rozporządzenia regulującego wysokość i sposób uiszczania wpisów, który być może pozostaje w kolizji z przepisem art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może pozbawiać strony prawa do rozpoznania sprawy. Zauważono, że w piśmiennictwie i orzecznictwie NSA dotychczasowa treść par. 5 ust. 2 powoływanego rozporządzenia nie była kwestionowana i sądy administracyjne wzywały do uiszczenia opłaty stałej od skargi wnoszonej przez radcę prawnego lub adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku, kiedy pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, a podlega opłacie stałej, na sądzie nie ciąży obowiązek wynikający z art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy jest oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymaga się znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodzi zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd.

Nie można się zgodzić z wywodami skargi kasacyjnej dotyczącymi par. 5 ust. 2 powoływanego rozporządzenia. Przepis ten pozostaje w wyraźnej sprzeczności z ustawową regulacją art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takim wypadku zastosowanie ma reguła kolizyjna lex superior derogat legi inferiori, zgodnie z którą akt prawny wyższy rangą uchyla sprzeczne z nim postanowienia aktu prawnego niższego rangą. Powołany art. 221 cytowanej ustawy jest przepisem rangi ustawowej. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż znajduje on pierwszeństwo w zastosowaniu przed par. 5 ust. 2 rozporządzenia.

Podkreślić przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny podzielił także to stanowisko i wyrokiem z 7 marca 2006 r., SK 11/05 /Dz.U. 2006 nr 45 poz. 322/ par. 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia został uznany za niezgodny z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis stracił moc z dniem 17 marca 2006 r.

Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.

Wniosek Miasta Z. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znalazł w ocenie Sądu uzasadnienia. Stosownie do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.