Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 205/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 165 par. 1 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. S.K.A. w N. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej "A." Sp. z o.o. S.K.A. w N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) zarządza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącej "A." Sp. z o.o. S.K.A. w N. zwrot kwoty 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 205/19

UZASADNIENIE

W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2018r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 27 sierpnia 2018r. wpłynął do organu wniosek A. Sp. z o.o. sp. komandytowo - akcyjna (dalej: Wnioskodawca/Spółka/ Skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku korekty podatku naliczonego oraz terminu tej korekty w związku z otrzymaniem faktury korygującej oraz określenia, czy w przypadku zmniejszenia podatku naliczonego stosownie do faktury korygującej, powstanie nadpłata podatku, która zostanie zaliczona z urzędu na poczet zaległości podatkowych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Jest spółką, w której 100% akcji posiada podmiot dominujący (dalej: Spółka Dominująca). Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest finansowa działalność usługowa.

W dniu 30 października 2013 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki podjęło uchwałę w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego w drodze emisji akcji zwykłych imiennych. Wszystkie wyemitowane akcje zostały w drodze subskrypcji prywatnej objęte przez Spółkę Dominującą w zamian za wkład niepieniężny. Przedmiotem wkładu niepieniężnego były prawa do znaku towarowego.

Wartość przekazanego aportu została ustalona na poziomie wyceny godziwej składników majątkowych, na którą zgodziłyby się podmioty niepowiązane.

Cena emisyjna akcji była wyższa niż wartość nominalna tych akcji. Wartość emisyjna wszystkich akcji odpowiadała z kolei wartości przedmiotu wkładu. Nadwyżka łącznej ceny emisyjnej akcji nad wartością nominalną została przeniesiona na kapitał zapasowy Wnioskodawcy.

Wniesienie wkładu niepieniężnego w zamian za wydanie akcji zostało udokumentowane fakturą VAT wystawioną przez Spółkę Dominującą (dalej: faktura aportowa). Wartość przedmiotu wkładu została wskazana jako wartość netto powiększona o wartość podatku VAT.

W dniu 31 października 2013 r. Wnioskodawca zbył przedmiot wkładu na rzecz podmiotu powiązanego z Wnioskodawcą. Transakcja ta została udokumentowana fakturą VAT z dnia 31 października 2013 r. wystawioną przez Wnioskodawcę na Nabywcę tytułem sprzedaży praw do znaku towarowego.

W styczniu 2014 r. Wnioskodawca złożył deklarację VAT-7K za IV kwartał 2013r., w której wykazał kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktury aportowej oraz kwotę podatku należnego wynikającą z faktury dokumentującej sprzedaż znaku towarowego przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy. Ww. podatek naliczony wynikający z faktury aportowej został przez Spółkę odliczony od podatku należnego, wskazanego w deklaracji za IV kwartał 2013 r.

W dniu 4 kwietnia 2018 r. wobec Wnioskodawcy została wszczęta kontrola celno- skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. W dniu 11 czerwca 2018 r. Wnioskodawca otrzymał wynik kontroli celno-skarbowej, w którym kontrolujący stwierdzili, że Spółka zawyżyła podatek naliczony wykazany w deklaracji za IV kwartał 2013 r., wynikający z faktury dokumentującej wniesienie do Spółki znaku towarowego. W konsekwencji, wykazała niższy podatek należny. W ocenie kontrolujących, w październiku 2013 r. podstawę opodatkowania wynikającą z faktury aportowej powinna stanowić wartość nominalna wyemitowanych akcji, a nie ich wartość emisyjna.

Spółka nie dokonała korekty swojego rozliczenia. Na dzień sporządzenia i złożenia niniejszego wniosku Spółka nie otrzymała postanowienia o przekształceniu kontroli celno- skarbowej w postępowanie podatkowe. Wobec Spółki na dzień sporządzenia i złożenia niniejszego wniosku nie toczy się zatem postępowanie podatkowe w zakresie objętym ww. kontrolą celno-skarbową.

Wnioskodawca uzyskał od Spółki Dominującej informację, że ta rozważa wystawienie faktury korygującej fakturę aportową, skutkującej zmniejszeniem podstawy opodatkowania i w konsekwencji kwoty należnego podatku VAT (korekta in minus). Ewentualne wystawienie przez Spółkę Dominującą faktury korygującej fakturę aportową wynikałoby ze zmiany linii interpretacyjnej w zakresie sposobu określania podstawy opodatkowania wkładów niepieniężnych do spółek komandytowo-akcyjnych, co znajduje potwierdzenie m.in. w wyniku kontroli. W rezultacie, rozważana przez Spółkę Dominującą faktura korygująca ma dotyczyć zmniejszenia podstawy opodatkowania przedmiotu wkładu do wysokości wartości nominalnej akcji objętych w październiku 2013r. przez Spółkę Dominującą w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego Wnioskodawcy. W efekcie zmniejszenia kwoty podatku należnego Spółka Dominująca rozważa rozliczenie ww. faktury korygującej na zasadach przewidzianych w art. 29a ust. 14 w zw. z ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usługo (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2174 ze zm., dalej ustawa o VAT), tj. w okresie rozliczeniowym, w którym otrzyma potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze powyższe, w szczególności fakt, że Spółka Dominująca planuje dokonać korekty w okresie bieżącym, na podstawie art. 29a ust. 14 w zw. z ust. 13 ustawy o VAT, Wnioskodawca planuje dokonać analogicznej korekty, z perspektywy zmniejszenia podatku naliczonego, na podstawie art. 86 ust. 19a ustawy o VAT.

Co więcej, Wnioskodawca powziął również wątpliwości w zakresie momentu powstania nadpłaty na skutek ewentualnego zakwestionowania przez organ podatkowy prawidłowości rozliczenia faktury korygującej fakturę aportową, dokonanego na podstawie art. 86 ust. 19a ustawy o VAT, co mogłoby skutkować koniecznością rozliczenia ww. faktury korygującej w okresie rozliczeniowym, w którym wniesiono przedmiot wkładu do Spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy w przypadku otrzymania przez Wnioskodawcę faktury korygującej Fakturę Aportową, Spółka będzie zobowiązana do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym tę fakturę korygującą otrzyma, zgodnie z art. 86 ust. 19a ustawy o VAT?

Czy w przypadku uznania, że stanowisko Spółki dot. pytania nr 1 jest nieprawidłowe (zakładając, że Spółka dokona zmniejszenia kwoty podatku naliczonego stosownie do faktury korygującej Fakturę Aportową, w okresie rozliczeniowym, w którym tę fakturę korygującą otrzyma) czy powstanie nadpłata podatku VAT za ten okres, która zostanie zaliczona z urzędu na poczet zaległości podatkowych?

Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Dyrektor KIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Organ stwierdził, że zakres zadanych pytań we wniosku wskazywał, iż zdarzenie przyszłe nie zostało przedstawione w taki sposób, aby możliwa była jednoznaczna i konkretna kwalifikacja prawna zagadnienia przedstawionego we wniosku. Tym samym żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniami sformułowanymi we wniosku przy jednoczesnym przedstawieniu sytuacji, która będzie miała miejsce w sposób warunkowy i niedookreślony wykraczała poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej O.p.).

Spółka złożyła zażalenia na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie:

1) art. 14b § 1 oraz § 2 i art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., przez uznanie, że w sprawie Wniosku Spółki należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, ze względu na nieuzasadnione uznanie, że pytanie oznaczone we Wniosku nr 1 odnosi się do sytuacji warunkowej oraz hipotetycznej;

2) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., przez naruszenie zasad postępowania tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i, w konsekwencji, odmowę wszczęcia postępowania w sprawie Wniosku.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora KIS z dnia [...] października 2018r. oraz o rozstrzygniecie co do istoty sprawy, tj. wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z wnioskiem Spółki.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor KIS w opisanym na wstępie postanowieniu z dnia [...] grudnia 20-18 roku utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że okoliczności sprawy nie odnoszą się do konkretnej sytuacji, która zaistniała bądź dopiero zaistnieje, lecz dotyczy sytuacji hipotetycznej, która może potencjalnie wystąpić. Na powyższe zdaniem organu wskazują takie sformułowania zawarte we wniosku, jak: spółka dominująca "rozważa wystawienie faktury korygującej Fakturę Aportową", czy też" "ewentualne wystawienie przez Spółkę Dominującą faktury korygującej Fakturę Aportową". W ocenie Dyrektora KIS taki opis zdarzenia świadczy o jego hipotetycznym, warunkowym charakterze.

Organ stwierdził, że zdarzenie przyszłe będące przedmiotem wniosku powinno stanowić określoną przyszłą sytuację faktyczną dotyczącą wnioskodawcy. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być natomiast ocena prawna abstrakcyjnych i jednocześnie hipotetycznych sytuacji faktycznych. W niniejszej sprawie gwarancyjna funkcja ewentualnie wydanej interpretacji byłaby spełniona pod warunkiem otrzymania przez Wnioskodawcę faktury korygującej. W sytuacji, gdyby Wnioskodawca nie otrzymał faktury korygującej, to interpretacja nie spełniałaby funkcji gwarancyjnej, a jedynie informacyjną. Wydanie interpretacji, która miałaby charakter interpretacji warunkowej przekracza zakres umocowania organu do wydania interpretacji z art. 14b § 1 i następnych Ordynacji podatkowej, ponieważ instytucja "interpretacji warunkowej", rodzajowo odmienna od interpretacji indywidualnej, nie została przewidziana przez ustawodawcę.

Dyrektor KIS wskazał, że analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej zachodzą w szczególności, gdy przedstawiony we wniosku opis sprawy nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, lecz odnosi się do ogólnie możliwej sytuacji.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy stwierdził, że w odniesieniu do złożonego przez Spółkę wniosku zaistniała podstawa do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego W.M. zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym postanowieniem z dnia [...] października 2018 roku oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie:

art. 14b § 1 oraz § 2 i art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., przez uznanie, że w sprawie wniosku Spółki prawidłowa była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ze względu na nieuzasadnione uznanie, że pytanie oznaczone we wniosku jako pytanie nr 1 odnosiło się do sytuacji warunkowej i hipotetycznej, gdy tymczasem w sprawie spełnione były warunki wynikające z Ordynacji podatkowej warunkujące wydanie interpretacji indywidualnej;

art. 120 w zw. z art. 14h O.p. przez naruszenie zasady legalizmu i praworządności, polegające na bezpodstawnej odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku;

art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające arbitralnej i dowolnej ocenie przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego oraz błędne wywiedzenie, że zachodzą przesłanki uprawniające do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że Ordynacja podatkowa nie precyzuje co należy rozumieć przez "przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego". Należy zatem uznać, że chodzi o każde zdarzenie przyszłe, które może zaistnieć w przyszłości, a którego opis jest na tyle skonkretyzowany i jednoznaczny, że pozwala organowi dokonać subsumpcji zgodnie z przepisami materialnymi prawa podatkowego, wskazanymi przez wnioskodawcę. Zasadniczo każde zdarzenie przyszłe ma charakter niepewny - wnioskodawca przedstawiając zdarzenie przyszłe nie zobowiązuje się, ani nie daje gwarancji, że przedstawione zdarzenie przyszłe spełni się w przyszłości. Skarżąca zwróciła uwagę, że interpretacje indywidualne są powszechnie wydawane w przedmiocie skutków podatkowych działań podejmowanych przez spółki, które wnioskodawcy dopiero zamierzają utworzyć - w takiej sytuacji organ podatkowy nie uzależnia możliwości wydania interpretacji indywidualnej od konieczności uprzedniego zarejestrowania spółki, ani od oceny tego, czy opis czynności które spółka ta będzie podejmować wydaje się być realny. W konsekwencji wnioskodawcy są uprawnieni do przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego, który może ale nie musi ziścić się w przyszłości, natomiast organy podatkowe, w przypadku spełnienia wymogów formalnych przez wnioskodawcę, są zobowiązane do wydania interpretacji indywidualnej.

Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w zaskarżonym postanowieniu Skarżąca podniosła, że określenie "rozważać" jest powszechnie stosowane przez wnioskodawców na potrzeby opisu zdarzania przyszłego wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wynika to bowiem z samej konstrukcji zdarzenia przyszłego, która z natury swej rzeczy odnosi się do zdarzenia rozważanego, planowanego przez wnioskodawcę, które może mieć miejsce w przyszłości, choć może również wcale nie nastąpić. Organ w swojej ocenie nie uwzględnił natomiast fragmentu wniosku, z którego wynika, że Spółka Dominująca planuje dokonać korekty w okresie bieżącym, na podstawie art. 29a ust. 14 w zw. z ust. 13 ustawy o VAT a Wnioskodawca planuje dokonać analogicznej korekty, z perspektywy zmniejszenia podatku naliczonego, na podstawie art. 86 ust. 19a ustawy o VAT. W związku z powyższym wszelkie określenia typu "rozważa" czy "ewentualne wystawienie" należy rozumieć jako część planu (zamiaru), który, zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku, miał być realizowany w przyszłości.

Skarżąca w dalszej kolejności argumentowała, że opis zdarzenia przyszłego wskazany we wniosku jest szczegółowy, jednowariantowy i skonkretyzowany. Mając zaś na uwadze kontekst zdarzenia przyszłego, który jest związany z otrzymanym wynikiem kontroli, nie można się zgodzić z ustaleniami organu, który twierdzi, że przedstawiony opis ma charakter abstrakcyjny i hipotetyczny.

Skarżąca stanęła na stanowisku, że w sprawie nie wystąpiła żadna z negatywnych przesłanek prowadzących do odmowy wydania interpretacji określonych w art. 165a Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd po rozpoznaniu sprawy w granicach wyznaczonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna a zaskarżone postanowienie, wraz z postanowieniem organu I instancji podlega uchyleniu.

Istota sporu w sprawie dotyczyła zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej wydania indywidualnej interpretacji. Organ podatkowy upatrywał podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wskazując, że opis zdarzenia zawarty we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji nie dotyczy konkretnej sytuacji, lecz sytuacji hipotetycznej. Warunkowe i nieskonkretyzowane zdarzenie przyszłe, które być może będzie miało miejsce, wyklucza w ocenie organu wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca wywodziła z kolei, że każde zdarzenie przyszłe ma charakter niepewny, gdyż nie ma gwarancji, że dane zdarzenie na pewno zaistnieje w przyszłości, natomiast przedstawiony przez nią opis zdarzenia jest na tyle skonkretyzowany i jednoznaczny, że pozwala organowi dokonać subsumpcji zgodnie z przepisami materialnymi prawa podatkowego, wskazanymi we wniosku.

W ocenie Sądu rację w niniejszej sprawie należało przyznać Skarżącej. Organ w niniejszej sprawie wadliwie przyjął, że opis zdarzenia zaprezentowany w analizowanym wniosku dawał podstawy do odmowy wszczęcia przedmiotowego postępowania.

Zgodnie z art. 165a § 1 O.p., gdy z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem Dyrektora KIS przedstawiony we wniosku opis sprawy nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, lecz odnosi się do ogólnie możliwej sytuacji, co stanowi podstawę do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie wyżej przytoczonego przepisu Ordynacji podatkowej.

Należy jednak wskazać, że Skarżąca we wniosku przedstawiła konkretne okoliczności faktyczne zdarzenia przyszłego. Jak stanowi art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Opis zaprezentowanego we wniosku zdarzenia jest spójny i precyzyjny. Zadane na jego kanwie pytania również są precyzyjne i dotyczą opisanego, zamkniętego zdarzenia przyszłego. Pytania są sformułowane w taki sposób, że umożliwiają udzielenie odpowiedzi na konkretnie przedstawiony problem. Skarżąca przedstawia również własne stanowisko w odniesieniu do każdego z pytań. Zdaniem Sądu wniosek został sformułowany w sposób, który nie daje podstaw do uznania, na podstawie samej jego treści, że nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, tak jak przyjął organ podatkowy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ podatkowy, uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania powołuje się na użyte we wniosku sformułowania, takie jak: "rozważa" [Spółka Dominująca], czy "ewentualne wystawienie przez Spółkę Dominującą faktury korygującej". Mają one zdaniem organu wskazywać, że zdarzenie odnosi się do sytuacji hipotetycznej a nie konkretnej, co w rezultacie ma uniemożliwiać wydanie interpretacji indywidualnej. Należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 14b § 2 O.p. interpretacja indywidualna może dotyczyć zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego, który ze swej istoty jest pewnym stanem hipotetycznym. Podatnik przedstawiając zdarzenie przyszłe zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie znajduje zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że zawiera ocenę jego stanowiska, zgodnie z art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p.

Zdaniem Sądu organ podatkowy nie przedstawił argumentacji, która uzasadniałaby odmowę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Argumentem przemawiającym za wydaniem zaskarżonego postanowienia nie może być fakt użycia w analizowanym wniosku sformułowań takich jak "rozważa", czy też "ewentualne wystąpienie". O prawidłowości wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej decyduje to, czy okoliczności zdarzenia zostały przedstawione w sposób konkretny, precyzyjny i czy w rezultacie opis zaprezentowanego zdarzenia jest spójny i pozwala na sformułowanie jego oceny prawnej w świetle konkretnych przepisów prawa podatkowego. Samo użycie akcentowanych przez organ ww. sformułowań nie wskazuje jeszcze, że opis zdarzenia nie jest wyczerpujący w świetle art. 14b § 3 O.p. Organ, poza przytoczeniem fragmentów wniosków, które zawierały wyżej cytowane sformułowania nie przedstawił innych argumentów przemawiających za zasadnością odmowy wszczęcia postępowania. Należy zaś wskazać, że w razie jakichkolwiek wątpliwości co do okoliczności wskazanych we wniosku przez Skarżącego organ powinien był w pierwszej kolejności zwrócić się o ich wyjaśnienie lub sprecyzowanie na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Organ nie zwrócił się o uzupełnienie braków analizowanego wniosku, lecz od razu wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, czym naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.

Działanie organu podatkowego było nieprawidłowe w świetle funkcji, jakie ma pełnić indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, tj. funkcji gwarancyjnej i informacyjnej. W sytuacji skomplikowanych i niejasnych regulacji podatkowych, instytucja ta ma służyć podatnikom w prawidłowym stosowaniu obowiązujących przepisów w prowadzonej przez nich działalności. Zatem w sytuacji, gdy problem podatnika ma charakter realny, organ powinien przede wszystkim rozważyć możliwość udzielenia merytorycznej odpowiedzi (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10.10.2018r., I SA/Wr 739/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepisu art. 165a § 1 o.p nie należy interpretować rozszerzająco. Dopiero brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznaczałby, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20.06.2018r., III SA/Gl 377/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy zdaniem organu opisane zdarzenie nie zostało skonkretyzowane w wystarczającym stopniu w pierwszej kolejności powinien on zastosować unormowania zawarte w art. 169 § 1-2 O.p.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że Dyrektor KIS wydając postanowienie o odmowie wszczęcia niniejszego postępowania naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.

Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wraz z postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.). O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonego zwrotu kosztów postępowania składa się uiszczony wpis (100 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz kwota 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd zarządził również zwrot nadpłaconego wpisu w wysokości 100zł na podstawie 225 P.p.s.a.