Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 520/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4 ust. 2 pkt 1, par. 6 ust. 1, par. 9 pkt 3, par. 38 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2013 w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie przyznania J. B. płatności rolnośrodowiskowej

w pomniejszonej wysokości na rok 2013.

Z decyzji wynika, że Skarżący złożył [...] maja 2013 r. kontynuacyjny wniosek

o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarował pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.10 - Uprawy sadownicze i jagodowe

(w okresie przestawiania) na powierzchni 3,73 ha, pakiet 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 6,32 ha i pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptakowi i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych| ptaków na powierzchni 1,59 ha.

W dniu [...] lipca 2013 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie Programu rolnośrodowiskowego

(nr raportu [...]), podczas której stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na pomniejszenie płatności rolnośrodowiskowej. Ponadto w dniu

[...] września 2013 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności (nr raportu [...]), która nie wykazała żadnych nieprawidłowości.

Zgodnie z raportem z czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] lipca

2013 r., na działce rolnej oznaczonej identyfikatorem G (łąka trwała) o powierzchni 1,04 ha, zadeklarowanej w wariancie 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, stwierdzono: na powierzchni 0,04 ha - uprawę ziemniaków, na powierzchni 0,98 ha - łąkę trwałą. Wobec tego zastosowano kod nieprawidłowości 06 - rolnik nie zachował na terenie gospodarstwa powierzchni trwałych użytków zielonych.

W ocenie organu odwoławczego, w związku z naruszeniem § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo zastosował § 38 ust. 6 ww. rozporządzenia

i zmniejszył kwotę płatności o 20%.

W zakresie wariantu 2.10 organ odwoławczy ustalił zawyżenie powierzchni deklarowanej o 0,04 ha i uznał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo zastosował art. 16 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r., s. 8).

Odnośnie Pakietu 4, wariantu 4.1 oraz Pakietu 5, wariantu 5.1 Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że zmiana dotychczasowego zobowiązania (wariantu 2.4 - Trwałe użytki zielone) jest niezgodna z § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zatem organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania płatności w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący dokonał zamiany deklaracji wariantu 2.4 - Trwałe użytki (w okresie przestawiania) na działkach rolnych: F, G, H, I, J o łącznej powierzchni 7,91 ha, na których podjął

5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2011 r., na pakiet 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na działkach rolnych H, I, J

o łącznej powierzchni 6,32 ha oraz pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na działkach rolnych F, G o łącznej powierzchni 1,59 ha.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR przywołał przepisy § 6 ust. 1, § 9 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 i art. 45 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. Wskazał, że wśród dopuszczalnych zmian zobowiązania rolnośrodowiskowego w § 6 ust. 1 nie wskazano zmiany polegającej na zaprzestaniu realizacji wariantu trzeciego lub czwartego pakietu 2. Należy zatem uznać,

że niedopuszczalna jest zmiana zobowiązania rolnośrodowiskowego dokonana przez Skarżącego w 2013 r. Nawet w sytuacji gdy rolnik zaprzestaje realizacji wariantu 2.4, zwracając środki otrzymane z tytułu dotychczasowej realizacji tego wariantów, nadal jest związany podjętym 5-letnim zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w zakresie tego wariantu. Rolnik przystępując do programu rolnośrodowiskowego dobrowolnie podejmuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego), które zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, z wyjątkiem zmian wymienionych w pkt. 1-9 powyższego przepisu. Przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie dają podstaw do zmian zobowiązania w innym zakresie niż ten, o którym mowa w § 6 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie deklarację wariantu 4.1 i 5.1 w roku 2013 należy rozpatrywać jako zmianę dotychczas realizowanego zobowiązania, jednakże rozpatrując stan faktyczny, dokonana zmiana zobowiązania jest niezgodna z § 6 rozporządzenia, zatem płatność rolnośrodowiskowa nie została przyznana do pakietu 4.1 i 5.1.

Ponadto, zdaniem organu Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu,

na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji, stanowiące podstawę wydanej w sprawie decyzji.

Zdaniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w niniejszej sprawie

nie ma również podstaw do zastosowania zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący

nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Składając przedmiotowy wniosek Skarżący oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności oraz ubiegając się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej jest świadomy konsekwencji i sankcji dotyczących niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Ponadto zobowiązał się do realizacji 5 letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego.

Zaskarżając powyższą decyzję do Sądu, Skarżący zarzucił naruszenie art. 9

i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013, poz. 173). Nie zgodził się z nałożoną 20 % sankcją za niezachowanie trwałych użytków zielonych. Podniósł, że w protokole z kontroli wykazano, że działka rolna G (łąka trwała) o pow. 1,04 ha posiada w trakcie pomiarów pow. 0,06 ha. Ponadto stwierdzono obecność 0,04 ha uprawy ziemniaków. Grunt zajęty pod ziemniaki stanowi jednak ogrodzony ogród warzywny i nigdy nie był deklarowany jako trwały użytek zielony. W ocenie strony, w tym przypadku powinien być zastosowany kod nieprawidłowości DR13+, ponieważ zadeklarowana została powierzchnia większa niż stwierdzona. Występowanie powierzchni zajętej pod inne uprawy niż łąka trwała powinno zostać stwierdzone na podstawie danych znanych organowi z wniosków składanych w ubiegłych latach. Stan ogrodzenia ogrodu wskazuje, że istnieje ono wiele lat, co udowadnia, że nie można mówić o niezachowaniu powierzchni trwałych użytków zielonych, a jedynie o przedeklarowaniu powierzchni użytków zielonych znajdujących się na działce.

Skarżący uznał ponadto, że skoro zwrócił dobrowolnie dotację do trwałych użytków zielonych, tym samym grunt został zwolniony z ciążącego na nim zobowiązania i dzięki temu mógł skorzystać ze zmiany określonej w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym w § 6 ust. 1 pkt 3.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu organy poczyniły w tej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, a Skarżący nie podważył ich skutecznie w toku prowadzonego postępowania.

Sporne ustalenia opierają się na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r., podczas której – na działce rolnej oznaczonej identyfikatorem G (łąka trwała) o powierzchni 1,04 ha, zadeklarowanej w wariancie 5.1 stwierdzono na powierzchni 0,04 ha – uprawę ziemniaków, na powierzchni 0,98 ha – łąkę trwałą. Wobec tego zastosowano kod nieprawidłowości 06 – rolnik nie zachował na terenie gospodarstwa powierzchni trwałych użytków zielonych.

Skarżący podnosi, że grunt zajęty pod ziemniaki stanowi ogrodzony ogród warzywny i nigdy nie był deklarowany jako trwały użytek zielony, co zostało rzekomo zostało wyjaśnione inspektorom przez żonę obecną podczas kontroli.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r.

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427

ze zm.) modyfikuje, w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad

i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 ustawy wskazuje się z kolei,

że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany

w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania.

W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązują zatem odmienne zasady od zasad ogólnych stosowanych w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności w przywołanych przepisach obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego określony w art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Organy nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu i aktywnego poszukiwania dowodów. Stosownie

do art. 21 ust. 3 ww. ustawy, to na stronie oraz innych osobach uczestniczących

w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W toku postępowania administracyjnego Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia wspomnianej kontroli. Kontrola ta została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona pouczona

o możliwości i terminie złożenia umotywowanych zastrzeżeń nie skorzystała z tego prawa. Żona Skarżącego nie wniosła też żadnych uwag do przeprowadzonej kontroli. Twierdzenia o niedeklarowaniu ogrodu warzywnego jako trwałego użytku zielonego pojawiły się dopiero w skardze złożonej do Sądu i nie mogą skutecznie podważyć wyników prawidłowo przeprowadzonej kontroli udokumentowanej fotografiami gruntu.

Z akt sprawy nie wynika ponadto, że Skarżący wyraził żądanie, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Tym samym nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące niepoinformowania Skarżącego o przebiegu sprawy i konsekwencjach podejmowanych przez niego kroków, co miało doprowadzić do braku możliwości przedstawienia nowych informacji i dowodów. Podkreślenia przy tym wymaga,

że przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji pełnomocnik Skarżącego została powiadomiona o prawie zapoznania się z aktami sprawy. Strona mogła zatem inicjować nowe dowody i kwestionować ustalenia wynikające z dowodów zebranych na tym etapie postępowania.

Przeprowadzona przez organ kontrola wykazała, że na działce G (łąka trwała) znajduje się na powierzchni 0,04 ha uprawa ziemniaków, podczas gdy powierzchnia działki 1,04 ha została zadeklarowana w wariancie 5.1. Kontrolujący stwierdzili zaś łąkę trwałą na powierzchni 0,98 ha.

Powyższe ustalenia, niezakwestionowane skutecznie przez stronę skarżącą, prowadzą do konkluzji, że Skarżący nie zachował na terenie gospodarstwa powierzchni trwałych użytków zielonych, co w świetle przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego skutkuje zastosowaniem 20% sankcji zmniejszającej płatność rolnośrodowiskową. Dowody zgromadzone przez organy wskazują, że grunt znajdujący się na działce G nie jest już zajęty w całości pod uprawę traw.

Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe zachowuje występujące

w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009

z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody.

Stosownie do art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 "trwałe użytki zielone" oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie

z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005.

W myśl § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych

w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje temu rolnikowi w wysokości zmniejszonej

o 20% w roku, w którym stwierdzono takie uchybienie.

Zdaniem Sądu organy trafnie wykluczyły z płatności działki zadeklarowane

do pakietu 4.1 i 5.1. Skarżący dokonał bowiem niedopuszczalnej zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego. Z akt sprawy wynika, że w 2011 r. podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na łata 2007-2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.) w zakresie pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, wariantu 2.2 Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na działkach rolnych B, C, o łącznej powierzchni 3,63 ha, wariantu 2.4 Trwałe użytki zielone

(w okresie przestawiania na działkach rolnych: F, G, H, I, J o łącznej powierzchni 7,91 ha i wariantu 2.6 Uprawy warzywne (w okresie przestawiania) na działce rolnej A o powierzchni 0,10 ha (decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K.

nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej z dnia [...] grudnia 2011 r. We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej złożonym w 2013 r. Skarżący zadeklarował z kolei pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.10 - Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) na powierzchni 3,73 ha, pakiet 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków

na powierzchni 6,32 ha i pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 1,59 ha.

Powyższe potwierdza jednoznacznie, że Skarżący dokonał zamiany deklaracji wariantu 2.4 - Trwałe użytki (w okresie przestawiania) na działkach rolnych: F, G, H, I, J o łącznej powierzchni 7,91 ha, na których podjął 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2011 r. na pakiet 4 wariant 4.1 na działkach rolnych H, I, J

o łącznej powierzchni 6,32 ha oraz pakiet 5 wariant 5.1 na działkach rolnych F, G

o łącznej powierzchni 1,59 ha.

Tymczasem, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany. Jednocześnie prawodawca wskazał przykładowo w pkt 1-9 tego przepisu, które przypadki zmiany zobowiązania są dopuszczalne. Wśród nich nie wymieniono zmiany będącej przedmiotem złożonego w tej sprawie wniosku kontynuacyjnego. Ponadto, w § 9 pkt 3 ww. rozporządzenia przewidziano, że płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w ramach dowolnej liczby pakietów, z tym

że warianty trzeci lub czwarty pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 (Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne) nie mogą być realizowane równocześnie na tych samych gruntach rolnych z wariantami pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5 (Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 lub Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000).

W tym stanie faktycznym i prawnym w pełni uprawniona stała się odmowa przyznania płatności do Pakietu 4, wariantu 4.1 oraz Pakietu 5, wariantu 5.1.

Za zupełnie chybione Sąd uznał twierdzenia strony o możliwości skorzystania ze zmiany określonej w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, tj. jednorazowym dodaniu

w drugim albo trzecim roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego poszczególnych wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5, 6 lub 7.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zadeklarowany w 2013 r. pakiet 4, wariant 4.1 oraz pakiet 5, wariant 5.1. nie zostały dodane do podjętego zobowiązania lecz zastąpiły wariant 2.4 zadeklarowany w 2011 r. Nie może być zatem mowy

o jednorazowym dodaniu wymienionych pakietów.

Domagając się takiej kwalifikacji dokonanej zmiany strona podniosła,

że dobrowolnie zwróciła płatność do trwałych użytków zielonych, co zwolniło grunt

z ciążącego na nim zobowiązania rolnośrodowiskowego. Nie można jednak zgodzić się z taki twierdzeniem, zwłaszcza że dokonana w tej sprawie zmiana polegająca

na zaprzestaniu realizacji wariantu 2.4 i zadeklarowaniu pakietu 4, wariantu 4.1 oraz pakietu 5, wariantu 5.1. jest niedopuszczalna w świetle przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Sąd podziela zatem pogląd organu, że nawet w sytuacji gdy Skarżący zaprzestał realizacji wariantu 2.4, zwracając środki otrzymane z tytułu dotychczasowej realizacji tego wariantów, nadal jest związany podjętym 5-letnim zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w zakresie tego wariantu. Wówczas w pełni zasadne jest korzystanie z instrumentów zmierzających do zachęcenia

utrzymywania istniejących trwałych użytków zielonych, zapobiegających w ten sposób ich masowemu przekształcaniu w grunty orne.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena dowodów oraz podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.).