Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 520/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 277 i art. 281
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka,, Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi S. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 46/02 w sprawie skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 46/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu. Uzasadniając Sąd wskazał na bezprzedmiotowość postępowania i wyjaśnił, iż inwestycja, której sprzeciwiał się J. S. nie może być zrealizowana z uwagi na ostateczną decyzję Starosty T. z dnia [...]. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej z przepompownią ścieków.

W dniu 3 lutego 2006r. odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem odebrał S. P. - następca prawny uczestnika postępowania B. P.

Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 10 marca 2006r.

W dniu 11 maja 2007r. do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo S. P., zakwalifikowane jako skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2006 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 46/02.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 maja 2007r. S. P. został wezwany do uzupełnienia braków skargi o wznowienie postępowania poprzez uiszczenie wpisu od skargi, nadesłanie 9 odpisów i wskazanie podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, nadesłanie 9 odpisów skargi i wskazanie, czy wnosi o zmianę czy uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Stosowne wezwanie S. P. odebrał w dniu 4 czerwca 2007r.

W dniu 12 czerwca 2007r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz nadesłał odpisy skargi i obszerne pismo, w którym nie wskazał jednoznacznie podstawy wznowienia postępowania, w żaden sposób nie uzasadnił skargi o wznowienie postępowania, nie podał czy wnosi o zmianę czy uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Nadto nie podał okoliczności pozwalających zbadać zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Natomiast obszernie opisał szereg działań korupcyjnych pracowników Urzędu Gminy w T., wskazał na fałszowanie dokumentów i sprawy nielegalnych meldunków prowadzonych od kilku lat.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2007r. Referendarz sądowy, przyznał S. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 2 października 2007r. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w Ł. pełnomocnik poinformował, iż skarżący nie udzielił stosownego pełnomocnictwa i nie kontaktuje się z nim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia określonych w przepisie art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.". Skarga o wznowienie jest bowiem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, której wniesienie stwarza możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia sądowego, które zapadło "z pogwałceniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i rażąco jest sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy" – (Wojciech Chróścielewski, Jan Paweł Tarno "Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi" Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2004r. strona 518).

Skarga o wznowienie postępowania wszczyna zatem tryb nadzwyczajny i powinna odpowiadać tak wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 w/w ustawy) jak również zawierać dodatkowe elementy wymienione w art. 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takie jak oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W przypadku braku, któregoś z wymaganych elementów skargi, Sąd wzywa stronę do ich uzupełnienia. Jednocześnie w wezwaniu wskazuje, iż nieuzupełnienie braków w wyznaczonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania. Następnie bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, w braku jednego z tych wymogów Sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy termin rozprawy (art. 280 w/w ustawy). Stosownie natomiast do art. 281 w/w ustawy na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.

Zgodnie z kolei z treścią art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Reasumując skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 cytowanej ustawy, a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia, a więc jedną z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 powołanej ustawy, uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Powyższe elementy kształtują szczególną, obligatoryjną treść skargi o wznowienie postępowania pozwalającą na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego.

Wskazanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, która z podstaw wymienionych w art. 271-273 powołanej ustawy uzasadnia wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie zaś podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Określenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie wpływa zatem zarówno na dopuszczalność wznowienia jak i na zakres rozpoznania sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy przypomnieć należy, iż w dniu 4 czerwca 2007 roku skarżący – S. P. odebrał wezwanie Sądu zobowiązujące do usunięcia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, czy wnosi o zmianę czy uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

W odpowiedzi na powyższe, skarżący nadesłał pismo, na podstawie którego nie można ustalić czy zachowany został termin określony w art. 277 p.p.s.a., jak również nie jest możliwe wskazanie podstawy wznowienia i zakresu żądania.

W przedmiotowym piśmie strona skarżąca wskazywała, bowiem na szereg naruszeń, jakich dopatruje się w działalności Urzędu Gminy T., wskazując imiennie pracowników, których należy pociągnąć do odpowiedzialności karnej, cywilnej i administracyjnej. Skarżący podnosił, iż niezgodne z prawem działanie organu administracji powoduje, iż nieuprawnione osoby posługują się fałszywymi dokumentami, prowadzą działalność korupcyjną, zajmują się nielegalnymi meldunkami. Wniósł również o wyliczenie ile w tutejszym Sądzie znajduje się spraw prowadzonych z Urzędem Gminy T.i, ile z nich już zostało zakończonych.

Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004r., sygn.akt OW 87/04, publ.System Informacji Prawnej Lex, Lex nr 158967).

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, iż jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 3 lutego 2006r. odebrał odpis postanowienia Sądu z dnia 24 stycznia 2006r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 46/02. Niewątpliwie zatem zapoznał się z treścią postanowienia i argumentacją jego uzasadnienia, w przypadku zastrzeżeń co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia miał możliwość jego kwestionowania, tymczasem skargę o wznowienie postępowania złożył ze znacznym przekroczeniem trzymiesięcznego terminu wyznaczonego przepisem art. 277 p.p.s.a.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż złożona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania zawiera braki formalne, których nie można domniemywać, tym samym nie można uznać, iż strona uzupełniła przedmiotowe braki.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a. uprawniony był orzec jak w sentencji.

a.ł.