Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2471/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63, art. 64 par. 2, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. M. z dnia [...] września 2012r jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. utrzymująca w mocy decyzje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] marca 2012r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2010r. i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z/s w L. z dnia [...] listopada 2008r. o odmowie przyznania płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 16 czerwca 2005r. do Biura Powiatowego ARiMR w Ż. z/s w L. wpłynął wniosek B. M. (dalej: ,,Skarżący’’) o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2005r.

W dniu 20 czerwca 2005r. do BP ARiMR w L. wpłynęło pismo Skarżącego z załączoną ostatnią stroną wniosku. W piśmie tym Skarżący napisał, że ,,W tym wniosku jest brak mojego podpisu oryginalnego na ostatniej stronie wniosku, tylko jest tylko kopia, którą wysłałem faksem. W związku z tym dosyłam ostatnią stronę wniosku o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt z moim oryginalnym podpisem’’.

W gospodarstwie Skarżącego w dniu 18 października 2005r. została przeprowadzona kontrola przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału ARiMR metodą inspekcji terenowej w związku ze złożonym wnioskiem.

Kontrola wykazała, że zadeklarowany we wniosku obszar dla:

- pakietu i wariantu S02ao1 wynosił 24,45 ha, obszar użytkowany rolniczo stwierdzony w wyniku kontroli – 6,88ha. Różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym wyniosła 6,88ha, co stanowi 255,38 obszaru stwierdzonego;

- pakietu i wariantu S02b01 wynosił 21,31 ha, obszar użytkowany rolniczo 0,65ha. Różnica wyniosła 20,66 ha, co stanowi 3178,46 obszaru stwierdzonego.

W dniu [...] grudnia 2006r. Kierownik BP ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania Skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt.

Od tej decyzji B. M. złożył odwołanie.

W dniu [...] listopada 2007r Dyrektor [...] OR w Z. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji p przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. Kierownik BP ARiMR w L. odmówił przyznania Skarżącemu wnioskowanej płatności.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] Dyrektor [...] OR ARiMR w Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 16 stycznia 2012r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2010r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP ARiMR w Ż. z siedziba w L. z dnia [...] listopada 2008r. o odmowie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.

W uzasadnieniu wskazał, że obie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, że podpis złożony pod wnioskiem o przyznanie płatności z dnia 15 czerwca 2005r. nie jest jego podpisem oraz, że nie dał zezwolenia pracownikom Agencji do wykorzystania tego podpisu w celu wydania jakiejkolwiek decyzji.

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2012r. Prezes ARiMR poinformował Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych przez niego we wniosku decyzji.

Decyzją z dnia [...] marca 2012r nr [...] Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału regionalnego z dnia [...] marca 2010r i poprzedzającej ja decyzji Kierownika BP ARiMR w Ż. z/s w L. z dnia [...] listopada 2008r. o odmowie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.

Pismem z dnia 28 marca 2012r. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie.

Podniósł, że:

- nigdy nie dał jakiegokolwiek zezwolenia nikomu oraz zgody osobom trzecim na wyjaśnienie i uzupełnienie braków formalnych we wniosku z dnia 16 czerwca 2005r. ze sfałszowanym podpisem;

- wniosek ze sfałszowanym podpisem nie jest jego wnioskiem;

- Agencja w L. wydała decyzję bez wniosku, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa, przez co decyzja ARiMR nr [...] jest wadliwa i powinna być wycofana z obiegu prawnego, jak i decyzje I i II instancji.

Pismem z dnia [...] czerwca Skarżący uzupełnił odwołanie.

W piśmie wskazał że:

- decyzja Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2008r. rażąco narusza przepisy dotyczące terminu wydania decyzji o przyznanie płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i wymaga eliminacji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa;

- decyzja Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2008r. rażąco narusza przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, a także art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. nr 229, poz. 2273 z późn. zm.), bowiem decyzja ta została wydana po upływie materialnoprawnego terminu- tj. [...] czerwca 2008r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa z dnia [...] marca 2012r.

W dniu 8 sierpnia 2012r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynęły 4 pisma Skarżącego; był to jego wniosek o uzupełnienie decyzji Ministra z dnia [...] lipca 2012r. o:

1. kwestię dot. terminu określonego w art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. z 2003r., Nr 229,poz. 2273 z późn. zm.) ,,w sprawie pomocy z tytułu ONW"", który ,,jest terminem procesowym lub materialnoprawnym i po tym terminie Agencja i MRiRW nie miały podstawy prawnej do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy"",

2. kwestię, czy ,,kod DR 18 – nie była użytkowana rolniczo zastosowany w sprawie moich działek rolniczych łąki, pastwiska i trawa na gruntach ornych w decyzji oznacza, że na działkach na których deklarowałem trwałe użytki/łąki, pastwiska były uprawa czy ugory od dnia 29.03.2005 roku do dnia 18.10.2005 roku"",

3. kwestię dotyczącą rodzaju wariantu/pakietu, w sprawie którego została wydana decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR ,,Nr [...]"" z dnia [...] listopada 2009r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ż. z/s w L. Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.

Postanowieniem nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił uzupełnienia decyzji.

Na decyzję MRiRW z dnia [...] lipca 2012r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2012r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2010r. i poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP ARiMR w Ż. z dnia [...] listopada 2008r o odmowie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych B. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

2/ naruszenie prawa materialnego, a mianowicie wydanie decyzji MRiRW z dnia [...] lipca 2012r. i decyzji ją poprzedzających bez osnowy/rozstrzygnięcia w sprawie wariantu rolnośrodowiskowego SO2a01 i SO2b01.

Rozwijając w motywach skargi zarzut nr 1, Skarżący wskazał, że w myśl art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008r. Przepis został dodany na mocy art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64,poz. 427) z dniem 11 kwietnia 2007r. i obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że – zgodnie z tym przepisem – pomoc finansowa w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006 jest udzielana nie później niż do dnia 30 czerwca 2008r., co według Skarżącego, oznacza brak podstawy prawnej do merytorycznego orzekania w przedmiocie złożonego wniosku po tym terminie. Podkreślił, że zgodnie z upływem terminu z art. 5 ust. 3a ustawy, przestał istnieć związek przedmiotu postępowania ze stosowaniem przepisów prawa materialnego, co powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego (art. 105 § 1 k.p.a.).

Co do zarzutu nr 2 skargi – Skarżący wskazał liczne orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące sporządzania uzasadnień decyzji i podkreślił że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji wobec czego nie może zachodzić sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem decyzji a jej rozstrzygnięciem. Jego zdaniem, osnowa decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2008r jest nieprawidłowa.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazał na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter nadzwyczajny i organ musi w nim zbadać, czy decyzja której dotyczy jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. . Oznacza to brak możliwości rozpatrzenia sprawy co do jej istoty.

Podkreślił także, że nie doszło także do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 2008r, gdyż terminy, o których mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objęte planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U U. z 2004r., Nr 174, poz. 1809), dalej: ,,rozporządzenie rolnośrodowiskowe"", nie są terminami materialnymi, lecz procesowymi o charakterze instrukcyjnym. Oznacza to, że ich przekroczenie przez organ nie może być zakwalifikowane jako rażące. Minister wskazał także, że sam Skarżący znacznie przyczynił się do wydłużenia w/w postępowania. Zgłaszał bowiem liczne wnioski i żądania, nie stawiał się na wyznaczoną przez organ rozprawę administracyjną, nadto wnosił o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na udział w szkoleniu czy urlop z rodziną.

Odnośnie kwestionowania podpisu pod wnioskiem - MRiRW podkreślił, iż Skarżący nie wskazywał nigdy, że pod wnioskiem podpisał się ktoś inny, ale wskazywał, że nie jest to jego oryginalny podpis. Nie kwestionował, że złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2005 i aktywnie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu administracyjnym z wniosku z dnia [...] czerwca 2005r.

Reasumując, organ podkreślił, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2010r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2008r. dotknięte są kwalifikowaną wadą prawna określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 - dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Funkcją sądownictwa administracyjnego jest zatem sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Sąd podziela pogląd organów orzekających w sprawie wszczętej na wniosek strony skarżącej odnośnie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika BP ARiMR w L. z dnia [...] listopada 2008 r.

Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie;

5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą:

7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, co przesądza o tym, że pozytywne orzeczenie w tym zakresie (stwierdzające nieważność decyzji) może zapaść wyłącznie w wypadku zaistnienia co najmniej jednej z podstaw określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. noszą znamiona wad istotnych kwalifikowanych. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Generalnie należy stwierdzić, że wady tkwią w samej decyzji (jej treści) i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej (patrz: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. CH BECK, s. 704).

Skarżący powołuje się w skardze na przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. pkt 1, 2.

Odnosząc się do pierwszej z wymienionych przesłanek – wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości – wskazać należy, że nie wystąpiła ona w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98, poz. 634. z późn. zm.) Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych wydają decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach. Z art. 10 ust. 2 powołanej ustawy wynika natomiast, że w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego. W rozpoznawanej sprawie "odrębnymi przepisami", o których mowa w ww. art. 10 ust. 1 były: art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2. z późn. zm.) – dalej jako "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich" oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Na podstawie tych przepisów, płatność rolnośrodowiskową przyznaje, zmniejsza i wstrzymuje, w drodze decyzji administracyjnej, kierownik biura powiatowego Agencji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego. Jak zaś wyjaśniono wcześniej organem wyższej instancji w stosunku do kierownika biura powiatowego w postępowaniu administracyjnym jest właściwy miejscowo dyrektor oddziału regionalnego.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2008r. nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Kolejną wadą kwalifikowaną ww. decyzji, na którą powoływał się Skarżący było wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.).

.

Przed przystąpieniem do tych rozważań wyjaśnić jednak należy, iż rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Teza ta wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego i stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnym przypadku miało miejsce zwykłe naruszenie prawa, czy też przybrało ono postać kwalifikowanego naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek w postaci stwierdzenia nieważności decyzji. Inaczej mówiąc, rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy orzeczenie wydane przez organ administracji publicznej w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (por. np. wyrok NSA z 13 lipca 2001 r., sygn. akt III SA 1110/00, niepubl.).

Składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2008 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] marca 2010 r. Skarżący zarzucił tymże decyzjom rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji z wniosku, na którym nie było podpisu Wnioskodawcy (Skarżącego). Wskazał na treść przepisu art. 63 k.p.a. podkreślając, że niepodpisany wniosek nie powinien wywołać żadnego skutku prawnego. Ponadto B. M. podniósł, że w związku z powyższym, powinien być, w trybie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. wezwany do usunięcia braku w postaci braku podpisu pod wnioskiem.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że B. M. w piśmie, które wpłynęło do Agencji w dniu 20 czerwca 2005r wskazuje, że w przesłanym wcześniej wniosku o przyznanie płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych brak jest jego podpisu, w związku z czym dołączył ostatnią stronę wniosku ze swoim oryginalnym podpisem. W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że Wnioskodawca sam usunął brak formalny wniosku poprzez uzupełnienie go o ostatnia stronę ze swoim podpisem i nie ma podstaw do wzywania go w trybie art. 64§ 2 k.p.a. Stanowisko organu jest tym bardziej zasadne, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, Wnioskodawca uczestniczył w nim przesyłając szereg pism i wniosków. Wówczas to nigdy nie kwestionował, że toczy się postępowanie w którym jest stroną, bez prawidłowo złożonego przez niego wniosku. Zdaniem sądu, organ właściwie procesował uznając, że wniosek nie zawiera braków formalnych.

W odwołaniu od decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2012r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2010r. i poprzedzającej ją decyzji Kierownika PB ARiMR w Ż. z dnia [...] listopada 2008r. , Skarżący podnosił jedynie brak jego podpisu w złożonym wniosku o płatności wskazując, że rażące naruszenie prawa polega na wydaniu decyzji bez prawidłowego wniosku. Uzupełniając odwołanie dwoma pismami, Skarżący zarzucił decyzji także rażące naruszenie przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, a także art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz.U. nr 229, poz. 2273 z póżn. zm.), bowiem decyzja ta została wydana po upływie materialnoprawnego terminu- tj. 30 czerwca 2008r.

Zarzuty wskazane w skardze, są powtórzeniem powyższych. Zdaniem sądu, nie są one zasadne.

Zarzuty wskazane w skardze, są powtórzeniem powyższycłn. Zdaniem sądu, nie są one zasadne. Należy pamiętać, że terminy, o których) mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego mają charakter terminów procesowycłi i icłi przekroczenia nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Organ w sposób prawidłowy - rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji- ustalał w postępowaniu rozpoznawczym czy zaistniała jedna z wad decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. Po przeanalizowaniu uzasadnienia rozstrzygnięcia, sąd doszedł do przekonania, że odmowa stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji była słuszna.

Co do zarzutu nr 2 zawartego w skardze - nie może on wywołać skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić tylko wówczas, jeżeli zaistnieje jedna z podstaw wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. przy jednoczesnym braku okoliczności, które uniemożliwiają stwierdzenie nieważności decyzji.

Jeżeli zaś chodzi o brak integralności i sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem decyzji a rozstrzygnięciem, które to wady - zdaniem Skarżącego - są zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2008r, sąd zarzutu tego nie będzie analizował z uwagi na to, iż decyzja ta jest decyzją ostateczną. W odpowiednim czasie i trybie. Strona mogła żadać jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.) bądź sprostowania (art. 113 k.p.a.).

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.