Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 576/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 509 pkt 4
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 145
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi W. Z. L. SA na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [ ...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] W. w B. zgłosiły do procedury dopuszczenia do obrotu, po uszlachetnianiu biernym polegającym na naprawie, części do samolotów po remoncie. Strona zastosowała stawkę celną 0% korzystając z instytucji lotniczych zawieszeń taryfowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego (Dz.Urz.UE.L.03.25.1). Do zgłoszenia celnego strona załączyła certyfikat dla sprzętu wojskowego wystawiony przez Ministerstwo Obrony Narodowej.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił stronie kwotę długu celnego w wysokości 54.591,50 zł powstałego w stosunku do towaru ujętego w zgłoszeniu celnym oraz kwotę podatku od towarów i usług i wezwał stronę do zapłaty cła oraz kwoty podatku w wysokości 12.010,20 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą naliczoną w zgłoszeniu celnym, a kwotą podatku określoną w decyzji.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego materiału; naruszenie art. 194 § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa; naruszenie art. 21, art. 82, art. 86, art. 87, art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.302.1 ze zm.) w zw. z art. 205 ust. 2 i art. 291-300 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02 lipca 1993r. wprowadzającego niektóre przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.WE.L.253.1 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego, poprzez nieuprawnione określenie należności przywozowych w sytuacji wypełnienia przez stronę wszystkich przesłanek niezbędnych dla zastosowania zawieszonych stawek celnych; naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez niezastosowanie instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie rozporządzenie Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego nie ma zastosowania. Stwierdził, że w sprawie nie doszło do importu (przywozu) towaru niewspólnotowego

z kraju trzeciego.

Organ podał, że w dniu [...] na podstawie zgłoszenia celnego nastąpił czasowy wywóz towarów krajowych (wspólnotowych) w procedurze uszlachetniania biernego. Zgłaszający towar w polu 37 zgłoszenia celnego wpisał kod 2100 (czasowy wywóz w ramach procedury uszlachetniania biernego). Procedura ta pozwala

na dokonanie czasowego wywozu towarów wspólnotowych poza obszar celny Wspólnoty w celu poddania ich procesom uszlachetniania oraz na dopuszczenie

do obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności przywozowych.

Organ wskazał, że ponieważ w skład produktu kompensacyjnego wchodzą towary czasowo wywożone, które pochodzą ze Wspólnoty lub wcześniej zostały dopuszczone do obrotu we Wspólnocie, to w chwili dopuszczania do obrotu produktu kompensacyjnego nie płaci się należności celnych od towarów czasowo wywożonych.

Wyjaśnił jednocześnie, że jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo to ich dopuszczenie do obrotu dokonywane jest

z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych, jeżeli udowodniono organom celnym, że naprawa została dokonana nieodpłatnie ze względu na gwarancyjne zobowiązania kontraktowe lub ustawowe, bądź istnienie wady fabrycznej. Zasady tej nie stosuje się w przypadku stwierdzenia wadliwości towarów w chwili ich pierwszego dopuszczenia do obrotu. Natomiast, jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów będących przedmiotem czasowego wywozu i jeżeli naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie z należności przywozowych polega na określeniu kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących produktów kompensacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o ich dopuszczenie do obrotu w oparciu o wartość celną równą kwocie kosztów naprawy,

pod warunkiem że koszty te stanowią jedyne świadczenie posiadacza pozwolenia oraz że na wysokość kosztów nie miały wpływu powiązania między nim i osobą dokonującą naprawy.

W przedmiotowej sprawie za remont części do samolotu została wystawiona faktura z dnia [...] na kwotę 525.520 USD, nie można więc było zastosować całkowitego zwolnienia z należności przywozowych.

Organ wskazał, że w sprawie nie można było zastosować rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego, ponieważ:

- strona nie posiadała pozwolenia na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia wydawanego przez Naczelnika Urzędu Celnego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz w art. 291 ust. 1 rozporządzenia komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02 lipca 1993r. w związku z art. 2 pkt. 3 rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003;

- rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 nie stosuje się do procedury dopuszczenia do obrotu towarów przywiezionych po ich naprawie, dokonanej w ramach gospodarczej procedury celnej - uszlachetniania biernego (art. 509 pkt 4 rozporządzenia komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02 lipca 1993);

- w momencie przywozu tj. [...] części do samolotów jako towar powrotnie przywożony były zwolnione z należności celnych. Należnościom tym podlegał jedynie koszt naprawy.

Powołując się na art. 509 pkt 4 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02 lipca 1993r., organ stwierdził, iż środki polityki handlowej przewidziane dla procedury dopuszczenia do obrotu nie obowiązują wobec towarów powrotnie przywożonych

na obszar celny Wspólnoty po dokonaniu procesów uszlachetniania.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących posiadanych przez stronę certyfikatów wystawionych przez Ministerstwo Obrony Narodowej, organ stwierdził, że certyfikat wystawiony przez MON jest dokumentem, który towarzyszy towarowi. Jego wystawienie nie jest równoznaczne ze zwolnieniem z należności celnych.

Organ podkreślił, że poprawność stanowiska organów celnych potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia

[...] sygn. akt. I SA/Bd [...] oddalił skargę W.na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. w przedmiocie wymiaru należności celnych.

Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego materiału; naruszenie art. 21, art. 82, art. 86, art. 87, art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z art. 205 ust. 2 i art. 291-300 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02 lipca 1993r. wprowadzającego niektóre przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia

12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego poprzez nieuprawnione określenie należności przywozowych w sytuacji wypełnienia przez stronę wszystkich przesłanek niezbędnych dla zastosowania zawieszonych stawek celnych; naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez niezastosowanie instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że zgodnie z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę uchyla zaskarżoną decyzję gdy stwierdzi, że doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powyższych przesłanek Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie była ocena czy i w jakim stopniu przywóz w ramach procedury uszlachetnienia biernego produktów kompensacyjnych (uprzednio wywiezionych w celu odpłatnej naprawy) podlega regulacjom Rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego oraz czy stosowanie regulacji przewidzianych w ww. akcie prawnym wiąże się z koniecznością uzyskania odpowiedniego pozwolenia organów celnych, czy też rolę takiego pozwolenia spełnia sporządzony w określonej formie przez odpowiednie organy certyfikat.

Procedura uszlachetnienia biernego pozwala na dokonanie czasowego wywozu towarów wspólnotowych poza obszar celny Wspólnoty w celu poddania ich procesom uszlachetniania oraz na dopuszczenie do obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności przywozowych. Towary objęte procedurą uszlachetniania biernego nazywane są towarami czasowo wywożonymi, natomiast wszystkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania produktami kompensacyjnymi, zgodnie z art. 145 ust. 3 lit. a i lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - dalej WKC. Do procesów uszlachetniania należy:

- obróbka towarów, w tym montaż, składanie lub instalowanie ich w innych towarach,

- przetwarzanie towarów,

- naprawa towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie (art. 145 ust. 3 lit. b WKC).

Ponieważ w skład produktu kompensacyjnego wchodzą towary czasowo wywożone, które pochodzą ze Wspólnoty lub wcześniej zostały dopuszczone do obrotu we Wspólnocie, to w chwili dopuszczania do obrotu produktu kompensacyjnego towary wcześniej czasowo wywiezione nie podlegają należnościom celnym przywozowym.

Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo, to ich dopuszczenie do obrotu dokonywane jest z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych o ile udowodniono organom celnym, że naprawa została dokonana nieodpłatnie ze względu na gwarancyjne zobowiązania kontraktowe lub ustawowe, bądź istnienie wady fabrycznej (art. 152 WKC). Natomiast jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów będących przedmiotem czasowego wywozu i jeżeli naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie z należności przywozowych polega na określeniu kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących produktów kompensacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o ich dopuszczenie do obrotu w oparciu o wartość celną równą kwocie kosztów naprawy, pod warunkiem że koszty te stanowią jedyne świadczenie posiadacza pozwolenia oraz, że na wysokość kosztów nie miały wpływu powiązania między nim i osobą dokonującą naprawy (art.153 WKC).

W handlu międzynarodowym Unia Europejska stosuje różnego rodzaju środki handlowe regulujące jej obrót towarowy z krajami trzecimi. Środkami tymi są przede wszystkim: wspólnotowa taryfa celna, zwolnienia celne, środki taryfowe (stawki preferencyjne), których istota sprowadza się do możliwości importu po niższych stawkach celnych, niż wynikające z unijnej taryfy celnej, środki reglamentujące obrót towarowy z krajami trzecimi (np. środki wynikające z postępowań ochronnych) oraz niewiążące się z modyfikacją należności celnych - środki pozataryfowe. Do środków taryfowych, oprócz samej unijnej taryfy celnej określającej konwencyjne stawki celne, należą kontyngenty taryfowe, plafony taryfowe i zawieszenie w całości lub w części poboru ceł.

Zdaniem skarżącej spółki przywiezione po naprawie towary w postaci części do samolotów mogły korzystać z instytucji zawieszenia należności celnych przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) 150/2003 z 21 stycznia 2003r. zawieszającym należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego. Akt ten określa zasady zastosowania zawieszeń taryfowych dla towarów używanych przez lub w imieniu sił zbrojnych Państwa Członkowskiego. Zgodnie z art. 2 ww. rozporządzenia Rady (WE) należności celne zawiesza się w całości w stosunku do części, elementów lub podzespołów przywożonych w celu włączenia lub dołączenia ich do towarów określonych w wykazach z załączników I i II tego rozporządzenia, jak również w stosunku do części, elementów lub podzespołów przeznaczonych do naprawy, renowacji lub konserwacji tych towarów.

W kontekście ww. regulacji zasadnicze znaczenie ma treść art. 509 pkt 4 rozporządzenia komisji (EWG) Nr 2454/93 z 02 lipca 1993r ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (dalej - RWKC) stanowiącego, że w przypadku gdy akty wspólnotowe przewidują środki polityki handlowej w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu, środki takie nie są stosowane do produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu w następstwie uszlachetnienia biernego:

-które zachowały pochodzenie wspólnotowe w rozumieniu art.23 i 24 Kodeksu; -które zostały poddane naprawie, również w systemie standardowej wymiany;

-które zostały poddane kolejnym operacjom przetworzenia zgodnie z art.123 Kodeksu.

W ocenie Sądu organy celne zasadnie przyjęły, mając na względzie treść ww. przepisu, iż środki polityki handlowej przewidziane dla procedury dopuszczenia do obrotu ( w tym przypadku zawieszenie należności celnych przewidziane dla niektórych rodzajów broni i sprzętu wojskowego) nie obowiązują wobec towarów powrotnie przywożonych na obszar Wspólnoty po dokonaniu procesów uszlachetnienia.

Tym samym za bezpodstawny należy uznać zarzut strony skarżącej, iż organy celne nie przedstawiły żadnych norm prawnych uniemożliwiających zastosowanie w przedmiotowej sprawie instytucji zawieszeń taryfowych.

Rozpatrując kryterium konieczności posiadania pozwolenia organu celnego w sytuacji korzystania z regulacji określonych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 150/2003 należy podnieść, że art. 2 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi, iż przywożone towary określone w załączniku I i ust. 2 niniejszego artykułu podlegają warunkom dotyczącym przeznaczenia końcowego ustanowionym w art. 21 i 82 WKC i jego prawodawstwie wykonawczym.

Art. 21 WKC stanowi, że uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary z uwagi na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. Oznacza to, że instytucja (określona w art. 21 WKC) nie zawsze wiąże się z wymogiem posiadania pozwolenia. W celu ustalenia czy w przedmiotowej sprawie pozwolenie takie jest wymagane należy odnieść się do regulacji rozporządzenia komisji Nr 2454/93 (RWKC), gdzie zgodnie z art. 292 ust.1 RWKC - przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego według art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania pozwolenia na piśmie.

W tym miejscu należy zauważyć, iż w zdaniu drugim art. 2 ust. 3 Rozporządzenia Rady 150/2003 stanowi się, że dozór celny przeznaczenia końcowego kończy się po upływie trzech lat od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu. O dozorze celnym mowa jest również w art. 5 ust. 3 oraz w pkt (4) preambuły ww. Rozporządzenia Rady.

Uwzględniając powyższe przepisy stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie wymagane było posiadanie przez stronę pozwolenia na korzystanie z uprzywilejowanego traktowania taryfowego poprzez zawieszenie należności celnych przywozowych określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 150/2003.

Przesądzając, czy takim pozwoleniem może być certyfikat dla sprzętu wojskowego, czy też musi ono spełniać inne wymogi przewidziane prawem należy sięgnąć do art. 21 WKC stanowiącego, iż w przypadku wymogu posiadania pozwolenia zastosowanie mają przepisy art. 86 i 87 WKC. Zgodnie z treścią art. 87 warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu. Z kolei art. 86 wprowadza ograniczenia podmiotowe i przedmiotowe przy wydawaniu pozwoleń, mające zapewnić prawidłowy przebieg procedury oraz właściwy dozór i kontrolę. Trzeba podkreślić, że w art. 86 jest mowa o pozwoleniach określonych w art. 85 i 100, w których mowa jest z kolei o pozwoleniach wydawanych przez organy celne.

Istotne są także uregulowania zawarte w rozdziale 2 Tytułu 1 części drugiej RWKC (art. 291-308) zawierającym przepisy dotyczące szczególnego przeznaczenia. W powołanym wcześniej art. 292 mowa jest o wymogu uzyskania pozwolenia na piśmie w sytuacji, gdy towary mają podlegać dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie. W dalszych zaś przepisach widnieją szczegółowe unormowania związane z trybem wydawania pozwoleń przez organy celne. Treść powołanych wyżej przepisów oraz ich umiejscowienie świadczą o tym, iż w art. 21 WKC mowa jest o pozwoleniu wydawanym przez organy celne.

Zgodzić należy się z twierdzeniem strony, że wydany przez odpowiednie władze certyfikat może zastępować zgłoszenie celne, jednak wywodzenie z tego, iż może on zstępować lub pełnić rolę pozwolenia, o którym mowa w art. 21 WKC jest nieuzasadnione. Strona w skardze dla poparcia swojej tezy powołuje się na pkt 5 preambuły Rozporządzenia Rady (WE) 150/2003, jednakże w jej treści mowa jest jedynie o konieczności zapewnienia poufności informacji wojskowych i możliwości w celu jej zapewnienia złożenia zgłoszenia celnego w postaci certyfikatu. Strona powołuje ten zapis w oderwaniu od treści samego rozporządzenia, co prowadzi do nieuzasadnionych wniosków.

Korzystanie z zawieszenia należności celnych przywozowych na niektóre rodzaje broni i sprzętu bojowego uregulowanego rozporządzeniem Rady (WE) 150/2003 z dnia 2003r. zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 21, art. 82, art. 86 i art. 87 WKC wiąże się z koniecznością uzyskania wydanego przez organy celne pozwolenia dotyczącego przyznania uprzywilejowanego traktowania taryfowego, z którego korzystać mogą niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie.

Zasadnie zatem organy celne przyjęły, iż strona skarżąca nie posiadając takiego pozwolenia nie mogła korzystać przy przywozie przedmiotowych części do samolotów po dokonanych naprawach z zawieszenia należności celnych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) 150/2003. Chociażby z tego powodu brak jest podstaw do przyjęcia zarzutu strony skarżącej o nieuprawnionym określeniu należności przywozowych w sytuacji wypełnienia przez nią wszystkich przesłanek do zastosowania zawieszenia stawek celnych.

W świetle powyższej argumentacji niezasadne należało potraktować zarzuty skarżącej spółki dotyczące uchybień w przeprowadzonym przez organy celne postępowaniu dowodowym. W ocenie Sądu organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy, argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy celne art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 poprzez niezastosowanie instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych zauważyć należy, iż zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC organy celne po dokonaniu zwolnienia towarów mogą przystąpić do kontroli dokumentów, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W myśl art. 78 ust.3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli a posteriori wynika, że przepisy regulujące procedurę celną, której to dotyczy zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują zgodnie z wydanymi w danym przypadku przepisami, niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Przyjmując stanowisko strony organy celne nie mogłyby po zwolnieniu towarów zweryfikować żadnego przyjętego wcześniej zgłoszenia celnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

H. Adamczewska-Wasilewicz I. Najda-Ossowska E. Kruppik-Świetlicka