Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 237/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1   pkt 5, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy Z. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Z. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Z. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2021 r.; IV. zasądza od Wójta Gminy Z. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

Skarżący - 3 marca 2021 r. - wystąpił do Wójta Gminy Z. z wnioskiem

o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie umowy (umów) zlecenia zawartej z radcą prawnym M. K. prowadzącym kancelarię w L. oraz podanie wysokości wypłacanego z tego tytułu miesięcznego wynagrodzenia i kwot dotychczas wypłaconych w okresie trwania umowy (umów).

W dniu 14 kwietnia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność ww. organu w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jako podstawę prawną skargi powołał art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Wskazał na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu w terminie informacji publicznej i naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.

z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej: u.d.i.p.) przez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Wniósł o: 1) zobowiązanie organu do dokonania czynności

w zakresie załatwienia jego wniosku; 2) uznanie, że brak udostępnienia informacji publicznej rażąco narusza prawo; 3) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący krótko uzasadnił swoje stanowisko. Poinformował, że do dnia wniesienia skargi żądana przez niego informacja publiczna nie została mu udostępniona, mimo upływu terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dostrzegł, że termin ten upłynął 17 marca 2021 r. i że od tej daty mamy do czynienia z bezczynnością organu.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, ew. o uznanie skargi za zasadną i stwierdzenie, że brak udostępnienia informacji publicznej nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa (także o nieobciążanie go kosztami postępowania). Dowodził, że do uchybienia terminu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej doszło z uwagi na braki kadrowe związane

z pandemią. Poinformował, że po otrzymaniu skargi na bezczynność niezwłocznie udzielił skarżącemu żądanej odpowiedzi zgodnie z treścią żądania wniosku wykonując w ten sposób ciążące na nim zobowiązanie. Uznał, że nie można mu zarzucić działania

z rażącym naruszeniem prawa mimo bezspornego pozostawania w bezczynności.

Z treści dostarczonego przez organ dokumentu wynika, że - odpowiadając na wniosek skarżącego - organ w piśmie z 27 kwietnia 2021 r. (doręczonym skarżącemu 30 kwietnia) poinformował skarżącego, że nie zawierał umowy zlecenia z radcą prawnym, którego zapytanie dotyczyło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że w tej sprawie - na dzień wniesienia rozpoznawanej skargi - organ pozostawał w bezczynności, tj. nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wówczas, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Musi być zatem spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów. Z powyższego przepisu wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Jeżeli zatem - stosownie do z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. - zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej może być każdy podmiot wykonujący wskazane zadania, to istotne znaczenie ma rodzaj prowadzonej działalności, nie zaś forma organizacyjna, czy też własnościowa podmiotu zobowiązanego. W badanej sprawie poza sporem między stronami pozostaje, że organ, jako realizujący zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Podobnie jak i to, że żądane przez skarżącego informacje w sprawie umowy (umów) zlecenia zawartej z radcą prawnym M. K. prowadzącym kancelarię w L. oraz podanie wysokości wypłacanego

z tego tytułu miesięcznego wynagrodzenia i kwot dotychczas wypłaconych w okresie trwania umowy (umów) stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Powyższe potwierdza fakt udzielenia przez organ żądanych przez skarżącego informacji po wniesieniu skargi.

Z akt sprawy wynika, że 3 marca 2021 r. skarżący wystąpił do organu

z wnioskiem o udzielenie ww. informacji publicznej i że w dacie wniesienia skargi (14 kwietnia 2021 r.) organ nie załatwił tego wniosku. Bezczynność organu na gruncie ustawy (u.d.i.p.) ma miejsce wówczas, gdy

w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, a w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Terminy, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej lub obowiązuje inny tryb dostępu. W tej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w znaczeniu jw. Wprawdzie organ udzielił skarżącemu żądanych przez niego informacji, lecz uczynił to dopiero po wniesieniu skargi, tj. z naruszeniem przewidzianych w ustawie terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p.

Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, że - na moment wniesienia skargi - organ, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, pozostawał

w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 3 marca 2021 r., bowiem do tego dnia nie zadziałał we właściwej prawnie formie, tj. formie przewidzianej w ustawie (u.d.i.p.).

W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

W ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku skarżącego nie miał jednak charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149

§ 1a p.p.s.a. - pkt II sentencji wyroku). Zachowanie podmiotu zobowiązanego

w kontrolowanej sprawie nie stanowiło bowiem wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Tutaj Sąd przyjął wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę i wziął wzgląd na fakt, że na niezachowanie przez organ terminu mogła rzutować sytuacja związana z Covid-19. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. W świetle okoliczności, że podmiot zobowiązany udzielił skarżącemu informacji publicznej po wniesieniu skargi (27 kwietnia 2021 r.) bezprzedmiotowe stało się postępowanie w sprawie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku. Tym samym

w tej części należało postępowanie umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Z przedstawionych wyżej względów Sąd orzekł jak w pkt l-III sentencji wyroku.

O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 (pkt IV sentencji wyroku).

Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.