Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 934/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi firmy "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił "A." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w kwocie 36.293,00 zł.

Od powyższej decyzji tej podatnik złożył w dniu 16 listopada 2004 r. wnosząc o jej uchylenie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w wydanej decyzji z dnia [...], określił spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie niższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, w związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 230 § 1 ordynacji podatkowej zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji w celu zmiany wydanej decyzji.

W dniu [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję zmieniającą wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...]. Organ pierwszej instancji określił wobec "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości 36.903,00 zł. Uzasadniając tę decyzję organ pierwszej instancji stwierdził, że w stosunku do złożonego zeznania CIT - 8 za rok 2002 spółka:

- zaniżyła przychody o łączną kwotę 18.790,32 zł w tym 18.790,26 zł tytułem nieodpłatnych świadczeń w związku z korzystaniem przez Spółkę nieodpłatnie z kapitału jej udziałowca oraz 0,06 zł tytułem korekty rozrachunków z kontrahentem;

- zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 140.877,42 zł, w tym 140.020,00 zł tytułem straty na sprzedaży materiałów reklamowych, 10,30 zł zapłaconych odsetek budżetowych, 847,12 zł tytułem korekty kosztu własnego sprzedaży;

- zaniżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 14.884,98 zł z czego 10.413,00 zł - odsetki od kredytu, 14,95 zł - korekta rozrachunków z kontrahentem, 1.038,30 zł - opłata leasingowa, 1.789,00 zł - podatek VAT, 262,50 zł - opłaty pocztowe, 19,00 zł opłata skarbowa, 359,96 zł - delegacje służbowe pracowników, 657,05 zł - wydatki z tytułu ubezpieczenia, 331,22 zł - odsetki zapłacone kontrahentowi.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszało obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy wskazał, że spółka korzystając nieodpłatnie w 2002 r. na podstawie umowy pożyczki z kapitału pieniężnego swego udziałowca, otrzymała nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art.12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn.zm.). Pomimo, że pożyczka w kwocie 200.000,00 zł - zgodnie z wymienioną umową - była oprocentowana w wysokości 19 % w stosunku rocznym, to w 2002 r. Spółka nie ponosiła kosztów z nią związanych w postaci należnych odsetek. Organ odwoławczy uznał, że wysokość ustalonego przez organ pierwszej instancji przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia w łącznej kwocie 18.790,26 zł - obliczona z uwzględnieniem średniego poziomu oprocentowania kredytów gospodarczych (12,56 %) w banku, w którym spółka posiadała w 2002 r. rachunek - była zgodna z przepisem zawartym w art.12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu przez podatnika argumentu, że zgodnie z art.16 ust. 1 pkt 60 ustawy o podatku dochodowymi od osób prawnych odsetki od pożyczki udzielonej spółce przez udziałowca nie stanowiłyby kosztu uzyskania przychodu, organ odwoławczy stwierdził, że z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, a contrario, że kosztem uzyskania przychodów są tylko zapłacone odsetki m.in. od pożyczek. Z kolei art.16 ust. 1 pkt 60 ustawy ogranicza możliwość zaliczania w koszty uzyskania przychodów odsetek zapłaconych przez spółkę od pożyczek udzielonych jej przez udziałowca. Skoro w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że spółka nie płaciła w 2002 r. należnych dla udziałowca odsetek od udzielonej pożyczki, to powołany przez nią w odwołaniu przepis art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy podatkowej, nie ma znaczenia w sprawie.

Organ odwoławczy zaakceptował ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji uznając, że Spółka na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] zakupiła pakiet materiałów reklamowych za kwotę 163.000,00 zł. Na podstawie faktury VAT nr [...]z dnia [...] podatnik sprzedał na rzecz firmy "B." T. Z. w G. materiały reklamowe za kwotę netto 25.000,00 zł, którą wykazał jako przychód 2002 r. W związku z powyższą transakcją spółka wydała z magazynu materiały reklamowe o wartości 22.820,00 zł (7000 szt. x 3,26 zł/szt.), którą obciążyła koszty uzyskania przychodów. W dniu 31 grudnia 2002 r. podatnik sprzedał na podstawie faktury VAT nr [...]Spółdzielni Pracy "C." w G. makulaturę (w ilości 4.000 kg - zgodnie z kartą przekazania odpadu, dowodem skupu nr [...] oraz kwitem wagowym nr [...]) za kwotę 160,00 zł. W skład makulatury wchodziły materiały reklamowe zakupione przez podatnika w dniu 31 maja 2002 r., które - zgodnie z wyjaśnieniami podatnika - uległy zniszczeniu na skutek zalania pomieszczenia w budynku przy ul. [...] w G., gdzie były przechowywane. Również pod datą 31 grudnia 2002 r. spółka zaksięgowała w koszty prowadzonej działalności kwotę 140.180,00 zł, odpowiadającą wydatkom poniesionym na zakup materiałów reklamowych, które zostały sprzedane jako makulatura. W wyniku powyższych operacji gospodarczych, spółka poniosła stratę w środkach obrotowych (materiałach reklamowych) w kwocie 140.020,00 zł. Zgodnie z art.15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Skoro straty w środkach obrotowych — w stanie prawnym obowiązującym w rozpatrywanym 2002 r. - nie zostały wyszczególnione w art. 16 ust. 1 ustawy, to - zdaniem organu odwoławczego - będą stanowiły koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji, że z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, aby spółka "A." zakupione materiały reklamowe przechowywała w pomieszczeniu znajdującym się w piwnicy budynku przy ul. [...] w G. oraz że uległy one zniszczeniu na skutek zalania tego pomieszczenia w związku z awarią instalacji kanalizacyjnej. W związku ze zniszczeniem materiałów reklamowych spółka nie sporządziła żadnego dokumentu w dacie zaistnienia w/w zdarzenia losowego, potwierdzającego, że okoliczności dotyczące powstania straty w środkach obrotowych faktycznie miały miejsce. Organ odwoławczy w uzasadnieniu powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 24 października 1997 r., sygn. I SA./Wr 59/97), w którym Sąd uznał, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zaistnienia zdarzeń gospodarczych nie domniemywa się - konieczne jest wykazanie ich faktycznego zaistnienia. Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw - w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - do uznania wskazanego wydatku za koszt uzyskania przychodów. Organ odwoławczy wskazał ponadto na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 1999 r., sygn. III SA. 5669/98, w którym Sąd stwierdził, że "podatnik może dowodzić także innymi dowodami fakt zaistnienia szkód czy też strat nadzwyczajnych tylko wtedy, gdy w danym okresie podatkowym sporządził określone dowody zaistnienia tych strat, a następnie w toku postępowania administracyjnego dowody te są kwestionowane. Natomiast w sytuacji, kiedy podatnik w ogóle takich dowodów nie sporządził w odniesieniu do poszczególnych wydarzeń powodujących niedobory czy też straty, nie może on w toku postępowania skutecznie wykazywać, że miały miejsce także wydarzenia, które były źródłem niedoborów czy strat."

Organ odwoławczy uznał również, że pozostałe zarzuty podniesione przez spółkę w odwołaniu, dotyczące uznania przez organ pierwszej instancji transakcji - zawartych z firmami: J. B. "D.", "B" T. Z. oraz ze Spółdzielnią Pracy "C." — za fikcyjne, nie mają znaczenia w sprawie.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i uznał, że transakcje pomiędzy spółką "A.", a wymienionymi podmiotami zostały faktycznie wykonane, a jedynie nie uznał za koszty uzyskania przychodów straty poniesionej przez spółkę w związku ze sprzedażą niewykorzystanych materiałów reklamowych.

Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut naruszenia przepisów poprzez zaniechanie ustalenia spółce przychodu przy zastosowaniu metod zawartych w art.11 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mimo stwierdzenia powiązań o których mowa w art.11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pomiędzy "A." spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a jej niektórymi kontrahentami. Organ drugiej instancji wskazał; że Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził istnienie pomiędzy "A." spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a niektórymi jej kontrahentami powiązań, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, natomiast wymieniony przepis nie stanowił podstawy prawnej wydanej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji nie określił dochodów spółce w drodze oszacowania przy pomocy metod wymienionych w art.11 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego, gdyż nie stwierdził, by warunki transakcji ustalone pomiędzy w/w podmiotami różniły się od rynkowych.

Odnosząc się do zarzutu podatnika naruszenia art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia w decyzji do ustaleń zawartych w protokole stwierdzającym nierzetelność ksiąg, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w protokole z badania ksiąg podatkowych powołując się na przepis art. 193 § 6 ordynacji podatkowej oraz art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uznał księgi podatnika za wadliwe w zakresie nieprawidłowości stwierdzonych po stronie przychodów i kosztów uzyskania przychodów wymienionych w pkt 1-3 decyzji, i nie uznał w tej części ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Organ pierwszej instancji uznał księgi podatkowe Spółki za wadliwe nie z powodu naruszenia przepisów ustawy o rachunkowości, lecz przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujących kwestie przychodów i kosztów uzyskania przychodów (art.12 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1). W konsekwencji księga nie traci przymiotu rzetelności (w tej części), jednak podstawa wymiaru zobowiązania podatkowego będzie inna, niż to z księgi tej wynika.

Ustosunkowując się do zarzutu rażącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej poprzez ogólnikowe wskazanie jako podstawy prawnej dokonanego rozstrzygnięcia art. 12 ust. 1, art. 15 i art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji z dnia 20 lipca 2005 r., organ pierwszej instancji powołał w podstawie prawnej m.in. art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 4, art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w uzasadnieniu prawnym decyzji nie tylko przytoczył treść zastosowanych w sprawie wymienionych przepisów materialnego prawa podatkowego, ale również uzasadnił dlaczego je zastosował. Jakkolwiek Naczelnik Urzędu Skarbowego w podstawie prawnej decyzji powołał również art.16 ust. 1 ww. ustawy, to organ odwoławczy zauważył, że przepisy wymienione w art.16 ust. 1 ww. ustawy nie stanowiły podstawy prawnej dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia. Zatem brak podstaw do uznania, że nastąpiło "rażące" naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej.

"A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniosła od powyższej decyzji skargę domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z brakiem odniesienia do art. 16 ust. 1 pkt 11 i 60 powołanej ustawy; naruszenie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z brakiem odniesienia do art. 193 § 4 ustawy ordynacja podatkowa, art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez brak odniesienia do zebranych materiałów w sprawie wskazujących na dokonanie transakcji przez podmioty powiązane z zastosowaniem cen odmiennych niż rynkowe; naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie zastosowania art. 12, 15, 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 121 ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie oraz prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny, z pominięciem zajętego przez stronę w postępowaniu stanowiska. Skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy określając przychód z nieodpłatnych świadczeń nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy. Pożyczki udzielił bowiem spółce większościowy udziałowiec, a w związku z katastrofalną sytuacją finansową spółki pożyczkodawca odstąpił od poboru odsetek w danym roku, a rozliczenie pożyczki zaplanowano w późniejszym terminie.

Skarżąca podnosiła nadto, że decyzja nie odnosi się do ustaleń co do nierzetelności ksiąg rachunkowych podatnika zawartych w protokołach kontroli, co narusza art. 193 § 4 ordynacji podatkowej i art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób pranych.

Skarżąca wskazała, że organ kontroli nie zastosował obliczenia przychodu według metod wskazanych w art. 11. ust. 2 i 3 powołanej ustawy. Skarżąca dopatrzyła się również naruszenia prawa w samej konstrukcji decyzji - poprzez naruszenie wymogów formalno - prawnych wskazanych w art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej. Skarżąca "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zarzuciła, że organ podatkowy poczynił ustalenia w oparciu o dokumenty innych firm lub niekompletne wypowiedzi ich przedstawicieli, natomiast nie wskazał z jakich przyczyn nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego.

Skarżąca "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwestionowała uznanie za fikcyjną transakcji z firmą J. B. D.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd sprawując w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania w takim zakresie by mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zarzut skarżącego naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z brakiem odniesienia do art. 16 ust. 1 pkt 11 i 60 powołanej ustawy jest niezasadny. W sprawie poza sporem pomiędzy stronami była okoliczność, że "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. uzyskała pożyczkę od swego udziałowca i w 2002 roku nie zostały przekazane, ani naliczone uzgodnione umownie odsetki od udzielonej pożyczki. W świetle powołanych przepisów uzyskanie przez podatnika świadczenia bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego stanowi przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Kwestia, czy podatnik może lub nie w świetle art. 16 ust. 1 pkt. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uznać odsetki od pożyczki za koszt uzyskania przychodów jest bez znaczenia dla istoty sprawy, ponieważ, co jest niekwestionowane przez skarżącą spółkę, odsetki nie zostały zapłacone. W ocenie Sądu organ drugiej instancji słusznie zatem uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. nie uiściła, ani nie naliczyła odsetek od otrzymanej od udziałowca pożyczki. Bez wątpliwości uzyskała więc świadczenie nieodpłatnie.

Sąd uznał za niezasadne stanowisko strony skarżącej co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez brak odniesienia do art. 193 § 4 ordynacji podatkowej, bowiem organ podatkowy nie odrzucił ksiąg podatkowych skarżącej "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. lecz właśnie oparł się na zawartych w nich zapisach uznając, że odzwierciedlają zaistniałe zdarzenia gospodarcze. Artykuł 193 § 4 ordynacji podatkowej nie ma w sprawie niniejszej zastosowania, gdyż istotą i podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia organu były przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 tej ustawy. Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie zakwestionował istnienia transakcji z firmami J. B. "D.", "B." T. Z. oraz ze Spółdzielnią Pracy "C.", a jedynie uznał, że strata w kwocie 140.020,00 zł w związku z transakcją z firmą "B." T. Z. nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu. W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy. Katalog przypadków wskazanych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie obejmuje strat w środkach obrotowych. Słuszne jest zatem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że poniesiony przez podatnika wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodu, jeśli został poniesiony w celu uzyskania przychodu i istnieje dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce. W ocenie Sądu organ podatkowy trafnie tym samym uznał, że skoro "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. nie udokumentowała i nie udowodniła powstania straty, to nie można uznać za koszt uzyskania przychodu wskazywanej przez stronę skarżącą kwoty 140.020,- zł. Rzeczą racjonalnie działającego przedsiębiorcy jest takie dokumentowanie zdarzeń gospodarczych, aby mógł się na te dowody powołać w toku kontroli, a kontrolujący mógł dokonać ich oceny i weryfikacji. "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w dacie zaistnienia zdarzenia nie sporządziła żadnego dokumentu potwierdzającego zaistnienie zdarzenia losowego - zalania i zawilgocenia pomieszczeń magazynowych.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 4 sierpnia 1999 r., sygn.akt III SA 5669/98: "w sytuacji gdy podatnik w ogóle takich dowodów nie sporządził w odniesieniu do poszczególnych wydarzeń powodujących niedobory czy też straty, nie może on w toku postępowania skutecznie wykazywać, że miały miejsce takie wydarzenia, które były źródłem niedoborów lub strat". Rację ma zatem organ odwoławczy twierdząc, że każde zdarzenie gospodarcze musi być dokumentowane w dacie jego zaistnienia. W świetle przytoczonego poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w pełni podziela, "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. nie może innymi środkami dowodowymi wykazywać, iż zdarzenie losowe w istocie miało miejsce. Stąd zarzuty co do tendencyjnego pomijania wyjaśnień strony nie mogą być tym samym uznane za słuszne.

Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 11 ust. 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nakazującego ustalać przychód w drodze oszacowania w przypadku ustalenia, że warunki transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami powiązanymi gospodarczo odbiegają od rynkowych. Wprawdzie organ pierwszej instancji wskazał na istnienie pomiędzy skarżącą, a niektórymi jego kontrahentami powiązań, o których mowa w art. 11 ust. 4 ww. ustawy, to jednak nie dopatrzył się, by warunki zawieranych umów różniły się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty. Skoro skarżąca wykazywała dochody w prawidłowej wysokości nie było podstaw do ich ustalania w drodze oszacowania, a tym samym nie naruszono dyspozycji art. 11 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Sądu brak podstaw do przyznania, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 210 § 1 pkt. 6 ordynacji podatkowej w zakresie przedstawienia uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ odwoławczy szczegółowo wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, bądź nie i na jakich w tym zakresie oparł się dowodach. Przytoczył przepisy prawne dokonując ich wykładni, a także przedstawił istotne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzut braku wskazania konkretnego punktu zastosowanego z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może się ostać, bowiem organ jednoznacznie wskazał, że straty w środkach obrotowych nie są wymienione w katalogu zawartym w tym przepisie, przytoczył zaś i zinterpretował przepisy pozwalające na uznanie w realiach niniejszej sprawy poczynionych przez podatnika wydatków za koszt uzyskania przychodów.

Pozostałe argumenty skarżącego dotyczące oceny poszczególnych transakcji przez organ odwoławczy stanowią jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi w sprawie i ograniczają się do przedstawienia własnej oceny stanu faktycznego sprawy.

Sąd w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, która zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, odnoszące się do całego występującego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności do istoty transakcji gospodarczych zawieranych przez skarżącą spółkę oraz kwestii dotyczących dokumentacji zdarzeń mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.