Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 790/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 4, art. 18 ust. 5 lit. b
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 24 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit b), art 92 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., nazywanej dalej u.t.d.), lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania M. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. (nazywanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] września 2009 r. o godz. 9:06 w K., na ulicy [...], S., przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez R. M. Kierowca pojazdu wyjaśnił, iż w momencie rozpoczęcia kontroli przebywał w pojeździe z włączonym terminalem w oczekiwaniu na zlecenie przewozu osób. W kontrolowanym pojeździe znajdowała się kasa fiskalna.

Do kontroli kierowca okazał: wypis Nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz przedsiębiorcy M. P., zaświadczenie o zatrudnieniu, z którego wynikało, iż kierowca jest zatrudniony u skarżącego na podstawie umowy zlecenia od dnia [...] września 2009 r., cennik za wykonywane usługi przewozu osób, czysty blankiet faktury VAT z naniesionym (wpisanym ręcznie) numerem kolejnym "[...]". Do kontroli kierowca okazał również raport dobowy z dnia [...] września 2009 r.

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu, z której wynika, że na obu bokach pojazdu znajdował się numer telefonu [...], pod którym można było złożyć zlecenie na wykonanie transportu okazjonalnego osób.

Przebieg i wynik kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] września 2009 r. Nr [...], który kierujący pojazdem podpisał bez zastrzeżeń.

W dniu [...] października 2009 r. została spisana w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. notatka służbowa, z której wynika, że w dniu [...] września 2009 r. w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych inspektor wykonał telefon pod numer "[...]" umieszczony na karoserii kontrolowanego pojazdu [...] o nr rej. [...]. Po wybraniu wspomnianego numeru inspektor połączył się z przedsiębiorstwem I., którego pracownik wyraził wolę przyjęcia zgłoszenia zamówienia na kurs z ul. [...] na lotnisko w B. W trakcie prowadzonej rozmowy, inspektor wyraził również życzenie zamówienia konkretnie wskazanego pojazdu, tj. kontrolowanego samochodu. Osoba przyjmująca zgłoszenie wyjaśniła, że do klienta podjeżdża najbliższy samochód. W związku z powyższym, inspektor transportu drogowego odstąpił od zamówienia pojazdu. W notatce podkreślono, iż po wybraniu numeru telefonu umieszczonego na skontrolowanym pojeździe możliwe jest zamówienie samochodu, którym wykonywany będzie transport drogowy osób.

Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący został zawiadomiony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W toku prowadzonego postępowania skarżący pismem z dnia [...] października 2009 r. złożył wyjaśnienia do protokołu kontroli z dnia [...] września 2009 r., powołując się na interpretacje Ministerstwa Infrastruktury oraz Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w K., zgodnie z którymi zakaz określony w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. adresowany jest do przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym, któremu właściwy organ licencyjny takiego uprawnienia udzielił, natomiast umieszczenie na pojeździe reklam innych podmiotów gospodarczych nie stanowi naruszenia wyżej wymienionego przepisu. Przy wprowadzaniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. intencją ustawodawcy nie było ograniczenie swobody działalności przewoźników okazjonalnych, a jedynie ochrona interesów taksówkarzy przed nieuczciwą konkurencją, która upodabniała samochody do taksówek. Do pisma wyjaśniającego skarżący dołączył m.in. kopię umowy o współpracy z dnia [...] maja 2009 r. zawartą pomiędzy skarżącym a spółką F. oraz kopię umowy o świadczenie usług ISDN [...] dla klientów biznesowych zawartą w dniu [...] lutego 2009 r. pomiędzy T. S.A. z siedzibą w W. a F.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w oparciu o przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

Na podstawie art. 93 ust. 4 u.t.d., organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że kontrolowany pojazd jest użytkowany w ramach działalności G. i jest zgłoszony do licencji na przewóz osób nr [...], wydanej na rzecz skarżącego. Natomiast oznaczenia umieszczone na samochodzie czyli domena internetowa www.[...] oraz (zgłoszony do ochrony w Urzędzie Patentowym) znak I. należą do spółki F. Numer telefonu, na który powołał się inspektor kontrolujący pojazd jest ciągiem znaków, który stanowi część wspomnianej domeny. Domena internetowa jako taka nie jest "nazwą, adresem, lub telefonem przedsiębiorcy" czyli nie jest zakazana przez ustawę. Dowolne wybieranie cyfr lub liter z domeny internetowej, a następnie ich wykorzystywanie jako numeru telefonu jest nadinterpretacją informacji zawartych w domenie. Nadto, skarżący zauważył, że wyszczególniony z domeny numer telefonu nie należy do G., tj. kontrolowanego przewoźnika lecz do wspomnianej spółki F. z którą skarżący podpisał umowę o współpracy, zobowiązując się do umieszczania oznaczeń reklamowych należących do F. na pojazdach wykonujących transport drogowy osób.

Skarżący podkreślił, że art. 18 pkt.5 lit. b) u.t.d. odnosi się wyraźnie tylko do oznaczeń przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne, natomiast oznaczenia na kontrolowanym pojeździe należą do innego przedsiębiorcy, który nie posiada licencji na przewóz osób i nie wykonuje usług transportowych. Uznanie takich oznaczeń za niezgodne z art. 18 pkt.5 lit. b) u.t.d. oznaczałoby, że nie można mieć oznaczeń żadnego przedsiębiorcy łącznie z producentem pojazdu którym jest wykonywany przewóz okazjonalny.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 5 lit. b) oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. kontroli pojazdu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w toku czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej stronie. Ustalono, że w pojeździe zamontowana była kasa fiskalna zarejestrowana na kontrolowanego przedsiębiorcę. Podane ustalenia pozwoliły przyjąć, że w dniu kontroli wykonywano przewóz okazjonalny osób. W czasie kontroli stwierdzono również, że na drzwiach bocznych pojazdu umieszczony był napis: www.[...]

Inspektor dokonujący kontroli wykonał telefon pod numer telefonu zawarty z treści adresu internetowego i uzyskał połączenie z przedsiębiorstwem I. W wyniku podjętych czynności ustalono, że pod wybranym numerem można zamówić przewóz osób. Z czynności tej sporządzono notatkę służbową oraz wykonano niezbędną dokumentację fotograficzną zatrzymanego pojazdu.

Odnosząc się do zarzutu strony o błędnym założeniu, że umieszczony na drzwiach pojazdu ciąg znaków www.[...] stanowi numer telefonu przedsiębiorcy, a nie nazwę domeny internetowej, organ odwoławczy stwierdził, że dołączenie cyfr do umieszczonych na drzwiach pojazdu znaków graficznych, nie zmieni charakteru podanego ciągu cyfr jako numeru telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób.

W toku czynności kontrolnych wykonano połączenie ze wskazanym numerem i uzyskano połączenie z przedsiębiorstwem I., co potwierdziła dołączona do akt sprawy notatka służbowa wykonana przez kontrolującego inspektora.

Zdaniem organu, wskazane okoliczności potwierdzają, że naruszony został zakaz wymieniony w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Organ podkreślił, że decydujące znacznie dla oceny, czy doszło do naruszenia w/w zakazu miało kryterium "dostępności" usługi pod wskazanym na pojeździe numerem telefonu. W ocenie organu odwoławczego, nie ma znaczenia, że numer telefonu należy do innego przedsiębiorcy, pośredniczącego w wykonywaniu usługi przewozowej.

Bezspornym jest, że umieszczony na pojeździe numer telefonu służyć miał bezpośrednio prowadzonej przez przewoźnika działalności i upodobniał jego pojazdy do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką. Omawiany stan faktyczny jest sankcjonowany, zgodnie z przepisem lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Organ odwoławczy zauważył również, że w przesłanych przez stronę kopiach opinii prawnych udzielonych w omawianym zakresie przez Ministerstwo Infrastruktury - Departament Prawny (pismo z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...]) oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (pismo z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...]) nie ma odniesienia do stanu faktycznego w postaci umieszczenia na pojeździe oznaczeń przedsiębiorcy (nazwy i numeru telefonu), bezpośrednio związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych osób lub pośredniczącego w uzyskiwaniu zleceń na wykonywanie tych przewozów.

W ocenie organu odwoławczego, zakaz umieszczania na pojeździe elementów wymienionych w art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d. dotyczy również numeru telefonu oraz nazwy przedsiębiorcy, który nie wykonuje bezpośrednio przewozu osób, ale pośredniczy w prowadzeniu tej działalności, przyjmując zlecenia na ich wykonywanie i przekazując je drogą radiową do przewoźników. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zgodził się z tezą skarżącego, że taka interpretacja prowadzić będzie do zakazu umieszczania na pojeździe nazw wszystkich przedsiębiorców, gdyż wykładania celowościowa - funkcjonalna omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że zakazane jest umieszczanie na pojeździe oznaczeń podmiotów bezpośrednio związanych ze świadczonymi usługami przewozowymi. Interpretacja taka w żadnym razie nie prowadzi natomiast do wniosku o niedopuszczalności umieszczania na pojeździe nazw producentów samochodów (np. F. czy A.), jak wywodzi skarżący.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne określenie przedmiotu sprawy,

2. prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określony ww. przepisem zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz numerem telefonu przedsiębiorcy, obejmuje umieszczanie na pojeździe oznaczeń także innego przedsiębiorcy niż ten, który wykonuje okazjonalny przewóz osób pojazdem, na którym oznaczenie umieszczono,

3. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przyjęcie bez zebrania stosownych dowodów, jak również z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, że na kontrolowanym pojeździe umieszczono numer telefonu i nazwę przedsiębiorcy, nie zaś adres domeny internetowej, jak również, iż wyodrębniony z adresu tej domeny ciąg cyfr stanowi numer telefonu, a nadto że pod numerem tym można zamówić usługę przewozową świadczoną przez stronę,

4. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja ta obciążona była uchybieniami opisanymi wyżej w pkt 1 oraz pkt 2.

Cytując treść art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., skarżący podał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zakres zarzucanych stronie naruszeń, co prowadzi do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Stan faktyczny sprawy sprowadza się do ustalenia, że na skontrolowanym pojeździe ujawniono napis "www.[...]". Skarżący podkreślił, że cytowanie przez organ w całości art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. uniemożliwia ustalenie, które ze znamion deliktu określonego ww. przepisem było podstawą nałożenia kary.

Skarżący zauważył, że uzasadnienie decyzji w większości odnosi się do kwestii numeru telefonu, ale jednocześnie wymienia się w nim wszystkie bądź większość naruszeń wymienionych w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Taka sytuacja nie pozwala określić jednoznacznie rodzaju naruszenia przypisywanego stronie w postępowaniu, a tym samym jego przedmiotu. Wskazane naruszenie powinno zatem skutkować uchyleniem decyzji obu instancji.

Strona wskazała również na nieprawidłową wykładnię art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., która uniemożliwia stwierdzenie, czy wspomniany przepis zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń przedsiębiorcy wykonującego przewóz okazjonalny tym pojazdem, czy też także oznaczeń innego przedsiębiorcy, w tym podmiotu, który nie wykonuje przewozów okazjonalnych, ani nie prowadzi działalności regulowanej przepisami ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem skarżącego, wykładnia językowa cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że przewidziany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń dotyczy wyłącznie oznaczeń tego przedsiębiorcy, który przy użyciu tego właśnie pojazdu wykonuje przewóz okazjonalny. Jednocześnie wspomniany zakaz obejmuje dane osobowe podmiotu - przewoźnika okazjonalnego – świadczącego usługi transportowe. Rozszerzenie istniejących zakazów wymagałoby innej formuły przepisu. Na poparcie zasadności prezentowanego stanowiska strona odwoła się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 235/09.

Skarżący potwierdził, że na skontrolowanym pojeździe umieszczono oznaczenie: www.[...], jednakże za niezasadne uznał zrównanie tego oznaczenia z numerem telefonu, gdyż oznaczenie www.[...]ma postać adresu domeny internetowej, nie zaś numeru telefonu i z zamiarem wykorzystania adresu internetowego zostało umieszczone na pojeździe.

Skarżący zauważył, że ustawa o transporcie drogowym nie normuje zagadnienia posługiwania się adresami internetowymi jako oznaczeniami pojazdów. Zatem, fakt, że domena zawiera kwestionowany przez organy ciąg cyfr nie upoważnia do zakazu jej stosowania.

Adres domeny internetowej stanowi całościową treść, której atomizowanie nie znajduje podstaw w obowiązującym prawie. Wyodrębnianie z niej poszczególnych elementów świadczy o naruszeniu art. 77 § 1 k.p.a. Nie można znaleźć uzasadnienia także do ingerencji w sposób nazywania adresów stron internetowych.

Nadto, pomimo wyodrębnienia z ww. adresu domeny ciągu cyfr stanowiących numer, organy administracji nie ustaliły, czy numer taki rzeczywiście istnieje i czy jest aktywny oraz nie wskazały przedsiębiorcy, do którego miałby należeć.

Skarżący zauważył, że wprawdzie w protokole kontroli sporządzonym w sprawie stwierdzono, że dokonujący kontroli drogowej wykonał telefon i uzyskał połączenie z przedsiębiorcą I., jednakże nie wiadomo, w jakim trybie dokonano tej czynności i nie ustalono, czy realnie rzecz biorąc możliwe było uzyskanie w ten sposób zamówienia na wykonanie przewozu przez stronę. Skarżący zarzucił, że nie doszło do przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariusza Inspekcji, który sporządzał protokół w związku z wykonanym telefonem, w którym strona mogłaby uczestniczyć. Zdaniem strony, sporządzoną notatkę dotyczącą przeprowadzonej rozmowy należy uznać jako niewystarczający dowód, gdyż stanowi jednostronną, niepoddaną weryfikacji wypowiedź inspektora.

Skarżący podkreślił, że oznaczenie umieszczone na kontrolowanym pojeździe nie zawiera nazwy jakiegokolwiek przedsiębiorcy, w tym nazwy, pod jaką strona prowadzi działalność G.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał w całości argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o transporcie drogowym jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych, organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] września 2009 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania na pojeździe oznaczeń z telefonem przedsiębiorcy, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Przewóz był wykonywany przez podmiot zatrudnionego na stanowisku kierowcy w przedsiębiorstwie G. na podstawie umowy zlecenia, na co wskazuje zaświadczenie o zatrudnieniu z dnia [...] września 2009 r.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Według ustaleń organów dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżący posiadał licencję Nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...]). Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem, skarżący miał obowiązek przestrzegania zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., w myśl którego przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, które dopuszczalne są w przypadku taksówek, stosownie do treści § 24 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 ze zm.).

Podzielając pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 194/10 oraz z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 353/10 należy podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w cytowanym przepisie wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie, że na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres albo jego telefon.

W przedmiotowej sprawie na skontrolowanym pojeździe umieszczono adres domeny internetowej www.[...] Dla wydanego rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma fakt, iż po wyodrębnieniu z adresu internetowego www.[...] zawartego w nim ciągu liczb [...] i po wybraniu ich jako numeru telefonu można było zamówić usługę transportową polegającą na przewozie osób. Wskazaną okoliczność potwierdzają ustalenia zawarte w protokole kontroli, jak również ustalenia poczynione przez inspektora transportu drogowego wykonującego czynności kontrolne w dniu [...] września 2009 r., utrwalone następnie w notatce służbowej z dnia [...] października 2009 r., w której inspektor podał, że po wybraniu numeru telefonu: [...] następowało połączenie z przedsiębiorstwem I., którego pracownik potwierdzał możliwość zamówienia pojazdu.

Poczynione przez organy ustalenia potwierdziły zatem kwestię zasadniczą, tj. rzeczywistą możliwość złożenia zamówienia pod numerem telefonu zawartym w adresie internetowym. W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje fakt, iż numer telefonu zawarty w domenie internetowej nie był zarejestrowany na rzecz skarżącego, co zostało podkreślone w uzasadnieniu skargi, gdyż dla oceny wystąpienia przesłanki z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., istotny był zamiar, w jakim numer ten został umieszczony na pojeździe wśród innych znaków. Cel jego umieszczenia wyjaśniają treści dwóch umów, w tym umowy o świadczeniu usług ISDN [...] dla klientów biznesowych zawarta pomiędzy T. S.A. a spółką F. z siedzibą w K., na podstawie której spółka F. korzystała z dostępu ISDN o numerze [...]. Klienci mogli pod tym numerem zamówić usługę przewozu, na co zwrócił uwagę inspektor transportu drogowego w notatce służbowej z dnia [...] października 2009 r. Zgłoszone zamówienia były przekazywane przez spółkę F. skarżącemu. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści umowy o współpracy z dnia [...] maja 2009 r. zawartej pomiędzy G. (zwanego na potrzeby powyższej umowy przewoźnikiem) a spółką F. (zwaną na potrzeby umowy centralą). Zgodnie z jej postanowieniami centrala - F. - zobowiązywała się do przekazywania zleceń na przewóz osób drogą radiową na odbiorniki zamontowane w pojazdach przewoźnika – skarżącego – który zobowiązał się do należytego wykonania przekazanego zlecenia, tj. przewiezienia klienta zgodnie z treścią zlecenia za kwotę ustaloną przez centralę.

Treść umów wyraźnie wskazuje, iż umieszczony na pojeździe numer telefonu miał umożliwiać pozyskiwanie klientów, celem zarobkowego świadczenia usług przewozu osób.

Wykonując postanowienia umowy o współpracy, skarżący rzeczywiście umieścił na pojazdach, którymi zamierzał wykonywać transport osób oznaczenia reklamowe centrali w postaci napisu www.[...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy, jednakże była to jedynie jedna z kilku funkcji jaką sporny napis miał spełnić. Zatem podnoszona w skardze kwestia umieszczenia na pojeździe oznaczenia reklamowego centrali, którego nazwa nie pokrywa się z nazwą przedsiębiorcy nie ma znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano na wstępie decydująca jest faktyczna rola tego oznaczenia czyli możliwość złożenia zamówienia pod widocznym dla klienta numerem telefonu.

Art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wyraźnie stanowi, iż podmiot wykonujący przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób ma zakaz umieszczania w pojeździe oznaczeń z numerem telefonu przedsiębiorcy. Nie jest przy tym wskazane, że zakaz ten dotyczy wyłącznie telefonu przewoźnika wykonującego transport, gdyż jego umieszczenie należy wiązać bezpośrednio z charakterem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności oraz z faktem, na ile umieszczenie takiego elementu upodobni pojazdy, przy pomocy których świadczone są usługi transportowe, do taksówek.

Reasumując należy stwierdzić, że przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] września 2009 r. przez skarżącego z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.9 pkt 2 załącznika do u.t.d., nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto, należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucane przez stronę nieścisłości w zaskarżonej decyzji w związku z brakiem jednoznacznego wskazania rodzaju naruszenia przewidzianego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie miały wpływu na prawidłowość wydanego przez organ rozstrzygnięcia i podanego uzasadnienia. Skarżący już na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli wiedział o stawianym mu zarzucie polegającym na możliwości zlecenia usługi przewozowej przy pomocy umieszczonego na obydwu bokach pojazdu numeru telefonu. Protokół kontroli (podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń) stanowił załącznik do doręczonego skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.