Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 91/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Burmistrz Miasta i Gminy O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy O. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, bowiem jako organ administracji publicznej właściwy do przeprowadzenia w pierwszej instancji postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydał rozstrzygnięcie, podlegające kontroli instancyjnej wykonywanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 wyżej wspomnianego przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z zasadą ukształtowaną w orzecznictwie, organ administracji publicznej - który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w sprawie w pierwszej instancji - nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r. – OSP 1/03 oraz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r. - sygn. akt: OSK 1017/04).

Ponadto należy mieć na uwadze, iż analiza treści art. 50 § 1 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.

W sprawie niniejszej Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: budynku socjalno-biurowego o powierzchni zabudowy 300 m², węzła betoniarskiego w skład którego wchodzić będzie: silosy na materiały pyliste, magazyn kruszyw budowlanych, plac manewrowy, drogi komunikacji, parkingi, zbiornik na kruszywo, kotłownie kontenerowe, planowanej na działce nr ew. [...] położonej w J., pomiędzy ul. [...] a ul. [...], gm. O. W postępowaniu tym nie występował zatem w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji.

Orzeczenie to, w wyniku odwołania wniesionego przez stronę postępowania – B. Sp. z o.o. zostało w całości uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Burmistrz Miasta i Gminy O., orzekając w sprawie jako organ pierwszej instancji, nie ma zatem interesu prawnego do wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, nie posiada również legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu. Jak podkreślono powyżej charakter postępowania sądowoadministracyjnego nie daje bowiem możliwości uruchomienia tego postępowania przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem.

Wskazać również należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 (Dz.U.RP 2009/187/1456, LEX nr 523793) orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 P.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, że art. 33 i art. 50 § 1 są zgodne z wymienionym przepisem konstytucyjnym również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.