Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 381/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15c ust. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1036
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również jako: "Dyrektor") interpretacją indywidualną z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako "O.p."), stwierdził, że stanowisko [...] S.A. (dalej również jako "Wnioskodawca", "Spółka" albo "Skarżąca") przedstawione we wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. (data wpływu [...] grudnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy odsetki od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (tj. Projektu), a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pytanie oznaczone we wniosku nr [...]) - jest nieprawidłowe.

Uzasadniając powyższe stanowisko wyjaśniono, że w dniu [...] grudnia 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca posiada siedzibę i zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest zarejestrowanym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: "CIT"). Tym samym, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Minister Transportu i Gospodarki Wodnej przyznał Spółce koncesję na budowę i eksploatację odcinka płatnej autostrady (dalej: "Odcinek"), poprzez zawarcie umowy koncesyjnej (dalej: "Umowa koncesyjna"). Na podstawie Umowy koncesyjnej, Spółka realizuje projekt, zgodnie z którym zaprojektowała, zbudowała, sfinansowała i eksploatuje Odcinek autostrady (dalej: "Projekt"). Koncesja została udzielona Spółce na okres 30 lat, tj. do marca 2037 r., a po jej wygaśnięciu, Wnioskodawca przekaże nieodpłatnie Odcinek stronie publicznej. W efekcie realizacji Projektu i wybudowania Odcinka autostrady, Spółka osiąga obecnie w całości na terytorium Polski dochody z tytułu udostępniania Odcinka, które podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce. Źródłem finansowania Projektu były/są w szczególności: 1) kredyty inwestycyjne; 2) pożyczki; 3) obligacje; 4) kredyt kupiecki; 5) kredyt refinansowy; 6) kredyt na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa.

W przypadku tego ostatniego źródła finansowania wyjaśniono, że w 2018 r. Spółka otrzymała kredyty przyznane przez niezależne instytucje finansowe z przeznaczeniem na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Wnioskodawcę w latach 2005-2011 rzekomej nadpłaty pomocy publicznej. Konieczność uzyskania tych kredytów przez Wnioskodawcę spowodowana była żądaniem Skarbu Państwa wynikającym z Decyzji Komisji Europejskiej, zwrotu bezprawnie otrzymanej w ocenie Komisji pomocy publicznej w postaci części rekompensaty z tytułu zmniejszonego ruchu samochodów ciężarowych, prawnie należnej Spółce zgodnie z załącznikiem do Umowy koncesyjnej. Otrzymana przez Wnioskodawcę pomoc publiczna miała na celu zrekompensowanie straty w przychodzie Spółki, powstałej w związku ze zmianami w krajowym ustawodawstwie dotyczącym płatnych autostrad. Otrzymane kwoty zostały rozpoznane jako podlegające opodatkowaniu CIT z zastosowaniem stawki 19%. W ocenie Komisji Europejskiej, wartość otrzymanej przez Spółkę rekompensaty została zawyżona, gdyż jej wysokość była ustalona z ówczesnym rządem na podstawie prognoz z 1999 r., zakładających wyższy ruch na autostradzie niż w bardziej aktualnych prognozach z 2004 r. Z uwagi na toczące się obecnie postępowania sądowe w tej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia sporu, Spółka była zobowiązana zabezpieczyć roszczenie Skarbu Państwa wynikające z nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy, w związku z realizacją przez Polskę Decyzji Komisji Europejskiej. W związku z powyższym, Wnioskodawca złożył na rachunek depozytowy Ministra Finansów kwotę zasądzoną nakazem zapłaty, którą z uwagi na brak środków finansowych Spółka pozyskała z przyznanych jej na ten cel kredytów. Uzyskanie przez Wnioskodawcę kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa było niezbędne, gdyż w przypadku niezwrócenia przez Spółkę zasądzonej kwoty istniało ryzyko zajęcia rachunku bankowego Wnioskodawcy lub wypowiedzenia Umowy koncesyjnej, co przyczyniłoby się do braku możliwości dalszej realizacji Projektu, a tym samym kontynuacji działalności Spółki. Biorąc pod uwagę powyższe, w 2018 r. oraz w kolejnych latach, Wnioskodawca będzie ponosić koszty finansowania związane z odsetkami od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy odsetki od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (tj. Projektu), a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. !5c ust. 8 ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr [...])

W opinii Wnioskodawcy, odsetki od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej, można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (tj. Projektu), a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Dyrektor, odnosząc się do przedstawionych pytań przytoczył w pierwszej kolejności treść art. 15c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 z późn. zm., dalej: "ustawa" albo "ustawa o CIT"), a następnie wskazał, że przedmiotem wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 jest kwestia, czy odsetki od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania ww. Projektu, a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

W ocenie Dyrektora, w świetle nakreślonego opisu zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że kredytów uzyskanych przez Wnioskodawcę, z których środki finansowe będą przekazane na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa, nie można uznać za kredyty wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. Przedmiotowe kredyty Spółka uzyskała w celu sfinansowania kwoty, jaką Spółka winna złożyć na rachunek depozytowy Ministerstwa Finansów, a nie w celu wykorzystania kredytu do sfinansowania takiego projektu. W powyższym zakresie Dyrektor powołał się na treść art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, zgodnie z którym przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. Zdaniem Dyrektora cytowany przepis jednoznacznie wskazuje, że kredyty muszą być wykorzystane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, co w przypadku opisanych we wniosku kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej, nie miało miejsca. Zatem, w ocenie Dyrektora, odsetek od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej nie można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (tj. Projektu), a tym samym Wnioskodawca nie będzie uprawniony do nieuwzględnienia kosztów związanych z odsetkami od ww. kredytów przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 updop.

Mając powyższe na względzie Dyrektor uznał, że stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Skargę na powyższą interpretację wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: 1) art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia interpretacji, co w praktyce nie pozwala skarżącej poznać, ani w pełni odnieść się do podstaw uznania przez organ stanowiska Spółki za nieprawidłowe - a w rezultacie działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu; 2) art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 14b § 1 i 3 oraz w związku z art. 120 i art. 14h O.p., poprzez wydanie interpretacji z pominięciem kluczowych elementów stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą we wniosku, tj. w szczególności faktu, że zaciągnięcie kredytów na zabezpieczenie roszczenia było konieczne z perspektywy nieprzerwanej eksploatacji oraz utrzymania odcinka autostrady na podstawie otrzymanej przez Spółkę koncesji, których uwzględnienie powinno prowadzić do wniosku, że Kredyty na zabezpieczenie roszczenia są niewątpliwie związane ze sfinansowaniem długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej; 3) art. 15c ust. 8 w związku z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT oraz art. 4 ust. 4 Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 w związku z art. 2a O.p. - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu wykładni pojęcia sfinansowanie długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w sposób zawężający, w tym pomijający część definicji legalnej, poprzez: przyjęcie przez Organ, że wykładnia art. 15c ust. 8 w związku z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT oraz art. 4 ust. 4 Dyrektywy w zakresie pojęcia sfinansowanie długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej powinna prowadzić do uznania, że ograniczeniu z art. 15c ust. 1 ustawy nie podlegają koszty finansowania dłużnego przeznaczonego na pokrycie projektu służącego dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów oraz uznanie, że Kredyty na zabezpieczenie roszczenia nie służyły sfinansowaniu długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w tym w zakresie eksploatacji lub utrzymania znaczącego składnika aktywów, pomimo, że: organ potwierdził, że realizowany przez Skarżącą projekt jest długoterminowym projektem z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT. Definicja długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej obejmuje swoim zakresem również eksploatację i utrzymanie znaczącego składnika aktywów, bez wątpienia z okoliczności opisanych wyczerpująco we Wniosku wynika, że finansowanie w postaci Kredytów na zabezpieczenie roszczenia służyło zapewnieniu realizacji długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej; art. 15c ust. 1 w związku z art. 15c ust. 8 i art. 15c ust. 10 ustawy o CIT oraz art. 4 ust. 4 Dyrektywy - poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przedmiotowego przepisu w stanie faktycznym przedstawionym przez Spółkę we Wniosku, polegającą na uznaniu, że odsetki od Kredytów na zabezpieczenie roszczenia powinny zostać uwzględnione przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Rozpoczynając rozważania prawne w zawisłej przed sądem sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu, sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

Przedmiotem skargi jest interpretacja Dyrektora, który stwierdził, że stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustalenia, czy odsetki od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Spółkę rzekomej nadpłaty pomocy publicznej można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (tj. Projektu), a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)- jest nieprawidłowe.

Stosownie do treści art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Pod pojęciem "nadwyżki finansowania dłużnego" należy rozumieć kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym (art. 15c ust. 3 ustawy o CIT). Natomiast, przez "koszty finansowania dłużnego" rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie od tego , na rzecz kogo zostały one poniesione (art. 15c ust. 12 ustawy o CIT).

Równocześnie stosownie do treści art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące warunki: 1) wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 2) aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 3) koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 4) dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej. W przepisie art. 15c ust. 9 wskazano, że dochodu wynikającego z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej nie uwzględnia się przy obliczaniu przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1. Natomiast, stosownie do treści art. 15c ust. 10 ustawy długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym. Wspomniane przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. na mocy art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2175). Stanowią one implementację przepisów dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r., ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz. Urz. UE z dnia 19 lipca 2016 r., Nr L 193, s 1). Zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt b) Dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r., której implementacja jest podstawą zmian w przepisach, państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na: pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii. Na użytek akapitu pierwszego lit. b), długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. W przypadku, gdy zastosowanie ma akapit pierwszy lit. b), ewentualny dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z EBITDA podatnika, a wszelkie wyłączone nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego nie są wliczane do nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego grupy względem stron trzecich, o których mowa w ust. 5 lit. b).

Dodatkowo warto wskazać, że niewątpliwie dyrektywa 2016/1164 stanowi wdrożenie wytycznych OECD, dotyczących 15 działań służących zwalczaniu erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (motyw 2 ww. dyrektywy), w tym zawartych w dokumencie «OECD/G20 Base erosion and Profit Shifting Project. Limiting Base Erosion Involving Interest Deductions and Other Financial Payments, Action 4: 2015 Final Report».

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy kredyty uzyskane przez Skarżącą, z których środki finansowe zostały przekazane na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa, mogą być uznane za kredyty wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. W ocenie Dyrektora przedmiotowe kredyty Spółka uzyskała w celu sfinansowania kwoty, którą Spółka winna złożyć na rachunek depozytowy Ministerstwa Finansów, a nie w celu wykorzystania kredytu do sfinansowania takiego projektu, co przesądza, że w sprawie nie ma zastosowania art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Ze stanowiskiem powyższym nie zgadza się Skarżąca, która uważa, że kredyty powyższe są związane z budową infrastruktury publicznej. Na poparcie swojej argumentacji Skarżąca wskazuje, że brak spłaty zobowiązań będzie skutkować cofnięciem koncesji, a więc niemożnością dalszego prowadzenia Projektu, a zaciągnięcie kredytu wymagało zgody właściwego ministra. Równocześnie zwrócono uwagę, że Dyrektor nie miał wątpliwości wskazując, że stanowisko Skarżącej jest prawidłowe w zakresie refinansowania kredytu zaciągniętego w EBI.

Odnosząc się do powyższego zagadnienia wskazać należy, że stanowisko Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania wynikających z kredytów wykorzystanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. Warunkiem zatem uznania, że koszt finansowania wynikający ze spornych kredytów nie będzie podlegał limitowi jest, aby kredyt był wykorzystany do sfinansowania długotrwałego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. I taki cel musi być w ocenie Sądu uwidoczniony, a poniesione koszty muszą służyć spłacie realizacji długoterminowego projektu publicznego. Nie wszystkie bowiem koszty, jakie ponosi podmiot, który taką inwestycję realizuje, będą służyły tej inwestycji w rozumieniu art. 15c ust.8 u.p.d.o.p. Zatem, oceniając możliwość skorzystania przez Skarżącą z odliczenia, bez uwzględnienia limitu wynikającego z art.15 c ust.1 u.p.d.p., należy ustalić na jaki cel został zaciągnięty sporny kredyt.

Skarżąca we wniosku wskazała, że Spółka otrzymała kredyty przyznane przez niezależne instytucje finansowe z przeznaczeniem na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa z tytułu uzyskanej przez Wnioskodawcę w latach 2005-2011 rzekomej nadpłaty pomocy publicznej. Konieczność uzyskania tych kredytów przez Wnioskodawcę spowodowana była żądaniem Skarbu Państwa wynikającym z Decyzji Komisji Europejskiej zwrotu bezprawnie otrzymanej w ocenie Komisji pomocy publicznej w postaci części rekompensaty z tytułu zmniejszonego ruchu samochodów ciężarowych, prawnie należnej Spółce zgodnie z załącznikiem do Umowy koncesyjnej. Otrzymana przez Wnioskodawcę pomoc publiczna miała na celu zrekompensowanie straty w przychodzie Spółki, powstałej w związku ze zmianami w krajowym ustawodawstwie dotyczącym płatnych autostrad. Otrzymane kwoty zostały rozpoznane jako podlegające opodatkowaniu CIT z zastosowaniem stawki 19%. W ocenie Komisji Europejskiej, wartość otrzymanej przez Spółkę rekompensaty została zawyżona, gdyż jej wysokość była ustalona z ówczesnym rządem na podstawie prognoz z 1999 r., zakładających wyższy ruch na autostradzie niż w bardziej aktualnych prognozach z 2004 r. Z uwagi na toczące się obecnie postępowania sądowe w tej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia sporu, Spółka była zobowiązana zabezpieczyć roszczenie Skarbu Państwa wynikające z nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy, w związku z realizacją przez Polskę Decyzji Komisji Europejskiej. W związku z powyższym, Wnioskodawca złożył na rachunek depozytowy Ministra Finansów kwotę zasądzoną nakazem zapłaty, którą z uwagi na brak środków finansowych Spółka pozyskała z przyznanych jej na ten cel kredytów. Uzyskanie przez Wnioskodawcę kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa było niezbędne, gdyż w przypadku niezwrócenia przez Spółkę zasądzonej kwoty istniało ryzyko zajęcia rachunku bankowego Wnioskodawcy lub wypowiedzenia Umowy koncesyjnej, co przyczyniłoby się do braku możliwości dalszej realizacji Projektu, a tym samym kontynuacji działalności Spółki. Biorąc pod uwagę powyższe, w 2018 r. oraz w kolejnych latach, Wnioskodawca będzie ponosić koszty finansowania związane z odsetkami od kredytów na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca poniosła wydatki na zabezpieczenie roszczeń Skarbu Państwa z tyt. uzyskanej nadpłaty pomocy publicznej. Zasadniczym celem pozyskania przez Spółkę tych środków finansowych z kredytu była konieczność zabezpieczenia roszczeń Skarbu Państwa. W ocenie Sądu nie było to działanie, które zostało podjęte dla celów realizacji Projektu w poszczególnych jego etapach ( eksploatacja, utrzymanie Odcinka autostrady), na co wskazuje Skarżąca, lecz służyło zwolnieniu się z ciążącego na Skarżącej wobec Skarbu Państwa zobowiązania. Jedyny skutek, jaki został osiągnięty poprzez zaciągnięcie przedmiotowego kredytu, to zabezpieczenie należności Skarbu Państwa. Nie przekłada się on w ocenie Sądu na daną inwestycję.

Zatem prawidłowe było stanowisko organu, że spłata przez Skarżącą zobowiązań z tytułu przedmiotowego kredytu nie była ukierunkowana na realizację celu, o jakim mowa w art.15 c ust. 8 u.p.d.o.p. Nie można bowiem w sposób jednoznaczny powiązać wydatków, poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego przez niezależne instytucje finansowe, z przeznaczeniem na zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa, z tytułu uzyskanej przez Wnioskodawcę w latach 2005-2011 "rzekomej" nadpłaty pomocy publicznej, ze sfinansowaniem długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. Wpłata na rachunek depozytowy Ministra Finansów kwoty zasadzonej nakazem zapłaty przez Sąd Okręgowy, a pozyskana przez Skarżącego z kredytów, na pewno miała wpływ na funkcjonowanie Skarżącej, co nie zmienia faktu, że jedynym celem jej pozyskania było zabezpieczenie roszczenia Skarbu Państwa, a nie sfinansowanie Projektu. Tym samym mając na uwadze powyższe, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15c ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Nie można również zgodzić się z podniesionym przez skarżącą zarzutami naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, regulujących wydawanie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego.

Zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W przypadku negatywnej oceny stanowiska Wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ wydał na wniosek Skarżącej interpretację indywidualną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz stosownie do art. 14c § 1 i 2 O.p., sformułował ocenę zagadnienia, będącego przedmiotem wątpliwości Skarżącej. Co prawda, organ nie przychylił się w niej do argumentów zaprezentowanych przez Skarżącą we wniosku, co nie oznacza jednak, że zostało naruszone prawo procesowe zawarte w art. 14c § 2 O.p., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia stosowania i wykładni przepisów prawa materialnego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Przy wydaniu przedmiotowej interpretacji nie zostały również naruszone zasady ogólne postępowania, określone w art. 120 i 121 § 1 O.p., bowiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej działał praworządnie tj. na podstawie prawa i w granicach prawa. Organ dokładnie przeanalizował opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku oraz dokonał jego interpretacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, że wydając interpretację, organ działał stosownie do wymagań przepisów prawa. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie. Samo twierdzenie o braku uzasadnienia w sposób przekonujący i wyczerpujący podstawy prawnej stojącej za stanowiskiem organu, nie może świadczyć o naruszeniu zasady wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Subiektywne przekonanie Skarżącej o naruszeniu powyższej zasady nie jest wystarczające dla uznania zaskarżonej interpretacji za niezgodną z prawem oraz wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu ewentualnego naruszenia stosowanych odpowiednio w postępowaniu interpretacyjnym zasad ogólnych postępowania podatkowego, powinno być poprzedzone kontrolą uzasadnienia interpretacji w kontekście przepisów prawa, mających zastosowanie do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz sformułowanego we wniosku pytania. Przepisy O.p. nie nakładają na organ obowiązku zwalczania argumentów wnioskodawcy, czy polemiki z jego stanowiskiem, lecz wskazują, że ma ono zawierać ocenę tego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Reasumując, w ocenie Sądu, w indywidualnej interpretacji dokonano prawidłowej wykładni obowiązującego prawa, dlatego też nie znalazły potwierdzenia stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa.

W ocenie Sądu, zaskarżona interpretacja, wbrew twierdzeniom Skarżącej, została wydana prawidłowo, a tym samym nie zostały naruszone wskazane przepisy prawa materialnego i procesowego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.