Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1690/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007r. sprawy ze skargi P. w H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P.

w H. - zwanego dalej skarżącym - od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 26.300 złotych, w zakresie nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 16.000 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

w kwestionowanym zakresie.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

W dniach od [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] lutego 2005 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę P. w H.. Przedmiotem kontroli była działalność przedsiębiorstwa w zakresie wykonywanego transportu drogowego osób oraz przestrzeganie przepisów dotyczących regulacji w zakresie transportu drogowego, transportowych regulacji socjalnych, kodeksu drogowego i opłat drogowych w okresie od [...] czerwca 2004 r. do [...] listopada 2004 r. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] w trakcie czynności kontrolnych, po przeanalizowaniu zapisów tarczek tachografu poszczególnych kierowców stwierdzono m. in.

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne;

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne;

- brak przepisowych wpisów na wykresówkach;

- nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego.

Powyższe dotyczyło kierowców – Z. M., J. R., Z. T., Z. R., K. K., M. Z., P. P., D. M., M. N., W. Z., J. A., A. H..

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego

w L. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 26.300 złotych.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] maja 2005 r. skarżący, złożył odwołanie

do Głównego Inspektora Transportu Drogowego - w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 16.000 złotych - wnosząc o zmianę decyzji w zaskarżonej części, poprzez zmniejszenie wysokości kary pieniężnej o 16.000 złotych, ewentualnie uchylenie decyzji ww. części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

w związku z przepisem art. 7 rozporządzenia Rady EWG Nr 3820/85 poprzez przyjęcie, iż przerwy trwające powyżej 15 minut do 45 minut nie są przerwami

w rozumieniu przepisów prawa, i w związku z tym czas ten należy doliczyć do czasu jazdy. Spowodowało to wydłużenie czasu jazdy o faktyczny czas niezaliczonych przerw. Ponadto skarżący zarzucił organowi, iż przy orzekaniu o nałożeniu kary, całkowicie pominął kwestę tzw. dopuszczalnego błędu urządzeń rejestrujących oraz nie wziął pod uwagę przejściowych trudności związanych z koniecznością dostosowania się do nowych regulacji prawnych w związku akcesją do UE. Strona wskazała dodatkowo na utrudnienia związane z pracami remontowymi na trasie C. – L., które sprawiły, iż kierowcy mieli poważne problemy w realizacji uzgodnionego rozkładu jazdy, a co za tym idzie z właściwym używaniem wykresówek.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w kwestionowanym w odwołaniu zakresie tj. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 16.000 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370

z 31.12.1985), art. 28 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 w związku z art. 92 ust. 2 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.11.4. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204. poz. 2088 ze zm.), art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. nr 180, poz. 1497).

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym przede wszystkim protokołu kontroli Nr [...] oraz zapisów tarczek tachografu kierowców Z. M., J. R., Z. T., Z. R., K. K., M. Z., D. M., M. N., W. Z., J. A., A. H. należało stwierdzić, iż doszło do naruszenia z zakresu czasu pracy kierowców, polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego.

Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, organ uznał, iż nie stanowią one podstawy do zmiany decyzji w zaskarżonym zakresie. Zdaniem organu przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy zostało prawidłowo obliczone przez organ I instancji, bowiem wyliczenie czasu przekroczenia nastąpiło poprzez zsumowanie wszystkich okresów prowadzenia do chwili zweryfikowania wymaganej 45 minutowej przerwy i odjęcia od zliczonego czasu prowadzenia

4 godzin i 30 minut. Zgodnie z zapisem art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia przerwa musi wynosić, co najmniej 15 minut. Każdy okres, w którym kierowca nie prowadzi pojazdu i który trwa krócej niż 15 minut nie jest wliczany do okresu jazdy ciągłej, ale również nie jest uznawany za czas przepisowej przerwy. Jednocześnie 45 - minutowa przerwa może być odebrana w częściach, ale każda z tych części musi trwać nie mniej niż 15 minut, a ponadto okres przerwy musi zostać wykorzystany

w ciągu czterech i pół godziny jazdy lub bezpośrednio po tym okresie jazdy.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżący zarzucił decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] naruszenie art. 13 ustawy z dnia

16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców i art. 7 rozporządzenia Rady EWG

Nr 3820/85 polegające na błędnym przyjęciu, iż przerwa powyżej 15 minut nie jest przerwą w prowadzeniu pojazdu i okres ten podlega zaliczeniu do czasu pracy kierowcy, co w przedmiotowej sprawie miało istotny wpływ na ustalenia dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł,

iż organ II instancji rozpoznają sprawę nie odniósł się do podnoszonych przez niego w odwołaniu zarzutów, w tym:

- błędnej wykładni art.13 ustawy o czasie pracy kierowców w związku z art.

7 rozporządzenia Rady EWG Nr 3820/85 a w konsekwencji błędnego uznania, iż przerwa w prowadzeniu pojazdu wynosząca więcej niż 15 minut nie jest przerwą w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów,

- dopuszczalnych błędów urządzeń rejestrujących,

- utrudnień związanych z prowadzeniem prac drogowych na trasie przejazdu,

- trudności z dostosowaniem się do nowych regulacji prawnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc

o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego starannie dokonał ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosował obowiązujące przepisy, w szczególnie w zakresie kwestionowanym przez stronę, odzwierciedleniem powyższego jest uzasadnienie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punku widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Skarżący podnosi w skardze, iż organy obu instancji błędnie przyjęły, że przerwa w prowadzeniu pojazdu wynosząca więcej niż 15 minut nie jest przerwą w rozmienieniu przepisów: art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879) w związku z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. Obowiązujące skarżącego przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 wprowadzają przerwę, która przysługuje kierowcy po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu i która może być zastąpiona przerwami, po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu. Zwrot "po co najmniej" daje skarżącemu podstawę do formułowania zarzutu polegającego na błędnej wykładni powyższych przepisów przez nieprawidłowe zaliczenie wszystkich przerw trwających dłużej niż 15 minut do czasu prowadzenia pojazdów bez przerwy, uzyskując tym wynik w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy. Na dowód skarżący dołączył zestawienie wykresówek zawierających sumy postojów nieuwzględnionych przez organy kontroli.

Własne stanowiesko w kwestii obliczania wymaganych przerw w prowadzeniu pojazdu strona prezentowała już w toku postępowania administracyjnego. Był on przedmiotem oceny i rozważań Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który wyjaśnił z kolei swój tok rozumowania w odniesieniu do każdego z kierowców. Odniósł się do każdej z zakwestionowanych wykresówek, wskazując na czas przekroczenia każdego z kierowców maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego z uprzednim ukazaniem czasu jazdy ciągłej i godzin jej wykonywania. Wskazał na sposób obliczenia przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy. Znajduje on, zdaniem sądu, uzasadnienie w obowiązujących przepisach, a mianowicie art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.):

1. Po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku.

2. Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. 1.

Powyższe brzmienie art. 7 ust. 1 i 2 wskazuje na prawidłowe obliczenie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy wskazanych kierowców. Okres przerwy wynoszący co najmniej 45 minut, po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu może być odebrany w częściach, ale każda z nich nie może być krótsza niż 15 minut, a przerwy mogą być rozłożone na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po nim, zawsze jednak rozłożenie przerw musi być zgodne z ust. 1 art. 7. Oznacza to, że zawsze czteroipółgodzinny okres prowadzenia pojazdu musi być rozliczony przerwą 45 minutową. Przerwy krótsze nie są ani czasem jazdy, ani przerwą.

Na te same czasy jazdy ciągłej, co Główny Inspektor Transportu Drogowego powołuje się dołączone przez skarżącego zestawienie. Jednakże wykazane postoje nie odpowiadają zasadom wynikającym z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820.

Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) nie uzależniają nałożenia kary za naruszenie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym od ustalenia winy przedsiębiorcy. Organ administracji dokonuje jedynie, w toku postępowania administracyjnego, stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje, nie zaś stosować prewencję, albowiem takowej przepisy nie przewidują. Dlatego bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości. Organ administracji bowiem nie jest upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Brak znajomości prawa, czy też słaba jego znajomość nie może stanowić okoliczności wyłączające odpowiedzialność administracyjną.

W świetle powyższych rozważań, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy, wykazał się należytą starannością w jej rozpoznaniu. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości sądu ich interpretacja, dokonana przez organ.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych podstaw.