Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 150/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie: WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant: Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 lutego 2004 r. nr : [...] [...] [...] [...] [...] [...] oraz z dnia 30 stycznia 2004 r. nr: [...] [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 21, art. 23 § l, art. 30 § 1 pkt 5, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj; Dz.U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.) utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego:

- z 17 listopada 2003 r. nr [...],

- z 17 listopada 2003 r. nr [...],

- z 17 listopada 2003 r. nr [...],

- z 17 listopada 2003 r. nr [...],

- z 17 listopada 2003 r. nr [...],

- z 17 listopada 2003 r. nr [...],

- z 5 listopada 2003 r. nr [...],

- z 3 listopada 2003 r. nr [...].

o uznaniu za nieprawidłowe zgłoszeń celnych, dokonanych na rzecz firmy "A" S.A. w W., w części dotyczącej wartości celnej samochodów i określające kwotę wynikającą z długu celnego oraz wysokość odsetek wyrównawczych należnych od powstałego niedoboru cła.

Organ odwoławczy w swoich decyzjach stwierdził, że firma "A" S.A. w listopadzie 2000 r. dokonała szeregu zgłoszeń celnych samochodów marki S. zakupionych od producenta, hiszpańskiej firmy "B" S.A.

W każdym z przedmiotowych zgłoszeń podano wartość celną pojazdów i zadeklarowano je na warunkach dostawy FOB statek B.. W zgłoszeniach zadeklarowano także koszty transportu.

Po przeprowadzeniu kontroli przez funkcjonariuszy Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej w zakresie przestrzegania przepisów oraz wartości celnej pojazdów zgłoszonych w procedurze dopuszczenia do obrotu stwierdzono, że firma "A" (zwana dalej Spółką) na podstawie umowy zawartej z hiszpańską firmą "B" S.A. jest wyłącznym importerem na terytorium Polski produktów firmy S. (samochody, części zamienne, komponenty). W toku kontroli ustalono, iż Spółka zakupiła od firmy "B" m.in. samochody, które uległy uszkodzeniu w wyniku gradobicia w lipcu 1999 r. na placu fabrycznym w M., po cenach niższych od średnich cen nowych samochodów. W okresie od połowy 1999 r. do końca 2001 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu 1500 samochodów zakupionych po obniżonych cenach, z czego 1368 samochodów objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w Urzędzie Celnym na podstawie 207 zgłoszeń celnych. Zgodnie z treścią protokołu pokontrolnego uszkodzone samochody były przewożone przez firmę "B" z placu fabrycznego do miejsca składowania w firmie "C" pod B.. Dostawy wszystkich samochodów do portu w G. odbywały się drogą morską na warunkach dostawy FOB B.. Do wartości celnej samochodów doliczane były koszty transportu i ubezpieczenia. Faktury sprzedaży obejmujące przedmiotowe pojazdy opatrzono adnotacją "Depreciated Vehicle".

Podczas kontroli ujawniono faktury wystawione przez firmę "C", obciążające Spółkę kosztami: składowania samochodów po gradobiciu w łącznej kwocie 1.245.250 ESP i ich przyjęcia na magazyn w łącznej kwocie 6.186.900 ESP, (20 faktur dotyczących 1465 samochodów), oceny stanu technicznego 1320 pojazdów w łącznej kwocie 23.760.000 ESP (3 faktury), wymiany akumulatorów 45 Ah w 480 samochodach w łącznej kwocie 3.897.600 ESP i 71 Ah w 159 samochodach w kwocie łącznej 1.838.040 ESP (7 faktur), uzupełnienia paliwa w 455 samochodach w łącznej kwocie 227.500 ESP (5 faktur), naprawy uszkodzeń po gradobiciu 117 samochodów, w łącznej wysokości 1.579.500 ESP (2 faktury), zatrudnienia personelu do przemieszczania samochodów na kwotę 75.256 ESP (1 faktura). Ujawniono również fakturę wystawioną przez firmę "D" z B. obciążającą Spółkę kosztem równym 49.680.000 ESP za specjalne przygotowanie samochodów do transportu morskiego ze szczegółowym opisem uszkodzeń, a dotyczącą 1242 pojazdów. Kontrolujący uznali, iż koszty wynikające z ujawnionych faktur poniesione przed załadowaniem samochodów na statek winny być zadeklarowane w zgłoszeniach celnych obejmujących te pojazdy. Strona wniosła zastrzeżenia do protokołu z przeprowadzonej kontroli celnej.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniami z dnia 22 września 2003 r. wszczął z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wartości celnej samochodów po gradobiciu, objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowych zgłoszeń celnych.

W odpowiedzi na te postanowienia Spółka podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zastrzeżeniach do protokołu wskazując, iż jako wartość celna importowanych samochodów zgłoszona była wartość transakcyjna samochodów. Podstawą obliczenia tej wartości była zgodnie z przepisami Kodeksu celnego, cena należna sprzedawcy za samochody wynikająca z faktury zakupu, powiększona, o koszty transportu. Zdaniem strony dodatkowe koszty, takie jak przygotowanie samochodów do transportu, usługi logistyczne polegające na wypracowaniu procedur ekonomicznego załadunku samochodów, ocena stanu technicznego uszkodzonych samochodów, zatrudnienie personelu do przemieszczania samochodów do ich oceny technicznej, itp. były działaniami podjętymi przez Spółkę we własnym imieniu i na własny rachunek. Nie były to wydatki ponoszone przez sprzedającego na rzecz Spółki, jak również Spółka w związku z zakupem uszkodzonych samochodów od sprzedającego, nie ponosiła na jego rzecz żadnych dodatkowych wydatków. Wartości tych kosztów nie można powiązać z importem konkretnych egzemplarzy samochodów, bowiem działania te zostały podjęte w związku z ewentualnością podjęcia przez Spółkę decyzji gospodarczej o nabyciu samochodów uszkodzonych oraz innych (usługi logistyczne). W opinii strony działania powyższe należy ocenić w świetle art. 23 § l Kodeksu celnego, jako podjęte przez kupującego na jego własny rachunek, co powoduje, że poniesione koszty nie zwiększają wartości celnej towarów.

Naczelnik Urzędu Celnego dołączył do akt spraw pismo w którym zwrócił się do Spółki o dostarczenie umów dokumentujących fakt zlecenia firmom "C" oraz "D" wykonania usług dotyczących uszkodzonych samochodów, które świadczyłyby o tym, że powyższe czynności były działaniami podjętymi przez stronę we własnym imieniu i na własny rachunek.

W odpowiedzi załączonej również do akt, Spółka stwierdziła, że nie posiada takich dokumentów ponieważ zlecenia na wszelkie dodatkowe czynności były udzielane w rozmowach bezpośrednich i telefonicznych z przedstawicielami wymienionych firm, a następnie potwierdzane fakturami wystawionymi przez kontrahentów bezpośrednio na Spółkę. Również negocjacje zakupu samochodów po gradobiciu odbywały się głównie podczas rozmów telefonicznych oraz bezpośrednich spotkań przedstawicieli stron. Spółka przekazała kopie dokumentów powstałych podczas tych negocjacji, a dotyczących uzgodnień cenowych i liczby proponowanych samochodów.

Po rozpatrzeniu spraw Naczelnik Urzędu Celnego uznał przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej samochodów po gradobiciu i ustalił wartość celną sprowadzonych pojazdów z uwzględnieniem kosztów wynikających z faktury nr 00/08/2008 z dnia 1 sierpnia 2000 r. wystawionej przez firmę "D" dotyczącej specjalnego przygotowania pojazdów do transportu. Organ określił również kwoty wynikające z długu celnego oraz ustalił wysokość odsetek wyrównawczych należnych od powstałego niedoboru cła.

Strona odwołała się od powyższych decyzji podnosząc, że zostały wydane z naruszeniem przepisów Kodeksu celnego i Ordynacji podatkowej. Podkreśliła jednocześnie, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Urzędu Celnego dotyczącym obowiązku wykazania przedmiotowych kosztów w zgłoszeniach celnych obejmujących samochody po gradobiciu.

Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonych decyzjach wskazał, że art. 23 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.

Zgodnie z art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy.

W toku postępowania Spółka przedstawiła dokumenty dotyczące ustaleń cenowych uszkodzonych pojazdów. Wynika z nich, iż ceny uszkodzonych samochodów zostały pomniejszone o taki sam procent bez względu na stopień uszkodzenia. Uszkodzone w wyniku burzy gradowej samochody składowano w "C" i tam eksperci firm zewnętrznych, działający na zlecenie i koszt Spółki, dokonywali oceny stanu technicznego samochodów i ich selekcji. Poddawane ocenie technicznej pojazdy należało przemieścić z placu parkingowego, na którym były składowane, tak aby możliwy był swobodny do nich dostęp. Niektóre z ocenianych pojazdów na skutek dłuższego przestoju na placu fabrycznym, miały rozładowane akumulatory i braki paliwa, co uniemożliwiało ich wyjazd z placu, a w konsekwencji sprawdzenie sprawności układów napędowych. Listy wybranych samochodów były dostarczane do producenta, który fakturował je na Spółkę. Następnie samochody były transportowane do portu w B..

Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu I instancji, który przyjął, iż koszt oceny technicznej powstały w wyniku działania podjętego przez kupującego na jego własny rachunek nie są częścią wartości celnej przedmiotowych samochodów (art. 23 § 1 Kodeksu celnego).

W świetle przepisu art. 23 § 9 Kodeksu celnego zapłata za usługi obejmujące składowanie i przyjęcie na magazyn, uzupełnienie paliwa, zatrudnienie pracowników do przemieszczania pojazdów, wymiana akumulatorów, które to usługi były bezpośrednio związane z dokonaniem oceny stanu technicznego pojazdów nie są częścią ceny należnej ani zapłaconej.

Inaczej wygląda kwestia ujęcia w wartości celnej sprowadzonych samochodów kosztów: "specjalnego przygotowania pojazdów do transportu ze szczegółowym opisem uszkodzeń".

Strona, tak jak w przypadku kosztów związanych z oceną techniczną, wskazała, iż jej zdaniem poniesienie dodatkowych kosztów specjalnego przygotowania pojazdów do transportu morskiego było związane z działaniem podjętym przez Spółkę we własnym imieniu i na własny rachunek i należy je ocenić w świetle art. 23 § 10 Kodeksu celnego. Poniesienie tych kosztów nie było warunkiem sprzedaży samochodów, co powoduje, że nie zwiększają one wartości celnej sprowadzonych samochodów.

Izba Celna dołączyła do akt spraw pismo w którym zwróciła się do Spółki o określenie charakteru napraw jakim zostały poddane uszkodzone samochody. Tym samym pismem zwrócono się o wyjaśnienie i udokumentowanie, na czym polegało specjalne przygotowanie samochodów do transportu morskiego oraz przedłożenie wykonanego przez firmę "D" opisu ich uszkodzeń. W odpowiedzi załączonej do akt Spółka wyjaśniła, że przygotowanie samochodów do transportu morskiego dokonane przez firmę "D" było zlecone na skutek uszkodzeń podczas gradobicia także woskowej powłoki zabezpieczającej. Z drugiej strony długotrwały postój samochodów na składzie spowodował degradacje tejże powłoki w sposób naturalny i na skutek innych przypadkowych uszkodzeń. Wobec planowania transportu morskiego, w atmosferze soli, istniała obawa powstania ośrodków korozji, które nawet po naprawie w kraju mogłyby się ujawnić . Dokonano więc dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc. Działania te należy rozpatrywać nie jako zwiększenie wartości handlowej towaru, a zabezpieczenie przed utratą wartości. Strona wyjaśniła również, że nie otrzymywała opisów uszkodzeń, służyły bowiem do sporządzania list samochodów jakie zostały przez firmę "D" wybrane w imieniu strony do fakturowania przez producenta, ale wystąpiła do firmy z prośbą o ich dosłanie.

Ponieważ Spółka nie dostarczyła żadnych dokumentów, ani też nie wypowiedziała się w tej kwestii, organ uznał, że również ona dokumentów nie uzyskała.

Odnośnie kosztów specjalnego przygotowania samochodów do transportu morskiego Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż przepis art. 23 § 1 Kodeksu celnego odwołuje się do art. 30 ustawy, który przedstawia sposób określenia wartości celnej. W art. 30 § l pkt 5 Kodeks celny wskazuje, że w celu ustalenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.

W niniejszych sprawach ceny pojazdów uszkodzonych zostały ustalone na bazie warunków dostawy FOB statek B.. Zastosowanie tego terminu handlowego ze zbioru INCOTERMS (Międzynarodowe Reguły Wykładni Terminów Handlowych Międzynarodowej Izby Handlowej w Paryżu ICC) oznacza, że sprzedający wziął na siebie obowiązek dostarczenia towaru na pokład statku, załatwionego przez kupującego w oznaczonym porcie załadunku, w umówionym dniu lub okresie i w sposób zgodny ze zwyczajami portu. Sprzedający winien więc ponieść wszystkie koszty związane z towarem, dopóki nie przekroczył on nadburcia statku. Jednak dopuszczalne są również inne uzgodnienia, jak w rozpatrywanej sprawie, gdzie przygotowanie samochodów do transportu morskiego znalazło się w gestii kupującego.

Treść spornej faktury wskazuje, że koszt z niej wynikający dotyczy specjalnego przygotowania uszkodzonych pojazdów do transportu morskiego, czyli jak wyjaśniła Spółka dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc, aby zapobiec powstaniu podczas transportu drogą morską ośrodków korozji. Istotnie nie jest to koszt zwiększający "wartość handlową" samochodów. Jest to zagraniczny koszt bezpośrednio związany z transportem towaru do portu polskiego, poniesiony przez stronę. Do kosztów transportu zalicza się bowiem wszelkie koszty poniesione przez importera związane z przemieszczaniem towaru do granicy państwa lub portu polskiego. Są to więc koszty nie tylko samego przewozu, ale również koszty z nim związane. Niewątpliwie koszt specjalnego przygotowania uszkodzonych pojazdów do przewozu drogą morską należy zaliczyć do kosztów transportu, które winny być uwzględnione w wartości celnej. Zdaniem organu podnoszona przez stronę okoliczność, że podjęte działania miały zabezpieczyć towar przed utratą wartości, nie zmienia faktu, że są to koszty bezpośrednio związane z transportem pojazdów.

Naczelnik Urzędu Celnego ustalając wartość celną towaru zasadnie dodał koszty wynikające z ujawnionej faktur 00/08/2008 z dnia 1 sierpnia 2000 r. do kosztów transportu przedmiotowego towaru. Poniesione przez stronę koszty przygotowania towaru do transportu to rodzaj kosztów, których doliczenie do wartości celnej przewiduje art. 30 § l pkt 5 Kodeksu celnego.

Ponieważ zgodnie z oświadczeniem strony nie ma możliwości przyporządkowania omawianych kosztów konkretnym pojazdom, należało je przyporządkować kolejnym zgłoszeniom celnym obejmującym samochody po gradobiciu.

Zdaniem organu odwoławczego decyzje organu I instancji zawierają wszystkie elementy jakie zgodnie z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej winna zawierać prawidłowa decyzja administracyjna, nie wyłączając uzasadnienia faktycznego i prawnego. Naczelnik Urzędu Celnego dokonał oceny stanu faktycznego mając na uwadze wykładnię obowiązujących przepisów prawa, wymienionych w podstawie prawnej. W uzasadnieniu swoich decyzji organ I instancji wskazał wszystkie fakty, które uznał za udowodnione i dowody, którym dał wiarę.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zasadą dochodzenia do prawdy obiektywnej wyrażoną w treści art. 122 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Powyższe oznacza, że wydanie prawidłowej decyzji przez organ celny powinno być poprzedzone zebraniem całości materiału dowodowego, który pozwoli na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W przedmiotowej sprawie organ celny pierwszej instancji działając na podstawie przepisów prawa podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia przedmiotowych spraw; bez wątpienia zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.

Spółka zaskarżyła decyzje organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając, że naruszają one art. 23 § 1, art. 23 § 9, art. 23 § 10 i art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego oraz art. 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w świetle art. 23 § 9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem pełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio lub pośrednio. Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, w celu określania wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23 Kodeksu celnego, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.

Spółka wskazała, że przygotowanie do transportu morskiego było zlecone firmie "D" z uwagi na uszkodzenia podczas gradobicia także woskowej powłoki zabezpieczającej. Ponadto powłoka ta uległa degradacji na skutek pozostawania samochodów na wolnym powietrzu i innych przypadkowych uszkodzeń. Skarżąca wobec konieczności morskiego transportu nabytych samochodów, zdecydowała się na dokonanie dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc, co miało zapobiec dostaniu się soli. Oznacza to, że działania te należy oceniać jako podjęte nie w celu zwiększenia wartości, lecz jako podjęte w celu zabezpieczenia przed utratą wartości towaru.

W ocenie Spółki uzupełnienie zabezpieczenia antykorozyjnego powłoki lakierniczej nie było kosztem transportu. Pojmowanie przez organy celne, jako kosztów transportu powiększających wartość celną, wszelkich kosztów związanych bezpośrednio i pośrednio z faktem transportu towarów, jest interpretacją rozszerzającą, nie mającą uzasadnienia w przepisach Kodeksu celnego.

Skarżąca podnosi, że nie jest prawnie możliwe powiększenie wartości transakcyjnej o koszty, które nie zostały wymienione wart. 30 § 1 pkt 1-5 Kodeksu celnego. W art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, jako kategorię wydatków zwiększających wartość celną, określono:

1) koszty transportu (rozumiane jako koszt bezpośredniego przewozu),

2) koszty ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz

3) inne wydatki związane z transportem towarów, które są wymienione literalnie w tym przepisie, a więc:

a) opłaty załadunkowe,

b) manipulacyjne.

Przepis § 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, na który powołuje się Dyrektor Izby Celnej, nie wymienia jako wydatków powiększających wartość celną towaru, kosztów uzupełnienia powłoki antykorozyjnej związanych pośrednio z faktem transportu towarów drogą morską. W opinii skarżącej, uzupełnienie powłoki antykorozyjnej, mającej na celu zabezpieczenie pojazdów przed utratą wartości, nie jest kosztem transportu, a jedynie kosztem dodatkowym ponoszonym przez nią we własnym imieniu i niewątpliwie na własną rzecz, mającym na celu zabezpieczenie się przed późniejszymi roszczeniami z strony nabywców samochodów z tytułu korozji powłoki lakierniczej. Nie były to również wydatki ponoszone przez sprzedającego na rzecz skarżącej. Wydatki na dodatkowe zabezpieczenie antykorozyjne, które poniosła skarżąca, w związku z zakupem uszkodzonych samochodów od sprzedającego, nie były warunkiem, bezpośrednim lub pośrednim, sprzedaży samochodów. Wskazywanie przez organ celny, że poniesione przez skarżącą w H. wydatki na rzecz zakupu od firmy "D" usługi dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc na karoserii, są wymienionymi w art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego kosztami transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłatami załadunkowymi i manipulacyjnymi związanymi z ich transportem, świadczy o nie wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co narusza art. 122 Ordynacji podatkowej, zobowiązujący organy administracji do podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu podatkowym.

Wszelkie działania Spółki, w tym również zakupienie usługi dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc powłoki lakierniczej, należy oceniać nie jako koszt transportu, o którym mowa w art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, lecz wyłącznie w świetle art. 23 § 10 Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu, podjęte przez kupującego udokumentowane działania dokonane na jego własny rachunek, inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 30 Kodeksu celnego, nie są uznawane za pośrednią płatność na rzecz sprzedawcy, nawet jeśli mogłyby być uznane za korzystne dla sprzedawcy lub zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą, a ich koszt nie będzie doliczony do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywiezionych towarów.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Postanowieniem z dnia 22 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach: III SA/Gd 150/04, III SA/Gd 151/04, III SA/Gd 153/04, III SA/Gd 155/04, III SA/Gd 156/04, III SA/Gd 159/04, III SA/Gd 169/04, III SA/Gd 170/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W każdej z rozpoznawanych spraw podstawą obliczenia wartości celnej importowanych samochodów była zgodnie z art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego cena należna sprzedawcy wynikająca z faktury zakupu, powiększona zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego o koszty transportu.

Treść rozstrzygnięć została prawidłowo odczytana przez skarżącą, co potwierdzają zarzuty odwołań. W świetle powyższego zasadne jest ustalenie, że spór w każdej ze spraw dotyczył analogicznej kwestii podlegającej ocenie na podstawie wskazanych przepisów prawa.

W uzasadnieniach decyzji organu II instancji zawarto część wstępną dotyczącą opisu wszystkich dokumentów dotyczących rozliczeń strony skarżącej z tytułu wprowadzenia na polski obszar celny samochodów uszkodzonych wskutek gradobicia. Indywidualizacja schematycznego uzasadnienia została dokonana po przedstawieniu tła sporu, zatem w sytuacji, gdy strona prawidłowo odczytała treść decyzji i sprecyzowała zarzuty merytoryczne odnoszące się w sposób niewątpliwy do treści zaskarżonej decyzji, redakcji zaskarżonej decyzji nie można uznać za wadliwą.

Uzasadnienia zaskarżonych decyzji spełniają wymogi formalne określone w przepisie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej stosowanym odpowiednio do postępowania w sprawach celnych (art. 262 Kodeksu celnego). Dokonane zostały ustalenia faktyczne w istocie nie kwestionowane przez stronę skarżącą. Wprawdzie poza treścią decyzji zamieszczono kwotowe rozliczenie przypisanego każdemu importowanemu samochodowi zwiększenia wartości celnej z tytułu kosztów przygotowania do transportu, jednakże rozliczenie to, wywodzone z treści jednego dokumentu i polegające na prostej operacji matematycznej polegającej na podziale kwoty łącznej przez liczbę pojazdów, które były objęte usługą wykonaną przez firmę "D", nie budziło wątpliwości strony w toku postępowania. Zarzut podnoszony przez stronę zarówno w odwołaniach, jak i w skargach naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, dotyczący niepodjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy jest niezasadny również z tej przyczyny, że strona, zobowiązana do wyjaśnienia i udokumentowania, na czym polegało specjalne przygotowanie samochodów do transportu morskiego, oświadczyła, że nie otrzymała opisu uszkodzeń pomimo adnotacji o takim dokumencie na fakturze wystawionej przez firmę "D". Istota skarg sprowadza się do wykazania, iż koszty dodatkowej powłoki woskowej nie są kosztami transportu. Rozważając ten problem Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż organy celne poczyniły ustalenia na podstawie całego zebranego w sprawie materiału. Uwzględnione zostało oświadczenie strony, że usługa była związana z uszkodzeniem wskutek gradobicia także woskowej powłoki zabezpieczającej. Strona również w skargach podkreśla tymczasową przydatność tych prac, ograniczoną do czasu transportu i służącą niepogorszeniu stanu pojazdu w czasie przewozu drogą morską, w konsekwencji zapobieżeniu obniżeniu wartości pojazdów. Organy właściwie oceniły charakter usługi, uwzględniły cel dokonanych zabezpieczeń i przypisały wydatek do kosztów transportu. Wybór sposobu zabezpieczenia towaru na czas przewozu należy do strony. Zastosowanie zabezpieczenia w postaci tymczasowej dodatkowej powłoki chroniącej towar przed wpływami atmosferycznymi w czasie podróży morskiej w istocie stanowi wybór sposobu opakowania. Na etapie skarg strona w ich uzasadnieniu koncentruje się na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do tego poglądu, wyrażonego również w wyroku z dnia 25 maja 2005 r. wydanym w sprawie V SA/Wa 2263/04 ze skargi tej samej strony skarżącej w sprawach celnych. Ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w powyższej sprawie nie odnosi się do zagadnienia będącego istotą sporu w sprawie rozpoznawanej, w której organ celny nie doliczał do wartości celnej kosztów opinii technicznej i kosztów związanych z przygotowaniem i dostarczeniem samochodów do rzeczoznawcy. Wprawdzie powołany przepis nie wymienia jako wydatków powiększających wartość celną kosztów uzupełnienia powłoki antykorozyjnej, jednakże wskazana przez stronę celowość tego wydatku uzasadniona narażeniem na korozję w związku z transportem morskim uzasadnia uznanie tego kosztu za koszt transportu związany z przemieszczeniem towaru, podobnie jak np. foliowanie. Do kosztów transportu wlicza się nie tylko koszty ściśle związane z przewozem towaru, ale także koszty związane z jego załadowaniem lub dozorem (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 1995 r., sygn. SA/Kr 2869/94). Podobnie jak dozór, tak i zabezpieczenie towaru na czas transportu chroni przed utratą wartości, jednak jako szczególna kategoria wydatku importera zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego podlega uwzględnieniu jako kwota zwiększająca wartość celną.

W konsekwencji uznania za prawidłowe doliczenia przewidzianego w art. 30 Kodeksu celnego, nie jest trafny zarzut naruszenia art. 23 § 10 tej ustawy.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.