Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2439/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: par 4
journal: Dz.U. 2005 nr 24 poz 196
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością.
article: art. 34 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 185 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), , Protokolant referent stażysta - Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione: 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Spółkę z o.o. w [...] jest postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE) z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], którym Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...]listopada 2013 r., nr [...], którym uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...].

Podstawę prawną postanowienia Prezesa UKE z dnia 8 listopada 2013 r. stanowi art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.1015, dalej: u.p.e.a.). Postanowienie to wyraża stanowisko wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym.

W jego uzasadnieniu wskazano, iż w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Dłużnik zgłosił zarzuty. Zarzucił naruszenie przez wierzyciela art. 33 pkt 1 i 3 u.p.e.a. oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością.

Prezes UKE stwierdził, że zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie opłat w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty, w pozostałych przypadkach wymagane jest wnoszenie opłaty w wysokości 100% zgodnie z tabelą nr zawartą w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Stwierdził, że treść pism kierowanych do Strony z Urzędu Komunikacji Elektronicznej zawierających informacje o wysokości rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami nie miała żadnego wpływu na zakres obowiązków zobowiązanej Spółki, tj. wysokość opłat, które winna uiszczać, bowiem zobowiązanie powstało z mocy prawa. Organ wyjaśnił, że pomimo, iż w warunkach wykorzystania częstotliwości pozwolenia radiowego nr [...], przysługującego Zobowiązanej, znalazł się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to Spółka była jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość, a więc powinna była płacić 100% opłaty. Tak więc zarzut odnoszący się do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią pozwolenia radiowego jest nieuzasadniony. Prezes UKE wyjaśnił również, że wydaje dwojakiego rodzaju pozwolenia radiowe zawierające w swej treści odniesienie się do kwestii współużytkowania. Pierwszą grupę stanowią pozwolenia radiowe, w których treści wymieniono obok adresata pozwolenia, również inne podmioty które współużytkowały dane prawo na mocy wydanych im pozwoleń. Drugą grupę stanowią pozwolenia, w których treści pojawia się zapis o współużytkowaniu jednak nie wskazuje się innego podmiotu współużytkującego daną częstotliwość. W przypadku drugiej grupy o wysokości rocznych opłat decyduje stan faktyczny objęty hipotezą § 4 rozporządzenia w sprawie opłat.

W postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r., wydanym na skutek rozpoznania wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE utrzymując w mocy postanowienie własne z dnia [...] listopada 2013 r. stanął na stanowisku, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo zostało ustalone, że roczna opłata za 2009 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. wynosiła 200 zł, przy czym opłata za I kwartał 2009 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej wynosiła 50 zł - z terminem płatności do dnia 31 stycznia 2009 r., opłata za II kwartał 2009 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej, wynosiła kwotę 50 zł - z terminem zapłaty do dnia 30 kwietnia 2009 r., opłata za III kwartał 2009 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej, wynosiła kwotę 50 zł - z terminem zapłaty do dnia 31 lipca 2009 r., natomiast opłata za IV kwartał 2009 r. za uprawnienie, o którym mowa powyżej, wynosiła kwotę 50 zł - z terminem zapłaty do dnia 31 października 2009 r.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 2 Rozporządzenia opłatę można uiścić jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku.

Wysokość rocznej opłaty za 2009 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości należało obliczyć na podstawie Tablicy Nr 1 Załącznika Nr 1 Rozporządzenia.

Na poczet rocznej opłaty za 2009 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie decyzji nr [...] z dnia 1 grudnia 2004 r. Spółka dokonała wpłaty w wysokości 100 zł w dniu [...] lutego 2009 r.

Organ wskazał, że wobec powyższego, roczną opłatę za 2009 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie decyzji nr [...] Spółka uiściła w wysokości niższej od należnej. Dlatego też w dniu [...] kwietnia 2013 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy numer [...], dotyczący zaległości Zobowiązanego z tytułu opłaty za 2009 r. w kwocie 100 zł.

Zdaniem Prezesa UKE z treści § 4 rozporządzenia określającego wysokość wnoszonych opłat z tytułu posiadanego pozwolenia radiowego nie wynika, iż z samego faktu wydania decyzji określającej sposób korzystania z częstotliwości poprzez użycie sformułowania "współużytkowanie" wynika podstawa do naliczenia opłaty w "obniżonej" stawce 50%.

Z treści w/w § 4 Rozporządzenia wynika, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z podmiotów współkorzystających zobowiązany jest do wnoszenia opłaty 50%-towej ("każdy z podmiotów wnosi opłatę"). W pozostałych wypadkach wymagane jest wnoszenie opłaty w wysokości 100%, zgodnie z tabelą nr 1 załącznika nr 1 do Rozporządzenia. Organ podkreślił, że tylko przepisy powołanego Rozporządzenia są przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, nakładającymi określone obowiązki związane z uiszczaniem opłat.

W ocenie organu odwoławczego, pomimo, iż w warunkach wykorzystania częstotliwości pozwolenia radiowego przysługującego Skarżącej znajdował się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to Spółka była jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość określoną pozwoleniem radiowym (nie było innego użytkownika danego kanału radiowego). Skoro zatem współużytkowanie nie zaistniało (żaden inny podmiot nie dysponował w przedmiotowym okresie kanałem radiowym na tym samym obszarze), Spółka była zobowiązana do wnoszenia 100% opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Nie zaistniała bowiem przesłanka do zastosowania § 4 Rozporządzenia uzasadniająca wnoszenie opłaty w wysokości 50%.

Prezes UKE wyjaśnił, że wydaje pozwolenia radiowe zawierające w swej treści odniesienie się do kwestii współużytkowania., jednak nie wskazuje w treści takiego pozwolenia radiowego, by inny podmiot, oprócz adresata tego pozwolenia, również korzystał z danego prawa do wykorzystywania częstotliwości. W przypadku takich pozwoleń radiowych o wysokości ciążącego na adresatach tych pozwoleń obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością decyduje stan faktyczny objęty hipotezą przepisu § 4 Rozporządzenia. W przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty. Jeżeli uprawniony do korzystania z prawa do wykorzystywania częstotliwości był jedynym dysponentem tego uprawnienia na danym obszarze, to okoliczność ta przesądza, iż jego zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości wynosi 100 % tej opłaty.

[...] Spółka z o.o. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 25 czerwca 2014 r., nr [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z 25 lipca 2014 r. Spółka domagała się w niej uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa - według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów: art. 33 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.1015 z późn. zm.), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 roku w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196, z późn. zm.) w związku z art. 185 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), przepisów określających podstawowe zasady postępowania administracyjnego -poprzez niezastosowanie w toku prowadzonego postępowania tych zasad, to jest zasad zawartych w przepisach art. 6, 7, 8, 11 Kpa.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała między innymi, że skoro organ wydając decyzję administracyjną (Pozwolenie) określił status Spółki jako współużytkownika kanału radiowego, to tym samym przesądził o wysokości opłat jakie Skarżąca przez szereg lat uiszczała. Współużytkownik kanału radiowego nie ma żadnego wpływu na korzystanie z przyznanego mu kanału przez inne podmioty. To Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydając stosowne decyzje określa, czy uprawniony podmiot będzie samodzielnie korzystał z przyznanego mu kanału radiowego, czy też zostanie on przyznany innym użytkownikom. Zapis w Pozwoleniu daje Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej prawo do przyznania tego samego kanału innemu podmiotowi (innym podmiotom) bez pytania o zgodę współużytkownika kanału. To czy Prezes UKE z tego prawa skorzysta zależy tylko od jego woli.

Zdaniem Skarżącej, nadany jej przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej status jako współużytkownika kanału radiowego spełnia warunki, aby opłata za współużytkowanie kanału radiowego przez Skarżącą była wnoszona w wysokości 50% opłaty podstawowej - zgodnie z przepisem § 4 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, wydanego na podstawie przepisu art. 185 Prawa telekomunikacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wyjaśnił dodatkowo, że pomimo iż w warunkach wykorzystania częstotliwości Pozwolenia radiowego znajdował się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to skarżący był jedynym podmiotem użytkującym tę częstotliwość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa, v: art.145 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Stan faktyczny sprawy wynikający z postanowień Prezes UKE oraz z akt sprawy jest bezsporny. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. zatytułowaną "Pozwolenie radiowe nr [...]" udzielił Skarżącej pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo odbiorczych pracujących w służbie radiokomunikacyjnej ruchomej lądowej typu dyspozytorskiego. Warunki wykorzystania częstotliwości zostały określone w załączniku stanowiącym integralną część decyzji, co wynika wprost z jej treści. W załączniku w punkcie 1, rubryce 6 zatytułowanej "Użytkowanie kanału" wpisano "współużytkowanie".

Decyzja jest decyzją ostateczną, prawidłowość jej zapisów nie podlega kontroli w tym postępowaniu.

Jest okolicznością niekwestionowaną w sprawie, że Skarżąca uiszczała opłaty w wysokościach wynikających z zapisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 roku w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196, z późn. zm.)

Pismem z dnia 5 lipca 2012 r. podpisanym przez Dyrektora Delegatury UKE w Warszawie Spółka została poinformowana, że po zbadaniu stanu faktycznego sprawy ustalono, że pomimo istnienia w pozwoleniu radiowym zapisu o współużytkowaniu kanału, na terenie objętym pozwoleniem nie było innego użytkownika kanału, a więc współużytkowanie nie istniało. W piśmie stwierdzono ponadto, że po przeanalizowaniu w UKE zapisu § 4 rozporządzenia w sprawie opłat i dokonaniu jego wykładni językowej uznano, że pobranie opłaty w wysokości 50% jest możliwe tylko w przypadku dysponowania kanałem radiowym na danym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania.

Podsumowując organ stwierdził, że [...] zobowiązane było w okresie lat 2007 – 2012 uiszczać opłaty w wysokości 200 zł, a nie 100 zł rocznie, co powoduje konieczność wniesienia brakujących opłat za lata 2007 - 2012.

W odpowiedzi na to pismo [...] skierowało do UKE Delegatury w [...] pismo, w którym nie zgodziło się z "korektą opłaty" za 5 lat.

Następnie [...] listopada 2012 r. wystawione zostało upomnienie dot. należności za lata 2007 – 2012 r. wraz z odsetkami, które zostało Stronie doręczone.

Dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezes UKE wystawił tytuły wykonawcze za lata 2007 – 2012, wskazując w nich jako rodzaj należności "opłata za prawo dysponowania częstotliwością", jako podstawę prawną należności zakreślono i wpisano (rubryka 30 tytułu wykonawczego): "orzeczenie z dnia [...]-12-2004, nr Pozw. radiowe [...]".

Tytuły wykonawcze zostały przesłane do Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w [...] w celu prowadzenia egzekucji. W stosunku do należności za 2007r. nie prowadzono egzekucji, ponieważ uległy one przedawnieniu.

[...]Spółka z o.o. wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, które organ egzekucyjny – Naczelnik Drugiego [...] Urzędu Skarbowego przesłał na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. do Urzędu Komunikacji Elektronicznej jako do wierzyciela, w celu zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów.

Prezes UKE wyraził stanowisko w wymienionych na wstępie uzasadnienia postanowieniach, uznając, że zarzuty są nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, stwierdził, że zostało one wydane z naruszeniem prawa, które uzasadniało jego uchylenie. Za uzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przez wierzyciela art. 33 pkt 3 u.p.e.a., to jest określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z decyzją będącą podstawą prowadzenia egzekucji.

Jako podstawę prawą należności, o czym była mowa wyżej, Prezes UKE wskazała (rubryka 30 tytułu wykonawczego) "orzeczenie z dnia [...]-12-2004, nr Pozw. radiowe [...]".

W ocenie Sąd takie wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji jest prawidłowe.

Art.185 ust.1 ustawy z dnia16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz.1800 ze zm.) stanowi, że podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Przepisy ustawy nie przewidują określenia wysokości opłat w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek ich zapłaty powstaje w związku z uzyskaniem prawa do dysponowania częstotliwością. Art. 185 ust. 3 tej ustawy stanowi, że podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu uiszcza roczną opłatę, o której mowa w ust.1

Na podstawie art.185 ust.11 ww. ustawy Rada Ministrów została upoważniona do określenia wysokości opłat, o których mowa w art. 185 ust. 1, oraz terminów i sposobu ich uiszczania, mając na uwadze kwoty określone w ust. 5, warunki wykorzystywania częstotliwości, oraz koszty prowadzenia gospodarki częstotliwościami, a także potrzebę zagwarantowania optymalnego wykorzystania zasobów częstotliwości. Rada Ministrów korzystając z ww. delegacji ustawowej wydała rozporządzenie z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz.196 ze zm.) i w § 2 ust. 1 przyjęła, że do ustalenia wysokości opłaty w poszczególnych służbach radiokomunikacyjnych przyjmuje się warunki wykorzystywania częstotliwości oraz dane dotyczące lokalizacji stacji nadawczych lub nadawczo-odbiorczych lub dane dotyczące obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości, określone w decyzji przyznającej prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania. Z kolei § 4 rozporządzenia stanowi, że w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty.

W myśl powołanych przepisów podmiot, który uzyskał pozwolenie radiowe ma obowiązek sam ustalić wysokość należnych opłat ale, co wymaga podkreślenia, na podstawie decyzji i warunków w niej ustanowionych. Decyzja "Pozwolenie radiowe" nie określa sama wysokości należnych opłat, ale określa warunki stanowiące podstawę do ich samodzielnego ustalenia przez podmiot korzystający z Pozwolenia radiowego.

Nie budzi wątpliwości, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja ostateczna, w której ustalono, że [...] Spółka z o.o. jest współużytkownikiem kanału częstotliwości. Wobec takiego brzmienia decyzji określenie w tytule wykonawczym, że Skarżąca zobowiązana jest uiszczać opłatę w wysokości 100% (a do tego sprowadza się ustalenie kwot objętych egzekucją) jest określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z decyzją.

Za nieuzasadnione więc należy uznać stanowisko organu, iż Skarżąca pomimo określonego brzmienia decyzji o udzieleniu jej pozwolenia radiowego powinna ustalić czy jest współużytkownikiem kanału radiowego i od tego ustalenia uzależnić wysokość ponoszonej opłaty, nawet wbrew brzmieniu decyzji. Z żadnego z mających w sprawie zastosowanie przepisów nie wynika obowiązek Strony do ustalania podmiotów współużytkujących dany kanał i okresów tego współużytkowania.

Zdaniem Sądu nie jest argumentem przemawiającym za tym, że postępowanie Prezes UKE w tej sprawie jest zgodne z przepisami prawa, zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia informacja, że Prezes UKE wydaje dwojakiego rodzaju pozwolenia radiowe zawierające w swej treści odniesienie się do kwestii współużytkowania. Jak organ wskazał, pierwszą grupę stanowią pozwolenia radiowe, w których treści wymieniono obok adresata pozwolenia, również inne podmioty które współużytkowały dane prawo na mocy wydanych im pozwoleń, drugą grupę stanowią pozwolenia, w których treści pojawia się zapis o współużytkowaniu, jednak nie wskazuje się innego podmiotu współużytkującego daną częstotliwość. Organ podał, iż jego zdaniem, w przypadku drugiej grupy o wysokości rocznych opłat decyduje stan faktyczny objęty hipotezą § 4 rozporządzenia w sprawie opłat. Organ nie wyjaśnił jednak z jakiego przepisu wynikałoby, iż stan faktyczny sprawy przesądza o wysokości opłaty i jaki był zatem cel określenia w decyzji faktu współużytkowania.

Sąd wziął również pod uwagę, iż w nowym rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo dysponowania częstotliwością (Dz. U. z 2013 r. poz. 1586 ze zm.), obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. zmienił się zapis dotyczący wysokości opłat za prawo współkorzystania z częstotliwości i obecnie zgodnie z § 4 ust. 1 podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub wykorzystywania częstotliwości na zasadach współkorzystania z innym podmiotem wnosi opłatę w wysokości 50% opłaty rocznej, jaką byłby obowiązany wnosić za prawo do dysponowania częstotliwością lub wykorzystywania częstotliwości bez obowiązku współkorzystania z innym podmiotem.

Powyższa zmiana, precyzuje kwestię opłat za współkorzystanie z częstotliwości w kierunku zgodnym z dokonaną przez Sąd interpretacją przepisów poprzedniego rozporządzenia. Wysokość opłaty, w szczególności w sytuacji, gdy ma być ona wnoszona na zasadzie samoobliczenia, musi wynikać wyłącznie z warunków określonych w decyzji, a nie ze stanu faktycznego, na który Strona nie ma żadnego wpływu i którego nie powinna sama ustalać.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 200 p.p.s.a.