Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 139/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.
article: art 87 ust. 3, art 59 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dotacji z budżetu państwa na pokrycie kosztów zakupu sadzonek na zalesienie działki -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., Nr [...[ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpatrzeniu odwołania adw. S. P. pełnomocnika A. A. od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] odmawiającej jej przyznania dotacji z budżetu państwa na pokrycie kosztów zakupu sadzonek na zalesienie działki położonej w R., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako jej podstawę prawną wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm./ oraz art. 14 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 z późn.zm./.

W uzasadnieniu tej decyzji podniosło co następuje: zaskarżoną decyzją Starosta K. odmówił A. A. przyznania dotacji z budżetu państwa na pokrycie kosztów zakupu sadzonek leśnych na zalesienie działki będącej jej własnością o nr ewid. 20 i pow. 2,66 ha położonej w R. Jako przyczynę odmowy przyznania dotacji wskazał fakt, iż działka ta nie została zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach określona wprost w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy R., jako działka przeznaczona do zalesienia, ani też w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, jak również i to, że w dacie złożenia wniosku o dotację nie była gruntem rolnym niskiej klasy bonitacyjnej, zdegradowanym i przylegającym do istniejących kompleksów leśnych, dopuszczonym w MPO Gminy R. do zalesienia.

Od decyzji tej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. złożył pełnomocnik skarżącej, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z błędną interpretacją art. 14 ust. 3 ustawy o lasach w kontekście zapisu MPO Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. dotyczącym możliwości zalesienia gruntów oraz w związku z przyjęciem, iż wnioskodawczyni naruszyła powołane w uzasadnieniu decyzji przepisy ustawy prawo wodne, albo też zmiany tej decyzji i nakazania organowi I instancji wypłaty dotacji na rzecz wnioskodawczyni zgodnie a przedłożonymi fakturami zakupu sadzonek. W uzasadnieniu odwołania powołano się na wspomniany wyżej plan zagospodarowania, z którego wynika, że jego postanowienia dopuszczają zalesienie gruntów rolnych o niskich klasach bonitacyjnych, zdegradowanych, przylegających do lasu.

Kolejnymi decyzjami z dnia [...].11.2004 r. z dnia [...].01.2006 r., z dnia [...].07.2006 r. i z dnia [...].02.2007 r. organ I instancji odmówił wnioskodawczyni przyznania dotacji na pokrycie kosztów zakupu sadzonek w celu zalesienia działki m.in. z następujących przyczyn:

- działka w MPO Zagospodarowania Przestrzennego Gminy przeznaczona jest z uwagi na klasę gruntów na cele rolnicze, a nie do zalesienia,

- zalesienie działki spowodowałoby dewastację urządzeń melioracyjnych umiejscowionych na działce,

- zakupione przez wnioskodawczynię sadzonki nie pochodziły z Nadleśnictwa R.,

- brak było decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. działki skarżącej i jej przeznaczeniu do zalesienia,

- działka nie była gruntem zdegradowanym i przylegającym do istniejących kompleksów leśnych /nie była gruntem niskiej klasy bonitacyjnej/.

Powyższe decyzje uchylane były przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. z powodu braku należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy /decyzja SKO z dnia [...].02.2005 r. znak: [...] z dnia [...].03.2006 r. znak: [...], z dnia [...].10.2006 r. znak: [...], z dnia [...].04.2007 r. znak: [...]

Stosownie do postanowień przepisu art. 14 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 z późn.zm./ właściciele lub użytkownicy wieczyści mogą otrzymywać dotacje z budżetu państwa przeznaczone na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów, o których mowa w ust. 3 tejże ustawy, pod warunkiem, że grunty te przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Decyzje w sprawie przyznania środków na pokrycie tych kosztów wydaje starosta na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego po zaopiniowaniu przez Wójta /burmistrza, prezydenta/.

Z cyt. przepisów wynika więc, że możliwość ubiegania się o przyznanie dotacji uzależniona jest od wstępnego, łącznego zaistnienia przesłanek:

- wnioskodawca musi być właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym gruntów planowanych do zalesienia,

- grunty te muszą być przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dopiero po wstępnym i kumulatywnym ustaleniu zaistnienia tych okoliczności starosta w formie decyzji administracyjnej rozstrzyga o przyznaniu dofinansowania, w granicach tzw. uznania administracyjnego, tzn. może je przyznać lecz nie jest do tego zobligowany.

Granice tego uznania zakreślają wielkość posiadanych na ten cel środków, a także racjonalność gospodarczą rodzaju i zakresu /wielkości/ planowanego zalesienia gruntów.

W sprawie bezspornym jest, iż wnioskodawczyni jest właścicielką przedmiotowej działki, co wynika z wypisu z rejestru gruntów wystawionego przez Starostwo Powiatowe w K. z dnia 30.03.2001 r., a zatem spełniona jest jedna z przesłanek warunkujących przyznanie dotacji.

W ocenie składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. nie jest natomiast spełniona druga z przesłanek uzasadniających ubieganie się o wspomnianą dotację, albowiem działka wnioskodawczyni nie była przeznaczona do zalesienia w MPO Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R.

Z zaświadczenia Urzędu Gminy R. z dnia 21.03.2001 r. znak: [...] wynika, iż działka ta zgodnie z w/w planem przeznaczona jest na cele rolne. Z treści tegoż pisma wynika, iż MPO Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. dopuszcza zalesianie gruntów rolnych niskich klas bonitacyjnych, zdegradowanych, przylegających do istniejących kompleksów leśnych. Z pisma tego nie wynika jednak, aby działka wnioskodawczyni zaliczona została do tego rodzaju działek /przeznaczonych do zalesienia/.

Z zestawienia klasoużytków gleb sporządzonych przez Starostwo Powiatowe w K. dla Gminy R. wynika, iż na terenie tej Gminy brak jest gruntów rolnych klasy I i II. Powierzchnia gruntów rolnych III klasy bonitacyjnej wynosi 218 ha, co stanowi 2,9 % ogólnej powierzchni gruntów rolnych, zaś powierzchnia gruntów rolnych IV klasy bonitacyjnej wynosi – 2.815 ha, co stanowi 38,7 % ogólnej powierzchni gruntów rolnych.

W przypadku wnioskodawczyni, jak już wcześniej wspomniano grunty należące do niej zaliczone są do IV klasy bonitacyjnej /2,14 ha/ i V klasy /0,46 ha/, co w porównaniu z w/w zestawieniem klasoużytków gleb powoduje, iż nie można ich zaliczyć do gruntów rolnych niskich klas bonitacyjnych, czy też zdegradowanych, skoro były to grunty przeznaczone do uprawy i zmeliorowane, a ostatnia konserwacja urządzeń melioracyjnych przeprowadzona została ok. 8 lat temu /protokół oględzin działki z dnia 23.05.2006 r. podpisany przez ojca wnioskodawczyni/. Przedmiotowa działka nie jest działką przylegającą do istniejących kompleksów leśnych, gdyż położona jest w odległości ok. 40 metrów od lasu, a wokół niej usadowione są pola uprawne /protokół j.w./.

Z akt sprawy nie wynika również, aby w sprawie wydawana była decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaliczająca działkę wnioskodawczyni do działek przeznaczonych do zalesienia, choć wnioskodawczyni działania w tym kierunku mogła podjąć.

Przyjęcie za poprawny tryb postępowania jaki zastosowała wnioskodawczyni w niniejszej sprawie powodowałby taki skutek, że faktyczną decyzję w sprawie zalesienia podejmowałby właściciel lub użytkownik wieczysty gruntu, nie bacząc na obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, zaś rola organu administracji publicznej sprowadzałaby się do zwrotu kosztów zakupu sadzonek. Wnioskodawczyni, nie czekając na stanowisko organu I instancji, wg własnego uznania dokonała zalesienia należącej do niej działki zakupując do tego przedsięwzięcia sadzonki leśne. To właśnie ten organ podejmuje decyzję o możliwości otrzymania dotacji z budżetu państwa, która to dotacja zgodnie z art. 14 ust. 5 może być przeznaczona na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów. Decyzja ta, jak już wcześniej wspomniano, wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. chybiony jest zarzut odwołania polegający na przyjęciu przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wnioskodawczyni naruszyła "powołane w uzasadnieniu decyzji przepisy ustawy prawo wodne w związku z czym nie należy jej się dotacja". Organ I instancji w zaskarżonej decyzji nie powołał Prawa wodnego i jego naruszenia, jako przyczyny odmowy przyznania dotacji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A. A. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata S. P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wobec naruszenia art. 14 ust. 3 i 5 ustawy o lasach w związku z MPO uchwalonym przez Radę Gminy w R. uchwał nr [...].

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z zaświadczenia Urzędu Gminy w R. przedstawionego przez skarżącą przy wniosku o udzielenie dotacji wynika, iż działka nr 20 przeznaczona jest na cele rolne, a plan uchwalony wskazaną wyżej uchwałą dopuszczał zalesianie gruntów rolnych niskich klas bonitacyjnych, zdegradowanych, przylegających do istniejących kompleksów leśnych.

Działka skarżącej spełnia te warunki, bowiem znajduje się na terenach podmokłych, na których urządzenia melioracyjne od lat nie były konserwowane. Działka ta przed zalesieniem była odłogowana od 10 lat. O jej degradacji świadczy roślinność na działce typowa dla terenów podmokłych, jak sitowie, tatarak i mchy. Nie znalazło to wprawdzie odzwierciedlenia w protokole oględzin sporządzonym przez organ I instancji, jednak było to następstwem zignorowania wniosków pełnomocnika skarżącej J. A. obecnego na oględzinach.

Strona skarżąca zrzuciła także przewlekłość postępowania wyrażającą się w odmowie przyznania dotacji pismami i jego wszczęciu dopiero po wezwaniu pełnomocnika do zapłaty kwoty dotacji.

Organ zmieniał przy tym przyczyny odmowy począwszy od faktu zakupu sadzonek u innego niż wybrane przez organ dostawcy, poprzez niebezpieczeństwo zniszczenia sieci drenarskiej, aż do braku zapisu w planie lub decyzji o warunkach zagospodarowania.

Skarżąca podnosi również, że decyzją Starosta K. pochodząca z daty przed wydaniem w sprawie pierwszego rozstrzygnięcia działka skarżącej poddana została wraz z innymi zmianie klasyfikacji na uprawę leśną. Ponadto skarżąca jest jedyną osobą, która w takiej jak ona sytuacji nie otrzymała refundacji. Sprawa była przedmiotem artykułu interwencyjnego w Nowinach z dnia 9 stycznia 2002 r., w którym gdzie dyrektorzy odpowiednich wydziałów Urzędu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podzielili pogląd o bezzasadności odmowy refundacji.

Wprawdzie dotacja nie jest obligatoryjna, nie oznacza to jednak dowolnego traktowania przepisów. W praktyce każdy kto zgłosi wniosek dotację otrzymuje. Po zmianie przepisów sytuacja jest jeszcze korzystniejsza, bowiem osoby, które zalesiły grunt mogą otrzymać rentę leśną. Poza tym środki na dotacje pochodzą z budżetu państwa poprzez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska, stąd twierdzenie, że w ramach uznania administracyjnego granice tego uznania wyznaczają posiadane środki jest nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z kolei zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, stanowiąc, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 powyższej ustawy Sąd jest zobowiązany do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.

Z akt sprawy wynika, że A. A. złożyła adresowany do Starostwa Powiatowego w K. wniosek o sfinansowanie kosztów sadzonek podczas zalesień gruntów porolnych – wiosna 2001 r. Wniosek ten, z dnia 21 marca 2001 r. – wpłynął do organu 22 marca 2001 r. Wnioskodawczyni wskazywała w nim, że zamierza zalesić powierzchnię 2,66 ha działki nr 20, położonej w R., i dołączyła zaświadczenie Urzędu Gminy w R. z dnia 21 marca 2001 r. /.../. Dołączyła też następnie rachunki za zakup sadzonek nr 1/2001 z dnia 2 kwietnia 2001 r. oraz nr 19/12/2001 z dnia 23 marca 2001 r.

Zalesienie zatem nastąpiło po złożeniu wniosku, ale przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia /Dz.U. Nr 73, poz. 764 ze zm./. Ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. i przewidziała wydanie decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia. Przepisy tej ustawy nie mają więc zastosowania do załatwienia powyższego wniosku, gdyż przewidują wprawdzie zalesienie gruntów na wniosek, ale ten musi być złożony po wejściu w życie ustawy.

Powyższa ustawa została uchylona ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm./, z dniem 15 stycznia 2004 r. z tym, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Słusznie więc organy orzekające w sprawie przyjęły, iż mogą podejmować rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm./.

Z akt sprawy wynika również, że pismami z dnia 7 maja 2001 r. /OŚ-6112/68/01 oraz z dnia 26 czerwca 2001 r. /OŚ-6112/82/01/ Starosta K. odmówił dofinansowania skarżącej kosztów zakupu sadzonek "na zalesienie gruntów porolnych wiosna 2001 r." i dopiero po skierowaniu przez jej pełnomocnika wezwania do zapłaty /pismo z dnia 22.09.2004 r./ organ ten rozstrzygnął sprawę, podejmując decyzje kolejno z dnia 26 listopada 2004 r., 19 stycznia 2006 r., 28 lipca 2006 r. i 8 lutego 2007 r. Powyższe decyzje, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., były przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchylone – decyzjami z dnia [...] lutego 2005 r. /.../, [...] marca 2006 r. /.../, [...] października 2006 r. /.../ i [...] kwietnia 2007 r. /.../.

W myśl art. 15 ust. 3 ustawy o lasach powołanej wyżej grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ust. 5 tego artykułu stanowi zaś, że właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów mogą otrzymać dotacje z budżetu państwa przeznaczone na całkowite lub częściowe pokrycie kosztów zalesienia gruntów, o których mowa w ust. 3. Decyzję w sprawie przyznania środków na pokrycie tych kosztów wydaje starosta na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, po zaopiniowaniu przez wójta /burmistrza, prezydenta miasta/, z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej.

Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że wydanie decyzji o przyznaniu dofinansowania kosztów zalesienia gruntów możliwe jest po łącznym spełnieniu przesłanek, tj. wnioskodawca musi być właścicielem lub użytkownikiem wieczystym gruntów planowanych do zalesienia i grunty te muszą być przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2007 r. /.../ organy prawidłowo oceniły, że nie została spełniona przesłanka przeznaczenia wnioskowanych gruntów do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w odniesieniu do działki objętej wnioskiem skarżącej, tj. działki nr 20 położonej w R. nie została również w tym celu wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Otóż z załączonego przez skarżącą do wniosku z dnia 21 marca 2001 r. zaświadczenia Urzędu Gminy w Raniżowie /.../ z dnia 21 marca 2001 r. wynika, że zgodnie z MPO Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...]Gminę Rady Narodowej w R. w dniu [...] października 1986 r. z późn. zm. działka nr 20 o pow. 2,66 ha poł. w R. przeznaczona jest na cele rolne. Wynika również i to, że w/w MPO dopuszczał zalesianie gruntów rolnych niskich klas bonitacyjnych, zdegradowanych, przylegających do istniejących kompleksów leśnych. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sposób dostatecznie klarowny wykazuje, wbrew zarzutom skargi, że działka skarżącej w dacie złożenia wniosku nie była gruntem rolnym niskiej klasy bonitacyjnej, ani gruntem zdegradowanym i nie przylegała do istniejących kompleksów leśnych, a więc dopuszczonym w powyższym MPO do zalesienia /nie była w nim objęta konkretnym w tym względzie zapisem/.

Trzeba zaznaczyć, że MPO Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. obowiązujący w dacie złożenia przez skarżącą wniosku utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r., zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. W razie natomiast braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunty przeznaczone do zalesienia winna określać wydana w tym celu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 59 ust. 2 w/w ustawy/. Nie jest kwestionowane, że taka decyzja odnośnie działki nr 20 poł. w R., stanowiącej własność skarżącej, nie została wydana.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znajduje podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie, o jakim była mowa na wstępie niniejszych wywodów. Przesłanki bowiem wymagane omówionymi wyżej przepisami ustawy o lasach do skorzystania z dofinansowania kosztów zalesienia gruntów nie zostały spełnione w dacie złożenia przez skarżącą wniosku, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przesłanki te, w ocenie Sądu, właśnie na dzień wydawania ostatecznej decyzji winny być oceniane, skoro w ustawie o lasach brak stosownego zapisu, czyli w jakiej dacie należy oceniać spełnienie ustawowych przesłanek.

Skarżąca koncentrowała swe zarzuty na kwestii przewlekłości postępowania administracyjnego wyrażającej się w odmowie przyznania dotacji pismami o jego wszczęciu dopiero po skierowaniu przez jej pełnomocnika wezwania do zapłaty dotacji. Podnosiła też, że przyczyny odmowy przyznania dotacji były zmieniane.

Bez wątpienia słusznym jest zarzut przewlekłości postępowania, ale nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie zaniedbanie obowiązków proceduralnych przez organy orzekające może prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia argumentacja zawarta we wcześniejszych decyzjach organów obu instancji, wydanych zanim zapadła zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2007 r., chociaż w zasadniczej części zgodna jest z zawartą w wymienionej ostatnio decyzji i tym samym fakt, iż we wcześniejszym etapie postępowania ulegała ona zmianie nie stanowi powodu do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej do usunięcia jej z obrotu prawnego. Takim powodem nie może też być podniesiona w skardze okoliczność, iż tylko skarżącej odmówiono refundacji kosztów zalesienia, pozostaje zarazem poza zakresem kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.