Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1375/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt 3 / I SA / Ka 1375 / 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie : NSA Anna Apollo ( spr.) Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant : referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004r. przy udziale - sprawy ze skargi A – spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odprawy czasowej ze zwolnieniem od cła oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydana w sprawie nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w K. zezwolił A spółce cywilnej K.F. i B.K. na korzystanie z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła w okresie od [...] do [...] towarów w postaci skrzynek [...], butelek [...] i beczułek [...] stanowiących własność firmy B a.s.

( Republika Czeska). Termin powrotnego wywozu towaru określono na [...]. W podstawie prawnej decyzji przytoczono art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm. ), art. 90 § 1, art. 145 § 1 i 3 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny ( Dz. U. nr 23 poz. 117 ze zm. ) oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 1999r. w sprawie gospodarczych procedur celnych ( Dz. U. nr 104, poz. 1195 ), zaś w uzasadnieniu organ celny wyjaśnił, iż przychylił się do wniosku stron złożonego bez zachowania 30 dni przed przewidywanym terminem objęcia towarów gospodarczą procedura celną z uwagi na prośbę stron motywowaną koniecznością zachowania ciągłości dostaw i sprzedaży oraz koniecznością wywiązania się z umów z kontrahentami.

Wnioskiem z dnia [...] A spółka jawna złożyła prośbę o zmianę pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej z dnia [...] w odniesieniu do opakowań objętych zezwoleniem w części dotyczącej terminu powrotnego wywozu towaru i wydłużenie tego terminu o kolejne [...]. Następnie wniosek ten zmieniono pismem z dnia [...] w którym domagano się przedłużenia terminu powrotnego wywozy opakowań ujętych w zgłoszeniach celnych SAD nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] do dnia [...].

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 147 § 1 i 3 oraz art. 265‘ Kodeksu celnego Dyrektor Urzędu Celnego w K. zmienił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] w sprawie pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej w części dotyczącej terminu powrotnego wywozu towarów lub nadania im nowego przeznaczenia celnego i termin ten wydłużył do [...].

Następnie A spółka jawna złożyła kolejny wniosek z dnia [...] o przedłużenie powyższego terminu, który cofnęła pismem z dnia [...], a Dyrektor Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie celne wywołane wnioskiem strony z dnia [...].

Po raz kolejny A – spółka jawna wystąpiła wnioskiem z dnia [...] o zmianę terminu powrotnego wywozu opakowań ujętych w zgłoszeniach SAD nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] do dnia [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że strona cały czas ściągała od swoich klientów opakowania i miała nadzieje, że do końca roku zgromadzi ich odpowiednią ilość.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzja z dnia [...] wydaną na podstawie art. 147 § 3 i art. 265’ Kodeksu celnego oraz § 137 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 marca 2001r. w sprawie gospodarczych procedur celnych ( Dz. U. nr 18, poz. 214 ze zm. ) zmienił decyzję ostateczną z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej terminu powrotnego wywozu towarów lub nadania im nowego przeznaczenia celnego i termin ten przedłużył do [...]. Uznał argumentację strony za wystarczającą do zmiany terminu, zwłaszcza iż art. 147 § 3 i art. 265’Kodeksu celnego zezwalały na zmianę ostatecznej decyzji określającej termin powrotnego wywozu towaru.

Wreszcie pismem z dnia [...] wysłanym na adres Urzędu Celnego w K. [...] A – spółka jawna ponownie wniosła o zmianę i przedłużenie terminu powrotnego wywozu opakowań ujętych w zgłoszeniach celnych z dnia [...] i [...] objętych już poprzednią decyzją – do dnia [...]. Wskazano w nim, że strona do [...] nie była w stanie zgromadzić dostatecznej ilości opakowań, lecz ciągle ich niewielkie ilości do niej spływały, zatem w nowym terminie powinna była już wywieźć je poza polski obszar celny. Do wywiezienia pozostało [...] kontenerów i [...] butelek.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] i udzielonego nią zezwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła w części dotyczącej terminu powrotnego wywozu towaru lub nadania im nowego przeznaczenia celnego. W podstawi prawnej decyzji powołano art. 265’, art. 147 § 3 i art. 262 Kodeksu celnego.

W uzasadnieniu organ celny stwierdził, ze procedura odprawy czasowej stanowi jedną ze szczególnych gospodarczych procedur celnych, pozwala na wykorzystywanie na polskim obszarze celnym towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu bez dokonywania w nim żadnych zmian, z wyjątkiem zużycia wynikającego z ich używania. Korzystanie z tej procedury, zgodnie z art. 90 Kodeksu celnego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organu celnego. Taka zgodę wnioskodawca uzyskał. W wydanym pozwoleniu określono termin stosowania tej procedury oraz termin powrotnego wywozu towarów.

Zgodnie z art. 147 § 3 Kodeksu celnego organ celny może w szczególnie uzasadnionych przypadkach i we właściwych granicach na wniosek osoby zainteresowanej zmienić terminy o których mowa § 1 i 2 tego artykułu, a wiec i termin powrotnego wywozu towaru.. Wniosek osoby zainteresowanej powinien być złożony nie później niż 30 dni po upływie terminu, o którym mowa w § 1 lub § 2 art. 147 Kodeksu celnego. Tego terminu strona nie zachowała. Zgłoszenie celne zostało dokonane [...]. Termin kończył się, z uwzględnieniem jego zmian dokonanych kolejnymi decyzjami [...]. Tymczasem wniosek został złożony [...] po terminie. Dlatego nie była już możliwa zmiana terminu powrotnego wywozu opakowań.

W odwołaniu od decyzji A – spółka jawna domagała się uchylenia decyzji organu I instancji i zmiany terminu powrotnego wywozu opakowań do dnia [...] ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołująca się spółka zarzuciła organowi celnemu pominięcie okoliczności faktycznych sprawy dotyczących przyczyn już dokonanych zmian terminu powrotnego wywozu opakowań, które to przyczyny nadal uzasadniały kolejne przedłużenie tego terminu. Ich pominięcie naruszało zasady współżycia społecznego i było sprzeczne z art. 7 kpa. Ponadto narażało stronę na nieobliczalne skutki finansowe, mogące rodzić nawet niewypłacalność firmy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 262 ustawy Kodeks celny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 92 § 2 Kodeksu celnego w udzielonym odwołującej się pozwoleniu na stosownie gospodarczej procedury celnej został określony termin powrotnego wywozu towaru, który następnie zmieniono kolejnymi decyzjami. Ostatecznie wynosił on [...] od dnia objęcia towaru procedurą celną.

Następnie stwierdzono, że w świetle art. 147 § 3 Kodeksu celnego organ celny może w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, na wniosek osoby zainteresowanej i we właściwych granicach przedłużyć termin powrotnego wywozu towaru. Wniosek o jego przedłużenie powinien być jedna złożony nie później, niż 30 dni po upływie terminu.

Tymczasem na podstawie uzyskanego pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej strona w dniu [...] zgłoszeniem celnym nr [...] objęła gospodarczą procedurą celna towar w postaci opakowań wielokrotnego użytku. Termin powrotnego ich wywozu minął [...]. W tej sytuacji, aby wniosek strony zgodnie z art. 147 § 3 Kodeksu celnego był skuteczny, powinien był być złożony – nadany w urzędzie pocztowym najdalej do dnia [...]. Tymczasem strona wniosek sporządziła [...], a wysłała na adres organu [...].

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z dniem 12 grudnia 1995r. w odniesieniu do Polski weszła w życie Konwencja celna dotycząca odprawy czasowej sporządzona w Stambule 26 czerwca 1990r. a następnie jej załącznik B.3 ( Dz. U. nr 14 z 1998r., poz. 61). Jest ona stosowana na zasadzie wzajemności wobec krajów, które przyjęły załącznik B.3 i są stronami Konwencji.

Towary objęte zgłoszeniami celnymi z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] zostały sprowadzone z Republiki Czeskiej, w stosunku do której Konwencja weszła w życie 24 lutego 2000r. Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP przepisy tej umowy powinny być stosowane bezpośrednio.

Stosownie do art. 7 ust. 1 zasadniczej części Konwencji towary, którym udzielono odprawy czasowej, będą powrotnie wywiezione w ustalonym terminie, uznanym za wystarczający dla osiągnięcia celu odprawy czasowej. Terminy oddzielnie określał załącznik. Zaś zgodnie z ust. 2 art. 7 Konwencji władze celne mogą udzielić terminu dłuższego niż określony w załączniku, bądź przedłużyć termin pierwotny. W przedmiotowej sprawie miał zastosowanie załącznik B.3 do konwencji Stambulskiej. Zgodnie z art. 6 załącznika termin powrotnego wywozu towarów przywiezionych w związku z operacją handlową wynosi co najmniej 6 miesięcy od daty odprawy czasowej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniono, iż pierwsze wnioski o przedłużenie terminu powrotnego wywozu opakowań zostały przez organ celny uwzględnione, bowiem złożono je z zachowaniem terminu określonego w art. 147 § 3 Kodeksu celnego.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż art. 7 Kpa nie miał zastosowania w sprawie, bowiem w świetle art. 262 Kodeksu celnego do postępowania miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, która wprost nie posługuje się pojęciem interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Niemniej zasada ta jest stosowana w praktyce organów celnych. Istnienie interesu społecznego lub słusznego, kwalifikowanego interesu strony musi być ustalone w odniesieniu do konkretnej normy prawa materialnego. Podniesione przez stronę okoliczności, w szczególności trudna sytuacja materialna formy, która wskutek konieczności uiszczenia należności celnych uległaby pogorszeniu nie mogły mieć wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, które wydano wyłącznie w oparciu o treść przepisu prawa i nie naruszono przy tym zasady praworządności.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A – spółka jawna wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, jako krzywdzącej ją i wydanej z naruszeniem przesłanek określonych w art. 7 Kpa. Powtórzono zarzuty przytoczone już w odwołaniu. Podkreślono, iż strona zwróciła już wszystkie opakowania i na potwierdzenie tego faktu złożyła rozliczenie opakowań dokonane z czeskim kontrahentem..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, a na poparcie swojego stanowiska powtórzył argumentację przytoczona już w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się dodatkowo do zarzutów skargi stwierdzono, ze w prawie nie mógł mieć zastosowanie art. 212 § 4 Kodeksu celnego, tj. przepis zezwalający organowi celnemu na wydanie decyzji regulującej jednak inną sytuację prawną i faktyczną dotyczącą przypadków, kiedy dług celny nie powstaje, a która mogła być rozstrzygnięta tylko w odrębnym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, dlaczego skargę wniesioną do Naczelnego Sadu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Otóż z dniem 1 stycznia 2004r. uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawi o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 85 powołanej na wstępie ustawy z dniem 1 stycznia 2004r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego wojewódzkie sądy administracyjne, działające na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest władny rozpoznać niniejszą sprawę.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) iż tylko ustalenie przez sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie zaskarżonego aktu.

Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa. Przytoczona przez organ odwoławczy argumentacja była prawidłowa i dlatego Sąd ją podzielił.

Podkreślić należy, iż w świetle art.91 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. nr 78, poz. 484 ) ratyfikowana przez Polskę umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba, że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.

Zasadnie organ odwoławczy podkreślić iż w sprawie miała zastosowanie Konwencja dotycząca odprawy czasowej podpisana w Stambule 26 czerwca 1990r. ( Dz. U. z 1998r. nr 14, poz. 61 ) oraz załącznik B.3 do tej konwencji dotyczący kontenerów, palet opakowań, próbek i innych towarów, opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2002r. nr 198, poz. 1668. Stosownie do art. 7 ust. 1 zasadniczej części Konwencji towary, którym udzielono odprawy czasowej, będą powrotnie wywiezione w ustalonym terminie, uznanym za wystarczający dla osiągnięcia celu odprawy czasowej. Terminy oddzielnie określał załącznik. Zaś zgodnie z ust. 2 art. 7 Konwencji władze celne mogą udzielić terminu dłuższego niż określony w załączniku, bądź przedłużyć termin pierwotny. Natomiast zgodnie z art. 6 załącznika termin powrotnego wywozu towarów przywiezionych w związku z operacją handlową wynosi co najmniej 6 miesięcy od daty odprawy czasowej.

Z przytoczoną wyżej regulacją korespondował art. 147 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks Celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 sierpnia 2003r. Zgodnie z nim przy stosowaniu procedury odprawy czasowej organ celny zezwalając na dokonanie odprawy czasowej wyznaczał termin, w którym towary przewożone powinny zostać powrotnie wywiezione lub powinny otrzymać inne przeznaczenie celne. Przy wyznaczaniu terminu należało uwzględnić cel przywozu, jednakże termin nie mógł przekroczyć 2 lat, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, chyba że przepis szczególny przewidywał skrócenie terminu. W szczególnie uzasadnionych okolicznościach organ celny mógł, na wniosek osoby zainteresowanej i we właściwych granicach, przedłużyć terminy, o których mowa w § 1 i 2 w celu umożliwienia wykorzystania towaru zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na stosowanie procedury. Wniosek należało złożyć nie później niż 30 dni po upływie terminu określonego w § 1 i 2 art. 147.

W rozpoznawanej sprawie nie był sporny fakt uzyskania przez skarżącą pozwolenia na stosowanie gospodarczej procedury celnej odprawy czasowej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...] nr pozwolenia [...], w którym to pozwoleniu na korzystanie z tej procedury w odniesieniu do skrzynek [...], butelek [...], beczułek typu [...] sprowadzanych z Republiki Czeskiej określono termin powrotnego wywozu towaru lub nadania mu innego przeznaczenia celnego na [...]. Nie był również sporny fakt przedłużenia tego terminu dwoma kolejnymi decyzjami Dyrektora Urzędu Celnego w K. i Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] i [...] o kolejne [...]. Zatem termin powrotnego wywozu towaru wynosił [...].

Kolejny wniosek strony dotyczył przedłużenia terminu powrotnego wywozu towaru – opakowań objętych dwoma zgłoszeniami celnymi z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...]. Słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż w świetle art. 147 § 3 Kodeksu celnego ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 sierpnia 2003r.) termin do złożenia wniosku o przedłużenie terminu powrotnego wywozu towaru kończył się najpóźniej w 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia celnego tj. [...]. Skarżący nie wyjaśnili przyczyny niezachowania tego terminu.

Po drugie zgodnie z art. 147 § 2 i § 3 Kodeksu celnego przy określaniu terminu powrotnego wywozu organ celny musiał brać pod uwagę cel przywozu, a przy jego przedłużaniu szczególne okoliczności, właściwe granice oraz cel, jakiemu to miało służyć, a więc umożliwienie wykorzystania towaru zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na stosowanie procedury. W tym miejscu należy przytoczyć § 137 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 marca 2001r. w sprawie gospodarczych procedur celnych ( Dz. U. nr 18, poz. 214 ) będący powtórzeniem § 133 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 1999r. w sprawie gospodarczych procedur celnych ( Dz. U. nr 104, poz. 1195 ). W świetle tego przepisu opakowania zwrotne nie powinny przebywać na polskim obszarze celnym dłużej niż 6 miesięcy. W pozwoleniu termin zwrotnego wywozu opakowań wydłużono. Jednak przy jego kolejnym przedłużaniu należało wziąć pod uwagę tę wskazówkę przy ocenie właściwych granic przedłużenia terminu. Nadto celem przedłużenia tego terminu miało być umożliwienie skarżącej wykorzystania procedury odprawy czasowej. Tymczasem argumentacja przytoczona we wniosku wskazywała nie tyle na zamiar prawidłowego wykorzystania procedury odprawy czasowej lecz na chęć uniknięcia lub raczej złagodzenia trudnej sytuacji finansowej skarżącej. Nie wskazała, oprócz ogólnego stwierdzenia, że ma nadzieję, iż do końca [...] zgromadzi i wywiezie wszystkie opakowania, innych, szczególnych w rozumieniu art. 147 § 2 Kodeksu cywilnego, okoliczności, które uzasadniałyby kolejne przedłużenie terminu powrotnego wywozu opakowań. Wreszcie okres [...] był na tyle długim okresem, iż umożliwiał skuteczne wyegzekwowanie od kontrahentów zwrot opakowań. Dopiero na sali sądowej skarżąca wskazała na fakt przerabiania beczułek typu [...] przez polskich kontrahentów w celu użycia ich niezgodnie ze stosowaną procedurą jako opakowanie pochodzące od innego właściciela. Argument ten zgłoszono jednak zbyt późno, już po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie mógł być on wzięty przez Sąd pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji.

Słusznie również organ odwoławczy pokreślił, iż art. 7 Kpa nie miał zastosowania w sprawie, bowiem postępowanie celne regulowane jest przepisami Kodeksu celnego oraz stosowanym subsydiarnie, w świetle art. 262 Kodeksu celnego przepisami działu IV ustawy Ordynacja podatkowa. Nie naruszono przy wydawaniu decyzji słusznego interesu strony ocenianego przez pryzmat wyżej opisanej regulacji zawartej w art. 147 Kodeksu celnego. Jeszcze raz należy podkreślić, iż sytuacja finansowa skarżącej nie była samoistną i wyłączną, szczególną okolicznością, która uzasadniałaby przedłużenie terminu zgodnie z wnioskiem strony.

Zaskarżona decyzja nie naruszyła także art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Bowiem nie naruszono zasady sprawiedliwości społecznej. Skoro skarżąca nie dochowała wymogu określonego w art. 147 § 3 Kodeksu celnego dotyczącego terminu złożenia wniosku o przedłużenie terminu zwrotnego wywozu opakowań i nie wykazała szczególnych okoliczności, z których chciała wywieść skutek prawny w postaci zmiany terminu zgodnie z jej wnioskiem oprócz ogólnego powołania się na trudności z odebraniem opakowań od kontrahentów, a na niej ciążył obowiązek udowodnienia tych szczególnych okoliczności, to nie można mówić o przekroczeniu przez organy celne granic uznania administracyjnego lub swobodnej oceny dowodów. Wskazać przy tym należy, iż trudności ze zgromadzeniem opakowań legły u podstaw dwóch decyzji zmieniających termin powrotnego wywozu tych opakowań, zatem w kolejnym wniosku skarżąca powinna byłą wykazać, dlaczego jej dotychczasowe starania, i jakie to były starania, nie dały pożądanego przez nią efektu.

Wobec powyższego należało uznać, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.