Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 696/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2312/12 o odrzuceniu skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2312/12 odrzucił skargę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie Sąd zwrócił skarżącej Spółce uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 złotych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że po wniesieniu do Sądu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki [...] został wezwany do uzupełnienia braku formalnego - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi - poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do wniesienia skargi w celu wykazania, że osoby udzielające pełnomocnictwa (J. B. i W. B.) są uprawnione do reprezentowania skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki po dwukrotnym awizowaniu w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w dniu [...] października 2012 r. (k. 21). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi upłynął więc w dniu [...] października 2012 r. W powyższym terminie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi. Uznając zatem, że w niniejszej sprawie nie zostały usunięte braki formalne skargi poprzez wykazanie osób uprawnionych do reprezentacji skarżącej spółki oraz sposobu jej reprezentacji, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna w W., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 73 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wskutek doręczenia zastępczego pismo Sądu z dnia [...] października 2012 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] października 2012 r., podczas gdy brak jest przesłanek do zastosowania przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a., gdyż doręczyciel nie dokonał (nie mógł dokonać) skutecznego pozostawienia zawiadomienia o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przesyłka kierowana do skarżącej została zaadresowana bez wskazania firmy spółki, poprzestano bowiem jedynie na wpisaniu imienia i nazwiska pełnomocnika, nazwy ulicy wraz z numerem porządkowym oraz nazwy miejscowości z kodem pocztowym. Z adnotacji zamieszczonej na przesyłce wynika, że "biuro było zamknięte", a zatem zawiadomienie o przesyłce zostawiono w drzwiach adresata. W ocenie skarżącej Spółki nie można w niniejszej sprawie uznać za skuteczne tak pozostawione zawiadomienie, jest to bowiem budynek biurowy wynajmowany przez wiele podmiotów, a zatem nie są to "drzwi adresata", tym samym nie może też być uznane za trwałe pozostawienie zawiadomienia w drzwiach takiego budynku. Brak było zatem możliwości przyjęcia, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Powyższe potwierdza też przyjęty przez Sąd sposób doręczenia zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Zamieszczenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacji "Biurowiec: proszę podać nazwę firmy" skutkowało ponownym wysłaniem przez Sąd postanowienia, które po prawidłowym zaadresowaniu koperty zostało przez pełnomocnika Spółki odebrane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.

Stwierdzić należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy upoważniały Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do tego by uznać, iż zachodzą przesłanki uprawniające do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wskazany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje tryb doręczenia zastępczego, który stosuje się w razie niemożności dokonania doręczenia przy zastosowaniu trybu zwykłego (art. 69) oraz trybu określonego w art. 72 tej ustawy. Tryb określony przepisem art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polega na pozostawieniu zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) w miejscu zamieszkania adresata (umieszczenie w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe). Doręczenie zaś uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, przez który pismo było złożone w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy.

W niniejszej sprawie na kopercie skierowanej do pełnomocnika skarżącej Spółki, a następnie zwróconej na skutek niepodjęcia korespondencji, wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, a przesyłki tej nie doręczono poprzez tzw. doręczenie właściwe, ani zastępcze, a pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym zawiadomienie pozostawiono w drzwiach adresata. W tej sytuacji ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na skarżącej. Zatem kwestionując fakt pozostawienia stosownego zawiadomienia w drzwiach biura przez pracownika poczty skarżąca winna wskazać takie okoliczności, które wzbudziłyby wątpliwości sądu w tym zakresie. Brak powyższego skutkuje przyjęciem, stosownie do treści art. 73 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że doręczenie przesyłki zostało dokonane skutecznie.

W tym miejscu należy podkreślić, że przesyłki sądowe w niniejszej sprawie kierowane były do pełnomocnika Spółki na adres do korespondencji wskazany w skardze oraz w pełnomocnictwie. Należy zatem zauważyć, że określając stronę skarżącą w skardze podano nazwę Spółki, imię i nazwisko pełnomocnika reprezentującego Spółkę oraz adres do doręczeń: "ul. [...],[...] W.". Podobny zapis znajdował się w udzielonym przez Spółkę pełnomocnictwie (k. 9). Wobec powyższego skierowanie przez Sąd przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych na adres pełnomocnika Spółki wskazany w skardze było prawidłowe i zgodne z tak wyrażoną intencją strony skarżącej. Nie sposób oczekiwać od Sądu, by weryfikował informacje adresowe podane przez stronę należycie dbającą o własne interesy.

Stwierdzić zatem należy, że okoliczności rozpoznawanej sprawy odpowiadają dyspozycji powołanego art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem Sąd I instancji mógł zastosować fikcję prawną doręczenia, o której mowa w § 4 tego artykułu i następnie - wobec stwierdzenia, że braki formalne nie zostały uzupełnione - odrzucić skargę.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.