Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 392/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 roku sprawy ze skargi K. S. C. w E. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę – oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że 1 września 2021 roku do Starostwa Powiatowego w Ełku wpłynął wniosek inwestora – K. C. - o pozwolenie na budowę dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z przydomowymi oczyszczalniami ścieków na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina A.

Starosta Ełcki (organ I instancji) decyzją z 2 listopada 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z przydomowymi oczyszczalniami ścieków na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie [...], gmina [...], uchwalonego uchwałą nr LXVIII/562/2010 Rady Gminy Ełk z dnia 29 stycznia 2010 r. oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ nie podzielił opinii stron, że lokalizacja przydomowych oczyszczalni ścieków wprowadza ograniczenia w zabudowie innych działek uniemożliwiając budowę studni na cele pitne, gdyż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują realizację zapotrzebowania w wodę do celów pitnych z istniejącego wodociągu gminnego na warunkach jego zarządcy. Ponadto wyjaśnił, że na aktualnych na dzień 25.10.2021 r. mapach zasadniczych dla działek [...] i [...] obr. [...], brak jest jakichkolwiek studni głębinowych. W związku z tym odniesienie się i określenie przez organ I instancji ewentualnych stref ochronnych w stosunku do obiektów i urządzeń budowlanych, których brak jest na mapie zasadniczej pozostającej w państwowych zasobach geodezyjno-kartograficznych jest bezpodstawne.

Od decyzji Starosty odwołał się D. W. (dalej odwołujący się), zarzucając organowi I instancji niedokładne zbadanie stanu faktycznego, tj. nierzetelne sprawdzenie czy na działce nr [...] faktycznie znajduje się studnia głębinowa. W odwołaniu wyjaśniono, że inwentaryzacja obiektów budowlanych i ich ujawnienie w zasobach geodezyjno-kartograficznych następuje z opóźnieniem w stosunku do dnia realizacji, a organ nie dokonał wizji lokalnej rzeczonego terenu. Doprowadziło to do naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z 9 marca 2022 r. uchylił decyzję organu I instancji i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z przydomowymi oczyszczalniami ścieków na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] na rzecz inwestora. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że w sprawie konieczne było przede wszystkim wyjaśnienie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie [...], gmina [...], uchwalonego uchwałą nr LXVII1/562/2010 Rady Gminy Ełk z dnia 29 stycznia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Warm-Maz z dnia 19.03.2010 r., nr 33, poz. 671), zgodność lokalizacji projektowanych oczyszczalni z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz kompletność projektu budowlanego w odniesieniu do dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń.

W ocenie Wojewody planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie [...], gmina [...] i stanowi celową próbę ich ominięcia. Na działce o łącznej powierzchni 4239 m kw. planowana jest budowa dziewięciu budynków jednorodzinnych wraz z przydomowymi oczyszczalniami ścieków. Każdy z budynków ma stanowić odrębny samodzielnie funkcjonujący obiekt budowlany. Z informacji udostępnionych przez odwołującego się wynika, że inwestor planuje sprzedaż budynków wraz z działką o powierzchni 400 m kw. Natomiast z treści miejscowego planu jasno wynika, że podział możliwy jest jedynie na działki o minimalnej powierzchni 1000 m kw. i o minimalnej szerokości frontu działki 20 m. W ocenie organu odwoławczego scalenie pierwotnie istniejących działek budowlanych w jedną działkę i próba wybudowania na nich aż 9 budynków jednorodzinnych jest celowym zabiegiem, który w dalszej perspektywie doprowadzi do podziału działki na drodze postępowania w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego z pominięciem ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślono, że choć w tekście uchwały brak jest bezpośredniego wskazania, że na działce dopuszczalna jest budowa jednego budynku jednorodzinnego to załącznik nr 1 jasno określa "postulowaną lokalizację budynku". Według Wojewody organ opracowujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ewidentnie nie miał na celu stworzenia zabudowy o tak dużym zagęszczeniu. Na każdej z działek budowlanych postulował budowę jednego budynku jednorodzinnego z dopuszczeniem budowy budynków garażowych i gospodarczych. Natomiast budowa 9 budynków zdecydowanie nie wpisuje w taki schemat kształtowania zabudowy. Ponadto w planie wskazano na konieczność zapewnienia dwóch miejsc parkingowych na działce budowlanej, a z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że na działce nie zaplanowano ani jednego miejsca parkingowego, jedynie po jednym miejscu parkingowym w bryle budynku. To również nasuwa wątpliwość czy zapewniono dostateczną ilość miejsc postojowych. Przyjmując, że organ miał na celu kształtowanie zabudowy w ten sposób, że na jednej działce budowlanej ma powstać jeden budynek jednorodzinny należałoby przyjąć, że dla 9 budynków należy zapewnić 18 miejsc parkingowych, a nie 9 jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na zapis mówiący o tym, że zabudowa winna skalą i formą harmonizować z otoczeniem i krajobrazem.

Kolejną kwestią rozpatrywaną przez organ II instancji była ilość i lokalizacja projektowanych przydomowych oczyszczalni ścieków. Rozpatrując fakt realizacji inwestycji przez jednego inwestora na jednej działce budowlanej należałoby według Wojewody przyjąć, że projektowane rozwiązanie jest de facto zbiorczym odprowadzeniem ścieków. W takiej sytuacji w ocenie organu odwoławczego złożony wniosek jest niekompletny.

Podkreślono, że po konsultacji z pracownikiem Zarządu Zlewni ustalono, że Wody Polskie nie traktują budowy 9 przydomowych oczyszczalni ścieków na jednej działce, przez jednego inwestora jako zwykłego korzystania z wód. W ocenie właściwego organu takie rozwiązanie stanowi zbiorcze odprowadzanie ścieków. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ wojewódzki uznał, że proponowane rozwiązanie nie spełnia przepisu art. 33 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo wodne. W związku z tym zgodnie z art. 389 pkt 2 Prawa wodnego wnioskowana inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Wskazano również, że organ I instancji ograniczył się jedynie do sprawdzenia zasobów geodezyjno-kartograficznych nie sprawdzając czy odwołujący się faktycznie nie realizuje zamierzenia jakim jest wykonanie studni bądź obudowy ujęć wód podziemnych, która zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 25 Prawo budowlane nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

W ocenie Wojewody organ I instancji winien był sprawdzić odległość projektowanych oczyszczalni ścieków od istniejących bądź realizowanych studni głębinowych na działkach sąsiednich.

Skargę na decyzję Wojewody wywiódł K. C. (strona, skarżący), wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że na skutek wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę zostaną wydzielone działki o powierzchni mniejszej niż dopuszczalna w planie miejscowym. W ocenie skarżącego zakres przedmiotowy pozwolenia na budowę obejmuje budowę budynków, a nie podział działek. Plan miejscowy jak i obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają budowy budynków na działkach stanowiących współwłasność. W ocenie strony Wojewoda błędnie interpretuje zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, definiując zapis "postulowanej lokalizacji budynku", jako lokalizacji nakazanej. Obiektywne kryterium zabudowy zaś według planu miejscowego stanowią wskaźniki zabudowy, których projekt budowlany nie narusza. Ponadto w ocenie strony konsultacja z pracownikiem Zarządu Zlewni, na podstawie której Wody Polskie negują projekt w zakresie prawa wodnego, zawarta w decyzji Wojewody, powinna przybrać formę technicznego i nie anonimowego dokumentu.

Według skarżącego nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem, że organ I instancji popełnił uchybienie w kwestii dotyczącej lokalizacji studni głębinowej na działce sąsiedniej. W dniu wydawania pozwolenia na budowę przez ten organ przedmiotowa studnia nie istniała, co potwierdzają dokumenty pozyskane przez Starostę. Co więcej, odwołujący się, po zapoznaniu się w Starostwie Powiatowym z projektem budowlanym w niniejszej sprawie, posiadając podłączenie do wodociągu gminnego, wykonał studnię głębinową na swojej działce wyłącznie w celu uniemożliwienia realizacji przedmiotowej inwestycji. Mógł zlokalizować ją w prawnie przewidzianej odległości, jednak w ocenie skarżącego z premedytacją i w złej wierze wybudował studnię, aby wytworzyć podstawę do skarżenia pozwolenia na budowę. Przyjmując, że jego działania nie były bezprawne, należałoby przeprojektować oczyszczalnię ścieków w inne miejsce. Niedorzeczność takiego postępowania zaś pokazuje, że mógłby on wtedy przenieść swoją studnię w miejsce kolejnej kolizji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 329 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351; w skrócie "Prawo budowlane" lub P.b.). W pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego – pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim zbadaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko organu odwoławczego. Wskazać należy, że plan stanowi jasno, że minimalna powierzchnia wydzielanych działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wynosić ma 1000 m² (§ 18 pkt 2). Minimalna szerokość frontu wydzielanej działki pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną 20 m (§ 18 pkt 4). W planie ustalono także potrzeby parkingowe dla przyszłej zabudowy, określając, że te potrzeby należy zabezpieczyć poprzez realizację miejsc postojowych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przyjmując minimum dwa miejsca postojowe na jednej działce budowlanej (§ 24 ust. 2). Słusznie wskazał także organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia wojewódzkiego na § 19 ust. 1 planu, zgodnie z którym zabudowa winna skalą i formą harmonizować z otoczeniem i krajobrazem.

Nie sposób przyjąć, by projektowane przez inwestora zamierzenie budowlane było zgodne z wymienionymi zapisami planu. Skarżący bowiem na działce o łącznej powierzchni 4239 m² planuje budowę dziewięciu budynków jednorodzinnych wraz z przydomowymi oczyszczalniami ścieków. Każdy z budynków ma stanowić odrębny samodzielnie funkcjonujący obiekt budowlany. Z informacji udostępnionych przez skarżącego wynika, że inwestor planuje sprzedaż budynków wraz z działką o powierzchni 400 m². Taka inwestycja w sposób oczywisty nie jest zgodna z zapisami planu miejscowego, który wymaga, by minimalna powierzchnia działek budowlanych pod zabudowę wynosiła 1000 m². W przypadku ocenianej inwestycji jest to ze względów matematycznych po prostu niemożliwe. Oczywistym jest, że zakres pozwolenia na budowę obejmuje budowę budynków, nie zaś podział działki, ale jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, z informacji zamieszczonych przez inwestora wynika, że zamierza on sprzedawać budynki wraz z działkami o powierzchni 400 m², co stanowi próbę obejścia planu. Dodatkowo plan musi być interpretowany jako całość. Nie można zaś przyjąć tak jak to wskazuje się w skardze, że na działach stanowiących współwłasność niejako gęstość zabudowy może być większa, o ile tylko wskaźniki zabudowy nie zostaną naruszone. Jak wskazano wyżej minimalna powierzchnia działki budowlanej została określona planem i musi być ona uwzględniona przez każdego inwestora. Dodatkowo plan określa, że nowa zabudowa winna skalą i formą harmonizować z otoczeniem i krajobrazem. Działka na której powstanie zabudowa o dwukrotnie większej gęstości zabudowy (na działce o wielkości 4239 m² winny powstać cztery budynki, a nie dziewięć) z pewnością nie będzie swą skalą i formą harmonizować z otoczeniem. Wojewoda zasadnie podnosi, że na działkach sąsiednich znajduje się bądź zgodnie z planem ma być projektowana zabudowa bardziej rozproszona z jednym budynkiem mieszkalnym na działce, wraz z ewentualnym budynkiem garażowym lub gospodarczym. Skala i intensywność zabudowy na działkach sąsiednich odpowiada wielkości działek określonych planem i to nie tylko na terenie oznaczonym symbolem 2MN (gdzie znajduje się działka inwestora), ale również na terenie oznaczonym symbolem 1MN i 3MN. Skala i intensywność zabudowy na działkach sąsiednich zgodna jest zresztą z załącznikiem graficznym nr 1 do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z której wynika, że w planie postuluje się lokalizację jednego budynku jednorodzinnego wraz z dopuszczeniem budowy budynków garażowych i gospodarczych.

Ponadto na działce budowlanej nie zaplanowano wymaganych planem dwóch miejsc postojowych na budynek, a jedynie po jednym miejscu w bryle każdego budynku. Słuszne jest więc wnioskowanie organu II instancji, że skoro w planie przewidziano po dwa miejsca parkingowe dla każdej nowo wydzielonej działki budowlanej, to również dla niniejszej inwestycji dla każdego budynku winny przypadać dwa miejsca parkingowe.

Prawidłowe jest również stanowisko Wojewody, który wskazuje, że sporna inwestycja sprzeczna jest z § 31 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zgodnie z którym odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m. Organ odwoławczy badając stan faktyczny na dzień wydania zaskarżonej decyzji ustalił, że na działkach nr [...] i [...] znajdują się studnie głębinowe, których przyjęcie do państwowego zasoby geodezyjnego nastąpiło już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Niemniej jednak organ odwoławczy zobowiązany był wziąć pod uwagę stan faktyczny z daty orzekania co oznacza konieczność uwzględnienia przedmiotowych studni. Z prawidłowych ustaleń organu odwoławczego wynika zaś, że odległość zaprojektowanych oczyszczalni ścieków od spornych studni wynosi około 18 m, nie został więc spełniony warunek z przytoczonego

§ 31 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który w takich sytuacjach przewiduje odległość co najmniej 30 m.

Co do zasady rację ma też organ II instancji wskazując, że do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy sprawdzenie kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a P.b.). Organ odwoławczy przestawił stanowisko, że dla tego typu inwestycji niezbędne jest uzyskanie decyzji wydanej w oparciu o art. 389 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233). Przepis ten stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. W sprawie skarżący zamierza wybudować dziewięć budynków z dziewięcioma oczyszczalniami ścieków, z których każda oczyszczalnia nie będzie przekraczała ilości 5 m³ oczyszczanych ścieków na dobę. Przy czym z uwagi na wielkość inwestycji na jednej działce łączna ilość ścieków dla całego zamierzenia wynosić będzie 45 m³. Powyższe oznacza w ocenie organu II instancji, że w sprawie inwestor wprowadzał będzie do ziemi 45 m³ ścieków, tj. ilość większą niż określona w art. 33 ust. 4 pkt 2 Prawa wodnego. Art. 33 ust. 4 pkt Prawa wodnego stanowi, że zwykłe korzystanie z wód obejmuje wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m³ na dobę. Oznacza to zdaniem Wojewody, że każda większa ilość ścieków wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo w ocenie organu odwoławczego ze względu na treść § 26 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. taka ilość wprowadzanych ścieków wymaga opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Ostatnio przywołany przepis stanowi bowiem, że w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m³ na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m³, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska.

Niemniej jednak ostatnie z dwóch wymienionych wyżej przesłanek nie mogłyby samodzielnie stanowić przeszkody do wydania pozwolenia na budowę na obecnym etapie postępowania. Organ odwoławczy bowiem nie zażądał w trybie art. 35 ust. 3 P.b. uzupełnienia projektu budowlanego. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Przyjąć należy, że "uzupełnienie braków wniosku o pozwolenie na budowę może polegać zarówno na usunięciu w postanowieniu naruszeń wskazanych przez organ, jak i wskazaniu przez inwestora, że stwierdzone przez organ naruszenia nie występują. Na postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 P.b. zażalenie nie przysługuje. Inwestor może je jednak zaskarżyć w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę, co przewiduje art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b., w trybie przepisu art. 35 ust. 3 P.b. daje organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. A. Ostrowska, Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją A. Glinieckiego, Wydanie 1, LexisNexis, str. 337). W niniejszym postępowaniu organ nie zażądał od inwestora uzupełnienia projektu budowlanego, w związku z powyższym nie może zarzuć w tej części, że projekt jest niezgodny z prawem. Niemniej jednak ze względu na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.