Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1686/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 77; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 56 pkt 2; art. 92 a ust. 2 pkt 1 i ust. 4; art. 93 ust. 1 i  ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 13 g ust. 1; art. 40 c;
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy w całości decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nakładającą na P. P. (dalej skarżący) na podstawie art. 56 pkt 2 oraz art. 93 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.), dalej u.t.d., art. 40 c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej u.d.p. oraz art. 104 § 1 k.p.a. karę pieniężną w kwocie 9300 zł (słownie: dziewięć tysięcy trzysta złotych) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2007 r. na ul. G. w W., (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi pojazdu wynosi tu maksymalnie 8,0 t) zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Ważenia ww. składu dokonano przy pomocy wagi dynamicznej, posiadającej aktualną legalizację Urzędu Miar. Po pomiarze stwierdzono, że nacisk na oś po dokonanej korekcie błędu wynosił 10,67 t. Ustalono, że ww. pojazd przekraczał dopuszczalny w tym miejscu nacisk osi dla pojedynczej osi o 2,67 t. Jednocześnie kierowca nie okazał na żądanie inspektora kontrolującego wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Protokół sporządzony z tej kontroli kierowca podpisał bez zastrzeżeń.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie postulował umorzenie postępowania. Zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego:

a. art. 92a ust 4 i art. 93 ust 7 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania mimo ziszczenia się przesłanek określonych w tych przepisach;

b. art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. poprzez przekroczenie dopuszczalnej sumy kar pieniężnych (15.000 zł) nałożonych na skarżącego podczas jednej kontroli w wyniku nałożenia na niego także kary pieniężnej w kwocie 8.400,00 zł (9.300 + 8.400 = 17.700 zł) decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. o nr [...];

2. rażące naruszenie przepisów k.p.a., tj.:

a. art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem skarżącego,

b. art. 107 § 1 k.p.a. przez brak powołania w sentencji decyzji właściwej podstawy prawnej nałożonych kar,

c. art. 7, 77 § I, 80, 107 § 3 i 139 k.p.a. przez niedostateczne i niewyczerpujące odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów i wyjaśnień skarżącego do protokołu kontroli, a także niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 5.400 zł (pkt. 2 decyzji), albowiem z jej uzasadnienia nie wiadomo za jaki czyn (data, dane pojazdu i kierowcy) została ona nałożona.

Nadto skarżący zarzucił decyzji niezgodność z Konstytucją RP. Wskazał przy tym na przepis art. 56 oraz 93 ust. 1 u.t.d. oraz art. 13 g u.d.p. w zakresie, w jakim przewidują one możliwość nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący transport w całkowitym oderwaniu od kwestii jego winy za dane naruszenie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja uchybia przepisom postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 § 1 k.p.a., albowiem nie zawiera prawidłowo wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przywołał wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 8 listopada 2005 r. sygn. akt VISA/Wa 431/05 (Lex 199039) oraz z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt IISA/Wa 223/05 (Lex 171676).

Skarżący podniósł również, że organ I instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do przedstawionych przez niego wyjaśnień do protokołu kontroli, czym naruszył art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 139 k.p.a.. Skarżący w swojej odpowiedzi z sierpnia 2007 r. wyjaśnił, iż kierowca winny naruszeń pracował w jego firmie od niedawna i nie miał odpowiedniego doświadczenia zawodowego w przewozie ładunków sypkich. W ocenie skarżącego w takim stanie rzeczy karanie przedsiębiorstwa tak wysoką karą jest niesprawiedliwe, tym bardziej, że jak to wyjaśniono kierowca nie miał możliwości odsypania załadowanej naczepy. Skarżący wskazał także na niskie dochody jakie generuje z działalności gospodarczej.

Skarżący zauważył, iż niezwłocznie po kontroli przeprowadził szkolenie swoich kierowców w zakresie stosowania się do ustawy o drogach i transporcie drogowym, omawiając w szczególności aspekty związane ze specyfiką przewozu kruszyw i mas bitumicznych. W wyniku tego szkolenia kierowcy zostali zapoznani również z przepisami przygotowania praktycznego, tak aby podobne naruszenia w przyszłości się już nie powtórzyły.

Powyższe kwestie w ocenie skarżącego dowodzą, że w niniejszej sprawie zaistniały uzasadnione podstawy do umorzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 92 a ust. 4 i art. 93 ust 7 u.t.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy ww. decyzję organu I instancji wskazał, że argumenty strony zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Podniósł, że o niekonstytucyjności danego przepisu rozstrzyga wyłącznie Trybunał Konstytucyjny, nie zaś subiektywne odczucie strony.

Organ zwrócił uwagę, iż przepisy art. 92 ust. 2 pkt 1 (ogranicza sumę kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli do 15000 złotych w odniesieniu do kontroli drogowej), a także art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 u.t.d., nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. W rozpatrywanym przypadku decyzja o nałożeniu kar pieniężnych w istocie została wydana w oparciu o zupełnie inne merytoryczne podstawy prawne, tj. art. 13 g ust. 1 oraz art. 40 c u.d.p. - bo tylko te przepisy dają możliwość nakładania kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a. GITD wskazał na szczególny charakter postępowania przed organami Inspekcji Drogowej i sformalizowany druk decyzji wydawanych przez te organy.

W ocenie organu II instancji jednoczesne przywołanie przepisów u.t.d. jako podstawy prawnej nie jest uchybieniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto z treści uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, jakie konkretnie naruszenia nacisków osi stwierdzono i za jakie naruszenia nałożono kary.

Odnosząc się do naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Główny Inspektor uznał je za nieuzasadnione.

Z kolei zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. w ocenie organu odwoławczego jest stanowczo przedwczesny - dotyczy on wszak zakazu "reformationis in peius", tj. orzekania na niekorzyść strony w postępowaniu odwoławczym w II instancji. Organ I instancji nie miał zatem żadnej możliwości dopuszczenia się naruszenia tegoż przepisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skargę oparł na zarzutach naruszenia prawa materialnego i proceduralnego:

▪ art. 92 a ust. 4 i art. 93 ust 7 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania mimo ziszczenia się przesłanek określonych w tych przepisach;

▪ art. 92 ust 2 pkt 1 u.t.d. poprzez przekroczenie dopuszczalnej sumy kar pieniężnych (15.000 zł) nałożonych na skarżącego podczas jednej kontroli;

▪ art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem skarżącego;

▪ art. 7, 77 § 1, 80,107 § 3 i 139 k.p.a. przez niedostateczne i niewyczerpujące odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów i wyjaśnień skarżącego do protokołu kontroli, a także nadal niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 5.400 zł (pkt. 2 decyzji), albowiem z uzasadnień decyzji organów I i II instancji nie wiadomo za jaki czyn (data, dane pojazdu i kierowcy) została ona nałożona.

W ocenie skarżącego organ II instancji nie usunął uchybienia zarzucanego uzasadnieniu decyzji organu I instancji a jedynie wydał własną opinię na temat samej formy uzasadnienia. Organ I instancji w ogóle nie wskazał jakiego zdarzenia dotyczy kara, tzn. jakiego pojazdu (marki, nr rej.), przez kogo kierowanego, jakiego dnia, godziny i miejsca dotyczyła kontrola, numer legalizacji użytej wagi dynamicznej. Owa lakoniczność uzasadnienia, w ocenie skarżącego nie czyni zadość wymogom wyczerpującego (tak prawnie, jak i faktycznie) uzasadnienia decyzji - co należy do podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Lekceważenie przez organ II instancji tych uchybień jest niedopuszczalne i dyskwalifikuje jego decyzję (jak również decyzję I instancji) z obrotu prawnego.

Skarżący przywołał również podniesioną uprzednio w odwołaniu argumentację. Ponownie wyjaśnił, iż kierowca winny naruszeń (o ile one rzeczywiście miały miejsce) pracował w jego przedsiębiorstwie od niedawna i nie miał odpowiedniego doświadczenia zawodowego, o czym skarżący nie wiedział i nie mógł tego przewidzieć. Nadto kierowca nie miał możliwości odsypania załadowanej już naczepy. Skarżący ponowił także zapewnienia, że niezwłocznie po kontroli przeprowadził szkolenie swoich kierowców w zakresie stosowania się do ustawy do drogach i transporcie drogowym, tak aby podobne naruszenia w przyszłości się już nie powtórzyły.

Ponadto wskazał, iż nie był do tej pory karany jako przedsiębiorca wykonujący transport drogowy i fakt ten, w jego ocenie powinien być uwzględniony przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. organ wskazał, że protokół kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolowanego kierowcę. Organ I instancji prawidłowo zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania, wzywając ją jednocześnie do złożenia wszechstronnych i popartych dowodami wyjaśnień oraz przedłożenia wymaganych prawem dokumentów. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo odniósł się do argumentów strony podnoszonych w toku postępowania wyjaśniającego zawartych w piśmie z sierpnia 2007 r. ze wskazaniem powodów, dla których uznał, iż nie ma podstaw ani do umorzenia postępowania ani zmiany kwalifikacji prawnej naruszenia. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał natomiast w pełni na stwierdzenie, iż do przekroczenia norm w zakresie dopuszczalnych nacisków osi doszło ponad wszelką wątpliwość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Na wstępie należy wskazać, iż ustalenia faktyczne poczynione przez organy, zawarte w protokole kontroli nie zostały zakwestionowane przez kierowcę, który owy protokół podpisał bez zastrzeżeń. Skarżący zarzuca jednak w skardze, że decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Sąd uważa ten zarzut za nieuzasadniony. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący ustaliły, że naruszenie miało miejsce. Wynika to bezsprzecznie z niekwestionowanego protokołu kontroli, a także z wyjaśnień strony złożonych w trakcie postępowania.

Kolejnymi nieuzasadnionymi zarzutami są twierdzenia skarżącego, że organ w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do wyjaśnień strony dotyczących naruszenia a nadto nienależycie, w sposób lakoniczny uzasadnił rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu zarówno Wojewódzki, jak i Główny Inspektor wielokrotnie odnosił się do twierdzeń skarżącego wskazując, że nie mogą one stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie wskazały, na jakich dowodach oparły się wymierzając ową karę. Nadmienić również należy, że wskazały zarówno miejsce, w którym nastąpiła kontrola, jak i to jakiego samochodu oraz kierowcy ona dotyczyła.

Głównym zarzutem skarżącego w skardze jest naruszenie przepisów u.t.d. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieumorzenie postępowania.

W tej kwestii Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy u.d.p. a nie u.t.d. W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kar została wydana w oparciu o art. 13 g ust. 1 oraz art. 40 c u.d.p. Zatem wszelka argumentacja skarżącego odnośnie niezastosowania art. 92 a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 u.t.d., a także naruszenia art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. w ww. okolicznościach jest bezzasadna.

Skarżący błędnie również próbował dowieść, że wysokość kary winna być zależna od stopnia jego zawinienia. Powołanie się na fakt niedoświadczenia kierowcy w przewozie kruszywa sypkiego a także na niedługi staż kierowcy w firmie skarżącego jest nietrafne i nieuzasadnione. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, co do zasady ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (tak m.in.: D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06 - stwierdził, iż odpowiedzialność karnoadministracyjna to odpowiedzialność typu represyjno-porządkowego, będąca przejawem interwencjonizmu państwowego w sferach, jakie uznane zostały przez ustawodawcę za szczególnie istotne. Odpowiedzialność ta, oparta na zasadzie winy obiektywnej, może posługiwać się sankcjami bezwzględnie oznaczonymi i wówczas przybiera postać odpowiedzialności ustawowej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w tej sytuacji uznać, iż argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii braku zawinienia nie ma w niniejszej sprawie jakiegokolwiek istotnego znaczenia bowiem unormowania u.d.p., powołane w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji, nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązujących regulacji od ustalenia winy przedsiębiorcy.

Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy u.d.p, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. W ocenie Sądu obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w takim układzie odniesienia bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa.

Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy inspekcji transportu drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa – mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1920/05).

Także w wyroku z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 787/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiedział pogląd, iż odpowiedzialność za naruszenia przepisów jest niezależna od winy a także od zaistniałej szkody bądź stanu zagrożenia nią. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia kary) bądź prowadzących do jej ograniczenia; co do zasady nie ma też - m.in. z racji oderwania od winy i wysokości szkody - możliwości miarkowania wysokości kary. Kary pieniężne wymierzane na podstawie u.d.p. są regulacją administracyjną a nie karną, a więc podlegają regułom prawa administracyjnego. Przepisy powyższe nie uzależniają nałożenia kary od winy, jedynym i decydującym kryterium jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków.

Nadto należy wskazać, iż u.d.p. nie przewiduje w żadnym ze swoich przepisów możliwości ograniczenia wysokości kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę jednorazowo. Skarżący zarzucając organom przekroczenie wysokości nałożonej kary pieniężnej powołał się na przepisy u.t.d.. Jednakże jak wskazano powyżej w niniejszym przypadku nie mają one zastosowania. Wobec powyższego, zarzutu skarżącego także nie można uznać za trafny i uzasadniony.

Mając powyższe na względzie Sądu uznał, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) a także oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i pełnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego tyczącego błędnego przywołania postawy prawnej należy stwierdzić, że nie jest to zarzut mający wpływ na wynik sprawy.

Bezspornym jest, że podstawą prawną decyzji administracyjnej może być wyłącznie norma materialna prawa, ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza zatem, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Zatem decyzja jest wydana bez podstawy prawnej w sytuacji, gdy została wydana w sprawie nienormowanej przez prawo administracyjne (zob. teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 1999 r., III SA 7586/98 - "Serwis Podatkowy" 2001, nr 6, s. 51; teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z 1 lipca 1997 r., II SA/Gd 516/96; wyrok Sądu Najwyższego z 21 września 1994 r., III ARN 45/94 - OSNAPiUS 1995, nr 3, poz. 29).

W niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor w komparycji decyzji powołał, jako jej podstawę wydania przepisy u.t.d., tj. art. 56 pkt 2 i art. 93 ust. 1. W myśl art. 56 pkt 2 inspektor ma prawo w szczególności do nakładania i pobierania kar pieniężnych zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Natomiast w myśl art. 93 ust. 1 art. 93 ust. 1 uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

W tym przypadku przepisy u.t.d., powołane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia - na co wskazał także organ, zostały błędnie wskazane lecz nie może być to przesłanka obligująca, przy istniejącym stanie faktycznym, do stwierdzenia nieważności decyzji lub też do jej uchylenia. Ww. błędne powołanie podstawy prawnej nie powoduje bowiem naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.