Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 264/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: article: par 60
journal: Dz.U. 1996 nr 40 poz 173
law: Rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym.
article: par 18
journal: Dz.U. 2004 nr 5 poz 34
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1 z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług  pocztowych
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c w związku z art. 134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 129 par 2, art. 134, art. 42,43, 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2000 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy al. [...] , w obrębie [...] , oznaczonej numerem działki [...] o powierzchni [...] m2 uregulowanej w księdze wieczystej [...] , przysługującego M. S. i J. S. jako wspólnikom Spółki A. w prawo własności.

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 2 art. 4 i 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r. Nr 72, poz. 749), art. 104, art. 265 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego a także § 1 Uchwały Rady Miasta Szczecina nr XLV/945/01 z dnia 29 października 2001 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, orzekł o przekształceniu odpłatnie prawa użytkowania wieczystego opisanej powyżej nieruchomości w prawo własności.

Powyższa decyzja została doręczona na adres M. S. i J. S. – wspólników spółki A. w dniu 27 maja 2003 r.

W dniu 4 września 2013 r. M. S. złożyła odwołanie od decyzji z dnia 26 maja 2003 r., zarzucając jej naruszenie art. 42, 43 i 44 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie skuteczności doręczeń wobec skarżącej, podczas gdy decyzja została doręczona wyłącznie J. S., który nigdy nie podjął się oddania pisma stronie, wobec czego wymogi art. 42, 43 i 44 nie zostały spełnione. W ocenie skarżącej doszło również do naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. z uwagi na to, że wydanie decyzji w sprawie stało się bezprzedmiotowe, jak również naruszenia art. 1 i 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. W uzasadnieniu odwołania, skarżąca podkreśliła, że decyzja z dnia 26 maja 2003 r. została doręczona wyłącznie J. S., a ten nigdy nie doręczył jej M. S., co więcej nigdy nie podjął się oddania pisma stronie. Skarżąca dodała, że wcześniej nie miała sposobności zapoznać się z decyzją bowiem jej nie otrzymała, jak również nie wiedziała, że decyzję doręczono J. S. W jej ocenie decyzja jest ponadto bezprzedmiotowa bowiem na podstawie umowy z dnia 12 października 2006 r. i aneksu do tej umowy z dnia 20 października 2006 r., M. S. oraz J. S., wpisani do księgi wieczystej na zasadzie współwłasności łącznej wspólników spółki A. przenieśli prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonej przy al.[...] , oznaczonej numerem działki [...] na rzecz E.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zawiera w swej treści pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych, w tym również o terminie wniesienia odwołania. Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby decyzja została doręczona wyłącznie J. S. Pokwitowania odbioru przedmiotowej przesyłki nie dokonał ani J. S. ani M. S. . Odbiór pokwitowała bowiem M. W. (kierownik), przy czym okoliczność ta jest w świetle zgromadzonego materiału dowodowego bezsporna. Zdaniem organu odwoławczego, trudno też za wiarygodne przyjąć oświadczenie M. S. , że wcześniej, tj. przed złożeniem wniosku o doręczenie decyzji, które to doręczenie nastąpiło w dniu 20 sierpnia 2013 r. – nie miała sposobności zapoznać się z decyzją, bowiem jej nie otrzymała. W aktach sprawy znajduje się m.in. dokument w postaci formularza wniosku o udostępnienie informacji publicznej, na którym w miejscu na podpis wnioskodawcy znajduje się czytelny podpis M.S. . We wspomnianym wniosku skarżąca zwróciła się o udostępnienie informacji w zakresie decyzji przekształcenia z wieczystego użytkowania na własność nieruchomości położonej przy al.[....] , przy czym pismo to zostało zarejestrowane w dniu 26.11.2008 r.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 134 w związku z art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie że w niniejszej sprawie skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca złożyła odwołanie w terminie, a także naruszenie art. 42, art. 43 i art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) poprzez uznanie, że Prezydent Miasta skutecznie doręczył skarżącej decyzję z dnia [...] r. znak: [...] sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przed 20 sierpnia 2013 r. i tym samym skarżąca składając odwołanie w dniu 3 września 2013 r. uchybiła terminowi do jego wniesienia, podczas gdy prawidłowe doręczenie skarżącej przedmiotowej decyzji nastąpiło 20 sierpnia 2013 r. a nadto naruszenie art. 140 w związku z art 7, 8 i 9, 11 oraz art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz nierozważenie całego materiału zgromadzonego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi M. S. i podniosła, że z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy al. [...] , oznaczonej numerem działki [...] , o powierzchni [...] m2, w prawo własności zwrócił się do Prezydenta Miasta J. S. Od dnia 26.03.2003 r. w korespondencji kierowanej przez Urząd Miejski z niewiadomych przyczyn, jako adresata zaczęto wskazywać spółkę A. , mimo że wcześniej J. S. nie wskazywał, że rzeczone postępowanie zainicjował w imieniu spółki cywilnej. W dniu 26 maja 2003 r. Prezydent Miasta wydał zaskarżoną decyzję w sprawie odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy al. [...] , oznaczonej numerem działki [...] , w prawo własności. Decyzję odebrała W. M. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja została jej doręczona dopiero w dniu 20 sierpnia 2013 r., po uprzednim złożeniu w dniu 20 lipca 2013 r. wniosku o jej doręczenie. Powyższe potwierdza materiał sprawy, z którego jednoznacznie wynika, że wcześniej decyzja została doręczona wyłącznie J. S. , wspólnikowi spółki A. któremu korespondencję przekazała W. M. J. S. natomiast nigdy przedmiotowej decyzji M. S. nie doręczył, co więcej nigdy nie podjął się oddania jej tego pisma. Skarżąca podkreśliła, że na żadnym dokumencie znajdującym się w aktach sprawy, a zwłaszcza na potwierdzeniu odbioru, nie widnieje podpis M. S. czy oświadczenie J. S. o podjęciu się przekazania jej jakiegokolwiek pisma. Podniosła, że wcześniej nie miała sposobności zapoznać się z decyzją, bowiem jej nie otrzymała, jak również nie wiedziała, że decyzję doręczono J. S. , który fakt ten przed nią zataił. Według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, pisma doręcza się adresatowi będącemu osobą fizyczną w jego miejscu zamieszkania, a w przypadku nieobecności adresata przesyłkę można doręczyć za pokwitowaniem osobom wymienionym w art. 43 K.p.a., tzn. dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, o czym zawiadamia się adresata poprzez umieszczenie stosownej informacji w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach mieszkania. Zastrzeżono jednak, że wskazane osoby mogą odebrać pismo kierowane do określonego adresata, jeżeli podjęły się oddania go temu adresatowi. Natomiast, zgodnie z art. 44 K.p.a. w przypadku, gdy nie jest możliwe doręczenie we wskazany powyżej sposób, doręczyciel powinien pozostawić pismo w urzędzie pocztowym (lub urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ). Ponadto powinien on umieścić zawiadomienie o tym fakcie wraz z informacją o możliwości odbioru przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania, biura lub innego pomieszczenia albo przy wejściu na posesję adresata w widocznym miejscu. Aby mówić o skutecznie dokonanym doręczeniu zastępczym, przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego, muszą być spełnione wszystkie przesłanki wskazane w przepisach prawnych. Wobec powyższego należy uznać, że wymogi art. 42, 43 i 44 Kodeksu postępowania administracyjnego nie zostały spełnione.

Tym samym – zdaniem skarżącej - termin do wniesienia odwołania od decyzji został przez nią zachowany.

M. S. podkreśliła, że zgodnie z normą art. 4 ust 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, za przedsiębiorców uznaje się wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. W konsekwencji przedsiębiorcą nie jest spółka cywilna, lecz poszczególni jej wspólnicy. Spółka cywilna stanowi jedynie stosunek zobowiązaniowy łączący wspólników, nie może być podmiotem praw i obowiązków. Ponadto prawo użytkowania wieczystego w niniejszej sprawie przysługiwało wspólnikom spółki A. na zasadach współwłasności łącznej a nie spółce cywilnej. W stanie prawnym obowiązującym na dzień złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (wniosek złożył J. S. w dniu 13 kwietnia 2000 r.) uprawnienie do złożenia wniosku przysługiwało tylko osobom fizycznym. Z treści wniosku wynika, że złożył go wyłącznie J. S., a nie M. S. czy też spółka cywilna. Zdaniem M. S. zaskarżona decyzja administracyjna winna zostać skierowana do wszystkich wspólników spółki A. , będących odrębnymi podmiotami prawa i każdemu z nich osobno doręczona. Należy zatem uznać, że stronie postępowania M. S. skutecznie doręczono zaskarżoną decyzję dopiero z dniem 20 sierpnia 2013 roku.

Skarżąca podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było doręczenie decyzji Prezydenta Miasta w jednym egzemplarzu łącznie dla wspólników (w tym skarżącej) w siedzibie spółki cywilnej osobie upoważnionej do odbioru pism na podstawie art. 45 K.p.a., co zdaniem skarżącej nie mogło mieć zastosowania w niniejszej sprawie, to i tak doręczenie było nieprawidłowe, bowiem osoba odbierająca korespondencję adresowaną, do skarżącej w dniu 27 maja 2003 r. nie była do tego upoważniona. W. M. nie miała upoważnienia do odbioru pism w imieniu spółki cywilnej jak i wspólników tej spółki, nie była też zwyczajowo uprawniona do odbioru pism w spółce, również jej zakres obowiązków służbowych nie obejmował odbioru korespondencji adresowanej do spółki bądź wspólników. W. M. w ogóle nie przebywała w siedzibie spółki cywilnej, prowadziła na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, odrębną działalność gospodarczą, przy czym najpewniej z racji utrzymywania znajomości z J. S. przekazywała mu korespondencję doń kierowaną. W. M. nie utrzymywała jakiegokolwiek kontaktu z M. S. Organ w ogóle nie wyjaśnił tej kwestii, przyjmując za oczywiste, że doręczenie było prawidłowe.

Okoliczność, że w aktach sprawy nie ma dowodu doręczenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r. bezpośrednio M. S. oraz jej oświadczenie, że decyzję powyższą otrzymała dopiero 20 sierpnia 2013 r. powinny przemawiać w niniejszej sprawie na korzyść skarżącej. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie tylko nie wzięło tych okoliczności pod uwagę na korzyść skarżącej, ale opierając się na okolicznościach pośrednich wywiodło, że skarżąca co najmniej od [...] r. posiadała wiedzę tak co do istnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w obrocie prawnym, jak i też miała (a przynajmniej realnie rzecz biorąc mogła mieć) wiedzę odnośnie treści decyzji.

Ustalenia te zostały poczynione przez organ na podstawie m.in. wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej przy al. Wojska Polskiego 20 w Szczecinie, podpisanego w imieniu podmiotu ubiegającego się o tą informację, tj. Spółkę A. , przez skarżącą M. S.

Skarżąca podniosła, że co prawda powyższy wniosek podpisała, jednakże w aktach sprawy znajduje się odpowiedź Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta z dnia 11 grudnia 2008 r. wraz z adnotacją z dnia 2 kwietnia 2009 r., z której jednoznacznie wynika, że Spółka A. ani tym bardziej skarżąca nie otrzymała informacji na temat przedmiotowej decyzji ani też samej decyzji. Nie bez znaczenia jest również fakt, że o powyższe informacje ubiegał się zupełnie inny podmiot (spółka z o.o.) a nie strona postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Organ zupełnie pominął tą kwestię w uzasadnieniu postanowienia.

Kolejnym dowodem na podnoszoną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze tezę miała być okoliczność, że w dniu 12 października 2006 r. skarżąca M. S. wraz z J. S. zawarli umowę, aneksowaną w dniu 20 października 2006 r., na podstawie której przenieśli prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonej przy al.[...] , oznaczonej numerem działki [...] na rzecz E. Fakt ten jednakże jednoznacznie świadczy o tym, że skarżąca nie wiedziała o przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta. W akcie notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia 12 października 2006 r. "Umowa przeniesienia" skarżąca oświadczyła, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy al.[...] , działka nr [...] , której właścicielem jest Gmina Miasto. W akcie notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia 20 października 2006 r. "Aneks do umowy przeniesienia" dokonano zmiany powyższego aktu notarialnego w ten sposób, że M. S. i J. S. są wieczystymi współużytkownikami nieruchomości położonej przy al. [...] , działka nr [...] . Stosowny wpis został ujawniony w dziale II księgi wieczystej[...] .

Z uwagi na powyższe, trudno logicznie wytłumaczyć, na jakiej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze z przedmiotowych okoliczności wywiodło, że skarżąca co najmniej od [...] r. posiadała wiedzę tak co do istnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w obrocie prawnym, jak i też miała (a przynajmniej realnie rzecz biorąc mogła mieć) wiedzę odnośnie treści tej decyzji.

Również argument, że skarżąca dokonała przynajmniej jednej płatności za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nie świadczy o tym, że Prezydent Miasta doręczył jej prawidłowo decyzję z dnia [...] r., pomijając już okoliczność, że fakt ten pozostaje jedynie w sferze domysłów, w aktach sprawy brak bowiem jakiegokolwiek potwierdzającego go dowodu.

Zdaniem M. S., doręczenia decyzji nie można domniemywać, opierając się na okolicznościach pośrednich. Doręczenie będące czynnością materialno-techniczną wywołuje skutek prawny z chwilą doręczenia decyzji stronie lub jej pełnomocnikowi. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt I SA 635/00 a także w wyroku z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt. II GSK 523/08. Sąd wskazał, że artykuł 109 § 1 K.p.a. stanowi, że zasadą jest komunikowanie stronie decyzji poprzez doręczenie, a wyjątkiem jest możliwość zakomunikowania stronie decyzji ustnie. Wyjątków od reguły przewidzianej w art. 109 § 1 K.p.a. nie można zaś w drodze wykładni poszerzać. Zakomunikowaniem stronie decyzji administracyjnej nie jest nadanie tylko decyzji w polskiej placówce pocztowej. Zakomunikowanie stronie w trybie prawnym oświadczenia woli organu administracji publicznej jest warunkiem bytu prawnego decyzji administracyjnej. Brak uzewnętrznienia decyzji administracyjnej powoduje, że nie może ona wywołać skutku prawnego.

W orzeczeniu z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OZ 599/11 NSA wyraził stanowisko, że skutki materialne i procesowe decyzji (orzeczenia) są wywoływane przez fakt jej doręczenia za pokwitowaniem, a nie zapoznania się przez adresata z treścią orzeczenia. Przepisy K.p.a. w sposób wyraźny posługują się tylko terminem "doręczenie", nie przypisują zaś żadnych skutków normatywnych faktowi zapoznania się z treścią pisma.

Zdaniem skarżącej, chybiony jest także i ten argument Samorządowego Kolegium Odwoławczego , że zaszły przesłanki do zastosowania art. 134 K.p.a. bowiem odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu a strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu z jednoczesnym uprawdopodobnieniem, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Skoro decyzja nie została doręczona skarżącej, to nie weszła do obrotu prawnego. Tym samym skarżąca nie mogła się od niej wcześniej odwołać.

Decyzja niedoręczona stronie, a znajdująca się w aktach organu, jest tylko projektem decyzji. To dopiero doręczenie decyzji stronie (czynność materialno-techniczna) wywołuje skutek prawny z tą chwilą. Od tej daty decyzja wchodzi do obrotu prawnego (por. wyrok WSA z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1001/05).

Decyzja administracyjna, jako kwalifikowany akt administracyjny, jest uzewnętrznieniem oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej. Formę zaś uzewnętrzniania oświadczenia woli organu przez zakomunikowanie jej stronie regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a przede wszystkim przepis art. 109 K.p.a. Z przepisu tego wynika, że decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (§ 1), a w przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 (który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), decyzja może być stronom ogłoszona ustnie (§ 2). Tak sformułowany przepis oznacza, że wyłączną formą zakomunikowania stronie oświadczenia woli organu jest doręczenie decyzji administracyjnej za wyjątkiem spraw, w których wydana decyzja może być ogłoszona ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie, zaś treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Doręczenie decyzji następuje w formie prawnej przewidzianej w art. 39-48 K.p.a. i zachowanie tej formy ma znaczenie prawne dla skutków materialnych i procesowych.

Doręczenia decyzji nie można domniemywać opierając się na okolicznościach pośrednich jakimi są, między innymi doręczenie decyzji współmałżonkowi czy też podpisanie z nim wspólnie odwołania od decyzji (tak wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r. I SA 635/00, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r. II GSK 523/08 Lex 525982, wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r. H GSK 1011/08 Lex 516043).

Powyższe okoliczności – zdaniem skarżącej – świadczą, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie tylko nie wyjaśniło całokształtu okoliczności w niniejszej sprawie ale również nieprawidłowo oceniło zebrany materiał dowodowy czym naruszyło zasady ogólne K.p.a. tj. art. 7, 8 i 9 i 11 K.p.a. oraz reguły postępowania dowodowego - art. 77 § 1 i 80 K.p.a.

W kontekście powyższego w pełni uzasadniony jest zarzut przekroczenia przez organ wydający zaskarżone postanowienie granic swobodnej oceny dowodów, z uwagi na to, że ocenę dokonaną w rzeczonym postanowieniu należy uznać za dowolną, a nie swobodną.

Organ obowiązany jest rozpatrzyć wszystkie dowody, w ich wzajemnej łączności, nie zaś każdy dowód z osobna. W wyniku takiego rozpatrzenia organ może dać wiarę na przykład zeznaniu tylko jednego świadka, nie zaś zeznaniu pięciu pozostałych świadków, byleby tylko uzasadnił to przekonywająco w uzasadnieniu decyzji. Art. 107 § 3 K.p.a. wprowadzony w 1980 r. - nakłada na organ administracji taki sam obowiązek wytłumaczenia się ze swego rozstrzygnięcia, jaki ciąży na sądzie cywilnym (art. 328 § 2 K.p.c).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie tylko nie wyjaśniło dlaczego uznaje oświadczenie skarżącej, że nie doręczono jej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r. przed 20 sierpnia 2013 r. za niewiarygodne ale również wybiórczo i tendencyjnie potraktowało zgromadzony materiał dowodowy nie przyjmując przy tym, że wszelkie wątpliwości co do skutecznego doręczenia ww. decyzji przed 20 sierpnia 2013 r. powinny działać na korzyść strony. Tym samym organ pozbawił skarżącą możliwości skontrolowania przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r.

Skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie nie zawiera również w ogóle uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Organ nie odniósł się w uzasadnieniu do całokształtu materiału dowodowego, nie wyjaśnił skarżącej dlaczego odmówił wiarygodności jej oświadczeniu, nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że skarżąca otrzymała decyzję Prezydenta Miasta przed 20 sierpnia 2013 r. Ponadto postanowienie nie zawiera żadnej analizy prawnej przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Powołując się na doktrynę i judykaturę, skarżąca wskazała, że uzasadnienie jest integralną częścią orzeczenia organu administracji. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Równocześnie uzasadnienie powinno stwarzać możliwość organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego rozstrzygnięcia administracyjne oraz motywów rozstrzygnięcia. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanej mu swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że decyzja organu I instancji z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zawiera w swej treści pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych w tym również o terminie wniesienia odwołania. Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby decyzja została doręczona wyłącznie J. S. Pokwitowania odbioru przedmiotowej decyzji nie dokonał ani J. S. ani M. S. Odbiór decyzji pokwitowała bowiem W. M. (kierownik), przy czym okoliczność ta jest w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oczywiście bezsporna. Zdaniem organu odwoławczego, trudno uznać za wiarygodne oświadczenie M. S., że wcześniej – tj. przed złożeniem wniosku o doręczenie decyzji – które nastąpiło w dniu 20 sierpnia 2013 r., nie miała sposobności zapoznać się z decyzją, bowiem jej nie otrzymała. W aktach sprawy znajduje się bowiem między innymi dokument w postaci wypełnionego formularza zatytułowanego "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej", gdzie w części dotyczącej określenia wnioskodawcy znajduje się odcisk pieczątki E. , a w miejscu przeznaczonym na podpis wnioskodawcy znajduje się czytelny podpis M. S. We wspomnianym wniosku, M. S. zwróciła się o udostępnienie informacji w zakresie "decyzji przekształcenia z wieczystego na własność na nieruchomości położonej przy al. [...] ". Przedmiotowe pismo zostało zarejestrowane w dniu 26 listopada 2008 r., czego dowodem jest załączona do akt sprawy tzw. metryka obiegu dokumentów.

W ocenie organu odwoławczego, skarżąca najpóźniej w październiku 2006 r. posiadała wiedzę tak co do istnienia w obrocie prawnym wskazanej wyżej decyzji, jak też miała wiedzę odnośnie treści decyzji. W przeciwnym razie, wspólnicy spółki cywilnej nie zawarliby umowy (wraz z aneksem) o przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz innego podmiotu.

W odpowiedzi na skargę złożonej w dniu 25 września 2014 r., uczestnik J. S. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od M. S. na rzecz J. S. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uczestnik podniósł, że twierdzenie M. S. jakoby przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta została jej doręczona dopiero [...] r. jest całkowicie nieprawdziwe i przedstawione wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. J. S. przedłożył kopię wniosku z dnia 23.01.2009 r. o wpis w księdze wieczystej nieruchomości położonej przy al.[...] , prawa własności na rzecz E. oraz przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, do którego to wniosku była dołączona przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, co wynika nie tylko z załączników wskazanych we wniosku ale także z treści postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26.02.2009 r.

Uczestnik zaznaczył, że wspomniany wniosek został złożony w imieniu spółki E. gdzie większościowym wspólnikiem oraz jedynym członkiem zarządu uprawnionym do samodzielnej reprezentacji jest M. S.

Zdaniem uczestnika, nieprawdziwe jest również twierdzenie skarżącej, jakoby osoba odbierająca korespondencję adresowaną do skarżącej w dniu 27.05.2003 r., nie była do tego upoważniona. Na dowód J. S. przedłożył uzyskaną z Poczty Polskiej S.A., potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pełnomocnictwa pocztowego, którego oryginał znajduje się w aktach Poczty Polskiej S.A. Z treści tego pełnomocnictwa udzielonego przez wspólników spółki A. wynika, że J. S. oraz M. S. dnia 26.05.1998 r,. aż do odwołania udzielili W. G. M. pełnego pełnomocnictwa pocztowego, w tym w szczególności do odbioru poleconych przesyłek listowych. Pełnomocnictwo zostało własnoręcznie podpisane przez skarżącą oraz J. S. w Urzędzie Pocztowym nr [...] w S. przy al. [...] co zostało potwierdzone na stronie 2 własnoręcznie przez pracownika pocztowego.

W piśmie z dnia 8 października 2014 r., skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko, wskazując, że przedstawiony przez uczestnika wniosek o wpis w księdze wieczystej został złożony w imieniu E. nie zaś w imieniu M. S. przy czym podpisany został nie przez skarżącą lecz pełnomocnika spółki z o.o.

Skarżąca zakwestionowała wiarygodność pełnomocnictwa pocztowego, zaznaczając, że M. S. i W. M. zostały wpisane odmiennym charakterem pisma a przy tym dopisane po dacie sporządzenia pełnomocnictwa pocztowego. Na pełnomocnictwie widnieje bowiem jako adres skarżącej al. [...] w S. pomimo, że była wówczas zameldowana przy ul. [...]

Na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na złożenie zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na sfałszowaniu podpisu M. S. na pełnomocnictwie pocztowym, którego kopię złożył pełnomocnik uczestnika do akt niniejszej sprawy. Pełnomocnik uczestnika wniósł o oddalenie powyższego wniosku ponieważ w jego ocenie okoliczność, która miałaby być przedmiotem postępowania karnego nie ma wpływu na postępowanie toczące się w niniejszej sprawie. Dodatkowo wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do odpowiedzi uczestnika na skargę.

Postanowieniami z dnia 26 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania jak również oddalił wniosek pełnomocnika uczestnika o dopuszczenie dowodu z dokumentów przez niego zawnioskowanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2014 r., o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r., wydane na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Na wstępie należy podnieść, że skuteczność odwołania uzależniona jest od jego złożenia w ustawowym terminie, zatem obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie tej kwestii. Powyższe stanowi przesłankę warunkującą skuteczność odwołania i rozpoznanie merytoryczne sprawy.

Zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Mając na uwadze treść powyższego przepisu należy wskazać, że przy ocenie zachowania terminu do wniesienia odwołania istotne znaczenie ma ustalenie dwóch okoliczności: po pierwsze - daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji, a po drugie - daty wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie pierwsza z wymienionych okoliczności budzi istotne wątpliwości bowiem organ nie poczynił niezbędnych w tym zakresie ustaleń, co czyni zaskarżone postanowienie co najmniej przedwczesnym.

Wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 maja 2003 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za bezsporne, że doręczenie wspomnianej decyzji zostało dokonane do rąk W. M. – kierownika, jednakże nie sposób z treści uzasadnienia tego postanowienia wywnioskować czy zdaniem organu – w ten sposób - zostało ono dokonane skuteczne wobec M.S. Z jednej strony organ wskazał bowiem, że z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, że decyzja została doręczona wyłącznie J. S., jednak z drugiej strony zaznaczył, że skarżąca "najpóźniej w październiku 2006 r. posiadała wiedzę tak co do istnienia w obrocie prawnym wskazanej wyżej decyzji, jak też miała wiedzę odnośnie treści decyzji". W przeciwnym razie, wspólnicy spółki cywilnej nie zawarliby umowy (wraz z aneksem) o przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz innego podmiotu. Powyższe stwierdzenie wskazuje zdaniem Sądu na to, że Kolegium nie wykluczyło możliwości uzyskania przez skarżącą wiedzy co do treści przedmiotowej decyzji w znacznie późniejszej dacie niż data doręczenia decyzji wynikająca z potwierdzenia odbioru korespondencji.

Organ nie prowadził przy tym jakiegokolwiek postępowania zmierzającego do ustalenia, kim była osoba, która odebrała korespondencję skierowaną do M. S. a w szczególności czy była to osoba uprawniona, (a jeśli tak to na jakiej podstawie), do odbioru wspomnianej korespondencji.

Należy przy tym zaznaczyć, że nie ma słuszności skarżąca, dowodząc, że doręczenie decyzji mogło nastąpić jedynie w oparciu o przepisy art. 42, 43 czy 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z wymienionymi przepisami, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3).

W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (art. 44 § 1).

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4).

Skarżąca powołując się na wymienione wyżej przepisy podkreśliła, że doręczenie jej decyzji z 26 maja 2003 r. nie nastąpiło w żaden z wymienionych w tych przepisach sposobów Uwadze skarżącej uszło jednak, że możliwe jest także doręczenie korespondencji osobie posiadającej "pełnomocnictwo pocztowe", o jakim mowa w § 60 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym.

Uczestnik J. S. powołał się w niniejszej sprawie na pełnomocnictwo pocztowe, które miało zostać udzielone W. M. przez niego i przez skarżącą

w dniu 26.05.1998 r. aż do odwołania. Udzielenie takiego pełnomocnictwa było możliwe w oparciu o przepis § 60, obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym (Dz. U. z 1996 r., nr 40, poz. 173). Zgodnie z cytowanym przepisem, adresat mógł udzielić do odbioru przesyłek i przekazów pocztowych, niezależnie od pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych, odrębnego pełnomocnictwa, zwanego dalej "pełnomocnictwem pocztowym". Analogiczne uregulowanie zawierało, obowiązujące od dnia 23.01.2004 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r., nr 5, poz. 34), w § 18, zgodnie z którym operator doręcza przesyłki lub przekazy pocztowe osobie upoważnionej przez adresata na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego dalej "pełnomocnictwem pocztowym" (ust. 1). Pełnomocnictwa pocztowego adresat udziela, składając pisemne oświadczenie woli w obecności upoważnionego pracownika operatora w placówce oddawczej operatora lub, w przypadku gdy adresat nie jest w stanie poruszać się samodzielnie, w miejscu jego pobytu, okazując jeden z dokumentów, o których mowa w § 36 (ust. 2). Powyższe rozporządzenie zostało uchylone przez art. 190 ust. 1 i 191 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, która obowiązuje obecnie. Także przepisy tej ustawy zawierają w art. 38 regulacje dotyczące pełnomocnictwa pocztowego. Zgodnie z tym przepisem, operator pocztowy może przyjąć od adresata pisemne oświadczenie o udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek łub przekazów pocztowych, zwanego dalej "pełnomocnictwem pocztowym" (ust. 1). Pełnomocnictwo pocztowe obejmuje:

1) imię i nazwisko oraz rodzaj, serię i numer dokumentu ze zdjęciem potwierdzającego tożsamość osoby udzielającej pełnomocnictwa;

2) zakres pełnomocnictwa;

3) imię i nazwisko oraz rodzaj, serię i numer dokumentu ze zdjęciem potwierdzającego tożsamość pełnomocnika (ust. 2).

Pełnomocnictwa pocztowego adresat udziela w obecności pracownika operatora pocztowego w placówce pocztowej tego operatora lub, w przypadku gdy adresat nie jest w stanie poruszać się samodzielnie, w miejscu jego pobytu, okazując dokument potwierdzający tożsamość (ust. 3).

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt II OSK 1474/08), zgodnie z którym "pełnomocnictwo pocztowe", o którym mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych jest odmiennym typem pełnomocnictwa od tych, o których mowa jest w art. 40 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W omawianej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że osoba która w dniu 16 kwietnia 2006 r. odebrała przesyłkę adresowaną do skarżących, działała jako pełnomocnik skarżącej w oparciu o przepis art. 40 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wymieniona działała bowiem na podstawie "pełnomocnictwa pocztowego", o którym mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych. Jest to odmienny typ pełnomocnictwa od tych, o których mowa jest w art. 40 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie jest istotne w tym przypadku, kto ze skarżących udzielił wspomnianej osobie tego pełnomocnictwa.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy przyjąć, że mogłaby w tym wypadku zachodzić analogiczna sytuacja jednakże tylko wtedy gdyby ustalono jednoznacznie, że W. M. skutecznie udzielono pełnomocnictwa pocztowego o jakim była mowa powyżej. Organ okoliczności tej nie zbadał jednak, a wobec argumentacji podnoszonej na rozprawie w dniu 26.11.2014 r., ewentualne dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wspomnianego pełnomocnictwa w oparciu o przepis art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł bowiem o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na złożenie zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na sfałszowaniu podpisu M. S. na pełnomocnictwie pocztowym, którego kopię złożył pełnomocnik uczestnika do akt niniejszej sprawy. W tej sytuacji postanowieniami z dnia 26 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania jak również oddalił wniosek pełnomocnika uczestnika o dopuszczenie dowodu z dokumentów przez niego zawnioskowanych. Należy wskazać, że ewentualne zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłoby w tym wypadku nieuzasadnione. Zgodnie z cytowanym przepisem sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Gdyby w niniejszej sprawie, organ w jednoznaczny sposób ustalił, że doręczenie decyzji z dnia 25 maja 2003 r. nastąpiło do rąk W. M., na podstawie udzielonego jej (m.in. przez skarżącą) pełnomocnictwa pocztowego, wówczas wynik wspomnianego wyżej postępowania prowadzonego przez Prokuraturę mógłby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Jak już zaznaczono, organ takich ustaleń nie poczynił, wobec czego nie sposób stwierdzić w jakim trybie – zdaniem organu – nastąpiło doręczenie decyzji z [...] r. M. S. (ani czy było to doręczenie skuteczne).

W tej sytuacji, należy zgodzić się ze skarżącą, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło całokształtu okoliczności w niniejszej sprawie czym naruszyło przepisy art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (pkt 1 sentencji wyroku).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do ponownego przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia czy decyzja z dnia 26 maja 2003 r. została skutecznie doręczona M.S., a w szczególności w jakim trybie zostało dokonane doręczenie (czy było to doręczenie na podstawie art. 42 – 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, czy doręczenie dokonane osobie, której udzielono pełnomocnictwa pocztowego, ewentualnie innego pełnomocnictwa – np. z art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), a także w jakiej dacie nastąpiło to doręczenie. W zależności od ustaleń, niezbędnym może okazać się rozważenie zasadności wniosków składanych przez pełnomocników skarżącej i uczestnika na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. (w tym także wniosku o zawieszenie postępowania).

Mając powyższe na względzie, Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt I sentencji wyroku, uchylił zaskarżone postanowienie. W przedmiocie kosztów postępowania, Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.