Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 45/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 24 par. 1 pkt 7, art. 25
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 roku sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalno – gospodarczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], nr [...], a także postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz strony skarżącej Starosty [...] kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Starosty [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] Nr [...], którą umorzono postępowanie wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalno - gospodarczego na działkach nr ewid. 256/5 i 256/7 położonych w miejscowości O. nr [...], gm. Ł..

Jak wynika z akt administracyjnych, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], wyłączył od załatwienia sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i wyznaczył do jej rozpatrzenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zakreślając, iż sprawa dotyczy stanu technicznego budynku mieszkalno – gospodarczego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu 6 lutego 2014 r. przeprowadził oględziny budynku, następnie, w dniu [...] wydał postanowienie, którym nałożył na Powiat [...] obowiązek przedłożenia, sporządzonych przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, następujących dokumentów dotyczących spornego budynku mieszkalno-gospodarczego: ekspertyzy technicznej na temat stanu technicznego w/w budynku wraz z wnioskami określającymi sposób doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami i Polskimi Normami, jednoznaczne określenie czy przedmiotowy budynek lub jego część powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia i czy nadaje się do użytkowania jako mieszkalno-gospodarczy, z jednoczesnym wskazaniem, że opracowanie to należy przedłożyć w terminie do dnia 30 czerwca 2014 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ podkreślił, iż nie ulega wątpliwości, że stan techniczny spornego budynku budzi zastrzeżenia, niemniej jednak konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności czy budynek powstał legalnie i czy zmieniono samowolnie sposób użytkowania, nieuprawnione jest bowiem prowadzenie postępowania w przedmiocie stanu technicznego obiektu, który został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] Nr [...] umorzył postępowanie wszczęte w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku. Organ stwierdził, iż skoro postanowieniem z dnia [...] wyłączono Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. od załatwienia sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku i wyznaczono Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do załatwienia sprawy dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego budynku. To Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu i zakresu postępowania wyznaczonego powyższym postanowieniem. W tej sytuacji zasadne jest umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym stanu technicznego jako bezprzedmiotowego, jednocześnie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie legalności obiektu.

W odwołaniu Starosta [...] zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 66 i art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu strona podkreśliła, iż mimo istniejącego zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie stanu technicznego budynku, zgodnie z art. 66 i art. 68 ustawy. Powstaje zatem wątpliwość czy postępowanie w sprawie legalności budowy ma pierwszeństwo, skoro istotą sprawy jest zły stan techniczny obiektu.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. został wyłączony od załatwienia sprawy dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalno - gospodarczego i wyznaczony został Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S.- do załatwienia sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalno - gospodarczego. Zdaniem organu II instancji przywołanym postanowieniem wyłączono Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. od załatwienia ściśle określonej sprawy, co oznacza, że nie przestaje on być właściwy do załatwiania spraw należących do jego kompetencji, ale że nie może załatwić określonej, konkretnie oznaczonej sprawy. W sytuacji, kiedy ma miejsce wyłączenie organu, w jego miejsce musi zostać wyznaczony inny organ, który sprawę załatwi. Jednak wyjątkowe przyznanie kompetencji temu innemu organowi, działającemu w zastępstwie właściwego, następuje do konkretnej sprawy, w określonym jej stadium. Organ wyznaczony jako właściwy może zatem załatwić sprawę tylko w takim zakresie do jakiego został wskazany. Wykroczenie poza ramy zakreślone wyznaczeniem do załatwienia sprawy, dokonanym na podstawie art. 26 § 2 k.p.a., powoduje, że organ wyznaczony działa poza właściwością mu przyznaną.

Organ stwierdził, iż wprawdzie w niniejszej sprawie zostało wszczęte postępowanie w sprawie stanu technicznego opisanego budynku jednakże z zebranego materiału dowodowego wynika, że ww. obiekt został wybudowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei przepisy działu VI ustawy Prawo budowlane dotyczące stanu technicznego obiektów budowlanych mają zastosowanie tylko do budynków wybudowanych legalnie. Nieuprawnione jest prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stanu technicznego obiektu, który został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. W odniesieniu do takiego obiektu prowadzi się bowiem postępowanie legalizacyjne.

Organ zgodził się z oceną, iż stan techniczny spornego budynku budzi zastrzeżenia, niemniej jednak wobec danych zawartych w aktach sprawy konieczne jest, przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, które to postępowanie winien prowadzić Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. został wyznaczony do załatwienia sprawy tylko w zakresie stanu technicznego tego budynku. Dodał, iż ewentualnie wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. rozstrzygnięcia w toku prowadzonego postępowania w sprawie legalności wybudowania przedmiotowego obiektu dotknięte byłoby wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ powtórzył, iż bezspornie stan techniczny budynku jest zły, jednakże w pierwszej kolejności należy przeprowadzić postępowanie legalizacyjne wyjaśniając przy tym czy w sprawie tej nie doszło także do samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Brak jest podstaw, aby doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami obiektu wybudowanego samowolnie miało odbywać się w dwóch postępowaniach, tj. w postępowaniu legalizacyjnym oraz w postępowaniu w przedmiocie utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym przewidzianym w art. 66 ustawy. Przepisy dotyczące utrzymania obiektów budowlanych, z uwagi na przedmiot regulacji, nie mogą bowiem stanowić alternatywy dla przepisów dotyczących legalizacji samowoli budowlanych. Przepisy dotyczące utrzymania obiektów budowlanych mają zastosowanie jedynie do takich obiektów, które zostały zbudowane i są użytkowanie zgodnie z przepisami prawa budowlanego, nie dotyczą zaś obiektów budowlanych powstałych w warunkach samowoli budowlanej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Starosta [...] zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 105 k.p.a. i wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumenty odwołania i poddała w wątpliwość na jakiej podstawie organ I i II instancji stwierdził, że dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe w myśl art. 105 § 1 k.p.a., skoro postępowanie nie zostało zakończone decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty i zagrożenie, które stwarza budynek dla osób w nim zamieszkujących do dnia dzisiejszego nie zostało wyeliminowane. Zdaniem strony przekazanie akt sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w celu kontynuowania postępowania narusza postanowienie organu II instancji z dnia [...] Strona zakwestionowała także ocenę organu, iż postępowanie w sprawie legalności budowy obiektu ma pierwszeństwo przed postępowaniem w przedmiocie stanu technicznego obiektu, gdyż istotą sprawy jest zły stan techniczny obiektu, który stanowi zagrożenie dla osób w nim zamieszkujących.

Strona wskazała nadto, iż z posiadanych dokumentów wynika, że na podstawie dekretu Polskiej Komisji Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu Reformy Rolnej w brzmieniu obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 19 stycznia 1945 r. (Dz. U.R.P. Nr 3, poz. 13) wydzielony w trybie parcelacji ośrodek majątku O. o pow. 57,80 ha został oddany Kierownictwu Szkoły w O. gm. Ł., celem zorganizowania gospodarstwa dla Liceum Ogrodniczego, wraz z zabudowaniami. Budynek najprawdopodobniej wybudowany został przed I wojną jako czworaki przy majątku ziemskim. Wojewoda [...]decyzją z dnia 27 kwietnia 2001 r. przekazał Powiatowi Ł. zabudowaną nieruchomość położoną w miejscowości O. gm. Ł., między innymi budynkiem objętym przedmiotowym postępowaniem. Budynek objęty postępowaniem został uwidoczniony na mapie sporządzonej w dniu 30 maja 1970 r. Budynek został przejęty przez Powiat [...] w złym stanie technicznym. W toku postępowania nie zostało udokumentowane, że budynek powstał w trybie samowoli budowlanej, bądź doszło do samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania. Jednakże, zdaniem strony, z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że pod rządami ustroju PRL użytkownik reprezentujący Skarb Państwa nie wybudowałby budynku w warunkach samowoli, ponieważ obowiązywało ścisłe wydatkowanie i planowanie.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż podniesione w skardze.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrola niniejszej sprawy w tak zakreślonym zakresie wykazała, iż niezbędne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego przede wszystkim postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], a za nim zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, które to rozstrzygnięcia były następstwem zaistnienia w obrocie prawnym przedmiotowego postanowienia z dnia [...]

Przypomnieć trzeba, iż przywołanym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 24 § 1 pkt 7 w związku z art. 26 § 2, art. 123 k.p.a., wyłączył Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. od załatwienia sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalno - gospodarczego na działkach nr ewid. 256/5 i 256/7 położonych w miejscowości O. [...] i wyznaczył do załatwienia tak opisanej sprawy, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.

I co istotne, jako podstawę wydanego aktu organ wskazał na art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. stosownie do którego pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Sformułowanie przywołanej normy prawnej jasno wskazuje, iż reguluje ona przypadki wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, nie zaś organu jakim bezsprzecznie jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. [...] Wojewódki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie był tym samym uprawniony do wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. od załatwienia sprawy przedmiotowego budynku.

Przesłanki wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od załatwienia sprawy zostały określone przez ustawodawcę enumeratywnie w przepisie art. 24 k.p.a., z kolei przesłanki wyłączenia organu uregulowane są odrębnie w art. 25 k.p.a. Nieuprawnione jest stosowanie przesłanek wyłączenia pracownika organu do wyłączenia organu administracji publicznej od rozpatrzenia sprawy. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1527/12 (https://cbois.nsa.gov.pl) przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej powoduje, że w postępowaniu administracyjnym ma on zawsze pozycję organu, nigdy pracownika. Niezbędne staje się odróżnienie organu od jego obsady personalnej. Wykonując zadania publiczne organ administracji publicznej działa w imieniu państwa lub wspólnoty samorządowej w celu realizacji zadań publicznych. Stąd, nie jest możliwe stosowanie do organu administracji publicznej przepisów o wyłączeniu pracownika, gdyż stoi to w sprzeczności z istotą wykonywania tych zadań. Powyższa konstatacja nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej, jednak tylko wtedy, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną, a zatem gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczy jej jako osoby fizycznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Tylko wtedy, gdy przepis prawa stanowi expressis verbis, można w drodze zastosowania instytucji wyłączenia organu administracji publicznej i instytucji wyłączenia pracownika, pozbawić oba podmioty kompetencji niezbędnych do wykonywania administracji publicznej (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, Lex nr 579940).

Oznacza to, iż w niniejszej sprawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. rozważając zasadność wyłączenia organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego mógł poszukiwać przesłanek uzasadniających takie wyłączenie, jedynie w zapisach art. 25 § 1 k.p.a. który dotyczy wyłączenia organu administracji publicznej. Zgodnie z przepisem art. 25 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:

1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3;

2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.

W orzecznictwie oraz piśmiennictwie przedmiotu ugruntował się pogląd, że pojęcie "sprawa dotycząca interesów majątkowych" osoby wymienionej w art. 25 § 1 k.p.a. jest związane z pojęciem "interesu prawnego lub obowiązku", o którym mowa w art. 28 k.p.a. Tym samym jest to sprawa rozstrzygana w drodze decyzji, dotycząca interesu prawnego lub obowiązku tej osoby, która wskutek tego jest stroną postępowania administracyjnego. Jedynie w tym zakresie, w jakim organ administracyjny będzie powołany do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, a przedmiotem postępowania będzie własność lub inne prawa majątkowe podmiotów wskazanych w pkt 1 i 2 art. 25 § 1 k.p.a., wówczas bez wątpienia sprawę należy zaliczyć do kategorii spraw dotyczących interesów majątkowych tychże osób (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1150/10 oraz z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1527/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 461/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, Wydanie 12, Wyd. C.H. Beck, str. 161 i następne.).

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi nie tylko podstawa prawna do wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. od załatwienia sprawy dotyczącej stanu technicznego przedmiotowego budynku, stosownie do art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. Co więcej nie zachodzi także podstawa do wyłączenia organu na podstawie art. 25 k.p.a. Niewątpliwie zaś każdy przypadek wyłączenia organu nie mający umocowania w przywołanych normach prawnych jest nieusprawiedliwiony i nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe niedopuszczalnym było pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż oba te rozstrzygnięcia są następstwem wadliwego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]

Z tych wszystkich względów w ocenie Sądu przedwczesnym byłoby szczegółowe odniesienie się do meritum sprawy, a więc do zarzutów skargi. Organy ponownie prowadząc wszczęte z urzędu postępowanie, obowiązane będą uwzględnić wytyczne Sądu przedstawione w niniejszym uzasadnieniu, rozważyć zgromadzony dotychczas materiał dowodowy w kontekście odpowiednich przepisów ustawy Prawa budowlanego i ewentualnie podjąć dodatkowe czynności wyjaśniające niezbędne do merytorycznego załatwienia sprawy. Wyprowadzone stanowisko organy obowiązane będą uzasadnić stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. dbając, aby wydane w sprawie rozstrzygnięcie uzasadnić z należytą starannością, tak by strona nie miała żadnych wątpliwości co do przesłanek, które zadecydowały o wydaniu takiej, a nie innej decyzji.

Na marginesie podnieść należy, iż owszem przepisy art. 66 ustawy Prawo budowlane zostały zamieszczone w rozdziale "Utrzymanie obiektów budowlanych", co z góry przesądza, że przepisy te winny być zastosowane w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nie remontowany, nie konserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu opisanego w hipotezie art. 66 ust. 1 ustawy. Nadto, niedopuszczalne w świetle art. 62 k.p.a. jest połączenie do jednego postępowania administracyjnego różnych spraw o odmiennych trybach postępowania, prowadzonych na podstawie rożnych podstaw prawnych. W szczególności postępowania naprawczego, prowadzonego na podstawie art. 50-51 ustawy, mającego na celu doprowadzenie do zgodności z prawem samowolnie wykonanych robót budowlanych, z postępowaniem z art. 66 ustawy dotyczącym utrzymania obiektów w należytym stanie technicznym i estetycznym zapewniającym bezpieczne użytkowanie stosownie postanowień art. 61 i art. 5 ust. 2 ustawy. Przepisy dotyczące utrzymania obiektów budowlanych mają zastosowanie jedynie do takich obiektów, które zostały zbudowane i są użytkowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego, nie dotyczą zaś obiektów budowlanych w warunkach samowoli budowlanej (wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1219/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 270/09; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1399/04 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak nie oznacza to, iż do czasu ustalenia czy dany obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej, czy też legalnie, organ nie może podjąć działań zmierzających do usunięcia zagrożeń określonych w art. 66 ust. 1 ustawy. Jedynym ograniczeniem jest aby uregulowanie przepisu art. 66 ustawy nie służyło do usunięcia innych niż przewidziane w nim nieprawidłowości. Nakładane na jego podstawie obowiązki mają charakter naprawczy, ale zmierzają do przywrócenia obiektu do stanu używalności, zachowania substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Nie służą zatem do doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem jeśli ta niezgodność wynika z przesłanek wymienionych w art. 50 i 51 ustawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

ms