Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 366/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4 art. 184 art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 stycznia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1298/19 w przedmiocie odrzucenia skargi D. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1298/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. H. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pismem 19 lipca 2019 r. D. H. wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku z 1 sierpnia 2018 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sprawę tę zarejestrowano pod sygn. akt III SAB/Wr 879/19.

Nadto drugim pismem datowanym na dzień 1 października 2019 r. skarżący wniósł skargę dotyczącą bezczynności Wojewody D. w sprawie rozpoznania tego samego wniosku z 1 sierpnia 2018 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (sygn. akt III SAB/Wr 1298/19).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że w sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, którą to bezczynność zaskarżył już pismem z 19 lipca 2019 r. Sprawa wszczęta skargą z 19 lipca 2019 r. jest w toku (sygn. akt III SAB/Wr 879/19). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.

Zaskarżonemu postanowieniu D. H. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało odrzuceniem skargi, że skarżący złożył skargę na bezczynność w sytuacji, gdy strona wcześniej złożyła skargę na bezczynność w tym samym postępowaniu administracyjnym przez co wystąpiła przesłanka zawisłości sprawy, w sytuacji gdy odrzucona skarga dotyczy innego stany faktycznego (innej bezczynności) oraz naruszenia innego przepisu, tj. art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje bowiem wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 482/15).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że pomiędzy obu sprawami (III SAB/Wr 879/19 i III SAB/Wr 1298/19), zawisłymi przed Sądem zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa (ich stroną są: D. H. i Wojewoda D.), jak również tożsamość przedmiotowa (obie skargi mają za przedmiot ten sam wniosek z 1 sierpnia 2018 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę). Pozostawienie sprawy bez rozpoznania (art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego) prowadzi do takich samych skutków prawnych, jak niezałatwienie sprawy w terminie. W takim stanie faktycznym jak wywodzi się w zażaleniu nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy będącej w toku instancji.

Jak wyżej wskazano niedopuszczalne jest wywodzenie kolejnych środków zaskarżenia skierowanych przeciw prawomocnemu orzeczeniu lub sprawie w toku. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, że kolejna skarga w tym samym zakresie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

-----------------------

2