Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 840/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi F. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok oraz podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2000 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 5615 ( pięć tysięcy sześćset piętnaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] orzeczono wobec F. J. odpowiedzialność za zaległości spółki A S.A. z siedzibą w [...] z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1999 w kwocie 37.610,- zł, podatku VAT za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2000 roku w kwocie 135.499,- zł, odsetek za zwłokę od powyższych zaległości podatkowych na dzień 20 października 2005 r. wynoszące 191.776,- zł oraz kosztów egzekucji w kwocie 7.074,41- zł.

F. J. zaskarżył powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy pierwszej instancji, wskazując, że organ pierwszej instancji powinien ustalić czasookres, w którym F. J. pełnił funkcję członka zarządu A S.A. z siedzibą w [...], ustalić pełny skład osobowy zarządu spółki w czasie powstania wskazanych zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy wskazał nadto, że konieczne jest ustalenie, jakich czynności egzekucyjnych dokonano i czy potwierdzają one bezskuteczność egzekucji z majątku A S.A. z siedzibą w [...]. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzja wydana w oparciu o przepis art. 116 ordynacji podatkowej winna wyraźnie wskazywać w jakiej kwocie członek lub były członek zarządu ponosi odpowiedzialność za poszczególne zobowiązania podatkowe z wyszczególnieniem kwoty należności głównej oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] F. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając błędną wykładnię art. 116 Ordynacji podatkowej, albowiem wydanie decyzji restrukturyzacyjnych przesądza o zdolności przedsiębiorcy do regulowania zobowiązań, nie można zatem uznać, aby zarząd był zobligowany do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Nadto skarżący wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. nr 169, poz. 1387) o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy rozstrzygają przepisy w brzmieniu sprzed dnia jej wejścia w życie. Skoro więc zobowiązania podatkowe A S.A. obejmują okres sprzed 1 stycznia 2003 r. F. J. nie ponosi żadnej odpowiedzialności za ich powstanie, co wynika z przepisów obowiązujących w dacie zaległości podatkowych.

Wyrokiem z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 147/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił wyżej wskazane decyzje organów I i II instancji. Sąd stwierdził, że w świetle art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej zasadny jest zarzut skarżącego, że nie zachodziła potrzeba zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki A S.A. z siedzibą w [...], gdyż kondycja finansowa spółki była na tyle dobra, że właściwy organ podatkowy podjął pozytywną dla spółki decyzję w przedmiocie restrukturyzacji m.in. przedmiotowych zobowiązań podatkowych. To zaś świadczy w sposób jednoznaczny, że nie można przypisać członkowi zarządu winy w niezgłoszeniu upadłości, gdy z powodu dobrej kondycji finansowej nie zachodziły przesłanki do zgłoszenia takiego wniosku (art. 116 § 1 pkt 1 b Ordynacji podatkowej).

Nawet abstrahując od powyższego stwierdzenia o uznaniu przez sam organ podatkowy, iż kondycja finansowa spółki A była na tyle dobra, że zasadny był wniosek o restrukturyzację przedmiotowych zobowiązań podatkowych, stwierdzić należy, iż poprzez samo złożenie wniosku o restrukturyzację zobowiązań podatkowych podmiotu gospodarczego (zwłaszcza w sytuacji, gdy wniosek ten został uwzględniony), zaistniała przesłanka z art. 116 § 1 pkt 1 a Ordynacji podatkowej. Wszczęto bowiem z całą pewnością postępowanie zapobiegające upadłości, jakim jest m.in. postępowanie restrukturyzacyjne oparte na przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 z późn.zm.). Zastosowane w § 1 pkt 1 a artykułu 116 Ordynacji podatkowej określenie "postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości" nie może bowiem oznaczać tylko i wyłącznie wszczęcia postępowania układowego sensu stricte, lecz każdego postępowania, którego celem jest zapobieżenie upadłości. Gdyby ustawodawca zakładał wąską interpretację tego zapisu ująłby to wprost, a nie wskazywał na postępowanie układowe jako przykład - w nawiasie. Określenie "postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości" należy rozumieć i interpretować sensu largo i dotyczyć może ono każdego prawem unormowanego postępowania "naprawczego" w stosunku do przedsiębiorcy.

W niniejszej sprawie organy podatkowe przyjęły i pozytywnie rozpoznały wniosek przedsiębiorcy A S.A. z siedzibą w [...] o restrukturyzację należności publicznoprawnych. Z treści art. 1 ust. 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców wynika, że ustawodawca dążył do udzielenia pomocy przedsiębiorcom mającym trudności finansowe, w szczególności tym, którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Celem ww. ustawy jest niewątpliwie zapobieganie upadłości i likwidacji działalności przez udzielanie pomocy przedsiębiorcom w prowadzonej działalności gospodarczej. Wyłączone spod dobrodziejstwa ww. ustawy są podmioty w upadłości lub likwidacji. Zdaniem Sądu zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku o restrukturyzację przez organ podatkowy oznacza, że w ocenie organu podatkowego brak było podstaw do ogłoszenia upadłości A S.A. z siedzibą w [...] oraz że podmiot ten miał zdolność regulowania swych wymagalnych zobowiązań.

A S.A. nie uiściła zobowiązań z tytułu: podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r., podatku od towarów i usług za miesiące II-XII/2000r., a także z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. miesiące, w konsekwencji czego powstała zaległość podatkowa w rozumieniu art. 51 ustawy Ordynacja podatkowa.

Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził postępowanie (wszczęte postanowieniem nr [...] z dnia [...]) w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe (w podatku dochodowym od osób prawnych oraz w podatku od towarów i usług) z A S.A. na osobę trzecią.

Przed wydaniem wyroku w sprawie I SA/Gd 147/06 po ponownym przeprowadzeniu postępowania wobec treści wydanej w dniu [...] decyzji kasacyjnej Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności [...] F. J. za zaległości podatkowe A S.A. w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. w kwocie 37.610,00zł, w podatku od towarów i usług za II-XII/2000r. w kwocie 102.585,00 zł, a także z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. miesiące w kwocie 32.914,00zł wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych w kwocie 195.817,00zł oraz za koszty egzekucyjne w kwocie 7.074,41zł.

[...] F. J. - reprezentowany przez [...]- pismem z dnia 17 stycznia 2006r. wniósł środek odwoławczy, w którym wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 69, poz. 1387), do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zaległości podatkowe A S.A. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1999r., podatku od towarów i usług za miesiące od II-XII/2000r., a także z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. miesiące powstały przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustawy (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), a zatem do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - w niniejszym przypadku - należało zastosować przepisy art. 107-109, art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r.

Ze zgromadzonego w toku postępowania uzupełniającego materiału dowodowego (uchwała nr 2 Rady Nadzorczej A S.A. z dnia [...]., akt notarialny z dnia [...] - rep. A nr [...], akt notarialny z dnia [...]- rep. A nr [...], uchwała nr [...] Rady Nadzorczej A S.A. z dnia [...]., odpis pełny z rejestru handlowego H/B nr [...], odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...]) wynika, iż [...] F. J. był członkiem jednoosobowego zarządu A S.A od dnia 4 października 1999r. do dnia 2 stycznia 2001r. oraz od dnia 30 września 2002r. do dnia 1 sierpnia 2003r. (tj. w chwili powstania zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od II do XI/2000), zaś od 2 stycznia 2001r. do 30 września 2002r. (tj. w chwili powstania zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc XII/2000 oraz z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za II-XII/2000) [...] F. J. był członkiem trzyosobowego zarządu A S.A.

W niniejszej sprawie spełniona została przesłanka solidarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki akcyjnej za zaległości podatkowe A S.A., o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzjami nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] orzekł solidarną odpowiedzialność [...] B. D. oraz [...] M. S. (którzy byli obok [...] F. J. w okresie od 2 stycznia 2001r. do 30 września 2002r. członkami trzyosobowego zarządu A S.A. za zaległości A S.A. w podatku od towarów i usług za XII.2000r. oraz z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za II-XII/2000r. wraz z odsetkami za zwłokę i za koszty postępowania egzekucyjnego.

Przepisy art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej ustanawiają zasadę odpowiedzialności członków zarządu spółki akcyjnej za zaległości podatkowe tej spółki, jedynie w przypadku gdy egzekucja prowadzona do majątku zobowiązanej spółki okaże się bezskuteczna. Z akt sprawy [dowód: raport poborcy skarbowego z dnia [...], odpowiedź z LG PETRO BANK S.A nr [...] z dnia [...]., odpowiedź z Banku Handlowego w Warszawie S.A nr [...] z dnia [...] o braku środków na rachunku podatnika, wniosek organu egzekucyjnego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] o przeniesienie odpowiedzialności na osoby trzecie, pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] zawierające informacje o postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec majątku podatnika, pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] zawierające zwrot tytułu wykonawczego, notatka służbowa sporządzona przez pracownika Urzędu Skarbowego w dniu [...] na okoliczność przeglądania w Sądzie Rejonowym [...] księgi wieczystej nr [...], pismo Komornika Sądowego [...] przy Sądzie Rejonowym [...] nr[...] wynika, iż działania zmierzające do wyegzekwowania nieuiszczonych zaległości podatkowych z majątku podatnika A S.A. okazały się bezskuteczne. Ustalenie zaistnienia przewidzianej w przepisach art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki bezskuteczności egzekucji może nastąpić na podstawie każdego dowodu wykazującego, że spółka nie ma majątku, który pozwalałby na zaspokojenie jej wierzyciela.

Zgodnie z przepisami art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. z 2002 nr 155, poz. 1287 ze zm.) restrukturyzacją niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Dodatkowo zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 tej ustawy organ restrukturyzacyjny, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przedsiębiorcy, w tym w szczególności niskim poziomem bieżącej płynności finansowej, na jego wniosek może, w formie decyzji (tu: decyzja Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] o rozłożeniu na 11 rat miesięcznych opłaty restrukturyzacyjnej ustalonej w kwocie 27.933,30zł) rozłożyć na raty opłatę restrukturyzacyjną Z akt sprawy wynika, iż sytuacja finansowa A S.A. była trudna już w roku 1999r. Zgodnie z bilansem sporządzonym na dzień 31 grudnia 1999r. podatnik wykazał zobowiązania krótkoterminowe w kwocie 2.795.888,12 zł oraz zobowiązania długoterminowe w wysokości 1.505.833,13 zł (przy stracie finansowej netto na, poziomie 8.422,12zł). Natomiast ze sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2000r. wynika, iż podatnik wykazał zobowiązania krótkoterminowe w kwocie 983.747,56zł oraz zobowiązania długoterminowe w wysokości 2.936.582,53zł (przy stracie finansowej netto na poziomie 446.841,55zł).

Wbrew twierdzeniom strony zawartym w odwołaniu zobowiązania podatkowe A S.A. objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym nie wygasły na skutek umorzenia w dniu wejścia w życie decyzji Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków restrukturyzacji oraz decyzji Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] o rozłożeniu opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 27.933,30zł na 11 rat płatnych miesięcznie począwszy od 6 stycznia 2003r.do 3 listopada 2003r. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt, 1 i 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca przedstawi organowi restrukturyzacyjnemu program restrukturyzacji oraz informację zawierającą dane o jego bieżącej sytuacji finansowej oraz że przedsiębiorca wpłaci opłatę restrukturyzacyjną. Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie restrukturyzacyjne, z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę warunków restrukturyzacji. Skutkiem umorzenia tego postępowania było proporcjonalne zaliczenie – w myśl przepisów art. 21 ust. 5 ww. ustawy – kwoty wpłacanej na poczet opłaty restrukturyzacyjnej na zaległości podatkowe A S.A. z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych wraz z odsetkami za zwlokę od tych zaległości podatkowych.

Zgodnie z przepisami art. 76 § 1 oraz art. 76 b ustawy Ordynacja podatkowa nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o których mowa w art. 53 a tej ustawy, oraz bieżących zobowiązań podatkowych (powyższe stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku). Z przepisów art. 14 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców wynika natomiast, iż od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji wszczęte postępowania egzekucyjne oraz karne skarbowe podlegają zawieszeniu do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Z akt sprawy wynika, iż postępowaniem restrukturyzacyjnym objęte zostały zaległości A S.A. z tytułu podatku od towarów i usług za I-XII/2000r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. Organ podatkowy nie mógł zaliczyć nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2003r. na poczet zaległości podatkowych objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, zasadnie zatem przedmiotowa nadpłata zwrócona została podatnikowi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku [...] F. J. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości podatnika lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło z winy skarżącego oraz zastosowania niedopuszczalnej wykładni art. 116 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do byłych członków zarządu osoby prawnej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uzyskał dla spółki umorzenie znacznej części zaległości oraz rozłożenie na raty opłaty restrukturyzacyjnej, zatem w okresie jego zarządu spółka nie miała żadnych zaległości wobec fiskusa. Kolejny zarząd zaniechał zapłaty dwóch ostatnich rat opłaty restrukturyzacyjnej, jednakże zdarzenie to nie może powodować odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki.

W odpowiedzi na skargą Dyrektor Izby Skarbowej [...] wniósł o jej oddalenie.

W dniu 17 listopada 2006r. wpłynęło pismo procesowe skarżącego, w którym powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 147/06 i stwierdził, że w niniejszej sprawie należy wyrok uwzględnić w celu zapewnienia jednolitości orzecznictwa.

Pismem z dnia 12 grudnia 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej dokonał analizy przebiegu postępowań prowadzonych wobec [...] F. J. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana na podstawie uprzednio wydanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] następnie uchylonej wyrokiem w sprawie I SA/Gd 147/06, lecz jest konsekwencją odrębnie prowadzonego postępowania.

W piśmie z dnia 15 marca 2007r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy I SA/Gd 147/06 i I SA/Gd 841/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Wbrew stanowisku organów podatkowych postępowanie w niniejszej sprawie nie jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania, w którym wydana została przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzja kasacyjna z dnia [...]., następnie uchylona wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2006r. Z uzasadnienia zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] prawidłowo wynika odzwierciedlenie czynności dokonywanych w sprawie, w której postępowanie zostało wszczęte postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nie jest sporne, że postanowieniem tym wszczęto postępowanie dotyczące odpowiedzialności [...] F. J. za zobowiązania podatkowe A S.A. w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. oraz w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2000r. Wydanie zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na decyzję kasacyjną z dnia [...] nie skutkuje brakiem podstawy do zastosowania art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dokonana przez organy ocena prawna znajdująca wyraz w zaskarżonych decyzjach z dnia [...] i [...] nie odpowiada wiążącemu stanowisku prawnemu Sądu zawartemu w wyroku z dnia 24 października 2006r. W niniejszej sprawie dokonane w wyroku z dnia 26 października 2006r. sprawie I SA/Gd 147/06 wyjaśnienie istotnej treści przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej i sposobu jego stosowania w rozpoznawanej sprawie wiąże również sąd rozpoznający skargę na kolejną decyzją wydaną w sprawie, co wynika z treści art. 153 wyżej powołanego. Zasadny zatem jest zarzut skarżącego, że nie zachodziła potrzeba zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, której był członkiem zarządu, w sytuacji potwierdzenia w postępowaniu w przedmiocie restrukturyzacji m.in. przedmiotowych zobowiązań podatkowych, że kondycja finansowa uzasadnia wydanie przez organ podatkowy pozytywnej dla spółki decyzji w przedmiocie restrukturyzacji. Postępowanie prowadzone przed organem podatkowym w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego powinno zostać umorzone, gdyż wykazano, że w czasie pełnienia przez niego obowiązków prezesa zarządu nie zachodziła konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Z tych względów uznając skargę za uzasadnioną Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. wyżej powołanej orzekł jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie w punkcie II oparto na art. 152 ww. ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powołanej ustawy.