Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 959/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 115a
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem 1. uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję P. M. G. z dnia [...] marca 2010r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 959/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta G., na podstawie art. 115a ust. 1 i 5, art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm.; zwanej w skrócie "poś"), § 2 ust. 1, tabela 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu do środowiska (Dz. U. z 2007 r., Nr 120, poz. 826), § 10, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2008 r., Nr 206, poz. 1291), § 2, § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji (Dz. U. z 2008 r., Nr 215, poz. 1366) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po ponownym rozpoznaniu sprawy ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem I. przy ulicy L. w S., położonego w obrębie zakładu C. przy ulicy K. w G. określił dla spółki I. w S., położonej na terenie zakładu C. przy ulicy K. w G. dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku:

tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego:

- LAeqoD - 55 dB

- LAeqN -45dB

oraz ustalił dla spółki I. sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu w środowisku:

- raz na dwa lata z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu, zgodnie z metodyką referencyjną prowadzenia okresowych pomiarów hałasu (z wyjątkiem hałasu impulsowego) określoną w stosownym rozporządzeniu,

- układ wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku zgodnie z załącznikiem określonym w stosownym rozporządzeniu,

- wyniki przedłożyć w Urzędzie Miejskim w G., Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, każdorazowo w terminie 1 miesiąca po zakończeniu pomiarów.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent wskazał, że Inspekcja Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Delegatura w T. (dalej WIOŚ), pismem z dnia 20 listopada 2009 r. znak [....] poinformowała, iż w ramach kontroli wykonano pomiary hałasu w kierunku zabudowy mieszkaniowej powstającego podczas przeładunku towarów z chłodni przy ulicy K. należącej do spółki I. WIOŚ do pisma dołączył: protokół z kontrolnego pomiaru poziomu hałasu emitowanego do środowiska, sprawozdanie z badań nr [...], opracowanie z dnia 10 listopada 2009 r. wyników pomiarów poziomów hałasu emitowanego z terenu chłodni przy ulicy K., należącej do spółki I. w porze nocnej z 5 na 6 listopada 2009 r. Z przedłożonego opracowania wynika, że: budynek chłodni (wraz z przylegającym terenem okalającym) należy do firm I. i położony jest w obrębie zakładu C. Wjazd i wyjazd pojazdów obsługujących chłodnię odbywa się poprzez bramę położoną na terenie zakładu C. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się przy ulicy K. i stanowi ją pojedynczy budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego (blok mieszkalny). Dla rozpatrywanego terenu obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwa "[...]". Hałas powstający na terenie chłodni, w części należącej do spółki I. związany jest z załadunkiem towarów do samochodów dostawczych, z manewrowaniem tych samochodów na placu przed rampą włącznie. Rampa wyładunkowa umieszczona jest na wprost budynku mieszkaniowego przy ulicy K. Pomiędzy zakładem a budynkiem mieszkalnym brak jest zabezpieczeń akustycznych (obie działki rozgranicza ogrodzenie z siatki drucianej). Wskazano, że pomiary wykonano w porze nocnej przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej, zgodnie z obowiązującą metodyką pomiarową oraz, że w porze nocnej wystąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości emisji hałasu przy budynku mieszkalnym przy ulicy K. 11 o 10,6 dB. Podkreślono, że skarżąca spółka nie zakwestionowała prawidłowości przeprowadzonych pomiarów, stąd stały się one podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego i ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla spółki I. położonego na terenie zakładu C. przy ulicy K. w G. Prezydent stwierdził ponadto, że obowiązek przestrzegania dopuszczalnych poziomów hałasu wynika bezpośrednio z obowiązujących przepisów i nie wymaga decyzji administracyjnych. Jeżeli jednak występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, obowiązkiem organu ochrony środowiska jest wydane stosownej decyzji.

Odnosząc się natomiast do wskazówek zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z dnia [...] uchylającej wcześniejszą decyzję Prezydenta wydaną w tej samej sprawie Prezydent stwierdził, że Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w G. pismem z dnia 2 marca 2010 r. zwrócił się do Wydziału Budownictwa i Planowania Przestrzennego o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przy ulicy K. w G. i że z przedłożonego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że dla działki nr [..] obr. [...] zlokalizowanej przy ulicy K. w G., obowiązuje zapis o symbolu 28M oraz treści: § 40. Dla terenów brutto 14M, 28M, 36M ustala się przeznaczenie pod funkcje zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do rewitalizacji i przekształceń w kierunku zmniejszenia gęstości zaludnienia. Wskazał także, że pismem z dnia 2 marca 2010 r. zwrócono się do spółki I. w S. o informację, do kiedy będzie istniał na terenie chłodni przy ulicy K. w G. zerowy skład owoców i warzyw dla firmy B., dla którego wyznaczono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Pismem z dnia 19 marca 2010 r. zakład poinformował, że wynajmowanie obiektu potrwa prawdopodobnie do 30 kwietnia 2010 r. W tych okolicznościach organ uznał, że spełniony został warunek z art. 113 ust. 2 pkt 1 poś, dotyczący terenów, które zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy oraz, że na dzień ustalania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku istniał obiekt powodujący przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku więc koniecznym było orzeczenie jak w sentencji decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła o jej uchylenie i o umorzenie postępowania względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca wskazała po pierwsze, że ponowne wydanie decyzji przez Prezydenta przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na decyzję uchylającą SKO z dnia [...] uważa za przedwczesne. Po drugie stwierdziła, że konsekwentnie podnosi, iż pomiary hałasu przeprowadzone zostały w okresie wzmożonego ruchu na terenie nieruchomości, a więc nie mają charakteru reprezentatywnego i że było to przedmiotem wyjaśnień przy okazji kontroli. Wskazała, że taki wzmożony ruch ma charakter jedynie przejściowy i że jest on związany z czasowym korzystaniem z nieruchomości przez spółkę JMD, która niedługo przeniesie się do własnych magazynów w B. Podniosła także, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy znowu nie wyznaczono jej terminu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji kończącej tą sprawę. Spowodowało to, że nie mogła zaznajomić się z tymi dokumentami, które obecnie organ wskazuje jako podstawę wydania decyzji, to jest z wypisem i wyrysem z planu miejscowego. Konsekwencją tego jest, że stwierdzenie organu, iż spełniony został warunek z art. 113 ust. 2 poś jest dowolne.

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 114 i 115a ust. 1, 3 - 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm. – w skrócie " poś ".), § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) i załącznika do tego rozporządzenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako "kpa" ), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO), po rozpoznaniu odwołania spółki I. od decyzji z dnia [...] wydanej przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, działającego z upoważnienia Prezydenta G., określającej dla spółki I., położonej na terenie zakładu C. przy ul. K. w G., dopuszczalny poziom hałasu w środowisku i ustalającej sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu w środowisku, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło, że asumptem do wszczęcia postępowania były wyniki kontroli natężenia hałasu pochodzącego z przeładunku towarów z chłodni przy ul. K. w G. należącej do spółki I. z siedzibą w S. przeprowadzonej przez Inspekcję Ochrony Środowiska - Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Delegatura w T. W zasięgu oddziaływania terenu, na którym prowadzony jest załadunek towarów do samochodów dostawczych posadowiony jest bowiem budynek mieszkalny zamieszkania zbiorowego (przy ul. K.), którego mieszkańcy skarżą się na hałas powstający na terenie chłodni (głównie na placu manewrowym). Stan faktyczny sprawy, jak stwierdził organ nie był kwestionowany przez stronę. Wątpliwości skarżącej dotyczyły natomiast prowadzenia postępowania w tej sprawie pomimo zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym, a także prawidłowości przeprowadzenia pomiarów hałasu oraz niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego żaden z argumentów Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności SKO wyjaśniło, że wniesienie skargi na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego, nie wyłącza konieczności prowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie, mając na uwadze wytyczne z decyzji kasacyjnej oraz zachowanie ustawowych terminów do jej załatwienia. Żaden przepis prawa nie daje bowiem - w takim przypadku - możliwości "wstrzymania" czynności zmierzających do załatwienia sprawy i wydania decyzji. W świetle powyższych uwag działanie Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, działającego z upoważnienia Prezydenta G., polegające na wydaniu w dniu [...] decyzji o ustaleniu spółki I. z siedzibą w S. dopuszczalnych poziomów hałasu nie wzbudziło wątpliwości organu odwoławczego. Po wtóre SKO wskazało, że organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy sprawy o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod nazwą "[...]" (uchwała Rady Miejskiej Grudziądza Nr XXVII/9/01 z dnia 28 lutego 2001 r.) i na tej podstawie prawidłowo ustalił, że budynek mieszkalny położony w G. przy ul. K. należy do terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 poś, tj. terenów, które zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i wyjaśniło, że na podstawie art. 115a ust. 1 poś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu zobowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji tej organ ochrony środowiska dokonuje przyporządkowania konkretnemu zakładowi produkcyjnemu wskaźników dopuszczalnego poziomu hałasu, w zależności od rodzaju terenu, na który zakład ten oddziałuje. Organ wyjaśnił ponadto, że dopuszczalny poziom hałasu został normatywnie zróżnicowany, jak wynika to z art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a) do f) poś., ze względu na przeznaczenie terenu, to jest: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, d) na cele usługowo-mieszkaniowe oraz porę dzienną i nocną. Wskaźniki dopuszczalnych poziomów hałasu dla tak zróżnicowanych terenów, z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu i czasu odniesienia sprecyzowane zostały w akcie wykonawczym wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 113 ust.1 poś.), którym jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (zwane dalej rozporządzeniem). Oceny, czy analizowany teren należy do rodzajów terenu, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 poś dokonuje się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów (art. 114 i 115 P.o.ś.). W rozpatrywanej sprawie, zaś dla działki nr [...], obręb [...], zlokalizowanej przy ul. K. w G. obowiązuje zapis o symbolu 28M z przeznaczeniem pod funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do rewitalizacji i przekształceń w kierunku zmniejszenia gęstości zaludnienia . Na terenie tym dopuszcza się również lokalizację funkcji podstawowych usługowo-handlowych oraz oświatowych i administracyjnych w budynkach wolnostojących jak również w parterach budynków mieszkalnych (poprzez zmianę sposobu użytkowania). Oznacza to, że teren ten został objęty szczególną ochroną ustawodawcy na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a) poś. (także lit. f) tej ustawy. Dla tego rodzaju terenu istnieją następujące dopuszczalne poziomy hałasu: LAeqD - 55 dB i LAeqN - 45 dB, przy czym LAeqD oznacza przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym, zaś LAeqN to przedział czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy (załącznik do rozporządzenia, tabela 1). Przy czym organ pierwszej instancji, w swojej decyzji określił również sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu, co pozostaje w zgodzie z art. 115a ust. 4 pkt 2 i 4 poś. W świetle powyższego SKO uznało, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu, zaś odwołanie spółki I. nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności za bezzasadny uznano zarzut przeprowadzenia pomiarów w okresie wzmożonego ruchu na terenie zakładu. Pomiary poziomu hałasu emitowanego do środowiska zostały przeprowadzone, bowiem z udziałem przedstawiciela kontrolowanego podmiotu, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie miejsca, czasu oraz sposobu wykonania pomiaru. Ponadto podkreślono, że przed wydaniem niniejszej decyzji zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu (zawiadomienie wydane w oparciu o art. 10 kpa z dnia 25 maja 2010 r. doręczono spółce dnia 31 maja 2010 r.). Spółka zaś z przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała.

Na powyższą decyzję spółka I. złożyła skargę, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka przypomniała, że decyzja Prezydenta z dnia [...] wydana została wskutek odwołania od wcześniejszego rozstrzygnięcia Prezydenta, który orzekał ponownie, po kasatoryjnym uchyleniu przez SKO jego wcześniejszej decyzji. Merytoryczne więc rozstrzygnięcia przez organ I instancji i dalej przez organ odwoławczy były w ocenie skarżącej przedwczesne. Niepożądanym jest bowiem stanem, aby istniało dwutorowość postępowania, tym bardziej, że główny zarzut podniesiony w skardze od decyzji SKO można postawić decyzji z dnia [...]. Skarżąca konsekwentnie podniosła, że pomiary hałasu przeprowadzone zostały w okresie wzmożonego ruchu na terenie nieruchomości, a więc nie mają charakteru reprezentatywnego, co było przedmiotem wyjaśnień przy okazji kontroli. Skarżąca wskazała, że nie można zgodzić się z organem, iż brak sprzeciwu ze strony przedstawiciela podmiotu kontrolowanego sankcjonuje dowolność przeprowadzonych czynności pomiarowych. Spółka podtrzymała także zarzut o naruszeniu przez organ I instancji przepisu art. 10 kpa poprzez nie wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, przytaczając przy tej okazji orzeczenia sądów administracyjnych i poglądy doktryny. Spółka stwierdziła, że poprzez powyższe zaniechanie nie mogła zaznajomić się z tymi dokumentami, które obecnie wskazuje organ jako podstawę wydania decyzji, to jest z wypisem i wyrysem z planu miejscowego. W konsekwencji powyższego, stwierdzenie organu I instancji, iż spełniony został warunek, o którym mowa w art. 113 ust. 2 poś jest problematyczne, albo wręcz dowolne. Spółka podkreśliła, że błędu tego nie sannuje wyznaczenie przez organ terminu w trybie art. 10 kpa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału w toku postępowania odwoławczego. Ponadto w ocenie skarżącej nie sposób zgodzić się, że tereny określone w planie jako [....] i pełniące od lat funkcje przemysłowe, a nie zabudowy mieszkaniowej, miałyby podlegać szczególnej ochronie zgodnie z art. 113 ust. 2 poś, wskutek zapisów planu, nieuwzględniającego istniejącego, ukształtowanego stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszania prawa i ocenia czy ich skutki powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie stwierdzić należy, iż nie odpowiada ona prawu, z uwagi na naruszenie przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 i w zw. z art. 140 kpa.

Podstawą materialno - prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (cyt. na wstępie, powoływana jako "poś"). Zgodnie z przepisem art. 115a ust. 1 tej ustawy organ ochrony środowiska wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu w przypadku stwierdzenia przez ten organ, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu; przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźników hałasu LAegb lub LAegN.

Dla potrzeb niniejszej sprawy podkreślić należy, iż z powyżej zacytowanego przepisu wynika, że dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu zostaje przeprowadzony poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. W niniejszej sprawie organy administracji przeprowadziły dowód z dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej prawdopodobnie przez Inspekcje Ochrony Środowiska. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Delegatura w T. (protokołu tego nie załączono do akt administracyjnych). W tej sytuacji protokół ten mógłby być uznany za dowód przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu, gdyby nikt nie kwestionował prawidłowości prowadzonych pomiarów. Jeżeli jednak wyniki pomiarów uzyskane w ten sposób – to jest poza postępowaniem administracyjnym poprzedzającym bezpośrednio wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, zostaną z jakiś przyczyn zakwestionowane, to zdaniem Sądu, organ ochrony środowiska będzie zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko bowiem wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty (vide: K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wydanie 2, W – wa 2008, s. 282).

Podkreślić w związku z tym należy, że skarżąca spółka konsekwentnie podnosi zarzut przeprowadzenia błędnych pomiarów natężenia hałasu, co spowodowało, że nie mają one, jej zdaniem charakteru reprezentatywnego. Spółka wskazuje, że badania przeprowadzono w okresie wzmożonego ruchu na terenie nieruchomości, który jest związany z czasowym korzystaniem z nieruchomości przez JMD sp. z o.o., oraz że wyjaśnienie właśnie w tym zakresie były przez jej przedstawiciela składne w czasie kontroli. Organy administracji nie odniosły się w żaden sposób do tych twierdzeń skarżącej. Organ II instalacji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził jedynie, że pomiary poziomu hałasu emitowanego do środowiska zostały przeprowadzone z udziałem przedstawiciela kontrolowanej spółki, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie miejsca, czasu oraz sposobu wykonywania pomiaru. Nie jest to wystarczające wyjaśnienie wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia pomiaru poziomu hałasu. Pomiary te, bowiem powinny być w sensie obiektywnym prawidłowe, a nie gwarantuje tego brak zastrzeżeń ze strony przedstawiciela kontrolowanego co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pomiaru. Ponadto poza kontrolą Sądu pozostaje to czy i ewentualnie jakie uwagi były zgłaszane do protokołu kontroli, a przede wszystkim to, czy pomiary mogły być uznane za reprezentatywne, ponieważ do akt administracyjnych sprawy protokołu kontroli nie załączono. W związku z tym nie można także ocenić czy prawidłowo organy ustaliły źródło emisji hałasu, a wątpliwości co do tego powstają nie tylko w związku z twierdzeniami skarżącej spółki, ale także w związku z treścią uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, w którym stwierdzono, że: "... pismem z dnia 2 marca 2010 r. zwrócono się do spółki I. w S. o informację, do kiedy będzie istniał na terenie chłodni zerowy skład owoców i warzy dla firmy B., dla którego wyznaczono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku." Z powyższego wynika, że na terenie chłodni nadmierny hałas emitowała spółka JMD (B.), bo wyznaczono dla niej dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Wobec tego szczególnie ważne jest, aby z protokołu kontroli wynikało jednoznacznie, który z podmiotów prowadzących działalność na terenie chłodni jest odpowiedzialny za emisję hałasu w czasie przeprowadzonej kontroli. Od tego zależy prawidłowe skierowanie decyzji administracyjnej określającej dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku a mianowicie do podmiotu, który powoduje emisję nadmiernego hałasu.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy administracji rozstrzygające w niniejszej sprawie nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy, do czego są obowiązane treścią przepisu art. 7 i 77 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane zatem będą do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów, pamiętając przy tym o ogólnych zasadach przeprowadzenia dowodów wynikających z kpa. Tak więc zgodnie z treścią art. 79 § 1 i 2 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu przynajmniej na siedem dni przed terminem, a także ma prawo uczestniczyć w przeprowadzeniu dowodu i składać wyjaśnienia. Z punktu widzenia procesowego istotne jest również to, że z każdej czynności według art. 67 § 1 kpa powinien być sporządzony protokół, który zgodnie z art. 68 § 1 kpa ma być odczytany wszystkim osobom uczestniczącym w danym postępowaniu, a następnie przez nie podpisany. Niedopełnienie tych formalności może dyskredytować prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego (vide: Prawo ochrony środowiska. Komentarz – cyt. powyżej, s. 282-283).

Wobec konieczności poczynienia przez organ administracji ustaleń co do okoliczności faktycznych sprawy na nowo, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 135 ppsa, jak w pkt 1 sentencji wyroku, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ppsa, a o kosztach zgodnie z zasadą wynikającą z art. 200 ppsa.