Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1015/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30e, art. 30c ust. 2, ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. P. – I. K. Z. [...] U. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 497/10 w sprawie ze skargi E. P. – I. K. Z. [...] U. na informację Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia sprawy wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 497/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pozostawił bez rozpatrzenia skargę E. P. na rozstrzygnięcie w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

I

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Do skargi, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B., E. P. dołączyła m.in. niekompletną kserokopię pisma zawierającego informację o zaskarżonym rozstrzygnięciu (bez stron parzystych od 2-6) oraz Wniosek o dofinansowanie projektu bez załączników wymienionych na stronach 21-22.

Pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. Sąd wezwał skarżącą do nadesłania odpisu skargi oraz pełnej wersji informacji z dnia 26 maja 2010 r. pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpoznania. Wskutek nieodebrania w ustawowym terminie powyższego wezwania, pozostawiono je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2010 r. skarżąca złożyła pełną wersję pisma zawierającego informację o rozstrzygnięciu i jednocześnie poinformowała, że nie wiedziała o wezwaniach Sądu, ponieważ przebywała na urlopie.

Sąd zbadał warunki formalne dopuszczalności skargi i stwierdził, że wystąpiła przesłanka do pozostawienia skargi E. P. bez rozpatrzenia stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej jako: u.z.p.p.r.), ze względu na jej niekompletność. Pojęcie skargi kompletnej zostało zdefiniowane w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., stąd skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. W ocenie Sądu brak załączników, stanowiących integralną część wniosku o dofinansowanie, uniemożliwiał odniesienie się do wszystkich postawionych w skardze zarzutów, tym bardziej, że skarżąca sama w skardze powołała się na załącznik nr 12 "Dokumenty potwierdzające sytuację finansową beneficjenta".

Sąd podał, że w świetle u.z.p.p.r. to skarżący zobligowany został do dostarczenia do sądu skargi wraz z kompletną dokumentacją, które umożliwią Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym trzydziestodniowym terminie, bez potrzeby uzupełniania tego materiału. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r., przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, należy stosować bez potrzeby uzupełniania braków pisma zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy wobec określonych wyżej braków dokumentacji Sąd orzekł na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. i pozostawił skargę bez rozpatrzenia.

II

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia E. P. wniosła o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 1.200 zł. W skardze kasacyjnej zarzuciła:

I w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi poprzez naruszenie:

1. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę w przypadku nieuzupełnienia w określonym terminie braków formalnych skargi,

2. art. 62 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów.

II w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.:

1. art. 1, art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 w zw. z art. 8 k.p.a. wobec analizy stanu faktycznego, która nie jest zgodna z rzeczywistością.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że na gruncie u.z.p.p.r. nie zostało wyłączone zastosowanie przepisów art. 62 oraz art. 58 § 1 ust. 3 p.p.s.a., co wynika z treści art. 30e u.z.p.p.r., w związku z czym obowiązek przedstawienia sądowi akt sprawy spoczywa tak na skarżącej, jak i na sądzie. W związku z powyższym skarżąca podniosła, że wezwanie do uzupełnienia skargi nie zostało skutecznie doręczone, zaś Sąd nie dołożył wystarczających starań, by zebrać kompletną dokumentację w sprawie.

Uzasadniając zarzucane naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do dołączenia do skargi wszystkich związanych z wnioskiem o dofinansowanie załączników, E. P. wskazała, że w treści art. 30c pkt 2 u.z.p.p.r. ustawodawca użył terminu "wniosek", a nie "wniosek wraz z załącznikami", zaś argument WSA, iż załączniki stanowią integralną część wniosku o dofinansowanie, skarżąca uznała za chybiony. Nadto podniosła, że niezłożony załącznik nr 12 na etapie postępowania sądowego nie był potrzebny i nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

E. P. zarzuciła również, że WSA w B. nie dołożył należytych starań, aby rozpatrzyć jej sprawę. Kontrola ta była zaś konieczna ze względu na niską w ocenie skarżącej jakość procesu oceny.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Z uwagi na charakter sprawy, rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy uwagami odnoszącymi się do trybu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach regulowanych u.z.p.p.r.

Omawiana ustawa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawach dotyczących skarg wnoszonych na podstawie art. 30c u.z.p.p.r. w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a. Art. 30e u.z.p.p.r. stanowi, że przepisy p.p.s.a. stosuje się tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie i odpowiednio, czyli w sposób właściwy, uwzględniający odrębności postępowania wynikające z ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane, zaś ocena zakresu "odpowiedniego" stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Odpowiednie zastosowanie przepisów z jednej regulacji prawnej w innej regulacji w żadnym wypadku nie może niweczyć rozwiązań przyjętych w regulacji, w której te przepisy mają być stosowane.

Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepisy p.p.s.a. mają bowiem zastosowanie tylko w zakresie nieuregulowanym w u.z.p.p.r. i tylko wówczas, gdy nie niweczą rozwiązań tam przyjętych. Zatem wszędzie tam, gdzie ustawodawca wprowadził w u.z.p.p.r. szczególne regulacje procesowe, przepisy p.p.s.a. regulujące tę samą problematykę nie mają w ogóle zastosowania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce, gdy chodzi o możliwości uzupełnienia dokumentacji sprawy i kompletowania akt. Z uwagi na niezbędną szybkość postępowania sądowego, którą to szybkość wymuszają terminy przewidziane w u.z.p.p.r., braki dokumentacji wymienionej w tej ustawie dyskwalifikują skargę i nakładają na sąd obowiązek pozostawienia jej bez rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe należy uznać za nieusprawiedliwione zarzuty z punktu I p.1 i p.2 petitum skargi kasacyjnej. Przepisy, których naruszenie zarzuca kasatorka nie mają bowiem zastosowania do sytuacji, która zaistniała w sprawie niniejszej, a sytuacja ta jest uregulowana w sposób szczególny cytowanymi wyżej przepisami u.z.p.p.r.

Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.

Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. dotyczący "skargi niekompletnej" należy odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi zgodnie z wymogami z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1057/09, dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Braki w zakresie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. nie mogą być uzupełniane na wezwanie sądu jako braki formalne pisma procesowego w trybie p.p.s.a., a ich wystąpienie wywołuje skutki z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Wynikający z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy ma na celu szybkie rozstrzygnięcie sporu powstałego w związku z rozdziałem środków finansowych w ramach programów operacyjnych oraz umożliwienie sądowi oceny legalności działań właściwych instytucji w toku oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę. Przewidziany w tym przepisie obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmuje także wniosek o dofinansowanie, który jak prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, powinien być złożony z załącznikami, których treść była przedmiotem negatywnie zakończonej procedury odwoławczej.

Z powyższego wynika, że jeżeli skarżąca złożyła w postępowaniu administracyjnym wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru wraz z załącznikami, a do skargi załączyła wniosek bez załączników, Sąd pierwszej instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że skarga była niekompletna, co musiało skutkować pozostawieniem jej bez rozpatrzenia.

Wskazać należy także, że do kompletnej dokumentacji zgodnie z art. 30c ust. 2 należy "informacja o rozstrzygnięciu o wniesionych środkach odwoławczych" (z art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.), a dostarczenie tej informacji bez połowy stron, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, z całą pewnością nie stanowi wykonania tego obowiązku, ciążącego na skarżącej. Już dostarczenie niekompletnej informacji o wyniku procedury odwoławczej stanowiło wystarczającą przyczynę pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, bez konieczności wzywania do uzupełnienia braków formalnych, bowiem brak tego dokumentu wywiera skutek szczególny z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. i nie może być uzupełniony na wezwanie sądu.

W związku z powyższymi wywodami za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i art. 62 pkt 1 p.p.s.a., które nie mają zastosowania w okolicznościach sprawy niniejszej wobec pełnego i odrębnego ich uregulowania w u.z.p.p.r.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnej oceny wniosku, wskazać należy, że merytoryczna kontrola oceny dokonanej przez organy nie była przez Sąd I instancji przeprowadzona, bowiem załączając do skargi niekompletną dokumentację skarżąca uniemożliwiła merytoryczną kontrolę prawidłowości oceny wniosku, zatem zarzuty kasacyjne dotyczące tej oceny są nieusprawiedliwione.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.