Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 592/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Kraków, dnia 13 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 maja 2018 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. J. (dalej skarżący) wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność tego organu z dnia 22 maja 2018 r.

W związku z tym, że skarga stanowiła dokument elektroniczny, zawierający podpis elektroniczny, Sąd wezwał skarżącego pismem z dnia 8 czerwca 2018 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 czerwca 2018 r., do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez jej podpisanie.

Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 15 czerwca 2018 r.

Skarżący nie zrealizował wezwania Sądu.

Jedynie w dniu 26 czerwca 2018 r., czyli po terminie do uzupełnienia braku formalnego, przesłał do Sądu dwa pisma z dnia 18 czerwca 2018 r., w których treści w szczególności kwestionuje zasadność wzywania go do uzupełnienia braku formalnego skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wyjaśnił, że pismo z dnia 22 maja 2018 r. stanowiło odpowiedź na skargę złożoną w trybie art. 227 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga K. J. podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści przepisu art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie – P.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., a które w przedmiotowej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiający indywidualną identyfikacje osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu ( por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 204-205). Z tej definicji wynika, że podpis musi być własnoręczny. Zatem nie może to być podpis elektroniczny. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zatem musi być podpisana i to ręcznie jak inne pisma strony w postępowaniu sądowym.

W obecnym stanie prawnym brak jest regulacji w Postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczających możliwość składania podpisu elektronicznego pod pismami procesowymi.

Potwierdza to także uchwała z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, (ONSAiWSA z 2014/5/70) Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów, która wyjaśniła, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 P.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), o czym orzeczono w sentencji postanowienia.