Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1811/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1  i 2, art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. F. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołanai oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Za podstawę prawną swojego działania wskazał art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej kpa).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w wyniku próby przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy R. F. (dalej skarżący, strona) decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.000 zł w związku z popełnieniem przez niego naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] marca 2016 r. w sposób przewidziany w art. 44 kpa. Termin do wniesienia dowołania upłynął zatem w środę [...] kwietnia 2016 r.

W dniu [...] czerwca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji wraz z odwołaniem. W uzasadnieniu, strona wskazała, że nie została poinformowana o fakcie awizowania przesyłki zawierającej decyzję, w związku z czym nie ponosi winy za uchybienie terminu. Ponadto skarżący podniósł, że adres prowadzenia działalności, to adres jego siostry która zobowiązała się do informowania go o przesyłkach do niego kierowanych. Jednak na skutek pogorszenia się stosunków rodzinnych, nie został poinformowany o awizowaniu przedmiotowej decyzji.

GITD wskazanym na wstępie postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uprawniające organ do przywrócenia terminu. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1209/13 GITD wskazał, że przy ocenie braku winy organ powinien przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a zatem przeszkoda miała charakter przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia.

Następnie GITD zauważył, że korespondencję do skarżącego kierował na adres wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG), który jest tożsamy z adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Ten sam adres widniał w CEIDG w momencie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Oznacza to, w ocenie organu odwoławczego, że strona nie dochowała staranności jakiej należało oczekiwać od strony należycie dbającej o swoje interesy i nie wskazała adresu do doręczeń zgodnego z faktycznym miejscem zamieszkania. Powyższe stanowi przesłankę negatywną do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Skarżący, z zachowaniem trybu i terminu, złożył na postanowienie GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o umorzenie nałożonej kary pieniężnej z uwagi na jego trudną sytuację materialną.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej ppsa), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając założoną przez Romana Falińskiego skargę, Sąd uznał ją za niezasadną. Kontrolując legalności postanowienia GITD, odmawiającego skarżącemu wnioskowanego przez niego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Sąd stwierdził bowiem, że nie narusza ono prawa.

W sprawie bezspornym jest, że decyzja GITD, nakładająca na skarżącego karę pieniężną, została mu skutecznie doręczona w dniu [...] marca 2016 r. na adres wskazany przez stronę w CEIDG wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia. Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji, a zatem termin do wniesienia odwołania upływał skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2016 r. Nie ulega również wątpliwości, że żądanie przywrócenia terminu zostało zgłoszone w dniu [...] czerwca 2016 r., a wraz z nim skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W myśl art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do treści § 2 powołanego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 kpa, organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o którym mowa w art. 58 § 1 kpa, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż to na skarżącej, a nie na organie ciąży obowiązek wykazania, że przesłanki określone w art. 58 § 1 i 2 kpa zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 933/10).

Przenosząc powyższe teoretyczne rozważania na grunt rozpatrywanego stanu faktycznego, Sąd podziela ustalenia organu odwoławczego, który przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu terminu do złożenia odwołania. Brak winy w uchybieniu terminu przez skarżącego sprowadza się do wskazania przez niego, iż w związku z pogorszeniem się stosunków rodzinnych nie został poinformowany przez siostrę o fakcie awizowania przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję. Tym niemniej, w ocenie Sądu, skarżący nie obalił domniemania skutecznego doręczenia mu kwestionowanej przesyłki. Jak już bowiem wskazano wcześniej, sporna przesyłka została wysłana przez organ na adres skarżącego wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, który to zresztą adres do dnia rozpoznania przez organ wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został przez skarżącego zmieniony.

Zdaniem Sądu przywołane przez skarżącego okoliczności nie mogą zostać uznane jako usprawiedliwiające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Okoliczności te nie noszą znamion zdarzeń nagłych, których pokonanie nie było możliwe nawet przy zachowaniu najwyższej staranności.

Biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, którego można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o własne interesy, uznać należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił, by do uchybienia terminu do wniesienia odwołania doszło bez jego winy. Od strony postępowania administracyjnego oczekiwać należy zachowania dbałości w prowadzeniu własnych spraw. Tym bardzie dziwi fakt, że strona mając informację o przewidywanym terminie zakończenia postepowania, w efekcie którego organ ma wydać decyzję o nałożeniu sankcji w postaci kary pieniężnej nie monitoruje czynności organu podejmowanych, w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ppsa.