Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 11/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Jolanta Sikorska Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na bezczynność Zarządu Województwa D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2011 r. Prezes Stowarzyszenia "[...]" zwrócił się do Zarządu Województwa D. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wysokości opłat za zajęcie pasa drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...] w D.) przez WiK Sp. z o. o. w D. w związku z instalacją wodną i kanalizacyjną znajdującą się w pasie drogowym.

W ocenie wnioskodawcy, mimo, że wniosek został przesłany drogą mailową na trzy adresy e-mail podane na oficjalnych stronach internetowych Urzędu Marszałkowskiego i pomimo upływu ustawowego terminu przewidzianego na udzielenie informacji, żądana informacja nie została udzielona.

W dniu 24 stycznia 2011 r. organ poinformował wnioskodawcę, w drodze elektronicznej, że wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich została uregulowana uchwałą Sejmiku Województwa D. z dnia 30 stycznia 2004 r. nr XVII/226/2004. Treść tej uchwały jest zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej. Natomiast informacji, w zakresie wysokości opłat za zajęcie pasa drogi wojewódzkiej nr [...](ul. [...] w D.) przez WiK Sp. z o. o. w D. w związku z instalacją wodną i kanalizacyjną znajdującą się w pasie drogowym, może udzielić jednostka będąca w posiadaniu takich informacji, czyli D. Służba Dróg i Kolei we W..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło bezczynność Zarządu Województwa D. w zakresie udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa D. wniósł o jej oddalenie. Organ jednoznacznie stwierdził, że żądana informacja została skarżącemu udzielona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej zwana P.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Sąd administracyjny oceniając zasadność skargi na bezczynność bierze pod uwagę stan istniejący w dacie zamknięcia rozprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem wymuszenie na organie załatwienia sprawy i niedopuszczenie do sytuacji, w której brak działania organu w formie wymaganej przez przepisy uniemożliwia stronie zwrócenie się o merytoryczną kontrolę jego działalności przez wniesienie np. odwołania do organu wyższej instancji, czy skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, s. 398).

W sprawie będącej przedmiotem osądu strona skarżąca zarzuca bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, dostęp do informacji o sprawach publicznych (informacji publicznej) przysługuje każdemu na zasadach przewidzianych w tej ustawie (prawo do informacji publicznej). Wyjątkiem są przypadki wymienione w przepisie art. 5 ustawy, w których dostęp jest ograniczony np. z uwagi na ochronę informacji niejawnych czy ochronę danych osobowych, jak też w innych sytuacjach przewidzianych w kolejnych ustępach tego przepisu.

Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności organy władzy publicznej, o ile są w posiadaniu żądanych informacji (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3). Do organów tych niewątpliwie należy Zarząd Województwa, jako organ władzy samorządowej.

Analiza materiału aktowego sprawy wskazuje, że organ nie był bezczynny wobec wniosku strony skarżącej. Udzielił, w formie elektronicznej, odpowiedzi na wskazane żądanie. Organ poinformował skarżącego, że wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich została uregulowana uchwałą Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 30 stycznia 2004 r. nr XVII/226/2004. Treść uchwały jest zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej. Wskazał również właściwy podmiot do udzielenia informacji w zakresie wysokości opłat wniesionych przez WiK Sp. z o. o. w D. w związku z instalacją wodną i kanalizacyjną znajdującą się w pasie drogowym.

Z treści art. 10 ust. 1 ustawy, wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek nie dotyczy informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Ponadto, skoro w art. 7 ust. 1 ustawy, jako jedną z form udostępnienia informacji publicznej wymieniono ogłoszenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej, a w art. 10 ust. 1 tej ustawy postanowiono, że na wniosek jest udostępniana informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to należy przyjąć, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nawet gdy rozpoznaje wniosek o udostępnienie informacji publicznej w innej formie niż przez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej, może spełnić swój obowiązek udostępniając żądaną informację w tym Biuletynie. W takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przepis ten stosuje się wówczas, gdy informacja publiczna jest udostępniana na wniosek, to zaś jest możliwe, jak wynika z art. 10 ust. 1, tylko w odniesieniu do informacji, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.

Organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku jednak tylko i wyłącznie wówczas, gdy znajduje się ona w Biuletynie Informacji Publicznej, a porównanie zakresu żądania wyrażonego we wniosku o jej udostępnienie i zakresu informacji znajdujących się w BIP uprawnia do twierdzenia, że są one identyczne. Uprawnienie do uzyskania informacji publicznej na wniosek ograniczone zostało bowiem na podstawie art. 3 i art. 10 ust. 1 ustawy tylko do zakresu przekraczającego dane ogłaszane w BIP (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Sz 31/04, nie publ. oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ka 2633/03, nie publ.).

Trzeba także zwrócić uwagę, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej, jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, tj. bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta).

W przedmiotowej sprawie odesłanie skarżącego do strony Biuletynu Informacji Publicznej, nie budzie zastrzeżeń; wskazana uchwała Sejmiku zawiera bowiem żądane informacje odnośnie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...].

W świetle przeprowadzonych rozważań i przedstawionych argumentów uznać należy, że sformułowany w skardze zarzut bezczynności organu nie może odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na względzie skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a..