Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1536/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 w w. z art. 28 i w zw. z art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi L.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. T. i L. P. wystąpili

o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - mieszkalnego, rozbiórce i przebudowie istniejących budynków oraz zmianie sposobu zagospodarowania terenu, na działce nr [...] położonej przy ulicy [...]w C..

Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] r. Prezydent Miasta C. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Wskutek rozpatrzenia odwołań wniesionych od tej decyzji przez wnioskodawców – T.i L. P. oraz "A" [...]w C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując na braki i niedokładności w zakresie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. ponownie ustalił na rzecz T. i L. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zabudowa usługowo- mieszkaniowa na działce nr [...] położonej przy ulicy [...]w C.. W decyzji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z odrębnych przepisów, przy uwzględnieniu wymagań w zakresie infrastruktury technicznej, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a także wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzech.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli mieszkańcy budynku przy ulicy [...]oraz zarządca "A" przy ulicy [...]w C.. W swoim odwołaniu Wspólnota wnosząc o uchylenie decyzji podniosła, iż zamierzona inwestycja zlokalizowana będzie bezpośrednio w granicy, co stanowi odstępstwo od dotychczasowego zagospodarowania tego terenu i wpłynie niekorzystnie na nieruchomość Wspólnoty. Również zezwolenie na zabudowę działki w 100 % nie nawiązuje do istniejących zabudowań terenu i uniemożliwi zabezpieczenie na działce inwestorowi w zwianych z inwestycją potrzeb parkingowych.

Kontrowersje budziła także w oczach "A" wysokość planowanego budynku tj. 15 m. Zaznaczono, że tak wysoki budynek w bezpośrednim sąsiedztwie budynku Wspólnoty spowoduje duże utrudnienia, m.in. pogorszy wentylację i stworzy zagrożenie dla mieszkańców, a przede wszystkim dla dzieci.

Po rozpatrzeniu tego odwołania SKO w C. decyzją z dnia

[...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta C. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego orzeczenia Kolegium w pierwszej kolejności zwróciło uwagę na uchybienia natury proceduralnej, a mianowicie naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez brak powiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich jego stron, co dotyczy przede wszystkim właścicielki sąsiedniej działki M.K.. Następnie Kolegium stwierdziło, że na podstawie przedstawionych akt sprawy Kolegium nie jest w stanie ocenić poprawności wyznaczenia obszaru analizowanego, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotychczasowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588, zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r.), gdyż obszar ten nie został odwzorowany w całości na dołączonym do decyzji załączniku nr 1. Dopiero prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego może doprowadzić do ustalenia niezbędnych warunków decyzji. Stąd też w ocenie Kolegium niezbędne i konieczne jest dokonanie ponownej analizy, o której mowa

w § 3 rozporządzenia. Analiza w zakresie kontynuacji funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania terenu, w ocenie Kolegium (wspartej orzecznictwem sądowym) powinna być przy tym przeprowadzona po wcześniejszym wskazaniu konkretnych budynków i obiektów mieszczących się na sąsiednich działkach, dostępnych z tej samej drogi publicznej.

Odnosząc się do określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, Kolegium podniosło, iż wyznacza się go na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 rozporządzenia). Dopuszczenie przez ustawodawcę odstępstwa w tym zakresie nie oznacza dowolności, lecz musi wynikać to z przeprowadzonej analizy. Podkreśliło, że zasadą jest, iż organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie jest uprawniony do wypowiadania się w kwestii zgodności planowanego przez inwestora posadowienia budynku z przepisami prawa budowlanego, co należy dopiero do kompetencji organów architektoniczno- budowlanych. Jednakże w przypadku lokowania obiektu w granicy organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy winien wypowiedzieć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy co do takiego lokalizowania zabudowy w obszarze analizowanym. W ramach przeprowadzonej analizy organ powinien dokonać zatem ustaleń, czy

w obszarze analizowanym istnieje zabudowa o podobnym przeznaczeniu w granicach z działkami sąsiednimi. W zakresie zarzutu związanego z ilością miejsc parkingowych organ odwoławczy nie podzielił natomiast zastrzeżeń odwołujących.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję SKO wniesionej w imieniu "A" Nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...], przez jej zarządcę zarzucono, że pomimo uchylenia decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy bezpodstawnie uznał, iż inwestor planowanej zabudowy zapewni niezbędne miejsca parkingowe. Zapewnienie złożone w tym względzie jest niewiarygodne, gdyż działka ma być zabudowana w 100 %. Natomiast parking naprzeciwko inwestycji nie jest zdaniem strony skarżącej ogólnodostępny, gdyż jest płatny.

Przedmiotowa skarga został oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 110/11. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości

i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać przy tym, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy mieć też na uwadze, iż zgodnie z art. 136 Kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub

z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów

w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, wykluczając sytuację, w której zachodziłaby konieczność przeprowadzenie takiego postępowania w znacznej części.

Dokonując oceny pod tymi względami decyzji SKO w K. z dnia

[...] r. Sąd uznał ją za zgodną z prawem. Podzielił twierdzenia tego organu, iż w sprawie nie został w sposób prawidłowy ustalony krąg stron. W konsekwencji nie wszystkie strony brały w tym postępowaniu udział. Braki w tym względzie powinny być zatem usunięte przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ pierwszej instancji. Zgodził się też Sąd z twierdzeniem organu odwoławczego, że załącznik do decyzji – załącznik graficzny nie spełnia wymogów wskazanych

w rozporządzeniu. Nie wykreślono i nie wyznaczono bowiem w nim obszaru analizowanego, zgodnie z zapisem § 3 pkt 2 tego aktu prawnego. Z tego też względu trudno poddać kontroli przyjęte w sprawie ustalenia. Niezbędne jest zatem ponowne postępowanie w tym zakresie w celu prawidłowego ustalenia i wyznaczenia obszaru analizowanego, by w konsekwencji doprowadzić do rzetelnego zbadania

i wyznaczenia niezbędnych w decyzji wskaźników i parametrów, w tym wskazanego bezpośrednio w decyzji – wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy.

Nadto za zaakceptowaniem decyzji kasacyjnej, przemawia okoliczność, że także załącznik tekstowy nie wyjaśnia wszystkich wątpliwości w sprawie. Nie dokonano w nim bowiem wystarczająco dokładnej analizy istniejącej zabudowy wokół planowanej do zainwestowania działki, co nie pozwala dokonać kontroli wskazanych w decyzji wskaźników i wymagań. Zasadnie podkreślił w tym względzie organ odwoławczy, że analiza w zakresie kontynuacji funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania terenu, powinna być przeprowadzona po wcześniejszym wskazaniu konkretnych budynków i obiektów mieszczących się na sąsiednich działkach, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Także zatem w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji powinno zostać uzupełnione poprzez szczegółowe ustalenie w zakresie powyżej wskazanym.

Zdaniem WSA nie było natomiast zasadne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., że liczba [...] miejsc parkingowych planowanych przez inwestora jest wystarczającą ilością przy 12 planowanych lokalach. W ocenie Sądu taka liczba miejsc parkingowych nie wynika z żadnego dokumentu. Nie została ona wymieniona w decyzji organu pierwszej instancji, a ze złożonego wniosku o wydanie decyzji wynika, że projekt przewiduje [...] miejsc parkingowych. Zatem i w tym zakresie sprawa wymaga pogłębienia, dodatkowej analizy i szczegółowego wyjaśnienia.

Uwzględniając powyższe WSA przyjął, że w warunkach analizowanej sprawy zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji stojąc na straży praworządności podejmują wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stąd też ciąży na nich obowiązek dokładnego i wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W konkluzji w omawianym wyroku Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest uzupełnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co nie mogło nastąpić w postępowaniu odwoławczym bez zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

Prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji ustalił, że F. G. - współwłaściciel nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej przy ul. [...]nie żyje. Uzyskał także informację z Wydziału Finansowo-Księgowego Urzędu Miasta C., że w ewidencji podatników podatku od nieruchomości (działka nr [...] obręb [...]) jako współwłaściciel figuruje J. D.. W dniu [...] r. organ zwrócił się do niej z prośbą o udzielenie informacji, czy jest zarządcą tej nieruchomości. W dniu [...] r. pracownik organu pierwszej instancji uzyskał telefoniczną informację od J. D., że nie sprawuje zarządu nad tą nieruchomością. Z czynności tej została sporządzona "notatka służbowa".

Kolejnym pismem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Wydziału Finansowo-Księgowego Urzędu Miasta C. o udostępnienie informacji dotyczących osób opłacających podatki od nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. położoną przy ul. [...]. W aktach brak jest jednak odpowiedzi na to pismo.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] r. znak [...] ponownie ustalono na wniosek T. i L. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z częścią mieszkalną wraz z garażami i miejscami parkingowymi, rozbiórce wszystkich istniejących budynków zlokalizowanych na działce oraz realizacji niezbędnych dla funkcjonowania budynku urządzeń technicznych i pozostałych elementów zagospodarowania terenu przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z karty mapy nr [...] położonej przy ul. [...]w C.. W decyzji tej organ pierwszej instancji wskazał, że na działkach sąsiednich dostępnych bezpośrednio z drogi publicznej - ul. [...] występuje zabudowa pozwalająca na określenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Wskazano także, że w analizowanym obszarze występują budynki usytuowane bezpośrednio przy granicach z działkami sąsiednimi. Ponadto organ przywołał szczegółowe wyniki dokonanej analizy, na podstawie których ustalił parametry wnioskowanej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że zgodnie z jego ustaleniami, obecnie zarząd nad nieruchomością położoną przy ul. [...] (działka nr [...]) sprawuje J. D..

Od decyzji tej złożył odwołanie R.R. - Zarządca "A" ul. [...]w C. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił, że w decyzji nie uwzględniono wymogów stawianych przez zastaną historyczną zabudowę tej części miasta. Brak jest uzasadnienia dla 100 % zabudowy działki, gdyż średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 55 %. Decyzja ignoruje wymóg wskazany przez Miejski Zarząd Dróg i Mostów w opinii z dnia [...] r. dotyczący zapewnienia 100 % potrzeb parkingowych na terenie nieruchomości przewidzianej dla realizacji inwestycji, a nadto projektowany budynek będzie ujemnie wpływał na warunki nasłonecznienia i doświetlenia istniejących lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...]. Podniósł także, że organ pierwszej instancji, wbrew wcześniejszym zaleceniem SKO, nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu wszystkich jego stron, a mianowicie nie zawiadomił M.K. - współwłaścicielki działki nr [...], w sytuacji gdy zarząd wykonywany przez J. D. jest realizowany tylko zwyczajowo. W postępowaniu powinni brać zatem udział wszyscy współwłaściciele tej działki.

Odwołania od tej decyzji zostały nadto wniesione przez I. i J. D., J. F. i K. F.. Postępowanie odwoławcze z odwołania I. i J. D. zostało umorzone decyzją SKO z dnia [...] r., zaś odwołanie J. F. i K. F. SKO pozostawiło bez rozpoznania.

Po rozpoznaniu odwołania "A" w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 60 ust. 1

i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) SKO w C. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta C. w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po przedstawieniu wymagań wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. stwierdziło, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków zabudowy wykazała, iż w granicach obszaru analizowanego istnieje zabudowa mieszkaniowo-usługowa sytuowana bezpośrednio przy granicach nieruchomości sąsiednich, dlatego też wnioskowana inwestycja spełnia wymóg kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Jednakże wbrew wskazaniom Kolegium zawartych we wcześniej wydanej w tej sprawie decyzji nr [...]

z dnia [...] r. oraz w wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/GI 110/11

z dnia 30 maja 2012 r. organ pierwszej instancji nadal nie ustalił w jednoznaczny sposób wszystkich stron i nie przeprowadził postępowania z ich udziałem. W tym zakresie SKO podniosło, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów wynika bowiem, iż współwłaścicielami działki nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...]w C. są: F. G. w [...] cz. M. K. w [...] cz. i J. D. w [...] cz. Natomiast organ pierwszej instancji, opierając się jedynie na informacji z m-ca [...] r. uzyskanej z Wydziału Finansowo-Księgowego uznał, że stroną postępowania jest jedynie J. D. jako zarządca nieruchomości. Nie uzasadnił przy tym na jakiej podstawie uznał ją za zarządcę przedmiotowej nieruchomości. Z ustaleń Kolegium wynika zaś, że dla nieruchomości określonej jako działka [...] położonej przy ul. [...]

w C. jest prowadzona księga wieczysta nr [...] i jako współwłaściciele wpisani są: G. F., C. M. i H. J.. Ponadto, jak wynika z bazy Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Urzędu Miasta C., F. G. zmarł w dniu [...] r. Z nieznanych przyczyn, organ pierwszej instancji zaniechał jednak ustaleń, czy zostawił on spadkobierców. Z ewidencji ludności i dowodów osobistych wynika zaś, że zmarły zamieszkiwał razem z żoną T. G., która nadal zamieszkuje przy ul. [...]w C.. Z ewidencji tej wynika również, że dzieci zmarłego, tj. H. G.-K. i A. G. zamieszkują w C..

W świetle tych ustaleń SKO nie podzieliło stanowiska organu pierwszej instancji, że J. D. sprawuje zarząd nieruchomością przy ul. [...], tym bardziej, że w dniu [...] r. poinformowała organ pierwszej instancji telefonicznie, że nie sprawuje zarządu nad tą nieruchomością.

Brak prawidłowego ustalenia wszystkich stron postępowania powoduje zdaniem SKO konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości

i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że zgodnie z treścią art. 30 § 4 Kpa w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych - a takich dotyczy niniejsza sprawa - w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Następstwo prawne spowodowane śmiercią strony powstaje przy tym z chwilą jej śmierci.

Dlatego też organ pierwszej instancji, ustalając krąg stron postępowania,

w pierwszej kolejności winien ustalić spadkobierców strony (ustawowych lub testamentowych) i zawiadomić ich o wszczęciu postępowania lub o toczącym się postępowaniu. Dopiero, gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału

w postępowaniu nie jest możliwe, organ prowadzący postępowanie ustala, czy

w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 30 § 5 Kpa, który stanowi, że

w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator.

W rozpatrywanej sprawie zdaniem SKO organ pierwszej instancji, bez podjęcia jakiejkolwiek próby ustalenia spadkobierców zmarłego F.G. - współwłaściciela działki nr [...], bezpodstawnie uznał, że J. D. jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości. Nie podjął również żadnych działań w celu ustalenia miejsca zameldowania kolejnej współwłaścicielki działki nr [...], która

w ewidencji gruntów figuruje jako M. K., natomiast w księdze wieczystej figuruje jako M. C..

SKO zasugerowało nadto, że prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji winien również odnieść się do zarzutów zawartych w złożonym odwołaniu odnoszących się do braku uzasadnienia dla 100% zabudowy działki oraz do wymogu wskazanego przez Miejski Zarząd Dróg i Mostów dotyczącego zapewnienia 100 % potrzeb parkingowych na terenie nieruchomości przewidzianej dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Wyjaśnienia wymaga również, na jakiej podstawie organ pierwszej instancji zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w części tekstowej analizy zapis, że inwestor planuje dla wnioskowanej zabudowy mieszkaniowo-usługowej wybudowanie dwupoziomowego garażu, w tym podziemnego. Zamiar realizacji garażu nie wynika bowiem ani z wniosku, ani

z późniejszej korespondencji.

Zdaniem SKO w świetle orzecznictwa sądowego przepisy prawa nie dają obywatelom indywidualnego uprawnienia do domagania się, by sposób zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości uwzględniał ich upodobania estetyczne. Natomiast kwestia czy planowana inwestycja spowoduje brak dopływu światła dziennego i ograniczy nasłonecznienie nie może być rozpatrywana na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach. Należy ono bowiem do postępowania związanego z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO

w C. z dnia [...]r. wnieśli K.F., T. P., L. P. i "A" przy ul. [...]w C..

Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego

w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1536/13 skargi K. F., T. P. i "A" przy ul. [...]w C. zostały odrzucone.

We wniesionej skardze L. P. reprezentowany przez adwokata wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzja ta został wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydano ją bowiem z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, w sytuacji gdy wcześniej bo ostateczną decyzją SKO z dnia [...]r. umorzone zostało postępowanie odwoławcze w tej sprawie po rozpatrzeniu odwołań I. i J. D.. Niedopuszczalne było zatem wydanie w tej sprawie kolejnej decyzji odwoławczej. Organ odwoławczy powinien bowiem przeprowadzić jedno postępowanie odwoławcze zakończone jednym rozstrzygnięciem niezależnie od ilości wniesionych odwołań. Zdaniem pełnomocnika skarżącego bezpodstawne jest też stanowisko SKO co do wyjaśnienia sprawy,

w zakresie intensywności zabudowy działki inwestorów, zabezpieczenia potrzeb parkingowych oraz zamiaru wybudowania podziemnego garażu. Kwestie te zostały bowiem czy to dostatecznie wyjaśnione w decyzji SKO, czy też nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Nadto w świetle treści art. 138 § 2 Kpa wątpliwości w tym przedmiocie powinien wyjaśnić organ powołany we własnym zakresie i się do nich

w swojej decyzji ustosunkować. SKO powinno też zawiadomić o toczącym się postępowaniu tych współwłaścicieli działki nr [...], którzy zostali pominięci i w ten sposób ich T. prawne zostałyby zabezpieczone, zwłaszcza w sytuacji gdy postępowanie w sprawie toczy się już ponad siedem lat.

W odpowiedzi na skargi SKO w C. wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa.

Rozpatrując skargę L. P.a Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawy do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności nie można podzielić sformułowanego w skardze zarzutu wydania zaskarżonej decyzji w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do postępowania przed organem drugiej instancji z odwołania "A" przy ul. [...] w C., zakończonego zaskarżoną decyzją, nie stwarzała bowiem ostateczna decyzja SKO w C. z dnia [...]r. Nr [...] (karta 264 akt organu pierwszej instancji) o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołania J. D. i I. D.. Nie doszło nią do merytorycznego rozpoznania sprawy. Oczywiście słuszne jest stanowisko, że odwołania powinny być rozpoznane przez wydanie jednej decyzji odwoławczej, ale dotyczy to decyzji odwoławczej orzekającej co do istoty sprawy i to wydanej w sytuacji gdy inne odwołania nie są dotknięte wadami uniemożliwiającymi łączne rozpoznanie, jaka to sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przyjęcie innego stanowiska pozwalałoby w wielu przypadkach na blokowanie przez dłuższy czas wydania w sprawie decyzji ostatecznej. W tym względzie należy mieć na uwadze, że w razie potrzeby stronom których odwołania nie zostałyby rozpoznane merytorycznie przysługiwałoby prawo do złożenia wniosków o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Merytoryczne orzeczenie odwoławcze powinno być jednak poprzedzone wydaniem ostatecznych orzeczeń w przedmiocie ewentualnych braków innych odwołań. Zdaniem Sądu prawidłowe jest orzeczenie co do wszystkich odwołań jednym rozstrzygnięciem mogącym mieć różny charakter (decyzji i postanowienia). Tym bardziej powinno to mieć miejsce w sytuacji, gdy wyrzeczenia te miałyby postać decyzji administracyjnej. Dlatego nie było

w niniejszej sprawie przeszkód aby orzeczenie o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołania J. D. i I. D. było objęte jedną decyzją z wyrzeczeniem w przedmiocie odwołania "A" przy ul. [...]w C.. To uchybienie proceduralne nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a.

Na akceptację nie zasługują również pozostałe zarzuty skargi. W tym względzie należy zaakcentować zgodnie z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a., że SKO było w związku z treścią wydanego w tej sprawie, omówionego wyżej wyroku WSA

w Gliwicach z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 110/11, związane zawartymi

w tym wyroku wskazaniami, co do konieczności należytego ustalenia wszystkich stron postępowania, w tym współwłaścicieli sąsiedniej działki nr 19.

W tej kwestii nie ulega wątpliwości i również w skardze stwierdzenie to nie jest kwestionowane, że to wskazanie nie zostało przez organ pierwszej instancji prawidłowo zrealizowane. Sformułowane w tej kwestii w zaskarżonej decyzji przez SKO zastrzeżenia i stwierdzenia zasługują co do zasady na pełną akceptację. Należy przy tym zważyć, że chodzi o współwłaścicieli działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, a więc z natury rzeczy, z uwagi na wynikający z prawa własności interes prawny, zainteresowanych warunkami zabudowy i zagospodarowania działki inwestorów. Całkowicie dowolnie przyjął w tym względzie Prezydent Miasta C., że działka nr [...]obręb [...] przy ul. [...] pozostaje w zarządzie jej współwłaścicielki w [...]części – J. D.. Na istniejące możliwości ustalenia pozostałych współwłaścicieli tej działki lub ich następców prawnych wskazują ustalenia i wywody SKO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji nie ustalił nawet kto płaci z tej działki podatki, chociaż o taką informację się zwrócił (karta 206 akt organu pierwszej instancji). Zdaniem Sądu wskazywany przez SKO przepis art. 30 § 5 Kpa mógłby mieć zastosowanie jedynie w przypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona w prowadzonej dla tej nieruchomości księdze wieczystej M. C. zmarła i nieznani są jej spadkobiercy. W przeciwnym przypadku w sprawie miałby zastosowanie art. 34 § 1 Kpa.

Wbrew stanowisku skarżącego braki co do ustalenia stron postępowania nie mogły być usunięte w postępowaniu odwoławczym ze skutkiem podjęcia przez SKO decyzji opartej na treści art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 Kpa. W ten bowiem sposób strony, które nie brały udziału w postępowaniu przed Prezydentem Miasta C. zostałyby pozbawione udziału w jednej instancji. Takie uchybienie stanowi podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i musiało być wzięte przez SKO pod rozwagę

z urzędu. Nadto zakończenie w takich warunkach postępowania przed SKO stanowiłoby naruszenie wynikającej z art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności postępowania, na co zwrócił już uwagę tutejszy Sąd w w/w wyroku z dnia [...]r.

Wobec tego wydanie przez SKO decyzji opartej na treści art. 138 § 2 Kpa należało uznać za prawidłowe i to w sytuacji gdy należy się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, że postępowanie w sprawie toczy się stanowczo za długo. W tym jednak względzie należy zwrócić uwagę, że z akt administracyjnych nie wynika aby również inwestorzy wykazali aktywność gdy chodzi o ustalenie współwłaścicieli działki sąsiedniej.

Sąd podziela nadto stanowisko skarżącego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (z ewentualnym jego uzupełnieniem w trybie art. 136 Kpa) dawał podstawę do powzięcia przez SKO merytorycznych ustaleń co do kwestii wskaźnika zabudowy działki inwestorów i zapewnienia potrzeb parkingowych (w tym ewentualnie w parkingu podziemnym). Uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na treść przedmiotowego wyroku. Jak już bowiem stwierdzono wystarczającą przesłanką do wydania przez SKO decyzji opartej na treści art. 138 § 2 Kpa była konieczność przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji z udziałem wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] (względnie osób ich reprezentujących).

Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy z braku przyczyn wymienionych w art. 109 p.p.s.a. O wyznaczeniu rozprawy został on bowiem powiadomiony w dniu 30 czerwca, a wniosek o odroczenie został sporządzony dopiero 14 lipca 2014 r.

Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

bu