Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2931/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 96
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 64 § 2, art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 854/12 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia od M. C. na rzecz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek wniesionej przez M. C. skargi, wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012r. (sygn. akt II SA/Wa 854/12) uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

M. C. pismem z dnia 26 stycznia 2012 r., skierowanym do Dyrektora Zakładu Karnego w Warszawie – Białołęce, wniósł o rozwiązanie z nim umowy o pracę, powołując się przy tym na przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.)

Następnie ww. funkcjonariusz w dniu 14 lutego 2012 r., zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w trybie natychmiastowym na podstawie art. 96 ustawy o Służbie Więziennej.

Dyrektor Zakładu Karnego w Warszawie – Białołęce przychylił się do złożonego wniosku i decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], zwolnił zainteresowanego ze Służby Więziennej z dniem 15 lutego 2012 r.

W odwołaniu od tej decyzji M. C. zaznaczył, że wniosek o zwolnienie ze służby został przez niego wniesiony w dniu 26 stycznia 2012 r. i to z tą datą organ winien dokonać jego zwolnienia.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Warszawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że pismo skarżącego z dnia 26 stycznia 2012 r., z uwagi na jego treść, nie zostało potraktowane jako wniosek o zwolnienie, gdyż w piśmie tym funkcjonariusz oświadczył, że wnosi o rozwiązanie z nim umowy o pracę na podstawie mianowania bez wypowiedzenia. Funkcjonariusza Służby Więziennej nie łączyła jednak z Zakładem Karnym w Warszawie – Białołęce żadna umowa o pracę, dlatego pismem z dnia 2 lutego 2012 r. poinformowano go, że treść jego wniosku uniemożliwiała wszczęcie procedury zwolnienia go ze służby.

Zdaniem organu II instancji, dopiero pismo z dnia 14 lutego 2012 r. zainicjowało tryb zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Dlatego też na jego podstawie organ zwolnił M. C. z dniem 15 lutego 2012 r.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu II instancji, M. C. podnosił, że chociaż w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. powołał się na przepisy Kodeku pracy, to w istocie wyraził wówczas wolę zwolnienia go ze służby. Pismo to powinno - jego zdaniem - zostać potraktowane jako wniosek o zwolnienie ze Służby Więziennej i stanowić podstawę wydania decyzji w tym przedmiocie. Bezzasadne uznanie, że pismo z dnia 14 lutego 2012 r. inicjowało postępowanie dotyczące zwolnienia ze służby, było zatem nieprawidłowe i skutkowało nieuzasadnionym dłuższym pozostawaniem skarżącego w służbie.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Warszawie w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko, które wyraził w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji.

Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że naruszały one prawo.

W uzasadnieniu wyroku – przytaczając treść przepisu art. art. 96 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), jako podstawy zwolnienia skarżącego ze służby oraz okresu, w którym miało to nastąpić – Sąd Wojewódzki wskazywał że istota sprawy w niniejszym przypadku sprowadzała się do ustalenia które pismo skarżącego inicjowało procedurę zwolnienia go ze służby.

Zdaniem Sądu, przy ustaleniu charakteru wniesionego przez stronę podania nie miał decydującego znaczenia jego tytuł. Istotną była natomiast ocena intencji strony, dokonywana w oparciu o treść tego pisma. O tym bowiem, jaki ono ma charakter, decyduje sama strona, a jedynie w razie istnienia wątpliwości w tym zakresie, obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, by mogła wyrazić lub potwierdzić swoją wolę. Tak też – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - było w niniejszej sprawie, bowiem treść powyższego pisma skarżącego mogła nasuwać wątpliwości, co do rzeczywistej woli jego autora, zwłaszcza że był nim funkcjonariusz Służby Więziennej do którego przepisy Kodeksu pracy nie mają zastosowania.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego, w zaistniałej zatem sytuacji organ I instancji powinien był - w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - wezwać skarżącego do usunięcia braków pisma w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie ich spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, czego jednak nie uczynił. Podkreślono o przy tym, że złożenie pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby to czynność strony o charakterze dyspozytywnym, a zatem to strona decyduje o tym, jaki rodzaj pisma wnosi do organu administracji publicznej. Jeśli zatem jej, wyrażonej w piśmie, woli nie można odczytać, organ powinien był ją wezwać do sprecyzowania wniosku, pouczając jednocześnie, stosownie do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, o jej prawach i obowiązkach oraz o skutkach jej czynności i konsekwencjach ewentualnych zaniedbań (art. 9 k.p.a.).

Sąd Wojewódzki podkreślił ponadto, że chociaż przepisy Kodeksu pracy nie mają zastosowania do spraw funkcjonariuszy Służby Więziennej, to jednak, z punktu widzenia interesu skarżącego, jego pismo z dnia 26 stycznia 2012 r. w zaistniałych okolicznościach bezzasadnie zostało potraktowane jako nieistniejące. Z twierdzeń skarżącego wynikało bowiem, że jego pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby zostało zawarte w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. i to ono zatem – zdaniem Sądu - powinno stanowić podstawę procedowania w kierunku wydania decyzji zwolnieniowej. Niezastosowanie trybu naprawczego przez organ w konsekwencji bezzasadnie doprowadziło do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie kolejnego wniosku, co skutkowało pozostawaniem skarżącego w służbie wbrew jego woli zważywszy że realizując pismo skarżącego z dnia 14 lutego 2012 r., organ decyzję o zwolnieniu ze służby podjął już w dniu następnym przyjmując także ten dzień jako datę zwolnienia.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Warszawie, w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, zarzucił mu:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 § 1 k.c. i art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej poprzez ich bezzasadne niezastosowanie;

2. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.

- art.145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji, podczas gdy zaskarżone decyzje nie naruszały przepisów proceduralnych, w szczególności art. 64 § 2 k.p.a. który nie może mieć zastosowanie w sprawie niniejszej, ani prawa materialnego, którego to naruszenia wyrok bliżej nie precyzuje;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w zakresie naruszenia prawa materialnego;

- art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez rozstrzyganie poza granicami sprawy oraz wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że w niniejszym postępowaniu M. C. zaskarżył wyłącznie uzasadnienie decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej z dnia [...] lutego 2012 r., w zakresie w jakim decyzja ta w swoim uzasadnieniu zawierała stwierdzenie, iż raport o zwolnienie ze służby wpłynął do zakładu karnego w dniu 14 lutego 2012 r. Zatem samo rozstrzygnięcie, co do dnia zwolnienia ani merytorycznego rozstrzygnięcia (zwolnienie ze służby) nie było przedmiotem skargi. Sąd I Instancji nie mógł zatem uczynić przedmiotem swego rozpoznania decyzji w części jakiej nie została ona zaskarżona, ponieważ w tym zakresie nie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarżący kasacyjnie podkreślił również, że intencją skarżącego było zwolnienie się ze służby w Służbie Więziennej. Uchylenie zatem w wyroku decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. o zwolnieniu ze służby jest w istocie rzeczy rozstrzygnięciem na niekorzyść skarżącego, wydanym z naruszeniem art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji nie znalazł zaś podstaw uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu.

Wskazywano również, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę "bez wypowiedzenia" na podstawie art. 55 § 1 (1) w zw. z art. 55 § 1 k.p. na podstawie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika zawarte w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku bowiem funkcjonariusza i organu, do którego było kierowane, nie łączyła żadna umowa o pracę ale stosunek służbowy opisany w ustawie o Służbie Więziennej. Organ administracji publicznej nie mógł zmienić przedmiotu żądania, a jedynie pośrednio przez udzielenie informacji prawnej, zgodnie z zasadą ogólną udzielania informacji faktycznych i prawnych, wpłynąć na dokonanie przez stronę zmiany przedmiotu żądania. Wymagało to jednak czynności procesowej strony, co do której obowiązują wszystkie wymagania odnośnie do treści i formy. Skarżący kasacyjnie stwierdził zatem, że Dyrektor Zakładu Karnego w Warszawie Białołęce w nawiązaniu do pisma z dnia 26 stycznia 2012 r. zasadnie poinformował funkcjonariusza o tym, że skoro jest funkcjonariuszem Służby Więziennej i w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego nie mają zastosowania przepisy kodeksu pracy, to jego oświadczenie zawarte w tym piśmie nie mogło stanowić podstawy rozwiązania stosunku służbowego. Twierdzenie zatem, że organ jedynie poinformował skarżącego że pismem z dnia 26 stycznia 2012 r. nie mogła zostać wszczęta procedura zwolnienia go ze służby, ponieważ przepisy Kodeksu pracy nie mają zastosowania do spraw funkcjonariuszy było nieprawdziwe.

Skarżący kasacyjnie podkreślił, że M. C., ustosunkowując się wyrażonego przez organ w tym przedmiocie stanowiska, stwierdził, iż wypowiedzenie złożył w oparciu o błędną interpretację stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich (uchylił się od niego) i złożył oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Na skutek twego oświadczenia został zwolniony ze służby. W decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. organ I instancji prawidłowo stwierdził, że pisemne wystąpienie ze służby ww. funkcjonariusza wpłynęło w dniu 14 lutego 2012 r. Zważywszy przy tym, iż ono stanowiło podstawę wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, organ nie musiał przytaczać w uzasadnieniu decyzji innych czynności podejmowanych w tej sprawie wcześniej.

Dyrektor Okręgowy stwierdził również, że żądanie zwolnienia w zaistniałej sytuacji ze służby należało oceniać zgodnie z art. 61 k.c. Zapoznanie się z treścią oświadczenia M. C. o wystąpieniu ze służby nastąpiło zaś dopiero w dniu, tj. 14 lutego 2012 r. i było ono zawarte dopiero w piśmie w tej dacie złożonym.

Organ zwrócił także uwagę, że dokonał rozwiązania stosunku służbowego z M. C., na jego żądanie, w przepisanym, trzymiesięcznym terminie, tj, zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 9 kwietnia 2012 r. o Służbie Więziennej. Nie można było zatem zarzucać mu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.

Niezasadnym – zdaniem skarżącego kasacyjnie - było również stwierdzenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. związanego z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. Sąd I instancji nie uwzględnił bowiem okoliczności, że przy ocenie ważności, skuteczności i terminu złożenia oświadczeń woli należało stosować przepis art. 61 k.c. i nast. Do zwolnienia funkcjonariusza art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej potrzebne jest bowiem tylko jego oświadczenie woli w tym zakresie, tylko ono może zainicjować ten tryb zwolnienia z służby. W niniejszym zaś przypadku pismo M. C. z dnia 26 stycznia 2012 r. takiego oświadczenia nie zawierało. Jedynym zatem brakiem tego pisma był brak oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny chciał zatem brak oświadczenia woli w zakresie zwolnienia z służby sanować w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 64 § 2 k.p.a, który w ogóle nie znajduje w tych kwestiach zastosowania. Prowadzone w trybie tego przepisu postępowanie naprawcze powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie wskazał również jakie braki formalne zostały stwierdzone, z jakich konkretnych przepisów wynikają i jak je należy usunąć. Jeżeli zaś takie braki formalne były a Sąd ich nie opisał w uzasadnieniu, naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.

W konsekwencji wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ustalił, że to właśnie niezastosowanie trybu naprawczego przez organ w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w oparciu nie o ten wniosek, skutkiem czego strona wbrew swej woli pozostawała w służbie. Taka sytuacja nie miała miejsca w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji. Ten stan rzeczy można natomiast było osiągnąć stosując art. 64 § 2 kpa, i to z naruszaniem tejże normy prawnej. Na czas postępowania naprawczego funkcjonariusz musiałby zatem pozostawać w służbie, zaś samo postępowanie naprawcze, zmierzałoby jedynie do wymuszeniu na funkcjonariuszu złożenie oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby.

M. C. w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego wskazywał, że w skardze kwestionował całą zaskarżoną decyzję nie zaś tylko jej uzasadnienie. Stwierdził również, że mógł powoływać się m.in. na art. 94(3) k.p. zgłaszając wystąpienie ze służby i mógł wystąpić ze służby w trybie natychmiastowym.

Podkreślił również, że jego pismo z dnia 26 stycznia 2012r. przywoływało przepisy, na podstawie których zgłosił wystąpienie ze służby. Z jego treści jasno także wynikało jaka jest jego wola i treść składanego oświadczenia. W związku z tym powyższa data powinna zostać uznana za datę zgłoszenia jego wystąpienia ze służby.

Uczestnik zaznaczył ponadto, iż w piśmie z 10 lutego 2012 r. nie uchylał się od skutków prawnych swojego oświadczenia z dnia 26 stycznia 2012r. lecz je jedynie konkretyzował, wyjaśniał i precyzował, w związku z wątpliwościami Dyrektora Zakładu Karnego w Warszawie-Białołęce.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które w części okazały się uzasadnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Chociaż bowiem skarga M. C. została sformułowana dość niefortunnie, to z jej treści, w tym w szczególności z jej uzasadnienia, ewidentnie wynika, iż skarżący kwestionował prawidłowość obu wydanych przez organy I i II instancji decyzji, nie zaś wyłącznie ich uzasadnienia.

Nie można było również skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie zawierało wszystkie zawarte w tym przepisie elementy, w tym w szczególności argumentację szczegółowo odnosząca się do naruszenia dyspozycji art. 64 § 2 k.p.a.

Dokonując oceny pozostałych, podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia przez niego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Regulacja cytowanego przepisu "jest oparta na typowej dla materialnego prawa administracyjnego konstrukcji, w której funkcjonariusz występuje w sytuacji podmiotu legitymowanego do wszczęcia postępowania, a organ w roli podmiotu uprawnionego do formalnie jednostronnego decyzyjnego ustalenia sytuacji funkcjonariusza. Oznacza to, że skutek czynności procesowej funkcjonariusza jest zdeterminowany imperatywną regulacją prawną wyznaczającą sposób zachowania się organu. Ze złożeniem przez funkcjonariusza zgłoszenia o wystąpieniu ze służby łączy się bowiem ustawowy obowiązek podjęcia przez organ materialnoprawnego aktu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w normatywnie określonym terminie. Tak ustalona norma, bez wyraźnej podstawy, nie może być zmieniona lub zmodyfikowana ani przez organ stosujący prawo, ani przez czynność funkcjonariusza, ani w drodze porozumienia między organem a funkcjonariuszem" Regulacja zawarta w cytowanym przepisie jest tożsama z przepisem art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2012 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) (vide. Tadeusz Kuczyński, Glosa do uchwały NSA z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS 4/11, OSP 2012/6/58).

W niniejszym przypadku, wydanie przez Dyrektora Zakładu Karnego w Warszawie – Białołęce decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., na mocy której M. C. został z tym samym dniem zwolniony ze służby, nastąpiło w zakreślonym do dokonania tej czynności trzymiesięcznym terminie. Nie miało zatem w zaistniałym stanie faktycznym znaczenia, które ze złożonych przez M. C. pism (z dnia 26 stycznia czy 14 lutego 2012 r.), inicjowało postępowanie administracyjne w tym przedmiocie.

Wprawdzie należy uznać, że dokonana przez organy interpretacja oświadczenia woli M. C. zawartego w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. była nieprawidłowa, zaś samo oświadczenie, bez względu na jego treść (w tym wskazaną w nim podstawę prawną), powinno, z uwagi na charakter stosunków służbowych łączących ww. byłego funkcjonariusza z organem, zostać zinterpretowane jako oświadczenie funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby na podstawie pragmatyki służbowej, to jednak nie naruszyła ona przysługujących w tym zakresie funkcjonariuszowi uprawnień.

W kontekście powyższego należy także przyjąć, że obligowanie przez Sąd I instancji organów administracji do wezwania M. C. - w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - do sprecyzowania swojego oświadczenia woli z dnia 26 stycznia 2012 r., w sytuacji gdy przepis ten nie odnajdował w tym przypadku zastosowania, należało uznać za nieprawidłowe.

Wymaga także podkreślenia, że uchylnie decyzji organów obu instancji, na skutek wniesionej przez M. C. skargi, z uwagi na skutek jaki niesie ze sobą takie orzeczenie przywracające de facto skarżącego do służby, jest dla niego niekorzystne i powoduje, że decyzja o zwolnieniu ze służby, bez względu na to które pismo inicjowało postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, będzie dla skarżącego niekorzystne. Nowa decyzja regulująca tą kwestię zostanie bowiem wydana z przekroczeniem wskazanego w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie Więziennej terminu.

Z przytoczonych wyżej powodów należało zatem uznać wyrok Sądu I instancji za nieprawidłowy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokona kontroli legalności zaskarżonej decyzji mając na względzie uwagi wyżej poczynione.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.