Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1092/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz H. B. kwotę 457 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa w G. z [...] grudnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] lutego 2010 r. w sprawie przyznania H. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

H. B. złożyła w dniu [...] maja 2009 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w W. wniosek o przyznanie płatności na rok 2009, w którym zadeklarowała działki rolne położone na działkach ewidencyjnych numer:

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym Z., gm. C., powiat w.;

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym R. gm. M. powiat t.;

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym S. gm. S. powiat s.;

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym Z. gm. C., powiat w.;

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym O. gm. M., powiat t.;

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym N. gm. M. powiat t.;

- [...] położonych w obrębie ewidencyjnym B. gm. C. powiat w.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. wnioskodawczyni złożyła zmianę do wniosku.

Wnioskodawczyni zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał w dniu [...] lutego 2010 r. decyzję, którą przyznał wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 do powierzchni deklarowanej przez stronę we wniosku o przyznanie płatności za ten rok.

Pismem z [...] listopada 2012 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w G. powiadomił H. B. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji o przyznaniu płatności.

W dniu [...] grudnia 2012 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w G. wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z [...] lutego 2012 r. w sprawie przyznania wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektor wskazał przepis art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyjaśniając, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 do powierzchni deklarowanej, m.in. do działki ewidencyjnej numer [...], do powierzchni większej niż maksymalny, kwalifikowany obszar a więc również do powierzchni, która nie kwalifikowała się do płatności czym rażąco naruszył prawo. Dyrektor wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z 26 stycznia 2007 r. tj. w szczególności art. 18 ust. 1 i 19 ust.1 w zw. z art. 5 ust 1 i 2 oraz art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy , przy czym ten ostatni stanowi, że w przypadku m.in. płatności bezpośrednich organ stoi na straży praworządności oraz jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek strzeżenia praworządności i podejmowania wszelkich kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli spoczywał na organie również z mocy art. 7 k.p.a., który zdaniem Dyrektora został w sprawie naruszony. Wynika to z faktu, że organ powinien przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy mieć na uwadze konieczność ustalenia powierzchni, do której należna jest płatność w zgodzie z treścią art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r., który odnosi się do systemu identyfikacji działek rolnych ustanawianego na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub innych danych kartograficznych oraz technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Organ powinien również mieć na względzie konieczność przeprowadzenia właściwej kontroli wniosku w oparciu o mające zastosowanie w sprawie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Od decyzji Dyrektora pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Powołując się na wskazane w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych wskazał, że zgodnie z ich treścią rażące naruszenie prawa to kwalifikowana wada decyzji, która różni się od innego naruszenia prawa, zakwestionował zaistnienie w sprawie rażącego naruszenia prawa i podniósł, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą być powoływane podstawy wznowienia. Pełnomocnik wskazał, że ustalenie powierzchni działek kwalifikujących się do płatności jest w jego ocenie podstawą wznowienia o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w G.

W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR przywołał przepisy, które miały zastosowanie w sprawie. Następnie powołując się na wyrok NSA w Warszawie wydany w sprawie o syg. akt V SA 2998/99 w dniu 26.09.2000 r. stwierdził, że "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny".

Organ orzekający omówił również wynikające z przepisów Unii Europejskiej, w szczególności z rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, nr 1782/2003 oraz z rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 zasady ustanawiania zintegrowanego systemu administrowania i kontroli działek rolnych.

Prezes ARiMR wskazał także, że stosownie do treści art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, państwo członkowskie (...) rozprowadza wydrukowane uprzednio formularze w oparciu o obszary określone w poprzednim roku oraz dostarcza materiały graficzne wskazujące położenia takich obszarów (...). Zgodnie zaś z art. 25 ustawy o płatnościach rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję.

Podkreślił, że zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 przekazany rolnikowi, stosownie do treści art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz art. 25 ust. 2 ww. ustawy o płatnościach wstępnie zadrukowany formularz wniosku zawiera informacje na temat maksymalnego, kwalifikowalnego obszaru przypadającego na działkę referencyjną dla celów systemu płatności obszarowych. A nadto przekazany z ww. wnioskiem materiał graficzny wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, zaś rolnik składając wniosek, wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Prezes ARiMR wskazał, że z danych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych wynika, iż maksymalny, kwalifikowalny obszar przypadający na działkę referencyjną dla celów systemu płatności obszarowych (PEG), do którego mogą zostać przyznane płatności na działce ewidencyjnej numer [...] wynosi [...] ha, wobec deklarowanej przez wnioskodawczynię powierzchni działki rolnej na tej działce, wynoszącej [...] ha oraz czego nie wskazał Dyrektor na działce nr [...] ha zamiast [...] ha i nr [...] ha zamiast [...] ha.

W tym stanie rzeczy mając na uwadze treść art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a, Prezes stwierdził, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności przez wnioskodawczynię we wniosku, a wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, w tym wypełnionego przez stronę załącznika graficznego do wskazanych wyżej działek ewidencyjnych oraz zaimplementowanej do ww. systemu identyfikacji (...) ortofotomapy.

Uwzględniając powyższe, uznał, że przyznając wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W., nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z czym rażąco naruszył wskazane przepisy prawa zatem organ I instancji zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Prezes uznał, że w związku z powyższym brak jest podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.

Na powyższą decyzję Prezesa ARiMR, pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił:

naruszenie treści art. 7 k.p.a przez jego zastosowanie, mimo, że ze względu na treść art. 3 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie mógł on mieć w sprawie zastosowania,

naruszenie treści art. 156 § 1 pkt k.p.a poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przypisywania każdemu naruszeniu prawa rażącego charakteru jak również jego zastosowanie w sytuacji, w której ewentualnie mógł mieć zastosowanie w sprawie tryb wznowienia postępowania,

naruszenie treści art. 16 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na traktowaniu postępowania nadzwyczajnego, o którym mowa w art. 156 i n. k.p.a., jak zwykłego postępowania odwoławczego od decyzji nieostatecznej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej ponowił zarzuty dotyczące zastosowania treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mimo braku podstaw do tego, uznania, że w sprawie dotyczącej przyznania płatności bezpośrednich doszło do naruszenia treści art. 7 k.p.a. chociaż ze względu na treść art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie miał on zastosowania. Wskazał, że w sprawie ewentualnie mógłby mieć zastosowanie tryb wznowienia postępowania a to ze względu na ujawnienie nowego dowodu w zakresie ustalenia powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności. Niezależnie od tego zakwestionował stwierdzenie nieważności przez Dyrektora P. Oddziału ARiMR, decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. w całości, mimo że istniała możliwość częściowego jej uchylenia. Zarzucił również to, że przedmiotowe postępowanie potraktowane zostało przez Dyrektora jako kontrola decyzji nieostatecznej a Prezes Agencji podzielił to stanowisko akceptując decyzję organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając sprawę WSA ma obowiązek dokonać kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, - art.145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi.

Rozpoznając skargę w takim zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, co nakazywało ich uchylenie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Należy przypomnieć, że podstawą prawną decyzji wydanej przez Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako organ I instancji, był między innymi przepis art.156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), stanowiący, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym z orzeczeń zacytowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" - wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. "O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą" - wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r.

Należy uznać tym samym, że nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W rozpoznanej sprawie Dyrektor Oddziału ARiMR orzekając jako organ I instancji uznał, że decyzja o przyznaniu skarżącemu płatności za 2009 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. z 2008 r.Nr 170, poz.1051 ze zm.), w tym art. 3 ust 2. pkt 1 i 2 ustawy oraz art. 7 i 77 k.p.a. Naruszenie prawa polegać miało na tym, że organ przyznający płatność w przypadku działki ewidencyjnej nr [...], nie uwzględnił powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, stanowiącej maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik (PEG) i przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni deklarowanej we wniosku, nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 796/2004.

Prezes ARiMR zaś wskazał m.in. na naruszenie treści art. 7 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz podzielił stanowisko organu I instancji co do rażącego naruszenia przez Kierownika Biura Powiatowego wskazywanych w decyzji organu I instancji przepisów prawa procesowego, co doprowadziło do braku ustalenia maksymalnej kwalifikowanej powierzchni działek rolnych (PEG) w systemie identyfikacji działek rolnych, położonych na działkach nr [...] stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, a w następstwie do przyznania zawyżonych płatności.,

W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach stanowił, że w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) i 77 § 1 k.p.a. stanowią, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Jak wskazywano wyżej cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie jest to oczywiste. W zaskarżonej decyzji organ orzekający powołując się na przepis art.24 ust.1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności przez wnioskodawczynię., a wielkością maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych, z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych w tym wypełnionego przez stronę załącznika graficznego. Stanowisko takie jest słuszne tym niemniej nie wyjaśnienie ewentualnych rozbieżności stanowiłoby naruszenie przepisów procedury, nie stanowiłby jednak rażącego naruszenia prawa.

Przede wszystkim należy wskazać, że przepis art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia 796/2004 stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Tak więc jeśli istnieją dane wskazujące na rozbieżności między powierzchnią deklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli na podstawie danych informatycznych (np. ortofotomapy) celem ustalenia rzeczywistej powierzchni działki, do której przysługuje płatność, może być konieczne przeprowadzenie dalej idącego postępowania dowodowego.

Należy także zaznaczyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, wniosek został złożony na formularzu przysłanym rolnikowi wraz z materiałem graficznym zawierającym działki producenta stosownie do art.25 ust. 2 ustawy w zw. z art.19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) Nrl782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16,), zwanego dalej rozporządzeniem Nr 73/2009 i 12 ust. 3 rozporządzenia 796/2004, który stanowi, że celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d), z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi samymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. oceniając wniosek złożony na przesłanym uprzednio rolnikowi formularzu wraz z załącznikami graficznymi, nie wziął pod uwagę powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych , stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit.c. Oceniając decyzję nie można natomiast stwierdzić, czy prawidłowo zastosował tę wielkość i dokonał właściwej interpretacji dostępnych danych. Fakt wystąpienia ewentualnych niezgodności między powierzchnią, do której przyznano płatności a powierzchnią referencyjną wymaga, jak wyżej powiedziano, przeprowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego nie stanowią rażącego naruszenia prawa w świetle przytoczonych wyżej wykładni przepisu art.156 §1 pkt 2 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że istotnie zastosowanie w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich treści art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich powoduje brak podstawy do stosowania art. 7.k.p.a. tym niemniej nie ma to znaczenia wobec uznania, że brak jest podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z [...] lutego 2010 r. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia treści art. 16 ust. 2 k.p.a. ponieważ mimo niezbyt zręcznego sformułowania użytego w treści decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przeprowadzana jest kontrola decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, jest bezsporne, że nie chodzi przecież o kontrolę instancyjną a kontrolę związaną z przyjęciem, że przy jej wydaniu doszło do rażącego naruszenia prawa, co jasno wynika zarówno z tej decyzji jak i decyzji Prezesa ARiMR.

Konkludując należy więc wskazać, że przywołane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej, nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Na koniec wskazać należy, że WSA nie podziela poglądu strony jakoby w sprawie ewentualnie możliwe byłoby prowadzenie postępowania wznowieniowego, jako, że Kierownik Biura Powiatowego dysponował danymi dotyczącymi (PEG), nieprawidłowo natomiast ustalił powierzchnię działek w oparciu o te dane, w tym ortofotomapę. O tym, że dysponował tymi danymi świadczy treść jego decyzji.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.