Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 256/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 6 ust 1, art 10 ust 2, ar 47 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art 75 par 1, 77 par 1, 80, 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Z. M. wystąpił do Burmistrza Miasta P.

o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania G. B. i H. B. na pobyt stały przy ul. [...] w P.

Burmistrz Miasta P. po przeprowadzeniu postępowania, w toku którego dokonał w szczególności przesłuchań świadków i stron, decyzją z dnia [...] września 2013 r., na podstawie art. 104 K.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o uchyleniu dokonanej w dniu [...] lutego 2007 r. czynności materialno-technicznej zameldowania G. B. i H. B. na pobyt stały przy ul. [...] w P.

G. B. i Z. B. wnieśli odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Wojewody [...].

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] września 2013 r.

Wojewoda [...] wskazał, że istotą rozpatrywanej sprawy było ustalenie, czy w dacie dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania G. B. oraz H. B. na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w P. istniały podstawy do ich zameldowania, tj. czy zaszły wszelkie ustawowe przesłanki, pozwalające na dokonanie w dniu [...] lutego 2007 r. tej czynności.

Organ drugiej instancji ustalił na podstawie znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego materiału dowodowego, że w dniu [...] grudnia 2006 r. został sporządzony akt notarialny (Repertorium [...] nr [...]), zgodnie z którym Z. M. wraz z żoną – S. M. - nabyli nieruchomość położoną przy ul. [...] w P. Z treści umowy sprzedaży wynika m. in., że nabywając przedmiotowy budynek kupujący mieli wiedzę na temat potrzeby przeprowadzenia w nim generalnego remontu.

G. B. oraz H. B. dokonali zameldowania w budynku przy ul. [...] w P. w dniu [...] lutego 2007 r., co znajduje potwierdzenie w druku zgłoszenia pobytu stałego wymienionych. Ich pobyt pod wskazanym adresem potwierdziła na formularzu zameldowania córka – S. M.

Dalej Wojewoda [...] wywiódł, że Sąd Okręgowy w W. Wydział [...] Cywilny wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] orzekł rozwiązanie przez rozwód związku małżeńskiego pomiędzy Z. M. a S. M. z domu B.

Jak wskazał wnioskujący o uchylenie czynności materialno-technicznej, teściowie w dacie zameldowania w budynku, którego jest współwłaścicielem, nigdy nie zamieszkali z zamiarem stałego pobytu, wobec czego czynność ich zameldowania była błędna. Z. M. wywiódł ponadto, że od 7 lat teściowie zamieszkują we własnym domu w miejscowości B. przy ul. [...], gm. J.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieni o toczącym się postępowaniu G. B. oraz H. B. w pisemnych wyjaśnieniach zgodnie wskazali, iż w dacie zameldowania mieszkali w budynku przy ul. [...] w P., w którym posiadali swoje rzeczy osobiste. Zainwestowali w przedmiotową nieruchomość, w której obecnie mieszka ich córka ze swoim synem. Nie zgodzili się na uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania w budynku przy ul. [...] w P. Wskazali, że w celu uniknięcia konfliktu z byłym zięciem, obecnie mieszkają pod innym adresem.

Wojewoda [...] wywiódł następnie, że na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. przesłuchani G. B. i H. B. jednoznacznie wskazali, że zamieszkali w budynku przy ul. [...] w P. w dacie ich zameldowania, tj. w dniu [...] lutego 2007 r. Dysponowali kluczami do omawianej nieruchomości. Mieszkając w budynku, zajmowali piwnicę, zaś wspólnie z pozostałymi domownikami dzielili kuchnię. S. M. potwierdziła zeznania swoich rodziców. Dodatkowo zeznała, że rodzice, a w szczególności G. B., pomagali jej w wychowywaniu syna. Aktualnie ich pobyty w omawianym budynku mają charakter odwiedzin. Wnioskodawca, pomimo prawidłowego wezwania, nie wziął udziału w rozprawie.

W dniu [...] lipca 2013 r. przesłuchano w charakterze świadków osoby wskazane przez Z. M.

M. P. zeznała, że na zaproszenie S. M. bywała w omawianym budynku dość często, zatem posiada wiedzę na temat osób zamieszkujących w nieruchomości. Stanowczo zaprzeczyła zamieszkaniu przez G. B. oraz H. B. w budynku przy ul. [...] w P., wskazując, że w lutym 2007 r. trwały tam prace remontowe. Wedle jej wiedzy państwo B. w 2005 r. wyprowadzili się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., koncentrując swoje sprawy życiowe w budynku gospodarczym w J. Wybudowali dom, do którego się następnie wprowadzili i w którym obecnie mieszkają.

Z kolei świadek D. M. również wskazała, że czynność zameldowania G. B.oraz H. B. na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w P. została dokonana błędnie. Świadek bywała na terenie omawianej nieruchomości w czasie trwania remontu, jak i po zakończeniu prac adaptacyjnych. Z uwagi na często sprawowaną opiekę nad wnukiem, bywała u syna i synowej. Świadek zeznała, że rodzice S. M. sporadycznie odwiedzali ją i jej dziecko w omawianej nieruchomości, natomiast dosyć często kontaktowali się z nią telefonicznie. Wedle jej wiedzy w piwnicy nigdy nie znajdowały się żadne rzeczy osobiste, które mogłyby do nich należeć. Przed 2007 r. D. M. pierwszy raz odwiedziła państwa B. w budynku gospodarczym w J., w którym wówczas mieszkali. Drugi raz świadek odwiedziła wymienionych w nowo wybudowanym przez nich domu.

Powyższe zeznania znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach K. M.

Natomiast przesłuchana w dniu [...] sierpnia 2013 r. J. G., wskazała, że jej córka G. B. wraz z zięciem H. B. w dniu [...] lutego 2007 r. zamieszkali w budynku przy ul. [...] w P. Dodała, że w przedmiotowej nieruchomości zamieszkali oni w piwnicy-suterenie. Przechowywali tam niezbędne rzeczy osobiste. Pozostałą część przedmiotów przechowywali w mieszkaniu świadka.

Organ odwoławczy wywiódł dalej, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. w sprawie zostali również przesłuchani świadkowie: J. M., B. B., J. N. oraz J. K..

J. M. wskazał, że nie potrafi jednoznacznie wskazać, czy w budynku przy ul. [...] w P. widywał H. B. w okresie od 2000 r. do chwili obecnej. Natomiast G. B. widywał pod wskazanym adresem.

J. K. nigdy nie składała sąsiedzkich wizyt w przedmiotowym budynku, jednak wedle jej wiedzy w czasie trwania remontu domu, nikt w nim nie mieszkał. Po ukończeniu prac adaptacyjnych w budynku zamieszkali Z. M. wraz z żona i dzieckiem. Świadek nie posiadała wiedzy na temat okresu trwania remontu. Nie potrafiła też jednoznacznie wskazać na fakt zamieszkiwania w niniejszym budynku przez małżonków B.

J. N. zeznał, że zna G. B., natomiast H. B. zna jedynie z widzenia. Świadek nie składał wizyt sąsiedzkich w budynku przy ul. [...] w P. Natomiast widywał samochód G. B. pod przedmiotowym adresem oraz w trakcie jej spacerów z wnukiem.

B. B. w dniu [...] sierpnia 2013 r. zeznała, że jej rodzice, tj. G. i H. B. w dacie zameldowania na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w P. faktycznie nie mieszkali, bowiem w tym czasie trwały tam prace remontowe. Natomiast matka świadka pod przedmiotowym adresem bywała dość często, bowiem nadzorowała te prace. Po zakończonym remoncie rodzice świadka zamieszkali wspólnie z S. M. i Z. M. Świadek nie potrafiła natomiast jednoznacznie stwierdzić, kiedy to nastąpiło, oraz czy do zamieszkania jej rodziców doszło razem z państwem M., czy w okresie późniejszym. Nie była też w stanie przypomnieć sobie, czy do zamieszkania doszło przed urodzeniem się ich wnuka (P. M. - dziecka państwa M.), tj. [...] czerwca 2007 r., czy też po tej dacie. Z wiedzy świadka wynika, że w piwnicy omawianego budynku wymienieni przechowywali najpotrzebniejsze rzeczy oraz tam również spali na materacu. W późniejszym okresie Z. M. wraz z żoną kupili im kanapę. Od jesieni 2011 r. lub wiosną 2012 r. G. i H. B. wyprowadzili się z przedmiotowego budynku i zamieszkali w innym miejscu.

Odnosząc się do zebranego materiału dowodowego, organ odwoławczy podkreślił, że dany lokal tylko wówczas jest stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe, w którym w szczególności: mieszkają, nocują, spożywają posiłki, wypoczywają, przechowują rzeczy osobiste, koncentrują swoje miejsce pracy, nauki, opieki medycznej.

Wojewoda stwierdził, że zeznania bezpośrednich świadków, tj. J. K., J. M. oraz J. N. potwierdziły, że osoby te w większym lub mniejszym stopniu znają G. i H. B. Nie utrzymują z nimi bliższych kontaktów sąsiedzkich. Nie potwierdzili oni faktu zamieszkania i koncentrowania przez państwa B. spraw życiowych pod niniejszym adresem. Z kolei J. K. potwierdziła, że w budynku tym mieszkali państwo M. wspólnie z dzieckiem. Organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom M. P., D. M. oraz B. B., wskazując, że z ich zeznań zgodnie wynika, że [...] lutego 2007 r. G. B. oraz H. B. nie mieszkali w budynku przy ul. [...] w P., bowiem trwały w nim prace remontowe. Jakkolwiek B. B. twierdziła, że rodzice zamieszkali w przedmiotowym budynku w terminie późniejszym, to jednak świadek nie potrafiła wskazać konkretnego terminu. Nie posiadała również wiedzy, czy zdarzenie to miało miejsce przed datą narodzin jej siostrzeńca – P. M. Dlatego Wojewoda odmówił wiary jej zeznaniom w tym zakresie.

Organ odwoławczy skonstatował, że dokonane ustalenia przemawiają za uchyleniem czynności materialno-technicznej zameldowania G. B. oraz H. B. w budynku przy ul. [...] w P., jako dokonanej z naruszeniem przepisów prawa, bowiem z materiału dowodowego wynika, że nie zamieszkiwali tam ani w dacie zameldowania, ani w okresie późniejszym. Jedynie sporadycznie - głównie G. B. - była widywana pod adresem [...] w P. Wojewoda podkreślił, że w momencie zawarcia aktu notarialnego (Repertorium [...] nr [...]) Z. M. oraz S. M. mieli wiedzę, że budynek nie nadaję się do zamieszkiwania, bowiem wymaga niezbędnego remontu. Dlatego też niezamieszkiwanie G. B. oraz H. B. w omawianym budynku w dacie zameldowania, tj. w dniu [...] lutego 2007 r., jak również po tej dacie prowadzi do wniosku, że czynność zameldowania odbyła się w wyniku wprowadzenia w błąd organu administracji publicznej.

G. B. i H. B. zaskarżyli decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący stwierdzili, że zaskarżona decyzja dotyczy czynności materialno-technicznej zameldowania ich sześć lat temu na pobyt stały przy ul. [...] w P. Wskazali, że ich zameldowanie było potwierdzone przez współwłaściciela nieruchomości. Podnieśli, że zeznania świadków nie odnoszą się do konkretnej daty, jak również nie negują, ani nie potwierdzają faktu ich zamieszkiwania pod wskazanym adresem. Zauważyli, że wszyscy świadkowie oświadczają, iż nigdy nie byli w domu przy ul. [...], natomiast wszyscy potwierdzają, że widywali G. B. na spacerach z wnuczkiem w wózku. Zarzucili, że zaskarżona decyzja wydana została głównie w oparciu o zeznania D. i K. M. oraz M. P., to jest osób z rodziny Z. M., przy całkowitym zignorowaniu zeznań skarżących.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. (postanowienie jest prawomocne) odrzucił skargę H. B. z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi.

Uczestnik postępowania (Z. M.) w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. zaprzeczył twierdzeniom G. B. i H. B. zawartym w skardze.

Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. skarżąca poparła skargę. Oświadczyła jednocześnie, że nie mieszkają obecnie z mężem pod przedmiotowym adresem, jednakże podtrzymują swoje stanowisko ze względów ambicjonalnych. Wskazała taż, że nie pamięta, czy w domu był remont, jeżeli zaś był, to nikt tam nie mieszkał. Pełnomocnik organu i uczestnik postępowania wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu była prawidłowość decyzji wydanych na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że jeżeli dane dotyczące osoby i miejsca jej pobytu przy zgłoszeniu pobytu stałego lub czasowego albo przy zgłoszeniu ustania tego pobytu budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W powyższym trybie orzeka się w formie decyzji administracyjnej nie tylko o zameldowaniu lub wymeldowaniu, ale i o uchyleniu zameldowania lub wymeldowania dokonanego w formie czynności materialno-technicznej (rejestracji). Na podstawie art. 47 ust. 2 powołanej ustawy organ meldunkowy uchyla zatem czynność zameldowania, o ile ustali, iż nie było przesłanek do jej dokonania.

W myśl art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Pobytem stałym w świetle art. 6 ust. 1 powołanej ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Powyższe wskazuje, zatem, że czynność zameldowania na pobyt stały związana jest z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu stałego pobytu pod określonym adresem oraz zamiarem stałego przebywania w tym miejscu.

W niniejszej sprawie obowiązkiem organów administracji było więc zbadanie, czy w dniu dokonania zameldowania G. B. i H. B. na pobyt stały w domu przy ul. [...] w P., tj. w dniu [...] lutego 2007 r., wystąpiły kumulatywnie obie wymienione wyżej przesłanki niezbędne do dokonania przez właściwy organ miasta zameldowania skarżącej i jej męża pod wskazanym adresem.

Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że w postępowaniu w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania, jak w każdym postępowaniu administracyjnym, organ orzekający w pierwszym rzędzie musi kierować się, określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, ogólnymi zasadami postępowania. Stosownie więc do treści art. 7 K.p.a. w toku postępowania jego obowiązkiem jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek storn wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji odwody polegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 K.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Z kolei art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia podjętej decyzji z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z poszanowaniem powołanych przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracji obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy, wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, niezbędny do należytego rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania G. B. i H. B. na pobyt stały pod adresem przy ul. [...] w P. W konsekwencji doszły do prawidłowej konstatacji o konieczności uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania Państwa B.

Otóż, z akt postępowania administracyjnego wynika, że G. B. i H. B. dokonali zameldowania w budynku przy ul. [...] w P. w dniu [...] lutego 2007 r. Pobyt wymienionych pod wskazanym adresem potwierdziła na formularzu zameldowania S. M. - ich córka a zarazem właścicielka na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości usytuowanej pod tym adresem. S. M. nabyła rzeczoną nieruchomość wspólnie z mężem (Z. M.) w dniu [...] grudnia 2006 r. na podstawie umowy sprzedaży - akt notarialny Rep. [...] nr [...]. W § 6 tej umowy strony zgodnie oświadczyły, że znajdujący się na nieruchomości budynek wymaga generalnego remontu.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. Wydziału [...] Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] związek małżeński pomiędzy Z. M. i S. M. został rozwiązany przez rozwód.

Fakt niezamieszkiwania G. B. i H. B. pod adresem przy ul. [...] w P. w dacie dokonania zameldowania - poza wnioskującym o uchylenie czynności materialno-technicznej – potwierdziła część z przesłuchanych przez organ pierwszej instancji świadków. Co istotne, godnie zeznali oni, że skarżąca i jej mąż niewątpliwie nie mieszkali tam w czasie prowadzonego remontu. Świadek M. P. (siostra Z. M.) stwierdziła, że nie mogli oni tam zamieszkiwać w dacie zameldowania, bowiem w lutym 2007 r. trwały prace remontowe i dom nie nadawał się do zamieszkiwania. Również świadek J. K., chociaż nie potrafiła określić okresu trwania remontu, stwierdziła, że w jego czasie nikt nie mieszkał w budynku przy ul. [...] w P., natomiast po zakończeniu prac adaptacyjnych zamieszkali w nim Z. M. wraz żoną i dzieckiem. Podkreślenia wymaga, że także świadek B. B. (córka Państwa B.) zeznała, iż jej rodzice w dacie zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym budynku faktycznie w nim nie mieszkali, ponieważ w tym czasie trwały tam prace remontowe. Matka świadka pod wskazanym adresem miała natomiast bywać często, ponieważ nadzorowała prowadzone prace. B. B. podała też, że rodzice wprowadzili się do przedmiotowej nieruchomości po zakończeniu remontu, jednakże nie była w stanie dokładnie stwierdzić, kiedy to nastąpiło. Zeznała ponadto, że G. i H. B. wyprowadzili się z przedmiotowego budynku jesienią 2011 r. lub wiosną 2012 r. i zamieszkali w innym budynku. Fakt niezamieszkiwania skarżących pod adresem zameldowania potwierdziła także świadek D. M. (matka Z. M.), wskazując, że bywała tam zarówno w czasie trwania remontu, jak i po zakończeniu prac adaptacyjnych oraz zeznając, że rodzice S. M. jedynie odwiedzali ją i jej dziecko w przedmiotowej nieruchomości. Co więcej, sama skarżąca na rozprawie przed Sądem w dniu 18 czerwca 2014 r. chociaż oświadczyła, że nie pamięta, iż w domu był remont, to stwierdziła następnie, że jeżeli był, to nikt tam nie mieszkał. Wskazała też, że obecnie wraz mężem tam nie mieszkają, jednakże podtrzymuje swe stanowisko ze względów ambicjonalnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że organy administracji, działając w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, prawidłowo dały wiarę tym zeznaniom świadków i stron, które wskazywały na wadliwość zameldowania G. i H. B. dokonanego w dniu [...] lutego 2007 r. Zeznania dotyczące niezamieszkiwania skarżącej i jej męża pod adresem przy ul. [...] w P. w okresie prowadzenia w znajdującym się tam budynku prac remontowych należy ocenić jako spójne i logiczne z punku widzenia doświadczenia życiowego. Jak wzmiankowano, sama skarżąca przyznała na rozprawie, że jeśli w domu prowadzony był remont, to nikt tam nie mieszkał. ,

Przypominając, że przy zawarciu umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości stawający zgodnie oświadczyli, iż znajdujący się na niej dom wymaga generalnego remontu, jako prawidłowe należy też uznać ustalenie organu administracji, że remont domu prowadzony był w dacie zameldowania G. i H.B. - w lutym 2007 roku, co potwierdzają zeznania ich córki – B. B. W sprawie niesporne jest, że skarżąca i jej mąż także obecnie nie mieszkają pod adresem przy ul. [...] w P.

Niezasadne jest twierdzenie skarżących, jakoby organy administracji całkowicie zignorowały ich zeznania, wydając decyzję gównie w oparciu o zeznania D. i K. M. oraz M. P., to jest osób z rodziny Z. M. Na stronach od 2 do 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] przytoczył zeznania wszystkich przesłuchanych świadków i stron, a następnie (strona 4) wyjaśnił, na których dowodach się oparł, dając im wiarę, a którym i w jakim zakresie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ustalenia organów administracji – wbrew sugestii skarżącej – odniosły się przy tym do konkretnej daty zameldowania ([...] lutego 2007 r.). Nie przeczy temu bynajmniej okoliczność, że zeznania świadków odnosiły się nie tylko do tej daty ale do dłuższego okresu, kiedy w budynku znajdującym się pod adresem zameldowania skarżącej i jej męża prowadzone były prawce remontowe. Z kolei wobec prawidłowo zebranego i należycie ocenionego materiału dowodowego, żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma okoliczność, że przedmiotem rozstrzygnięcia była czynność zameldowania dokonana przed sześciu laty.

W ocenie Sądu, kontrola legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje więc podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.