Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1479/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42 i art 43
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędzia NSA Ludwik Żukowski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 115/03 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 115/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi M. S. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że stosowną decyzją organ pierwszej instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5 m3/dobę na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w K..

Po rozpatrzeniu odwołania R. T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu I instancji i orzekając reformatoryjnie – ustaliło warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej inwestycji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowana oczyszczalnia ścieków dotyczy istniejącego budynku mieszkalnego i nie spowoduje ona zmiany przeznaczenia terenu. Ustalenia planu miejscowego nie zawierają zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, ani nakazu obowiązkowego włączania istniejących budynków do funkcjonującej sieci kanalizacyjnej. W ocenie organu zakazu takiej budowy nie można również wyprowadzać z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.).

Na powyższą decyzję M. S. złożył skutecznie skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, że decyzja organu II instancji pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a budowa oczyszczalni ścieków stworzy zagrożenie dla środowiska naturalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę uznał, iż zaskarżona decyzja zawiera naruszenia prawa materialnego i procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przede wszystkim Sąd wskazał, że organy administracji nie dokonały prawidłowego ustalenia stron postępowania. Decyzja nie spełnia również wymogów określonych w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr15, poz. 139 ze zm.). Nie obejmuje m.in. warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ograniczyło się do stwierdzenia, że zamierzenie nie jest sprzeczne z treścią ustaleń planu miejscowego. Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązkiem organu nie było wykazywanie, że zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z treścią planu miejscowego, ale że jest z nim zgodne. W zaskarżonej decyzji nie ustalono także obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, co narusza przepis art. 42 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Obowiązkiem organu jest bowiem konkretne wskazanie warunków w zakresie komunikacji, których spełnienie jest niezbędne do realizacji inwestycji. Organ pominął nadto ustalenia warunków w zakresie infrastruktury technicznej, a załącznik do decyzji nie określa granic terenu inwestycji i nie jest podpisany.

Naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) polega na podaniu niepełnej podstawy prawnej orzekania - w tym przepisów prawa materialnego i właściwych przepisów zawartych w uchwale nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., zmienionej uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...]. Z decyzji nie wynika też kto ją podpisał – członkowie etatowi czy pozaetatowi Kolegium.

Od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przez błędne przyjęcie, że utrzymana w mocy decyzja organu odwoławczego nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 1 K.p.a., albowiem załączniki do przedmiotowej decyzji nie zostały opatrzone podpisem, podczas gdy na załącznikach tych znajduje się informacja, że stanowią one integralną część decyzji. Z samej osnowy decyzji wynika, iż w załącznikach określono warunki zabudowy. Sąd nie wykazał zatem, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie została podpisana przez upoważnione osoby.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie przepisów:

– art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że organ nie ustalił warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, podczas gdy zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków jest uzupełnieniem zabudowy mieszkalnej i urządzeniem związanym z funkcjonowaniem istniejącego i zamieszkałego budynku mieszkalnego, już obsługiwanego komunikacyjnie (istniejący wjazd na działkę),

– art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że organ nie wykazał, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodność inwestycji z planem jest oczywista. Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków jest urządzeniem budowlanym związanym z budynkiem mieszkalnym i stanowi w istocie uzupełnienie zabudowy mieszkalnej będąc jednym z urządzeń budowlanych niezbędnych do funkcjonowania budynku mieszkalnego. Projektowana oczyszczalnia ścieków nie powoduje zmiany funkcji terenu, a ustalenia planu nie zawierają obowiązku włączania istniejących budynków do funkcjonującej sieci kanalizacyjnej. Zakazu takiej budowy nie można również wyprowadzać z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o ewentualnej nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, o których mowa w art. 183 § 2 ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mogą one odnieść zamierzonych skutków.

Co prawda ma rację, wnoszące skargę kasacyjną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., że rozpoznający sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie bezpodstawnie przyjął, iż zakwestionowana decyzja o ustaleniu przedmiotowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest obarczona wadą prawną uniemożliwiającą pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym z powodu braku podpisu składu orzekającego na załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji, mimo że załącznik ten został opatrzony stosowną informacją, iż stanowi integralną część decyzji i jako taki nie był w sprawie przez nikogo kwestionowany, to jednak wobec innych wad decyzji, o której mowa, wskazanych w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, wyżej wymieniony zarzut skargi kasacyjnej nie może odnieść zamierzonego skutku.

Co do zaś zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 42 ust. 1 pkt 4 oraz art. 43, mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) to i te zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wbrew bowiem twierdzeniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji nie zinterpretował i w ślad za tym nie zastosował tych przepisów w sposób o jakim mowa w skardze kasacyjnej. Co prawda poszczególne zdania wyrwane z kontekstu wywodu mogą sugerować, że Sąd pierwszej instancji interpretuje normę art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, że każdorazowo i bez wyjątku decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winna określać warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, to jednak kolejne zdanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 6 koniec akapitu pierwszego) wskazuje na możliwość rezygnacji z ustalania warunków obsługi, tyle że z koniecznym uzasadnieniem takiego stanu rzeczy. To zaś oznacza, że trudno byłoby skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Również zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 43 ww. ustawy ocenić należy jako prawidłowe, skoro Sąd stanął na zasadnym stanowisku, że ocena zamierzonej inwestycji w aspekcie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna nastąpić na podstawie analizy całokształtu ustaleń planu w odniesieniu do nieruchomości, na której ma być zrealizowana zamierzona inwestycja i nawet jeśli jej zgodność z ustaleniami planu miejscowego jest oczywista w opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., to "oczywistość" ta wymaga uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wyżej przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.