Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 463/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PINB, organ I instancji), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 7, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z poźn. zm., dalej: p.b.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z poźn. zm., dalej: k.p.a.), nałożył na małżonków E.

i L. R. (dalej: inwestorzy) obowiązek doprowadzenia do zgodności z prawem wiaty zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] (obecnie działka nr ewid. [...])

w miejscowości B. gm. B. przy granicy z działką nr ewid. [...] poprzez wykonanie robot budowlanych polegających na skróceniu długości do 6,5 m

i na zmniejszeniu wysokości do 3 m w terminie 2 miesięcy od chwili kiedy decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia PINB wskazał, że niniejsze postępowanie zainicjowane zostało pismem W. S. (dalej: strona, skarżący), właściciela działki [...], z [...] stycznia 2013 r., w którym domagał się zatrzymania budowy i cofnięcia decyzji na budowę wiaty inwestorom na nieruchomości przy ul. M. [...](działka [...]) w B., przy granicy działki przy ul. M. [...] (działka nr [...]) z powodu całkowicie zasłonięcia okna na parterze budynku mieszkalnego.

W trakcie przeprowadzonych w dniu 11 lutego 2013 r. oględzin stwierdzono, że na działce nr ewid. [...] przy granicy z działką nr ewid. [...] i działką nr ewid. [...] w miejscowości B. istnieje wiata stalowa kryta blachą trapezową o wymiarach 7,02 m x 3,47m i wysokości 3,9 m. Spadek dachu skierowany jest na działkę właściciela ([...]). Wiata nie przylega do budynku mieszkalnego. Budowa wiaty została zakończona. W dniu [...] kwietnia 2016 r. przeprowadzono kolejne oględziny, podczas których stwierdzono, że stan na działce od dnia poprzednich oględzin nie zmienił się. Pod wiatą stoi pojemnik na śmieci, szafka metalowa, opona i ręczny wózek do przewozu palet, ponadto pod wiatą jest wybetonowana posadzka. W budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce sąsiedniej należącej do W. S., na parterze jest okno z pomieszczenia kuchni, natomiast na piętrze jest pomieszczenie pokoju z dwoma oknami i wyjściem na balkon. Wiata nie przysłania okien na piętrze. Najbliższa odległość od środka okna do wiaty wynosi 2 m. Wysokość wiaty w najbliższej odległości od środka okna wynosi od wysokości parapetu do dachu wiaty 2,9 m. Wysokość budynku gospodarczego na działce W. S. mierzona od terenu działki inwestorów wynosi 5,13 m. Organ I instancji dokonał oględzin także w dniu [...] lipca 2018 r, w trakcie których ustalił, że pod wiatą znajdują się skrzynki plastikowe, kształtowniki stalowe, wózek ręczny do przewozu palet. Na działce nr ew. [...] znajduje się budynek mieszkalny, budynek gospodarczy i przedmiotowa wiata.

Z ustaleń organu I instancji wynikało, że inwestor [...] kwietnia 2012 r. dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienie do wykonania robot budowlanych polegających na budowie wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m2. Z załącznika graficznego do zgłoszenia wynika, że wiata miała być wybudowana w granicy działek nr [...]

i [...] oraz [...] i [...]. Starosta B. nie wniósł sprzeciwu co do ww. zgłoszenia. Zdaniem PINB sprawdzenie zgłoszenia obejmowało również obowiązujące w dniu zgłoszenia przepisy w tym przepisy techniczno-budowlane. Warunki techniczne obowiązujące w dacie przyjęcia zgłoszenia dopuszczały budowę budynku przy granicy pod warunkiem posiadania działki nie szerszej niż 16 m lub budynku gospodarczego

o długości mniejszej niż 5,5 m i wysokości mniejszej niż 3 m (§12 rozporządzenia - Dz. U. z 2009 r. nr 56 poz. 461).

Organ I instancji powołując się na wydane w sprawie niniejszej wyroki: WSA

w Warszawie z 6 listopada 2013 r. oraz NSA z 30 września 2015 r., wyjaśnił, iż przesądzono w nich, że wiata jest obiektem budowlanym. Z wyroku NSA zaś wynika, że należy ocenić zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r nr 75 poz. 75 z poźn. zm., dalej: rozporządzenie MI).

Celem realizacji ww. wytycznych PINB ustalił, że na należącej do skarżącego działce znajduje się budynek mieszkalny (decyzja zezwalająca na użytkowanie wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z [...] sierpnia 1993 r. znak: [...]) oraz budynek gospodarczo-garażowy (decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie wydana przez PINB z [...] października 2013 r. znak: [...]). Legalizując budynek gospodarczo-garażowy skarżący zgodził się na uciążliwość wynikającą z braku naturalnego oświetlenia okna w pomieszczeniu kuchni w budynku mieszkalnym. Sprawa okien w budynku mieszkalnym w tym okna na parterze w kuchni została rozstrzygnięta decyzjami [...] z [...] maja 2013 r. (znak: [...]), z [...] października 2016 r. (znak: [...]) oraz z [...] października 2016 r. (znak: [...]). Odnośnie zaś bezpieczeństwa pożarowego wywiódł, że wiata jest wybudowana z materiałów nie palnych (elementy nośne, ściany i pokrycie dachu ze stali).

Organ I instancji powołał § 272 ust. 3 rozporządzenia MI, według którego budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Kontrolowana wiata graniczy z budynkiem gospodarczym skarżącego, który posiada ścianę oddzielenia pożarowego REI60 (pustak gazobetonowy odm. 07 gr. 24 cm). Wobec powyższego wymagania pożarowe zostały spełnione.

Według PINB wybudowana wiata nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia oraz ma powierzchnię zabudowy 24,35 m2, a zatem spełnia wymagania wskazane

w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. Wiata spełnia również wymagania §13 rozporządzenia MI.

W sprawie niniejszej nie znajdują zaś zastosowania § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 rozporządzenia MI. Jej budowa spowodowała jednak naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. na skutek niespełnienia wymagań wskazanych w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI. Długość wiaty wynosi 7,02 m, a powinna wynosić 6,5 m, natomiast jej wysokość wynosi 3,9 m, a powinna wynosić 8 m. Przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,52 m

i wysokości wiaty o 0,9 m jest istotnym odstąpieniem od przepisów.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 2-4 p.b., art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., § 13 rozporządzenia MI, jak również art. 7a § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i nałożenia na inwestorów obowiązku rozbiórki wiaty.

Zdaniem skarżącego PINB nie rozpoznał istoty sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego, który pismem z 21 października 2015 r. skorygował swoje pierwotne stanowisko domagając się rozbiórki wiaty.

Jak wywiódł skarżący, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w orzeczeniu WSA, PINB winien ponownie rozważyć kwestię naruszenia przepisów prawa przez inwestorów w związku z wybudowaniem przez nich wiaty bez wymaganego pozwolenia na budowę, którego uzyskanie w związku z parametrami oraz usytuowaniem wiaty było konieczne. Przeprowadzone postępowanie (i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji) postulatu tego nadal nie spełnia. Zanegował ustalenia organu, że przedmiotowy obiekt jest wiatą, pomijając m.in. fakt, że budowla ta jest posadowiona na trwałych fundamentach. W jego ocenie bez znaczenia pozostają oświadczenia inwestora dotyczące sposobu wykorzystania przedmiotowej budowli i braku zamiaru wykonywania w niej prac warsztatowych czy też wykorzystywania wiaty do składowania płodów rolnych.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, dalej kpa) oraz art. 83 ust. 2 p.b., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego PINB, wydając decyzję z 21 lutego 2019 r., wypełnił wytyczne zawarte w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie, badając zgodność usytuowania wiaty z całością uregulowań zawartych w § 12 rozporządzenia MI, a także kwestie związane z bezpieczeństwem przeciwpożarowym i doświetleniem okna w kuchni budynku mieszkalnego skarżącego.

MWINB ustalił, że wiata spełnia funkcje użytkowe budynku gospodarczego, stąd w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia MI. Z ustaleń dokonanych przez organ powiatowy wynika, że wysokość spornej wiaty wynosi 3,90 m, zaś długość wiaty wynosi 7,02 . Powyższe potwierdza zatem, że wiata zlokalizowana na działce nr ewid. [...] spełniająca funkcje budynku gospodarczego narusza przepisy wynikające z treści § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI.

Podsumowując zatem swoje ustalenia, stwierdził, że przedmiotowa wiata,

o ile miałaby być usytuowana w granicy nieruchomości, powinna posiadać maksymalną długość 6 m oraz maksymalną wysokość 3 m. Natomiast według niespornych wyliczeń, wiata przekracza o 0,52 m określoną w/w przepisem dopuszczalną długość wiaty oraz o 0,9m dopuszczalną wysokość wiaty, co stanowi istotne odstępstwo od przepisów. W jego ocenie słusznie PINB w B. wszczął procedurę mającą na celu doprowadzenie przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 7 p.b.

Odnosząc się do zarzutów odwołania WMINB wskazał, że pierwszej kolejności organ jest zobowiązany podjąć czynności w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co też w omawianej sprawie uczyniono wydając zaskarżoną decyzję. Orzeczenie obowiązku rozbiórki jest środkiem ostatecznym, stosowanym

w przypadku gdy inwestor nie podejmie czynności w celu usunięcia istniejącego naruszenia prawa. Wskazał nadto, że wiata wykonana została z materiałów niepalnych (elementy nośne, ściany i pokrycie dachu ze stali). Ponadto wiata graniczy z budynkiem gospodarczym skarżącego, posiadającym ścianę oddzielenia pożarowego EI60. Wyznaczone w § 271 ust. 1 rozporządzenia MI odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości o jakich mowa w tej regulacji nie muszą być zachowane, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

W kwestii zacienienia okna w kuchni budynku mieszkalnego skarżącego organ odwoławczy podzielił ustalenie PINB, że powstały samowolnie budynek gospodarczy usytuowany na działce skarżącego został usankcjonowany w dniu 21 października 2013 r. w ramach odrębnego postępowania z zakresu nadzoru budowlanego oraz że ww. budynek gospodarczy zasłania okno kuchni budynku mieszkalnego. Jak wskazał PINB, bez budynku gospodarczego warunki określone w § 13 rozporządzenia MI byłyby zachowane. Podkreślono, że sporna wiata powstała na podstawie skutecznego zgłoszenia w styczniu 2013 r. natomiast samowolnie wybudowany budynek gospodarczy został zalegalizowany później, tj. w październiku 2013 r. W ocenie MWINB w świetle powyższych okoliczności nie można w omawianym przypadku zarzucić naruszenia § 13 rozporządzenia MI.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu przeznaczenia wiaty do wykonywania w niej prac warsztatowych, MWINB zauważył, że z dokumentacji fotograficznej nie wynika, aby wiata służyła do prac warsztatowych.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Podniósł naruszenie tych samych przepisów co w odwołaniu.

Również w uzasadnieniu skargi przytoczono dotychczasową argumentację zawartą w odwołaniu, a sprowadzającą się do stwierdzeń, iż organ nadal nie rozpoznał istoty sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego, pominął fakt, że wiata posadowiona jest na trwałych fundamentach i oddziałuje na nieruchomość skarżącego poprzez przesłonięcie okna kuchennego znajdującego się na parterze budynku mieszkalnego. Nadto wskazano, że organ błędnie przyjął, że okno to zasłania budynek gospodarczy. Okno to jest przesłonięte wiatą wybudowaną na działce sąsiedniej.

Wywiedziono, że nie jest dopuszczalne usytuowanie budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy nieruchomości

w odległości mniejszej niż 4 m, oraz wykluczone jest posadowienie nowego budynku na granicy z sąsiednią działką budowlaną, na której wybudowany jest już budynek zwrócony w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi, z zastrzeżeniem jednak, że istniejący budynek został wzniesiony legalnie lub zalegalizowano jego budowę.

W niniejszej sprawie budynek mieszkalny skarżącego jest zwrócony ścianą

z otworami okiennymi w stronę granicy z działką inwestorów. Taki stan faktyczny istnieje od roku 1993, kiedy to Kierownik Urzędu Rejonowego w R. decyzją

z dnia [...].08.1993 r. znak [...] zezwolił skarżącemu na użytkowanie budynku mieszkalnego. Jak wskazał autor skargi, już w tej dacie istniały otwory okienne w ścianie zwróconej w stronę granicy, w tym okno w pomieszczeniu kuchni oraz balkon na I piętrze.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznaje skargę na decyzje organów nadzoru budowlanego o nałożeniu obowiązków na małżonków E. i L. R. doprowadzenia do zgodności

z prawem wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...], poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na skróceniu długości do 6,5 m i na zmniejszeniu wysokości do 3 m w terminie 2 miesięcy od chwili gdy decyzja stanie się ostateczna.

Jest poza sporem, że wiata, którą inwestor pobudował jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a zatem podlega wymogom rozporządzenia MI. Niewątpliwie spełnia ona funkcje użytkowe budynku z uwagi na jej wymiary i zabudowę dwóch ścian. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że inwestorzy dokonali zgłoszenia budowy wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m² zaś z załącznika graficznego do zgłoszenia wynika, że wiata ma być wybudowana na działce nr ew. [...] przy granicy z działką nr ew. [...]. Starosta B. nie wniósł sprzeciwu, a tym samym brak jest przesłanek uzasadniających, że doszło do naruszenia przepisów i warunków zgłoszenia. Nie ma w niniejszej sprawie sporu, że przedmiotowa wiata została wybudowana na podstawie zgłoszenia, co do którego Starosta nie wniósł sprzeciwu.

Kluczową kwestią w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie, czy wybudowana przez uczestników postępowania małżonków Rożek wiata, odpowiada dokonanemu zgłoszeniu i czy wobec tego zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów rozporządzenia MI zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie VIII SA/Wa 588/13 z dnia 6 listopada 2013 r., który po rozpoznaniu sprawy uchylił uprzednie decyzje organów nadzoru budowlanego odmawiające nałożenia obowiązku na małżonków E. i L. R. w zakresie budowy wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...], przy granicy z działką nr ew. [...]

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną, w sprawie II OSK 189/14, wyrokiem z dnia 30 września 2015 r. oddalił skargę kasacyjną. NSA akceptując ustalenia Sądu I instancji i stwierdził, iż wiata, którą inwestor pobudował, jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 pb (wyrok WSA w Gliwicach z 10.1.2011 r. II SA/Gl 1267/10, Lex 752699, aprobowany przez W. Piątka – op. cit. s. 39, uw. 4; wyrok NSA z 30.4.1999 r. IV SA 1851/96, Lex 47196). Wiata jako budowla, objęta jest wymogami rozporządzenia, zatem znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia określające odległość budowli (wiaty) od granicy sąsiedniej działki, tj. § 12 ust. 1 i 3 w zw. z § 1 rozporządzenia. Z § 2 ust. 1 rozporządzenia wynika wprost, że ma zastosowanie nie tylko do budynków, ale i do budowli, bowiem przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków (wyrok NSA z: 12.7.2012 r. II OSK 728/11, Lex 125264; 18.11.2009 r. II OSK 1738/08, Lex 597283; W. Korzeniewski, R. Korzeniewski, Warunki techniczne dla budynków i ich usytuowanie, Polcen 2013, s. 29). Przedmiotowa wiata, z uwagi na jej wymiary, w przypadku zabudowy dwu ścian wiaty blachą trapezową, spełnia funkcje użytkowe budynku. Również za trafne NSA przyjął, że zaskarżone decyzje nie zawierały ustaleń w zakresie § 13 rozporządzenia, w zakresie relacji przestrzennych

w zabudowie co stanowi naruszenie art. 7 i 77 kpa oraz organy obu instancji nie rozważyły konieczności spełnienia wymogów § 272 § 3 rozporządzenia MI.

W tej sytuacji kluczowe znaczenie ma czy organy wykonały wytyczne i zalecenia wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 588//13.

Analizując zaskarżone decyzje, Sąd doszedł do przekonania, iż organy nadzoru budowlanego we właściwy sposób wywiązały się z nałożonego na nich obowiązku, wykonując wytyczne i zalecenia nałożone wyrokiem w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 588//13. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny.

Za słuszne należy uznać wszczęcie procedury mającej na celu doprowadzenie przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Stosownie do art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Zastosowana w przedmiotowej sprawie regulacja art. 51 Prawa budowlanego była prawidłowa, bowiem w pierwszej kolejności organy podjęły procedurę doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Również organy nadzoru budowlanego zgodnie z zaleceniami Sądu zbadały usytuowanie wiaty z całością uregulowań zawartych w § 12 rozporządzenia MI, dochodząc do wniosku, iż pozostawienie wiaty skutkuje koniecznością skrócenia jej długości do 6,5 m oraz zmniejszenia wysokości do 3 m, co tym sam spowoduje spełnienie wymagań określonych rozporządzeniem MI odnośnie usytuowania wiaty

w granicy nieruchomości. Jest to prawidłowa ocena organów nadzoru budowlanego podkreślona w szczególności w wyroku NSA II OSK 189/14.

Zwrócenia uwagi wymaga, że organy zgodnie z wytycznymi wyroków sądów administracyjnych, przeprowadziły analizę wymagań przeciwpożarowych co do przedmiotowej wiaty, dochodząc do wniosku, iż przedmiotowa wiata wykonana została z materiałów niepalnych (elementy nośne, ściany i pokrycie dachu ze stali). Ponadto wiata graniczy z budynkiem gospodarczym skarżącego posiadającym ścianę oddzielenia pożarowego EI60 (pustak gazobetonowy), co jest wystarczające dla spełnienia wymogów rozporządzenia MI.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do zacienienia okna

w kuchni na parterze w budynku mieszkalnym skarżącego, dochodząc do wniosku, że powyższe zacienienie występuje na skutek wybudowania budynku gospodarczego przez skarżącego. Zaznaczył przy tym, że sporna wiata (oceniana w tym postępowaniu) powstała na podstawie skutecznego zgłoszenia w styczniu 2013 r., zaś samowolnie wybudowany budynek gospodarczy przez skarżącego został zalegalizowany w październiku 2013 r. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego trafnie oceniły, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 13 rozporządzenia MI.

W konkluzji stwierdzić należy, że orzekające powtórnie organy nadzoru budowlanego wykonały w całości wytyczne i zalecenia wynikające z wyroku VIII SA/Wa 588/13, w stosunku do którego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (II OSK 189/14).

Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, ze są one chybione, stanowią ponadto polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym

i przesądzonymi argumentami prawnymi wynikającymi z wyroku VIII SA/Wa 588/13 i II OSK 189/14. Skoro pewne kwestie zostały przesądzone, to nieaktualne jest stanowisko strony skarżącej, odnoszącej się do stwierdzenia, że w całości popiera argumentację dotychczas prezentowaną (str. 3 skargi).

Przede wszystkim strona skarżąca nie uwzględniła w zarzutach skargi, że małżonkowie Rożek posiadali zgłoszenie do budowy wiaty, co do którego organ nie zgłosił sprzeciwu. Tego faktu skarżący nie przyjmuje do wiadomości. Nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie zarzut odnoszący się do naruszenia art. 48 Prawa budowlanego. To że skarżący domaga się rozbiórki wiaty, nie oznacza wadliwości wydanych decyzji. W sprawie organy prawidłowo zastosowały tryb wynikający z art. 51 Prawa budowlanego i oceniły budowlę w kontekście przepisów rozporządzenia MI. Zatem chybione są zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów Prawa budowlanego (art. 2, art. 3, art. 4, art. 29, art. 48, art. 5). Skarżący nie wskazał nawet na czym to naruszenie miało polegać. Nie zostało wykazane w trakcie postępowania, że wiata jest wykorzystywana na cele warsztatowe.

W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 107 § 3 kpa, gdyż decyzje zostały należycie uzasadnione.

Organy nie naruszyły także podniesionej w skardze zasady prawdy obiektywnej.

W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302).