Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 33/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie zawarcia umowy najmu mieszkania komunalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Prezydenta Miasta G., skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu [...] r. złożyła wniosek o uregulowanie stanu prawnego lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...] przez zawarcie z nią umowy najmu tego lokalu. Żądanie swoje oparła na podstawie § 23 uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta G. Wskazała również, że mimo, iż spełnia określone w tym przepisie kryteria, do dnia wniesienia skargi nie doszło do zawarcia takiej umowy.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta G. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając zajęte stanowisko organ wskazał, że sprawa zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład gminnego zasobu mieszkaniowego nie jest sprawą sądowoadministracyjną, o jakiej mowa w art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego. W ocenie organu o takim charakterze sprawy przesądza również praktyka sądowa, bowiem to sądy powszechne rozpoznają tego rodzaju sprawy. Wobec tego skarga powinna zostać odrzucona.

W odniesieniu do wniosku o ewentualne oddalenie skargi, organ przytaczając uchwałę Sądu Najwyższego z dnia [...] r., sygn. akt [...], podniósł, że skarżącej nie przysługuje roszczenie o zawarcie takiej umowy. Nadto wskazał, że nie wykazała ona w żaden sposób, iż spełnia kryteria, od których wyżej wskazana uchwała uzależnia przyznanie prawa do najmu lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast określony przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.

Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie,

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Wobec brzmienia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarga ta przysługuje również w przypadku bezczynności organu w sytuacji opisanej w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie kompetentny organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednak, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.

Należy wyjaśnić w tym miejscu, że obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie czy nie zachodzi jedna z przesłanek prowadzących do jej odrzucenia.

Katalog tych przesłanek został określony w art. 58 § 1 p.p.s.a., a są nimi: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie do jej wniesienia (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej jednej ze stron lub brak zdolności procesowej skarżącego, gdy nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5) niedopuszczalność wniesienia skargi z innych przyczyn (pkt 6).

W odniesieniu do przesłanki z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. chodzi ustalenie, czy skarga dotyczy sprawy objętej właściwością sądu administracyjnego.

Po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego nie jest sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej.

Zasady przydziału mieszkań z zasobu komunalnego są regulowane ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.), ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) oraz wydaną na podstawie art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego uchwałą właściwej rady gminy. Z powyższych regulacji jednoznacznie wynika, iż jeżeli osoba spełnia określone kryteria, uzyska pozytywną opinię Społecznej Komisji Mieszkaniowej, wtedy Prezydent Miasta zawiera z nią umowę najmu.

Należy jednak zauważyć, iż umowa najmu jest umową cywilnoprawną, a więc przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny i z tych względów nie podlega kognicji sądów administracyjnych lecz sądów powszechnych.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.