Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1749/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-02-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.B.i M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga D.B. i M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej "WINB" z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Decyzją tą WINB uchylił we wznowionym postępowaniu decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję własną z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oraz orzekł, że decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. wydana została z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającą w treści decyzji dotychczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie wszystkie akty administracyjne kwalifikują się do wykonania, a co za tym idzie nie wszystkie podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Do takich nie należy decyzja będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, ponieważ nie ma ona przymiotu wykonalności, bowiem nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Decyzją tą organ orzekł o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji o nakazie rozbiórki, która z kolei podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym zaskarżona decyzja nie może powodować konsekwencji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków, a zatem nie może podlegać wstrzymaniu.

Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Ponieważ wniosek skarżących o udzielenie ochrony tymczasowej nie został w ogóle umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem skarżący ograniczyli się tylko do jego sformułowania, także i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.

W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.