Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1756/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del.NSA M. Stahl, Sędziowie : del. NSA A. Stępień (spr.), WSA J. Sekunda-Lenczewska, Protokolant A. Widawski, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. N.-W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]); 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. N.-W. kwotę 410 zł (czterysta dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

IISA/Łd 1756/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ) Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Uniwersytetu [...] na wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie i adaptacji budynków ( frontowego i oficyny ) dla potrzeb nowej funkcji dydaktyczno-naukowej i administracyjno-biurowej Wydziału Nauk Geograficznych Uniwersytetu [...] , a także wykonanie nowego wjazdu i parkingu oraz przyłącza wodociągowego na działce usytuowanej w Ł. przy ul. A. 88 – w zakresie i w sposób podany w załączonej dokumentacji.

W uzasadnieniu stwierdzono, że inwestor przedłożył projekt budowlany obejmujący w/w zakres robót z niezbędnymi uzgodnieniami wraz z aktualną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokument stwierdzający prawo do dysponowania obiektem na cele budowlane.

Odwołania od decyzji złożyły J. N. - W. oraz E. B.. J. N. - W. poprzez swego pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 5 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 3, a także zasady praw osób trzecich podkreślonej w art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ) oraz obrazę przepisów postępowania – art. 7, 8 i 107 § 3 kpa poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów i roszczeń właścicielki nieruchomości sąsiedniej przy ul. A. 86.

W uzasadnieniu podniesiono, że nieruchomości przy ul A. 86 i 88 przez okres około 50 lat użytkowane były wspólnie.

W związku z tym zlikwidowany został wjazd na działkę należącą obecnie do J. N. - W. , urządzony w obrysie budynku, w taki sposób, że obecne jego przywrócenie jest niemożliwe. Obecnie dojazd do podwórza nieruchomości prowadzi przez nieruchomość Uniwersytetu. Przebudowa wjazdu i urządzony na nieruchomości parking mogą skarżącą tego wjazdu pozbawić.

Przed Sądem Rejonowym dla Ł. - Ś. toczy się sprawa o ustanowienie drogi koniecznej na działce Uniwersytetu na rzecz właścicieli nieruchomości A. 86.

Niebezpieczeństwo naruszenia praw skarżącej niesie ponadto remont i adaptacja obydwu budynków.

Budynek frontowy został połączony z budynkiem frontowym na nieruchomości A. 86 i został do niego przybudowany. Obecnie niezbędne są pomiary i rozdzielenie obydwu budowli.

Oficyna częściowo znajduje się na działce skarżącej i zgodnie z zasadą superficies solo cedit jest w tej części własnością właściciela gruntu. Tym samym nie można było udzielać zgody na jakiekolwiek prace budowlano-adaptacyjne, które dotyczą cudzej własności.

Zarzucono ponadto, iż przed Sądem Okręgowym w Ł. toczy się postępowanie o ustalenie nieważności czynności prawnych dotyczących aktów notarialnych w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości przy ul. A. 88 na rzecz ŁZWKF [...] w upadłości oraz sprzedaży przez te Zakłady nieruchomości z budynkami na rzecz UŁ ( sygn. IIC 627/02 ).

E. B. w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosi zarzut, iż decyzja ta jest niezgodna z ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ w projekcie budowlanym nie zachowano 20% powierzchni aktywnej przyrodniczo, a ponadto niezgodne z ustaleniami tej decyzji jest projektowanie na terenie posesji parkingu. Zarzuciła także nieprawidłowości polegające na błędnym określeniu numerów ewidencyjnych działek, na których ma być realizowana planowana inwestycja.

Decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań pełnomocnika J. N. - W. oraz E. B. orzekł:

1. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w części zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie i adaptacji budynków ( frontowego i oficyny ) dla potrzeb nowej funkcji dydaktyczno-naukowej i administracyjno-biurowej Wydziału Nauk Geograficznych UŁ, a także na wykonanie nowego wjazdu i parkingu.

2. uchylić w/w decyzję w części zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i w tym zakresie umorzyć postępowanie przed organem administracji architektoniczno-budowlanej.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 tejże ustawy.

Zdaniem organu analiza dokumentów zgromadzonych w aktach pozwala stwierdzić, że inwestor spełnił powyższe wymagania w zakresie projektowanego remontu i adaptacji budynków, a także wykonania nowego wjazdu i parkingu.

Organ odwoławczy w toku postępowania wyjaśniającego uwzględnił wniesione przez Uniwersytet [...] w dniu [...] pismo, z którego wynika, że z uwagi na brak możliwości przedstawienia pełnej dokumentacji technicznej przyłącza wodociągowego, zasilającego posesję przy ul. A. 86, inwestor rezygnuje z tej części inwestycji, pozostawiając jej realizację na czas późniejszy.

Spowodowało to, iż postępowanie administracyjne w tej części stało się bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Wojewoda stwierdził, iż kwestia niewłaściwego oznaczenia terenu inwestycji została ostatecznie wyjaśniona w toku wznowionego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, po złożeniu przez inwestora aktualnej mapy do celów projektowych, zawierającą numerację zgodną z posiadanym aktem notarialnym. Projektant dokonał w związku z powyższym poprawek w złożonej dokumentacji, wpisując prawidłowy numer ewidencyjny działki 251/7, zgodny z rzeczywistym stanem prawnym tej nieruchomości.

Dokonano również przeliczenia bilansu terenu zieleni działki przy zastosowaniu wskaźników przeliczeniowych dla terenów zabudowy śródmiejskiej. Z przeliczenia tego wynika w sposób niewątpliwy, że zachowano 30% powierzchni aktywnej przyrodniczo, co spełnia warunek określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]

W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do stwierdzenia, że projektowany parking na terenie posesji inwestora jest niezgodny z ustaleniami planu zagospodarowania terenu. Decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] ustalono warunki m.in. dla parkingu. Podstawą prawną były warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją. Decyzja ta jest ostateczna, a wszelkie jej ustalenia wiążą organ udzielający pozwolenia na budowę. Kwestionowanie ich w toku tego postępowania skutkowałoby naruszeniem przepisu art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm. ), jak i art. 35 ustawy – Prawo budowlane.

Zdaniem Wojewody inwestor w sposób niewadliwy wykazał także prawo do dysponowania nieruchomością. Dlatego też nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę fakt, iż w sądzie cywilnym prowadzone jest postępowanie o ważność aktów notarialnych bądź o służebność drogi koniecznej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. N. - W. poprzez swego pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zwrot na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.

W uzasadnieniu ponowiła zarzuty podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Udział w postępowaniu sądowym na prawach strony zgłosili E. B. i K. B. oraz Uniwersytet [...] .

E. i K. B. – współwłaścicielki nieruchomości położonej przy ul. A. 90 - wnioskowały o uchylenie zaskarżonych decyzji jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego – art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, a także z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Wnioskowały ponadto o wstrzymanie zaskarżonych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lutego 2003r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając, iż wykazano istnienie przesłanek z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm. ).

Na skutek wniosku Uniwersytetu [...] o zmianę tego orzeczenia Sąd, postanowieniem z dnia 27 marca 2003r., zmienił je w ten sposób, że wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę odnośnie robót budowlanych dotyczących wykonania nowego wjazdu i parkingu.

W ocenie Sądu przeprowadzenie prac budowlanych objętych wstrzymaniem może oddziaływać niekorzystnie na możliwość wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości należących do sąsiadów i zachodzi obawa, że mogą oni mieć uniemożliwiony lub ograniczony dostęp do swych nieruchomości.

Natomiast odmiennie wygląda sytuacja dotycząca prac remontowych i adaptacyjnych budynków. Zdaniem Sądu prace te dotyczą wyłącznie obiektów usytuowanych na gruncie, do których inwestorowi przysługuje prawo wieczystego użytkowania, a ponadto są one przewidziane przede wszystkim do wykonania wewnątrz budynków, co nie ma wpływu na ustanowienie dla skarżącej drogi koniecznej.

Pełnomocnik skarżącej J. N. - W. jeszcze dwukrotnie składał wnioski o zmianę postanowienia o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, przez objęcie nim także pozwolenia na remont i adaptację budynków.

Do drugiego z nich załączono odpis nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2003r.,wydanego w sprawie IIC 627/02.

Wyrokiem tym Sąd, po rozpoznaniu sprawy z powództwa J. N. - W. przeciwko Gminie Ł. i Uniwersytetowi [...] w Ł. o ustalenie, ustalił, że nieważne są:

1. umowa oddania gruntu w użytkowanie wieczyste i przeniesienia własności budynków i budowli zawarta pomiędzy Gminą Ł. i Syndykiem masy upadłości A. w upadłości w Ł. w dniu [...] w formie aktu notarialnego, przed notariuszem M. Z. K. za repertorium A nr [...] oraz

2. umowa sprzedaży zawarta pomiędzy Syndykiem masy upadłości A. w upadłości w Ł. i Uniwersytetem [...] w dniu [...] w formie aktu notarialnego przed notariuszem M. Z. K. za repertorium A nr [...] .

Wnioski o zmianę postanowienia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji były oddalane postanowieniami wydanymi w niniejszej sprawie przez NSA z dnia 16 maja i 3 października 2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu skutkuje uchyleniem decyzji.

Sąd nie podziela natomiast zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze, a dotyczących naruszenia art. 5 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 3 i art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. Dz 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm. ).

Stwierdzić bowiem należy, iż art. 5 pkt 9 wskazanej wyżej ustawy w ogóle nie istnieje, przy czym pełnomocnik skarżącej naruszenie tego przepisu podniósł także w odwołaniu od decyzji organu I instancji, natomiast art. 20 ust. 1 pkt 3 dotyczy obowiązków projektanta związanych z wyjaśnieniem wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Przy czym to dopiero w myśl przepisów dotyczących postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych ( rozdział 4-ty ustawy, art. 28 i nast. ) właściwy organ dokonuje oceny przedstawionych dokumentów – w tym projektu budowlanego i stosownie do treści art. 34 ust. 4 zatwierdza ten projekt w decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnia on określone w przepisie warunki.

Na obecnym etapie postępowania nie można również, zdaniem Sądu, mówić o naruszeniu unormowania zawartego w art. 47 ustawy – Prawo budowlane, co podnoszone jest w skardze.

Przepis ten przewiduje możliwość ograniczenia na rzecz inwestora praw właściciela sąsiedniej nieruchomości, gdy jest to niezbędne do umożliwienia inwestorowi wykonania zamierzonych przez niego robót budowlanych. W artykule tym przewidziana jest ingerencja właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, podjęta w celu umożliwienia sąsiadowi wykonującemu roboty budowlane, wejścia na cudzy grunt. Postępowanie w tym przedmiocie jest prowadzone w odrębnym trybie i ma miejsce w sytuacji, gdy zainteresowani nie zdołali się w tej sprawie porozumieć.

Przechodząc do oceny naruszenia przepisów procesowych Sąd stwierdza, iż zarzut ten zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 7 kpa postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ administracji publicznej powinno zapewnić przed wydaniem decyzji dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, natomiast stosownie do unormowania zawartego w art. 77 § 1 kpa – organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 107 § 3 kpa ).

W ocenie Sądu powyższe przepisy zostały w niniejszej sprawie naruszone.

W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ) - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...) oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wymaganie te zawarte są również w art. 33 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy,z którego wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...).

Faktem jest, iż w momencie składania przedmiotowego wniosku o wykonanie robót budowlanych inwestor – Uniwersytet [...] legitymował się umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z dnia [...] Repertorium A nr [...] , z której wynikało, iż nabył prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr 251/7 o powierzchni 3.198m2, położonej w Ł. przy ul. A. 88 oraz znajdujące się na tej działce budynki i budowle wraz z wyposażeniem, a także posiadanie samoistne części działki nr 251/3, przylegającej bezpośrednio do działki nr 251/7 – wraz z naniesieniem budowlanym i roszczeniami wynikającymi z art. 231 Kodeksu cywilnego.

Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu, iż rozpatrując sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością zostało zakwestionowane w innym postępowaniu ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 1998r. sygn. IVSA 57/97 – LEX nr 43720 ).

Dlatego, zdaniem Sądu, podniesiony w toku postępowania administracyjnego zarzut toczącego się postępowania w sprawie II C 627/02 o uznanie za bezskuteczne czynności prawnych polegających na oddaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości przy u. A. 88 na rzecz ŁZWKF [...] w upadłości i sprzedaży przez te Zakłady nieruchomości z budynkami na rzecz Uniwersytetu [...] , nie mógł być wówczas skuteczny.

Sytuacja w tym przedmiocie uległa jednak zasadniczej zmianie w toku postępowania przed sądem administracyjnym, która nie mogła nie mieć wpływu na treść wyroku w niniejszej sprawie.

Jak to bowiem wskazano wyżej do akt został załączony odpis wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2003r., wydanego w sprawie IIC 627/02 z powództwa J. N. - W. przeciwko Gminie Ł. i Uniwersytetowi [...], którym ustalono, że umowy notarialne z dnia [...] i [...] są nieważne.

W tej sytuacji należy przyjąć, że inwestor przestał legitymować się, wprawdzie w sposób jeszcze nieprawomocny, dowodem stwierdzającym prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Powyższa okoliczność jest okolicznością nową, gdyż nie istniała ona w toku postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił jednak w sposób dostateczny kwestii dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W aktach administracyjnych znajduje się bowiem jedynie decyzja z dnia [...] wydana na wniosek Uniwersytetu [...] przez Prezydenta Miasta Ł. , ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na remoncie i adaptacji budynków dla nowej funkcji Wydziału Nauk Geograficznych UŁ, wykonaniu nowego wjazdu i parkingu oraz przyłącza wodociągowego.

Jednocześnie po wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wznowiono postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym z uzasadnienia zaskarżonego aktu wynika, iż wprawdzie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] , jednak w toku wznowionego postępowania wyjaśniono kwestię niewłaściwego oznaczenia terenu inwestycji dotyczącej numeracji działek.

W tym miejscu należy podnieść, że w aktach sprawy brak jest decyzji z dnia [...] , o której mowa wyżej, a ponadto brak materiałów świadczących w wyjaśnieniu przez organ zarzutów, podniesionych w odwołaniu przez E. B. . Sąd nie ma w związku z tym możliwości skontrolowania prawidłowości stanowiska zajętego przez organ.

Zwrócić ponadto należy uwagę na to, iż jak wynika z załączonej do akt sądowych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] ( znak: [...] i [...] ) decyzją tą uchylona została decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Oznacza to, iż w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] , jednakże przy ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy organ będzie zobligowany ustalić, jakie rozstrzygnięcie zostało wydane na skutek decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...]

W ocenie Sądu organ nie ustosunkował się ponadto do zarzutu zgłoszonego przez skarżącą J. N. - W. , dotyczącego braku wjazdu na działkę skarżącej, powstałego w okresie, gdy nieruchomości przy ul. A. 86 i 88 użytkowane były wspólnie, a także pozwolenia na remont i adaptację budynku znajdującego się w oficynie, co do którego skarżąca zgłosiła zarzut, iż usytuowany on jest częściowo na jej nieruchomości.

Mając na uwadze wyżej przytoczone argumenty Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tejże ustawy.

Jednocześnie Sąd, w trybie art. 152 wskazanej wyżej ustawy, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.