Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 394/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 1c, art.152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1 ust.2 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 371
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
article: art.7, art.77, art.80, art.107 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygnatura akt: II SA/Ke 394/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2006 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

IISA/Ke 394/05

UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich H. P., córce B.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art.. 1 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych oraz okresu powojennego (Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz.371) uprawnienia kombatanckie przysługują osobom, które pełniły służbę w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945..

Jak podaje organ H.P. nie przedstawiła dowodów świadczących o pełnieniu przez zainteresowaną służby w Batalionach Chłopskich w rozumieniu cytowanego artykułu.

Organ ponadto podkreślił, iż twierdzenia zainteresowanej nie zostały potwierdzone przez Zarząd Główny Ogólnopolskiego Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich w W., co spowodowało że przedłożone przez nią dowody nie zyskują prymatu wiarygodności i nie stanowią podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosła H.P., która uznała odmowę przyznania uprawnień kombatanckich za bardzo krzywdzącą. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że organ nie wziął pod uwagę realiów w postaci faktu, iż aktualnie trudno z uwagi na upływ czasu zgromadzić i przedstawić jednoznaczne dowody, poniosła, iż wielu świadków już nie żyje, a wielu wyjechało.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew treści art. 7 i art. 77 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przez co naruszył słuszny interes strony.

Skarżąca wskazała w swoim wniosku i życiorysie z dnia 19 maja 2003roku, że należała do organizacji konspiracyjnej Bataliony Chłopskie w okresie 1943-1945, przyjmując pseudonim "B.". Do wniosku dołączyła oświadczenia dwóch świadków T. B. i J. K.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznając wniosek H. P. odmówił przyznania uprawnień kombatanckich skarżącej, argumentując stanowisko faktem, iż nie przedstawiła ona dostatecznych dowodów, że zachodzą przesłanki art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach, a więc że pełniła ona służbę w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym działających w ramach tych organizacjach oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945, ograniczając się do tego jednego zdania w uzasadnieniu podjętej decyzji i nie odnosząc się w ogóle do złożonych dowodów.

Rozpoznając ponownie sprawę, w wyniku wniosku H. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, organ zwrócił się do Ogólnopolskiego Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich w W. o opinię i rekomendację przynależności i działalności w Batalionach Chłopskich w latach 1943-1945 H. P. c. B.

W odpowiedzi Ogólnopolski Związek Żołnierzy Batalionów Chłopskich w W. Zarząd Główny pismem z dnia 10 maja 2004 poinformował, iż oświadczenia świadków złożone przez wnioskodawczynię są nieścisłe, powierzchowne i mało przekonywujące, nie odnosząc się w ogóle do twierdzeń H. P. zawartych w życiorysie i kwestionariuszu. Ponadto związek ten nie wypowiedział się w ogóle co do udzielenia, bądź odmowy udzielenia zainteresowanej rekomendacji w myśl art.22 ust 2 przedmiotowej ustawy.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w postanowieniu z dnia 11 lipca 1996 roku (ONSA 1997/3/122) udzielenie rekomendacji, o której mowa w art. 22 ust 2 ustawy z 24 stycznia 1991 roku o kombatantach... następuje w ramach funkcji administracji publicznej zleconych właściwym stowarzyszeniom, Rekomendacja jest przejawem współuczestnictwa w wydawaniu decyzji (art. 106 § 1 kpa), a więc i odmowa wydania rekomendacji powinna nastąpić w formie postanowienia.

Natomiast zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 25 marca 2003 roku (sygn. akt V SA 145/02 Lex 149683) wykazanie przesłanek uzasadniających przyznanie uprawnień kombatanckich spoczywa, stosownie do art. 22 ust 1 ustawy na osobie zainteresowanej, jednakże nie zwalnia to organu od obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa ).

Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z naruszeniem art. 7, 77 i 80 kpa nie dokonano oceny oświadczeń i przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów na poparcie wniosku. Nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenia te, dokonane z uwzględnieniem powołanych przepisów, mogłyby stworzyć podstawy do przyznania skarżącej uprawnień. W przedmiotowej sprawie organ ograniczył się do stwierdzenia, iż okoliczności przedstawione przez skarżącą nie zostały potwierdzone przez organizacje Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich, albowiem przedłożone dowody są nieścisłe i powierzchowne.

.

Tak więc za zasadny należy uznać zarzut, iż przedmiotowe decyzje zostały wydane bez wnikliwej oceny materiału dowodowego, co nakazuje przepis art. 7, art. 77 i art. 107 §3 k.p.a., zatem zaskarżona decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ wyda rozstrzygnięcie, mając na uwadze wskazaną ocenę prawną.