Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 723/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61  ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi W. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. A.B.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...], ustalającą z wniosku M.R. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 587/4, obręb [...], położonej przy ul. A w T.

Z akt sprawy wynika, że sprawa z wniosku M.R. o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji była przedmiotem oceny Kolegium, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] r. ustalającej warunki zabudowy.

Wskutek skargi wniesionej przez M. i W. małżonków C. na powyższą decyzję tutejszy sąd wyrokiem z 8 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 228/18 uchylił decyzje obu instancji. Za trafne sąd uznał jedynie część zarzutów skargi, które dotyczyły prawidłowości sporządzonej analizy urbanistycznej. Sąd nie zaakceptował stanowiska organów, że mapa stanowiąca część graficzną analizy może nie przystawać do jej części tekstowej, bowiem sporządzający analizę oparł się na danych z ewidencji gruntów, które są nieujawnione na sporządzonej mapie. Wskazując na treść art. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne sąd stwierdził, że rozbieżność taka wymaga zaś wyjaśnienia, skoro organy administracji publicznej nie mogą uwzględniać w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy obiektów budowalnych wzniesionych niezgodnie z przepisami, a mapa zasadnicza zawiera informacje o przestrzennym usytuowaniu m.in. budynków i wraz z ewidencją gruntów stanowi część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 2 pkt 10). Za niezrozumiałą sąd uznał też konkluzję o rozbieżności w ocenie przeznaczenia terenu analizowanego i funkcji budynków na nim usytuowanych, będące kwestią indywidualnego podejścia do sporządzenia analizy przez osobę sporządzającą. Podkreślił, że analiza urbanistyczno-architektoniczna jest podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego, determinującym treść decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Powinna być zatem sporządzona w sposób jasny i dający się precyzyjnie odczytać, tak by móc z jednej strony ustalić parametry projektowanej inwestycji, z drugiej pozwolić na dokonanie kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Tymczasem część graficzna analizy nie potwierdza ustaleń i wyliczeń wynikających z części tekstowej. Przyjęta symbolika pozbawiona jest legendy, pozostając częściowo niezgodna również z wyjaśnieniem organu pierwszej instancji, przesłanym wraz z odwołaniem (np. w zakresie znaczenia symbolu G 1 i G 2). Dodatkowo wskazano, że kopia mapy, na której analizę przeprowadzono, w dacie jej sporządzenia pozostawała nieaktualna, wobec zgłoszenia przez nich zakończenia budowy na działce nr 648/6 przed przystąpieniem przez organ do ponownego rozpoznania sprawy. Wskazane wyżej wady sporządzonej analizy urbanistycznej dyskwalifikują ją zaś jako podstawę do określenia parametrów wnioskowanej inwestycji. Na jej podstawie nie jest bowiem możliwe prawidłowe określenie wskaźników zabudowy, wymienionych w § 5-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie jest jasne jaka zabudowa i o jakich parametrach została w procesie ich ustalania uwzględniona.

Wymienioną wyżej decyzją z 17 kwietnia 2019 r., podjętą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ pierwszej instancji ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uznając, że zadanie to spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.. Decyzja została poprzedzona analizą architektoniczno-urbanistyczną przewidzianą przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Na podstawie wyników analizy w treści decyzji organ określił warunki pod adresem inwestycji, w tym: rodzaj zabudowy - zabudowa gospodarczo-garażowa; sposób użytkowania obiektu budowlanego - budynek gospodarczo-garażowy; sposób zagospodarowania terenu - nowa zabudowa, infrastruktura techniczna, utwardzenia, zieleń, mała architektura; linię zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 8,0 m od frontowej granicy działki, zgodnie z załącznikiem nr 1; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - od 5% do 20%; udział powierzchni biologicznie czynnej - minimum 40%; szerokość elewacji frontowej - od 6,21 m do 9,32 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - od 3,2 m do 4,4 m; geometrię dachu: dach jednospadowy lub dwuspadowy, nachylenie połaci dachowych od 2° do 20°, wysokość głównej kalenicy od 3,2 m do 5,3 m, kierunek głównej kalenicy - równolegle lub prostopadle do frontu działki. W decyzji organ wskazał także ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu; ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; obsługi w zakresie komunikacji; obsługi w zakresie infrastruktury technicznej; wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów. Nieprzekraczalną linię zabudowy oraz linie rozgraniczające teren inwestycji wskazał na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Załącznikiem nr 2 i 3 do decyzji są wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - część tekstowa i graficzna. Załącznik nr 4 do decyzji stanowią wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - część obliczeniowa. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 pkt 4 u.p.z.p.. Projekt decyzji został uzgodniony z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta w T. , Starostwem Powiatowym w T., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - Zarząd Zlewni w P.

Kolegium utrzymując w mocy ww. decyzję, od której odwołanie wnieśli M. i W. małżonkowie C. - właściciele działki nr 648/6 graniczącej z terenem inwestycji, wskazało, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa gospodarcza i garażowa, zatem proponowana przez wnioskodawcę budowa budynku o tej funkcji jest dopuszczalna. Nie można natomiast, w ocenie organu uznać, że warunek kontynuacji funkcji nie jest spełniony, ponieważ w obszarze analizowanym nie występuje żadna działka zabudowana tylko budynkiem gospodarczym, garażowym lub gospodarczo-garażowym, co potwierdza z ww. wyrok WSA w Łodzi. Dodano, że umowa nr 527/06/2016 z 17 lutego 2016 r. o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej zawarta z A S.A. i będąca załącznikiem do wniosku złożonego przez inwestora 7 lipca 2016 r. była w dniu złożenia wniosku aktualna. W momencie składania wniosku inwestor wykazał również, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, tym samym spełniony został warunek niezbędny do wydania decyzji o warunkach zabudowy zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Poza tym zapewnione jest uzbrojenie terenu. Odnosząc się do rozbieżności w sporządzonej analizie wykazanych w odwołaniu Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji wyczerpująco wyjaśnił powody tych rozbieżności i opisał, jakie czynności podjął, aby zweryfikować dane zawarte na mapie zasadniczej oraz w części opisowej ewidencji gruntów i budynków, jakie stwierdził rozbieżności pomiędzy treścią mapy zasadniczej, częścią opisową ewidencji gruntów i budynków oraz stanem faktycznym stwierdzonym podczas inwentaryzacji urbanistycznej, jakie czynności podjął celem wyjaśnienia powyższych rozbieżności. Organ przeanalizował i zweryfikował dane zawarte na mapie zasadniczej, dane z ewidencji gruntów i budynków oraz interwencji urbanistycznej w terenie oraz wyjaśnił przyjęte dane do analizy. Do ustalenia funkcji i cech planowanej inwestycji posłużyła organowi pierwszej instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona na uzasadnionym obszarze wokół terenu inwestycji, w oparciu o wymogi zawarte w powołanym rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizy ustalony stosownie do powołanego § 3 ust. 2. rozporządzenia i przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji, wyznaczony został wokół terenu inwestycji w odległości trzykrotnej szerokości frontu terenu (szerokość frontu terenu inwestycji wynosi 32 m, a zatem trzykrotna szerokość frontu wynosi 96 m). Wielkość tego obszaru i znajdująca się na nim zabudowa umożliwiają, zdaniem Kolegium ocenę wnioskowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad zachowania ładu przestrzennego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Organ odwoławczy dodał, że autor analizy ustalił charakterystyczne parametry zabudowy występującej na ponad 40 nieruchomościach (ponad 90 budynków) znajdujących się w granicach terenu analizowanego, co zobrazowano w wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - część obliczeniowa - załącznik nr 4 do decyzji. Na tej podstawie obliczono średnie wskaźniki dla zabudowy występującej w granicach terenu analizowanego. Sposób wyznaczenia każdego parametru poczynając od linii zabudowy a kończąc na geometrii dachu i zastosowana dlań podstawa prawna zostały szczegółowo uzasadnione w wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - załącznik nr 2 do decyzji. W ocenie Kolegium argumentacja organu prezentowana w ww. wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ustalonych parametrów jest dopuszczalna zważywszy na wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na tym obszarze uzasadniają wniosek, że objęta zamierzeniem inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczo-garażowego mieści się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenów, tak pod względem funkcji, jak i cech. Na obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącą jej zabudową gospodarczą i garażową. Na podstawie tak przeprowadzonej analizy określone zostały warunki dla planowanej zabudowy, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.. Zdaniem Kolegium sporządzana dla potrzeb niniejszej sprawy analiza odpowiada zasadom jej sporządzania zawartym w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawiera ona część opisową i graficzną, ale również szczegółowe zastawienie tabelaryczne pozwalające w sposób jasny i czytelny ustalić niezbędne dane. Przeprowadzona analiza wykazała, że w przypadku projektowanej inwestycji spełnione zostały warunki, o których stanowi art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.. Projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej funkcji występującej na analizowanym obszarze. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy zostały one wyznaczone w sposób dopuszczony przez przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem wynikają one z przeprowadzonej analizy, która wykazała, że planowana inwestycja zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Wskazało przy tym, że dostosowanie planowanego zamierzenia do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., polega na nadaniu nowej, planowanej zabudowie podobnych, lecz niekoniecznie identycznych cech, jakie posiada sąsiadująca zabudowa. Projektowane zagospodarowanie działki nr 587/4 nie koliduje urbanistycznie z istniejącą w obszarze analizowanym zabudową i zagospodarowaniem terenów. Także pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (teren posiada dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi) zostały spełnione łącznie, co umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zaś o ostatecznym kształcie planowanej inwestycji przesądzi organ architektoniczno-budowlany.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, że projektowane przez M.R. zadanie znajduje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy.

Powyższą decyzję zaskarżyli M. i W., małżonkowie C., zarzucając jej naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie że planowana inwestycja ma zapewnione uzbrojenie terenu, gdyż umowa z 17 lutego 2016 r. o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej zawarta pomiędzy inwestorem i A.S.A. dostarczona przez inwestora jako potwierdzenie zaopatrzenia planowanej inwestycji w energie elektryczną utraciła ważność z dniem 30.maja 2018 r.;

- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie przy ustalaniu wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż organ pierwszej instancji do obliczeń na potrzeby ustalenia wymagań dla nowej zabudowy włączył dane pozyskane z działek zlokalizowanych poza obszarem analizowanym tj. działek nr 646/1 i 622;

- art. 52 ust. 2 u.p.z.p., który w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy z mocy art. 64 ust. 1 stosuje się odpowiednio, poprzez przyjęcie od inwestora niekompletnego wniosku o wydanie warunków zabudowy dla w/w inwestycji tj. bez określenia w formie opisowej przeznaczenia (funkcji) projektowanego obiektu;

- § 3 i § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez uznanie że definicja zabudowy jednorodzinnej jest właściwa dla zdefiniowania zabudowy gospodarczo -garażowej, definicja budynku gospodarczego w zabudowie jednorodzinnej jest właściwa dla zdefiniowania budynku gospodarczego w zabudowie gospodarczo - garażowej, przeznaczenie garażu w zabudowie jednorodzinnej jest tożsame z przeznaczeniem garażu w zabudowie gospodarczo-garażowej;

- art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem organ nie wyjaśnił wątpliwości w zebranym materiale dowodowym i mógł przyjąć do analizy obiekty budowlane wniesione niezgodnie z przepisami pomimo że był do tego zobowiązany wyrokiem WSA w Łodzi z 8 maja 2018 r..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że w myśl art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis artykułu 153 P.p.s.a został znowelizowany na mocy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2015 roku poz.658 ). Nowela z kwietnia 2015 r. zmieniła częściowo dotychczasowe brzmienie art. 153 p.p.s.a. Zmiana ta polega na zastąpieniu określenia "ten sąd" wyrazem "sądy" oraz na stwierdzeniu, że odstąpienie od oceny prawnej i wskazań, o których mowa w tym przepisie, możliwe jest jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego. Znowelizowany art. 153 p.p.s.a. w sposób wyczerpujący wyznacza zakres związania oceną i wskazaniami sformułowanymi w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zawarte w komentowanym przepisie unormowanie o związaniu sądów, jak i organów oznacza, że w przypadku sądów wspomnianym wyrokiem związany będzie zarówno wojewódzki sąd administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji dyspozycja zawarta w art. 153 p.p.s.a. wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji publicznej i sądzie. W tym miejscu Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 239/17 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym "Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie te i normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za biedne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu unikniecie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych." Odstąpienie zatem od sformułowanej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania może nastąpić tylko w przypadku zmiany prawa ( co wynika "wprost" z treści znowelizowanego art.153 P.p.s.a ). Mimo nowelizacji tego przepisu przyjmuje się również, że odejście od oceny prawnej oraz wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku sądu uzasadniać może także istotna zmiana stanu faktycznego oraz wzruszenie we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W świetle przywołanego art.153 P.p.s.a sąd ponownie rozpoznający sprawę nie jest władny dokonać innej oceny prawnej zdarzeń, które zostały już ocenione, ani też zawrzeć w swym wyroku ( uchylającym zaskarżony akt ) wskazań, które pozostawałyby w sprzeczności w oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku, który stał się podstawą ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że w istocie w niniejszym postępowaniu Sąd ponownie rozpoznający sprawę ogranicza swoją kontrolę do tej części postępowania, która została ponowiona przez organy po wyroku Sądu uchylającego zaskarżone decyzje. W przypadku stwierdzenia, że organ w ponowionym postępowaniu nie stosuje się do wskazań sądu i oceny prawnej, to takie działanie ocenić należy, jako naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Jeszcze raz należy podkreślić, że związanie oceną prawną wyrażoną w treści prawomocnego orzeczenia oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organu administracji publicznej, jak i Sądu ponownie rozpoznającego przedmiotową sprawę.

W tym też zakresie, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu kontroli uwzględnienia przez organ odwoławczy, jak i organ I instancji wskazań co do dalszego postępowania wynikających z wyroku WSA w Łodzi z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 228/19, stwierdził, że wytyczne w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego oraz dodatkowych ustaleń zostały przez organy prawidłowo wykonane. Jednocześnie zdecydowana większość zarzutów zawartych w skardze z dnia 19 sierpnia 2019 roku ( data wpływu skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. ) została już rozpoznana przez WSA w Łodzi w wyroku z dnia 8 maja 2018 roku.

Należy wskazać, że powodem uchylenia decyzji SKO w P.( [...] ) i decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] były nieprawidłowości związane ze sporządzoną analizą urbanistyczną. Sąd zwrócił w szczególności uwagę na sprzeczność pomiędzy częścią tekstową i graficzną tego dokumentu, które wzajemnie do siebie nie przystawały, jednocześnie uznał argumentację SKO uznającego taki stan rzeczy za usprawiedliwiony i nie wpływający na wynik sprawy, za błędną. W powołanym wyżej wyroku zwrócono także uwagę na fakt, że kopia mapy zasadniczej na której sporządzono analizę urbanistyczną była nieaktualna. W efekcie WSA w Łodzi wskazał, że na podstawie owej analizy nie jest możliwe prawidłowe określenie wskaźników zabudowy wymienionych w §§ 5 – 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ponownym postępowaniu, organ pierwszej instancji w dniu 15 października 2018 roku pozyskał aktualną mapę zasadniczą, przystąpił do sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej wyznaczając w zasadzie niekwestionowany przez skarżących obszar analizowany ( w promieniu 96 metrów ), wykonano także inwentaryzację urbanistyczną w terenie celem zweryfikowania danych zawartych na mapie zasadniczej oraz w części opisowej ewidencji gruntów i budynków. Po przeprowadzeni tych czynności, organ pierwszej instancji zwrócił się do Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w T. o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z mapy zasadniczej, inwentaryzacją urbanistyczną w terenie oraz danymi zawartymi w części opisowej ewidencji gruntów i budynków. Biorąc pod uwagę informację uzyskaną z Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami oraz wyniki inwentaryzacji, dla potrzeb analizy pominięto budynki, których nie ma w terenie, natomiast figurują na mapie zasadniczej lub w części opisowej ewidencji. Uwzględniono za to budynki istniejące w terenie i wrysowane w mapę. Stwierdzono, że rozbieżności w powierzchni zabudowy wynikające z mapy zasadniczej oraz części opisowej ewidencji w zdecydowanej większości przypadków nie przekraczają 3 metrów kwadratowych i są następstwem niedokładności pomiaru na mapie w skali 1:1000. Biorąc to pod uwagę, dla potrzeb analizy przyjęto dane z części opisowej ewidencji, które są danymi uzyskiwanymi z prac geodezyjnych opracowywanymi przez jednostki wykonawstwa geodezyjnego. W trzech przypadkach ( działki nr. ewidencyjny 582/1, 580, 626/1 ) owe rozbieżności ( pomiędzy pomiarem na mapie zasadniczej, a danymi opisowymi były większe niż 3 metry kwadratowe ), zatem nie mogły wynikać z niedokładności pomiaru z mapy. Dlatego też zbadano wpływ owych rozbieżności w zakresie powierzchni zabudowy na analizę urbanistyczną, stwierdzając że nie wpływa ona na jej treść, skoro dla potrzeb analizy zbadano 44 nieruchomości, na których znajduje się 90 budynków. Następnie przeanalizowano pozostałe parametry budynków ( szerokość i wysokość elewacji frontowej oraz geometrię dachu ), uznając że spełnione są łącznie warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy określone w art.61 ust.1 u.p.z.p.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, organy rozpoznające sprawę ponownie wypełniły wszystkie wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia II SA/Łd 228/18 w zakresie analizy urbanistyczno-architektonicznej. W tym zakresie uzyskały wszystkie niezbędne dane dotyczące zabudowy analizowanego obszaru. Przeanalizowały je usuwając rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z mapy, części opisowej ewidencji oraz inwentaryzacji w terenie. W zakresie istnienia ( lub nieistnienia ) budynków, powierzchni zabudowy, w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego uzasadniły dlaczego dla potrzeb analizy przyjęły określone dane pochodzące ze źródeł, którymi dysponowały, a które pozostawały ze sobą w sprzeczności ( mapa zasadnicza, część opisowa ewidencji czy inwentaryzacja w terenie ). Wreszcie, co ma niebagatelne znaczenie, sporządzona w niniejszym postępowaniu analiza jest przejrzysta i zrozumiała, także dla osób nie posiadających przygotowania zawodowego w zakresie architektury i urbanistyki. Oparta jest wreszcie na weryfikowalnych danych.

Ściśle z analizą urbanistyczno-architektoniczną związany jest zarzut uwzględnienia w analizie działek ( 646/1 i 622 ), które znajdują się poza obszarem analizowanym. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w analizie urbanistyczno-architektonicznej należy uwzględniać nie tylko te działki, które znajdują się w granicach obszaru analizowanego, ale także i te, których części na tym obszarze się znajdują. Jeśli granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, to oczywistym jest, że w zdecydowanej większości przypadków granica obszaru analizowanego będzie przecinała jakieś działki, czy budynki lub inne obiekty budowlane. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie regulują wprost takiej sytuacji. Zwrócić jednak należy uwagę, że z § 3 ust.2 tego aktu prawnego wynika, że granicę obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie niniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Oznacza to uwzględnienie w analizie zabudowy i sposobu zagospodarowania obiektów znajdujących się na działkach, które przecina granica obszaru analizowanego, nie stanowi naruszenia prawa. Należy także wskazać, że uwzględnienie w analizie działek, które znajdują się poza obszarem analizowanym, ale które wraz z działkami znajdującymi się na tym obszarze tworzą całość ( pod względem zagospodarowania ) i stanowią przedmiot własności jednej osoby, także nie stanowi naruszenia prawa.

W skardze sformułowano także zarzut naruszenia art.61 ust.1 pkt.3 u.p.z.p, którego istota sprowadza się do tego, że złożona przez inwestora wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy umowa o przyłączenie do sieci energetycznej utraciła swoją moc z dniem 30 maja 2018 roku. Otóż należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, opisanym wyżej wyrokiem z dnia 8 maja 2018 roku, stwierdził między innymi "nie ulega wątpliwości, że funkcja zabudowy została zachowana, teren ma dostęp do drogi publicznej, zapewnione uzbrojenie terenu, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych ( położony jest w granicach administracyjnych miasta ), inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi". Podnieść należy, że wniosek inwestora M.R. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do Prezydenta Miasta T. w dniu 8 lipca 2016 roku, zatem postępowanie w tej sprawie trwa już ponad trzy lata, co oczywiście w sposób istotny utrudnia realizację prawa przewidzianego w art.4 ustawy z dnia 4 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz.U z 2019 roku poz.1186 ). Zgodnie z tym przepisem, każdy ma prawo do nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Nadto ponosi konsekwencję w znacznej mierze nieprofesjonalnego działania administracji, w efekcie czego kilkukrotnie SKO uchylało decyzje Prezydenta Miasta T., a WSA opisanym wyżej wyrokiem uchylił zarówno decyzję SKO w P. , jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, co spowodowało konieczność ponowienia postępowania. Najistotniejsze jest jednak to, że zgodnie z art.7 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku – Prawo energetyczne ( tekst jednolity Dz.U z 2019 roku poz.755 ) obowiązkiem przedsiębiorstwa energetycznego jest zawarcie umowy o dostawę energii elektrycznej, jeśli tylko warunki techniczne i ekonomiczne na to pozwalają, na zasadzie równouprawnienia. Skoro zamierzenie budowlane inwestora ma znaleźć się wśród innych podobnych obiektów zaopatrywanych w energie elektryczną, a w styczniu 2016 roku ( kiedy umowa była zawierana ) istniały warunki techniczne i ekonomiczne zawarcia takiej umowy, to trudno przyjąć, aby po dniu 30 maja 2018 roku ( data obowiązywania umowy ) warunki techniczne i ekonomiczne ulegały takiej zmianie, że nie możliwe jest dostarczanie energii elektrycznej inwestorowi.

Pozostałe zarzuty i wspierająca je argumentacja zostały już rozważone i ocenione przez WSA w prawomocnym wyroku z dnia 8 maja 2018 roku, w sprawie II SA/Łd 228/18. W szczególności Sąd ten rozważył zarzuty związane z dopuszczalnością ulokowania budynku o funkcji garażowo-gospodarczej na działce numer 587/4 – "Z tej przyczyny podzielić należy stanowisko organów obu instancji, o dopuszczalności ulokowania budynku o funkcji garażowo – gospodarczej na działce o numerze ewidencyjnym 587/4. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obszarze analizowanym występują tego rodzaju obiekty. Okoliczność, że na działkach sąsiednich towarzyszą one zabudowie mieszkaniowej, uzupełniając ją, nie wyklucza możliwości sytuowania tego rodzaju zabudowy na działce niezabudowanej. Nawet gdyby zabudowa na działce nr 587/4 miała polegać wyłącznie na wybudowaniu budynku garażowo – gospodarczego, nie będzie to oznaczać wprowadzenia w obszarze analizowanym, sprzecznego z dotychczasowym, sposobu zagospodarowania. Okoliczność natomiast, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w § 2 pkt 1 oznaczenia dla tego rodzaju zabudowy wprost nie przewiduje, pozostaje bez wpływu na ocenę spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Pomijając już bowiem kwestię charakteru unormowania § 2 pkt 1 (zawierającego katalog otwarty zapisu dotyczącego rodzaju zabudowy), nie sposób z regulacji, odnoszącej się wprost jedynie do oznaczeń i nazewnictwa stosowanych m.in. w decyzjach warunkach zabudowy, wywodzić jakichkolwiek norm, określających dopuszczalność sytuowania określonej zabudowy na danym terenie. Również kwestia oznaczenia rodzaju i funkcji zabudowy (gospodarczo – garażowej), wbrew zarzutom skargi nie stanowi "nowego rodzaju zabudowy, niewystępującego dotychczas w analizowanym terenie". Obiekty o tym charakterze zlokalizowane są bowiem m. in. na działkach o numerach ewidencyjnych 687, 686/1, 683, 681,682, 651, 650, 647, 648, przy czym okoliczność, że mają one charakter już to gospodarczy, już to garażowy nie wyklucza możliwości sytuowania obiektu, stanowiącego połączenie obu tych funkcji". Jak już wyżej wskazano taką oceną prawną były związane organy i Sąd rozpatrujące sprawę ponownie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.151 P.p.s.a należało skargę oddalić.

IB