Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2676/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania T. i Z. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. (dalej: PINB dla m.W.) z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] umarzającej na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej wybudowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej wybudowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. wszczęte zostało w związku z pismem Z. G. z dnia 20 lipca 2010 r.

W wyniku oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. W. w dniu 14 września 2011 r. ustalono, że na w/w nieruchomości zrealizowano obiekt budowlany - zadaszenie wykonane z blachy trapezowej mocowanej do drewnianych legarów wspartych na drewnianych słupach, które wzmocniono poprzecznie deskami. Obiekt nie posiadał ścian osłonowych. Wymiary obiektu wynosiły 12 x 10 m, natomiast wysokość 3,75 m. Zgodnie z oświadczeniem inwestora, J. K., przedmiotowy obiekt budowlany wykonany został w 2005 r., bez zgody właściwego organu.

Wobec powyższego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. nałożył na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego na H. i J. K. obowiązek sporządzenia i przedłożenia stosownych dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego.

W związku z pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. J. K. informującym o dokonaniu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, PINB dla m. W. w dniu 2 sierpnia 2011 r. dokonał ponownych oględzin na w/w nieruchomości, w wyniku których ustalono, iż przedmiotowy obiekt budowlany został rozebrany. Natomiast w miejscu rozebranego obiektu właściciel wybudował trzy obiekty – zadaszenia na podstawie trzech zgłoszeń budowy obiektu budowlanego z dnia 22 kwietnia 2011 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu m. W. dla Dzielnicy [...].

W związku z powyższym PINB dla m. W., uznając postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej zadaszenia o wymiarach 12 x 10 m i wysokości 3,75 m za bezprzedmiotowe, umorzył je decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...].

Rozpatrując odwołanie T. i Z. G. od w/w decyzji PINB dla m. W. [...]WINB uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Ponadto wskazał, że obiekt budowlany stanowiący przedmiot niniejszego postępowania został rozebrany, nie zaś przebudowany, a w jego miejscu zrealizowano trzy obiekty o wymiarach 4x6 m., nie połączone ze sobą. Zdaniem organu, skoro przedmiot postępowania przestał istnieć, zasadne było umorzenie postępowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli T. i Z. G., zarzucając PINB naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 3 w zw. z art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa oraz naruszenie przez [...]WINB art. 107 § 3 kpa, a także niewłaściwą ocenę okoliczności faktycznych i prawnych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na nieruchomości nr [...] z obrębu [...] w W. został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w 2002 r. dla Z. i K., który zmienił przeznaczenie terenu z rolnego na usługowy – usług lokalnych z zabudową mieszkaniową oraz dopuścił kontynuację dotychczasowego sposobu użytkowania w odniesieniu do już istniejących obiektów.

Zdaniem skarżących organ nadzoru niesłusznie traktuje każdy obiekt jako odrębną inwestycję bez uwzględnienia okoliczności sprawy, iż stanowią one jedno zorganizowane, funkcjonalnie powiązane zamierzenie budowlane wymagające wykonania nakazanych prawem ustaleń, pozwoleń oraz raportu w związku z negatywnym oddziaływaniem na środowisko.

Ponadto skarżący zarzucili, że mimo przedstawionych dokumentów na okoliczność powstania spornego obiektu w 2009 r. PINB przyjął, że obiekt ten powstał w 2005 r. opierając się na oświadczeniu inwestora.

Skarżący w skardze podnieśli również, że stary obiekt nie został rozebrany, a jedynie przebudowany na 3 mniejsze, wykonane na zgłoszenie, a następnie zostały te trzy obiekty przykryte jednym dachem, tak więc ponownie powstał jeden obiekt wymagający już pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organ prawidłowo zastosował przepis art. 105 §1 kpa, tj. umorzył postępowanie w sprawie.

Umorzenie postępowania niezależnie czy przez organ I czy II instancji jest możliwe jedynie w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a więc gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, Lex nr 78917). Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Tak więc nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94).

W literaturze podkreśla się, iż przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego, prowadzonego przed tym organem w pierwszej instancji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 1996, s. 590; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 2437/97, publ. LexPolonica; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1986 r., sygn. akt II SA 1829/85, publ. ONSA 1986/2 poz.43). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489). Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Z akta administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem skarżących z dnia 20 lipca 2010 r. dotyczącym m.in. obiektu służącego do magazynowania siana. Podczas oględzin w dniu 14 września 2011 r. ustalono, że na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej obiekt budowlany - zadaszenie o wymiarach 12 x 10 m i wysokości 3,75 m. Zgodnie z oświadczeniem inwestora, J. K., przedmiotowy obiekt budowlany wykonany został w 2005 r.

Po wszczęciu przez PINB stosownego postępowania, inwestor dokonał rozbiórki tego obiektu o czym poinformował w piśmie z dnia 21 czerwca 2011 r. Fakt dokonanej rozbiórki został potwierdzony w trakcie ponownych oględzin w dniu 2 sierpnia 2011 r. Natomiast w miejscu rozebranego obiektu właściciel wybudował trzy obiekty – zadaszenia na podstawie trzech zgłoszeń budowy obiektu budowlanego z dnia 22 kwietnia 2011 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu m. W. dla Dzielnicy [...].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że niedopuszczalne jest orzekanie merytoryczne o budowli - zadaszeniu o wymiarach 12 x 10 m i wysokości 3,75 m w sytuacji, w której obiekt ten w dacie orzekania przez organ i I i II instancji już nie istniał, z uwagi na dokonanie przez inwestora jego rozbiórki. W takim przypadku nie istnieje bowiem przedmiot postępowania, a jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu jest umorzenie postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego daty budowy spornego obiektu, Sąd zaznacza, że w okolicznościach sprawy, a więc gdy obiekt już został rozebrany, czyli nie istnieje data jego budowy nie ma żadnego znaczenia, jak również nie może uzasadniać prowadzenia postępowania, gdyż jak to wskazano wyżej przesłanką warunkującą prowadzenie postępowania jest istnienie obiektu budowlanego. Data budowy obiektu ma jedynie znaczenie w przypadku gdy obiekt istnieje, w celu określenia jakie przepisy należy zastosować rozpoznając sprawę.

Skarżący w skardze podnieśli również argument, że obiekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie może naruszać jakichkolwiek przepisów prawa obiekt, który już nie istnieje.

Rozpoznając zarzut wybudowania w miejscu starego obiektu 3 mniejszych, a następnie połączenie ich w jeden poprzez przykryciem jednym dachem, Sąd podkreśla, że przedmiotem niniejszego postępowania do czasu jego rozbiórki było zadaszenie o wymiarach 12 x 10 m i wysokości 3,75 m. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że skarżący mogą wystąpić z wnioskiem o objęcie nowej inwestycji nadzorem budowlanym i dopiero w tym postępowaniu organ oceni czy są to 3 oddzielne zadaszenia jak wynika to ze zgłoszeń czy jak twierdzą to skarżący 1 zadaszenie w efekcie połączenia 3 zadaszeń mniejszych wspólnym dachem. Również w tym postępowaniu skarżący będą mogli podnieść zarzut niezgodności tych budowli i ich sposobu wykorzystywania z planem miejscowym.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.