Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 485/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 47, art. 237 ust. 1 pkt 1, art. 200, art. 180a
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 3, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania ostatecznej decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej zwanej "k.p.a.", utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] cofającą bez odszkodowania własną decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] zezwalającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zbieranie odpadów w [...] przy ul. [...] (działka ew. nr [...] obręb [...]).

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] zezwolił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwanej "Spółką" lub "skarżącą") na zbieranie odpadów w [...] przy ul. [...] (działka ew. nr [...] obręb [...]).

W dniu 9 października 2015 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w Spółce w miejscu prowadzonej przez nią działalności w zakresie przestrzegania warunków określonych w decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów.

W wyniku kontroli ustalono, że Spółka nie złożyła rocznego sprawozdania o rodzajach i ilościach zebranych odpadów o kodzie 16 02 14 i gospodarowaniu nimi za rok 2014, co stanowi o naruszeniu art. 37 ust. 3 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z art. 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Wobec powyższego organ I instancji pismem z dnia 4 listopada 2015 r., na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. w zw. z ww. przepisami, wezwał Spółkę do zaniechania ww. naruszenia w terminie do dnia 20 listopada 2015 r. Wezwanie to zostało doręczone stronie dopiero 27 listopada 2015 r., zatem po terminie wskazanym do zaniechania naruszenia, wobec czego pismem z dnia 9 grudnia 2015 r. organ ponownie wezwał stronę do zaniechania zarzucanych naruszeń. Wezwanie to zostało uznane za skutecznie doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a.

W związku z dalszym naruszaniem przepisów prawa organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia bez odszkodowania decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Powyższe zawiadomienie również zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] cofnął bez odszkodowania własną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] zezwalającą Spółce na zbieranie odpadów w [...] przy ww. nieruchomości z uwagi na naruszenie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z art. 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

W odwołaniu od powyżej decyzji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego m.in. art. 47 ust. 2, art. 16, art. 25 ust. 1-3 i art. 87 ust. 1 ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. oraz art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. w zw. z art. 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. oraz prawa procesowego, w tym m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 i art. 9 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w analizowanej sprawie stanowił art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie złożyła rocznego sprawozdania o rodzajach i ilościach zebranych odpadów o kodzie 16 02 14 i gospodarowaniu nimi za rok 2014, co stanowi naruszenie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z art. 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

W związku z powyższym Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo cofnął bez odszkodowania decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. zezwalającą Spółce na zbieranie odpadów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do uznania, iż wezwanie do zaprzestania naruszania przepisów prawa zostało doręczone nieskutecznie. Zdaniem Kolegium skarżąca w żaden sposób nawet nie uprawdopodobniła, że przesyłka zawierająca wezwanie została nieprawidłowo awizowana, tym samym brak jest podstaw do uznania, iż nie została skutecznie doręczona. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż Spółka miała świadomość, iż jest zobowiązana do złożenia ww. sprawozdania, gdyż odebrała wezwanie do zaniechania tego naruszenia ze wskazaną datą dzienną, która minęła przed odbiorem przesyłki.

W ocenie Kolegium pozostałe zarzuty odwołania również nie mają wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Brak jednoznacznej interpretacji przepisów co do sposobu klasyfikacji odpadów zawierających PCB, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie uniemożliwiał złożenia sprawozdania za 2014 r. Istota postępowania sprowadzała się bowiem do ustalenia, czy wymagane sprawozdanie zostało złożone, a nie czy dokonano w nim prawidłowej klasyfikacji odpadów. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że wobec całkowitego zaniechania przez Spółkę złożenia sprawozdania, argumenty co do sposobu klasyfikacji spornych odpadów nie mają żadnego znaczenia dla prawidłowości przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie:

1) § 2 ust. 2 i § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań w zakresie wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska oraz wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska z dnia 24 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 96, poz. 860) w zakresie przeglądów i badań urządzeń zawierających PCB;

2) § 2 ust. 1, 2 oraz 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie określenia urządzeń, w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska z dnia 26 września 2012 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1416) w zakresie interpretacji listy urządzeń zawierających polichlorowane bifenyle (PCB);

3) art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez przyjęcie, iż Spółka działał niezgodnie z wydanym zezwoleniem, w sytuacji gdy w sposób prawidłowy magazynowała odpady i działała zgodnie z przepisami ustawy i zezwoleniem;

4) art. 16 ustawy pkt 1 o odpadach poprzez jego niezastosowanie i brak udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadawane w toku postępowania administracyjnego pisemne zapytania i wnioski o interpretacje;

5) art. 25 ust. 1, 2 oraz 3 ustawy o odpadach w sytuacji gdy z protokołu kontroli wynika, iż magazynowanie odpadów odbywało się w sposób prawidłowy;

6) art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. w związku z art. 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. w sytuacji gdy organy administracji publicznej nie wskazały w jaki sposób posiadacz odpadów ma dokonać rozdzielenia urządzeń na posiadające i nieposiadające PCB;

7) art. 87 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez przyjęcie, iż tylko urządzenia sklasyfikowane w załącznikach do rozporządzenia z dnia 26 września 2002 r. powinny być traktowane jako urządzenia zawierające PCB;

8) art. 3, art. 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 7, art. 7 i art. 9 Dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) z dnia 16 września 1996 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 243, s. 31) poprzez przyjęcie, że tylko urządzenia sklasyfikowane w załącznikach do rozporządzenia z dnia 26 września 2002 r. powinny być traktowane jako urządzenia zawierające PCB;

9) art. 1, art. 3 i art. 5 Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych z dnia 22 maja 2001 r. ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (Dz.U. 2009 Nr 14, poz. 76) poprzez brak podjęcia działań zmierzających do eliminacji PCB i naruszenie zasad ochrony środowiska;

10) art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wszczęcie kontroli w terminie późniejszym niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o zamiarze wszczęcia kontroli;

11) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ administracji do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;

12) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej;

13) art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania Spółki o okolicznościach faktycznych i prawnych;

14) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia skarżącej zasadności przesłanek, którymi organ I instancji kierował się przy załatwieniu sprawy;

15) art. 44 § 1 oraz § 2 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowo doręczonych obu przesyłek kierowanych do skarżącej, podczas gdy nie pozostawiono awiza w skrzynce pocztowej;

16) art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 § 1 k.pa. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w zakresie prawidłowej klasyfikacji odpadów zawierających PCB oraz wystąpienia o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwania Spółki do wystąpienia o to w oznaczonym terminie.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu sąd, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. cofającą skarżącej bez odszkodowania zezwolenie na zbieranie odpadów w [...] przy ul. [...] (działka ew. [...] z obr. [...]).

Materialnoprawną podstawę powyższych rozstrzygnięć stanowił art. 47 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą o odpadach z 2012 r.", zgodnie z którym:

1) jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości (ust. 1);

2) w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania (ust. 2);

3) cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (ust. 3).

Z powyższego wynika, że decyzja o cofnięciu udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie m.in. zbierania odpadów ma charakter związany co oznacza, że w przypadku niezastosowania się posiadacza odpadów do wystosowanego do niego wezwania, o jakim mowa w art. 47 ust. 1 ww. ustawy o odpadach, organ jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu udzielonego zezwolenia. Odpowiedzialność przewidziana w art. 47 tej ustawy oparta jest na idei bezprawności, w związku z czym jest ona odpowiedzialnością obiektywną. Oznacza to, iż wystarczającą podstawą do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia jest konkretne zachowanie, naganne z punktu widzenia treści normy prawnej oraz zobiektywizowanych zakazów lub nakazów z normy tej wynikających. Powyższe oznacza, że cofnięcie zezwolenia może nastąpić w ściśle określonych sytuacjach, tj.: 1) naruszenia przepisów ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub 2) działania niezgodnego z wydanym zezwoleniem.

Konsekwencją cofnięcia zezwolenia jest zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem. Posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest zobowiązany do usunięcia skutków działalności na własny koszt. Zgodnie z art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach z 2012 r. nie wydaje się zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jeżeli wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu zezwolenia, o której mowa w ust. 2, a nie minęły 2 lata od dnia, gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.

Skutki wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia są zatem dwojakie - posiadacz odpadów jest zobowiązany do zakończenia działalności oraz usunięcia na własny koszt odpadów i skutków prowadzonej działalności, nadto w okresie 2 lat od uzyskania przez decyzję cofającą zezwolenie przymiotu ostateczności nie może on uzyskać nowego zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Stanowi to dodatkową sankcją za naruszenie przepisów ustawy lub warunków zezwolenia. Trzeba zatem stwierdzić, że skutki cofnięcia zezwolenia są daleko idące. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie tylko zobowiązany jest zakończyć prowadzoną działalność, lecz nie będzie mógł uzyskać zezwolenia na jej prowadzenie przez okres kolejnych 2 lat. Doniosłość powyższych skutków nakłada na rozstrzygające sprawę organy administracji obowiązek szczególnej dbałości o przestrzeganie zasad postępowania administracyjnego i prawidłowe stosowanie prawa materialnego.

Organ właściwy do wydania zezwolenia zobowiązany jest do stałego monitorowania sposobu wykonywania uzyskanego przez podmiot indywidualny zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 47 ust. 6 ww. ustawy postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia wszczynane jest z urzędu. Wobec tego, jeśli wyniki takich kontroli działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów wykażą nieprawidłowości skutkujące zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach z 2012 r. koniecznością cofnięcia zezwolenia, to organ właściwy powinien wezwać do usunięcia nieprawidłowości. Natomiast wezwanie do usunięcia nieprawidłowości powinno być poprzedzone postępowaniem dowodowym, mającym na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnym zapewnieniu czynnego udziału strony. Przeprowadzenie przez organ dowodów potwierdzających istnienie naruszenia umożliwia właściwe sformułowanie treści kierowanego do posiadacza odpadów wezwania do zaniechania naruszeń (zob. Bartosz Rakoczy, komentarz do art. 47 ustawy o odpadach, WK 2016).

W niniejszej sprawie skarżąca posiada zezwolenie na zbieranie odpadów przy ww. nieruchomości. W tej sytuacji organ I instancji, jako zobowiązany do stałego monitorowania sposobu wykonywania uzyskanego przez skarżącą zezwolenia, w dniu [...] października 2015 r. przeprowadził kontrolę w tym zakresie. Z ustaleń kontroli, zawartych w protokole kontroli, wynika bezspornie, że skarżąca nie złożyła do Marszałka Województwa [...] rocznego sprawozdania o rodzajach i ilościach zebranych odpadów o kodzie 16 02 14 i gospodarowania nimi za rok 2014 r. Powyższy fakt potwierdzony został również przez skarżącą.

Obowiązek składania i sporządzania na formularzu zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilościach odpadów, sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów przez posiadaczy odpadów wynikał już z art. 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą o odpadach z 2001 r.". Zbiorcze zestawienie danych posiadacz odpadów obowiązany był przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do dnia 15 marca (od dnia 1 stycznia 2011 r.) za poprzedni rok kalendarzowy. Obowiązek ten został podtrzymany ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obowiązującą od dnia 23 stycznia 2013 r.) w art. 76 w zw. z art. 75.

Z kolei art. 237 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r., którego naruszenie organy zarzuciły skarżącej, jest przepisem o charakterze intertemporalnym, który jednoznacznie określa postępowanie posiadacza odpadów w okresie przejściowym, tj. w latach 2012-2014. Zgodnie z treścią art. 237 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach z 2012 r. podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania: zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów - na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 252, sporządzają i składają je, za lata 2012-2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze, o której mowa w art. 200. Ten ostatni przepis tj. art. 200 ww. ustawy wskazywał zaś, że niezłożenie sprawozdania w wyznaczonym terminie jest deliktem administracyjnym sankcjonowanym karą pieniężną w wysokości 500 zł (art. 200 ust. 1 ustawy o odpadach z 2012 r.). Zdarzeniem, z wystąpieniem którego ustawodawca wiąże sankcję w postaci kary pieniężnej jest zatem niezłożenie zbiorczego zestawienia o odpadach za poprzedni rok kalendarzowy do dnia 15 marca następnego roku.

Ustawodawca powiązał zatem obowiązek terminowego (i zgodnego ze stanem rzeczywistym) sporządzania i składnia zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów (za lata 201-2014) przez posiadacza odpadów z sankcją w postaci wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 200 ustawy o odpadach z 2012 r. Wymierzenie kary pieniężnej było obligatoryjne. Jednocześnie ustawa nie przewidywała innych sankcji za to uchybienie.

Art. 200 ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. utracił moc z dniem 1 stycznia 2016 r. na podstawie art. 108 pkt 25 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1688 ze zm.). Tym samym organ administracji utracił prawo do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za brak sporządzenia lub nieterminowe przekazanie zbiorczych zestawień danych o odpadach za lata 2012-2014.

W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że brak złożenia przez skarżącą rocznego sprawozdania o rodzajach i ilościach zebranych odpadów o kodzie 16 02 14 i gospodarowania nimi za rok 2014 stanowi o naruszeniu obowiązku z art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach 2001 r. w związku z art. 237 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o odpadach z 2012 r. Powyższe stanowisko Sąd w pełni podziela. Jednakże fakt niezłożenia przez skarżącą wymaganego rocznego sprawozdania o odpadach za 2014 r. nie uprawniał organów administracji do zastosowania art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach z 2012 r. poprzez wezwanie do niezwłocznego zaniechania naruszeń z wyznaczeniem terminu usunięcia nieprawidłowości, a w przypadku braku jego wykonania do cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów bez odszkodowania. Podkreślenia wymaga, jak wskazano już wyżej, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów ma na celu wykazanie, że posiadacz odpadów, pomimo wezwania przez właściwy organ do niezwłocznego zaniechania naruszeń w wyznaczonym terminie, nadal narusza przepisy ustawy o odpadach w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem. W ustawie o odpadach z 14 grudnia 2012 r. sankcją za brak lub nieterminowe przekazania rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami właściwemu marszałkowi województwa jest kara grzywny, stosownie do art. 180a tej ustawy.

W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji powiązanie niewykonania przez skarżącą obowiązku sporządzenia rocznego sprawozdania o odpadach za 2014 r. z sankcją tak dotkliwą jak cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów bez odszkodowania było nieprawidłowe. Z powyżej przytoczonych regulacji wynika bowiem niezbicie, że opisane uchybienie ustawodawca łączy zawsze z sankcją w postaci kary pieniężnej, czy to na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach z 2001 r. czy też ustawy obecnie obowiązującej z 2012 r. Natomiast w przypadku skarżącej niezłożenie marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o odpadach za 2014 r., o którym mowa w art. 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach z 2001 r., zagrożone było karą z art. 200 ustawy o odpadach z 2012 r. Skoro jednak art. 200 ustawy o odpadach z 2012 r. został uchylony z dniem 1 stycznia 2016 r., jak wskazano wyżej, i nie został zastąpiony innym przepisem, niedopełnienie ww. obowiązku przez skarżącą nie zezwala ani na wymierzenie kary ani na cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów. Z uwagi na powyższe postępowanie wszczęte przez organ z urzędu należało umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W konsekwencji obie wydane w sprawie decyzje należało uchylić. Mając powyższe na uwadze zarzuty skarżącej nie podlegały merytorycznej ocenie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Z kolei umarzając postępowanie administracyjne (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd kierował się dyspozycją art. 145 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 (tj. uchylenie decyzji, stwierdzenie jej nieważności), sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 3 sentencji wyroku, na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składał się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz opłata skarbowa za dokument pełnomocnictwa (17 zł) stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz pkt IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).