Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 834/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10, art. 29, art. 30 par. 3, art. 63 par. 2, art. 106, art. 145 par. 6,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2, art. 61 ust. 1 -5, art. 64 ust. 1, art. 60 i art. 53 ust. 4 pkt 19
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant ref. stażysta Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. L. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 834/10

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) po rozpoznaniu odwołania E. L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "budynku mieszkalnego wielorodzinnego z pomieszczeniami handlowo – usługowymi w części parteru, wraz z infrastrukturą towarzysząca tj. przyłączem wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej, energii elektrycznej, gazu i sieci ciepłowniczej oraz ciągów pieszo – jezdnych i parkingów dla samochodów osobowych na działce nr 1586/20 w T. przy ul. K..

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.). oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. zwana dalej w skrócie (p.z.p.)

W odwołaniu skarżąca przytoczyła ustalenia decyzji zawarte w pkt 2a dotyczące linii zabudowy od strony jej działki, co jest niezgodne z art. 61 pkt 7 ppk 1a, jak również określenie wysokości budynku od poziomu terenu na około 21,5m jest dalece nieprecyzyjna i niezgodne z art. 61 pkt 7 ppkt 4 p.z.p. oraz powierzchni zabudowy. Na podstawie tych zapisów stwierdziła, że inwestorowi pozostawiono dużą swobodę na usytuowanie tak wysokiego budynku od strony południowej działki skarżącej, co spowoduje znaczne ograniczenie, a być może pozbawienie dostępu światła do domu. Jest to istotne ograniczenie w użytkowaniu domu, gdyż od tej strony znajdują się pomieszczenia mieszkalne. Obniży się również wartość działki, a to czyni zasadnym dochodzenie odszkodowania na podstawie art. 36 i art. 37 p.z.p. Wniosła o precyzyjne określenie usytuowania budynku w stosunku do jej posesji i zminimalizowanie pogorszenia użytkowania jej nieruchomości.

Organ odwoławczy uznał, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Wnioskiem z dnia 11 lutego 2010r. A. Sp. z o.o. dla inwestycji pod nazwą budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z pomieszczeniami handlowo – usługowymi w części parteru wraz z infrastrukturą towarzyszącą tj. przyłączem wody, kanalizacji sanitarnej deszczowej, energii elektrycznej, gazu i sieci ciepłowniczej oraz ciągów pieszo-jezdnych i parkingów dla samochodów osobowych (40 sztuk) na działce nr 1586/20. Dojazd do projektowanego budynku odbywać się będzie poprzez zjazd publiczny do budynku mieszkalnego (K. [...] – na działce nr 1586/18). Charakterystyczne parametry techniczne inwestycji określono poprzez podanie powierzchni zabudowy – ok.600m2, kubaturę – 14 000m3, powierzchnię użytkowa – 3 000m2, wysokość budynku – 21,50m, powierzchnia sprzedaży -350m2. Do wniosku dołączono wypis i wyrys mapy z ewidencji gruntów, analizę zacienienia i nasłonecznienia wraz z 3 załącznikami graficznymi, mapę zasadniczą w skali 1:500, plan sytuacyjny w skali 1:500 przedstawiający koncepcję lokalizacji oraz dane gabarytów w części tekstowej i graficznej. Planowany obiekt będzie budynkiem jednoklatkowym, siedmiokondygnacyjnym, całkowicie podpiwniczonym, z dachem płaskim pogrążonym. Projekt decyzji o warunkach zabudowy wykonał mgr inż. arch. J.J. wpisany na listę Okręgowej Izby Architektów w [...]. Z załącznika graficznego nr 2 do wyników analizy wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w minimalnych granicach 50m, obejmującej w całości jeden budynek 5 kondygnacyjny położony na działce nr 3712/2, w części budynki na działkach nr 3696/10, 1572/16 (pięciokondygnacyjne) nr 1602/7 (dziewięciokondygnacyjny), budynek na działce nr 1586/19 o podobnej architekturze. W części tekstowej analizy zawarto opis, z którego wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysoka i średniowysoka z handlem i usługami na parterze, a na działce nr 1586/19 budynek wielorodzinny o podobnej formie architektonicznej, na działce nr 1586/6 budynek mieszkalno-usługowy z poddaszem użytkowym. Działka, na której będzie zlokalizowany budynek nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, posiada niezbędne uzbrojenie techniczne, dostęp do drogi publicznej, zamierzenie inwestycyjne może być realizowane z zachowaniem wymogów warunków technicznych w budownictwie, miejsce lokalizacji oznaczono na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000. Analiza urbanistyczna i projekt decyzji o warunkach zabudowy podpisała uprawniona osoba. SKO stwierdziło, że wyniki analizy urbanistycznej dają gwarancję prawidłowego przygotowania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana z pominięciem zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W dalszej części uzasadnienia SKO przytoczyło ustalenia sentencji decyzji organu pierwszej instancji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy było poprzedzone uzyskaniem pozytywnych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wyjaśniło, że linie zabudowy nie ustala się od granic z działkami sąsiednimi. Odległości budynku od działek graniczących z nieruchomością, na której jest planowana inwestycja ustala się na etapie projektu budowlanego na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Użyte w decyzji parametry opisane jako około 600, około 350 – nie pozwalają na dowolność, bo na pewno nie możne to być 700 czy 400. Wielkości te warunkuje i ogranicza § 13, który nie pozwala na niezachowanie odpowiedniego naświetlenia i nieprzekraczalne linie zabudowy od strony południowej i wschodniej, a w kierunku zachodnim szerokość elewacji frontowej – wszystkie te wymagania i warunki muszą być uwzględnione na etapie projektowania budynku zgodnie z art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, który dotyczy poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust.1 organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdziła, że nie podziela stanowiska SKO, że choć decyzja zawiera nieprawidłowości, to odwołanie i tak nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja pierwszej instancji jak przyznało SKO została wydana bez wymaganych uzgodnień wymaganych art. 53 ust. 4 p.z.p. oraz z naruszeniem art. 10 k.p.a. W konsekwencji naruszono zasadę zaufania do organów wydających decyzję, zasadę jawności, prawdy obiektywnej, obrony interesu strony oraz udziału jej na każdym etapie postępowania, pozbawiono prawa do wnoszenia uwag, co do ustaleń faktycznych. Nieprawdziwe jest twierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 p.z.p. A. wybudował budynek na działce nr 1686/18 i planuje budowę na działce nr 1586/19, ale roboty nie zostały rozpoczęte. Trzecim budynkiem A. ma być ten na działce nr 1586/20. Skoro działka sąsiednia nie jest zabudowana, to nie zaistniały warunki z art. 61 ust. 1 p.z.p. Planowana budowa budynku siedmiokondygnacyjnego pozbawi dostępu światła budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr 1586/8. SKO uznało, że odległość między budynkami jest większa niż wysokość budynku przysłaniającego, co nie wpłynie negatywnie na budynek skarżącej. Odległość między budynkami będzie wynosiła 19 lub 20,5 metra, a to nie jest więcej niż wysokość budynku określona w decyzji na 21,5m. Żaden z organów nie zbadał rzetelności analizy. Autor błędnie przyjął, że część mieszkalna budynku zaczyna się na wysokości 3 m od poziomu terenu. W budynku tym już od dawna nie jest prowadzona działalność gospodarcza, cały budynek jest zamieszkały przez dwie rodziny. Od strony działki skarżącej, decyzja o warunkach zabudowy nie ograniczyła jednoznacznie inwestora do zachowania odległości. Planowany budynek jest zbyt wysoki ze względu na sąsiedztwo z jednorodzinnym domem. Oświadczyła, że podtrzymuje zarzuty z odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniło, że przez działkę sąsiednia nie można rozumieć wyłącznie działek graniczących z nieruchomością, na której jest planowana inwestycja. SKO podtrzymało twierdzenie o odległości większej niż wysokość planowanego budynku a budynkiem skarżącej, a tym samym nie powstanie zacienienie budynku skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Skarga jest uzasadniona zarówno z przyczyn podanych w skardze jak i tych, które Sąd uwzględnił z urzędu. Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania.

Postępowanie administracyjne wszczęto wnioskiem A. sp. z o.o. z dnia 11 lutego 2010r., który podpisany jest przez prezesa zarządu mgr inż. W. B.

Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i prawne (art. 29 k.p.a.). Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawiciel (art. 30 § 3 k.p.a.). Regulacja dotycząca spółek z ograniczoną odpowiedzialnością zawarta jest w art. 151 do art. 300 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie k.s.h. W myśl art. 205 § 1 cyt. ustawy, jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

Organy obydwu instancji nie zbadały sposobu reprezentacji spółki, która złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czym naruszyły przepis art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem nie wyjaśniły, czy wniosek został podpisany przez osobę umocowaną do działania w imieniu spółki. Z wniosku wynika, że dołączono do niego między innymi pełnomocnictwo osoby działającej w imieniu inwestora. Akta administracyjne takiego pełnomocnictwa nie zawierają. Wyjaśnienia i uzupełnienia o stosowne dowody wymaga okoliczność, czy prezes spółki był umocowany do jednoosobowego działania w dniu składania wniosku. Wymienione uchybienie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania wyczerpuje przesłankę określoną art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co obliguje Sąd do uwzględnienia skargi.

Przepis art. 52 ust. 2 p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p. określa warunki formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek taki powinien zawierać część opisową i graficzną, a parametry określone we wniosku są podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek winien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów; określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej; określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także przepisami wykonawczymi wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że organ w decyzji o warunkach zabudowy konkretyzuje przepisy aktów prawnych w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji i jej cechami. Organ przed wydaniem decyzji administracyjnej obowiązany jest przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Z materiału dowodowego wynika, że teren, na którym ma być realizowana inwestycja nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zwane dalej rozporządzeniem. Obowiązkiem organu, w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, jest wyznaczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 p.z.p.

Z mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku wynika, że działka nr 1586/19 jest działką niezabudowaną, a z załącznika graficznego do analizy jak i treści analizy wynika, że działka nr 1586/19 jest zabudowana. Również skarżąca na rozprawie przed Sądem oświadczyła, że działka nr 1586/19 nie jest zabudowana. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że dane uwzględnione do analizy nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi faktycznemu na gruncie.

Z treści analizy nie wynika też, jaka jest wysokość budynków na działkach znajdujących w badanym obszarze oznaczonych nr 3712/2, 1572/16 i 3696/10. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, w którym wskazano możliwe sposoby ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Sąd uznał, że wysokość budynku ustalona na około "21,5,0m" od poziomu terenu nie czyni zadość przywołanym przepisom. Nieprawidłowe jest określenie wysokości budynku poprzez użycie zwrotu "około". Podobnie rzecz przedstawia się z określeniem wielkości powierzchni projektowanej zabudowy, która ma wynosić około 600m2, w tym powierzchnia sprzedaży około 350,m2. Określenia te naruszają wymogi zawarte w § 5 rozporządzenia na podstawie, którego koniecznym elementem analizy jest określenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, który wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z § 8 rozporządzenia wynika, że geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Takich ustaleń i ocen nie zawiera kontrolowana analiza terenu. W analizie stwierdza się tylko, że budynek będzie kryty stropodachem.

Określenie szerokości elewacji frontowej do 27 m nie odzwierciedla analiza terenu, czym naruszono § 6 rozporządzenia. W analizie bark jest uzasadnienia dla wyznaczonej linii zabudowy (§ 4 rozporządzenia). Za błędne Sąd uznał twierdzenie autora zawarte w analizie, że wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej pozwoliły na określenie warunków realizacji inwestycji.

W szczególności w powołanym rozporządzeniu sposób określenia wymagań nowej zabudowy prowadzi do wskazania konkretnych wielkości niezbędnych parametrów i na ich podstawie określenie wymaganych parametrów dla nowej zabudowy. Za dopuszczalne uznać należy określenia parametrów przy użyciu przykładowo podanych wyrażeń "nieprzekraczalna wysokość", "nieprzekraczalna linia zabudowy", ewentualnie określenie parametrów poprzez użycie zwrotu "od do". Zastosowanie tego typu określeń dla parametrów planowanej zabudowy stwarza gwarancję zachowania zasady dobrego sąsiedztwa na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W tym kontekście za błędne Sąd uznał wyjaśnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że określenia opisane jako około 600, około 350 – nie pozwalają na dowolność, bo na pewno nie może to być 700 czy 400, gdyż wielkości te warunkuje i ogranicza § 13, który nie pozwala na niezachowanie odpowiedniego naświetlenia. Trzeba mieć na uwadze, że decyzja o warunkach zabudowy określa parametry dotyczące nowej zabudowy, która ma w komponować się w ład przestrzenny zgodnie z art. 61 ust. 1p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 1 p.z.p. (patrz wyrok NSA z 6.05.2010r. sygn. akt II OSK 710/09 LEX nr 597797). To decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p.).

Ustalenie wszystkich parametrów związanych z przyszłą zabudową powinno uwzględniać prawo własności, co oznacza, że organy powinny przyjmować te wytyczne, które są dla prawa własności najmniej uciążliwe. Nakaz takiego działania wynika z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konsekwencją takiego stanowiska jest potrzeba wnikliwego rozważenia wszystkich alternatywnych możliwości przy ustalaniu warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji (wyrok WSA w Rzeszowie z 13.02.2008r. sygn. akt II SA/Rz 843/07 LEX nr 372673).

Sąd stwierdza, że sentencja decyzji nie jest zgodna z treścią wniosku, w którym podano, że inwestycja obejmuje 40 miejsc parkingowych, a w zaskarżonej decyzji podano, że inwestycja obejmuje również miejsca parkingowe. Organ nie może zmieniać bez zgody inwestora zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku inwestora.

Przedstawione naruszenia przepisów dotyczą tak przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych, wobec niedokładnego ustalenia rzeczywistego stanu zagospodarowania nieruchomości objętych analizą urbanistyczną. Naruszenie przepisów prawa materialnego należy odnieść do określenia parametrów nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezgodnie z warunkami powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r.

W mieście na prawach powiatu, a takim jest miasto T., w granicach kompetencji przyznanych na podstawie art. 60 i art. 53 ust. 4 pkt 19 p.z.p. w związku z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym, całe postępowanie niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy prowadzi jeden organ, to jest prezydent miasta będący jednocześnie starostą. Ustalenia poczynione na gruncie ochrony środowiska nie przybierając formy postanowienia, będą stanowiły część podstawy faktycznej orzeczenia kończącego postępowanie, a wynik uzgodnienia wraz z argumentacją winien być zawarty w uzasadnieniu decyzji, co spełni taką samą rolę jak postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym przeprowadzonym na podstawie art. 106 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wypowiedział się w zakresie przeprowadzenia uzgodnień w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W sytuacji, gdy uzgodnienia dokonuje organ gminy miejskiej niemający statusu powiatu, to wydanie decyzji bez wymaganych uzgodnień stanowiłoby przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 6 k.p.a., co jest przesłanką do uwzględnia skargi w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że strony przed wydaniem nie miały możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, co stanowi naruszenie procedury wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. Uniemożliwienie stronom zapoznania się z analizą urbanistyczną, którą uczyniono podstawą decyzji stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wyniki analizy urbanistycznej zostały przyjęte przez organy bezkrytycznie, a ze względu na charakter postępowania (ustalenie warunków zabudowy, zagospodarowania terenu) ich wszechstronna ocena wymagała w szczególności skonfrontowania z ewentualnymi uwagami stron postępowania. Tymczasem organ odwoławczy mając świadomość naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. utrzymuje decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, co obligowało Sąd do wyeliminowania decyzji obydwu instancji również i z tej przyczyny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, powtórzonego następnie w skardze Sad wyjaśnia, że orzecznictwo sądowoadministracyjne wielokrotnie odnosiło się do rozumienia działki sąsiedniej, a tezy tych orzeczeń są zbieżne. Pojęcie działki sąsiedniej nie może sprowadzać się do działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji winno być ono utożsamiane z najbliższym sąsiedztwem urbanistycznym (por. wyrok WSA w Warszawie z 21.07.2009r. sygn. akt IV SA/Wa 2102/08 LEX nr 553466; wyrok WSA w Opolu z 10.11.2009r. sygn. akt II SA/Ol 869/09 LEX nr 531604). Takie rozumienie działki sąsiedniej powoduje, że zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. należało uznać za nieuzasadniony.

Z uzasadnienia niniejszego wyroku wynika, że postępowania w rozpatrywanej sprawie będzie prowadzone od samego początku poprzez skontrolowanie warunków formalnych wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, przy czym w trakcie całego postępowania organy będą kierowały się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku.

Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.