Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 747/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 177 § 1 i 3, art. 178
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 28/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi T. Ł. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 28/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną T. Ł. od wyroku tego Sądu z dnia 10 listopada 2015 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 7 grudnia 2015 r.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. zostało przyznane T. Ł. prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem z dnia 16 grudnia 2015 r., poinformowała o wyznaczeniu adwokata dla skarżącego.

T. Ł., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, złożył w dniu 29 stycznia 2016 r. skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę kasacyjną powołał się na art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i stwierdził, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi trzydzieści dni od daty doręczenia stronie odpisu nieprawomocnego orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten rozpoczyna bieg od daty doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu wyroku z uzasadnieniem. Przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie.

Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 7 grudnia 2015 r. Oznacza to, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 7 stycznia 2016 r. Skarga kasacyjna została natomiast nadana do Sądu, za pośrednictwem urzędu pocztowego, w dniu 29 stycznia 2016 r., a zatem została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. Ł., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 177 § 1 i art. 178 § 1 P.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodu wniesienia jej po terminie, podczas gdy w istocie termin do wniesienia środka odwoławczego nie upłynął;

2) art. 243 § 1 i art. 244 § 1 P.p.s.a. polegające na zniweczeniu istoty prawa pomocy przysługującej skarżącemu poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika skarżącego z powodu jej wniesienia po terminie, podczas gdy termin na wniesienie skargi kasacyjnej nie upłynął.

W oparciu o powyższe zarzuty wnoszący zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, świadczonego z urzędu, według norm przepisanych.

Ponadto T. Ł. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 495/16 oddalił zażalenie na to postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonano z dniem 15 sierpnia 2015 r. nowelizacji ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W art. 1 pkt 50 powołanej ustawy wprowadzono zmiany w brzmieniu art. 177 P.p.s.a., dodając do niego m.in. § 3. Jednakże w myśl art. 2 ustawy nowelizującej, jedynie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy zmieniającej stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że wolą ustawodawcy było, aby do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed 15 sierpnia 2015 r., nie stosować przepisów art. 177 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 50 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zmiana ta nie została bowiem wymieniona w art. 2 powołanej ustawy. W konsekwencji, w zakresie obliczania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczeń wydanych w postępowaniach wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r. stosuje się regulację sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji powołał się na treść art. 177 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji i uznał, że skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika z urzędu została wniesiona po upływie ustawowego terminu.

Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu wskazać należy, że wykładnia art. 177 § 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu trzydziestodniowego terminu, czy też braku możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia zawodowego pełnomocnika nie wpływa na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Okoliczności z tym związane, np. wyznaczenie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po upływie tego terminu, mogą natomiast stanowić przyczynę uzasadniającą złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, komentarz do art. 177, teza 7).

W takiej sytuacji, aby skarga kasacyjna została rozpoznana, konieczne było skuteczne złożenie wraz z nią wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2016 r. wniosek T. Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został odrzucony, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 495/16 oddalił zażalenie na to postanowienie.

Wobec powyższego postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej należy uznać za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.