Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 548/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 3 pkt 1, Załącznik nr 3, lp. 6.3.7.
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] i [...], wspólników [...] s.c. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 897/18 w sprawie ze skargi [...] i [...], wspólników [...] s.c. [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia z dnia 23 stycznia 2019 r. III SA/Łd 897/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] i [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej w imieniu [...] i [...] zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nałożeniu na stronę kary pieniężnej na podstawie przepisu lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej u.t.d.) za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za dni wykraczające poza okres kontroli wskazany w treści protokołu,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w trakcie oceny poprawności zaskarżonej decyzji argumentów zgłoszonych przez skarżącego co do nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za okres nie będący przedmiotem kontroli oraz nieodniesienie się do tego zarzutu przez Sąd w treści uzasadnienia wyroku.

Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazuje sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Pierwszy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej powiązał z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nałożeniu na stronę kary pieniężnej na podstawie przepisu lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za dni wykraczające poza okres kontroli wskazany w treści protokołu. Tak skonstruowany zarzut i jego uzasadnienie wskazuje, że autor skargi kasacyjnej zdaje się zarzucać błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy była ona zasadna z uwagi na niezasadne nałożenie kary za naruszenie określone w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na nieokazaniu danych z tachografu cyfrowego za dni wykraczające poza okres kontroli wskazany w treści protokołu. W związku z tym przypomnieć należy, że na skarżących kasacyjnie nałożona została kara pieniężna w wysokości 15 000 zł, w sytuacji gdy suma kar cząstkowych w związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli naruszeniami stanowiła kwotę 47 700 zł. Wysokość nałożonej kary pieniężnej została ograniczona na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. do maksymalnej dopuszczalnej kwoty 15 000 zł. W skardze kasacyjnej zakwestionowano wyłącznie nałożenie kary w zakresie lp. 6.3.7 u.t.d. za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za dni wykraczające poza okres kontroli wskazany w treści protokołu, a więc kary w wysokości 7 000 zł. Nawet więc gdyby zarzut ten był uzasadniony suma kar za pozostałe naruszenia, które nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej wyniosłaby 40 700 zł , a zatem wysokość nałożonej kary – 15 000 zł nie uległaby zmianie.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zarzut błędnego nałożenia kary za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za dni wykraczające poza okres kontroli wskazany w treści protokołu, nie był uzasadniony. Z akt postępowania administracyjnego i uzasadnienia skarżonych decyzji wynika bezspornie, iż kontrolą objęto okres od dnia 8 lipca 2015 r. do dnia 7 lipca 2016 r., a stwierdzone naruszenie nieokazania wymaganych danych dotyczyło stycznia 2016 r., lutego 2016 r. i marca 2016 r. Wprawdzie, tak jak to wskazano w skardze kasacyjnej, na stronie 9 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, przy dacie naruszenia nieokazania wymaganych danych od 14 do 31 marca podano rok 2017, jednak wobec pozostałej treści tego uzasadnienia nie może budzić wątpliwości, że stanowiło to oczywistą omyłkę polegająca na wpisaniu mylnie roku "2017" zamiast "2016". Wynika to choćby z tego, że w kolejnym zdaniu uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazuje, iż o udokumentowanie brakujących danych wspólnicy spółki cywilnej wyzwani byli czterokrotnie wezwaniami z 7.07.2016 r., 10.08.2016, 16.08.2016 r. oraz 26.08.2016 r., co jednoznacznie świadczy o tym, że chodziło o udokumentowanie danych za rok 2016, a nie za rok 2017.

Z uwagi na powyższe zarzut dotyczący błędnego nałożenia kary za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za dni [pic]wykraczające poza okres kontroli, nie był zasadny.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przypomnieć należy, że przepis ten określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, stanowiąc, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione elementy. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany w ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej, nie stwierdził naruszenia tego przepisu. Podkreślić przy tym należy, że nie można skutecznie kwestionować prawidłowości merytorycznej rozstrzygnięcia Sądu I instancji zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez który nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II OSK 1131/13; z dnia 20 stycznia 2015 r., I FSK 2081/13; z dnia 12 marca 2015r., I OSK 2338/13; z dnia18 marca 2015 r., I GSK 1779/13, z dnia 10 kwietnia 2018 r., II GSK 1995/16). Nie mogło być zatem skuteczne kwestionowanie, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego za okres nie będący przedmiotem kontroli, która to kwestia zresztą stanowiła przedmiot zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej, co zostało wyżej omówione.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.