Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 341/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 listopada 2021 r., znak: SKO-ZP-415-223/21 w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącego M. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 09.12.2016r. K. i J. O. zwrócili się do Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w L., na cele realizacji jednorodzinnego domu mieszkalnego z infrastrukturą towarzyszącą (przyłączami) i urządzeniami budowlanymi.

Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska decyzją z dnia 21.08.2017r. ustalił wnioskowane warunki.

18.02.2019r. J. i K. O. zwrócili się do organu o zmianę załącznika graficznego do decyzji w związku z rozbieżnością treści mapy sytuacyjno-wysokościowej z mapą do celów projektowych 1:500. Decyzją z dnia 14.06.2019r. Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska zmienił decyzję własną z dnia 21.08.2017r. w ten sposób, że: "Załącznik graficzny Nr [...] na mapie 1:2880 zastępuje się załącznikiem Nr 1 na kopii mapy zasadniczej 1:1000, a załącznik Nr 2 na kopii mapy zasadniczej 1:1000 zastępuje się załącznikiem nr 2 na kopii mapy do celów projektowych 1:500".

Decyzją z dnia 09.01.2020r. znak: SKO-ZP-415-183/19 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło decyzję organu I instancji, stwierdzając sprzeczność załącznika graficznego z sentencją decyzji obejmującą działkę nr [...], podczas gdy na załączniku graficznym widnieje część działki nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska decyzją z dnia 28.09.2020r. zmienił decyzję własną z dnia 21.08.2017r. w ten sposób, że słowa sentencji "oraz na załączniku Nr 1 i Nr 2" zmienił na "oraz na załączniku graficznym Nr 1".

Decyzja ta została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 17.02.2021r. znak: SKO-ZP-415-218/20.

Po uwzględnieniu wskazań decyzji kasacyjnej i po sprawdzeniu prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania - Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska decyzją z dnia 30.08.2021r. ostatecznie ustalił warunki zabudowy działki nr [...].

Od decyzji tej odwołał się M. S. - zarzucając naruszenie art. 54 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zmiany sentencji decyzji, co skutkuje sprzecznością załącznika graficznego z tą sentencją. W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawia dotychczasowy tok sprawy, stwierdzając na koniec, że decyzja Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 31.08.202lr. jest "identyczna" z uchyloną przez Kolegium decyzją z dnia 28.09.2020r. i obejmuje część działki nr [...] stanowiącej własność M. S..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 26 listopada 2021 r., znak SKO-ZP-415-223/21 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że odwołanie jest bezpodstawne.

W pierwszej kolejności stwierdzono, że wątpliwości w kwestii map wykorzystanych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie przebiegu granicy dzielącej działki nr [...] i [...]- zostały wyjaśnione poprzez:

- Informację Starosty Tatrzańskiego (Referatu Zasobu Geodezyjnego) z dnia 22.05.2020r" znak GG-RZG.6640.2.13.2020.

- Oświadczenie Geodety Uprawnionego z dnia 17.07.2020r.

- Załącznik opisowy do mapy do celów projektowych przyjętej do Powiatowego Zasobu Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Zakopanem pod numerem identyfikacyjnym [...] z dnia 05.12.2017r.

- Mapę do celów projektowych 1:500 zarejestrowanej j.w. i stanowiącej dokument urzędowy, w odniesieniu do której Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia 17.02.202lr. znak: SKO-ZP-415-218/20 ustaliło, co następuje:

"Mapa ta posiada wszelkie znamiona mapy zasadniczej i stanowi dokument wpisany do zasobu geodezyjno-kartograficznego Starostwa Powiatowego z dnia 05.12.2017r. sygn. P.1217.2017.2459. Użyte na tej mapie oznaczenia barwne wskazują, że liniami kol. zielonego oznaczono w treści mapy granicę ewidencyjne działek, w tym granice dzielącą działki nr [...] i [...] (teren objęty decyzją). Organy prowadzące postępowanie w sprawie warunków zabudowy nie są uprawnione do weryfikacji informacji zawartych w zarejestrowanych zasobach Starosty Powiatowego. Nie są też obowiązane do dochodzenia, czy w kwestionowanej przez skarżącego linii dzielącej w/w działki było (lub powinno być) prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe".

Wymienione wyżej dowody i ustalenia organ odwoławczy uznał za wiarygodne i wyjaśniające kwestię, że zaskarżona decyzja dotyczy działki nr [...] - nie naruszając działki nr [...] stanowiącej współwłasność skarżącego.

W świetle powyższego – zdaniem organu brak jest podstaw do zarzutu, iż sentencja zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z jej załącznikiem graficznym. Niesłuszny jest też zarzut, że organ wydał 30.08.2021r. decyzję "identyczną" z uchyloną przez SKO decyzją z dnia 28.09.2020r. Organ wskazał, że przesłanką decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 17.02.2021r. było wyłącznie naruszenie przepisów procesowych w związku z niedopełnieniem obowiązku zapisanego w art. 10 § 1 K.p.a. a organ odwoławczy nie stwierdził uchybień w sferze przepisów prawa materialnego.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przede wszystkim naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że Wójt Gminy Bukowina Tatrzańska dopuścił się naruszenia w/w przepisów poprzez brak zmiany w sentencji i spowodowanie, że załącznik graficzny jest sprzeczny z sentencją decyzji z dnia 30 sierpnia 2021 roku.

Zarzucono też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i art. 54 pkt. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, pomimo wykazania przez skarżącego nieprawidłowości.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie - zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ miał obowiązek dokładnie zbadać istnienie przesłanek, korzystając z dostępnych środków dowodowych, zwłaszcza że w trakcie postępowania wskazano na niedopatrzenia ze strony organu.

W uzupełnieniu skargi ( pismo z dnia 19 lipca 2022 r) zarzucono, że zaskarżona decyzja naruszono art. 155 kpa, wobec nie zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa , ewentualnie art. 156 kpa, nie wskazania interesu społecznego lub słusznego interesu strony, uzasadniających wydanie decyzji zmieniającej , które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego zmiana decyzji obejmuje nowe kwestie, bowiem zmieniany załącznik graficzny wskazuje linie rozgraniczające teren inwestycji rozszerzając teren inwestycji na fragment działki ewid. [...] obręb L. oraz wskazuje linie zabudowy rozszerzone na teren działki ewid. Nr [...] obręb L.. Zdaniem skarżącego potwierdza to mapa załączona do pisma uzupełniającego skargę i inne dokumenty.

Dodatkowo zarzucono, że organy nie wykazały przesłanki słusznego interesu strony lub interesu społecznego, które uzasadniałyby zmianę decyzji Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska. Jak wskazuje skarżący różnice w przebiegu granicy są znaczne i nie wiadomo na jakiej podstawie biegły wykreślił granice ewidencyjną , bowiem nie jest zgodna z obecną mapą ewidencyjna i pozostałymi dokumentami geodezyjnymi zalegającymi w aktach sprawy. Granica ewidencyjna zgodnie z aktualną mapą ewidencyjną przebiega po budynkach posadowionych na działce ewid. [...], natomiast według nowego załącznika graficznego biegnie pod kątem w odległości od budynku mieszkalnego i gospodarczego posadowionego na działce ewid. [...]. Obręb L..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Obecnie jest to stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ organ, skarżący i uczestnicy nie wykonali powyższego wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 sierpnia 2022 r sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09) - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala (art. 151 tej ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle tych kryteriów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji jako wadliwe podlegają uchyleniu.

Organy obu instancji nie rozważyły czy do złożonego wniosku K. O. i J. O. z dnia 18 lutego 2019 r o zmianę decyzji Wójta Gminy Bukowina Tatrzańska z dnia 21 sierpnia 2017 r , znak: BUA.6730.146.2016 spełnione zostały łącznie przesłanki art. 155 k.p.a. do zastosowania tej normy prawnej i wydania decyzji zmieniającej.

Zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2021 r poz. 735 ze zm.) - decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Z treści tego przepisu wynika wprost, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony.

W rozpoznawanej sprawie brak zgody wszystkich stron (uczestników) postępowania uniemożliwia zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego - przez zgodę stron o której mowa w art. 155 k.p.a. należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej postępowanie nadzwyczajne o uchylenie lub zmianę decyzji, ale zgodę wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu. (wyrok NSA z dnia 29 marca 2019 r , sygn. akt II OSK 1220/17 wraz z powołanymi orzeczeniami)

Zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji, na podstawie art. 155 k.p.a., bez zgody stron, stanowi rażące naruszenie prawa (patrz: Janusz Borkowski/Barbara Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 839 oraz orzecznictwo i piśmiennictwo tam powołane).

Przy wniosku z dnia 18 lutego 2019 r jedynie właściciele działki nr ewid [...] – K. O. i J. O. wyrazili pisemna zgodę na zmianę decyzji w sprawie warunków zabudowy z dnia 21 sierpnia 2017 r. Brak zgody pozostałych uczestników postępowania o ustalenie warunków zabudowy, którymi byli (jak wynika z rozdzielnika decyzji z dnia 21 sierpnia 2017 r) : M. M., W. M., M. S., L. Z., T. O. i H. O.. Zamiast tego organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 22 lutego 2019 r poinformował jedynie, że " strony w ciągu 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia mogą wyrazić swój sprzeciw na zmianę decyzji". Organ wbrew dyspozycji z art. 9 k.p.a. nie poinformował stron o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W aktach administracyjnych brak jakiejkolwiek zgody uczestników na zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa, a przepis ten wymaga zgody wyraźnej i jednoznacznej. Tego organy obu instancji nie dostrzegły. W aktach administracyjnych znajduje się pismo M. S. z dnia 23 maja 2019 r, w którym złożył zastrzeżenia do załącznika graficznego, który miał być podstawą do zmiany decyzji.

Organ przed wydaniem decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest zobowiązany do uzyskania zgody wszystkich stron, a celem tego obowiązku jest nie tylko ochrona stron, których sytuacja prawna uległaby pogorszeniu w wyniku zmiany lub uchylenia decyzji , ale że w ten sposób chronione są oczekiwania wszystkich stron, co do trwałości sposobu ukształtowania treści stosunku prawnego, którego decyzja dotyczy.(wyrok NSA z 21 października 2021 r II OSK 3275/18). W rozpatrywanej sprawie tego warunku w ogóle nie dochowano.

Stosownie do ugruntowanych poglądów orzecznictwa i doktryny – zgoda ta musi być udzielona wyraźnie. Organ, który zamierza uchylić lub zmienić decyzję obowiązany jest zwrócić się do strony o wyrażenie zgody. Nie może tu być mowy o "domniemanej zgodzie", choćby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał "słuszny interes strony". Interes ten, którego interpretatorem jest organ jest jedną z dalszych przesłanek wymaganych przez art. 155, które mogą być zastosowane tylko łącznie ze zgoda strony. (Kpa Komentarz pod red. Zbigniewa Janowicza , PWN Warszawa-Poznań 1992 , str 372) Organ administracji nie może wydać na podstawie art. 155 kpa decyzji zmieniającej decyzję ostateczną nie dysponując zgodą wszystkich stron postepowania uczestniczących w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Zgoda taka z uwagi na swój konstytutywny charakter, musi być jednoznacznie wyrażona. Należy mieć przy tym na uwadze wyrażoną w art. 14 kpa zasadę pisemności. Zgoda ta nie może być domniemana na tej podstawie , że strona nie wniosła odwołania od doręczonej decyzji zmieniającej. ( Kpa Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2014 r str 646)

Już sam brak spełnienia tej przesłanki ustawy prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Poza tym stwierdzić należy, że organy obu instancji w wydanych decyzjach nie rozważały kwestii dopuszczalności zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. oraz czy przemawia za uwzględnieniem wniosku interes społeczny lub słuszny interes strony.

Sam problem prawny dopuszczalności zastosowania art. 155 k.p.a. do zmiany lub uchylenia decyzji o warunkach zabudowy jest różnie przedstawiany w orzecznictwie i doktrynie prawa.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis art. 155 K.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Z tego względu należy rozważyć, czy decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją uznaniową (co dawałoby możliwość jej zmiany w trybie art. 155 K.p.a.), czy też decyzją związaną (co wyklucza możliwość jej zmiany w tym trybie).

W tej kwestii zarysowały się dwa przeciwstawne poglądy. Według jednego z nich decyzja o warunkach zabudowy może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a. ale jedynie w oznaczonym zakresie ( wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 828/11; z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2455/12). W wyrokach tych przyjęto, że w odniesieniu do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zmiana decyzji w trybie przepisu art. 155 K.p.a. jest dopuszczalna, bowiem nie jest to decyzja typu związanego, gdyż przewiduje dla organu pewne możliwości decyzyjne, przy czym przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 K.p.a., są regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073).

Odmienny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 2611/11), w którym przyjęto, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i spełnienie przez wnioskodawcę warunków przewidzianych przepisami prawa powszechnie obowiązującego obliguje organ do wydania tej decyzji.

Jak wskazano w wyroku NSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 561/14 : " W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyjaśnione, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ korzysta z pewnego marginesu swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może samodzielnie oceniać istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Ta stanowcza regulacja prawna nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony".

Skład orzekający, rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do stanowiska o generalnej dopuszczalności zmiany decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. bowiem są w niej elementy, których określenie pozostaje w zakresie władzy dyskrecjonalnej organu. Należy mieć jednak na względzie, że w tym trybie nie prowadzi się od początku nowego postępowania dowodowego, bowiem doprowadziłoby to do wydania nowego rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy. Przedmiotem tego postępowania nie może być (ponowne) merytoryczne rozpatrzenie sprawy lub też kontrola legalności decyzji dotychczasowej.

Należy wyjaśnić, w związku z rozbieżnością treści mapy sytuacyjno-wysokościowej z mapą do celów projektowych 1:500 - czy modyfikacja mapy, stanowiącej załącznik do decyzji ustalającej warunki zabudowy, wynika z treści przeprowadzonej analizy urbanistycznej i zebranych dotychczas dowodów, szczególnie w zakresie przebiegu granicy dzielącej działki nr [...] i [...]. Jest to o tyle istotne że skarżący zakwestionował, że "zmieniany załącznik graficzny wskazuje linie rozgraniczające teren inwestycji rozszerzając teren inwestycji na fragment działki ewid [...] obręb L. oraz wskazuje linie zabudowy rozszerzone na teren działki ewid. Nr [...] obręb L.."

Trzeba przy tym mieć na względzie, że postępowanie z art. 155 k.p.a. ma umożliwić wzruszenie decyzji ostatecznej w przypadkach, gdy nie zachodzą poważne wady postępowania lub samej decyzji, a zachodzi konieczność uchylenia lub zmiany decyzji, to jest gdy popełniono w decyzji istotną omyłkę nie będącą jednak "oczywistą omyłką", o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji uwzględnią te przedstawione wyżej wskazania i po wyrażeniu przez wszystkich uczestników postępowania zgody na zmianę decyzji - rozważą ponownie, czy spełnione są łącznie warunki z art. 155 k.p.a do zmiany decyzji z dnia 21 sierpnia 2017 r zgodnie z żądaniem wniosku z dnia 18 lutego 2019 r.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.