Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 250/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 18 ust. 1 , art. 22a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2020 r. w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia [...] w L., utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Marszałka Województwa Ś. z [...] uzgadniające wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej Warszawa - Rzeszów dla [...] Sp. z o.o.

z siedzibą w W.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji, uzgadniając wydanie zezwolenia, powołał się m.in. na art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) zwanej dalej "u.t.d." i wskazał, że pismem z 24 maja 2019 r. Marszałek Województwa M. wystąpił o uzgodnienie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej Warszawa - Rzeszów dla Spółki [...].Postanowieniem z [...]. organ pierwszej instancji uzgodnił wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na tej linii komunikacyjnej, jednak w wyniku rozpoznania zażalenia Stowarzyszenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż postanowienie to pozbawione było uzasadnienia, a zatem nie można było zbadać, czy zostało wydane prawidłowo.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji stwierdził, że zaprojektowana przez Spółkę linia komunikacyjna posiada dwa przystanki pośrednie, z czego jeden na terenie województwa świętokrzyskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim (Kolegium błędnie w uzasadnieniu wskazało, że dwa przystanki na terenie województwa), zaś organ ten nie wydał żadnego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, którego przebieg trasy kolidowałby z zaprojektowanym rozkładem jazdy. Ponadto wydanie zezwolenia (w części dotyczącej województwa świętokrzyskiego) nie wpłynie ujemnie na rentowność porównywalnych usług kolejowych, gdyż zaprojektowane połączenie komunikacyjne nie pokrywa się z połączeniami kolejowymi realizowanymi przez operatora Przewozy Regionalne Sp. z o.o., z którym Województwo Świętokrzyskie zawarło umowę na świadczenie usług publicznych w zakresie wykonywania kolejowych przewozów pasażerskich na terenie województwa świętokrzyskiego.

Rozpoznając ponowne zażalenie wniesione przez Stowarzyszenie, Kolegium powołało się na treść art. 18 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. i stwierdziło, że analiza powyższych przepisów w kontekście art. 106 k.p.a. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w istocie organ uzgadniający orzeka, gdy chodzi o podległe mu terytorium w takim zakresie, w jakim rozstrzyga następnie organ wydający zezwolenie. Zatem, jeżeli okoliczności z art. 22a ust. 1 pkt 2 u.t.d. mogą być przyczyną odmowy wydania zezwolenia przez organ właściwy, to mogą też stanowić przyczyny negatywnych opinii organów, przez których terytoria przebiega linia komunikacyjna o proponowanej trasie. To właśnie opinia czy też zbiór opinii tych organów, stanowi podstawę do wydania przez organ rzeczowo właściwy decyzji o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia, o które wnosiła strona. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji uzgodnił wydanie zezwolenia powołując się na brak zagrożenia dla już istniejących linii regularnych obsługiwanych przez innych przewoźników, gdyż takich nie ma. Marszałek Województwa Ś. nie wydał bowiem żadnego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, którego przebieg trasy kolidowałby z uzgodnionym rozkładem jazdy Spółki, a nadto wydanie zezwolenia nie wpływa ujemnie na rentowność porównywalnych usług kolejowych, gdyż zaprojektowane połączenie komunikacyjne nie pokrywa się z połączeniami kolejowymi.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie wystąpił wyjątek przewidziany w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d., tj. przypadek, gdy w sytuacji braku innego przewoźnika organ uzgadniający zwolniony jest z obowiązku badania zagrożenia dla już istniejących przewozów wykonywanych przez innych przewoźników. Zdaniem organu odwoławczego, powyższy przepis jest oczywisty, zwłaszcza gdy zaplanowana przez Spółkę linia komunikacyjna nie pokrywa się z trasą przewozu jakiegokolwiek innego przewoźnika drogowego. Kolegium uznało, że skoro Spółka nie posiada konkurencji na tej trasie, trudno badać zagrożenie dla jakiejkolwiek firmy konkurencyjnej.

Mając na uwadze powyższą argumentację Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze Stowarzyszenie [...] w L. zaskarżyło w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego tj. bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności bez dokonania sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych;

2) art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. d) i art. 22a ust 1 pkt 2 lit. a) i b) u.t.d., poprzez niedokonanie w toku postępowania uzgodnieniowego sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że organy obu instancji nie zbadały przesłanek ustawowych i nie dokonały czynności procesowych, mających na celu wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nie dokonały sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, a nawet nie dokonały badania we wskazanym zakresie.

Skarżący zarzucił w szczególności, że organ odwoławczy nie miał żadnej podstawy do uznania, że badanie zagrożeń należy ograniczyć tylko do sprawdzenia wydanych przez organ pierwszej instancji zezwoleń. Zdaniem skarżącego, organ uzgadniający powinien odnieść się do prawie wszystkich kwestii związanych z udzieleniem zezwolenia, z wyłączeniem jednak warunków dotyczących samego podmiotu ubiegającego się o zezwolenie. Zezwolenie wydaje bowiem marszałek właściwy dla siedziby przewoźnika i to właśnie ten organ będzie oceniał przesłanki podmiotowe. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie przewoźnik planuje otwarcie linii komunikacyjnej poza obszarem województwa, w którym ma siedzibę lub miejsce zamieszkania. Zatem w sposób oczywisty marszałek załatwiający sprawę główną będzie mógł samodzielnie zająć stanowisko tylko w kwestiach dotyczących osoby przewoźnika. Chodzi o wymagania związane z sytuacją przedsiębiorcy, takie jak licencja, liczba i rodzaj pojazdów, uprawnienia do korzystania z dworców i przystanków, faktyczna zdolność do świadczenia usług transportowych i rzetelność tych usług. Wymienione kwestie podlegają ocenie marszałka, który wydaje zezwolenie. Zdaniem skarżącego, do organu uzgadniającego należy natomiast analiza okoliczności opisanych w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a), b) u.t.d., a także ocena informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 22 ust. 1 cyt. ustawy. A zatem sprawdzenie, czy projektowana linia komunikacyjna będzie stanowiła zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, czy ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych, a także w jaki sposób rozkład jazdy, przebieg trasy, liczba przystanków i odległość między nimi wpłyną na aktualny stan transportu w danym regionie.

Skarżący podniósł, że przedmiotem uzgodnienia powinny być te zagadnienia, które są rozważane na etapie wydawania zezwolenia, a jednocześnie związane są wprost z właściwością miejscową marszałka dokonującego uzgodnienia. Z tego powodu uzgodnienie nie może być traktowane jako niewiążąca konsultacja dotycząca tylko wąskiego aspektu sprawy, ale ma charakter współdecydowania w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób.

W ocenie skarżącego oczywistym jest, że mogą istnieć linie komunikacyjne, które są w całości lub w części styczne z przebiegiem planowanej linii komunikacyjnej, co do których zezwolenie zostało wydane przez inne organy. Zezwolenie wydawane jest bowiem przez właściwego ze względu na siedzibę wnioskodawcy marszałka na konkretną linię komunikacyjną i Marszałek Województwa - poza czynnościami związanymi z uzgodnieniem - może nie mieć żadnego związku z takimi liniami komunikacyjnymi. Skarżący podniósł, że organy wyraźnie wskazały, że badanie zagrożeń ograniczono tylko do linii, co do których organ pierwszej instancji nie wydał żadnego zezwolenia. Zdaniem skarżącego, takie ograniczenie nie wynika z przepisów prawa, zaś doświadczenie wskazuje, że niejednokrotnie organy uzgadniające badają wszystkie możliwe kolizje planowanej linii komunikacyjnej z już istniejącymi liniami komunikacyjnymi - oczywiście na obszarze własnego województwa.

Przedstawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami), dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W rozpatrywanej sprawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej na trasie Warszawa-Rzeszów, przebiegającej m.in. przez obszar województwa świętokrzyskiego, z przystankiem w Ostrowcu Świętokrzyskim. W związku z tym organ właściwy do wydania zezwolenia - Marszałek Województwa M. - był zobligowany do uzgodnienia planowanego przebiegu tej linii komunikacyjnej z Marszałkiem Województwa Ś.

Wobec treści stanowisk stron niniejszego postępowania kwestią sporną wymagającą rozstrzygnięcia w sprawie jest zakres kompetencji Marszałka Województwa Ś. jako organu uzgadniającego wydanie zezwolenia dla [...] Sp. z o.o. w trybie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. Stosownie do treści tego przepisu, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym, wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.

Nie może budzić wątpliwości w świetle powołanego przepisu, że organ uzgadniający może działać wyłącznie w zakresie własnych uprawnień i nie może zastępować organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji i merytorycznego rozstrzygania sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. II GSK 299/17, lex nr 2698413), a przepis art. 18 ust. 1 u.t.d. ma przede wszystkim charakter kompetencyjny i określa organy właściwe do wydawania zezwoleń. Uzgodnienie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit d¹-g u.t.d. stanowi o możliwości wypowiedzenia się przez organ uzgadniający na temat tych okoliczności, które są istotne dla udzielenia zezwolenia na danej linii komunikacyjnej w części obejmującej obszar jednostki samorządu terytorialnego, dla którego organ ten jest miejscowo właściwy. Organ wydający zezwolenie obowiązany jest uwzględnić stanowisko organu uzgadniającego przy rozstrzyganiu wniosku strony. Uzgodnienie w zakresie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej ma dla organu wydającego zezwolenie charakter wiążący, co wynika wprost z redakcji przepisu, który określa, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia właściwego organu wydanego "w uzgodnieniu" z odpowiednimi organami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. A więc nie chodzi tylko o uzyskanie niewiążącej organ opinii, ale o wiążące uzgodnienie przebiegu linii komunikacyjnej przez obszar konkretnego województwa (zob. ww. wyrok NSA, sygn. II GSK 299/17). Wynikający z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit g u.t.d. obowiązek współdziałania organów oznacza, że konieczność zajęcia stanowiska przez organ współdziałający stanowi wymóg formalny wydania prawidłowej decyzji przez organ uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy. Obowiązek współdziałania wpływa na zakres uprawnień organów współdziałających w ten sposób, że organ współdziałający, nie będąc właściwym do wydania decyzji w sprawie, ma obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem, a organ posiadający kompetencje do załatwienia sprawy co do istoty (wydania lub odmowy wydania zezwolenia), nie może wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie. Organ uzgadniający w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. wyraża samodzielne stanowisko, a wydane postanowienie podlega zaskarżeniu w toku instancji i służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Organ podejmujący rozstrzygnięcie w sprawie głównej nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo wyroki NSA sygn. II GSK 299/17, sygn. II GSK 2309/17, WSA w Łodzi III SA/Łd 969/18, III SA/Łd 579/19 III SA/Łd 607/19, w Lublinie, sygn. III SA/Lu 582/19 wszystkie dostępne w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych), marszałek województwa jako organ uzgadniający może badać jedynie istotne okoliczności, które dotyczą przebiegu planowanej linii komunikacyjnej na terenie właściwego mu województwa. W ramach takiego uzgodnienia marszałek województwa powinien dokonać oceny, czy projektowana linia komunikacyjna na terenie podległego mu województwa spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także, czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności.

Zatem w tej sprawie Marszałek Województwa Ś. w ramach uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej na obszarze województwa świętokrzyskiego może badać jedynie okoliczności, które dotyczą przebiegu planowanej linii komunikacyjnej na terenie województwa świętokrzyskiego. Przedmiotem uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 d-g u.t.d. nie mogą być kwestie dotyczące sytuacji rynkowej i ewentualne konsekwencje uruchomienia nowej linii na określonej trasie, a także inne przesłanki należące do sfery rozważań organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym (por. ww. wyrok NSA sygn. II GSK 299/17 i tam: R. Stachowska, Komentarz do art. 18 [w:] Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, Wydanie III i powołany tam wyrok WSA w Poznaniu z 8 czerwca 2006 r., IV SA/Po 1439/04, Sam. Teryt. 2007, nr 4 s.72, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 947/18, 948/18, 969/18 i 970/18). Organ uzgadniający, wbrew zarzutom skarżącego Stowarzyszenia, ale także wbrew stanowisku organu odwoławczego wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie staje się organem uprawnionym i zobowiązanym do oceny, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d. Adresatem ostatniej z przywołanych regulacji, który ma obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, jest wyłącznie organ wydający zezwolenie, nie zaś organ uzgadniający przebieg planowanej linii komunikacyjnej na obszarze swojej właściwości. To organ wydający zezwolenie, w tym wypadku Marszałek Województwa M., ma dokonać analiz rynkowych i ocenić wpływ planowanej linii pod kątem, czy nie będzie ona stanowić zagrożenia dla już istniejących linii regularnych. Nie ma natomiast żadnych podstaw, aby takiej analizy wymagać od organu wydającego uzgodnienie, tym bardziej, że analiza dotyczyć miałby tylko pewnego odcinka trasy, co może uniemożliwić lub przynajmniej utrudniać prawidłową ocenę i wyciąganie logicznych wniosków. Takie możliwości ma natomiast organ wydający zezwolenie, posiadający informacje o całym przebiegu linii komunikacyjnej i jej wpływie na inne linie.

Wykładnia przeciwna przepisów art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 22a ust 1 u.t.d. prowadziłaby do wadliwego wniosku, że uzgodnienie winno obejmować swym zakresem całość postępowania zastrzeżonego dla organu zezwalającego, w tym również obligowałoby do przeprowadzenia analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Tymczasem postanowienie w przedmiocie uzgodnienia ma charakter współdecydowania. Jest to szczególna forma współdziałania, w której rozstrzygnięcie sprawy głównej przez właściwy organ administracji publicznej jest uzależnione od rozstrzygnięcia innej sprawy administracyjnej (incydentalnej w odniesieniu do sprawy głównej) przez inny organ, przy czym zależność ta polega na tym, że decyzja rozstrzygająca sprawę główną ma charakter decyzji związanej decyzją incydentalną w tym sensie, że ta ostatnia przesądza treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji głównej. Stąd też, jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, adresatem art. 22a ust. 1 pkt 2 u.t.d. w zakresie rozstrzygania o wydaniu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym jest wyłącznie organ właściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy. Natomiast organ współdziałający w ramach kompetencji może wpływać na załatwienie tej sprawy, ale jedynie w zakresie objętym obowiązkiem współdziałania, nie może wkraczać we właściwość, zadania i kompetencje organu głównego. Nie może stosować kryteriów, które obowiązują organ główny przy rozpoznawaniu sprawy, gdyż nie rozstrzyga o istocie sprawy (zob. ww. wyrok NSA, sygn. II GSK 299/17).

Powyższe prowadzi do konstatacji, że w toku postępowania uzgodnieniowego jego przedmiotem może być wyłącznie przebieg planowanej linii komunikacyjnej, natomiast sprawdzenie, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych należy do kompetencji organu rozstrzygającego wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów; to ten organ bada aspekty rynkowe i finansowe związane z powstaniem linii komunikacyjnej (zob. ww. wyrok NSA, sygn. II GSK 2309/17).

Sąd w składzie orzekającym nie podziela tym samym, odmiennego, wcześniej prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, na który powołuje się skarżący, że to organ uzgadniający staje się organem uprawnionym i zobowiązanym do oceny, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d.

W niniejszej sprawie Marszałek Województwa Ś. dokonał analizy przebiegu planowanej linii komunikacyjnej na terenie województwa świętokrzyskiego. W uzasadnieniu postanowienia organ ten wyjaśnił, że przedmiotem uzgodnienia może być wyłącznie planowany przebieg linii komunikacyjnej, a ponadto brakuje podstaw do twierdzenia, że przy takim uzgodnieniu należy analizować sytuację rynkową i ewentualne konsekwencje uruchomienia nowej linii na określonej trasie, a także inne przesłanki należące do sfery rozważań organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Następnie organ uzgadniający stwierdził, że zaprojektowana przez [...] Sp. z o.o. linia komunikacyjna Warszawa – Rzeszów posiada dwa przystanki, z czego jeden przystanek pośredni na terenie województwa świętokrzyskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim i że organ ten nie wydał żadnego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, którego przebieg trasy kolidowałby z zaprojektowanym rozkładem jazdy.

Marszałek Województwa Ś. rozważył zatem planowany przebieg linii komunikacyjnej, której dotyczyło uzgodnienie, w kontekście przebiegu tej linii na terenie województwa świętokrzyskiego i nie stwierdził, aby przebieg trasy na tej linii na odcinku województwa świętokrzyskiego kolidował z przebiegiem trasy innej linii komunikacyjnej, w ramach której wykonywane są regularne przewozy osób w transporcie drogowym, albowiem takiego zezwolenia organ ten nie wydawał.

Trudno oczekiwać od tego organu rozważań wyrażających dokonaną analizę w zakresie częstotliwości, jakości czy bezpieczeństwa w ruchu drogowym wobec braku kolidujących linii komunikacyjnych z linią uzgadnianą. Ponadto, jak wynika z rozkładu jazdy, jeśli chodzi o województwo świętokrzyskie, trasa przebiega po drogach powiatowych i krajowych, na których to drogach nie obowiązują limity ograniczające ilość poruszających po nich pojazdów. Z kolei przystanek w Ostrowcu Świętokrzyskim przewidziany jest na dworcu autobusowym, który to obiekt jest przystosowany do obsługi większej ilości pojazdów. Skarżące Stowarzyszenie nie powołuje się na żadne konkretne okoliczności, które miałyby świadczyć o tym, że planowana linia na terenie województwa świętokrzyskiego będzie miała jakiś negatywny wpływ na zachowanie zasad bezpieczeństwa. Przedstawiony do zaopiniowania rozkład jazdy przewiduje jeden kurs dziennie na trasie Warszawa Rzeszów, i jeden na trasie Rzeszów – Warszawa. Nawet gdyby lokalna społeczność oczekiwała większej ilości kursów czy też, aby inne były godziny odjazdu z dworca autobusowego w Ostrowcu Świętokrzyskim, to i tak zdaniem Sądu nie mogłoby to skutkować odmową uzgodnienia. Dlatego też zdaniem składu orzekającego organ I instancji wywiązał się ze swoich obowiązków jako organ uzgadniający, wynikających z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit.g u.t.d.

W rezultacie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego. Dlatego też postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze, utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa Ś., pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, również nie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy.

W świetle podniesionych wyżej rozważań Sąd nie uwzględnił zatem zarzutów skargi. Zarzut naruszenia art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a i b) u.t.d. przez niedokonanie w toku postępowania o uzgodnienie sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, jest nieuzasadniony, skoro, jak wcześniej wskazano, z tych przepisów taki obowiązek dla organu uzgadniającego wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nie wynika. Przedmiotem uzgodnienia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. nie są aspekty rynkowe i finansowe związane z rozpoczęciem wykonywania przewozów na danej linii komunikacyjnej, ale wyłącznie przebieg projektowanej linii komunikacyjnej na terenie województwa, którego dotyczy uzgodnienie. To skutkowało uznaniem za niezasadny także zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 i art. 106 § 5 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że ani w zażaleniu, ani w skardze do sądu Stowarzyszenie nie wskazało na żadne konkretne okoliczności związane z przebiegiem linii komunikacyjnych, na których aktualnie wykonywane są przez innych przewoźników przewozy regularne osób na terenie województwa świętokrzyskiego w sposób kolidujący z planowanym przebiegiem linii Warszawa-Rzeszów, o który chodzi w sprawie. Wszystkie zarzuty mają charakter ogólny i teoretyczny. W każdym razie Sąd stoi na stanowisku, że ocena, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, należy do kompetencji organu rozstrzygającego wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów tj. marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy.

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.