Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 817/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant st. sekr. sąd. Artur Iwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA /Po 817/21

Uzasadnienie

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") w P. decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. A. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 28 grudnia 2020 r. nr [...] wydanej w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. oraz przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym.

W dniu 27 maja 2019 r. P. A. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2019. Do wniosku dołączono 14 załączników graficznych oraz oświadczenie o powierzchni obszarów proekologicznych. Na podstawie wniosku ustalono, ze producent zadeklarował do płatności działki ewidencyjne o łącznej powierzchni 50,39 ha.

W dniu 15 stycznia 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [...] o przyznaniu wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

8 lipca 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wznowił z urzędu na podstawie art. 149 §w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją, wskazując w postanowieniu na pozyskanie przez organ informacji świadczącej o zawyżeniu przez rolnika powierzchni kwalifikującej do płatności. Na podstawie wykazu działek ewidencyjnych przekazanego do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR przez Dyrektora ARiMR ustalono, że powierzchnia działek ustalona na podstawie ortofotomap wykonanych w roku składania wniosku stanowi istniejącą i nieznaną organowi w dniu wydania decyzji okoliczność potwierdzającą nieprawidłową deklarację strony.

W dniu 6 października 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu ww. decyzji z dnia15 stycznia 2020 r. o przyznaniu wnioskodawcy wnioskowanych płatności oraz przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. do powierzchni 50, 23 ha.

Dyrektor ARiMR decyzją z dnia 5 listopada 2020 r., wydaną po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez P. A. od ww. decyzji z dnia 6 października 2020 r., uchylił decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, m.in., na konieczność dokonania oceny, czy zostały zachowane przesłanki do wznowienia postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ww. decyzją z dnia 28 grudnia 2020 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] oraz przyznał P. A. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 w pomniejszonej wysokości do powierzchni 50, 23 ha.

Dyrektor ARiMR , po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez P. A. od ww. decyzji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji , ww. decyzją z dnia 11 marca 2021 r., wyjaśnił , że na podstawie ortofotomapy z dnia 25 sierpnia 2019 r. został ustalony nowy maksymalny kwalifikowany obszar dla działki ewidencyjnej nr [...], wynoszący 5,53 ha, udostępniony w bazie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w dniu 14 kwietnia 2020 r. Powierzchnia deklarowana przez odwołującego do płatności w 2019 r. na ww. działce ewidencyjnej

( działka rolna A ) wynosiła 5, 69 ha. Powierzchnia stwierdzona tzn., spełniająca wszystkie kryteria kwalifikowalności do płatności wynosiła 5, 53 ha. Jak dalej wyjaśnił organ, Kierownik Biura Powiatowego ujawnił nowe okoliczności faktyczne, istotne dla przedmiotowej sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi I instancji w dniu jej wydania. Organ odwoławczy, podczas ponownej weryfikacji sprawy, ustalił , że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miał fakt wykonania ortofotomapy dla ww. działki ewidencyjnej oraz udostępnienie zaktualizowanych danych dotyczących maksymalnego obszaru kwalifikowalnego, który został wyznaczony w dniu 14 kwietnia 2020 r. na podstawie ortofotomapy przez organ odpowiedzialny za weryfikację powierzchni certyfikowanej na podstawie art. 70 rozporządzenia ( UE) nr 1306/2013 , czyli już po dniu wydania decyzji na rok 2019.. Jak wskazał organ, za proces weryfikacji i certyfikacji powierzchni działek ewidencyjnych odpowiada Departament Baz Referencyjnych Centrali Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, który realizuje zadania dotyczące baz referencyjnych w zakresie tworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów rolnych, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz budowy i aktualizacji Systemu Identyfikacji Działek Rolnych, w tym w szczególności prowadzenia modernizacji i aktualizacji baz referencyjnych w zakresie danych GIS. Organ odwoławczy wskazał dalej, że w przypadku odwołującego, powierzchnia zmierzona uprawy w bazie zintegrowanego systemu zarządzania na podstawie ortofotomapy z dnia 25 sierpnia 2019 r. wynosi 5,63 ha ( tyle, ile wynosi pomiar geodety przedłożony przez odwołującego), jednak, co podkreślił organ, część uprawy znajduje się poza ww. działką ewidencyjną , na działce nr [...], która nie jest deklarowana przez odwołującego. Maksymalny obszar kwalifikowany jest wyznaczany w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, obraz ortofotomapy jednoznacznie przedstawia faktyczną powierzchnię użytkowaną w 2019 r.

P. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2021 r.

Na rozprawie przed Sądem skarżący wskazał, że nie zgadza się z pomiarami wykonanymi przez organ, na dowód czego przedłożył kopie decyzji ARiMR w przedmiocie płatności bezpośredniej na 2021 r. oraz wykonane przez geodetę pomiary , z których to dokumentów wynikają powierzchnie gruntów większe, aniżeli wskazał organ w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 137 dalej- p.u.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2022, poz. 329, dalej - p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, w świetle wskazanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sad jest decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. dnia z 11 marca 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 28 grudnia 2020 r. wydaną w sprawie uchylenia decyzji z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] o przyznaniu P. A. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. oraz przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi prawidłowość przyjęcia przez organy administracji publicznej, że w kontrolowanej sprawie zaistniały normatywne przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, które skutkowały uchyleniem decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]

Jak wynika ze stanowiska skarżącego, kwestionuje on przyjęty przez organy, za podstawę przyznanych płatności maksymalny kwalifikowany obszar dla działki ewidencyjnej nr [...] wynoszący 5,53 ha, ustalony na podstawie ortofotomapy z dnia [...] sierpnia 2019 r. i udostępniony w bazie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w dniu 14 kwietnia 2020 r.

Jak wynika z przedstawionych wyżej ustaleń dokonanych przez organy, skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2019, deklarując działki ewidencyjne o łącznej powierzchni 50,39 ha. Powierzchnia stwierdzona tzn., spełniająca wszystkie kryteria kwalifikowalności do płatności, stwierdzona przez organ wynosiła natomiast 5, 53 ha.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miał fakt wykonania ortofotomapy dla ww. działki ewidencyjnej zadeklarowanej do płatności oraz udostępnienie zaktualizowanych danych dotyczących maksymalnego obszaru kwalifikowalnego, który został wyznaczony w dniu 14 kwietnia 2020 r. na podstawie ortofotomapy przez organ odpowiedzialny za weryfikację powierzchni certyfikowanej. Powyższe stanowiło podstawę wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenia decyzji z dnia 15 stycznia 2020 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przyznania płatności w pomniejszonej wysokości.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych, co podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, rozumie się obiektywnie istniejące elementy rzeczywistości, zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., II FSK 2701/13, wyrok NSA z 1 listopada 2013 r., II FSK 2675/12, wyrok NSA z 23 maja 2003 r., III SA 2484/01). Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Tego rodzaju ocena nie należy do sfery ustaleń faktycznych, lecz jest kwestią subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną (wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., II OSK 2541/12, wyrok NSA z 1 lutego 2012 r., II OSK 2154/10).

Dodatkowo nie każde ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności lub dowodów, istniejących w dacie rozstrzygania, lecz nieznanych organowi, świadczy o naruszeniu prawa (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., II FSK 1640/09). Na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności lub dowody muszą być tego rodzaju, że mają bezpośredni związek z treścią rozstrzygnięcia sprawy; powinny mieć znaczenie dla sposobu ukształtowania praw i obowiązków stron w decyzji ostatecznej. Ujawnione nowe okoliczności lub dowody winny uzasadniać przypuszczenie, że gdyby były znane wcześniej organowi, to treść decyzji przedstawiałaby się inaczej (wyrok NSA z 7 lutego 2014 r., II OSK 2160/12). Nowy dowód lub okoliczność istotny dla sprawy to taki, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., II OSK 1112/17, wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., I OSK 45/17). Nie będą natomiast stanowiły podstawy wznowienia okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy (wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 2246/16). Nowe dowody wytworzone po wydaniu decyzji mogą jednakże stanowić podstawę wznowienia postępowania, gdy ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., I OSK 45/17).

Natomiast pojęcie "wyjdą na jaw", w odniesieniu do dowodów lub okoliczności, oznacza takie dowody lub okoliczności, co do których istnienia organ nie posiadał wiedzy w trakcie toczącego się postępowania w trybie zwykłym. Nowe okoliczności lub dowody, aby mogły być podstawą wznowienia postępowania, nie mogły być znane organowi, przed którym postępowanie się toczyło i zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z 14 maja 2015 r., II GSK 946/14). W świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istotny jest obiektywny fakt nieznajomości, niewiedzy organu co do istotnych dla sprawy okoliczności lub dowodów, nie zaś przyczyny tej niewiedzy, tj. dające się np. przypisać organowi albo stronie (por. wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., II GSK 1553/16).

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy ARiMR prawidłowo uznały, że zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania unormowane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, w postaci zaktualizowanej ortofotomapy. Jak wynika bowiem z bezspornej okoliczności w tym zakresie, dokonanie aktualizacji ortofotomapy na podstawie której ponownie zweryfikowano czy są spełnione kryteria kwalifikowalności gruntu do płatności nastąpiło dnia 25 sierpnia 2019 r., natomiast przekazanie ortofotomapy w aktualnej wersji miało miejsce w dniu 14 kwietnia 2020 r. a więc już po wydaniu przez organ decyzji w sprawie przyznania skarżącemu płatności na rok 2019

Organy w dostateczny i prawidłowy sposób wykazały, że przesłanka uprawniająca organ do wznowienia postępowania w trybie art. w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zaistniała w niniejszej sprawie. Chodzi bowiem niewątpliwie o okoliczność faktyczną czy dowód nieznany organowi w dacie podejmowania decyzji.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. (sygn. akt II GSK 946/14), którego treść Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela, dla zaistnienia przesłanki unormowanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. niezbędne jest, żeby dana okoliczność, która nie była znana organowi administracji publicznej w dacie podejmowania decyzji nie wynikała z materiałów będących w dyspozycji tego organu. NSA stwierdził w powyższym wyroku, że zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR w ramach Agencji wyodrębnia się: Centralę Agencji; oddziały regionalne w każdym województwie, którymi kierują dyrektorzy; biura powiatowe działające w każdym powiecie, z wyłączeniem miast na prawach powiatu, gdzie nie tworzy się odrębnych biur powiatowych, którymi kierują kierownicy, a decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych, z tym, że w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu KPA w stosunku do kierowników biur powiatowych jest dyrektor oddziału regionalnego.

W świetle powyższych regulacji prawnych nie sposób przyjąć, że np. Centrala Agencji czy też Prezes Agencji lub dyrektor oddziału regionalnego są "komórkami organizacyjnymi" jednego organu administracji publicznej powołanego z mocy prawa do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Dodać należy, że z art. 7 ust. 1 ustawy o ARiMR wynika, iż Agencja działa na podstawie ustawy i statutu. Natomiast na mocy upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 tej ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzeniem z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie nadania statutu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nadał Agencji statut, w którym określił jej organizację, w tym siedziby jej oddziałów regionalnych i biur powiatowych, uwzględniając zakres zadań realizowanych przez Agencję i potrzebę ich sprawnego wykonywania." (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1502).

W kontrolowanej sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że informacje o prawidłowej powierzchni działki zostały udostępnione organowi I instancji - jako organowi wydającemu decyzję dopiero w dniu 14 kwietnia 2020 r. tj. w dacie kiedy ustalony nowy maksymalny kwalifikowany obszar dla działki ewidencyjnej nr [...], wynoszący 5,53 ha, udostępniony został w bazie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli i nie były to informacje znane organowi w okresie wcześniejszym.

Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał, że organy prawidłowo uznały, że zaistniała normatywna przesłanka uprawniająca organ do wznowienia postępowania w trybie art. w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a następnie do wydania, po wznowieniu postępowania decyzji w niniejszej sprawie na podstawie okoliczności faktycznej i dowodu, które istniały w dniu wydania decyzji, a były one nieznane organowi. Tym dowodem był dokument w postaci zaktualizowanej ortofotomapy, na podstawie której ustalono ponownie stan faktyczny i dokonano weryfikacji spełnienia kryteriów kwalifikowalności gruntu do płatności. W wyniku tych czynności organy prawidłowo uznały, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru dla działki ewidencyjnej nr [...] wynosiła 5, 53 ha.

Co należy również podkreślić, odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, jak wyjaśnił organ, powierzchnia zmierzona uprawy w bazie zintegrowanego systemu zarządzania na podstawie ortofotomapy z dnia 25 sierpnia 2019 r. wynosi 5,63 ha ( tyle, ile wynosi pomiar geodety przedłożony przez skarżącego), jednakże, część uprawy znajduje się poza ww. działką ewidencyjną , na działce nr [...], która nie jest deklarowana przez skarżącego do płatności. Zaś maksymalny obszar kwalifikowany jest wyznaczany w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych. W konsekwencji, organ odwoławczy prawidłowo, w ocenie Sądu, uznał, że zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, obraz ortofotomapy jednoznacznie przedstawia faktyczną powierzchnię użytkowaną przez skarżącego w 2019 r., co uzasadniało przyznanie skarżącemu wnioskowanych płatności w wysokości wynikającej z zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm.), płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Ponadto z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 4 ww. ustawy wynika także, że jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane z powierzchniami upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności oraz powierzchni nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W świetle powyższego, uznając, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji są prawidłowe i uzasadnione zgodnie z zasadami unormowanymi w art. 107 k.p.a., a więc w dostateczny sposób wskazują, że wystąpiła w niniejszej sprawie zarówno przesłanka uprawniająca organ do wznowienia postępowania w trybie art. w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a także do wydania merytorycznych decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2022, poz. 329), Sąd oddalił skargę.