Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 814/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 października 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec i wrzesień 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

I SA/Bd 814/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

w A. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2009 r w kwocie 10.793 zł, za czerwiec 2009 r. w kwocie 7.213 zł i za wrzesień 2009 r. w kwocie 4.959 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w okresach rozliczeniowych objętych przedmiotowym postępowaniem skarżący dokonał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na obrocie niezabudowanymi nieruchomościami gruntowymi. Organ wskazał, że w dniach [...] skarżący wraz z małżonką nabył niezabudowane działki roli w C. o powierzchni 02.50.25 ha za cenę 10.000 zł oraz o powierzchni 01.99.86 ha za kwotę 20.000 zł. Natomiast w 2008 r. przeprowadzili scalenie dwóch działek o numerach 19/22 i 19/25, a następnie podzielenie tych gruntów na działki o numerach 2741/1 do 2741/14 (łączna pow. 12.541 m kw.), gdzie działki o numerach 2741/2 i 2741/4 były wewnętrznymi drogami dojazdowymi, a dwanaście pozostałych działek o pow. ok. 1000 m kw. każda, stanowiły działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dalej organ podał, że w dniach [...] r. małżonkowie dokonali sprzedaży czterech z powyższych działek (po ok. 1000 m kw.), do których wytyczone były drogi dojazdowe, za łączną kwotę 254.700 zł. Wszystkie akty notarialne dotyczące sprzedaży powyższych działek zawierały oświadczenie, że działki są niezabudowane, ale przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną oraz posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Skarżący dołączał także zaświadczenia wydane przez organy administracji samorządowej, iż sprzedawane działki są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowo-usługową zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co potwierdził Burmistrz Miasta C. w piśmie z dnia [...] r. Organ podkreślił, że przeznaczenie przedmiotowych gruntów było określone już w chwili ich nabycia przez podatnika i nie było to związane z działalnością rolniczą.

Dyrektor podał, że z aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A

Nr [...] wynika, że na podstawie umowy darowizny dokonanej przez rodziców żony skarżącego nastąpiło przeniesienie własności gospodarstwa rolnego wraz

z zabudowaniami, maszynami i inwentarzem na rzecz skarżącego. Natomiast w aktach notarialnych z 2006 i 2007 r. dotyczących zakupu gruntów od J. i R. B. zawarte są zapisy, że skarżący wraz z żoną są właścicielami rodzinnego gospodarstwa rolnego, a przedmiotowe nieruchomości nabywane są z zamiarem powiększenia tego gospodarstwa.

Organ podniósł, że w dniu [...] r. skarżący zeznał, iż działkę otrzymaną od rodziców żony w ramach gospodarstwa rolnego podzielili przy okazji wytyczania drogi, tj. ul. P. w C., żeby przekazać jej część ojcu skarżącego i bratu oraz bratu żony. Jednakże działki nabyte od J. i R. B. najpierw scalili (po wytyczeniu drogi), a następnie podzielili je w celu ich odsprzedaży z zapewnieniem odpowiedniego dojazdu. Ponadto na innych działkach budowali domy dla swoich dzieci, chociaż w 2010 r. również dokonali ich sprzedaży klientom.

Organ uznał, że skarżący składał wraz z żoną wnioski do organów samorządowych zatwierdzenie projektów scalenia oraz podziału przedmiotowych działek z wytyczonymi drogami dojazdowymi z zamiarem ich sprzedaży, mając świadomość, iż są to grunty przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Dyrektor stwierdził, że zeznania skarżącego nie potwierdzają, że ww. cztery działki były wykorzystywane na prowadzenie działalności rolniczej.

Zdaniem organu, skarżący dokonał dostawy terenów przeznaczonych pod zabudowę, które nie były objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy, sprzedaż ta podlegała opodatkowaniu według stawki 22%. Obowiązek podatkowy zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy powstał w tym przypadku z chwilą wydania towaru (nieruchomości gruntowych), a podstawą opodatkowania jest obrót, tj. kwota należna z tytułu sprzedaży pomniejszona o kwotę należnego podatku - stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o VAT.

W ocenie Dyrektora uzasadnione jest również powołanie się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., C-180/10 i C181/10. Dyrektor podkreślił, że na ocenę prowadzonej przez skarżącego działalności wpłynął całokształt podejmowanych działań. Nabywanie oraz podział działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wraz ze stworzeniem dogodnego dojazdu, zmierzało

– w jego ocenie – do zwiększenia ich atrakcyjności, a tym samym możliwości zbycia oraz uzyskania znacznego zysku, co potwierdzają kwoty uzyskane ze sprzedaży. Skoro skarżący wraz z żoną nabył w latach 2006-2007 grunty o łącznej powierzchni

4.50.11 ha w sumie za kwotę 30.000 zł, zaś w 2009 r. ze sprzedaży czterech wydzielonych działek o łącznej powierzchni 3.999 m2 uzyskali oni kwotę 254.700 zł, to organ nie mógł uznać, że podejmowane działania nie miały zarobkowego charakteru,

a ich podstawowym celem było wyłącznie zaspokojenie potrzeb własnych.

Dyrektor dodał, że wydzielone działki zbywane były w krótkim odstępie czasu, tj. w ciągu 7 miesięcy 2009 r. W ocenie organu zostały spełnione przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej - wykonywanie w sposób częstotliwy czynności polegających na handlu gruntami w sposób zorganizowany i ciągły.

Organ podkreślił, że jest niezgodny z prawdą argument odwołującego się, iż przeznaczenie gruntu z rolnego na budowlany zmieniło się z uwagi na decyzję miejscowych organów. W tym bowiem przypadku przeznaczenie przedmiotowych gruntów (jako przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową) określał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony kilka lat przez nabyciem przez małżonków i sprzedażą tych gruntów, tj. w 2002 r. Natomiast decyzje miejscowych organów przedkładane przez skarżącego przy sporządzaniu aktów notarialnych jedynie poświadczały ten stan rzeczy.

W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie argument, iż działania będące przedmiotem postępowania, były poprzedzone korzystnym stanowiskiem organu I instancji, które następnie uległo zmianie. W dniu [...]r. w Urzędzie Skarbowym w A. sporządzony, został protokół z czynności sprawdzających dotyczących ustalenia stanu faktycznego

w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami

w związku z odliczeniami wykazanymi w deklaracji PIT-36 za 2009 r. W treści tego protokołu wskazano, że podatnik błędnie wykazał podatek z tytułu odpłatnego zbycia ww. nieruchomości, co spowodowało zaniżenie wysokości podatku o kwotę 337 zł. Zatem organ I instancji nie przeprowadził kontroli podatkowej, a jedynie czynności sprawdzające na podstawie art. 272 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przy czym

w powyższym protokole wskazano, iż częstotliwość sprzedaży wymaga analizy pod kątem istnienia przesłanek świadczących o tym, że powyższa sprzedaż mogła odbywać się w ramach działalności gospodarczej.

Odnośnie zarzutu dotyczącego "namówienia" skarżącego przez kontrolujących do złożenia w dniu [...] r. korekty zeznania podatkowego PIT-36 za 2009 r. w Urzędzie Skarbowym w A., organ odwoławczy zauważył, że sporządzenie takiej korekty jest decyzją podatnika i argument ten nie może wpływać na zmianę stanowiska przyjętego przez organy podatkowe. W ocenie organu niezasadne jest także powoływanie się na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej

w P. z dnia 30 sierpnia 2012 r. Nr ILPP2/443-959/09/12-S/ISN oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 31/10, gdyż dotyczą odmiennych stanów faktycznych niż występujący

w niniejszej sprawie. Bezzasadne są także – zdaniem organu odwoławczego – zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania w naruszeniem zasad określonych w art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, dalej jako O.p.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121, 122 i 123 O.p. W uzasadnieniu podał, że nabywając ziemię miał na celu powiększenie prowadzonego gospodarstwa rolnego i było to wyraźnie wyartykułowane w stosownych aktach notarialnych. Ziemia ta była wykorzystywana rolniczo, prowadzono na niej działalność rolniczą tak roślinną jak i zwierzęcą. Ocena organu skarbowego, że dwuletni okres wykorzystywania rzeczonych gruntów w sposób rolniczy jest zbyt krótki, aby można uznać, zwolnienie z podatku VAT sprzedaży gruntu pozbawiona jest – zdaniem skarżącego – uzasadnienia, gdyż zaden przepis prawa nie reguluje tego okresu. To uznał za naruszenie art. 120 O.p.

Skarżący podał, że w pierwotnie złożonej deklaracji, przychody ze sprzedaży nieruchomości nie były wykazane jako przychód z działalności gospodarczej, jednak organ "namówił" skarżącego do sporządzenie korekty zeznania podatkowego, utwierdzając go w przekonaniu, że nie ma to żadnego znaczenia w późniejszym czasie. W ocenie skarżącego było to z góry przemyślane wprowadzenie w błąd, aby

w następstwie tego móc określić wysokie zobowiązanie w podatku VAT.

Skarżący podkreślił, że w dniu [...] r. pracownik Urzędu Skarbowego w A. Inspektor M. T. przeprowadziła czynności sprawdzające związane ze sprzedażą nieruchomości w 2009 r. Z czynności tej sporządzono protokół, w którym nie wskazano żadnych nieprawidłowości. Skarżący nie rozumie, jak to możliwe, że w trakcie 3 lat od daty tego protokółu wyszły na jaw nowe okoliczności, które skutkują zaskarżoną decyzją. Uznał, że w takiej sytuacji nie można mówić o zaufaniu do organów skarbowych, które po wielu latach od wykonania czynności kontrolnych zmieniają diametralnie swoje stanowisko na niekorzyść podatnika.

W dalszej części skargi skarżący opisał ogólne zasady prowadzenia postępowania podatkowego, które zawierają się w art. 120, 121, 122, 124 i 125 O.p., tj. zasadę legalizmu, zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę przekonywania, zasadę szybkości postępowania, zarzucając organowi ich naruszenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd stwierdził, że naruszono art. 122, 187 § 1 oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 -j.t. ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r., poz.1054 j.t. ze zm.).

Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego.

Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji

i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie nie wykazały by działania skarżącego nie były związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy podatkowej, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo

w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r., C-180/10 i C181/10, wskazano, iż cyt.: "Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1

i art.12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców

i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Okoliczność, iż osoba ta jest "rolnikiem ryczałtowym" w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia."

WSA wyjaśnia, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz dla spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Zbycie natomiast nawet kilkunastu działek o charakterze budowlanym (udziałów w takich działkach), powstałych z podziału gruntu rolnego i po uzyskaniu warunków ich zabudowy, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w zakresie zbycia przedmiotowych udziałów w gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. (por.: wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2014r., I FSK 774/13).

W sprawie z akt sprawy wynika, że w dniach [...] r. nabyto niezabudowane działki roli. W 2008 roku przeprowadzono scalenie dwóch działek o numerach 19/22 i 19/25, a następnie podzielenie tych gruntów na działki o numerach 2741/1 do 2741/14 (łączna pow. 12.541 m kw.), gdzie działki

o numerach 2741/2 i 2741/4 były wewnętrznymi drogami dojazdowymi, a dwanaście pozostałych działek o pow. ok. 1000 m kw. każda, stanowiły działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

W dniach [...] r. dokonano sprzedaży czterech z powyższych działek (po ok. 1000 m kw.), do których wytyczone były drogi dojazdowe, za łączną kwotę 254.700 zł. We wszystkich aktach notarialnych dotyczących sprzedaży powyższych działek zawarte jest oświadczenie, że działki są niezabudowane, ale przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną oraz posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a także przedkładano do tych aktów zaświadczenia wydane przez organy administracji samorządowej, iż sprzedawane działki są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowo-usługową zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej C. z dnia [...] r.

Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A Nr [...] wynika, że na podstawie umowy darowizny dokonanej przez rodziców nastąpiło przeniesienie własności gospodarstwa rolnego wraz

z zabudowaniami, maszynami i inwentarzem. Natomiast w powołanych wyżej aktach notarialnych z 2006 i 2007 roku dotyczących zakupu gruntów zawarte są zapisy, że skarżący jest właścicielem rodzinnego gospodarstwa rolnego, a przedmiotowe nieruchomości nabywane są z zamiarem powiększenia tego gospodarstwa.

Na działkach skarżący budował również domy dla swoich dzieci.

W ocenie Sądu, w takich okolicznościach faktycznych sprawy, należało uznać, że podatnik sprzedając działki budowlane nie działał w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), gdyż nie wykazano, że jego działalność w tym zakresie przybrała formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Organ nie zakwestionował, że podatnik nabył majątek w celu innym niż odsprzedaż. Na podstawie zebranego materiału dowodowego należało przyjąć, iż podatnik posiadał wcześniej gospodarstwo rolne i nabył działki w celu jego powiększenia. Trudno zgodzić się

z organem, że o braku działalności rolniczej świadczy to, że podatnik mógł je wykorzystywać rolniczo tylko w przeciągu dwu sezonów. Nie wiadomo na jakich konkretnie faktach należałoby to oprzeć, a samo w sobie nie znajduje poparcia

w zasadach doświadczenia życiowego. Dodatkowo na dwu budował domy dla dzieci, czego również nie podważono. Jedynymi przesłankami do tego by uznać aktywność sprzedawcy w zakresie zbycia przedmiotowych udziałów w gruncie, było ich scalanie

i podział, co z pewnością jest zbyt mało by podatnik mógł dorównać działaniom podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia ze zwykłymi czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

Zatem sprawa – i to należy uznać za wskazania wyroku - wraca do ponownego rozpatrzenia przez organ, który ma obowiązek zastosować się do oceny prawnej tego wyroku. Postępowanie dowodowe otwiera się na nowo. Brak innych ustaleń faktycznych oznaczać będzie, że aktualnym pozostanie stanowisko, iż sprzedaż działek przez skarżącego w badanym okresie była związana ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Mając na względzie powyższe oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach nie orzeczono z braku stosownego wniosku.

T. Liwacz M. Łent L. Kleczkowski