Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 547/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 5, art. 6, art. 18 ust. 5, art. 92
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie Jan Bała NSA Hanna Kamińska (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1272/10 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1272/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] sierpnia 2007 r. skontrolowano samochód marki M. o nr rej. [...], który był użytkowany przez skarżącą spółkę, a kierowany przez W. B. (dalej kierowca). W wyniku tej kontroli stwierdzono, iż ww. pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy), zainstalowane na dachu tego pojazdu i na urządzeniu tym widniał napis "E. TAXI", "[...]". W środku pojazdu zamontowany był natomiast taksometr fiskalny marki "Cezar" o nr fabrycznym [...], współpracujący z kasą rejestrującą Vega Taxi. Kierowca wyjaśnił, że wykonuje przewozy osób na rzecz skarżącej spółki i przedstawił wystawione przez nią zaświadczenie o spełnianiu wszystkich wymagań, jak również wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, wystawionej na skarżącą spółkę oraz świadectwo ponownej legalizacji taksometru. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant Rejonowy Policji W.VII nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania lamp lub innych urządzeń technicznych. W odwołaniu skarżąca spółka wnosząc o uchylenie ww. decyzji, zarzuciła naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz oparcie decyzji o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są one niekonstytucyjne.

Komendant S. Policji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego z [...] sierpnia 2008 r., uznając za prawidłowe nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz 874 ze zm.) dalej: u.t.d., i ustalonej na podstawie L.p. 2.9.1 i L.p. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym W uzasadnieniu wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - protokół kontroli, dokumenty okazane przez kierowcę, wypis z licencji, świadectwo legalizacji ponownej taksometru zainstalowanego w ww. pojeździe, zaświadczenie o spełnianiu warunków, wydruk z kasy fiskalnej oraz dokumentację fotograficzną stwierdził, że ww. naruszenia są w sprawie bezsporne. Kontrolowany pojazd - nie będąc taksówką osobową, wyposażony był w taksometr i lampy na dachu (podświetlany baner), zatem skarżąca spółka naruszyła zakazy wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a i c u.t.d.

Skarżąca nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który oddalając skargę spółki stwierdził, że organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu kontroli spółka wykonywała przewóz w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem niebędącym taksówką, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d.

Sąd wskazał, że w myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej, której przedmiotem jest przewóz osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Tej odpowiedniej licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wymaga wykonywanie transportu drogowego taksówką, której to licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie.

Licencja przedstawiona podczas kontroli, zdaniem Sądu, niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem – obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta w ocenie Sądu uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej".

Sąd podkreślił, że ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo przyjęły, że umieszczenie na dachu pojazdu podświetlanego banera (lampy) spełnia kryterium zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Sąd I instancji powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 13 maja 2009 r. (sygn. akt II GSK 911/08) oraz wyroku z 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt II GSK 189/09) uznał, że drogomierz jest urządzeniem, które służy temu samemu celowi co taksometr tj. obliczaniu według ustalonej taryfy należności za kurs pojazdu.

W ocenie Sądu to skarżąca spółka wykonywała w dniu kontroli przewóz okazjonalny. Dowodzi tego zainstalowany na dachu ww. pojazdu podświetlany baner, na którym widniał napis "[...]" oraz zamontowany w pojeździe taksometr fiskalny. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie okazjonalnego przewozu osób wynika więc wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego, a zarzut braku ustaleń okoliczności odpłatnego wykonywania transportu drogowego nie jest zasadny.

Sąd I instancji podał, że konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta.

W ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.). Organy wskazały również w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

– na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego;

2) art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką;

3) art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu;

4) art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego;

5) art. 92 u.t.d. poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna;

6) art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. poprzez zrównanie taksometru z drogomierzem – dalmierzem, a zatem urządzeniem, którego stosowanie nie narusza art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d.;

7) art. 18 ust. 5 lit. a) poprzez uznanie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia;

8) art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, że na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane na dachu samochodu było lampą lub urządzeniem technicznym, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w tym przepisie;

9) art.18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, że banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, co nie wynika z materiału dowodowego;

– na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1) art. 134 p.u.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej wyroku, co jest objęte pojęciem przewozu okazjonalnego, przez co zaskarżony wyrok jest niekompletny, albowiem nie rozstrzyga co do istoty sprawy w zakresie ustalenia czy organy administracyjne w zaskarżonych decyzjach prawidłowo ustaliły przesłankę wykonywania przewozu okazjonalnego osób przez skarżącą. Powyższe naruszenie art. 134 p.p.s.a. jest naruszeniem prawa procesowego, które ma wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie rozstrzygnął w zaskarżonym wyroku kwestii, która stanowi istotę odpowiedzialności skarżącej;

2) art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy w aktach sprawy brak jest paragonu fiskalnego wystawionego na okoliczność wykonania jakiejkolwiek usługi, a okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z protokołu kontroli, oraz z pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącej art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d;

3) art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonym wyroku za prawidłową, ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem;

4) art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w zaskarżonym wyroku, iż w pojeździe był zamontowany taksometr oraz, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzenie które posiada swoją legalną definicję) a dalmierzem, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenia Sądu skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną;

5) art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w zaskarżonym wyroku poprzez uznanie, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, że na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa lub inne urządzenie techniczne, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie Sądu skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną;

6) art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w zaskarżonym wyroku na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału fotograficznego, okoliczności zamontowania w pojeździe taksometru a na dachu pojazdu lampy lub innego urządzenia technicznego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie Sądu skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a oraz lit. c u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną.

Skarżąca "z ostrożności procesowej" wniosła również o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. art. 2, 20, 31 ust. 3, 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do wniosku skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z art. 18 ust. 5 u.t.d.

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uwzględniając aspekty prawne jej towarzyszące, nie powziął wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., co w konsekwencji czyniło zbędnym inicjowanie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w trybie art. 193 ustawy zasadniczej. Potwierdzenie słuszności tego stanowiska znajduje odzwierciedlenie w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 27 lipca 2010 r., sygn. akt Ts 224/09, w którym TK odmówił nadania biegu skardze konstytucyjnej o stwierdzenie niezgodności z przepisami Konstytucji RP z art. 18 ust. 5 u.t.d.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące przepisów postępowania, gdyż kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie powadzony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 p.u.s.a. "poprzez nierozstrzygniecie kwestii prejudycjalnej (wpadkowej) wyroku, co jest objęte pojęciem przewozu okazjonalnego" wskazać należy, że ustawa p.u.s.a. nie zawiera przepisu o takiej jednostce redakcyjnej. Wobec tego trzeba przyjąć, że autor skargi kasacyjnej omyłkowo wskazał ten przepis zamiast przepisu art. 134 p.p.s.a. Z kolei zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. jest wadliwie skonstruowany, ponieważ przepis składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, a w petitum skargi kasacyjnej nie wskazano o którą z nich chodzi. Naczelny Sąd Administracyjny będąc zwiany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do doprecyzowania zgłoszonych przez stronę zarzutów.

Natomiast we wszystkich pozostałych zarzutach naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca wymieniła art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.

Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym działał w zakresie kognicji przyznanej sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za zasadny.

Skarżąca zarzucając naruszenie Sądowi pierwszej instancji art. 141 p.p.s.a. nie wskazała, która jednostka redakcyjna tej normy prawnej została naruszona w zaskarżonym wyroku. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie podpowiada wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, określonym a art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny będąc zawiązany granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia może zajmować się wyłącznie weryfikacją zarzutów podniesionych przez skarżącego i nie może z własnej inicjatywy ustalać, jaki inny przepis mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Uwzględniając jednak teść uzasadnienia skargi kasacyjnej należy uznać, że strona skarżąca podnosi zrzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia prawa procesowego wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia orzeczenia może być uznana za naruszanie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie ustawowe elementy przewidziane w omawianym przepisie, w szczególności podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.

Pozostała grupa zarzutów procesowych obejmująca przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., kwestionuje prawidłowość dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych.

Odnosząc się do tego zarzutu, należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia w kontrolowanym pojeździe taksometru fiskalnego współpracującego z kasą rejestrującą oraz podświetlonego transparentu (lampy) z napisem "[...]" "[...]", zainstalowanego na dachu pojazdu. Ustalenie te znajdują odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli pojazdu, dokumentacji fotograficznej oraz wydruku z kasy fiskalnej.

Umieszczenie na dachu pojazdu lampy (podświetlonego banera reklamowego) spełnia kryteria urządzenia, którego umieszczenie na dachu pojazdu jest zakazane w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że na dachu pojazdu była umieszczona podświetlana lampa (lub inne urządzenie techniczne) jest chybiony, gdyż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu kontroli pojazdu wynika w sposób jednoznaczny, że był on oznakowany w sposób określony w tym przepisie. Nie budzi również wątpliwości, że urządzenie zamontowane w kontrolowanym pojeździe jest taksometrem w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną uznawany jest za urządzenie równoważne do taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., z uwagi na cel do jakiego jest przeznaczony. Jego zadaniem jest wyliczenie należności za wykonywany przewóz (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 911/08). Okoliczność, że urządzenie odpowiadało wskazanym cechom potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz wydruk z kasy fiskalnej.

Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku stwierdzenia w protokole kontroli drogowej faktu wykonywania przewozu w odniesieniu do konkretnego pasażera. Wykonywaniem transportu drogowego osób jest bowiem nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów. Wyrazem tej oferty jest również oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej ( zob. wyrok NSA z 1 marca 2012 r., II GSK 1511/10).

Brak jest także podstaw do kwestionowania błędnego ustalenia podmiotu, który dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 u.t.d. Podmiotem ponoszącym odpowiedzialność za naruszenie zakazów ustawowych, jest ten, kto w swoim imieniu, na swoja rzecz i na własne ryzyko gospodarcze wykonuje transport drogowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ( zaświadczenie o spełnieniu wymagań, wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób wystawiony na spółkę, świadectwo legalizacji ponownej taksometru, wydruk z kasy fiskalnej) wynika, że skarżąca spółka była przedsiębiorcą, który naruszył zakazy z art. 18 ust. 5 ustawy.

Podsumowując powyższe wywody, zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieusprawiedliwione.

Skarga kasacyjna nie wykazała również zasadności zarzucanego Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powiązał z zarzutami dotyczącymi prawa formalnego. Zatem ocena zarzutów procesowych przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny zawiera argumentację wskazującą na dokonanie w zaskarżonym wyroku prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Definicja przewozu okazjonalnego zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. wskazuje jedynie, że przewozem tym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, odrębnie od przewidzianej w art. 5 u.t.d., udzielenie której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określona w art. 6 u.t.d. W świetle powyższego regulacja zawarta w art. 12 ust. 1 lit. b u.t.d. – zgodnie z którą licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką – oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Oznacza to, że w ustawie o transporcie drogowym istnieje wyraźny podział na przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką. Stanowiska takiego nie podważa fakt, że transport drogowy taksówką nie został zdefiniowany w "słowniczku" ustawy ( zob. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 911/08). Wobec przedstawionych wywodów zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 oraz 6 u.t.d., należy uznać za całkowicie nietrafne.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Przepis ten odnosi się wyłącznie do przewozów okazjonalnych, stwarzając odpowiednie ograniczenia, do których nie zastosowała się skarżąca, w zakresie zamontowania odpowiednich urządzeń w pojeździe, którym wykonywany był kontrolowany przewóz. Omawiany przepis ma na celu ochronę przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy taksówką, na podstawie licencji, przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne. Ratio legis wprowadzania zakazów określonych w rym przepisie było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Nie ma również racji strona skarżąca, wywodząc, iż użyte w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. pojęcie taksometru obejmuje tylko takie urządzenie, które odpowiada definicji legalnej tego urządzenia. Ustawa o transporcie drogowym nie zawiera definicji takiej definicji, natomiast akt prawny, na który powołał się autor skargi kasacyjnej, został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach ( Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz.2411 t.j.) Stosując wykładnię celowościową przyjąć należy, że pod pojęciem " taksometr" użytym w omawianym przepisie rozumie się takie urządzenie, które służy obliczeniu ustalonej taryfy należności za przejazd.

Również interpretując pojęcia "lampy lub innych urządzeń" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) omawianej ustawy, należy wskazówek dla wykładni użytych zwrotów poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art. 18 ust. 5. Zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencja ze strony przedsiębiorców nieposiadających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do wykonywanego przejazdu. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził umieszczenie na dachu podświetlonego banera reklamowego, a zatem lampy i banera, czego nie dostrzegł autor skargi kasacyjnej.

Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 92 u.t.d. polegający na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu "poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna". Z akt administracyjnych sprawy wynika, że kary zostały wymierzone po 5.000 zł za każde z naruszeń. Kwota 10.000 zł stanowi zatem sumę kar za dokonane przekroczenia. Przepis art. 92 ust. 2 u.t.d. nie sprzeciwia się sumowaniu kar, wskazując na taką potrzebę, skoro suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 15.000 zł.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw