Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 33/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44,  art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 roku znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku K. T. i M. T. o ponowne rozpoznanie sprawy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2010 roku znak [...] ustalającą karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego w km [...] + [...] SL drogi krajowej nr [...] o powierzchni [...] m2 bez zezwolenia zarządcy drogi, polegającego na wybudowaniu zjazdu na działkę o numerze ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości K. utrzymał w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 roku znak [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją dnia [...] maja 2010 roku, o której mowa wyżej.

Podstawą wydania postanowienia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku K. i M. T. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę o numerze ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości K. – odmówił wydania zezwolenia na lokalizację wskazanego we wniosku zjazdu (k-[...]). Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 roku zawiadomiono małżonków T. o wszczęciu z dniem [...] kwietnia 2010 roku postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi nr [...] w K. bez zezwolenia zarządcy drogi (k- [...]). W dniu [...] maja 2010 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) i na podstawie § 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. nr 129, poz. 1369) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzję ustalającą karę pieniężną w kwocie [...] zł dla K. i M. T. za to, że w dniach od [...] października 2009 roku do [...] marca 2010 roku zajęli pas drogowy drogi krajowej nr [...] w miejscowości K. o powierzchni [...] m2 bez wymaganego zezwolenia, zobowiązując K. i M. T. do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (k-[...]). Odpis decyzji z dnia [...] maja 2010 roku został nadany do K. i M. T. listem poleconym w dniu [...] maja 2010 roku. Przesyłka została zaadresowana na ulicę C. [...][...] R.. Została ona w dniu [...] maja 2010 roku awizowana po raz pierwszy, w dniu [...] maja 2010 roku awizowana po raz drugi i w dniu [...] czerwca 2010 roku zwrócona jako nie podjęta w terminie (k-[...]).

W dniu [...] listopada 2010 roku K. T. i M. T. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] km po stronie lewej w miejscowości K. o powierzchni [...] m2 bez wymaganego zezwolenia w decyzji [...], powołując się na uchybienie terminowi nie z własnej winy oraz wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż w dniu [...] listopada 2010 roku zostało im doręczone upomnienie z dnia [...] listopada 2010 roku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wzywające do zapłaty kwoty [...] zł. Z tego upomnienia piszący dowidzieli się, że została wobec nich wydana decyzja [...], na podstawie której mają zapłacić na rzecz GDDKiA kwotę [...] zł. W GDDKiA uzyskali informację, czego dotyczy kara pieniężna oraz, że w aktach są listy, które zostały do piszących skierowane i wobec nie podjęcia ich w terminie zostały uznane za skutecznie doręczone. Przesyłka miała być wysłana w sierpniu 2010 roku, podczas gdy na przełomie sierpnia i września adresaci przebywali na urlopie wypoczynkowym, po powrocie z którego nie znaleźli żadnego zawiadomienia o złożonej przesyłce. Brak awizo w skrzynce mógł wynikać z faktu, że spółdzielnia w tym okresie wymieniała skrzynki na listy. Często też dochodziło i dochodzi na dewastacji skrzynek na listy i zaginięcia umieszczonych w nich przesyłek. Wskazali jednocześnie, iż pismo do K. T. nie zostało doręczone na właściwy adres jej zameldowania.

Do wniosku, o którym mowa K. i M. T. dołączyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (k-[...]).

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 roku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2010 roku znak GDDKiA –[...] ustalającej karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego w km [...]+[...] drogi krajowej nr [...] o powierzchni [...]m2 bez zezwolenia zarządcy drogi, polegającego na wybudowaniu zjazdu na działkę o numerze ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości K. (k-[...]).

W związku z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 roku, o którym mowa,

w dniu [...] stycznia 2011 roku K. T. i M. T. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy (k-[...]). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 roku po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2010 roku utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 roku (k-[...]).

K. T. i M. T. złożyli na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2011 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której to skardze podnieśli, iż nigdy nie otrzymali żadnego zawiadomienia o toczącej się sprawie. Sąd ten po rozpoznaniu skargi w sprawie VIII SA/Wa 323/11 w punkcie 1 wyroku z dnia 21 września 2011 roku uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd uwzględnił skargę z innych przyczyn niż wskazane w skardze, a mianowicie z powodu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa polegającego na wydaniu zaskarżonego postanowienia przez tą samą osobę, która brała udział w wydaniu postanowienia w niższej instancji (k-[...]).

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 roku zaskarżonym w niniejszej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ponownie utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 roku, o którym mowa wyżej. W motywach zaskarżonej decyzji organ podniósł, iż K. i M. T. wiedzieli, że

w stosunku do nich jest prowadzone postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego w km [...]+[...] SL drogi krajowej nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, polegającego na wybudowaniu zjazdu na działkę o numerze ew. [...] położonej w miejscowości K.. Decyzja z dnia [...] maja 2010 roku była drugą decyzją administracyjną wystawioną przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiotowej sprawie. Decyzja została wysłana za zwrotnym poświadczeniem odbioru na adres miejsca za mieszkania małżonków T.. Przesyłka została skutecznie doręczona

w warunkach doręczenia zastępczego zgodnie z art. 44 Kpa. Z adnotacji na przesyłce zawierającej decyzję z dnia [...] maja 2010 roku wynika, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana i zwrócona jako nie podjęta w terminie. Adnotacje te czynią zadość wymogom wskazanym w art. 44 Kpa i pozwalają uznać prawidłowość doręczenia zastępczego. W związku z tym decyzja z dnia [...] maja 2010 roku znak [...] została doręczona prawidłowo, zgodnie z wymogami Kpa i stała się ostateczna. W ocenie organu wobec adnotacji doręczyciela na przesyłce należy uznać, iż skrzynka skarżących była w dobrym stanie technicznym i była niekwestionowana możliwość pozostawienia pisma (awizo) o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym. Kopia pisma kierowanego do Spółdzielni Mieszkaniowej o uszkodzeniu skrzynek pocztowych w miesiącach maj, czerwiec i lipiec 2010 roku nie uprawdopodabnia, że właśnie skrzynka skarżących była uszkodzona. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co sprawia, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne.

K. T. i M. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2011 roku, wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] po stronie lewej w miejscowości K. o powierzchni [...]m2 bez wymaganego zezwolenia, uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania.

Podnieśli, iż zostali wprowadzeni w błąd przez pracowników GDDKiA wobec przekazywania sprzecznych poleceń i informacji co do dopuszczalności istnienia

w tym miejscu zjazdu oraz namalowanie linii przerywanych, co utwierdziło skarżących

w przekonaniu o poprawności ich działania. Wskazali, iż działanie takie narusza treść art. 8 Kpa. Dodali także, iż kilku pism kierowanych do K. T. nie otrzymali, ponieważ były wysyłane na niewłaściwy adres. Prawidłowy adres na ulicy C. [...] opatrzony jest kodem [...], a nie jak pisze GDDKiA [...] lub [...]. W miejscu tym dochodziło do dewastacji skrzynek i niszczenia dokumentów z tych skrzynek. Skarżący zwracali się do Spółdzielni Mieszkaniowej [...] o potwierdzenie faktu dewastacji skrzynek pocztowych. Do skargi dołączyli kopię pisma kierowanego do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Radomiu, zawierającego żądanie potwierdzenia uszkodzenia, dewastacji skrzynek pocztowych na ul. C. [...] w miesiącach maj, czerwiec, lipiec 2010 roku, dodając, że pismo dotyczy skrzynki nr [...] właścicieli T..

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podtrzymał stanowisko zajęte

w postanowieniu z dnia [...] listopada 2011 roku znak [...].

W postanowieniu tym zarządca drogi nr [...] odniósł się do treści pisma M. T. z dnia [...] września 2011 roku (k-[...]) oraz treści art. 44 Kpa. Wskazał także, iż zarzuty podnoszone w niniejszej skardze są tożsame z zarzutami podnoszonymi w skardze na postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 roku, które było przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w poprzedniej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie odrzucił skargę K. T., z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Postanowienie to jest prawomocne (k- 16-17 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga M. T. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie

z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności

z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jednocześnie zauważyć należy, iż postępowanie administracyjne winno być prowadzone z zachowaniem wszystkich reguł określonych

w kpa, między innymi zgodnie z art. 7 kpa zgodnie, z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli. Obowiązkiem organu wynikającym z art. 77 § 1 kpa jest zebranie w wyczerpujący sposób i rozpatrzenie całego materiału dowodowego

i uzasadnienie swojego stanowiska w sposób zgodny z treścią art. 107 § 3 kpa w zw.

z art. 126 kpa.

Wbrew zarzutom skargi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się naruszenia art. 8 kpa, jak również pozostałych przepisów, do których stosowania był zobligowany. Z akt organu wynika, iż postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] maja 2010 roku znak [...] nie było jedynym postępowaniem wszczynanym w związku z zajęciem przez K. i M. T. pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w K. bez zezwolenia zarządcy drogi. Postępowanie w tej sprawie zostało po raz pierwszy wszczęte w dniu [...] października 2009 roku. Skarżący był zawiadomiony o wszczęciu tego postępowania pismem dnia [...] października 2009 roku. Pismo to zostało wysłane na adres ul. C. [...][...] R. i w dniu [...] października 2009 roku odebrane przez M. T.. W odpowiedzi na to pismo wpłynęło wyjaśnienie od K. T. z dnia [...] września 2009 roku (data wpływu do GDDKiA – [...] października 2009 roku), wskazujące jako adres piszącej ul. C. [...][...] w R. (k-[...]). Nie ulega zatem wątpliwości, iż zarówno M. T., jak i K. T. mieli wiedzę o tym, że toczy się postępowanie w związku z zajęciem pasa drogowego i jakie w tej mierze jest stanowisko GDDKiA. Mimo tej wiedzy decyzja z dnia [...] października 2009 roku kończąca postępowanie wszczęte w dniu [...] października 2009 roku nie została przez adresatów odebrana, po dwukrotnym awizowaniu zwrócona jako nie podjęta w terminie. Postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] maja 2010 roku, o której mowa

w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] kwietnia 2010 roku i stosowne zawiadomienie wysłano do K. i M. małżonków T. na adres ul. C. [...][...] R.. Przesyłka ta została po raz pierwszy awizowana w dniu [...] kwietnia 2010 roku, po raz drugi awizowana w dniu [...] kwietnia 2010 roku i po 14 dniach przechowywania w urzędzie pocztowym w dniu [...] kwietnia 2010 roku zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie (k-[...]). Decyzja z dnia [...] maja 2010 roku została wysłana do K. i M. T. na ten sam adres. W dniu [...] maja 2010 roku została po raz pierwszy awizowana, powtórne awizo miało miejsce w dniu [...] maja 2010 roku i po 14 dniach przechowywania w urzędzie pocztowym w dniu [...] czerwca 2010 roku została zwrócona jako nie podjęta w terminie (k-[...]). Doręczenie korespondencji w dniu [...] października 2009 roku, jak również wskazanie przez K. T. swojego adresu w piśmie z dnia [...] września 2009 roku sprawia, że pisma w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2010 roku kierowane na adres przy ul. C. [...] były kierowane pod prawidłowy adres. Wskazanie przez organ kodu pocztowego odmiennego, niż wskazywany przez skarżących nie miało wpływu na prawidłowość miejsca pozostawienia awizo, albowiem z adnotacji poczty nie wynika aby były wątpliwości co do adresata przesyłki, ponadto korespondencja odebrana w dniu [...] października 2009 roku przez M. T. była wysłana pod tak samo określony adres. Tym samym nie budzi wątpliwości prawidłowość oceny organu co do skuteczności doręczenia decyzji z dnia [...] maja 2010 roku w trybie doręczenia zastępczego, według zasad określonych w art. 44 kpa. Te same twierdzenia dotyczą zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] kwietnia 2010 roku. Zgodnie z art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W § 1 pkt 1 art. 44 kpa wskazano, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Tym samym decyzję z dnia [...] maja 2010 roku należy uznać za skutecznie doręczoną w dniu [...] czerwca 2010 roku. W tych okolicznościach złożenie przez skarżących wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w dniu [...] listopada 2010 roku jest spóźnione. Przyjęcie przez organ, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2010 roku został złożony w terminie określonym w art. 58 § 2 kpa, wobec zastosowania doręczenia zastępczego nie budzi wątpliwości. Zasadnie organ ocenił, iż nie zostało uprawdopodobnione, iż uchybienie terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2010 roku nastąpiło bez winy skarżącego. Podnoszone przez skarżących okoliczności wyjazdu

z miejsca zamieszkania w sierpniu i wrześniu 2010 roku wobec doręczania przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] maja 2010 roku, jak i zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania we wcześniejszych miesiącach nie stanowią o braku winy

w uchybieniu terminowi. Podobnie należy się odnieść do zawartych w skardze twierdzeń o dewastacji skrzynek pocztowych. Pisma kierowane do Spółdzielni Mieszkaniowej z żądaniem potwierdzenia uszkodzenia skrzynek pocztowych, bez odpowiedzi Spółdzielni nie stanowią uprawdopodobnienia tej okoliczności. Art. 58 § 1 kpa wskazuje na powinność przywrócenia terminu, o ile zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. "Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się

z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, przy nawet największym, w danych warunkach wysiłku" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 października 2010 roku ISA/WSz 526/11 - LEX 964944). Podzielając pogląd zawarty w cytowanym wyroku zauważyć należy, iż jak słusznie podnoszą organy I i II instancji przesłanka braku winy nie została w niniejszej sprawie spełniona. Zarówno K. T. jak i M. T. znali stanowisko organu co do dopuszczalności istnienia zjazdu i wiedzieli o wszczęciu w dniu [...] października 2009 roku postępowania w sprawie ustalenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Tym samym winni spodziewać się korespondencji w tej sprawie i o ile mieli wątpliwości co do stanu technicznego skrzynek pocztowych ich powinnością było zadbanie aby skrzynki zostały niezwłocznie naprawione lub wymienione. Tymczasem jak wynika z twierdzeń autorów skargi przedstawianych na potrzeby niniejszego postępowania informacje takie do Spółdzielni Mieszkaniowej były przekazywane ze znacznym opóźnieniem. Pismo z dnia [...] września 2011 roku, którego kopia znajduje się w aktach organu na k-[...] obok żądania potwierdzenia uszkodzenia skrzynek zawiera informację o ich dewastacji w miesiącach od maja do lipca 2010 roku. Dodać jednocześnie należy, iż z treści i daty złożenia tego pisma w Spółdzielni wynika, iż nie jest ono przejawem dbałości i staranności w prowadzeniu swoich spraw, a jedynie ma na celu uzyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Z tych względów ocenę organu co do tego, iż skarżący nie uprawdopodobnił aby naruszenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nastąpiło bez jego winy należy uznać za prawidłową i zgodną z art. 58 § 1 kpa.

Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę orzekając jak w wyroku.