Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 168/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz J.W. kwotę 5.417,00zł ( pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego

w B. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego Wiceprezesa Zarządu P. Nr [...] Sp. z o. o. w B. wraz z K. K. - byłym Prezesem Zarządu tej Spółki oraz ze Spółką za zaległości podatkowe P. Nr [...] Sp. z o. o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. w kwocie należności głównej [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł.

W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p." poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w czasie pełnienia funkcji członka zarządu wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki powodujące odpowiedzialność strony za zobowiązania P. Nr [...] Sp. z o. o. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organ w ogóle nie wskazał, kiedy powstał stan niewypłacalności Spółki, oraz czy miał on miejsce w trakcie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu spółki. W ocenie skarżącego, materiał dowodowy nie daje jakiejkolwiek odpowiedzi, czy przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki zaistniały,

a jeżeli tak to kiedy.

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał na przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe, wymienione w art. 116 O.p., którymi są: 1. powstanie zobowiązania, którego termin płatności upływał w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu; 2. bezskuteczność egzekucji w stosunku do podatnika w całości lub w części; 3. niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku; 4. niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowej podatnika.

Odnosząc się do pierwszej przesłanki organ podał, że w dniu [...]. K. K. wraz z A. S. zawarli umowę Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą P.-M. Nr [...] (Repertorium A nr [...]). Postanowieniem Sądu Rejonowego w B. XIII Wydział Gospodarczy z dnia [...]. Spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców pod numerem [...]. Na pierwszym Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki z o. o. uchwałą wspólników z dnia [...]. do Zarządu Spółki wybrani zostali: K. K. na stanowisko Prezesa Zarządu oraz A. S. na stanowisko członka Zarządu. Uchwałą nr [...] Zgromadzenia Wspólników z dnia [...]. odwołano A. S. ze stanowiska Wiceprezesa Zarządu. Jednocześnie uchwałą nr [...] powołano skarżącego do Zarządu Spółki i powierzono funkcję Wiceprezesa Zarządu. Powyższe znalazło potwierdzenie w postanowieniu Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]. Następnie Uchwałą nr [...] Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia [...]. skarżący został odwołany z funkcji Wiceprezesa Zarządu. Postanowieniem z dnia [...]. dokonano wpisu powyższych zmian do Krajowego Rejestru Sądowego.

Organ podał, że zaległość Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych wynika ze złożonego zeznania rocznego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2012r. W pierwotnie złożonym w dniu [...]. zeznaniu wykazano kwotę podatku do zapłaty w wysokości [...] zł. Kwota ta została przez Spółkę zapłacona. Następnie w dniach 24 i [...]. Spółka złożyła korekty deklaracji CIT-8 za 2012r. W ostatniej korekcie zeznania podatkowego Spółka wykazała kwotę podatku do zapłaty w wysokości [...] zł. Po rozliczeniu wpłaty do pierwotnej wersji zeznania CIT-8 pozostała zaległość w kwocie [...]zł. Zdaniem organu, fakt złożenia korekty deklaracji CIT-8 po okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Wiceprezesa Zarządu nie może mieć wpływu na zakres jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej. Złożenie korekty deklaracji podatkowej ma moc wsteczną, a to oznacza, że data powstania zobowiązania jest niezmienna i wynika wyłącznie z ustawowej przesłanki, tj. daty zaistnienia zdarzenia, z którą ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego.

Z powyższego organ wywiódł, że nie zachodzą wątpliwości, co do spełnienia przesłanki określonej w art. 116 § 2 O.p. Ze względu na upływ terminu płatności zobowiązania w okresie sprawowania przez stronę funkcji wiceprezesa zarządu (tj. od dnia [...]. do dnia [...].), strona ponosi jako osoba trzecia odpowiedzialność za zaległość Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. w kwocie [...]zł. Odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności wynoszą [...] zł.

Odnosząc się do przesłanki bezskuteczności egzekucji organ podał, że zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. objęta została tytułem wykonawczym z dnia [...]. Po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...]. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku P.-M. NR [...] Sp. z o. o., gdyż egzekucja w całości okazała się bezskuteczna.

W zakresie przesłanki złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości organ wskazał na trwałe nieregulowanie przez Spółkę zobowiązań podatkowych wobec Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z tytułu podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2012r. oraz I, II, III i IV kwartał 2013r. w łącznej wysokości [...] zł. Pierwsza ujawniona zaległość podatkowa dotyczy podatku od towarów i usług za I kwartał 2012r. w kwocie [...]zł, kolejna zaległość to zobowiązanie w podatku od towarów i usług za II kwartał 2012r. w kwocie [...]zł. Tym samym począwszy od zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2012r. w wysokości [...] zł, którego Spółka nie uregulowała, zaistniał stan niewypłacalności Spółki, a z uwagi na zaprzestanie regulowania kolejnych zobowiązań podatkowych, tj. za III kwartał 2012r. w kwocie [...]zł, za IV kwartał 2012r. w kwocie [...]zł, za I kwartał 2013r. w kwocie [...]zł, za II kwartał 2013r. w kwocie [...]zł, za III kwartał 2013r. w kwocie [...]zł i za IV kwartał 2013r. w kwocie [...]zł, stan ten należało uznać za trwały, bowiem każdy kolejny okres rozliczeniowy powodował zwiększenie zadłużenia podatkowego Spółki. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego - pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. P.-M. Nr [...] Sp. z o. o. zalega z zapłatą składek na ubezpieczenie za okresy od października 2013r. do marca 2014r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Mając na względzie treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia [...]. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U.

z 2015r. poz. 233 ze zm.), dalej: "p.u.n." organ stwierdził, że z dniem [...]. Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych,

w konsekwencji czego zarząd Spółki winien rozpocząć zdecydowane działania zmierzające do zabezpieczenia jej wierzycieli. Zarząd P.-M. Nr [...] Sp. z o. o. wykonując prawidłowo swoje obowiązki powinien był rozważyć złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. najpóźniej w dniu [...]. Natomiast, jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w B. XV Wydział Gospodarczy z dnia [...]., wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego wobec Spółki nie został złożony. Zaniechanie takiej czynności pozbawiło skarżącego, jako byłego członka zarządu, możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki.

Odnosząc się do kolejnej przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe organ podał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka uniemożliwiająca orzekanie o odpowiedzialności osoby trzeciej, a mianowicie wskazanie przez członka zarządu mienia Spółki pozwalającego na zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowej. W toku prowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania podatkowego skarżący bowiem nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego istnienie rzeczywistego mienia Spółki.

Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w sposób prawidłowy zbadał przesłanki pozwalające na orzeczenie o odpowiedzialności strony jako Wiceprezesa Zarządu Spółki za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę od wyżej wymienionej zaległości. Oceniając podjęte przez organ podatkowy pierwszej instancji czynności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ ten prawidłowo wskazał, iż zaległość podatkowa powstała w czasie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu oraz wykazał bezskuteczność egzekucji wobec majątku dłużnika. Ponadto w sprawie nie wystąpiły przesłanki uwalniające stronę od tej odpowiedzialności, określone w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie:

- art. 116 § 1, 2 i 4 O.p. w wyniku jego błędnego zastosowania w sprawie poprzez wadliwe przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki pozwalające na przypisanie odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe Spółki;

- art. 118 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo upływu 5 lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa;

- art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie polegające w szczególności na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz pozornym jedynie umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 180, art. 187, art. 188 oraz 197 § 1 i 2 O.p. poprzez: przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niepozwalający na obiektywne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych; zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; pominięcie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych; oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego pomimo konieczności wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności wymagających wiadomości specjalnych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona mu w dniu [...]., co oznacza, że termin określony w art. 118 § 1 O.p. upłynął, czego skutkiem jest brak możliwości wydania decyzji w sprawie. W zakresie zarzutu naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana przed wpłynięciem do organu jego stanowiska w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Na poparcie swojego stanowiska co do kondycji finansowej spółki i braku konieczności zgłaszania wniosku o ogłoszenie upadłości skarżący przedłożył opinie analizujące sytuację ekonomiczno-finansową Spółki. Zdaniem strony, rozstrzygnięcie sprawy wymagało zasięgnięcia przez organ do opinii biegłego z dziedziny księgowości i finansów. Dla skarżącego kwestią fundamentalną w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, że zobowiązania podatkowe, co do których przypisywana jest skarżącemu odpowiedzialność solidarna ze Spółką wynikają z decyzji podatkowej, do wydania której doszło kilka lat po zakończeniu przez stronę uczestnictwa w Spółce i jej zarządzie. W opinii skarżącego, skoro decyzje kreujące zobowiązania podatkowe powstały już po zakończeniu sprawowania funkcji w zarządzie, trudno przypisywać stronie odpowiedzialność za takie zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").

Dokonując kontroli we wskazanym powyżej zakresie Sąd uznał, skargę za zasadną, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie.

Skarżący w skardze podnosi zarzut naruszenia art. 118 § 1 O.p. wskazując na przedawnienie prawa do wydania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego z byłym Prezesem Zarządu oraz ze spółką za zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych, wiążąc skuteczność wydania decyzji odnoszącej się do odpowiedzialności osób trzecich z doręczeniem tej decyzji. Zarzuty te są jednak chybione. Stosownie do art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego,

w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Nie można jednak wiązać uprawnienia organów do wydania decyzji odnoszących się do odpowiedzialności osób trzecich z ich doręczeniem. Wymaga podkreślenia, że pojęcie "wydania decyzji"

w rozumieniu art. 118 § 1 O.p. było wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Naczelny Sądu Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07 (ONSAiWSA 2008 Nr 2, poz. 22) stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji, określonej w art. 118 § 1 O.p. nie oznaczało jej doręczenia. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono, że art. 118 § 1 O.p. bezpośrednio kształtuje uprawnienia organu podatkowego. Z tego względu należy uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego elementy, o których mowa w art. 210 O.p. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m.in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenie datą wydania (art. 210 § 1 pkt 2 i 8). Do konkluzji takiej prowadzi również art. 212 O.p. stanowiący o odmienności instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie. Okoliczność, że zarówno

w przepisach postępowania, jak i prawa materialnego Ordynacji podatkowej jest mowa

o wydaniu, ale i o doręczeniu decyzji, potwierdza (przy założeniu racjonalności ustawodawcy), że pojęcia te mają odmienne znaczenia i pełnią różne funkcje. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, wiązanie uprawnienia organów do wydania decyzji odnoszących się do odpowiedzialności osób trzecich z ich doręczeniem mogłoby także oznaczać naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdy taka odpowiedzialność dotyczy kilku osób, wobec których doręczenie w jednym terminie okazałoby się niemożliwe, na skutek czego wobec niektórych z nich mogłoby dojść do przedawnienia prawa do orzekania. Powołana uchwała dotyczy stanu prawnego obowiązującego przed dniem 01 stycznia 2003 r., wobec czego w rozpatrywanej sprawie nie korzysta z mocy ogólnie wiążącej (art. 269 § 1 p.p.s.a.), jednak z uwagi na jej znaczenie dla stosowania prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym skargę aprobuje dokonaną w niej wykładnię art. 118 § 1 O.p., który to przepis w zasadniczej części pozostaje w niezmienionym brzmieniu od chwili uchwalenia. Wymaga również zaakcentowania, że zaprezentowany w powyższej uchwale pogląd jest konsekwentnie prezentowany w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącym się do wykładni art. 118 § 1 O.p.

w brzmieniu obowiązującym po 01 stycznia 2003 r. (por. wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2015 r., II FSK 61/13; z dnia 6 maja 2016 r., I FSK 1480/14; z dnia 2 marca 2017 r.,

II FSK 136/15). Zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] r, wobec czego ze względów powyżej przytoczonych nie mogły odnieść skutku sformułowane w tym zakresie w skardze zarzuty.

Kolejnym zarzutem podniesionym w skardze jest zarzut naruszenia uprawnień procesowych strony, tj. art. 123 § 1, art. 200 § 1, O.p., poprzez nieuwzględnienie pisma strony z dnia [...]. oraz wniosku dowodowego tam zawartego a złożonego w odpowiedzi na postanowienie wydane w trybie art. 200 O.p. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że pismo strony wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...]. (nadane na poczcie [...].), a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji, co niewątpliwie oznacza, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do owego pisma. W piśmie tym strona podtrzymała swoje stanowisko o braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność kiedy zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że doszło do naruszenia uprawnień procesowych skarżącego w zakresie prawa do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji i zgłoszenia żądań po doręczeniu postanowienia wydanego w trybie art. 200 O.p. (art. 123 § 1 O.p.). Ocenie jednak podlegało to, czy owo naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie przepisów procesowych Ordynacji podatkowej ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zaś podstawą uchylenia decyzji, może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem niniejszego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zapewnił stronie możliwość wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego, informując o tym uprawnieniu w wydanym na podstawie art. 200 O.p. postanowieniu z 21 grudnia

2017 r., z czego skarżący nie skorzystał natomiast pismem z dnia [...]. zajął stanowisko w sprawie. Pismo to wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] r., czyli po wydaniu decyzji.

W ocenie Sądu, nieuwzględnienie ww. pisma nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący w skardze podniósł zarzut naruszenia art. 197 § 1 i 2 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego do którego to zarzutu Sąd odniesie się niżej. Ponadto, wskazać należy na utrwaloną linię orzeczniczą, że sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem decyzji nie jest uchybieniem mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2010 r. I FSK 840/09, LEX 594250). Istotnym natomiast jest, że zapewniono skarżącemu możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że dla przeprowadzenia oceny

w zakresie momentu powstania niewypłacalności spółki koniecznym było skorzystanie przez organ z opinii biegłego. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje bowiem pogląd, że organy podatkowe nie mają obowiązku przy dokonywaniu ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości powoływać biegłych z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia faktu oraz daty powstania niewypłacalności, jeśli materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia danego stanu faktycznego (por. np. wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4106/14; z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 527/14; z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1235/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1586/11; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 285/09). Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 197 § 1 O.p.

Przechodząc do kwestii zasadniczej to jest przesłanek orzeczenia

o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. wskazać należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczy zobowiązań powstałych przed 01 stycznia 2016 r. Zatem stosownie do art. 22 ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649) w brzmieniu: "Do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". Czyli w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.

A zatem o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1 O.p.). Za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem (art. 107 § 1 O.p.). Odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; koszty postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, (...) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.).

Należy zgodzić się z organem podatkowym, że powyższa regulacja dowodzi, że oceniając przesłanki orzekania o odpowiedzialności za zobowiązania spółki organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie dwie z nich - pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie powstania lub wymagalności zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Ciężar wykazania okoliczności uwalniającej osobę trzecią od odpowiedzialności za długi spółki tj. złożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego), wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku bądź wskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki - spoczywa na członku zarządu. Dwie ostatnie ze wskazanych przesłanek, jeżeli wystąpią (niekoniecznie łącznie) uwalniają stronę od odpowiedzialności za zobowiązania spółki i stanowią przeszkodę do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej. Sąd orzekający w całej rozciągłości podziela pogląd zawarty w uchwale NSA z 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09 (orzeczenia.gov.pl), "że w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany wskazać przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W razie orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność ze względu na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu, i zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.). To w tym postępowaniu, zgodnie z art. 116 § 1 O.p. członek zarządu może "wykazać" wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych. Te przesłanki stanowią jedną z zasadniczych okoliczności przesądzających o dopuszczalności wydania decyzji na podstawie tego przepisu.

W niniejszej sprawie Skarżący konsekwentnie kwestionował zasadność zastosowania art. 116 O.p. Nie zgadzał się z ustaleniami co do wystąpienia właściwego czasu do złożenia wniosku o upadłość Spółki. Wskazywał też na brak zawinienia w jego niezłożeniu, gdyż w dacie pełnienia obowiązków kondycja Spółki wg jego wiedzy była dobra a zobowiązania deklarowane i regulowane. Należy wskazać, że art. 116 § 1 O.p. stanowi o zgłoszeniu wniosku o upadłość spółki lub podjęcia działań naprawczych w sytuacjach zakreślonych Prawem upadłościowym i naprawczym. Zaprzestanie bieżącego regulowania zaległości, utrata płynności finansowej, brak majątku czy przewyższanie zobowiązań w stosunku do należności to przesłanki uzasadniające jego złożenie. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, że Spółka nie regulowała bieżących należności od lipca 2012r., gdyż decyzje stwierdzające zaległości zostały wydane w roku 2016.

W rozpoznawanej sprawie niespornymi są okoliczności stanu faktycznego odnośnie pełnienia przez stronę funkcji członka – wiceprezesa zarządu w spółce z o.o. P.-M. Nr [...] w datcie wymagalności zobowiązania (i po jego upływie) wynikającego

deklaracji i korekcji tej deklaracji CIT-8. Strona pełniła funkcje wiceprezesa zarządu w okresie od dnia [...]. do dnia [...]., a termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych objętego decyzją o przeniesieniu odpowiedzialności za 2012r. upływał w czasie pełnienia funkcji co szczegółowo zostało wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Po upływie terminu płatności zobowiązanie przekształciło się w zaległość podatkową. Nie budzi więc wątpliwości, że strona skarżąca była wiceprezesem zarządu w okresie, gdy powstała zaległość podatkowa i z tego tytułu za nią odpowiada.

Prawidłowo również zostało ocenione, że w sprawie zaistniała kolejna pozytywna przesłanka warunkująca możliwość orzekania o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a strona skarżąca tych okoliczności w skardze nie podważa. Dyrektor wskazywał na czynności zajęcia rachunków bankowych spółki w: PKO BP S.A., Raiffeisen Bank Polska S.A., Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. oraz w Banku Spółdzielczym w Brodnicy filia w Bydgoszczy, weryfikację Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Centralnej Informacji

o Zastawach Rejestrowych, których podjęcie nie doprowadziło jednak do zaspokojenia wierzytelności ani ujawnienia majątku spółki z którego możliwe byłoby takie zaspokojenie. W konsekwencji powyższego Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...]. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku P.-M. Nr [...] Sp. Z o.o gdyż egzekucja

w całości okazała się bezskuteczna.

Należy przy tym wskazać na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2008r. sygn. akt II FPS 6/08, że bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Dokonane przez organy podatkowe ustalenia w zakresie bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec spółki były prawidłowe i znajdowały w pełni oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wobec powyższego stwierdzić należało, że wynikające z art. 116 O.p. pozytywne przesłanki odpowiedzialności skarżącego jak członka (prezesa) zarządu spółki za zaległości podatkowe, a mianowicie: istnienie zaległości, pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, kiedy upłynął termin płatności zobowiązań, które następnie przekształciły się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce zostały w dostateczny sposób wykazane przez organy podatkowe.

Przechodząc do oceny przesłanek egzoneracyjnych - uwalniających od odpowiedzialności, w ocenie Sądu zostały one nieprawidłowo wyjaśnione i ocenione, co do ich zaistnienia w sprawie co stanowiło podstawę uchylenia decyzji. Ustawodawca w art. 116 § 1 O.p. w sposób wyraźny rozdzielił dwie różne sytuacje: sytuację, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie (ewentualnie wszczęto we właściwym czasie postępowanie układowe), a w dalszej części tego przepisu sytuację, w której niezgłoszenie takiego wniosku (niewszczęcie postępowania) nastąpiło bez winy członka zarządu. Spójnik "albo" oznacza w tym wypadku rozłączną alternatywę, co wyklucza możliwości łącznego traktowania przesłanek z obu tak rozdzielonych norm prawnych. Co za tym idzie, jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony, w ramach przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu bada się jedynie to, czy został zgłoszony we właściwym czasie. Inne okoliczności, jak np. zawinienie w spóźnionym zgłoszeniu takiego wniosku są z mocy art. 116 § 1 O.p. całkowicie bez znaczenia w sprawie. Odwrotnie, gdy wniosek taki w ogóle zgłoszony nie był, wówczas należy zbadać jeszcze, czy niezgłoszenie było zawinione przez członka zarządu czy nie, co wynika wprost z art. 116 § 1 O.p. Do badania istnienia przesłanki winy bądź jej braku w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcie postępowania układowego można przejść jedynie wtedy, gdy ustalono, że nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości (nie wszczęto postępowania układowego). Gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony nie ma potrzeby rozważania przesłanki winy (jej braku) po stronie członka zarządu spółki. Stanowisko takie jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki: z dnia 17 maja 2017 r., II FSK 1052/15, Lex nr 2308656; z dnia 5 kwietnia 2017 r., II FSK 679/15, Lex nr 2281858; z dnia 29 listopada 2012 r., I FSK 91/12, Lex nr 1291242; z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 3204/12, Lex nr 1312804; z dnia 29 listopada 2012 r., I FSK 91/12, Lex nr 1291242 oraz z dnia 19 kwietnia 2011 r., I FSK 637/10, Lex nr 1095667). Nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie wniosek o ogłoszenie upadłości nie został przez skarżącego zgłoszony. Organy podatkowe winny były zatem zbadać, w jakim czasie wystąpiły podstawy do zgłoszenia takiego wniosku a następnie ocenić czy nie zgłoszenie wniosku było przez skarżącego zawinione.

Badając sytuację finansową Spółki organ wskazał , że jak wynika z rachunku zysków i strat sporządzonego w dniu [...] r. na dzień [...] r. Spółka wypracowała zysk netto w wysokości [...] zł za 2011 r. [...] zł za 2012 r. Kapitał własny Spółki w latach 2011-2012 był na poziomie [...] zł

i [...] zł. W 2011 r. Spółka nie wykazała aktywów trwałych. W 2012 r. aktywa trwałe Spółki przyjęły wartość [...] zł, w tym: wartości niematerialne i prawne - [...] zł, rzeczowe aktywa trwałe - [...] zł, w tym środki transportu - [...] zł i inne środki trwałe -[...] zł. Zobowiązania krótkoterminowe na koniec: 2011 r. przyjęły wartość: [...] zł (w tym: zobowiązania wobec pozostałych jednostek z tytułu kredytów i pożyczek [...] zł, z tytułu dostaw i usług - [...] zł, z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych -[...] zł i z tytułu wynagrodzeń [...] zł). W 2012 r. zobowiązania krótkoterminowe przyjęły następujące wartości: [...] zł (w tym: zobowiązania wobec pozostałych jednostek z tytułu kredytów i pożyczek [...] zł, z tytułu dostaw i usług - [...] zł, z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych - [...] zł i z tytułu wynagrodzeń [...] zł). Na koniec 2011r. Spółka posiadała zobowiązania długoterminowe w wysokości [...] zł, w tym: z tytułu kredytów i pożyczek - [...] zł i innych zobowiązań finansowych - [...] zł. W 2012 r. stan zobowiązań długoterminowych kształtował się następująco: [...] zł, w tym: [...] zł - kredyty i pożyczki i [...] zł - inne zobowiązania finansowe. W latach 2011-2012 Spółka wykazała zapasy w wysokości odpowiednio: [...] zł i [...] zł. Należności krótkoterminowe wyniosły na ostatni dzień 2011 r. - [...] zł, a na koniec grudnia 2012 r. - [...] zł. Organ nie poddał tych danych żadnej analizie , nie mniej jako przesłankę zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wskazał na niewypłacalność Spółki z powodu trwałego nieregulowanie należności podatkowych. Zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji , że badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną na podstawie okoliczności faktycznych każdej sprawy. Badając w toku prowadzonego postępowania podatkowego występowanie tej obiektywnej przesłanki, organ prawidłowo uwzględnił wysokość zobowiązania podatkowego określonego w decyzji organu podatkowego, która to decyzja została wydana w okresie, kiedy członek zarządu nie pełnił już funkcji. W tym miejscu Sąd chciałby się odwołać do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009r. sygn. akt II FPS 3/09 w uzasadnieniu której wskazano, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) Spółka była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już powstało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1605/06). NSA przyjął zatem, że zbadanie przesłanek egzoneracyjnych powinno nastąpić z uwzględnieniem kwoty zobowiązania podatkowego określonej w decyzji, a nie w deklaracji podatkowej wykazującej inną wysokość zobowiązania podatkowego, niż to wynikało z przepisów prawa, na podstawie których zobowiązanie to powstało. Pogląd ten Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że organy prawidłowo oceniły, iż począwszy od zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. w wysokości [...] zł, którego Spółka nie uregulowała, zaistniał stan niewypłacalności Spółki, a z uwagi na zaprzestanie regulowania kolejnych zobowiązań podatkowych, tj. za III kwartał 2012 r. w kwocie [...]zł, za IV kwartał 2012r. w kwocie [...]zł, za I kwartał 2013 r. w kwocie [...]zł, za II kwartał 2013r. w kwocie [...]zł, za III kwartał 2013 r. w kwocie [...]zł i za IV kwartał 2013 r. w kwocie [...]zł, stan ten należy uznać za trwały, bowiem każdy kolejny okres rozliczeniowy powodował zwiększenie zadłużenia podatkowego Spółki.

Mając zatem na względzie art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze stwierdzić należy, że organ miał podstawy aby przyjąć, iż z dniem [...]. Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych, w konsekwencji czego zarząd Spółki powinien był rozważyć złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. najpóźniej w dniu [...] r.

Zaskarżona decyzja została jednak uchylona z uwagi na niewykazanie przez organ winy skarżącego w zakresie niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Sąd zauważa, że uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki sprowadza się do wykazania należytej staranności w działaniu zmierzającym do wszczęcia postępowania upadłościowego w celu ochrony wierzycieli. Wymagany jest odpowiedni poziom wiedzy i profesjonalizmu ze strony członka zarządu spółki kapitałowej, a w konsekwencji wynikająca z nich podwyższona staranność (art. 355 § 2 k.c.). Powyższe oznacza przyjęcie, że każdy członek zarządu obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, iż jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem ogłoszenie upadłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II FSK 623/10). W orzecznictwie jednolicie przyjmowane jest , iż wina w ujęciu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b (jednostka redakcyjna obecnie obowiązującego art. 116 O.p. , która jednak odpowiada treści art. 116 § 1 w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) to zarówno wina umyślna i związana z nią świadomość istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, jak i wina nieumyślna w postaci niedbalstwa, które zakłada brak świadomości, ale opiera się na powinności i możliwości przewidywania istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, a rozważając kryterium winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Obowiązkiem członka zarządu w organie zarządzającym spółki jest niewątpliwie monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie

w odpowiednim czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt III AUa 2181/12).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że organ poza ogólnymi rozważaniami na temat wymaganej staranności wobec członków zarządu w żaden sposób nie odniósł się do stanu faktycznego sprawy i okoliczności podnoszonych przez Skarżącego. Po pierwsze zgodzić się należy, ze stroną że w okresie gdy pełniła ona funkcje członka zarządu spółki sytuacja finansowa Spółki była stabilna. Potwierdzeniem tego są dane z rachunku zysków i strat i bilansu Spółki przedstawione na str. 7-8 zaskarżonej decyzji i powtórzone przez Sąd wyżej. Spółka w analizowanych latach posiadała wysoki kapitał własny, wypracowała zysk za lata 2011-2012, a jej aktywa obrotowe zamykały się kwotami [...]w 2011r i [...] w 2012r. (z czego [...] to zapasy towarów, k-63 akt admin.). Odnosząc się natomiast do zobowiązań w podatku do towarów i usług określonych decyzjami z 2016r. to w ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie dla oceny staranności skarżącego ma przyczyna określenia zobowiązań w wysokości innej niż wynikała ze złożonych deklaracji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...]. (k-79 akt admin.) w trakcie postępowania prowadzonego wobec spółki "organ podatkowy nie był w stanie potwierdzić wystąpienia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zebrany materiał dowodowy (brak faktur zakupu) nie uzasadnia i nie potwierdza tego prawa". A zatem określenie wysokości zobowiązań podatkowych wynikało z nieprzedłożenia faktur dokumentujących prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie mniej w okresie gdy prowadzone było postępowanie podatkowe jak i poprzedzająca to postępowanie kontrola podatkowa Skarżący nie był już członkiem zarządu spółki (kontrola podatkowa IX- XII 2015r. , wszczęcie postępowania podatkowego luty 2016r.). Z dniem zbycia udziałów w Spółce (11 luty 2014r.) nabywcy przekazano m.in. kasy fiskalne oraz dokumenty księgowe ( str. 8 uzasadnienia decyzji z dnia [...]. – k. 84 akt admin.). Co więcej w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. skarżący nie miał statusu strony nie mógł więc brać w nim aktywnie udziału.

Zdaniem Sądu skarżący nawet dochowując najwyższej staranności w zakresie dbałości o stan finansów Spółki i kontrolując jej sprawy nie mógł był przypuszczać , że 4 lata po sprzedaży udziałów ówczesny zarząd Spółki nie przedłoży organom podatkowym żadnych dokumentów w trakcie kontroli i postępowania podatkowego. W konsekwencji nie mógł w żaden sposób przewidywać konieczności zapłaty należności podatkowych. Nie można bowiem stawiać znaku równości pomiędzy sytuacją członka zarządu spółki wobec której wydano decyzję w przedmiocie wymiaru podatku np. z uwagi na stwierdzenie posługiwania się tzw. pustymi fakturami czy z uwagi na inne nieprawidłowości rozliczenia podatku a zatem nieprawidłowości o których członek zarządu należycie wykonujący swoją funkcję powinien był wiedzieć z sytuacją zaistniałą w niniejszej sprawie. Skarżący w trakcie postępowania wskazywał na stabilną sytuację finansową Spółki oraz podkreślał brak wiedzy co do wystąpienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu organ twierdzeń strony nie podważył

a okoliczność składania przez Spółkę deklaracji podatkowych za poszczególne kwartały 2012r. i 2013r. pozwala domniemywać, że Spóła dysponowała fakturami z których podatek naliczony wykazywano w deklaracjach.

W świetle powyższego zaskarżona decyzja narusza art. 116 § 1 O.p. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania składały się: uiszczona opłata od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia [...] r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.

z 2018 r. poz. 265).

s. L. Kleczkowski s. E. Kruppik-Świetlicka s. U. Wiśniewska