Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 336/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 180 § 1, art. 187, art. 189, art. 199a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 10 ust. 1 pkt 1-8a, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 23
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi C.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

C.C. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2014 r. nr [...] wydaną w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 2.565,00 zł .

Skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Skarżący w zeznaniu podatkowym za 2008 rok wykazał: przychód

z wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości 7.319,00 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 1.668,72 zł, dochód w wysokości 5.650,28 zł, przychód z najmu lub dzierżawy w wysokości 2.244,48 zł i dochód z tego tytułu w tej samej wysokości.

Postanowieniem z [...] października 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r..

Organ podatkowy I instancji ustalił, że Skarżący wraz z małżonką A.C. w dniu [...] września 2008 r. zawarli z T.O. umowę, której przedmiotem była renowacja samochodu marki [...]. Skarżący zobowiązał się w umowie do wyszukania i zakupu części potrzebnych do renowacji określonego w umowie pojazdu.

Skarżący z tego tytułu otrzymał kwotę 33.500,00 zł w tym w 2008r. kwotę 30.000 zł. ([...].09.2008 r. - 20.000,00 zł, [...].10.2008 r.) Z otrzymanej w 2008r. kwoty 30.000 zł. Skarżący wydatkował w dniu [...].12.2008 r., kwotę 4.600,00 euro ( rachunek z [...].12.2008r.), na zakupu samochodu marki [...], na części i elementy wyposażenia, kwotę 5.000 zł stanowiły koszty pozyskania, a kwota w wysokości 9.180 zł stanowiła wynagrodzenie Skarżącego. Skarżący w 2008r. nie prowadził działalności gospodarczej, w związku z powyższym organ przyjął, że umowę powyższą zawarł jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej. Tak więc kwota 30.000 zł stanowiła przychód Skarżącego w 2008 r., którą na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczył do przychodów z innych źródeł.

Zgodnie z art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ I instancji ustalił koszty uzyskania przychodu w wysokości kosztów faktycznie poniesionych tj. w kwocie 4.600,00 euro x 4,1132 zł (tabela nr 248/A/NBP/2008 z dnia 2008.12.19) = 18.920,72 zł. 19.320 zł,

Ponadto Skarżący w 2008 roku uzyskał, stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z tytułu najmu-dzierżawy, hydrowęzła w miejscowości [...], w wysokości 2.244,48 zł. Skarżący osiągnął również przychody w wysokości 7.319,00 zł ze stosunku pracy, (art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Płatnik tj. firma S E.C., naliczył koszty uzyskania przychodów w wysokości 1.668,72 zł, składki na ubezpieczenie społeczne 1.003,47 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne 262,63 zł i pobrał zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 34 zł.

W toku postępowania Skarżący przedstawił kopie dokumentów w języku niemieckim, potwierdzających poniesienie następujących wydatków: w dniu [...] lutego 1990 r. na kwotę 182,40 (brak określonej waluty), w dniu [...] października 1989 r. na kwotę 350,0 (brak określonej waluty), w dniu [...]kwietnia 1993 r. na kwotę 380,0 (brak określonej waluty)

Organ podatkowy nie uwzględnił poniesionych kosztów wskazywanych w powyższych dokumentach, z lat 1989 – 1993, jako nie związanych z zawartą umową, bowiem ich nabycie nastąpiło znacznie wcześniej niż zawarcie umowy. Organ podatkowy I instancji podkreślił, że w jego ocenie samo okazanie dokumentu nabycia nie przesądza o faktycznym wydatku dla danego zlecenia.

Po za 2008 r. przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] grudnia 2014 r. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 2.565,00 zł.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego oraz błędną wykładnię:

1. art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, iż Skarżący uzyskał przychód do opodatkowania w okresach wskazanych

w zaskarżonej decyzji,

2. art. 44 ust. 1 c ww. ustawy poprzez przypisanie Skarżącemu dochodu

do opodatkowania z tytułu umowy zawartej z T.O. w 2008r., w sytuacji nie zweryfikowania przez organ dat przekazywania części do renowacji pojazdu,

3. art. 22 ust. 1 ww. ustawy poprzez nie przyjęcie w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup części, wskazanych przez Skarżącego,

4. naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373),

5. naruszenie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 23 § 2, art. 51 § 1, § 3, § 4 207 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wydanej przez organ I instancji decyzji Skarżący zarzucił także naruszenie prawa proceduralnego poprzez naruszenie art. 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126 ustawy Ordynacja podatkowa oraz 180 § 1, 187, 189, 199a ww. ustawy przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu, a zwłaszcza fałszowaniu danych w treści decyzji podatkowej stanowiącej podstawę odwołania, zasady pisemności oraz szybkości postępowania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o rozpoznanie odwołania i uchylenie decyzji jako bezzasadnej oraz o umorzenie postępowania w sprawie bądź, o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucił organowi, że datował decyzję w przód, czym naruszył zasadę działania organu w sposób budzący zaufanie. Ponadto przedłużając termin do złożenia odpowiedzi na pismo organu I instancji, nie dokonał ustalenia tego terminu z pełnomocnikiem Skarżącego, wskazując że pismo dotyczące ustalenia nowego terminu, zostało wysłane w dniu w którym ten termin upłynął, co w jego ocenie łamało wszelkie zasady logiki i prawa administracyjnego.

W uzasadnieniu zarzutu dotyczącego odmowy uwzględnienia kwot z rachunków przedłożonych przez Skarżącego zarzucił, że organ nie ustalił, w jakich okresach oraz które z części były przekazywane do renowacji pojazdu natomiast renowacja trwała do czasu odebrania pojazdu przez T.O.. Renowacja i ustalenie wszystkich niezbędnych części do renowowania pojazdu nie nastąpiło w pierwszych miesiącach po zawarciu umowy. Powołał się przy tym na zeznania T.O. w których potwierdził on, że części montowane do pojazdu, zgodnie ze sztuką renowacji a nie remontu, pozyskiwane były z "odzysku". Z tego względu brak było podstaw do uznania, iż Skarżący nie zużył wcześniej nabytych części, udokumentowanych rachunkami z 1989, 1990 i 1993 r. na potrzeby wykonania nałożonych nań obowiązków, nie przekazywał poszczególnych części w toku renowacji, nie poszukiwał przez cały czas trwania umowy części w lepszym stanie, aniżeli dotychczas pozyskane dla celów renowacji.

Prace renowacyjne pojazdu trwały do III kwartału 2012 r. i tym samym do tego momentu nie można było ustalić ani wykluczyć konieczności nabywania i ceny nabywania dalszych części do pojazdu. Tym samym ewentualne rozliczenie pobranych przez Skarżącego zaliczek mogło nastąpić nie wcześniej niż z upływem zakończenia realizacji umowy, to jest z dniem odbioru pojazdu przez zleceniodawcę.

Zarzucił również, iż mimo przedłożonych przez Skarżącego w trakcie postępowania rachunków na zakup części (tj. z [...].02.1990; [...].10.1989; [...].04.1993; [...].08.2008 r.) organ nie uznał rachunków wystawionych przed 2008 r., jako mogących dokumentować wydatki na renowację pojazdu T.O., gdyż pochodziły z okresu przed zawarciem umowy. Zdaniem Skarżącego nabyte części w przed zawarciem umowy i przekazane z majątku Skarżącego do renowacji w trakcie realizacji umowy stanowiły w momencie przekazania koszty uzyskania dochodu. Zdaniem Skarżącego organ powinien wyjaśnić, jakie części Skarżący był zobowiązany nabyć, jakie nabył, a jakich nadal poszukiwał ponosząc dalsze koszty uzyskania dochodu. Jak również, kiedy części były przekazywane do renowacji.

Skarżący zarzucił również, że bezpodstawnie i nieprawidłowo ustaliono datę, od której winny być naliczane odsetki od powstałej zaległości podatkowej.

Skarżący zażądał rownież wszczęcia kontroli prawidłowości zachowywania procedur przez organ I instancji w zakresie prowadzenia postępowań podatkowych w latach 2014 i 2015 r. wobec niego.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu w zakresie nieustalenia przez organ I instancji okresów, w jakich Skarżący przekazywał pozyskane części do przeprowadzenia renowacji, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z wykładnią przepisów regulujących umowę zlecenia, jest to umowa o podjęcie czynności, a nie o wykonanie finalne, jak w przypadku umowy o dzieło. Zatem każdorazowo otrzymane przez skarżącego środki stanowiące zapłatę stanowiły przychód w świetle przepisów podatkowych, bez względu na to, kiedy przekazywał pozyskane części do przeprowadzenia renowacji.

Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika skarżącego w zakresie definiowania pojęcia przychodu podatkowego, popartego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r., sygn. II FSK 2633/10, stwierdził, iż wyrok dotyczył innego stanu faktycznego.

Zdaniem organu odwoławczego przysporzenie o charakterze definitywnym

w wysokości 30.000 zł, skarżący otrzymał w 2008 roku. Zatem moment powstania przychodu nastąpił w badanym roku i w tym roku otrzymany przychód powinien zostać rozliczony podatkowo.

Organ odwoławczy zauważył również, że organ pierwszej instancji błędnie nie zaliczył do przychodów 2008 r. kwoty 5.000 zł, wynikającej ze znajdującej się w aktach sprawy kopii dowodu wpłaty, pokwitowania z dnia [...] grudnia 2008 r. Omyłka ta spowodowała zaniżenie przychodów. Jednak ze względu na treść art. 234 Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść Skarżącego, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny, organ odwoławczy nie dokonał korekty.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Skarżącego w latach 1989-1993 zauważył, że przy ocenie dowodów wziął pod uwagę zarówno kopie dokumentów dotyczących zakupów w latach 1989 – 1993 jak i pismo Skarżącego skierowane do T.O. z [...] marca 2014 r. oraz pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. W piśmie z dnia [...].06.2014r. Skarżący, poinformował, że nie świadczył usług montażu na rzecz T.O., zatem nie mógł przedstawić żadnych dokumentów w tej mierze. Również w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., Skarżący wskazał, że koszty zakupu samochodów i części zostały przedstawione T.O. wg faktycznie poniesionych wydatków w dacie ich nabywania, natomiast koszty pozyskiwania części tj. telefony, wyjazdy, w tym do Niemiec, zostały uwzględnione w formie zryczałtowanej ustalonej wg rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy, dotyczy to także koszt połączeń telefonicznych.

Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący poza ww. dokumentami nie przedstawił innych dokumentów i dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w związku z realizacją umowy zlecenia.

Zdaniem organ dokonane przed wielu laty zakupy na podstawie przedłożonych dowodów teoretycznie mogły dotyczyć różnego rodzaju części do różnych modeli aut marki [...]. Zatem skoro umowa została zawarta [...] września 2008 roku, to po tej dacie Skarżący mógł dokonywać jej realizacji i ponosić związane z tym koszty. Zdaniem organu II instancji przypadki, w których Skarżący nabywałaby różnego rodzaju części zamienne i je przechowywał przez kolejne 10-15 lat w celu realizacji przyszłych zleceń, byłoby sprzeczne z zasadami logiki.

Odnosząc się do zarzutu złamania zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu poprzez podanie w treści ww. decyzji nieprawdy co do daty wydania decyzji, tj. [...].12.2014 r., w sytuacji, gdy pieczęć Urzędu Pocztowego na kopercie, w której wysłano decyzje do pełnomocnika Skarżącego, ma uwidocznioną datę nadania 08.12.2014 r., organ odwoławczy powołując się na normę art. 212 Ordynacji podatkowej wskazał, że data wydania decyzji jest jednym z jej elementów, ale o wejściu decyzji do obrotu prawnego przesądza data doręczenia, gdyż organ podatkowy, który wydał decyzję jest z nią związany od chwili jej doręczenia.

Organ odwoławczy znał także pozostałe zarzuty odwołania za bezzasadne Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub ewentualnie, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając naruszenie:

- art. 20 ust. 1 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie, iż Skarżący uzyskał przychód do opodatkowania w okresach wskazanych w decyzji stanowiącej podstawę zaskarżenia,

- art. 44 ust. 1 c) updof poprzez przypisanie Skarżącemu dochodu do opodatkowania z tytułu umowy zawartej w 2008 r., w sytuacji, gdy organ nie zweryfikował dat przekazywania części do renowacji pojazdu,

- art. 22 ust. 1 updof poprzez nieprzyjęcie w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup części, wskazanych przez Skarżącego, albowiem zdaniem organu, nabycie nastąpiło wcześniej, aniżeli zawarcie umowy,

- art. 734 i 627 k.c. poprzez próbę wywiedzenia, ze umowa łącząca strony jest umową zlecenia, a nie umową o dzieło,

- naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

22.08.2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. nr 165, poz. 1373),

- naruszenie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 23§ 2, art. 51§ 1,§ 3,§4 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.).

Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 180 § 1, art. 187, art. 189, art. 199a ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.) przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz naruszenie zasady pisemności oraz szybkości postępowania podatkowego, a w konsekwencji wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania.

W uzasadnieniu skargi przytoczył okoliczności i argumentację wcześniej zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto podkreślił, że w jego ocenie to organ, a nie Skarżący, winien ustalić czy części, których T.O. nie przekazał stronie i ewentualnie które przekazał, a nie nadawały się do użycia, były wśród części objętych przedłożonymi przez Skarżącego rachunkami czy też nie i czy zostały zamontowane w pojeździe, oraz jaką kwotę z tych rachunków stanowiły. Skarżący zarzucił organowi, że nie przeprowadził w tej mierze żadnego postępowania, stąd skarżący nie miał powodu wątpić, ze rachunki z lat 1989 – 1993 nie zostaną przez organ wzięte pod uwagę.

Dodatkowo Skarżący wskazał, że w zawisłej przed Sądem Rejonowym Wydział Cywilny sprawie [...] Sąd podjął się ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie, co oznacza, iż było to możliwe. Stąd skarżący wywiódł, że organ miał obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób, który wyjaśni wszelkie wątpliwości i wykaże ewentualne kwoty objęte rachunkami przedłożonymi przez niego, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując argumentację zawartą w wydanej przez siebie decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej powoływana jako p.p.s.a.) Sąd uwzględnia skargę.

Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, w przypadku jej wydania: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, gdy dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdy została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, a także gdy była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, jak również wówczas gdy zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, jak również w przypadku gdyby została wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą - art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 ordynacji podatkowej.

Badając działalność organów administracji publicznej sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu decyzja nie zawiera uchybień które mogłyby być podstawą do uwzględnienia skargi.

Niesporne w sprawie jest, że Skarżący zawarł wraz z małżonką A.C., w dniu [...] września 2008r umowę z T.O. której przedmiotem była renowacja samochodu marki [...]. Nie ulega również kwestii, co wynika z treści umowy jak również zeznań m.in. żony Skarżącego, iż do obowiązków Skarżącego jako strony umowy należało wyszukanie i zakup części do pojazdu podlegającego renowacji, natomiast do obowiązków umownych małżonki A.C., która prowadziła działalność gospodarczą w zakresie renowacji pojazdów, należały pozostałe obowiązki a więc np. naprawa blacharska, lakiernicza, montaż pojazdu itp. Zgodnie z dowodami zgromadzonymi w toku postępowania jak i oświadczeniem Skarżącego organ podatkowy przyjął, że ww. umowę z dnia [...] września 2008 r. Skarżący zawarł jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej.

W ramach umowy Skarżący otrzymał w 2008r. kwotę 30.000 złotych, co wynika z zgromadzonego materiału dowodowego. Z przedłożonego przez Skarżącego w toku postepowania rozliczenia wynika, że kwota została wydatkowana w 2008r. w następujący sposób: kwota 19.320,00 zł. Przeznaczona została na zakup części i elementów wyposażenia, kwota 5.000,00 zł. stanowiąca koszty pozyskania, oraz kwota 9.180,00 zł stanowiąca wynagrodzenie Skarżącego.

W świetle tych ustaleń organ podatkowy zasadnie przyjął, iż Skarżącego łączyła z T.O. umowa zlecenia, na podstawie której był on zobowiązany do starannego działania którego celem było wyszukanie części przydatnych do renowacji samochodu osobowego marki [...] w jak najlepszym stanie oraz ich zakup po jak najbardziej korzystnej cenie – art. 734 § 1 k.c. Jak wynika z treści umowy Skarżący nie zobowiązywał się bowiem poprzez swoje działanie do osiągnięcia konkretnego rezultatu, a do podejmowania działań w celu wyszukania i nabycia części do podlegającego renowacji pojazdu. Jego małżonka natomiast zobowiązała się do renowacji samochodu marki [...], a więc dokonanie prac blacharskich, lakierniczych, montażu całości samochodu itp. a więc do osiągnięcia konkretnego rezultatu (umowa o dzieło ).

Zdaniem Sądu przychodu uzyskanego przez Skarżącego nie można zakwalifikować do źródeł przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 - 8a updof. Jednakże zważyć należy, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 updof źródłami przychodu są również inne źródła których nie można zakwalifikować do źródeł wymienionych w wskazanych art. 10 ust. 1 pkt 1 do 8a updof. Za przychody z innych źródeł uważa się zgodnie z art. 20 ust. 1 updof, w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach, jak również przychody określone w art. 20 ust. 1a updof który nie odnosi się do niniejszej sprawy.

Ustawodawca w art. 20 ust. 1 updof. wskazał przykładowo na różnego rodzaju przychody pochodzące z innych źródeł. O przykładowym charakterze tego katalogu świadczy użycie w przepisie sformułowania "w szczególności". Przychodami z innych źródeł będą więc także inne przychody niewymienione wyraźnie w ustawie. Jednakże pojęcie przychodu z innych źródeł nie jest zdefiniowane w ustawie. Wobec powyższego ustalając jakie kategorie przychodów należą do przychodów z innych źródeł należy odnieść się do definicji przychodów określonej w art. 11 ust. 1 updof. Zgodnie z brzmieniem w/w przepisu przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przychód z innych źródeł powstanie zatem w momencie otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika określonej kwoty pieniężnej. Przez określenie "otrzymane", zgodnie ze Słownikiem języka polskiego należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Natomiast "postawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik, wykazując określoną aktywność, ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji. Jednocześnie przychodami są takie świadczenia które nie mają charakteru zwrotnego.

Podkreślić należy, iż przychód pojawia się dopiero wtedy, gdy podatnik otrzymuje pieniądze, albo kiedy pieniądze są postawione do jego dyspozycji, a nie w chwili samego stwierdzenia przez osobę zobowiązaną, że podatnikowi przysługuje należność w określonej wysokości (wyrok NSA z dnia 24 lutego 1994 r. SA/Wr 1804/93, POP 1996, z. 5, s. 160).

Skarżącego łączyła z T.O. umowa na podstawie której zobowiązał się on do wyszukania i nabycia części samochodowych do samochodu osobowego marki [...]. Z tego tytułu otrzymał on kwotę w 2008r. kwotę 30.000 złotych, która to kwota stanowiła przychód Skarżącego.

Zasadnie więc organ podatkowy uznał, iż kwotę otrzymaną przez Skarżącego należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł na podstawie art. 10 ust. 1 pkt. 9 w zw. z art. 20 ust. 1 updof.

Do przychodów organ podatkowy zaliczył również przychód z wynagrodzenia za pracę w kwocie 7.319,0 złotych , przychód z najmu hydrowęzła w kwocie 2.244,48 zł.. Kwoty te nie były jednak przedmiotem rozbieżnych ocen stron.

Nie zasadny okazał się również zarzut dotyczący braku weryfikacji dat przekazywania części pojazdu do renowacji. Skarżącego łączyła z T.O. umowa zlecenia toteż środki otrzymane przez Skarżącego stanowią przychód w świetle ww. przepisów podatkowych, niezależnie od tego, kiedy Skarżący przekazywał pozyskane części do przeprowadzenia renowacji. Okoliczność ta bowiem leżała w gestii jego małżonki, w zależności od etapu prac renowacyjnych.

Nie może ulegać również wątpliwości, iż kwotę 30.000 złotych stanowiącą przychód Skarżący otrzymał w 2008r. Potwierdza to pismo z dnia [...] marca 2014r. które zostało skierowane przez Skarżącego do T.O..

Organ podatkowy ustalił, iż Skarżący w związku z uzyskaniem przychodu poniósł wydatki które winny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Organ zaliczył do nich kwotę 19.320,0 zł. wykazaną rachunkiem, wydatkowane na zakup części i wyposażenia oraz kwotę 5.000 zł tytułem kosztów pozyskania, co nie budzi wątpliwości Sądu. Organ nie zaliczył natomiast do kosztów uzyskania przychodów kwot wydatkowanych na zakup części określonych rachunkami z dnia [...].02.1990r na kwotę 182,40, z dnia [...].10.1989r na kwotę 350 oraz z dnia [...].04.1993r. na kwotę 380. Innych dowodów na wykazanie poniesionych kosztów Skarżący nie przedstawił.

Zgodnie z art. 22 ust 1 updof kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 updof.

Zgodnie z art.22 ust 9 pkt 6 updof koszty uzyskania niektórych przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 updof, uzyskanych na podstawie umowy, do której stosuje się przepisy prawa cywilnego dotyczące umowy zlecenia lub o dzieło określa się w wysokości 20% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika lub opłacone przez podatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Natomiast jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych – art. 22 ust. 10 updof.

Zaliczenie wydatku do kosztów podatkowych jest warunkowane brakiem wyłączenia danego wydatku z kosztów uzyskania przychodów w przypadkach określonych w art. 23 updof. Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów jest również istnienie bezpośredniego związku poniesionego kosztu z prowadzoną działalnością, a jego poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., III SA 3269/99, M. Pod. 2001, nr 9, s. 2). Podkreślić również należy, iż pomiędzy poniesieniem kosztu, a możliwością uzyskania przychodu, czy zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodu musi zaistnieć związek przyczynowy, choć istnieją sytuacje gdy ten związek należy ustalać na podstawie okoliczności danej sprawy.

W związku z powyższym, jak zasadnie wskazał organ podatkowy, Skarżący nie powiązał wydatkowania kwot uwidocznionych w zakwestionowanych rachunkach z uzyskanym przychodem. Innym słowy uznał, iż brak jest związku przyczynowego między poniesionymi wydatkami, a uzyskanym przychodem z tytułu zawartej umowy z T.O.. Zdaniem organu Skarżący nie wykazał również aby części uwidocznione w przedstawionych rachunkach zostały wykorzystane dla potrzeb wykonania zawartej umowy, ze względu na odległy czas ich nabycia w odniesieniu do terminu zawarcia umowy. Natomiast ciężar dowodu w tej mierze spoczywał na Skarżącym, organ podatkowy bowiem nie miał możliwości stwierdzenia w innej drodze tych okoliczności.

Zauważyć również należy, iż Skarżący nie wskazał do jakich części odnoszą się przedstawione rachunki i w jakiej walucie dokonano ich nabycia. Z materiału dowodowego wynika, iż Skarżący w przeszłości prowadził działalność gospodarczą w zakresie renowacji pojazdu. Działalność tą w tym samym zakresie przejął syn a następnie żona A.C.. Z tego też względu uznać należy, że Skarżący nie wykazał, iż środki wydatkowane na nabycie części miały związek z zawartą umową, tym bardziej, iż zostały nabyte dużo wcześniej niż zawarta umowa. W międzyczasie działalność prowadzoną przez Skarżącego przejął syn a następnie żona, a nie sposób przyjąć, iż działalność ta została przejęta bez maszyn, urządzeń czy części zgromadzonych w warsztacie. Skarżący w tym zakresie nie przejawił inicjatywy dowodowej w celu wykazania przesłanek określonych w art. 22 ust. updof.

Wobec uznania zasadności stanowiska organów podatkowych niezasadny okazał się również zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej jak również zarzuty naruszenia art. 21 § 1 pkt., § 3, art. 23 § 2, art. 51 § 1, § 3, § 4, art. 207 ordynacji podatkowej, których Skarżący bliżej nie uzasadnił.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu podatkowym naruszenia przez organy podatkowe art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 180 § 1, art. 187 , art. 189, art. 199a ordynacji podatkowej.

Skarżący wbrew jego twierdzeniom nie został pozbawiony możliwości przedłożenia wyjaśnień i dowodów na poparcie swoich twierdzeń

Wskazać należy, że organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia dowodów, a ponadto wyznaczył termin w celu jego przesłuchania w charakterze strony.

Skarżący w dniu 12 listopada 2014 r. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo i poinformował, że nie będzie mógł się stawić na przesłuchanie w wyznaczonym terminie. Ponadto poprosił, o przesłanie w formie pisemnej pytań przygotowanych na w/w. przesłuchanie celem udzielenia wyczerpujących odpowiedzi. Organ I instancji powtórnie wezwał Skarżącego pismem z dnia [...] listopada 2014 r. do podania faktycznych wydatków związanych z przeprowadzoną renowacją, przedłożenia umowy najmu oraz wskazania, jakie części z zakupionego pojazdu zostały spożytkowane do renowacji pojazdu należącego do T.O. itp..

W dniu 28 listopada 2014 r. Skarżący zwrócił się o przedłużenie terminu do złożenia żądanych danych. W dniu 2 grudnia 2014 r. pełnomocnik Skarżącej zapoznał

się z materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania podatkowego nie wnosząc żadnych zastrzeżeń.

Zgodnie z notatką służbową z dnia [...] grudnia 2014 r., pełnomocnik Skarżącej poinformował, iż w dniu 28 listopada 2014 r. Skarżący złożył wniosek w zakresie przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi. Ponadto z notatki również wynika, iż pełnomocnikiem ustalono, że dokumenty wraz z odpowiedzią zostaną dostarczone do organu I instancji do piątku, tj. 05.12.2014 roku.

W dniu 11 grudnia 2014 r. do Urzędu Skarbowego Skarżący złożył pismo, w którym wyjaśnił, iż nie wiedział, że musi złożyć coś do urzędu przed otrzymaniem zgody na wydłużenie terminu, wskazał również, że wraz z pismem składa dokumenty, jednak do pisma ich nie przedłożył.

Na wezwanie organu pismem z dnia [...] lutego 2015 r., pełnomocnik złożył wyjaśnienia i dostarczył dokumenty, tj. kopię umowy dzierżawy hydrowęzła w miejscowości Skoki z pismem rozwiązującym tę umowę, zestawienie rachunków dotyczących zakupu części i jednego kompletnego samochodu na potrzeby renowacji pojazdu należącego do T.O. oraz kopię rachunku wystawionego T.O. przez Skarżącego z pismem przewodnim. Dowody były przedmiotem analizy organu podatkowego przed wydaniem decyzji..

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uznania zarzutu Skarżącego polegającego na uniemożliwieniu złożenia wyjaśnień oraz dowodów, a także wydania decyzji przed powiadomieniem podatnika o wydłużeniu terminu do udzielenia odpowiedzi.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił.