Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1067/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 133/10 odmawiające sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 133/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił J. W. sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi oraz z dnia 6 lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu wskazano m.in., że w rozpoznawanej sprawie w postanowieniach z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r. wskazano jako przedmiot zaskarżenia postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie "odmowy wydania zaświadczenia". Ostatnio wskazane sformułowanie skarżąca kwestionuje jako błędne i żąda jego sprostowania. Sąd I instancji stwierdził, że takie określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi w sprawie niniejszej niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.

WSA w Białymstoku podał, że wskazanie - w jakiej sprawie - faktycznie jest określeniem przedmiotu sprawy. Zdaniem Sądu, spełnia powyższe wymogi wskazanie w sprawie niniejszej w obydwu wymienionych we wniosku o sprostowanie postanowieniach (z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.), iż zaskarżone zostało postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Jak wskazano dalej, sprawa na etapie administracyjnym została zainicjowana wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2009 r. "o wydanie zaświadczenia o merytorycznym rozpatrzeniu mojego wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. (...)". Mając na uwadze treść powyższego pisma oraz rozstrzygnięcia organów obydwu instancji uprawniony jest wniosek, iż określenie przedmiotu sprawy (stanowiącego element przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 138 p.p.s.a.) jako "odmowa wydania zaświadczenia", identyfikuje istotę problemu. W tych okolicznościach żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącą jest nieuzasadnione.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J.W., zaskarżyła je w całości wskazując, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest "postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, a nie odmowa wydania zaświadczenia". Skarżąca stwierdziła, iż nie zwracała się do PWINB o wydanie jakiegokolwiek zaświadczenia. Podała ponadto, że na skutek, jej zdaniem, błędnego oznaczenia przedmiotu sprawy, Sąd w dniu 24 czerwca 2010 r. zajął się kwestią dotyczącą ,,nie wydania zaświadczenia" a nie kwestią wydanego w sprawie postanowienia organu drugiej instancji. Dodała, iż wskazywane przez nią niewłaściwe oznaczenie przedmiotu zaskarżenia należy do kategorii ,,oczywistych omyłek".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia oceny prawidłowości postanowienia w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2010 r. o odmowie sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.

Stosownie do art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Przy czym wszystkie opisane wyżej nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty i powinny jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe ich rozpoznanie. Stosownie do art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W świetle powołanych przepisów, stwierdzić należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił J. W. sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.

Mając na uwadze treść art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, że analiza akt niniejszej sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, iż przedmiotem zaskarżenia jest odmowa wydania zaświadczenia. Sprawa na etapie administracyjnym została zainicjowana bowiem wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2009 r. "o wydanie zaświadczenia o merytorycznym rozpatrzeniu mojego wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. (...)". Tak określony przedmiot postępowania stanowi wprawdzie skrócony zapis stwierdzeń wynikających z w/w pisma, jednak w pełni oddaje jej istotę i określa przedmiot sprawy, a zatem nie można uznać, iż jest on niedokładny lub są w nim oczywiste omyłki, czy też błędy pisarskie.

Wskazać przy tym trzeba, że element składowy sentencji postanowienia, jakim jest przedmiot zaskarżenia (art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a), powinien być tak zindywidualizowany, aby nie było wątpliwości, jakiego aktu lub czynności organu administracji postanowienie dotyczy. Sąd I instancji zasadnie ocenił, że spełnia powyższe wymogi wskazanie w sprawie niniejszej w obydwu wymienionych we wniosku o sprostowanie postanowieniach (z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca

2010 r.), iż zaskarżone zostało postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Trafnie również stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącą, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym co podał Sąd I instancji, szczegółowe wskazanie w zaskarżonym postanowieniu, organu, który je wydał, daty wydania, numeru sprawy, znajduje się w pierwszej części sentencji postanowienia (komparycji), a określenie przedmiotu sprawy jako "odmowa wydania zaświadczenia", również stanowiące część komparycji, jest adekwatne do istoty zagadnienia rozstrzygniętego w kwestionowanych orzeczeniach. Okoliczność natomiast, iż zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji wynika z akt sprawy i nie jest wymagane do identyfikacji sprawy w części określającej przedmiot zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.