Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 807/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2,  art. 64b
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. M. i S. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić sprzeciw. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło decyzję Burmistrza "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie i rozbudowie kurników dla kur niosek. Powyższa decyzja została doręczona K. M. i S. M. w dniu 18 sierpnia 2017 r.

W dniu 18 września 2017 r. K. i S. M. wnieśli za pośrednictwem SKO pismo zatytułowane "odwołanie".

W odpowiedzi na powyższe organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 z 12 maja 2017 r.; dalej także: nowelizacja, ustawa zmieniająca). Nowelizacja ta zmieniła również treść ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), m. in. wprowadziła nową instytucję procesową, uregulowany w rozdziale 3a sprzeciw od decyzji. Otwierający ten rozdział art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji".

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem zgodnie z treścią ww. przepisów skarga na tą decyzję nie przysługuje. Stąd Sąd zakwalifikował wniesione pismo jako sprzeciw. W myśl natomiast art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przedmiotowa decyzja SKO, wydana "[...]", a więc po wejściu w życie nowelizacji, została doręczona skarżącym 18 sierpnia 2017 r. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do WSA w Olsztynie w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Natomiast sprzeciw skarżących do WSA w Olsztynie został nadany pocztą za pośrednictwem organu 18 września 2017 r. Z porównania powyższych dat wynika, że sprzeciw został wniesiony po upływie 14 dni od daty doręczenia decyzji.

Art. 64b § 1 p.p.s.a. stanowi, że do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 2 stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało sprzeciw odrzucić.

Na marginesie wskazać należy, że organ odwoławczy błędnie pouczył strony skarżące o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, zamiast o możliwości wniesienia sprzeciwu od decyzji. Błędne pouczenie nie kreuje jednak prawa, które nie zostało przewidziane w przepisach, w szczególności nie kreuje dłuższego terminu na wniesienie środka zaskarżenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1363/15, z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 702/15, z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2438/14, CBOSA). Niemniej jednak stronie skarżącej przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Z art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy. Art. 87 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Czasem ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od przedmiotowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, będzie dzień otrzymania niniejszego postanowienia przez skarżących. W orzecznictwie przyjęto zaś, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć należy także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 417/09, CBOSA).

Dodatkowo należy wyjaśnić, że art. 64e p.p.s.a. stanowi, iż rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stąd też sądowa kontrola takiej decyzji nie może dotyczyć badania prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego (tak jak zwracali się o to skarżący, tj. oceny na tym etapie postępowania, czy inwestycja jest dopuszczalna) ale odnosi się wyłącznie do dokonanej przez organ odwoławczy oceny naruszenia norm procesowych.