Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1659/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 w zw. z  art. 36 ust. 3;
journal: Dz.U. 1992 nr 68 poz 341
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych.
Teza: Gdy mowa jest w przepisie art. 36 ust. 3 ustawy o "przedłużeniu na okres kolejnych sześć lat", bez wyraźnego wskazania, które, gdyby taka była intencja ustawodawcy powinno było być zastosowane, że "przedłużenie takie może być dokonane tylko jednokrotnie" bądź użycie sformułowania "przedłużenie na okres sześciu lat" bez użycia wyrazu "kolejnych", który to wyraz zawiera w sobie atrybut powtarzalności, że ustawodawca nie zamierzał ograniczyć możliwości przedłużenia zezwolenia do tylko jednego razu.

TEZY

Gdy mowa jest w przepisie art. 36 ust. 3 ustawy o "przedłużeniu na okres kolejnych sześć lat", bez wyraźnego wskazania, które, gdyby taka była intencja ustawodawcy powinno było być zastosowane, że "przedłużenie takie może być dokonane tylko jednokrotnie" bądź użycie sformułowania "przedłużenie na okres sześciu lat" bez użycia wyrazu "kolejnych", który to wyraz zawiera w sobie atrybut powtarzalności, że ustawodawca nie zamierzał ograniczyć możliwości przedłużenia zezwolenia do tylko jednego razu.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 8000 (osiem tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmawiającą E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej zwaną stroną, skarżącą) przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S.

Jako podstawę prawną ostatecznego rozstrzygnięcia wskazał art. 24 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) – dalej zwaną ustawą o grach i zakładach wzajemnych.

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...] Minister Finansów udzielił stronie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach losowych w S. Przedmiotowe zezwolenie decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. [...] zostało przedłużone na okres kolejnych sześciu lat.

Pismem z dnia 6 lutego 2009 r. strona złożyła do organu wniosek o kolejne przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach na okres 6 lat, W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż spełnia wszystkie wymogi nakazane przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Do wniosku załączyła plik wymaganych dokumentów.

Minister Finansów rozpoznając omawiany wniosek, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. odmówił przedłużenia zezwolenia z dnia [...] stycznia 1998 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w S.

Jako podstawę prawną wskazał: art. 104 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1 w związku z art. 36 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie Ministra, instytucja przedłużenia zezwolenia, określona w art. 36 ust. 3 ustawy odnosi się do samego zezwolenia i uprawnia beneficjenta zezwolenia do jednokrotnego ubiegania się o jego przedłużenie.

W niniejszej sprawie wnioskodawca uzyskał prawo do prowadzenia salonu gier na automatach w S. na okres sześciu lat. Zezwolenie to zostało następnie przedłużone na okres kolejnych sześciu lat. Zatem strona skorzystała już z przysługującego jej uprawnienia do przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S.

Pismem z dnia 5 czerwca 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie jej wniosku. Zarzuciła organowi błędną interpretację art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy dotychczasowe rozstrzygnięcie. Nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż dokonał błędnej wykładni przepisu art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponownie zacytował treść tego przepisu i stwierdził, iż zgodnie z wykładnią językową nie jest możliwe wielokrotne przedłużanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach. Podkreślił, iż zezwolenie takie można przedłużyć tylko jeden raz.

Podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy może, stosownie do treści ust. 3 wystąpić o jego przedłużenie. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 ww. przepisu to zezwolenie udzielone, a nie zezwolenie przedłużone, o którym mowa jest w ust. 4 tegoż przepisu. Kolejne przedłużenie zezwolenia, nie jest więc, zdaniem Ministra, możliwe, albowiem wykracza poza określony zakres uprawnień podmiotu.

Takie stanowisko potwierdza sposób zredagowania treści przepisu art. 36 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym "podmiot (...) może wystąpić o jego przedłużenie". Gdyby zamiarem ustawodawcy było umożliwienie dokonywania przedłużenia zezwolenia wielokrotnie, zapis ten brzmiałby; "Podmiot (...) może występować o jego przedłużenie". Sformułowanie takie byłoby gramatycznie jak najbardziej poprawne, nie jest to bowiem kwestia liczby pojedynczej, czy mnogiej. W analizowanym sformułowaniu mamy do czynienia z formą czasownika; czasownik dokonany, stosowany do oznaczenia czynności jednorazowej "wystąpić", w odróżnieniu od czasownika niedokonanego, stosowanego m. in. do wskazania czynności jednokrotnej powtarzalnej "występować".

Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 października 2001 r. sygn. akt K 28/01, iż wykładnia językowa ma zawsze pierwszeństwo przed wykładnią celowościową.

Od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach Sp. z o.o. E. z siedzibą w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji, zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. (tekst jednolity, Dz. U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.) o grach i zakładach wzajemnych przez błędną jego interpretację i błędne zastosowanie, wynikającą z przyjętego stanowiska Ministra Finansów, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach może wystąpić o jego przedłużenie tylko jeden raz, na okres sześciu lat i art. 22 Konstytucji RP poprzez zastosowanie zawężającej interpretacji tego przepisu prowadzącej do naruszenia zasady wolności gospodarczej;

2. przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6 w związku z nieprzeprowadzeniem przez organ decyzyjny czynności zmierzających do wnikliwej analizy i wszechstronnej interpretacji stosowanych przepisów, art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie w całości powołując się na dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] maja 2009 r. naruszają prawo.

Skarżąca posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w W. udzielone na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 1998 r. przedłużone decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. na okres kolejnych 6 lat.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat.

Spór między stronami sprowadza się do interpretacji art. 36 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat.

Organ dokonując wykładni językowej uznał, iż nie jest możliwe wielokrotne przedłużanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach.

Zdaniem Sądu, Minister Finansów dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych uznając, iż przepis ten zezwala tylko na jednokrotne przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach losowych.

Bezsporne jest, iż działalność w zakresie prowadzenia salonu gier na automatach losowych wymaga zezwolenia właściwego organu, wynika to z art. 36 ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu, zezwoleniem jest nie tylko zezwolenie wydane po raz pierwszy, ale również określone rodzajowo zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych, bez względu na to, czy zostało udzielone po raz pierwszy, czy po raz kolejny.

Ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie reguluje odrębnych zasad i trybu przedłużania zezwoleń na prowadzenie gier, w tym gier na automatach. Jednocześnie w art. 36 ust. 1 ustawy stwierdza się, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat. Z kolei z ust. 3 tego przepisu jednoznacznie wynika, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Oznacza to, że ustawa przewiduje samą możliwość przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionych gier, natomiast nie określa zasad i trybu takiego przedłużenia. Skoro ustawa nie reguluje odrębnie treści zezwolenia "przedłużanego" oznacza to, iż przepis art. 35 ust. 1 ustawy, określający treść (zakres) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier, stosuje się zarówno w przypadku udzielania zezwolenia po raz pierwszy, jak i w przypadku przedłużania go.

Zezwolenie "przedłużane" wydaje się zatem tak samo jak zezwolenie nowe, wydawane po raz pierwszy. Postępowanie w obu przypadkach, tzn. postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie gier na automatach oraz postępowania w sprawie przedłużenia takiego pozwolenia, winno być prowadzone analogicznie, w tym samym trybie, albowiem wynikiem postępowania w obu przypadkach jest uzyskanie zezwolenia, nowego bądź kolejnego. Konsekwencją przedstawionego wyżej poglądu jest uznanie, iż w postępowaniu w sprawie przedłużenia pozwolenia na prowadzenie gier na automatach mają zastosowanie przepisy ustawy regulujące wydanie pozwolenia na prowadzenie takich gier, na co wskazuje art. 36 ust. 4 ustawy, nakazujący stosowanie odpowiednio przepisu art. 32, który określa, co powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 826/07, prawomocny, niepublikowany).

Skoro uprawniony podmiot (posiadający zezwolenie) składając wniosek o jego przedłużenie winien wskazać we wniosku takie same dane jak przy ubieganiu się o nowe zezwolenie ew. wykazać (przepis nakazuje odpowiednie stosowanie art. 32 cyt. ustawy), iż nie uległy zmianie od daty wydania pierwotnego zezwolenia, brak jest logicznego uzasadnienia do ograniczania w czasie prowadzenia reglamentowanej działalności.

Ma rację skarżąca, iż organ dla uzasadnienia swojego stanowiska, iż ustawa o grach i zakładach wzajemnych zezwala tylko na jednokrotne przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach losowych w oparciu tylko o wykładnię językową dokonał niezasadnej, zawężającej interpretacji przepisu art. 36 ust. 3 tej ustawy.

Nie budzi wątpliwości, co do zasady, iż wykładnia językowa ma zawsze pierwszeństwo przed wykładnią celowościową. Nie oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie dokonana wykładnia językowa została dokonana prawidłowo.

Należyta interpretacja aktu normatywnego, polegająca na odczytaniu zeń właściwego i zgodnego z intencjami prawodawcy sensu, wymaga nierzadko, oprócz posługiwania się wykładnią językową (gramatyczną), stosowania także innych metod wykładni np. systemowej, historycznej czy wreszcie celowościowej, zmierzającej do ustalenia celu, jakim wydano dane przepisy, i tłumaczącej sens w świetle tego celu (wyrok NSA z dnia 29 listopada 1988 r. sygn. akt IV SA 790/88, opubl. ONSA 1989/2/66). Oznacza to, że ustalając znaczenie literalne przepisu należy brać pod uwagę inne przepisy prawne, wolę prawodawcy oraz cel regulacji prawnej. Zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie powinna bowiem prowadzić do wniosku, że interpretatorowi wolno jest całkowicie ignorować wykładnię systemową czy funkcjonalną (por. M. Zieliński "Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki", Warszawa 2002, s. 275). Może bowiem okazać się, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji (por. L. Morawski "Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz", Toruń 2002 r., s. 83). Nie możemy też zapominać w procesie wykładni prawa podatkowego o ważnej kategorii dyrektyw, jaką są domniemania interpretacyjne, które pełnią dwie funkcje. Po pierwsze, objęty domniemaniem fakt nie wymaga ustalenia, ponieważ jest on domniemywany. Po drugie domniemania interpretacyjne zmieniają ciężar argumentacji. Ciężar ten spoczywa bowiem nie na tym, kto powołuje się na domniemanie, ale na tym, kto je kwestionuje Za takie domniemanie należy uznać domniemanie zgodności normy z Konstytucją RP oraz domniemanie racjonalności prawodawcy. Domniemanie zgodności z Konstytucją RP z jednej strony nakłada ciężar argumentacji na tę stronę, która kwestionuje zgodność aktu normatywnego z Konstytucją RP, z drugiej zaś zobowiązuje interpretatora do poszukiwania takiej interpretacji przy której norma byłaby zgodna z Konstytucją RP, a to w myśl zasady, którą implikuje to domniemanie, że wszelkie wątpliwości interpretacyjne muszą być rozstrzygnięte na korzyść domniemania, że przepis jest zgodny z Konstytucją RP, a nie wbrew niemu (por. L. Morawski "Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz", Toruń 2002 r., s. 229-230). Natomiast założenie dotyczące racjonalnego prawodawcy zakłada istnienie takiego prawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie same znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań (por. Z. Ziembiński "Teoria prawa", PWN 1978, s. 106-123, jak też postanowienie SN z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. akt I KZP 19/99, opubl. OSNKW 1999/7-8/42). Zatem jeżeli u podstaw każdej wykładni przepisu prawnego tkwić winno założenie racjonalności ustawodawcy to interpretator powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by stworzyło spójny z prakseologicznego punktu widzenia system (vide: wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt SA/Wr 390/06, LEX nr 287797).

Należy zgodzić się również ze skarżącą, iż stosując zawężającą wykładnię przepisu art. 36 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych Minister Finansów naruszył również konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej, wyrażoną w art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez skarżącą wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II GSK 23/06, niepublikowany), "z brzmienia art. 22 Konstytucji RP i stanowiącego jego rozwinięcie art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że wszelkie ograniczenia zasady wolności w prowadzeniu działalności, choć dopuszczalne w drodze zapisu ustawowego ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), mają charakter wyjątku i muszą być wobec tego rozumiane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Nie można zatem ich istnienia dorozumiewać czy domniemywać, bądź przyjmować np. w drodze analogii". Wskazać należy, iż niezgodne z wymogiem ustawowego ograniczenia swobody działalności gospodarczej jest ustanowienie takiego ograniczenia w drodze interpretacji przepisów ustawy. Wymóg ustawowego źródła ograniczenia swobody działalności gospodarczej nie polega wyłącznie na tym, aby ograniczenie tej swobody miało swoje źródło w ustawie, ale również na tym, aby było w niej jednoznacznie wyrażone. Takie rozumienie przepisów art. 22 Konstytucji RP przyjmuje Trybunał Konstytucyjny (patrz: orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 1997 r. sygn. K 25/97, z dnia 25 maja 1998 r. sygn. U 19/97, oraz z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. K 23/04) wskazując, iż wymaganie umieszczenia bezpośrednio w tekście ustawy wszystkich zasadniczych elementów regulacji prawnej musi być stosowane ze szczególnym rygoryzmem, gdy regulacja ta dotyczy władczych form działania organów administracji publicznej wobec obywateli, praw i obowiązków organu i obywatela w ramach stosunku publicznego lub korzystania przez obywateli z ich praw i wolności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, gdy mowa jest w przepisie art. 36 ust. 3 ustawy o "przedłużeniu na okres kolejnych sześć lat", bez wyraźnego wskazania, które, gdyby taka była intencja ustawodawcy powinno było być zastosowane, że "przedłużenie takie może być dokonane tylko jednokrotnie" bądź użycie sformułowania "przedłużenie na okres sześciu lat" bez użycia wyrazu "kolejnych", który to wyraz zawiera w sobie atrybut powtarzalności, że ustawodawca nie zamierzał ograniczyć możliwości przedłużenia zezwolenia do tylko jednego razu.

Nadmienić należy, iż z uzasadnienia projektu rządowego ustawy o zmianie ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz o zmianie niektórych ustawy (druk sejmowy III kadencji Sejmu nr 1213) nie wynika intencja ustawodawcy zmiany art. 36 omawianej ustawy wskazująca na niemożność wielokrotnego przedłużania zezwolenia.

Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 1999 r. II SA 292/99, w którym to wyroku NSA dokonał wykładni przepisu art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przepisu dotyczącego przedłużenia zezwolenia, w brzmieniu, zdaniem skarżącej, minimalnie zmienionym do stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. nr 102, poz.650 ze zm.)

1. Zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie i w salonie gry bingo pieniężne udziela się na okres 6 lat.

2. Zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier w automatach losowych urządzanych w salonie gier w automatach losowych oraz w zakresie zakładów wzajemnych udziela się na okres 3 lat.

3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, może być udzielone na okres dłuższy, nie przekraczający jednak 6 lat, jeżeli gry w automatach losowych lub zakłady wzajemne będą urządzane w obiekcie wybudowanym po udzieleniu zezwolenia lub w budynku, którego adaptacja wiązałaby się z koniecznością przeprowadzenia kapitalnego remontu.

4. Zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe i loterii promocyjnej udziela się na okres nie dłuższy niż 2 lata.

5. Zezwolenia, o których mowa w ust. 4, wygasają, jeżeli w okresie 1 roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności.

Przepis w tym brzmieniu był przedmiotem wykładni dokonanej przez NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 1999 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w zakresie istotnym dla sprawy niniejszej, w części dotyczącej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, jego brzmienie różni się znacznie od tej, która stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie było ono możliwe. Przepis nie przewidywał możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Zezwolenie na prowadzenie gier na automatach losowych mogło być udzielone na okres lat trzech - art. 36 ust. 2 ustawy. To zezwolenie mogło być udzielone na okres dłuższy, nieprzekraczajacy lat sześciu, w określonej przepisem sytuacji. Jednakże, co stwierdził NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 1999 r., w ust. 3 przepisu art. 36 ustawy chodzi o zezwolenie pierwszorazowe, a nie o jego przedłużenie. Nie było zatem możliwe udzielane zezwolenia na okres dłuższy niż trzy lata w sytuacji, gdy – jak to miało miejsce w sprawie objętej wyrokiem, strona skarżąca uzyskała już wcześniej zezwolenie na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.