Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 554/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 145, 152, 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 130, 240, 247
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia roku nr w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę .... złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

S.A. z siedzibą w W wnioskiem z dnia 18 marca 2011 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2011 r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie określenia S.A. z siedzibą w W wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Powołując się na art. 248 § 1 oraz art. 248 § 2 pkt 2) w związku z art. 247 § 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej oraz art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 powołanej ustawy i art. 6 ust. 9 pkt 1) i art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Spółka podniosła, że w 2008 r. złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości: w jednej wykazano wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej - pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane. Zdaniem Spółki zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powinno obejmować wszystkie stanowiące własność podatnika nieruchomości i obiekty budowlane, znajdujące się na terenie jednej gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wymienioną wyżej decyzją, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M, która nie obejmowała budek telefonicznych, co zdaniem wnioskodawcy, rażąco narusza art. 6 ust. 9 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 § 3 w zw. z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia 31 stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Spółka nie była zobowiązana do objęcia jedną deklaracją podatkową wszystkich nieruchomości leżących na terenie gminy M. Podatnik złożył dwie odrębne deklaracje podatkowe, w tym jedną dotyczącą budek telefonicznych. Postępowanie podatkowe dotyczyło nieruchomości nieobejmujących budek telefonicznych, które jako przedmiot odrębnej deklaracji mogły samodzielnie podlegać kontroli, w wyniku której organ podatkowy mógł wydać odrębną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Nie można w tej sytuacji mówić o wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 stycznia 2012 r. wydaną na podstawie art. 221, art. 223 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że skoro podatnik z własnej inicjatywy złożył dwie deklaracje na podatek od nieruchomości, a dane zawarte w jednej z nich zostały zakwestionowane w odpowiednim postępowaniu, to decyzja określająca wysokość zobowiązania wynikającego z tej zakwestionowanej deklaracji znajduje umocowanie prawne w treści art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Zważywszy również na to, że podatek wynikający z deklaracji niekwestionowanej został w całości uregulowany, brak jest podstaw do uznania, że decyzja określająca, która nie obejmuje przedmiotu opodatkowania wynikającego z drugiej deklaracji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Żaden przepis nie zabrania bowiem składania więcej niż jednej deklaracji na podatek od nieruchomości przez tego samego podatnika, jeśli tylko przedmioty opodatkowania nie powtarzają się. Nadto, nawet gdyby uznać za racjonalne i zgodne z wolą ustawodawcy, aby podatnik składał jedną deklarację na podatek od nieruchomości w jednej gminie, obejmującą wszelkie przedmioty opodatkowania, to w sytuacji, gdy składa on więcej deklaracji, a kwestionowana przez organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej jest tylko jedna z nich, co prowadzi do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego tylko w części objętej tą deklaracją, brak jest przesłanek do przyjmowania, że taka decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej eliminację z obrotu prawnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.A. w W wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 15 kwietnia 2011 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej, wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 21 § 3 i art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, a także z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, organ podatkowy powinien wydać decyzję, w której winien przesądzić o wysokości zobowiązania podatkowego w całości. Pominięcie niektórych z obiektów w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest rażącym naruszeniem art. 21 § 3 i art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tylko bowiem w przypadku uwzględnienia wszystkich, położonych we właściwości organu podatkowego, nieruchomości oraz obiektów budowlanych ustalone zobowiązanie będzie odpowiadało rzeczywiście zaistniałemu stanowi faktycznemu. Powyższe – zdaniem skarżącej, wyczerpuje przesłankę rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, uzasadniającej stwierdzenie nieważności zakwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji ostatecznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2012 r. strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 130 § 5 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez członków SKO w P ( W S i U Z ) podlegających wyłączeniu ze względu na ich udział w wydaniu decyzji "wymiarowej" SKO z dnia 31 stycznia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należało uwzględnić.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie w powyżej określonych granicach, Sąd stwierdził naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa będącego podstawą wznowienia postępowania podatkowego, a mianowicie art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 19 stycznia 2012 r. brali bowiem udział członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P, którzy uprzednio orzekali w decyzji wymiarowej z dnia 31 stycznia 2011 r., której stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca spółka.

W tym miejscu Sąd w niniejszym składzie pragnie zauważyć, iż w powyższym zakresie odstępuje od poglądu wyrażonego m. in. w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt: III SA/Po 315/12 oraz III SA/Po 743/11, a przychyla się do stanowiska aktualnie przeważającego w orzecznictwie, wyrażonego m. in. w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt I SA/Kr 1751/11) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 222/12).

Stosownie do art. 130 § 1 pkt 6 O. p. członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Natomiast w myśl art. 240 § 1 pkt 3 O. p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132. Przez pracownika, o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć także członka organu kolegialnego, w tym samorządowego kolegium odwoławczego (zob. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2007, s. 731).

Jak podkreślono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. (sygn. akt II GPS 2/06) przesłanka wyłączenia pracownika z powodu brania przez niego udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji nawiązuje w swej istocie do zasady dwuinstancyjności postępowania i zasady hierarchicznego podporządkowania organów orzekających. Na tym polega zasada i jednocześnie gwarancja procesowa, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, bo z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ponownej ocenie. Omawiana przesłanka wyłączenia pracownika ma charakter bezwzględny.

Powyższe uwagi trzeba w pełni odnieść również do podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 O. p. członka samorządowego kolegium odwoławczego, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Należy przy tym przychylić się do stanowiska, że zawarte w powyższym przepisie sformułowanie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się nie tylko do zwyczajnych środków zaskarżenia w postaci odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), ale także do nadzwyczajnych środków zaskarżenia, w szczególności w postaci istotnego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej i to w powołaniu na rażące naruszenie prawa. Co prawda w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie dochodzi do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i orzekania o prawach i obowiązkach strony, jednakże w postępowaniu tym dokonywana jest ocena prawidłowości decyzji ostatecznej w aspekcie przesłanek stwierdzenia jej nieważności, w tym rażącego naruszenia prawa.

W tej sytuacji jako uzasadnione uznać trzeba zagwarantowanie stronie postępowania, aby tejże oceny dokonywał organ kolegialny w innym składzie aniżeli, ten, który podejmował zakwestionowane rozstrzygnięcie. Ma to szczególne znaczenie z punktu widzenia zasad obiektywizmu i bezstronności przy rozstrzyganiu sprawy oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Trudno natomiast uznać, że zasady te będą należycie realizowane w sytuacji, gdy kontrola decyzji wydanej w zwykłym trybie będzie przeprowadzana przez tych samych członków organu kolegialnego, którzy rozstrzygnięcie to wydali, a więc są niejako do niego przywiązani, tzn. przekonani o jego zasadności i prawidłowości.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P ( W S i U Z ), którzy brali udział wydaniu decyzji tego organu z dnia 31 stycznia 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy M z dnia 30 grudnia 2009 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008, orzekali również w składzie, który wydał decyzję z dnia 19 stycznia 2012 utrzymującą w mocy decyzję tego organu z 15 kwietnia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2011 r.

Powyższe oznacza, że decyzja z dnia 19 stycznia 2012 r. została wydana z naruszeniem art. 130 § 1 pkt 6 O. p., a więc naruszeniem prawa będącego podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 O.p.

W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżoną decyzję, odstępując od merytorycznego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie, które w tej sytuacji byłoby przedwczesne. W pierwszej bowiem kolejności konieczne jest ponowne rozpoznanie odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia 15 kwietnia 2011 r. przez tenże organ we właściwym składzie z wyłączeniem tych jego członków, którzy brali udział w wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania i wykonalności skarżonej decyzji Sąd postanowił natomiast na podstawie art. 200 i art. 152 powołanej ustawy.