Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1779/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] zatwierdził projekt budowany i wydał T. C. pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-garażowego, na nieruchomości nr [...] w J. przy ul. [...], uznając iż inwestor przedstawił projekt budowlany obiektu oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odwołanie od tej decyzji wniósł W.G., podnosząc iż nie wyraża zgody na budowę obiektu gospodarczego przy granicy z jego nieruchomością. Po przeprowadzeniu postępowania spadkowego po matce, odwołujący stanie się właścicielem działki nr [...] graniczącej z nieruchomością inwestorki. Jeżeli działka nr [...] zmieni właściciela odwołujący nie będzie miał dojazdu od ulicy [...] i w związku z tym będzie zmuszony wyburzyć garaż graniczący z tą ulicą. Właściciel działki nr [...] od dłuższego czasu uniemożliwia odwołującemu doprowadzenie wody, gazu, itp. Nie chciałby aby działka była zabudowana z każdej strony.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy uznał, iż inwestor przedstawił wszystkie wymagane przepisami prawa budowlanego dokumenty. Budynek zaprojektowany został zgodnie z wymaganiami zawartymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W związku z tym przedmiotowy obiekt nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich – art. 5 prawa budowlanego. Sprawa ustanowienia drogi koniecznej czy też wykup terenu pod dojazd do działki skarżącego może być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym.

Skargę na tę decyzję wniósł W.G. uznając, iż projektowana inwestycja będzie stanowić uciążliwość dla niego, bowiem jego nieruchomość będzie "obstawiona z trzech stron", co zmniejszy jej atrakcyjność. Ponadto właściciel nieruchomości na której powstanie inwestycja chce rozbudować garaż a pracę wykonuje w późnych godzinach

nocnych. Skarżący wyraża zgodę na inną lokalizację garażu, za mieszkaniem, gdzie taka lokalizacja nie będzie nikomu przeszkadzać.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, z innych jednakże przyczyn aniżeli zarzuty w niej podniesione.

Zdaniem Sądu administracyjnego, poddane kontroli w niniejszej sprawie decyzje, wydana zostały z naruszeniem art. 7 i 77 kpa.

Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby w toku postępowania organy administracji państwowej podejmowały z urzędu wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Z zasady tej wynika między innymi obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Skoro przedmiotem postępowania organów było rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, organ administracyjny w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, winien zbadać, oprócz wymogów formalnych złożonej przez inwestora dokumentacji, zgodność projektowanej inwestycji z tymi przepisami.

Wymogu tego organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopełniły. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika, jak projektowana inwestycja została usytuowana w stosunku do granicy z sąsiednią nieruchomością i znajdującymi się na nich zabudowaniami. Skarżący podnosił w swoich wystąpieniach, iż inwestycja ma być wzniesiona w granicy z jego działką. Do zarzutu tego nie ustosunkował się organ odwoławczy, czym naruszył przepis art. 107 § 3 kpa. Jedyny załącznik graficzny, znajdujący się w aktach sprawy, na którym uwidoczniona została inwestycja, to projekt zagospodarowania działki nr [...]. W załączniku tym dwukrotnie występują oznaczenia A, B, C, D, przy czym z legendy wynika, iż jedno z tych oznaczeń stanowi granice opracowania. Przypuszczać należy, iż drugie oznakowania A, B, C, D to granice działki inwestora. Gdyby przypuszczenie to było słuszne budynek gospodarczo-garażowy inwestora zaprojektowany został w pewnej (niewiadomej) odległości od granicy z nieruchomością skarżącego. Nie byłby zblokowany z istniejącym na tej nieruchomości budynkiem gospodarczym (nr [...]) stojącym w ostrej granicy z działką inwestora. Z pisma zaś Wójta Gminy z dnia 23.12.2002 r. skierowanym do skarżącego, wynika iż lokalizacja inwestycji zaprojektowana jest przy granicy z jego nieruchomością.

Powyższe rozważania opierają się jednak na przypuszczeniach Sadu administracyjnego. Załączone dokumenty i uzasadnienia decyzji organów obu instancji choć zawierają stwierdzenia zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140), to brak przedstawienia jakichkolwiek danych odnośnie usytuowania projektowanego obiektu w stosunku do działek sąsiednich nie pozwala na dokonanie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji.

Ponadto ponieść należy, iż w przypadku gdyby zarzut skarżącego odnośnie ewentualnego usytuowania inwestycji w ostrej granicy z jego działką był słuszny, organy administracyjne winny zbadać stosownie do § 12 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia, czy zachowane zostały odległości pomiędzy projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej.

Dopiero wnikliwie przeprowadzona ocena zgodności inwestycji z przepisami powyższego rozporządzenia pozwolić może na uznanie braku naruszenia chronionych interesów skarżącego, o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Niewyjaśnienie wskazanych okoliczności faktycznych stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, który może mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.