Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1821/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1074/13 w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1074/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę E.N. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w dniu 2 lipca 2013 r. do Urzędu Miasta Poznania wpłynęło zgłoszenie E.N. (inwestor), dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na naprawie instalacji gazowej w budynku położonym w Poznaniu, przy ul. [...]. Precyzując termin realizacji zamierzenia zgłaszająca wskazała, że na skutek stwierdzonych nieszczelności instalacji gazowej prace podjęto niezwłocznie, ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa mieszkańców.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Poznania, działając na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm., dalej uPb) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.) zgłosił sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania przez E. N. robót budowlanych polegających na naprawie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku przy ul. [...] w Poznaniu. Uzasadniając tę decyzję organ I instancji wywiódł, że zgodnie z art. 30 ust. 5 uPb zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia tych robót. Do wykonywania robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji.

Prezydent Miasta Poznania w dalszych motywach swego rozstrzygnięcia wskazał na dokumenty załączone przez zgłaszającą do wniosku o pozwolenie na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej w przedmiotowym budynku, tj. kserokopię komunikatu oraz protokołu [...]. Wynika z nich, że w dniu 26 czerwca 2013 r. z uwagi na nieszczelność instalacji zamknięto dopływ gazu w budynku, którego dotyczy zgłoszenie. Jednocześnie w dniu 18 lipca 2013 r. do siedziby organu wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania (dalej: PINB) dotyczące stwierdzenia wykonania robót budowlanych w budynku, którego dotyczy zgłoszenie. Roboty budowlane polegały na demontażu istniejącej, nieszczelnej instalacji gazowej, wykonaniu nowej instalacji i przeniesieniu gazomierzy. Tego samego dnia PINB przesłał odpis zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych w tym zakresie. Na tej podstawie organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenił, że inwestor nie zastosował się do treści art. 30 ust. 5 uPb.

Jak wskazano dalej w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu, od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniosła E.N., domagając się jej uchylenia w całości. Odwołująca się podkreśliła, że zgłoszenie nie dotyczyło zamiaru wykonania robót budowlanych, lecz remontu polegającego na przywróceniu stanu poprzedniego instalacji gazowej, w której stwierdzono uszkodzenia zagrażające życiu, zdrowiu i mieniu. Wystąpiła niemożność korzystania z gazu przez mieszkańców budynku, a tym samym gotowania posiłków, korzystania z ciepłej wody, ogrzewania itp. Stwarzało to bezpośrednie, dodatkowe zagrożenie dla życia i zdrowia osoby ciężko chorej, 92-letniej matki zgłaszającej, dla której pomieszczenia ogrzewane są cały rok, z uwagi na ostrą niewydolność krążenia. Odwołująca się oceniła, że biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz unormowania zawarte w art. 5 ust. 2, art. 61, art. 62 ust. 5, art. 66 i art. 70 ust. 1 uPb nie było możliwe wstrzymanie remontu instalacji gazowej na 30 dni od zgłoszenia, ponieważ skutkowało to brakiem przez ten czas ogrzewania lokalu nr [...] zamieszkałego przez matkę zgłaszającej, brakiem możliwości pielęgnacji tej ciężko chorej osoby z użytkowaniem ciepłej wody i brakiem możliwości sporządzania dla niej posiłków.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta dotrzymał terminu 30 dni, wynikającego z art. 30 ust. 5 uPb. Zgłoszenie wpłynęło do siedziby organu w dniu 2 lipca 2013 r., zaś decyzję o sprzeciwie nadano listownie w dniu 23 lipca 2013 r. Z protokołu [...] wynika, że w dniu 26 czerwca 2013 r. z powodu awarii instalacji gazowej i wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa mieszkańców zamknięto dopływ gazu ziemnego do budynku objętego zgłoszeniem. Wedle ustaleń PINB do dnia 4 lipca 2013 r. w kondygnacji piwnicy zdemontowano nieszczelną instalację gazu do pionów i wykonano nową z rur miedzianych oraz przeniesiono gazomierze na zewnątrz budynku, w związku z czym w dniu 17 lipca 2013 r. organ nadzoru budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności wykonania ww. robót. Wojewoda ocenił, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane przed upływem 30 dni od dnia zgłoszenia zamierzenia ich wykonania. W konsekwencji zgłaszająca nie była uprawniona do wykonywania przedmiotowych prac.

W skardze na tę ostatnią decyzję do WSA w Poznaniu E.N. wniosła o jej uchylenie w całości. Zarzuciła błędne ustalenia faktyczne i naruszenie przepisów art. 6-11 K.p.a. Wywiodła, że nie ustalono prawidłowo przedmiotu zgłoszenia oraz przedmiotu innego postępowania dotyczącego wniosku o wydanie pozwolenia na przebudowę instalacji gazowej w mieszkaniu nr [...] położonym na nieruchomości przy ul. [...] w Poznaniu. Oparto się w tym zakresie na projekcie budowlanym, który opisuje nie tylko roboty obejmujące przebudowę instalacji gazowej w mieszkaniu nr 2, ale także nieprawidłowości stwierdzone w instalacji gazowej w budynku. W rezultacie bezpodstawnie połączono ze sobą osobne postępowania, które podlegają rozpoznaniu w odrębnym trybie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed sądem I instancji pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 70 ust. 1 uPb, mówiący o obowiązkach i zakresie napraw bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli obiektu budowlanego. Wywodził również, że sprzeciw został wniesiony z naruszeniem 30-dniowego terminu, dlatego iż przesyłka zawierająca decyzję została doręczona stronie poprzez podwójne awizowanie i za datę wniesienia sprzeciwu należy przyjąć datę doręczenia odpisu decyzji.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Poznaniu stwierdził, że Prezydent Miasta postąpił prawidłowo wnosząc sprzeciw, nie budzi również wątpliwości tegoż sądu, że sprzeciw został wniesiony w terminie. Uzasadniając ten wyrok zrekapitulowano podstawy prawne rozpoznawania zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych. Ze względu na treść zgłoszenia inwestora uznano, że roboty w nim wskazane – jako remont istniejących obiektów i urządzeń budowlanych − wymagały zgłoszenia. Nie został zachowany termin, ujęty dyspozycją art. 30 ust. 5 uPb, wedle którego do robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Nie budziło wątpliwości sądu wojewódzkiego, że sprzeciw został wniesiony w terminie, tu przywołano stanowisko judykatury, opowiadając się za tymi poglądami, wedle których dla zachowania terminu 30-dniowego do wniesienia sprzeciwu, konieczne jest sporządzenie decyzji o sprzeciwie i jej nadanie w placówce pocztowej zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze sąd I instancji ocenił, że nie mają one wpływu na wynik sprawy. Niedogodności związane z odcięciem dostępu gazu do budynku nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla naruszeń przepisów prawa budowlanego, zwłaszcza że zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców ustało z chwilą odcięcia tego dostępu. Podzielono stanowisko Wojewody Wielkopolskiego, ze art. 31 ust. 5 uPb dotyczy robót zabezpieczających, ale tylko takich, które poprzedzają rozbiórkę. Nie podzielono również wywodów pełnomocnika skarżącej, wskazującego na rozprawie na potrzebę zastosowania w sprawie przepisu art. 70 uPb, przy czym ujawnienie potrzeby wykonania oznaczonych robót budowlanych nie wyklucza konieczności uzyskania pozwolenia na ich wykonanie..

W skardze kasacyjnej E.N., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła ww. wyrok w całości i zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 70 ust. 1 w zw. z "art. 60 pkt 1" uPb poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że realizacja przez skarżącą prac mających na celu uniknięcie uszkodzeń i braków w instalacji gazowej, stwierdzonych podczas kontroli dostawcy gazu, stwarzających bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia − bezpośrednio po dokonanej kontroli − wymagała uprzednio dokonania odpowiedniego, przewidzianego przepisami prawa zgłoszenia planowanego remontu i odczekania 30 dni, w sytuacji gdy zarządca budynku dokonując naprawy i wymiany instalacji gazowej usunął jedynie stwierdzone przez dostawcę gazu uszkodzenia oraz uzupełnił braki, wykonując tym samym prace mające na celu odsunięcie zagrożenia życia lub zdrowia (np. poprzez zatrucie gazem), a zatem powyższe działania zarządcy nie wymagały uprzedniego zgłoszenia planowanych prac;

- art. 30 ust. 5 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dla zachowania 30-dniowego terminu od daty zgłoszenia robót budowlanych do wniesienia ewentualnego sprzeciwu, wystarczające jest nadanie decyzji ze sprzeciwem w placówce pocztowej przed upływem wskazanego 30-dniowego terminu, w sytuacji gdy w ocenie skarżącej sprzeciw do zgłoszenia wydawany jest w drodze decyzji administracyjnej, a zatem wywołuje skutki dopiero począwszy od jego doręczenia.

W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie.

Na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa wniesiono również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Eksponując okoliczności, w których nastąpiło zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych – kontrola szczelności instalacji przeprowadzona przez dostawcę gazu, w wyniku której nakazano naprawę stwierdzonych wadliwości – strona skarżąca wywodzi, że w sprawie zastosowanie winny mieć normy zawarte w art. 70 ust. 1 oraz "art. 60 pkt 1" uPb. Na skarżącą został nałożony przez przedsiębiorstwo dostarczające gaz obowiązek usunięcia zagrożenia jego zatruciem, wobec stwierdzenia nieszczelności instalacji. Wobec tego zbędne miało być uzyskanie pozwolenia na budowę wymaganych robót, zbędne było także zgłoszenie zamiaru wykonania robót. Skarżąca nie zgadza się z taką interpretacją sądu I instancji, wedle którego przepis art. 70 ust. 1 uPb ma zastosowanie wyłącznie do przypadków obligatoryjnych kontroli, o jakich mowa wart. 62 ust. 1 uPb. Interpretacja sądu a quo wypaczać ma sens "art. 79 ust. 1" uPb, który nakłada na właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych obowiązek usunięcia stwierdzonych uszkodzeń w czasie lub bezpośrednio po kontroli. Przywołano raz jeszcze celowościowe argumenty, odnoszące się do zajmowania lokalu w przedmiotowym budynku przez schorowaną matkę skarżącej.

Błędnie także sąd wojewódzki uznał, że sprzeciw został wniesiony w terminie, skoro decyzję o sprzeciwie nadano w placówce pocztowej. Skarżąca przywołała wywody zawarte w motywach uchwały (w skardze kasacyjnej wadliwie wskazano, że chodzi o wyrok) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., II FPS 7/09, oraz uchwały z dnia 15 października 2008 r., II GPS 4/08, jak również poglądy prezentowane w piśmiennictwie w aspekcie tego, że dopiero doręczenie decyzji o sprzeciwie inwestorowi oznacza skuteczne jego wniesienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także, że już w zgłoszeniu robót budowlanych strona wskazała, iż roboty te z uwagi na wyjątkowe okoliczności zostaną wykonane niezwłocznie, a zatem organ już w chwili doręczenia zgłoszenia robót budowlanych miał wszelkie przesłanki do tego, aby wystąpić ze sprzeciwem. Jedynie niczym nieuzasadniona opieszałość organu sprawiła, że decyzja ze sprzeciwem została doręczona skarżącej już po upływie przewidzianego prawem terminu.

Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie podczas rozprawy przez Naczelnym Sądem Administracyjnym podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Nie jest uzasadniony zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 30 ust. 5 uPb. W skardze kasacyjnej wywodzi się, że dla zachowania przewidzianego cyt. przepisem terminu do wniesienia ewentualnego sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych nie jest wystarczające nadanie decyzji o sprzeciwie, ale jej doręczenie stronie. Na wsparcie swych wywodów przywołano stanowisko prezentowane w dwóch uchwałach składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rzecz jednak w tym, że jedna z tych uchwał – II FPS 7/09 (ONSAiwsa 2010, nr 3, poz. 38) – dotyczy wyjaśnienia pojęcia "niewydania interpretacji" w rozumieniu art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. W cyt. uchwale Izba Finansowa Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęła stanowisko, w których wykluczyła, aby utożsamiać pojęcie "wydania" interpretacji podatkowej z jej doręczeniem podatnikowi, co raczej osłabia, niż wzmacnia warstwę argumentacyjną strony skarżącej. Nadto, nie sposób doszukać się w uzasadnieniu prawnym powyższej uchwały cyt. fragmentu przywołanego w skardze kasacyjnej. Gdy idzie o odwołanie się do motywów zawartych w uchwale z dnia 15 października 2008 r., II GPS 4/08 (ONSAiwsa 2009, nr 1, poz.1), to dostrzec należy, iż cyt. uchwała odnosiła się do wyjaśnienia charakteru terminu, określanego w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania tej uchwały. Cyt. przepis stanowił, że "Wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi wpisanego. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej". Zdaniem Sądu przedmiot tej uchwały wyklucza możliwość posłużenia się zawartą w jej uzasadnieniu prawnym argumentacją do sprawy, która była przedmiotem uwagi WSA w Poznaniu. Zdaje sobie z tego sprawę autor skargi kasacyjnej, choć wywodzi, że poglądy zawarte w uchwale II GPS 4/08 należy uwzględnić, na zasadzie podobieństwa konstrukcji przepisów prawa materialnego, także w odniesieniu do oceny wyroku IV SA/Po 1074/13. Tego wywodu nie sposób jednak podzielić. Przez stanowisko wyrażone w uchwale należy rozumieć jedynie wykładnię wyrażoną w sentencji uchwały i tylko w granicach uzasadnionych treścią wniosku lub postanowienia (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 612). Skoro w sprawie, w której podjęta została uchwała II GPS 4/08 wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany był następująco: "Czy 30-dniowy termin wyrażenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu, o którym mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), jest terminem doręczenia tego sprzeciwu stronie, terminem, w którym sprzeciw powinien być nadany w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), czy też terminem o charakterze kompetencyjnym, wydania sprzeciwu przez upoważniony do tego organ?", zaś w sentencji w/w uchwały stwierdzono, że: "Termin 30 dni wyrażenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) jest terminem doręczenia sprzeciwu okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu", to chybione byłoby wyprowadzenie już tylko z tej okoliczności tak daleko idącego wniosku, jak zaprezentowano w skardze kasacyjnej, gdy idzie o wykładnię art. 30 ust. 5 uPb.

B. W przedmiotowej sprawie kwestionowana jest wykładnia art. 30 ust. 5 uPb, stanowiącego w dacie orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, że: "Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia". Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że nie można mówić o wniesieniu sprzeciwu, jeżeli nie został on doręczony, wyklucza zatem zachowanie terminu do wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, który chociażby w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia wydał decyzję o sprzeciwie, którą nadał w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe, a więc zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a. Sąd w tym składzie nie podziela powyższej argumentacji akceptując w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W judykaturze rozumienie pojęcia "wniesienie, w drodze decyzji sprzeciwu" użyte w przepisie art. 30 ust. 5 uPb, istotnie było wykładane w różny sposób, co przyznano w wyroku IV SA/Po 1074/13. Sąd rozpoznający skargę kasacyjną przychyla się do stanowiska zajętego w powyższym wyroku, które z kolei akceptuje ten kierunek orzecznictwa, który został nakreślony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06 (LEX nr 319177). W cyt. wyroku stwierdzono, że ustawodawca połączył sprzeciw z taką czynnością jaką jest "wniesienie", natomiast zgłoszenie połączono w art. 30 uPb z taką czynnością jak "doręczenie". Już tylko ta okoliczność wskazuje na to, iż ustawodawca przyjął, że określona czynność przypisana każdemu z podmiotów ją realizujących ma być dopełniona w określony sposób. Tak jak dla zgłoszenia nie będzie wystarczające jego "wniesienie", ale musi nastąpić to poprzez doręczenie organowi tegoż zgłoszenia, tak nie można oczekiwać, iż "wniesienie" sprzeciwu przez organ nastąpi z datą jego doręczenia inwestorowi. W powyższym wyroku stwierdzono także, iż definiując pojęcie "wniesienia sprzeciwu" koniecznym jest sięgnięcie do zasady równości zawartej w Konstytucji RP, a w efekcie odwołanie się do tych przepisów, które stanowią podstawę do określenia, czy nastąpiło zachowanie terminu w dokonywanych czynnościach przez inny podmiot postępowania, aniżeli organ administracji. Sąd podziela prezentowany dalej w cyt. wyroku pogląd, wedle którego dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 K.p.a. W myśl art. 57 § 5 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (w dacie orzekania przez organy w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. posłużono się określeniem "polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe). Nawiązanie do treści art. 57 § 5 K.p.a. przy ocenie, czy organ zachował termin 30-dniowy do "wniesienia sprzeciwu" z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30-dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych. Takie stanowisko odnośnie rozumienia przepisu art. 30 ust. 5 uPb dominuje w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 21 kwietnia 2009 r., II OSK 574/08, z dnia 2 września 2011 r., II OSK 737/11, z dnia 15 grudnia 2011 r., II OSK 1899/10; z dnia 25 lipca 2012 r., II OSK 808/11, z dnia 22 października 2013 r., II OSK 1147/12, z dnia 22 października 2013 r., II OSK 166/13, II OSK 167/13, z dnia 14 lutego 1014 r., II OSK 1050/13, z dnia 19 lutego 2014 r., II OSK 2182/12, II OSK 2557/12, II OSK 2662/12, II OSK 2866/12, II OSK 2221/12, z dnia 10 czerwca 2014 r., II OSK 131/13, z dnia 11 lipca 2014 r., II OSK 299/13, z dnia 7 sierpnia 2014 r., II OSK 427/13, z dnia 10 września 2014 r., II OSK 561/13, z dnia 3 grudnia 2014 r., II OSK 1393/13). Reasumując tę część wywodów, za nietrafny uznać wypadnie ten zarzut skargi kasacyjnej, gdzie podnosi się wadliwą wykładnię art. 30 ust. 5 uPb.

C. Uzupełnić wypadnie, że na mocy art. 1 pkt 8) lit. h ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) w art. 30 uPb po ust. 6 dodano ust. 6a w brzmieniu: "Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego". Wprawdzie z mocy art. 6 powyższej ustawy powyższego unormowania nie stosuje się w odniesieniu do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia cyt. ustawy – co oznacza, że art. 30 ust. 6a uPb nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie – ale zdaje się to wskazywać na antycypację opisanego powyżej kierunku orzeczniczego przez ustawodawcę.

D. Nie może odnieść także skutku zarzut naruszenia art. 70 ust. 1 w zw. z "art. 60 pkt 1" uPb poprzez ich niezastosowanie. Tak sformułowana podstawa kasacyjna dotknięta jest częściową wadliwością, albowiem w uPb nie występuje taka jednostka systematyczna jak "art. 60 pkt 1". Art. 60 uPb nie dzieli się na punkty, stanowiąc wyłącznie, że "Inwestor, oddając do użytkowania obiekt budowlany, przekazuje właścicielowi lub zarządcy obiektu dokumentację budowy i dokumentację powykonawczą. Przekazaniu podlegają również inne dokumenty i decyzje dotyczące obiektu, a także, w razie potrzeby, instrukcje obsługi i eksploatacji: obiektu, instalacji i urządzeń związanych z tym obiektem". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wynika, aby przepis w takim brzmieniu był przedmiotem uwagi sądu I instancji. Wobec związania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutami skargi kasacyjnej nie jest rolą Sądu rozpoznającego ten środek zaskarżenia domyślania się intencji strony wnoszącej go. Nie jest możliwe przy tym merytoryczne rozpoznanie zarzutu kasacyjnego, który został wadliwie formalnie sformułowany.

Nie sposób natomiast podzielić zarzutu naruszenia przepisu art. 70 ust. 1 uPb, który stanowi, że właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Z motywów skargi kasacyjnej, jak i z prezentowanej przed sądem wojewódzkim argumentacji wynika, że skarżąca wywodzi, iż wykonane przez nią roboty budowlane wynikają z nakazu dostawcy gazu wykonania remontu wadliwej instalacji, a przeto mają mieć oparcie w przywoływanej normie art. 70 ust. 1 uPb. W realiach kontrolowanej sprawy tego wywodu nie można zaakceptować.

Po pierwsze dlatego, że jak wynika z materiału, którym dysponował sąd I instancji, zmiana miejsca lokalizacji gazomierzy w budynku przy ul. [...] w Poznaniu oraz przebudowa wewnętrznej sieci gazowej była podjęta przez inwestora przed zamknięciem dopływu gazu w dniu 26 czerwca 2013 r. Wynika to m. in. z opinii wydanej przez [...] z dnia 25 maja 2016 r. na wniosek E.N., w treści tej opinii zwrócono zresztą uwagę na konieczność uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę (k. 78 akt sądowych). Dowodem dalszym na to, że inwestor przygotowywał się do wykonania przebudowy sieci gazowej wewnętrznej jest przygotowany przez S. T. (osoba z uprawnieniami) projekt budowlany (por. oświadczenie autora projektu z 12 czerwca 2016 r. – k. 83 akt sądowych). Po drugie, w przepisie art. 70 ust. 1 uPb chodzi o takie roboty, które można wykonać bez zezwolenia, w następstwie przeprowadzonej w trybie art. 62 ust. 1 uPb kontroli, innymi słowy których zakres ograniczony musi być do takich robót, które zmierzają do usunięcie stanu zagrożenia dla dóbr określonych przepisem art. 70 ust. 1 cyt. ustawy. Zakres takich robót musi być wykładany ściśle, a to z uwagi na generalną regułę, wynikającą z art. 28 ust. 1 uPb, wedle której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem sytuacji określonych w art. 29-31. Z akt sprawy wynika, że inwestor dokonał przebudowy sieci gazowej, zatem wykonane przez niego roboty nie odpowiadają zakresowi ujętemu dyspozycją art. 70 ust. 1 uPb.

E. Te okoliczności prowadziły do wniosku, że skarga kasacyjna jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.