Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1445/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA del. Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 889/18 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 23 lipca 2018 r. nr SKO.4161/12-16/18 w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), sygn. II SA/Łd 889/18 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej: SKO w Sieradzu) z 23 lipca 2018 r. nr SKO.4161/12-16/18 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Sieradz z 18 maja 2018 r. nr 2/2018 znak RG.6220.4.5.2018; 2. zasądził od SKO w Sieradzu na rzecz skarżącego S. J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 12 lutego 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., wystąpiła do Wójta Gminy Sieradz z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb [...], gm. Sieradz.

W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 18 maja 2018 r., nr 2/2018, organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia i określił warunki i wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz nałożył obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z uwzględnieniem elementów wymienionych w pkt. II sentencji decyzji.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli A. S., B. S., S. J., M. U. i W. B.

Decyzją z 23 lipca 2018 r. nr SKO.4161/12-16/18 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł S. J.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, albowiem kontroli podlega naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego; b) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieustalenie czy inwestycja ograniczy zabudowę na sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości w przyszłości, albowiem inwestor nie posiada uprawnienia do naruszenia istoty prawa własności; c) § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko nie jest przeprowadzona dla całości przedsięwzięcia i nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten (w dokumentacji brak informacji na temat możliwego maksymalnego pochylenia), co już w R. doprowadziło do zbiorowego narażenia życia, zdrowia oraz mienia; d) art. 63 ust 3 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o .środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199, poz. 1227) w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż w sprawie dla przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych w tym zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę SKO w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z 18 maja 2018 r., w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. i przedwcześnie stwierdziły, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do planowanej inwestycji mogły znaleźć zastosowanie dwa przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), czyli § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8. Kluczowe znaczenie dla dokonania kwalifikacji miało ustalenie dla planowanej inwestycji parametrów istotnych na gruncie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Według Sądu I instancji, kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. W ocenie Sądu I instancji, nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, albowiem z akt sprawy nie wynika, by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Ta okoliczność również powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

Takie parametry nie zostały ustalone przez organy administracji, co uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji, gdyż wadliwość tych wszystkich rozstrzygnięć ma jedno źródło – błędną wykładnię § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2010 r. prowadzącą do wydania kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez r.pr. M.G. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, ze względu na:

I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt. 2) p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jak wynika z treści uzasadnienia wyroku błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji I i II instancji nie przeprowadziły we własnym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego, a w szczególności jakoby nie dokonały weryfikacji czy projektowana inwestycja nie stanowi ani przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie na środowisko oddziaływać i tym samym niezasadne przyjęcie, iż organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.);

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. - w zw. z art. 80 k.p.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, pominięcie przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych zarówno przez organ I jak i II instancji.

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. przez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

d. normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 roku nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1) p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo nienaruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku uchylił decyzję organu obu instancji i przekazał sprawę od ponownego rozpoznania;

e. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy.

II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego:

a. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397) (dalej: rozporządzenie), polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że w stanie faktycznym w ocenie Sądu możliwe jest zaliczenie inwestycji skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, i jednocześnie nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), a co za tym idzie nie jest możliwe zastosowanie wytycznej wskazanej przez Sąd. W przedmiotowej sprawie inwestycja skarżącej, z uwagi na parametry techniczne tegoż przedsięwzięcia nie należy do kategorii przedsięwzięć wskazanych w przepisach rozporządzenia. Równocześnie Sąd analizując zgromadzony materiał dowodowy w zupełnie dowolny sposób, poparty jedynie subiektywnym poglądem Sądu uznał, że pomimo jasnego podania parametrów planowanej inwestycji, a w szczególności zaplanowanych pochyleń anten (tzw. tiltów) należy rozpatrywać te pochylenia w innym niż podane zakresie. Taki pogląd oznacza, że WSA w Łodzi zakłada, że pomimo wskazania parametrów inwestycji powstanie inwestycja o innych parametrach niż założone, co jest nieuprawnym działaniem.

Wobec powyższych podstaw kasacyjnych na podstawie art. 176 p.p.s.a., wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a.; ewentualnie, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzi naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdzi jedynie naruszenie prawa materialnego, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, a to na podstawie przepisu art. 188 p.p.s.a.; zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a to na podstawie przepisu art. 203 pkt 1) p.p.s.a. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie można się zgodzić, z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakoby organy nie uwzględniły zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych na gruncie treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazać należy, że treść przedmiotowego rozporządzenia w zakresie kwalifikowania tego typu inwestycji których dotyczy postępowanie nie daje podstaw do twierdzeń jakie poczynił w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji. Podkreślić należy, że w ślad za poglądami judykatury, że taka interpretacja przepisów tego rozporządzenia nie jest uprawniona. W przywołanych wyżej przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymieniono w sposób wyczerpujący przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, czyli od miejsca będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Tym samym kluczową kwestią przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto zgodnie z powołanymi powyżej przepisami rozporządzenia równoważną moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym każdą antenę traktuje się jako indywidualna instalację i z tego powodu nie dokonuje się sumowania mocy anten (superpozycji pól) zarówno z innymi antenami przedmiotowej stacji bazowej, jak i stanowiących element innych instalacji radiokomunikacyjnych.

Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że moc danej anteny i wypromieniowywanej z niej energii nie jest zależna od tego czy obok niej umieszczono inne źródło, tj. inną antenę. Moc EIRP zależna jest od tego co doprowadzono do tej anteny ze źródła. Wszystkie te dane zostały wskazane w dokumentacji. Jeżeli WSA w Łodzi uważa, że może dojść do nakładania się na siebie głównych wiązek mocy promieniowana wyznaczonych od środka elektrycznego anten to trzeba wskazać że nie jest to możliwe - anteny na poszczególnych sektorach są tak ustawione że ww. wiązki nie mają możliwości przecięcia się. Osie wiązek z różnych anten kierowane jest trzech różnych, niezbieżnych ze sobą kierunkach. To w konsekwencji oznacza że dywagacje na gruncie rozporządzenia kwalifikacyjnego jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko są nieuprawnione i nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości. Z samej swej istotny nie jest możliwe dokonanie czegoś co oczekuje w swym orzeczeniu WSA w Łodzi. W skardze kasacyjnej przedstawiono jeden z rysunków zawartych w dokumentacji, który pokazuje osie głównych wiązek anten i to że są one skierowane w rozbieżnych kierunkach. Wyraźnie wynika z tego że te osie nie przecinają się ze sobą i nie przetną się i nie nałożą na siebie.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd I instancji wywodzi, że w jego ocenie przeprowadzone postępowanie przez organy obu instancji w oparciu o opinię biegłego, jak również załączoną do wniosku o z analizę kwalifikacyjną inwestycji pod kątem jej oddziaływania na środowisko nie jest wystarczające do stwierdzenia nieosiągnięcia progów określonych w przepisie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż w jego ocenie w przypadku gdy dana inwestycja obejmuje więcej niż jedną antenę zachodzi konieczność sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie. W ocenie Sądu kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten. Z tego powodu kwalifikacja powinna być przeprowadzona również dla sumarycznych mocy EIRP. W ocenie skarżącej kasacyjnie, stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje uwzględnienie, a przedstawiona wraz z wnioskiem analiza kwalifikacyjna przedsięwzięcia pozwala przyjąć ponad wszelką wątpliwość, iż dla przedstawionej przez skarżącego konfiguracji anten planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza ta stwierdza jednoznacznie, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych.

W przywołanych wyżej przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymieniono w sposób wyczerpujący przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, czyli od miejsca będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Te parametry są podane w dokumentacji projektowej. Tym samym kluczową kwestią przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto zgodnie z powołanymi powyżej przepisami rozporządzenia równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym każdą antenę traktuje się jako indywidualną instalację i z tego powodu nie dokonuje się sumowania mocy anten (superpozycji pól) zarówno z innymi antenami przedmiotowej stacji bazowej, jak i stanowiących element innych instalacji radiokomunikacyjnych. W swych rozważaniach WSA szeroko przywołuje przepisy rozporządzenia, nie dostrzega jednak istotnego mankamentu swoich rozważań - przepisy rozporządzenia nie mogą być rozumiane w swej treści tak wskazuje to Sąd I instancji, który to Sąd w swych rozważaniach pomija pozostałą istotną dla tego rozumienia treść rozporządzenia. Parametry inwestycji Skarżącej są takie, że nie można tej inwestycji zakwalifikować do przedsięwzięcia którego parametry można sumować, kumulować. Co za tym idzie rozważania Sądu nie odnajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Sugerowanie przez Sąd jakoby w sprawie zastosowanie miały przepisy Rozporządzenia inaczej niż wynika to z ich literalnego brzmienia nie mogą zyskać akceptacji, gdyż przedmiotowa inwestycja ze względu na swoją specyfikę nie podlega czemuś takiemu jak sumowaniu.

W związku z powyższymi okolicznościami należy przyjąć, że zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., czy art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 p.p.s.a. mają usprawiedliwione podstawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął również w swych rozważaniach art. 121 ustawy Prawo ochrony Środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w tej sprawie pomimo wniosku skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu na niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19).

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2022 r. z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej na posiedzeniu jawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zagadnienia prawnego w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 25 września 2018 r. sygn. II SA/Ol 593/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 23 maja 2018 r. Nr Rep. 587/OŚiP/18 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia przedstawionego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów na podstawie art. 187 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 703/21: "Czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny czy też sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu" podjął następującą uchwałę: Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.

Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, że skład Naczelnego Sądu Administracyjnego inicjujący postępowanie uchwałodawcze nie jest uprawniony do przyjęcia w wydanym następnie wyroku stanowiska interpretacyjnego odmiennego od wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w związku z tą sprawą sądowoadministracyjną. Podjęta uchwała ma ponadto ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Jeżeli jednak skład sędziowski przyjmie w rozstrzygnięciu ocenę prawną odmienną od zawartej w uchwale, brak możliwości wznowienia postępowania z tej przyczyny. Jedynie wówczas, gdy tego typu orzeczenie zostanie wydane przez wojewódzki sąd administracyjny, można by uznać, że przez naruszenie art. 269 § 1 p.p.s.a. naruszono przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 187).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów uprawniony jest pogląd, że na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Zdaniem Naczelnego Sądu orzekającego w tym składzie, przemawiają za tym względy, które zostały obszernie omówione w uchwale NSA, sygn. III OPS 1/22 z 7 listopada 2022 r.

Niezasadnym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów, jest też twierdzenie, że brak kumulacji mocy anten mógłby prowadzić do obejścia prawa przez inwestorów poprzez taki dobór anten, żeby uniknąć kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego zawsze oddziaływać na środowisko, a tym samym, aby na użytek tej kwalifikacji podawać nierzeczywiste parametry, czy konfiguracje pracy anten. Poza tym, że nie ma nic niewłaściwego w projektowaniu takiego wariantu przedsięwzięcia, który nie będzie narażał ludzi na działanie pola elektromagnetycznego, a tym samym omijał miejsca dostępne dla ludności w osiach głównych wiązek ich promieniowania, to takie podejście, nie uwzględnia wyżej wskazanych regulacji Prawa ochrony środowiska. Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uchwale NSA, sygn. III OPS 1/22 z 7 listopada 2022 r.

Ponownie kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 23 lipca 2018 r. nr SKO.4161/12-16/18 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Sąd I instancji powinien mieć na względzie przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, uznając za zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.