Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 588/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 § 1 pkt 5 i 6.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka,, sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. i styczeń 2004r. I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na rzecz doradcy podatkowego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]" nr "[...]" wydaną po wznowieniu postępowania, którą Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]", "[...]" odmawiającą B.G. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. w kwocie 339 zł i za styczeń 2004r. w kwocie 9 zł.

Z akt sprawy i motywów decyzji wynika, że:

Podatniczka, reprezentowana przez pełnomocnika M.L., złożyła w dniu 10.02.2011 r. wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego w/w decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Zwróciła się o zmianę wskazanego rozstrzygnięcia poprzez stwierdzenie nadpłaty. Podstawą wznowienia postępowania miały być przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.). W jej ocenie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, polegające na uznaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w toku postępowania dyscyplinarnego zakończonego zawiadomieniem z dnia 10.12.2010r., nr "[...]", iż ewidencja za grudzień 2003r. i za styczeń 2004r. prowadzona była bez naruszenia przepisów podatkowych. Ponadto organ podatkowy nie uzyskał uchylenia decyzji Ministra Finansów o dopuszczeniu do obrotu kas fiskalnych, którą użytkował podatnik, która potwierdza zgodność programu pracy kasy i jej budowy z przepisami podatkowymi. Wobec powyższego, w ocenie strony, zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej, bowiem organ podatkowy nie wiedział, że w okresie kiedy dokonywano zapisów w pamięci kasy, użytkowana ona była zgodnie z przepisami podatkowymi, a w wypadku znalezienia dowodów, że zapis w pamięci kasy fiskalnej może ulec zmianie bez jego zniszczenia, a więc z naruszeniem kryteriów technicznych stosowania kas, nie uzyskano uchylenia decyzji homologacyjnej kasy.

Postanowieniem z dnia 04.03.2011r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie. W jego toku organ odmówił przeprowadzenia rozprawy (postanowienie z 24.03.2011r.), włączył do akt, na żądanie strony, kopie dokumentów wymienionych w sentencji postanowienia z 10.05.2011r. i odmówił zawieszenia postępowania (postanowienie z 27.05.2011 r.).

Następnie, decyzją z dnia "[...]", wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 244 § 1 i art. 240 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. w kwocie 339 zł i za styczeń 2004r. w kwocie 9 zł.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że ocena w zakresie zaistnienia i wpływu przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 6 Ordynacji podatkowej na byt ostatecznej decyzji, nie dawała podstaw do jej uchylenia. Wspomniana decyzja ostateczna nie została wydana w wyniku postępowania dotkniętego wadami powodującymi konieczność jej uchylenia na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa w trybie wznowienia postępowania. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy istotne było bowiem, że w postępowaniu, w wyniku którego została wydana decyzja o odmowie stwierdzenia nadpłaty, nie powiodła się próba odczytu danych zawartych w kasie fiskalnej. Organy ustaliły, iż kasa była rozkręcona, nie miała plomby zewnętrznej, a plomba na połączeniu pamięci kasy fiskalnej z płytą główną była naruszona. Ponadto w wyniku odczytu pamięci kasy fiskalnej ustalono, iż zapisana w pamięci kasy wartość sprzedaży w stawce 22% była inna zarówno od wartości wykazanej w pierwotnej deklaracji VAT-7 za grudzień 2003r., jak i w deklaracji korygującej. Nie uznano zatem dowodu z odczytu pamięci kasy fiskalnej jako dowodu potwierdzającego zasadność złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W związku z powyższym przedstawiona przez pełnomocnika strony okoliczność faktyczna nie spełnia cech warunkujących wznowienie postępowania.

W zakresie przesłanki z pkt 6 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej organ podał, że żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji dotyczącej wymiaru podatku (stwierdzenia nadpłaty) od homologacji Ministra Finansów dopuszczającej kasę Euro do stosowania na polskim rynku, a tym bardziej od jej uchylenia, jak uważa pełnomocnik strony we wniosku o wznowienie. Wobec powyższego nie zaistniały podstawy do uchylenia decyzji z dnia "[...]" z powodu wydania jej bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Z powyższego względu nie było też potrzeby włączania do materiału dowodowego dokumentów homologacyjnych kasy.

W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej o zmianę, poprzez stwierdzenie nadpłaty za miesiące grudzień 2003r. i styczeń 2004r. lub jej uchylenie wraz z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w celu uzupełnienia postępowania dowodowego.

Powołała się na dowody pozostające w aktach Ministra Finansów w sprawie zakończonej decyzją nr "[...]", oraz w aktach i protokołach z kontroli podatkowych, jakie analizował Naczelnik Urzędu Skarbowego w toku postępowania skargowego, których organ podatkowy I instancji nie zbadał wcale, jak też w aktach sprawy. Zarzuciła, że zaskarżoną decyzję wydano z rażącym naruszeniem przepisów prawa i wymieniła, jako naruszone: art. 120, 121, 122, 124 i 125, w związku z art. 210 § 1 pkt 5 , a także w związku z art. 128 i 212 Ordynacji podatkowej, ponadto: § 1 pkt 6, pkt 8, pkt 9, pkt 14, pkt 19, § 3 ust. 1 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 10, § 4 ust. 1 pkt 1 lit. d, § 4 ust. 1 pkt 1 lit. f, § 4 ust. 4, § 5 ust. 1, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 04.07.2002r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz.U. nr 108, poz. 948), art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z § 7 ustęp 2 punkty 2, 3, 6, 7, 8 i 9 w/w rozporządzenia, § 7 ust. 6 pkt 1 w/w rozporządzenia w związku z art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, punktu 3, 6, 12 ppkt 4, 5 i 7 załącznika numer 7 do w/w rozporządzenia, art. 210 § 4, art. 209 § 1, art. 200a § 1, 2, 3, 4, art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - ze względu na wady wskazane w sposób bardzo obszerny.

Podniosła, że organy podatkowe bezpodstawnie uznały, że kasa fiskalna użytkowana była w okresie grudnia 2003r. i stycznia 2004r. w sposób sprzeczny z przepisami, co wynika z treści odpowiedzi z dnia 01.12.2010r. na skargę do WSA w Olsztynie (tom l, karta 20-24 akt podatkowych), w której miały się znaleźć uwagi o nieprawidłowej ewidencji. W ocenie strony żaden przepis Ordynacji podatkowej nie wymaga, aby kasa fiskalna poza trybem ewidencji sprzedaży, posiadała przewidziane w przepisach prawa zabezpieczenia. Nadto, tylko z dokumentów złożonych do akt postępowania Ministra Finansów zakończonego decyzją nr "[...]" można zbadać, jakie zabezpieczenia powinna posiadać kasa w trakcie ewidencji i jakie skutki może mieć rozplombowanie kasy dla trwałości zapisów w pamięci kasy fiskalnej.

Powołując się na wyroki sądów administracyjnych: WSA w Olsztynie sygn. akt I SA/Ol 248/07 oraz NSA sygn. akt I FSK 1801/08 podniosła, że wskazana w wyrokach nieusuwalność danych zapisanych w pamięci fiskalnej kasy i ustalenie, że kasa użytkowana była w trakcie rejestracji w sposób prawidłowy, stanowi nowe okoliczności faktyczne, które muszą spowodować zmianę zaskarżonej decyzji lub usunięcie z obrotu prawnego decyzji Ministra Finansów nr "[...]". Obie bowiem decyzje są sprzeczne ze sobą, a zasady logiki wskazują, że dane te są nieusuwalne i pewne jako dowody w postępowaniu podatkowym. Dlatego, albo decyzja homologacyjna jest wadliwa, albo kasa stosowana przez podatniczkę nie spełnia kryteriów technicznych. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie konieczne jest ponowne zbadanie kasy w trybie kontroli jej zgodności z przepisami w/w rozporządzenia, a także wyjaśnienie odpowiedzialności pracowników organów podatkowych, którzy dopuścili się niedopełnienia swoich obowiązków i popełnienia przestępstwa na szkodę interesu publicznego.

Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" uznał, że rozpoznawana sprawa stanowi kontynuację sporu podatniczki z organami podatkowymi, dotyczącego zasadności odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. i styczeń 2004r., w wyniku którego organy obu instancji stanęły na stanowisku, iż złożone przez stronę korekty deklaracji VAT-7 za w/w miesiące są niewiarygodne i nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Stanowisko powyższe zostało zawarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazane okresy.

Organ powołał się na nieprawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30.03.2011r. sygn. akt I SA/Ol 815/10 oddalający skargę na w/w decyzję. Wskazał, że aktualnie, we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego pełnomocnik strony powiela argumentację zgłoszoną uprzednio w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za omawiane okresy.

Organ odwoławczy podał, że podstawą postulowanej przez stronę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stało się stwierdzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, że ewidencja podatniczki w okresie grudnia 2003r. i stycznia 2004r. prowadzona była zgodnie z przepisami podatkowymi. Wskazano, że w zawiadomieniu z dnia 10.12.2010r. organ ten w szczególności stwierdził, że kontrole podatkowe obejmujące okres od września do listopada 2003r. nie wykazały, aby podatniczka użytkowała kasę w sposób niezgodny z przepisami podatkowymi i aby była ona niesprawna technicznie. Według Dyrektora Izby Skarbowej z powyższego dowodu wynika jedynie, iż organ I instancji nie zakwestionował ewidencji prowadzonych przez stronę, przy użyciu kasy fiskalnej, za miesiące od września do listopada 2003r. Jednakże okoliczność ta nie weryfikuje ustaleń tego organu co do nierzetelnego prowadzenia przez podatniczkę ewidencji przy użyciu kasy fiskalnej za grudzień 2003r. i styczeń 2004r., a więc za okres późniejszy. W postępowaniu odrębnym, zakończonym odmową stwierdzenia nadpłaty za grudzień 2003r. i styczeń 2004r. ustalono, że nie można uznać za dowód odczytu pamięci kasy fiskalnej, gdyż kasa była rozkręcona, nie miała plomby zewnętrznej, a plomba na połączeniu pamięci kasy fiskalnej z płytą główną była naruszona. Analizując odczyt pamięci kasy fiskalnej stwierdzono, iż zapisana w pamięci kasy wartość sprzedaży w stawce 22% była inna zarówno od wartości wykazanej w pierwotnej deklaracji VAT-7 za grudzień 2003r., jak i w deklaracji korygującej. W konsekwencji dowodu z odczytu pamięci kasy fiskalnej nie uznano jako dowodu potwierdzającego zasadność złożonego przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Oznacza to, iż powoływane przez pełnomocnika strony rzekome stwierdzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, że ewidencja podatniczki w okresie grudnia 2003r. i stycznia 2004r. prowadzona była zgodnie z przepisami podatkowymi, po pierwsze mija się z prawdą, a ponadto nie stanowi nowych okoliczności ani nowych dowodów w rozpatrywanej sprawie.

Natomiast przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. nie zaistniała. Żaden bowiem przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji organu podatkowego od homologacji Ministra Finansów dopuszczającej kasę EURO do stosowania na polskim rynku, a tym bardziej od jej uchylenia.

Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkował się także do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając, że nie są one zasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.G., nadal reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej przez stwierdzenie nadpłaty za wskazane okresy.

Wskazała, że decyzja organu podatkowego narusza przepisy podatkowe i przepisy postępowania oraz godzi w interes publiczny i prywatny. W ocenie skarżącej organ dokonał wadliwych ustaleń, że kasa fiskalna w okresie prowadzenia ewidencji była przez nią użytkowana w sposób sprzeczny z przepisami podatkowymi, co okazało się nieprawdą na podstawie ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego. Okoliczność ta jest więc podstawą do wznowienia postępowania i zmiany decyzji, gdyż sama konstrukcja modułu fiskalnego wyklucza wszelką ingerencję w zapisane tam dane o dokonanym obrocie. Sąd też bezzasadne jest oddalenie wniosku o ponowne badanie pamięci fiskalnej kasy w serwisie centralnym, gdyż tylko takie badanie może wyjaśnić, czy zapis w module fiskalnym jest zgodny z zapisami dokonanymi w roku 2003 i 2004. W ocenie strony tylko uchylenie decyzji Ministra Finansów pozwala skutecznie podważyć wynik odczytu pamięci kasy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest też podania przyczyn dla których organ podatkowy zmienił swoje poglądy co do obowiązków strony, na tle decyzji za rok 2002. Mając na uwadze, że kontroli podlega orzeczenie w całości, strona poddaje pod rozwagę Sądu wszystkie dowody i ponawia argumentację złożoną w toku całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd nie prowadzi postępowania dowodowego. Wyjątkowo, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe reguły orzekania Sąd na rozprawie me uwzględnił zawartego w piśmie procesowym z dnia 28.11.2011r. pełnomocnika skarżącej wniosku o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 106 § 3 i przeprowadzenie tych dowodów nie jest niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Uregulowana w art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej instytucja wznowienia postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Ma na celu stworzenie możliwości ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. § 1 tego artykułu wymienia jedenaście podstaw wznowienia. Wskazanie co najmniej jednej z nich uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1). Czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym postanowieniem (art. 243 § 2), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 Ordynacji podatkowej.

Uchylenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Powołany wyżej art. 245 Ordynacji podatkowej wylicza rodzaje określa treść decyzji, którymi kończy się postępowanie wznowione.

Zastosowany w rozpatrywanej sprawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten stawia wymóg kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe dowody lub okoliczności faktyczne muszą być istotne dla sprawy, powinny istnieć w chwili wydawania decyzji, być nieznanymi organowi wydającemu decyzję, zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione wyżej wymienione przesłanki wznowienia postępowania, jako okoliczności świadczące o tym, że niesłusznie dowodu z odczytu pamięci kasy fiskalnej nie uznano jako dowodu potwierdzającego zasadność złożonego przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Powoływane przez stronę stwierdzenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, że w toku kontroli przeprowadzonych na przełomie 2003r i 2004r nie ustalono, by we wrześniu, październiku i listopadzie 2003r. użytkowana przez podatniczkę kasa fiskalna była niesprawna technicznie, nie stanowi nowych okoliczności ani nowych dowodów w rozpatrywanej sprawie. Powyższe stwierdzenie w ogóle nie odnosi się do grudnia 2003r. i stycznia 2004r, których dotyczy decyzja o odmowie stwierdzenia nadpłaty.

Z kolei zgodnie z art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacja podatkowa można wznowić postępowanie, gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Słusznie organ uznał, że przesłanka określona w tym przepisie w nie zaistniała, gdyż żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji organu podatkowego od homologacji Ministra Finansów dopuszczającej kasę EURO do stosowania na polskim rynku, a tym bardziej od uchylenia tej decyzji.

Odnosząc się do argumentów i zarzutów skargi jeszcze raz należy podkreślić, że ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego, powoływane przez stronę jako nowe, nie są wystarczające dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zasadnie organ podatkowy uznał, że zawiadomienie z dnia 10.12.2010r., z którego strona wywodzi powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego wystosował w toku postępowania dyscyplinarnego w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe było już zakończone. Ponadto okres, za który organ ten nie zakwestionował ewidencji prowadzonych przez stronę przy użyciu kasy fiskalnej dotyczył miesięcy od września do listopada 2003r. podczas, gdy w niniejszej sprawie spór dotyczy innego okresu - grudnia 2003r. i stycznia 2004r. Okoliczność, że nie można uznać za dowód odczytu pamięci kasy fiskalnej, ustalono w toku postępowania podatkowego prowadzonego w 2010r. Wyjaśniono wtedy, że kasa była rozkręcona, nie miała plomby zewnętrznej, a plomba na połączeniu pamięci kasy fiskalnej z płytą główną była naruszona. Analizując odczyt pamięci kasy fiskalnej stwierdzono także, iż zapisana w pamięci kasy wartość sprzedaży w stawce 22% była inna zarówno od wartości wykazanej w pierwotnej deklaracji VAT-7 za grudzień 2003r., jak i w deklaracji korygującej. Stąd też organ podatkowy nie naruszył prawa oddalając wniosek strony zgłoszony w postępowaniu o wznowienie, o ponowne badanie pamięci fiskalnej kasy w serwisie centralnym. Przedmiotem postępowania wznowionego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły okoliczności, wskazane jako podstawa wznowienia i mieszczące się w enumeratywnym wyliczeniu, zawartym w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W sprawie nie zostały naruszone reguły tego postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej we wznowionym postępowaniu zebrał dokonał oceny dowodów i prawidłowa jest jego konkluzja, iż nie wynikły z nich nowe żadne nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi przy podejmowaniu decyzji ostatecznej o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. i za styczeń 2004r. Należy podkreślić, że ujawnienie "nowych okoliczności faktycznych" o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną.

Nie narusza prawa także stanowisko organu, że nie zaszła podstawa wznowienia z art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Jak zasadnie wskazał organ podatkowy żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji organu podatkowego od homologacji Ministra Finansów dopuszczającej kasę EURO do stosowania na polskim rynku, a tym bardziej od jej uchylenia. Nie zmienia tego ewentualne stanowisko organu na omawiany temat w innym postępowaniu (jak podaje w skardze strona, organ podatkowy bez podania przyczyn zmienił swoje poglądy co do obowiązków strony, na tle decyzji za 2002r).

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O wynagrodzeniu doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu Sąd postanowił na podstawie § 3. ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.01.2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153) oraz w związku z art. 250 p.p.s.a. Sąd, biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, tj. charakter sprawy i nakład pracy, nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o przyznanie opłaty w wysokości 150% należnego wynagrodzenia.