Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1351/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 28, art. 48
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. D. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1351/02

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002r., [...] nakazującą R. D. rozbiórkę tunelu foliowego, zlokalizowanego na działce nr 136/3 położonej w J. przy ul. G.

Z decyzją Wojewody nie zgodził się R. D. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zarzucił jej naruszenie art. 3 pkt 5 oraz art. 28 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm./. W uzasadnieniu skargi wskazał, że tunel foliowy wykorzystywany w uprawie kwiatów nie jest obiektem tymczasowym, gdyż nie jest to obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego. Brak takich właściwości nie daje podstaw do żądania zgłoszenia budowy takiego obiektu czy posiadania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi R. D., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Rozpoznając skargę Sąd działa na podstawie art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/: dalej prawo o p.s.a., w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami skargi jej wnioskami ani wskazaną podstawą prawną.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 3 pkt 5 w związku z art. 28 i art. 48 ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm./. Z tego powodu Sąd uwzględnił skargę.

Wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 prawa budowlanego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy przedmiotem postępowania objętego nakazem rozbiórki jest obiekt budowlany. Uznanie w zaskarżonych decyzjach tunelu foliowego ustawionego na gruncie i nie połączonego w sposób trwały z gruntem za tymczasowy obiekt budowlany jest zdaniem Sądu nieuprawnione. Żadną miarą nie wskazuje na poprawność takiej interpretacji treść art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, gdzie zdefiniowano tymczasowy obiekt budowlany dokonując jednocześnie wyliczenia tymczasowych obiektów budowlanych nie połączonych w sposób trwały z gruntem. Wyliczenie to jest wyliczeniem zamkniętym i pośród wskazanych obiektów ustawodawca nie wymienił tuneli foliowych. Z tego powodu za niedopuszczalną należy uznać rozszerzającą wykładnię treści art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Zasadą obowiązującą w ustawach jest reguła że wszelkie wyliczenia, do których ustawa się odwołuje mają charakter wyliczeń taksatywnych. Jeżeli ustawa dokonuje wyliczeń przykładowych, to taki charakter przyjętych wyliczeń musi wprost wynikać z ustawy. Warunku takiego nie spełnia wyliczenie rozpoczynające się od zaimka przysłówkowego "jak", a taką formą gramatyczną posłużył się ustawodawca w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, choć równocześnie jest dla niego znane wyliczenie przykładowe, którym posługuje się dokonując wyliczenia niektórych obiektów małej architektury. Wtedy posługuje się zwrotem "w szczególności", co nie pozostawia wątpliwości, że katalog obiektów nie ma charakteru zamkniętego. Jednak te dwie sytuacje ustawodawca wyraźnie rozróżnia, a skoro tak to i organy stosujące prawo muszą takie rozróżnienie stosować.

Nie zauważanie tych różnic w treści przepisów prawa prowadzi do zbyt daleko idącej ingerencji w sferę wolności jednostki, w przypadku prawa budowlanego wolności polegającej na dowolnym korzystaniu z własności nieruchomości. Tak określoną wolność może ograniczać ustawa, ale nie rozszerzająca wykładnia ustawy, jak ma to miejsce w sprawie rozpoznawanej przez Sąd.

Budowa tunelu foliowego na własnej działce może mieć znaczenie dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, bo choćby narusza ich zdaniem walory estetyczne, zakłóca przestrzeń, czy uciążliwie oddziaływuje na ich nieruchomość. Jednak te relacje jeżeli mają charakter prawny to powinny być rozstrzygane na drodze właściwej dla takich przypadków, czyli w drodze powództwa jednego właściciela przeciwko drugiemu przed sądem cywilnym, a nie w drodze władczej ingerencji władzy publicznej.

Z takich powodów Sąd orzekł jak w sentencji mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy prawo o p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 ustawy prawo o p.s.a.