Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1293/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 1 i § 10,
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Mariusz Gąsiński – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia[...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane hałasem, wymienionej w poz. 15 według załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz § 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294).

2. W uzasadnieniu decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] podał, że w dniu [...] października 2003 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - obustronne upośledzenie słuchu typu odbiorczego - wymienionej w poz. 15. wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpoznaniu odwołania S. K., stwierdził, że nie ma dowodu na to, iż wszczęcie postępowania nastąpiło przed dniem 30 września 2002 r., tzn. przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), a zatem nie ma zastosowania § 10 tego rozporządzenia, zgodnie z którym postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed wejściem w życie rozporządzenia, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, i decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - obustronne upośledzenie słuchu typu odbiorczego, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w którym uzupełnił ocenę narażenia, uzyskał od S.K. dokument potwierdzający, że zgłoszenie choroby zawodowej nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2002 r., a więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. stwierdził brak podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - obustronne upośledzenie słuchu typu odbiorczego, wymienionej w poz. 15. wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294).

Następnie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., decyzją z dnia [...] października 2004 r. r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 13 sierpnia 2004 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. K., wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1985/04, uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w [...] całą dokumentację w celu zajęcia stanowiska. Po wnikliwej analizie dostępnej dokumentacji oraz przeprowadzonych badaniach lekarskich jednostka orzecznicza I stopnia wydała w dniu [...] lutego 2012 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u S. K..

W wyniku wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce badawczo - rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy, sprawa była rozpatrywana przez Instytut Medycyny Pracy w [...]. Jednostka orzecznicza II stopnia wystawiła w dniu [...] czerwca 2012 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u S. K. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu (poz. 15 wg załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.).

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], pismem z dnia [...] lipca 2012 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...] wpłynęło pismo z dnia [...] sierpnia 2012 r. S.K. zawierające szereg uwag do orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał pismo to do jednostki orzeczniczej II stopnia z prośbą o dokonanie konsultacji oraz ustosunkowanie się do przedstawionych przez S. K. zarzutów. Po otrzymaniu w dniu [...] października 2012 r. odpowiedzi z Instytutu Medycyny Pracy w [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] października 2012 r. ponownie zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W związku z otrzymaniem zawiadomienia, S. K. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z prośbą o skierowanie go na badania słuchu, podnosząc, że orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] nie zawiera informacji o typie niedosłuchu oraz o związku przyczynowym. Według S. K. wykonano jedynie badania audiologiczne, natomiast nie wykonano ABR, które jest bardzo ważnym badaniem obiektywnym dającym głęboką wiedzę co do wielkości ubytku słuchu jak i jego rodzaju.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał to pismo do jednostki orzeczniczej II stopnia z prośbą o dokonanie konsultacji oraz ustosunkowanie się do przedstawionych przez S. K. zarzutów.

Po otrzymaniu pisma z dnia [...] listopada 2012 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...], w którym jednostka orzecznicza odniosła się do powyższych wniosków, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ponownie - pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

Wobec braku uwag stron, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] stwierdził brak podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, wymienione w poz. 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Od decyzji tej S. K. odwołał się, twierdząc, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2012 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...], które było podstawą decyzji jest dla niego krzywdzące, a ponadto niespójne z dotychczas wydanymi orzeczeniami, zawiera nieścisłości oraz informacje nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy np. porównanie występującego u odwołującego ubytku słuchu z obecnymi normami orzeczniczymi ZUS. Podkreślił, że wszystkie uwagi i zastrzeżenia przedstawił w pismach z dnia [...] sierpnia 2012 r. i [...] listopada 2012 r. skierowanych do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] prosząc o ponowne badania lekarskie.

3. W uzasadnieniu decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny może wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, jeżeli są spełnione dwie przesłanki: u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy bądź gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 1998 r. NSA U I SA 471/98 LEX nr 45823).

Organ stwierdził, że przypadek S. K. był czterokrotnie rozpatrywany przez jednostki orzecznicze. Lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu hałasu na organizm ludzki. Przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi. Obydwie jednostki orzecznicze, nie kwestionując narażenia zawodowego S. K., wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu - wymienionej w poz. 15 według załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Organ wskazał, iż z ostatecznego orzeczenia wynika, że "średnia głębokość uszkodzenia słuchu w chwili obecnej tj. 11 lat od zaprzestania pracy w hałasie o poziomie stwarzającym ryzyko trwałego uszkodzenia słuchu — wyliczona według kryteriów rozporządzenia w okresie wszczęcia postępowania orzeczniczego po uwzględnieniu poprawki na wiek pacjenta (59 lat) wynosi /-9/ w odniesieniu do ucha prawego jak i lewego. Paradoksalna wartość (-) oznacza, iż sama wartość poprawki wynikającej z obecnego wieku pacjenta (59 lat) przewyższa średnie progi słuchu wynikające z obecnej głębokości uszkodzenia słuchu (wyliczone zgodnie z rozporządzeniem o częstotliwościach 0,5; 1; 4 kHz)... głębokość uszkodzenia słuchu stwierdzona u Pana K. S. zarówno w poprzednio jak i chwili obecnej, nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej". W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] wydane w toczącym się postępowaniu orzeczenia lekarskie przez jednostki orzecznicze do tego uprawnione zawierają przekonywujące uzasadnienie zajętego w nich stanowiska zarówno w oparciu o badania dokonane w trakcie postępowania orzeczniczego jak również wcześniejszą dokumentację medyczną oraz ocenę narażenia zawodowego.

Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia. Państwowy wojewódzki inspektor sanitarny może upoważnić do wydania w jego imieniu decyzji w sprawie chorób zawodowych państwowego terenowego inspektora sanitarnego.

Jak podkreślono w wyroku NSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2003 r., szczególna rola w postępowaniu przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze. Organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i mają związek z warunkami pracy. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowymi oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby.

W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał zaskarżoną decyzję na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, zgodnie z art. 80 kpa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez S. K. w odwołaniu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, iż wszystkie postulaty w nim stawiane dotyczą pracy jednostki orzeczniczej i były jej znane przed wydaniem decyzji. Ponadto, Instytut Medycyny Pracy w [...] w pismach z dnia [...] października 2012 r. oraz z dnia [...] listopada 2012 r. obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów poruszanych w odwołaniu, zaś w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. szczegółowo opisał przyczyny braku podstaw do rozpoznania u S. K. o choroby zawodowej oraz ustosunkował się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził również, że organa Inspekcji Sanitarnej nie posiadają kompetencji do oceny rodzaju, sposobu i jakości procedur diagnostyczno - orzeczniczych, obowiązujących w jednostkach służby zdrowia uprawionych do orzekania.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. K. i domagał się uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Skarżący podniósł, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2012 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...], które było podstawą wydania decyzji jest niezgodne z przepisami prawa w oparciu o które prowadzone jest postępowanie. Podczas pobytu w IMP w [...] nie wykonano ABR, które, zdaniem skarżącego, jest badaniem obiektywnym dającym głęboką wiedzę co do wielkości ubytku słuchu jak i jego rodzaju, co skarżący podnosił w pismach kierowanych do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Zarzucił, że orzeczenie lekarskie jest niespójne z pozostałymi orzeczeniami, diametralnie różni się wynikami, zawiera wiele nieścisłości i nie może być podstawą do wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej

2. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane hałasem, wymienionej w poz. 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1985/04, po rozpoznaniu skargi S. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - obustronne upośledzenie słuchu typu odbiorczego - uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą decyzję.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, m.in., że z akt administracyjnych sprawy wynika, że S. K. wystąpił z wnioskiem o wdrożenie postępowania w celu rozpoznania choroby zawodowej w dniu [...] sierpnia 2002 r., co decydowało o przeprowadzeniu tego postępowania w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Skarżący był w latach 1978 - 2001 zatrudniony na stanowisku starszego rzemieślnika w [...] i w trakcie wykonywania obowiązków służbowych był narażony na hałas wykonując prace związane z konserwacją i naprawą metalowych elementów wyposażenia obiektów dworcowych, a ponadto wykonywał czynności jako pracownik w maszynowni wentylatorów, nadzorując pracę tych urządzeń. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w sprawach prowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, konieczne było ustalenie niedosłuchu i związku przyczynowego, natomiast stopień niedosłuchu pozostawał bez znaczenia. A wobec niedokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego, a tym samym naruszenia art. 7 i 77 kpa, Sąd uchylił obie decyzje.

Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, tak więc zarówno organ administracji rozstrzygający sprawę wszczętą wnioskiem S. K. o stwierdzenie choroby zawodowej jak również niniejszy skład orzekający orzeczeniem tym był związany.

4. Jak wskazał w uzasadnieniu wyroku orzekający już w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 9 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1985/04, ponieważ S. K. wystąpił z wnioskiem o wdrożenie postępowania w celu rozpoznania choroby zawodowej w dniu [...] sierpnia 2002 r., zdecydowało to o przeprowadzeniu tego postępowania w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Jak słusznie zauważył organ, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny może wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, jeżeli są spełnione dwie przesłanki: u pracownika rozpozna się chorobę wymienioną w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy potwierdzą, że ma ona związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową. Sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy bądź gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa.

Jak wynika z akt sprawy, przypadek S. K. był czterokrotnie rozpatrywany przez jednostki orzecznicze, a orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy orzeczników - specjalistów medycyny pracy, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje i kompetencje do oceny, jak w niniejszej sprawie - wpływu hałasu na organizm ludzki. Badania przeprowadzone zostały według ściśle określonych kryteriów diagnostyczno - orzeczniczych, bez jakiejkolwiek dowolności. Obydwie jednostki orzecznicze, nie kwestionując narażenia zawodowego S. K., wydały zgodne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu - wymienionej w poz. 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Prawidłowo Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] ocenił, iż znajdujące się w aktach sprawy orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki orzecznicze wydane w związku z wnioskiem S. K. o stwierdzenie choroby zawodowej zawierają przekonywujące uzasadnienie zajętego w nich stanowiska, zarówno w oparciu o badania dokonane w trakcie postępowania orzeczniczego jak również wcześniejszą dokumentację medyczną oraz ocenę narażenia zawodowego.

5. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia. Z przepisów tych w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że szczególna rola w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze - jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Przyjąć więc należy, iż organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i mają związek z warunkami pracy, i nie może wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowymi oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby.

Skoro więc z akt sprawy wynika, że zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy orzeczenia lekarskie wydane przez powołane do tego jednostki orzecznicze, stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja zostały wydane na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, stosownie do art. 80 kpa.

Podkreślić równocześnie należy, że skoro, stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, to w pierwszej kolejności należało zbadać, czy choroba taka występuje, a jeżeli tak, to dopiero wtedy należałoby zbadać czy istnieje związek przyczynowy między działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, a chorobą zawodową, natomiast, jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u S. K..

IV. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przez S. K., które dotyczą pracy jednostki orzeczniczej, stwierdzić należy, iż były one podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, i zostały wyjaśnione zarówno przez organ administracji, jak również przez Instytut Medycyny Pracy w [...], który w pismach z dnia [...] października 2012 r. oraz z dnia [...] listopada 2012 r. obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów poruszanych w odwołaniu, zaś w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. szczegółowo opisał przyczyny braku podstaw do rozpoznania u S. K. choroby zawodowej.

Słusznie również Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że organa Inspekcji Sanitarnej nie posiadają kompetencji do oceny rodzaju, sposobu i jakości procedur diagnostyczno - orzeczniczych, obowiązujących w jednostkach służby zdrowia uprawionych do orzekania.

Zdaniem Sądu, subiektywne przekonanie S. K. o konieczności przeprowadzenia badania ABR, a nie przeprowadzenie tego badania przez jednostkę orzeczniczą, nie pociąga za sobą wadliwości postępowania administracyjnego, bowiem to jednostki orzecznicze w których badania przeprowadzają osoby posiadające określone przepisami kwalifikacje, a nie wnioskodawca, decydują o konieczności przeprowadzenia takiego czy innego badania umożliwiającego stwierdzenie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.