Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2003/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] wydaną dnia 13 marca 2007r. na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zgłoszenia Spółki Akcyjnej A. z siedzibą w P. wniósł sprzeciw do dokonanego w dniu 5 marca 2007r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu dwustronnego urządzenia reklamowego na nieruchomości przy ul. D.

w W. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia.

W uzasadnieniu organ podał, że z dołączonej do zgłoszenia dokumentacji wynika, że urządzenie reklamowe ma być usytuowane bezpośrednio nad siecią kanalizacyjną, a inwestor nie przedstawił organowi uzgodnienia z właścicielem sieci, warunków posadowienia urządzenia.

Nadto projekt budowlany konstrukcji wspornika nośnika reklamowego, zdaniem organu nie pozwala wykluczyć zaistnienia zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia gdyż w przypadku awarii urządzenie może ulec przemieszczeniu stwarzającemu zagrożenie dla użytkowników nieruchomości sąsiednich.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka A. SA zarzucając organowi naruszenie art. 30 prawa budowlanego poprzez doręczenie decyzji po upływie 30 dniowego terminu określonego w ust. 5 art. 30 ustawy, nadto naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy poprzez nie wykazanie zagrożenia jakie zdaniem organu uzasadnia nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] września 2007 na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję

w części dotyczącej uzasadnienia i na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego utrzymał sprzeciw w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że nieprawidłowym było nałożenie na inwestora przez organ I instancji obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego opis i rysunki projektowanego urządzenia reklamowego jednoznacznie wskazują, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Jest to wolno stojący trwale związany z gruntem obiekt, w pełni samodzielny, niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja tego urządzenia posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Robót tych nie można uznać za instalowanie urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nie może mieć w tym przypadku też zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, bowiem odnosi się on do tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem

i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni.

O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05, niepubl.).

Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dany obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość

i cechy konstrukcyjne.

Wobec tego, zdaniem organu bezzasadny jest zarzut odwołującego się dotyczący niezachowania terminu 30 dniowego na doręczenie sprzeciwu, bowiem jeśli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę nie jest zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach ustawy dla tej instytucji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. SA. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ

II instancji faktu, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia,

2) art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6,

3) art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), Sądy Administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego

w dacie wydania zaskarżonej decyzji .

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana dnia [...] września 2007r., uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r. wnoszącą sprzeciw do dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego i nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót, objętych zgłoszeniem w części dotyczącej jej uzasadnienia i zgłaszająca sprzeciw do zgłoszenia.

Skarga jest zasadna, a zgłoszone w niej zarzuty należy uznać za trafne. Przede wszystkim należy podnieść, że zaskarżona decyzja została wydana przez Wojewodę [...] z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Wydając decyzję na tej podstawie organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa.

W rozpoznawanej sprawie organ uchylił kontrolowaną decyzję jedynie w części obejmującej uzasadnienie nie podejmując rozstrzygnięcia do zgłoszenia przez organ

I instancji sprzeciwu i nakazania uzyskania pozwolenia na budowę. Już samo to naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji gdyż przepis art. 138 zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do wydania decyzji innej niż wymienione w tym przepisie.

Nadto należy podnieść, że skład orzekający nie podziela poglądu wyrażonego przez organy o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wykonaniu dwustronnego urządzenia reklamowego, nawet jeśli to urządzenie zakwalifikować jako budowlę.

Zasadą wyrażoną w art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane jest obowiązek uzyskania przez inwestora (przed rozpoczęciem planowanych robót budowlanych) pozwolenia na budowę.

Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych po dokonaniu zgłoszenia zamiaru ich wykonania.

Z art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic

i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Zamiar wykonywania tych robót wymaga jedynie dokonania zgłoszenia właściwemu organowi i to niezależnie od ich wielkości, a nawet sposobu posadowienia tj. czy chodzi o tablice lub urządzenia trwale związane z gruntem które zgodnie z art.

3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

Należy ponadto podkreślić, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy nie tylko tablic reklamowych lecz również urządzeń reklamowych

tj. elementów konstrukcji koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej.

Jeżeli jednak organy administracji uznają, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich mogą na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy

i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy, winien uwzględnić powyższe uwagi i wskazania Sądu, i wydać rozstrzygnięcie zgodnie z art. 138 kpa. Wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.