Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 92/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.),, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały 1. skargę oddala; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. G. – Kancelaria Adwokacka [...], ul. [...] W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Prezydent W. - po rozpatrzeniu wniosku B. G. - decyzją z dnia [...] października 2005r. orzekł o zameldowaniu na pobyt stały wnioskodawczyni w domu przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu organ podał, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdzono, iż przedmiotowa nieruchomość była własnością A. i W. Z. oraz nieżyjących C. i L. C.. Wnioskodawczyni mieszka w domu przy ul. [...] od sierpnia 1996r. za zgodą C. C., z którą spisała umowę dzierżawy oraz wyremontowała dom, w którym obecnie mieszka. Teraz też ponosi wszystkie koszty związane z tą nieruchomością. Organ wskazał, iż rozpatrując wniosek B. G. badał tylko jedną przesłankę, tj. czy faktycznie osoba ubiegająca się o zameldowanie zamieszkuje we wskazanym domu. W przypadku ww przesłanka zamieszkiwania została spełniona.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił on organowi, iż oparł decyzję na podrobionym dokumencie umowy dzierżawy oraz, że wraz ze śmiercią C. C. umowa dzierżawy wygasła. Podniósł również, że nie wyraził on, wraz z siostrą (A. C.) oraz matką (W. C.), zgody na zameldowanie B. G.

Wojewoda [...] – po rozpatrzeniu odwołania - decyzją z dnia [...] listopada 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że do zameldowania osoby na pobyt stały konieczne jest spełnienie wyłącznie warunku faktycznego zamieszkiwania w lokalu, w którym dana osoba zgłasza pobyt, a postępowanie dowodowe przeprowadzone w tej sprawie wykazało, że B. G. zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w W., w którym posiada swoje centrum życiowe. Jednocześnie organ podniósł, że zameldowanie w lokalu jest wyłącznie rejestracją stanu faktycznego i nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. Z tych przedstawionych względów Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W..

A. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] [...] listopada 2005r., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi, skarżący powtórzył argument z odwołania, iż nie wyraził on, wraz z siostrą (A. C.) oraz matką (W. C.), zgody na zameldowanie skarżącej, jak również, że B. G. posługuje się sfałszowaną umową dzierżawy.

Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm administracyjnego prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydania aktu administracyjnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zakażona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2005r., nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87, poz. 960, ze zm.). Przepis ten normuje, że osoba która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Oznacza to, że jedynym warunkiem zameldowania osoby na pobyt stały jest wyłącznie warunek faktycznego zamieszkiwania w lokalu, w którym dana osoba zgłasza pobyt.

W ocenie Sądu, działające w sprawie organy słusznie uznały, że zachodzi przesłanka zameldowania B. G. w lokalu przy ul. [...] w W., ponieważ wykazała ona, że zamieszkuje w tym lokalu od 1996r. Wskazują na to dowody zebrane w postępowaniu wyjaśniającym, tj. oświadczenie B. G., złożone przez nią dokumenty potwierdzające, że ponosi wszelkie koszty związane z tą nieruchomości, oświadczenia A. C., W. C. i W. Z., przeprowadzona kontrola meldunkowa oraz ustalenia Policji.

Nie można uznać za słuszne twierdzeń skarżącego, że B. G. zameldowała się bez jego zgody, jego siostry oraz matki, ponieważ wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania przez nią w tym lokalu, bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim, tj. bez uzyskania zgody właściciela lokalu (wyrok NSA z dnia 7 marca 2003r., sygn. akt V SA 2425/2002). Należy podkreślić, że uzyskanie takiej zgody na zameldowanie wynikało z art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie), jednakże przepis ten został uchylony przez Trybunał Konstytucyjny (wyrokiem z dnia 27 maja 2002r., sygn. akt K 20/01), ponieważ był on niezgodny z podstawowymi zasadami państwa prawa oraz z prawami obywatela określonymi w Konstytucji RP.

Organy administracji również słusznie wskazały, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Zameldowanie ustala jedynie istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem.

W tej sytuacji, gdy bezspornym jest, że B. G. zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w W. od 1996r. z zamiarem stałego przebywania i budynek ten stanowi centrum jej spraw życiowych, rozstrzygnięcia obu organów uznać należy za zasadne i zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy, wobec niedopatrzenia się przez Sąd orzekający w sprawie w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postanowiono w pkt II wyroku na zasadzie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.).