Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2228/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.1. pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 286/10 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 286/10 oddalił skargę P. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 30 ust. 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w T., objętego zgłoszeniem P. Z. z dnia [...] września 2008 r. W ocenie organu przedstawiony w zgłoszeniu obiekt jest obiektem dwukondygnacyjnym, a tym samym postawienie takiego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Od decyzji Starosty P. P. Z. wniósł odwołanie, żądając oddalenia sprzeciwu i niezwłocznego zezwolenia na rozpoczęcie budowy. Odwołujący wskazał, iż decyzja ta narusza art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, a tym samym ogranicza jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, jego zdaniem, decyzja Starosty jest niezgodna z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, który nakłada na organ obowiązek wezwania do uzupełnienia dokumentacji przed wydaniem decyzji negatywnej. Jednocześnie w odwołaniu P. Z. uzupełnił wniosek z dnia [...] września 2008 r. poprzez wskazanie, iż budynek zachowując swoja bryłę z przedłożonej koncepcji nie będzie posiadał poddasza. Z konstrukcyjnego punktu widzenia jętki łączące krokwie będą elementem dachu tworząc w ten sposób ażurową konstrukcję nad parterem a tym samym będzie spełniał definicję budynku jednokondygnacyjnego zgodnie z definicją kondygnacji z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2008 r. i jednocześnie wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w T., objętego zgłoszeniem P. Z. z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymienione są enumeratywnie obiekty, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. W punkcie drugim tego artykułu wskazano, że nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednocześnie art. 30 wskazanej ustawy nakłada obowiązek zgłoszenia takiej inwestycji właściwemu organowi oraz określa sytuacje, w których organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy stwierdził, że Starosta P. wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane, który stanowi, iż w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Jak ustalił Wojewoda, z akt sprawy nie wynika, aby Starosta P. wzywał inwestora do uzupełnienia wniosku, wobec czego organ I instancji nie mógł zgłosić sprzeciwu na tej podstawie. Niemniej jednak, zdaniem Wojewody wniesienie sprzeciwu w przedmiotowej sprawie uzasadnia art. 30 ust. 6 pkt 1, ponieważ wśród obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie zostały wymienione parterowe budynki gospodarcze z użytkowym poddaszem, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie. Organ wyjaśnił również, iż organ odwoławczy sprawdza poprawność wydanych rozstrzygnięć przez organy I instancji w dniu wydania decyzji. Nowe zgłoszenie parterowego budynku gospodarczego bez użytkowego poddasza, dokonane przez P. Z. w odwołaniu od decyzji organu I instancji, należało przedłożyć Staroście P.

Na decyzję Wojewody Pomorskiego w części dotyczącej zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce [...], P. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji we wskazanym zakresie. Skarżący zarzucił, że Wojewoda wnosząc sprzeciw przekroczył swoje uprawnienia, gdyż zgodnie z prawem budowlanym organem właściwym do ewentualnego zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanej inwestycji jest wyłącznie Starosta P. Art. 82 pkt 3 wymienia kategorie obiektów inwestycyjnych, dla których wojewoda jako organ administracji budowlanej wyższego stopnia jest organem właściwym. Zdaniem skarżącego Wojewoda uchylając w dniu [...] lutego 2010 r. wadliwą decyzję Starosty P. spowodował uprawomocnienie się zgłoszenia skarżącego, czyniąc to zgłoszenie ważnym. Ponadto skarżący wskazał, że zgodnie z prawem budowlanym organ właściwy do wydania sprzeciwu ma 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu od zawiadomienia o planowanej inwestycji, tym samym w dniu [...] października 2008 r. upłynął 30 – dniowy okres na wyrażenie sprzeciwu. Skarżący stwierdził, że oba punkty decyzji Wojewody z administracyjnego punktu widzenia wzajemnie się wykluczają, gdyż punkt 1 zakłada możliwość rozpoczęcia inwestycji a punkt 2 zakłada dalsze jej wstrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał wniesioną w niniejszej sprawie skargę za niezasadną wskazując, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wywiódł Sąd, z okoliczności sprawy wynika, że P. Z. zgłosił w dniu [...] września 2008 r. zamiar budowy budynku gospodarczego (wolnostojącego) o powierzchni zabudowy do 25 m2. Do wniosku dołączona została koncepcja obiektu (rysunki typowego "domku" letniskowego z poddaszem użytkowym autorstwa firmy [...]) z zaznaczeniem, że zamiar dotyczy "elewacji". Zdaniem Sądu, treść wniosku w powiązaniu z dołączonymi rysunkami i opisem uprawniały organ do oceny, że zamiar budowy dotyczy budynku z użytkowym poddaszem, co przeczy ustawowemu wymogowi budynku parterowego określonego w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W zgłoszeniu mowa jest o "wolnostojącym parterowym budynku gospodarczym o powierzchni zabudowy 24,75 m2 zgodnie z załączoną wizualizacją". Zgodnie z rysunkami, wyliczona powierzchnia zabudowy 24,74 m2 obejmuje zarówno parter i poddasze. Na to, że taki był zamiar budowy wskazuje również treść odwołania, w którym skarżący "uzupełnia" wniosek poprzez wskazanie, że budynek zachowując swoja bryłę "nie będzie posiadał poddasza". Tym samym – w ocenie Sądu - trafnie organ stwierdził, że budowa objęta wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, szczególnie wobec tego, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Tym samym przedmiotowy obiekt podlega reżimowi określonemu w art. 28, to zaś czyni zasadnym sprzeciw na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Jednocześnie Sąd uznał za zasadne wywody skarżącego, że budynek parterowy nie wyklucza poddasza, co może być uzasadnione kształtem dachu, chyba że poddasze to będzie miało charakter użytkowy, wówczas zgłoszenie dotyczyć będzie obiektu nie będącego w istocie budynkiem parterowym. Co prawda, jak podkreślił Sąd, w ustawie Prawo budowlane brak jest definicji "budynku parterowego", o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, jednakże utrwalone w języku polskim oraz w budownictwie potoczne rozumienie słowa "parter" tłumaczyć trzeba jako pierwszą kondygnację nadziemną, stanowiącą poziom, na którym znajduje się główne wejście do budynku. Natomiast ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym jest określane jako poddasze (por. Wikipedia, hasło "kondygnacja"). Z kolei terminologia związana z kondygnacjami jest zdefiniowana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że istotą sporu nie jest, wbrew zarzutom skargi, projektowany spadzisty kształt dachu, ta bowiem kwestia może podlegać aprobacie, lecz ocena, że zgłoszenie nie dotyczyło stricte budynku parterowego, a więc posiadającego jedną kondygnację nadziemną.

W ocenie Sądu, zmiana pierwotnego wniosku, bo tak trzeba tłumaczyć treść "uzupełnienia" zawartego w odwołaniu od decyzji I instancji, mogła jedynie wywołać skutek, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, a więc kolejny wniosek, który powinien zostać skierowany do starosty. Ocena taka wynika z wykładni przepisu art. 30 ust. 5 zdanie drugie Prawa budowlanego, w którym mowa jest o możliwości przystąpienia do robót, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Zgłoszenia zaś dokonuje się do organu architektoniczno-budowlanemu I instancji (starosty stosownie do art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego), którego obowiązuje zachowanie terminu 30-dniowego dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu. Tymczasem odwołanie od decyzji o sprzeciwie składa się do właściwego organu II instancji (wojewody), jedynie za pośrednictwem organu I instancji. Wojewoda uprawniony jest do kontroli instancyjnej decyzji o sprzeciwie, stosownie do treści art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, w ramach której wydaje decyzje określone w art. 138 k.p.a., a zatem również może wnieść sprzeciw, będący merytorycznym rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 138 § 1 k.p.a. Wojewoda nie ma natomiast kompetencji do milczącego "przyjęcia zgłoszenia", którego skutkiem będzie możliwość przystąpienia przez inwestora do wykonywania robót budowlanych.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd podkreślił, że zgłoszenie przedmiotowej budowy zostało dokonane w dniu [...] września 2008 r., natomiast decyzję o sprzeciwie z dnia [...] września 2008 r. doręczono stronie skarżącej w dniu [...] września 2008 r. Sprzeciw wniesiony przez organ w przewidzianym ustawowo terminie, jak w niniejszej sprawie, oznacza brak zgody na wykonywanie przez inwestora zamierzonych robót budowlanych. Natomiast wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy przed organem II instancji, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym możliwość wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej w sytuacji, gdy naruszenie prawa przez organ I instancji sprowadzało się do wadliwego wskazania podstawy prawnej (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego), lecz poza tym zasadnego w okolicznościach sprawy sprzeciwu.

W świetle powyższych rozważań za nietrafne Sąd uznał zarzuty skargi odnoszące się do przekroczenia kompetencji przez organ odwoławczy, określonych przez art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Wskazany przepis kompetencyjny stanowi podstawę dla kontroli instancyjnej wojewody jako organu II instancji w stosunku do starosty, zaś tryb odwoławczy uruchamia stosowanie przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 138 k.p.a. Oczywistym jest, że przepis ten należy stosować z uwzględnieniem specyfiki instytucji zgłoszenia określonej art. 30 ust. 2-5 ustawy Prawo budowlane, nie oznacza to jednak braku możliwości wydania decyzji o sprzeciwie przez organ II instancji, w szczególności w opisanych wyżej i ustalonych przez organ okolicznościach sprawy, gdzie wniesienie sprzeciwu przez organ II instancji w istocie wywołuje taki skutek, jak utrzymanie w mocy zasadnego sprzeciwu organu I instancji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Powyższy wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez P.Z., reprezentowanego przez adwokata, który oparł skargę kasacyjną na następujących podstawach:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 r. z późn. zm.), polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r. w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż uznanie przez organy obu instancji, że budowa wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy poniżej 25 m2, gdy łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, może być realizowana na podstawie zgłoszenia, a nie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę tylko wówczas, gdy budynek ten nie posiada w ogóle poddasza, względnie nie posiada użytkowego poddasza, nie stanowiło naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a które winno skutkować uchyleniem decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2008 r.;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 r. z późn. zm.) w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że budowa wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy poniżej 25 m2, gdy łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, może być realizowana na podstawie zgłoszenia, a nie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę tylko wówczas, gdy budynek ten nie posiada w ogóle poddasza, względnie nie posiada użytkowego poddasza.

Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia podstawy wskazanej w pkt 1, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano:

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja Wojewody Pomorskiego narusza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie nie podnoszonym przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a mianowicie w zakresie w jakim organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego i w konsekwencji przyjął, że skarżący dokonał zgłoszenia budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego z poddaszem o powierzchni zabudowy poniżej 25 m2, przy łącznej liczbie tych obiektów na działce nie przekraczającej dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, podczas gdy zgłoszenie dotyczyło takiego parterowego budynku gospodarczego bez poddasza.

Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia podstawy wskazanej w pkt 3, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano:

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 r. z późn. zm.) w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r. pomimo, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 i art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 r. z późn. zm.) w zakresie nie podnoszonym przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a mianowicie w zakresie, w jakim organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia polegającego na wskazaniu czy zgłoszenie budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy poniżej 25 m2, przy łącznej liczbie tych obiektów na działce nie przekraczającej dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, dotyczy budynku z poddaszem czy bez poddasza.

Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia podstawy wskazanej w pkt 3 lub 4, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano:

5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 r. z późn. zm.) w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r. pomimo iż zaskarżona decyzja narusza art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994 r. z późn. zm.) w zakresie nie podnoszonym przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a mianowicie w zakresie w jakim Wojewoda Pomorski zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszonego zamiaru budowy, po upływie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe wniesiono o zastosowanie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. i zasądzenie od Wojewody Pomorskiego kosztów postępowania w sprawie w tym kosztów zastępstwa procesowego. W przypadku zaś nieuwzględnienia powyższego wniosku wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna musi opierać się na wskazaniu podstaw kasacyjnych, czyli musi zawierać wskazanie naruszeń prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uzupełnianie zarzutu naruszenia przepisów postępowania i zarzutu naruszenia prawa materialnego kolejnymi zarzutami wskazywanymi "z ostrożności procesowej" nie może być uznane za prawidłowe formułowanie takiej skargi. Dwa pierwsze zarzuty: procesowy i materialnoprawny dotyczą tej samej w istocie kwestii prawnej. Błędna, zdaniem skarżącego, wykładnia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156,poz.1118 ze zm.) doprowadziła do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zamiast do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit.a p.p.s.a. W stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnia wskazanego przepisu Prawa budowlanego nie może być uznana za błędną. Zasadnie w świetle akt sprawy uznał Sąd, że dokonana przez organ I instancji ocena wniosku z dołączonymi rysunkami i opisem uprawniała go do zgłoszenia sprzeciwu. Dokonanie uzupełnienia projektu dopiero na etapie postępowania odwoławczego nie mogło wpłynąć na ocenę organu I instancji, "uzupełnienie" wniosku zawarte w odwołaniu, stanowiło - jak słusznie zauważył Sąd – kolejny wniosek który należało skierować do starosty. Argumentacja skargi kasacyjnej oparta została na tych dodatkowych wyjaśnieniach dotyczących parametrów, liczby kondygnacji, konstrukcji dachu budynku dokonanych w uzupełnieniu wniosku przez skarżącego przy wnoszeniu odwołania od sprzeciwu. Tych wyjaśnień nie mógł już uwzględnić organ I instancji ani organ odwoławczy.

Nie mogą być uznane za zasadne także kolejne, wskazane "z ostrożności procesowej" zarzuty procesowe, w tym: naruszenia art. 134 §1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 w związku z art. 7, art. 77 §1,art.80 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.; naruszenia powołanych przepisów oraz art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego oraz naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust.5 Prawa budowlanego w zw. z art. 151 p.p.s.a. Jak zresztą wskazuje autor skargi kasacyjnej, skarżący nie podnosił wcześniej zarzutów dotyczących niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ustalenia Sądu (s. 3 i 4 uzasadnienia wyroku) oparte na aktach sprawy nie uzasadniają zarzutów wadliwego postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji. W sytuacji gdy organ mógł uznać wniosek za kompletny i dotyczący budynku wymagającego pozwolenia na budowę ,nie miał obowiązku występować o jego uzupełnienie. Nie można też – w świetle tych ustaleń - uznać, że Sąd naruszył przepis art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zważywszy zatem, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.