Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 15/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2 , art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 65 par. 1 Kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. P. pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego J. B., który – jak napisał skarżący - na jego wniosek o udzielenie informacji czy zastępca Dyrektora Aresztu Śledczego – R. S. ma aktualne badania, a także, czy jest, zasłonił się ustawą o ochronie danych osobowych, co jest niezgodne z prawem. Zdaniem skarżącego, ustaw o dostępie do informacji publicznej z [...] w art. 2 ust. 1 stanowi jasno, że każdy może otrzymać taką informację.

Powołując się na art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także na art. 61 Konstytucji RP skarżący wywiódł, że ma prawo wiedzieć, czy w/w Dyrektor jest w pełni zdrowy i czy podejmowane przez niego decyzje w stosunku do skarżącego były zgodne z prawem, tymczasem w swoim piśmie J.B. uznał, że żądane we wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej i podlegają ochronie ustawy o ochronie danych osobowych.

Skarżący wniósł także o wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do tego Dyrektora ponieważ jako organ postępowania wykonawczego jest zobowiązany przestrzegać prawo.

Dyrektor Aresztu Śledczego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i dołączył do niej kopię wniosku R. P. z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej, kopię swojego pisma z dnia [...] informującą, że prośbę rozpoznał odmownie oraz sprawozdanie z dnia [...] z czynności wyjaśniających przeprowadzonych przez R.G. do skargi skazanego R. P. z dnia [...].

Z treści przedłożonego przez zaskarżony organ wniosku R. P. wynika, że tenże osadzony pisemnym wnioskiem adresowanym do A. P. Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wystąpił na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia [...] o udzielenie informacji dotyczącej " R.S. oraz wszystkich Dyrektorów ZK i zastępców w kwestii czy w/w dyrektorzy posiadają aktualne badania lekarskie" oraz wniósł o przesłanie kserokopii tych zaświadczeń z danymi w nich zawartymi, których rodzaj wyszczególnił.

Wniosek ten rozpatrzony został przez Dyrektora Aresztu Śledczego w odniesieniu do żądania udostępnienia informacji dotyczącej badań lekarskich jego zastępcy ppłk R. S. Pismem z dnia [...] Dyrektor AŚ poinformował wnioskodawcę o odmownym załatwieniu jego prośby oraz wskazał na ustawę o ochronie danych osobowych jako podstawę prawną takiego załatwienia sprawy.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zasady dostępu do Informacji publicznej reguluje, jak trafnie wskazał to skarżący, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej określana jako u.d.i.p.).

Przepisy tej ustawy nie tylko określają co stanowi w jej rozumieniu informację publiczną, ale także wskazują między innymi podmiot uprawniony do jej uzyskania oraz podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i szereg innych okoliczności przedmiotowych, które na gruncie niniejszej sprawy nie wymagają przywołania.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, dostęp do informacji publicznej. Natomiast podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia jest każdy z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. o ile, jak stanowi to art. 4 ust. 3 tej ustawy, są w posiadaniu żądanej informacji.

Na gruncie prawa administracyjnego z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ administracji publicznej w przewidzianym prawem terminie nie wydaje aktu lub nie podejmuje czynności nakazanej prawem. Specyfika ustawy o dostępie do informacji publicznej, która posiada własne uregulowania proceduralne i do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odwołuje się tylko w wąskim zakresie (określonym w art. 16 i wynikającym z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.) powoduje, że na jej gruncie bezczynność zaistnieje nie tylko wówczas, gdy zobowiązany podmiot milczy lub gdy załatwia wniosek pismem zamiast decyzją

o odmowie udostępnienia żądanej informacji, ale także wówczas, gdy podmiot ten udostępnia informację publiczną w sposób niepełny, niezgodny z zakresem żądania zawartego we wniosku.

Skarżący, jak wynika to ewidentnie z jego wniosku, żądanie udostępnienia wskazanych w nim informacji skierował do A. P. - Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w swoich uregulowaniach proceduralnych nie przewiduje przekazania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ani organowi niższej instancji w rozumieniu administracyjnego toku instancji ani jednostce organizacyjnie podległej adresatowi wniosku. Nie ma tu również zastosowania art. 65 § 1 K.p.a.

Dyrektor Aresztu Śledczego nie mógł być zatem bezczynny, skoro nie był adresatem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Zarzut bezczynności może być postawiony tylko temu podmiotowi, który jest adresatem wniosku i jednocześnie podmiotem zobowiązanym, na podstawie art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej.

W tym stanie sprawy, skoro w skardze jako zaskarżony organ wskazany został podmiot, do którego nie został złożony opisany w niej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to bezprzedmiotowe jest czynienie dalszych rozważań merytorycznych.

Dlatego skargę, jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).