Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1987/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Z. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Z. w W. kwotę 5280 (pięć tysięcy dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1987/12

U Z A S A D N I E N I E

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Z. przy ulicy [...] w W. (dalej "skarżącej") od decyzji Zarządu [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] (dalej "Zarządu"), orzekającej o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 83 101, 26 zł za usunięcie bez wymaganego prawem zezwolenia drzewa ([...]) rosnącego na terenie w ciągu pieszo – jezdnym przy budynku ul. [...] w [...] w [...], utrzymało decyzję Zarządu w mocy.

II. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu [...] września 2010 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta z wnioskiem o zezwolenie na usunięcie 1 szt. drzewa z terenu przy nieruchomości położonej przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) w [...].

2. Zgodnie z wnioskiem strony przyczyną konieczności usunięcia drzewa z gatunku [...] było jego całkowite obumarcie.

3. W dn. 10.11.2010 r. przeprowadzone zostały oględziny drzewa w terenie z udziałem przedstawiciela wnioskodawcy.

4. Również na zlecenie organu została wykonana przez A. M. ekspertyza dendrologiczna.

5. W dniu [...] grudnia 2010 r. Prezydent, na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2004 nr 92 poz. 880 ze zm.) ze względu na stan drzewa (m.in. zagrożenie wykrotem, dostateczny stan fitosanitarny) zezwolił na usunięcie przedmiotowego drzewa. Ponadto z uwagi na fakt, iż ww. drzewo stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i nie rokowało szans na przeżycie z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 i pkt 9 ustawy nie naliczono opłat za jego usunięcie. Jednocześnie, w myśl art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody uzależniono zezwolenie na usunięcie przedmiotowego drzewa od wykonania nasadzenia zastępczego (1 szt. drzewa ozdobnego, w wieku powyżej 7 lat, odpornego na warunki miejskie) na terenie nieruchomości pozostającym we współużytkowaniu wieczystym Wspólnoty Mieszkaniowej Z. przy ul. [...].

6. W dniu 17 stycznia 2011 r. Urząd [...] – Urząd [...] pismem sygn. [...] zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzewa z gatunku [...] rosnącego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], w [...].

7. W dniu [...] maja 2011 r., Zarząd [...] wydał decyzję Nr [...], sygn. [...] wymierzającą karę za usunięcie 1 szt. drzewa z gatunku [...] w wysokości 83 101, 25 zł (słownie: osiemdziesiąt trzy tysiące sto jeden złotych i dwadzieścia sześć groszy).

8. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Wspólnota Mieszkaniowa Z. przy ul. [...] wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od decyzji Zarządu [...] Nr [...], sygn. [...]. W odwołaniu strona podniosła, iż zgodnie z zgodnie z art. 88 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody organ umarza nałożona karę w całości, jeśli posiadacz nieruchomości odtworzył w najbliższym sezonie wegetacyjnym zniszczony teren zieleni. Organ może zgodnie z art. 83 ust. 3 tejże ustawy nakazać nasadzenia zastępcze w zamian za usunięte drzewo w miejsce wskazane przez wydającego decyzję. W odwołaniu zostało również podniesione, iż organ podczas oględzin nie pouczył strony co do brzmienia art. 85 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, iż jeśli drzewo rozwidal się na wysokości poniżej 130 cm każdy pień traktuje się jako odrębne drzewo i ma to wpływ na sposób naliczenia opłaty oraz obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie. Wspólnota Mieszkaniowa Z. przy ul. [...] dodatkowo wskazuje, że zarówno z protokołu jak i ekspertyzy sporządzonej na zlecenie organu wynika, iż obydwa drzewa zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia, tak więc organ powinien zwrócić uwagę na ten fakt. Wspólnota zobowiązała się też do wykonania nasadzenia zastępczego za drugie usunięte drzewo w myśl art. 88 ust. 6. ustawy.

III. Rozpatrzywszy odwołanie od decyzji Zarządu zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] maja 2012 r., SKO utrzymało decyzję Zarządu w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż dotyczy ona dwóch odrębnych drzew, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, ekspertyza dendrologiczna oraz protokół z oględzin z dnia 10 listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż z wnioskiem o zezwolenie na usnuęcie drzewa wystąpił w imieniu Wspólnoty, działający z upoważnienia Administrator, czyli podmiot zarobkowo trudniący się zarządzaniem nieruchomościami, a zatem posiadający wiedzę o obowiązujących przepisach m.in. o ochronie drzew. Organ odniósł się również do kwestii nasadzeń zastępczych wskazując, iż zgodnie art. 88 ust. 3 - 6 ustawy o ochronie przyrody termin płatności kary wymierzonej na podstawie art. 88 ust. 1 tejże ustawy odracza się na okres 3 lat, jeśli stopień uszkodzenia drzew lub krzewów nie wyklucza zachowania ich żywotności i odtworzenia korony drzewa i jeśli posiadacz nieruchomości podjął działania w tym celu. Wskazany przepis odnosi się jednak do sytuacji, kiedy zniszczone drzewo rokuje szanse na zachowanie żywotności, zaś zadaniem organu w przedmiotowej sytuacji nie znajduje on zastosowania, gdyż drzewo zostało całkowicie wycięte i nie można mówić o możliwym zachowaniu jego żywotności.

IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję SKO, domagając się:

1) stwierdzenia nieważności, ewentualnie uchylenia decyzji Zarządu [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. (sygn. [...]) oraz umorzenia postępowania przeciwko stronie Skarżącej, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia;

2) dołączenia do akt sprawy akt postępowania prowadzonego przez Urząd [...] Wydział Ochrony Środowiska dla [...] na postawie wniosku strony Skarżącej oraz przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność naruszenia przez organ zasady informowania stron o przebiegu postępowania oraz okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony Skarżącej;

3) przeprowadzania dowodu ze zdjęć drzewa na okoliczność dwupienności drzewa oraz możliwości zakwalifikowania go jako jednego drzewa w znaczeniu przyrodniczym oraz potocznym, jak również konieczności rozstrzygnięcia w jednej decyzji o usunięciu całego drzewa;

4) zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wspólnota Mieszkaniowa Z. przy ul. [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2) ustawy o ochronie przyrody poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wycięcie drzewa nastąpiło bez wymaganego prawem zezwolenia, pomimo że prowadzone postępowanie było prowadzonew stosunku do całego drzewa;

2) naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30 poz. 168 z późn. zm.) polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, uwzględnienia słusznego interesu obywateli, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brak jego rozpatrzenia oraz wyjaśnienia, dlaczego organ zastosował stawkę właściwą dla jesionu amerykańskiego, pomimo że najbardziej zbliżone walory przyrodnicze ma klon jednolistny;

3) naruszenie art. 9 k.p.a., polegające na tym, że organ rozpoznający sprawę nałożenia kary administracyjnej pominął okoliczność, że prowadzone postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na wycięcie drzewa było prowadzone z rażącym naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony postępowania;

4) naruszenie § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. 2004 nr 228 poz. 2306 ze zm.), polegające na zastosowaniu niewłaściwej stawki za 1 cm obwodu drzewa pnia mierzonego na wysokości 130 cm, tj. stawki odpowiedniej dla jesionu amerykańskiego, pomimo że [...] jest gatunkiem powszechnym, szybko rosnącym, mniej szlachetnym i wartościowym;

5) naruszenie art. 156 § 1 pkt 4) k.p.a. polegające na skierowaniu decyzji do podmiotu, który nie powinien być stroną postępowania w sprawie nałożenia kary, ponieważ strona Skarżąca nie popełniła czynu z którego została ukarana;

6) naruszenie art. 2 Konstytucji RP – zasady demokratycznego państwa prawa, poprzez zaakceptowanie sytuacji, że organ, który prowadził wadliwie postępowanie administracyjne, wydał decyzję o treści budzącej wątpliwości, udzielił wprowadzającej w błąd odpowiedzi, a następnie nałożył na stronę Skarżącą karę za zastosowanie się do wykładni decyzji uzyskanej w urzędzie od osoby prowadzącej sprawę.

V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżoną decyzję SKO oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu [...] wydano z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 88 ust.1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję, oraz decyzję utrzymaną nią w mocy należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Wbrew ocenie obu organów orzekających w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że w sprawie doszło do usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia.

VII. Przedmiotem kontrolowanego powstępowania administracyjnego było wymierzenie skarżącej kary pieniężnej na podstawie art.88 ust.1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia.

Kontrola legalności decyzji SKO wymagała wzięcia przez Sąd pod uwagę następujących okoliczności sprawy:

1. W skierowanym do Prezydenta wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, datowanym na [...] września 2010 r. skarżąca określiła jako przedmiot planowanego wycięcia "jesion, obwód ok.160 cm", wskazując że drzewo to ma całkowicie obumarły pień oraz koronę.

2. W dniu 10 listopada 2010 r. pracownik organu przeprowadził w towarzystwie przedstawiciela skarżącej oględziny na gruncie, sporządzając stosowny protokół.

3. W listopadzie 2010 r., na zlecenie organu sporządzona została przez mgr inż. A. M. pisemna opinia p.t. "Ocena stanu zachowania drzew – [...] ([...]) rosnących we wschodniej fasadzie budynku od strony ulicy [...] przy ulicy [...] na [...] w [...] w [...]".

4. Opinia sporządzona została na podstawie lustracji dnia 24 listopada 2010 r. 5. W opinii poczyniono w szczególności następujące ustalenia odnośnie drzew będących przedmiotem opinii:

(-) opisywane drzewa mają złe warunki przestrzenne i siedliskowe,

(-) mini – zlewnia drzew ograniczona jest do powierzchni 1,5 na 1,5 metra,

(-) [...] od S – o obwodzie 127 cm, korona wyciągnięta ku górze, zaburzona statyka, środek ciężkości znacznie podniesiony, kłoda grozi wykrotem,

(-) [...] od EN – o obwodzie 110 cm, pień ma silnie zaburzoną statykę,

(-) opisywane drzewa rosną w grupie przy fasadzie budynku, w przerwie w chodniku o powierzchni 1,5 na 1,5 metra, mają uszkodzone podstawy pni oraz zaburzone statyki, oba prowadzą do realnego ryzyka wyłamania konarów, tego zagrożenia w obecnym stanie nie sposób usunąć,

(-) drzewa są w złym stanie zachowania i ledwo dostatecznym stanie fitosanitarnym,

(-) opisywane drzewa stwarzają realne zagrożenie bezpieczeństwa, zagrożenia tego nie da się usunąć,

(-) drzewa kwalifikują się do usunięcia,

(-) w miejscu kępy drzew można by posadzić pnącze.

6. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie w przeważającej części swojej treści opinia posługuje się terminem "drzewa" (drzewo od S o obwodzie 127 cm oraz drzewo od EN o obwodzie 110 cm), ale również posługuje się zbiorczym terminem "drzewo" (pkt 3.2 "Warunki siedliskowe i przestrzenne" – "Niestety drzewo jest całkowicie odsłonięte od zachodu, skąd w większości nadchodzą na [...] opady.", pkt 3.3 "Wiek drzewa" – "Opisywana kępa ma około 40 lat").

7. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. (dalej "zezwolenie na wycięcie") Prezydent zezwolił skarżącej na wycięcie "1 sztuki drzewa z gatunku [...] o obwodzie pnia 128 cm rosnącego w ciągu pieszym prowadzącym wzdłuż budynku [...]". W decyzji nie wskazano, że drzewo jest jednym z dwóch elementów kępy drzew, czy też że przylega do drzewa o obwodzie 110 cm.

VIII. Nie ulega wątpliwości, że instrumenty prawne przewidziane w ustawie o ochronie przyrody, mające na celu reglamentowanie wycinania drzew służą interesowi społecznemu, wyrażającemu się w potrzebie zachowania zasobów przyrodniczych i zapobiegania ich niekontrolowanemu likwidowaniu. Nie ulega również wątpliwości, że nieodłącznym elementem tego systemu ochronnego są kary administracyjne, zapewniające elementarną skuteczność jego funkcjonowania.

Podkreślenia jednakże wymaga, że powyższe istotne względy nie mogą uzasadniać pozbawiania stron postępowań administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie sankcji za naruszenie obowiązków z zakresu ochrony przyrody, gwarancji wyrażającej się w tym, że sankcję administracyjną, w tym w szczególności karę administracyjną, nakłada się na dany podmiot wtedy, gdy naruszył on zakaz, ewentualnie nie wykonał obowiązku, których zakres i treść były jasno uregulowane wprost w przepisie prawa lub orzeczeniu administracyjnym i nie budziły uzasadnionych wątpliwości.

W ocenie Sądu istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, że przed przystąpieniem do wycięcia dwóch drzew we wschodniej fasadzie budynku od strony ulicy [...] przy ulicy [...] na [...] w [...] w W. skarżąca uzyskała zezwolenie na wycięcie z dnia [...] grudnia 2010 r.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła zatem sytuacja, w której skarżąca dokonałaby wycięcia, nie dysponując żadnym zezwoleniem, a sytuacja, w której pozwolenie to zostało wydane, niemniej w ocenie organu nie obejmowało wycięcia drzewa, którego dotyczy postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary.

Konsekwentnie podnoszonym przez skarżącą argumentem jest przeświadczenie, reprezentowane zarówno przez nią, jak i podmiot, któremu skarżąca zleciła wycinkę drzew, że uzyskane zezwolenie obejmowało całość dwupiennej kępy drzew, rosnącej w fasadzie budynku.

Powyższe okoliczności przemawiają za tym, ze przedmiot zarówno postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary, jak i przedmiot postępowania sądowego, nie mogły ograniczać się do prostej konstatacji, że na zlecenie skarżącej wycięto drzewo o obwodzie 110 cm, które nie zostało wskazane w zezwoleniu.

W postępowaniu tym należało również dokonać oceny, czy przedmiot udzielonego skarżącej zezwolenia był na tyle precyzyjny, że w sposób jednoznaczny i oczywisty wykluczał objęcie jego zakresem również drzewa o obwodzie 110 cm, czy też przeciwnie, mógł budzić uzasadnione wątpliwości do jego zakresu, mogące uprawdopodabniać przeświadczenie skarżącej, że pozwolenie to obejmuje również drzewo o obwodzie 110 cm.

Obowiązek dokonania takiej oceny należy uznać za oczywisty, mając na uwadze specyfikę stanu faktycznego niniejszej sprawy, na którą składają się następujące okoliczności:

(-) Chodzi o dwa drzewa bezpośrednio stykające się ze sobą, tworzące łącznie dwuelementową kępę zlokalizowaną w przerwie w chodniku o powierzchni 1,5 na 1,5 metra (w ocenie skarżącej dwa pnie wystające ponad ziemię to wręcz dwa pnie tego samego drzewa, posiadającego jeden system korzeniowy, co nie jest widoczne wyłącznie z uwagi na zmianę ukształtowania terenu, tj. jego podniesienie),

(-) Oba drzewa były zniszczone, zagrażały bezpieczeństwu i kwalifikowały się do usunięcia, co jednoznacznie stwierdził biegły powołany przez organ.

W związku z powyższym podkreślić należy następujące okoliczności:

(-) Wniosek skarżącej z dnia [...] września 2010 r. o wydanie zezwolenia na wycięcie opiewał na jedno drzewo, niemniej skarżąca wskazała w nim, że ma ono ok.160 cm obwodu (a zatem dużo więcej, aniżeli wymienione w decyzji pień o obwodzie 128 cm)

(-) W toku postępowania o wydanie zezwolenia na wycięcie organ uznał za stosowne sporządzenie opinii na temat dwóch drzew.

(-) Jak już wskazano powyżej rzeczoznawca dokonał gruntownej oceny stanu dwóch drzew i stwierdził, że oba drzewa kwalifikują się do wycięcia.

(-) Pomimo wskazanych wyżej okoliczności w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zezwolenia nie doszło do ostatecznego wezwania skarżącej przez organ do sprecyzowania, którego z dwóch drzew, o których mowa w opinii biegłego, ma dotyczyć zezwolenie.

(-) Pomimo zlecenia przez organ wspomnianej opinii, odnoszącej się do dwóch drzew i zawierającej takie same wnioski w odniesieniu do dwóch sąsiadujących drzew, organ odniósł się w uzasadnieniu zezwolenia tylko i wyłącznie do pnia o obwodzie 128 cm.

W ocenie Sądu, z racji wskazanych już wyżej okoliczności faktycznych sprawy, obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie wydania zezwolenia na wycięcie drzew było:

- ostateczne wyjaśnienie przedmiotu żądania skarżącej poprzez wskazanie, czy żąda ona wydania zezwolenia na wycięcie pnia o obwodzie 128 cm, 110 cm, czy też na wycięcie obu pni,

- zastrzeżenie w zezwoleniu w sposób wyraźny i jednoznaczny (w sytuacji, w której skarżąca potwierdziłaby, że jest zainteresowana wyłącznie uzyskaniem zezwolenia dotyczącego drzewa o obwodzie 128 cm, a nie jest zainteresowana uzyskaniem takiego zezwolenia w odniesieniu do drzewa o obwodzie 110 cm), że powyższe zezwolenie nie obejmuje drzewa o obwodzie 110 cm.

Podkreślenia wymaga, że z uwagi na doniosłą wagę zezwolenia na wycięcie drzew i na dolegliwe dla strony skutki nielegitymowania się takim zezwoleniem, właściwy w tym zakresie organ musi dochować należytej staranności, której poziom musi być dostosowany do wymagań stanu faktycznego danej sprawy. Na gruncie sprawy niniejszej powyższe obejmowało dokładne wskazanie przedmiotu objętego zezwoleniem i przedmiotu nim nie objętego. Z uwagi powoływaną już kilkakrotnie specyfikę stanu faktycznego niniejszej sprawy treść decyzji winna była wskazywać (w przypadku, gdyby taki był faktyczny przedmiot wniosku skarżącej) wprost, że pozwolenie obejmuje jedynie część kępy drzew.

Obowiązki te nie zostały wykonane przez organ orzekający w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew. Uchybienie to winien był wziąć pod uwagę z urzędu organ orzekający w przedmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzewa bez zezwolenia.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności mogły być źródłem niejasności, mogących stanowić podstawę do wywodzenia (nawet w sytuacji, w której w zezwoleniu wymieniono wyłącznie pień o obwodzie 128 cm), że zezwolenie obejmuje całość kępy drzew rosnącej w fasadzie budynku (któremu towarzyszy wskazanie w decyzji wyłącznie pnia głównego tej kępy o obwodzie 128 cm).

Wadliwość ta nie może wywoływać negatywnych skutków dla skarżącej.

IX. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że zaskarżona decyzja SKO oraz utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Zarząd umorzy postępowanie w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a, art.152 i art.200 p.p.s.a.