Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 794/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 roku przy udziale - - - - sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...], 2. przyznaje radcy prawnemu S. K. prowadzącemu A Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy Al. A 15 A lok.3.6 kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianych dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu R. B. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić radcy prawnemu S. K. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego


UZASADNIENIE

III SA/Łd 794/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art.9 ust. l pkt 14 lit. a i lit. b, art.2 ust. l pkt 2 oraz art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz.1001 z późn. zm.) przyznał R. B. status osoby bezrobotnej od dnia [...] oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] znak [...] przyznano R. B. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] Ponieważ w okresie 18 miesięcy przed rejestracją ww. nie udokumentował co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku, tą samą decyzją orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku. R. B. odwołał się od powyższej decyzji, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia. Podał, że chciał zarejestrować się w grudniu 2003 r., ale w Urzędzie poinformowano go, żeby czekał na wyrok Sądu w sprawie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz wskazał, iż dla prawidłowości rozstrzygnięcia organ I instancji powinien przesłuchać żonę oraz syna R. B. na okoliczność wizyty skarżącego w grudniu 2003 r. w PUP Nr 2 w Ł., skonfrontować świadków i stronę z pracownikami Urzędu, którzy mogli obsługiwać skarżącego w dniu 19 grudnia 2003 r. oraz ustalić jakie dokładnie informacje uzyskał skarżący.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, stosownie do zaleceń organu odwoławczego, przesłuchał w dniu 17 sierpnia 2005 r. R. B. jako stronę oraz S. B. (żonę) jako świadka, a także M. B. (syna) jako świadka. Z zeznań R. B. wynika, że pierwszy raz zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 19 grudnia 2003r. Celem wizyty było upewnienie się, czy powinien się zarejestrować, w sytuacji, gdy jego "sprawy z ZUS-em nadal toczą się w Sądzie". Zeznał, że udał się do Urzędu Pracy przy ul. A, na I piętro, ale nie pamięta jednak numeru pokoju, nie potrafi również opisać, ani rozpoznać kobiety, z którą wówczas rozmawiał. Do pokoju wszedł sam i powiedział, że chce się zarejestrować, gdyż utracił rentę. Na pytanie urzędniczki o dokumenty oświadczył, że ma jedynie dowód osobisty, gdyż od decyzji ZUS odwołuje się do Sądu. Nie pamięta, czy urzędniczka powiedziała, że ma czekać na wyrok Sądu, ale powiedziała, że powinien się zgłosić po zakończeniu sprawy w Sądzie ze wszystkimi dokumentami, urzędniczka nie proponowała mu zarejestrowania jako osobę poszukującą pracy. R. B. dodał, że ostania sprawa przed Sądem odbyła się w maju 2005r. i w ciągu miesiąca po zakończeniu sprawy otrzymał dokumenty z ZUS i zgłosił się do Urzędu Pracy celem rejestracji. Świadkowie zgodnie oświadczyli, że nie byli obecni przy rozmowie R. B. z urzędniczką. Żona czekała na korytarzu, natomiast syn w samochodzie. S. B. zeznała, że rozmowa męża z urzędniczką była krótka i mąż po wyjściu z pokoju powiedział, że nie musi się rejestrować, gdyż nie zakończyła się sprawa w sądzie i nie ma dokumentów.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż z uwagi na to, że zarówno R. B., jak i S. B. oraz M. B. nie wskazali osób, które mogły obsługiwać R. B. w grudniu 2003 r., nie jest możliwe przeprowadzenie konfrontacji, o której mowa w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]

Organ wyjaśnił, iż z notatki służbowej sporządzonej w dniu 23 sierpnia 2005r. przez Kierownika Referatu Rejestracji i Wyrejestrowań PUP Nr 2 w Ł. wynika, że zgodnie ze stosowanymi procedurami osoba, która złożyła odwołanie od decyzji ZUS, zgłaszająca się do Urzędu Pracy, otrzymuje postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Osoba taka rejestrowana jest wówczas jako osoba poszukująca pracy. Gdyby R. B. zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 19 grudnia 2003 r. celem rejestracji, procedura powyższa byłaby również w jego przypadku zastosowana.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż zeznania R. B. złożone w dniu 17 sierpnia 2005r. są nieścisłe i pozostają w sprzeczności z treścią odwołania od decyzji z dnia [...] Z treści odwołania wynika bowiem, że w dniu 19 grudnia 2003r. R. B. oświadczono w Urzędzie, że powinien się zgłosić do PUP dopiero po rozpatrzeniu sprawy przez Sąd, natomiast w dniu 17 sierpnia 2005r. R. B. początkowo oświadczył, że nie pamięta, czy urzędniczka powiedziała, że ma czekać na wyrok Sądu, powiedziała mu, że ma się zgłosić po zakończeniu rozprawy. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] podał również, że w grudniu 2003r. zgłosił się do Urzędu Pracy celem rejestracji. Podczas przesłuchania w dniu 17 sierpnia 2005r. zeznał natomiast, że w dniu 19 grudnia 2003 r. przyszedł upewnić się, czy powinien się zarejestrować. W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek informacji na temat wizyty R. B. w grudniu 2003r.

Organ stwierdził, że R. B. po raz pierwszy zgłosił się do Urzędu Pracy celem rejestracji w dniu [...] i przyznał ww. status osoby bezrobotnej od dnia [...]

Ponadto organ I instancji wskazał, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. od dnia 13 grudnia 2003r. do dnia 13 czerwca 2005r. ww. nie udokumentował ani jednego dnia okresów zaliczalnych, nie zostały zatem spełnione warunki konieczne do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Od powyższej decyzji odwołał się R. B.. Odwołujący wniósł o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Podniósł, że świadkowie zostali przesłuchani i zgodnie stwierdzili, iż w dniu 19 grudnia 2003 r. był w Urzędzie Pracy i uzyskał informację, że z powodu nieposiadania dokumentów nie może być zarejestrowany jako bezrobotny. Organ I instancji nie przeprowadził konfrontacji, gdyż istotnie nie mógł wskazać osoby, która udzieliła mu informacji. Wskazał jedynie piętro i prawdopodobne dwa numery pokoju. Problem polegał jednak na tym, o czym organ I instancji nie wspomniał w uzasadnieniu swojej decyzji, że w grudniu 2003 r. Urząd Pracy nr 2 mieścił się w starym budynku przy ul. A, pracownicy pracowali w poszczególnych pokojach, a obecnie został przeniesiony do nowoczesnej siedziby przy ul. B, gdzie pracują oddzieleni szybą. Ponadto podniósł, że organ I instancji nie podważył zeznań świadków, a zatem są dowody na to, że tego dnia był w siedzibie Urzędu Pracy. Zdaniem odwołującego fakt, iż w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat jego wizyty w dniu 19 grudnia 2003 r ., w powiązaniu z dowodem w postaci zeznań świadków, również świadczy o tym , że został " odprawiony z kwitkiem " bez prawidłowych pouczeń, bo gdyby uzyskał rejestrację lub jakiekolwiek pouczenie, to byłaby wzmianka w jego aktach. Dokonując oceny zeznań świadków i jego wyjaśnień organ nie stwierdził, iż zeznaniom tym i jego wyjaśnieniom nie dał wiary. Gdyby bowiem nie dał wiary, musiałby zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. stwierdzić to wyraźnie i podać przyczyny z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej tym dowodom. Odwołujący uzasadnieniu decyzji organu I instancji zarzucił brak logiki i konsekwencji w ocenie stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 2 ust. l pkt 2, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. l i ust. 2, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie (...), zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Stosownie do treści art. 33 ust. l i ust. 2 wyżej cyt. ustawy, powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Zgodnie z art. 71 ust. l i ust. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 3 wyżej cyt. ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. l pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że aby skarżący mógł uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych musiałby w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jako bezrobotny (tj. w okresie od 13 grudnia 2003 r. do 13 czerwca 2005 r.) wykazać, iż przepracował co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę lub pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy.

Wojewoda [...] wskazał, że R. B. przed dokonaniem rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. - 14 czerwca 2005 r., w okresie od 19 lutego 1994 r. do 31 października 2003 r. pobierał rentę inwalidzką. Ponadto w aktach sprawy znajduje się wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 24 października 2003 r. poświadczający zdolność do pracy skarżącego. R. B. podniósł, że w dniu 19 grudnia 2003 r. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. celem dokonania rejestracji i został poinformowany o konieczności oczekiwania na wyrok Sądu Apelacyjnego w sprawie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Prezydent Miasta Ł. przesłuchał R. B. oraz wskazane przez niego osoby na okoliczność wizyty w Urzędzie w dniu 19 grudnia 2003 r. Zarówno żona jak i syn R. B. nie byli bezpośrednio obecni w trakcie rozmowy R. B. z pracownikami Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł.. R. B. nie potrafił wskazać osoby, która go obsługiwała w dniu 19 grudnia 2003 r. w trakcie wizyty w Urzędzie, pomimo, iż został oprowadzony po sali A i B oraz pokoju 108 Działu Rejestracji Urzędu, nie pamiętał numeru pokoju (pamiętał tylko, że pokój ten mieścił się na I piętrze w budynku przy ul. A 87/89). Uniemożliwia to przeprowadzenie konfrontacji i przesłuchanie dalszych świadków.

Organ odwoławczy stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że zgodnie ze stosowanymi procedurami osoba, która złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zgłaszająca się do powiatowego urzędu pracy, otrzymuje postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Osoba taka jest wówczas zarejestrowana jako poszukująca pracy. W sytuacji, gdyby skarżący w dniu 19 grudnia 2003 r. stawił się w Urzędzie, ww. procedura zostałaby zastosowana.

Organ wskazał, że w toku postępowania nie udowodniono jednoznacznie, iż wizyta skarżącego w dniu 19 grudnia 2003 r. w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. miała na celu dokonanie rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej i że pracownicy Urzędu odmówili skarżącemu dokonania tej czynności lub też wprowadzili skarżącego w błąd.

Organ odwoławczy uznał, iż R. B. po raz pierwszy zgłosił się celem rejestracji do Urzędu dopiero w dniu 14 czerwca 2005 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnienia skarżącego oraz wskazanego przez niego świadka - żony, budzą wątpliwości. W złożonym w dniu 17 sierpnia 2005 r. oświadczeniu, S. B. wskazała, uprzedzona o odpowiedzialności karnej, że była zarejestrowana w omawianym okresie jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr l w Ł.. R. B. w oświadczeniu wskazał, że jego zgłoszenie się do Urzędu w dniu 19 grudnia 2003 r. razem z żoną było możliwe, gdyż żona pracowała na umowę o dzieło lub zlecenie w firmie B i nie była związana określonymi godzinami pracy.

Wojewoda [...], mając powyższe wyjaśnienia na uwadze, wskazał, iż przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalił, że S. B. w okresie od 5 lipca 2000 r. do 4 października 2004 r. była zarejestrowana jako bezrobotna, zaś w okresie od 13 lipca 2000 r. do 12 lipca 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych.

Zdaniem Wojewody [...] Prezydent Miasta Ł. zasadnie przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej z dniem [...] i zasadnie nie przyznał mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. w okresie od dnia 13 grudnia 2003 r. do dnia 13 czerwca 2005 r. nie udokumentował ani jednego dnia okresów uprawniających do uzyskania prawa do zasiłku.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Obu decyzjom zarzucił naruszenie art. 7, 77 § l i 80 k.p.a. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, iż decyzja organu I instancji została wydana po uprzednim uchyleniu przez Wojewodę [...] decyzji tegoż organu z dnia [...] nr [...]. Wojewoda [...] zalecił dokładne zbadanie okoliczności spornej pomiędzy nim a organem I instancji - czy w dniu 19 grudnia 2003 r stawił się w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna i czy odmówiono mu zarejestrowania, z uwagi na brak dokumentów, które były wtedy w Sądzie Apelacyjnym, z pouczeniem, że ma czekać na wyrok Sądu Apelacyjnego i dopiero wtedy będzie się mógł zarejestrować. Skarżący podtrzymał wszystkie swoje twierdzenia i zarzuty, które podniósł w odwołaniu. Jego zdaniem organ odwoławczy nie odniósł się do żadnego z zarzutów podniesionych w odwołaniu, natomiast przeprowadził własną ocenę materiału dowodowego, w odniesieniu do zeznań świadków podniósł okoliczności nie mające związku ze sprawą, to jest okoliczności statusu S. B., jako osoby bezrobotnej. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest lakoniczne. W dalszym ciągu organ nie stwierdził, iż zeznaniom świadków nie dał wiary. Stwierdził tylko, iż zeznania te budzą wątpliwości, a wątpliwości organu dotyczyły okoliczności nie mającej związku z przedmiotową sprawą. Decyzja organu odwoławczego także narusza zatem art. 107§ 3 k.p.a. Ponadto organy obu instancji naruszyły art. 10 k.p.a., gdyż nie umożliwiono mu zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. l cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie. W tym celu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a). Czy konkretna okoliczność została udowodniona, ocenia się na podstawie całokształtu materiału dowodowego – art. 80. k.p.a. Organ zatem nie może uchylić się od dokonania konkretnych ustaleń faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ kierując się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, zobligowany jest ocenić każdy dowód w sprawie i wypowiedzieć się, czy dany fakt uznaje za udowodniony, czy też nie. Wskazanie konkretnych dowodów, na których organ się oparł przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, jak i dowodów, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i przyczyn tego, musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zachowanie powyższych wymogów jest dla strony gwarancją prawidłowego rozpoznania i załatwienia jej sprawy.

W niniejszej sprawie organy obu instancji uchybiły obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-e i g, lub cudzoziemiec – członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, bądź, osoba niepełnosprawna, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej [...].

Oznacza to, iż osoba nabywa status bezrobotnego z dniem zarejestrowania w urzędzie pracy.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż w dniu 14 czerwca 2005 r. skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. przy ul. B 102/102a w celu dokonania rejestracji, złożył dokumenty i oświadczenie jako osoba bezrobotna.

Istota sporu polega na tym, że skarżący twierdzi, iż po raz pierwszy zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy nr 2 przy ul. A 87/89 w Ł. w dniu 19 grudnia 2003 r., ale udzielono mu błędnych informacji, co do dokonania rejestracji. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] zalecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu, postępowanie uzupełniające nie zostało przeprowadzone przez organ I instancji wnikliwie oraz wyczerpująco i nie można go uznać za wykonanie zaleceń zawartych w powyższej decyzji. Oświadczenie skarżącego co do obecności w dniu 19 grudnia 2003 r. w urzędzie pracy zostało potwierdzone zeznaniami wskazanych przez niego świadków. W ocenie Sądu, zeznań żony skarżącego nie podważają podnoszone przez organ rozbieżności w zeznaniach dotyczące jej zatrudnienia w grudniu 2003 r.

Podkreślić należy, iż skarżący pamiętał, że pokój, do którego wszedł mieścił się na pierwszym piętrze budynku przy ul. A 87/89. Ustaleń w zakresie obecności skarżącego w dniu 19 grudnia 2003 r. w Urzędzie Pracy Nr 2 przy ul. A w Ł. oraz wskazania osoby, która mogła mu udzielić informacji dokonano poprzez oprowadzenie go po sali A i B oraz pokoju 108 Działu Rejestracji Urzędu, ale w budynku Urzędu przy ul. B. W tej sytuacji zarzut skarżącego, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że urząd pracy zmienił swoją siedzibę, co stanowiło utrudnienie dla skarżącego we wskazaniu osoby, która udzieliła mu informacji oraz numeru pokoju - wymagał wyjaśnienia i ustosunkowania się organu odwoławczego. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu skarżącego, oparł się wyłącznie na ustaleniach organu pierwszej instancji. Organy obu instancji nie wyjaśniły, jakie osoby zatrudnione były w Powiatowym Urzędzie Pracy mieszczącym się przy ul. A 87/89 na dzień 19 grudnia 2003 r. i które z nich pełniły w tym dniu dyżur na pierwszym piętrze w pokojach wskazanych przez skarżącego.

Zdaniem Sądu, w tej sytuacji sporna i niewyjaśniona pozostaje okoliczność, czy skarżący po raz pierwszy zgłosił się celem rejestracji do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 przy ul. A 87/89 w Ł. w dniu 19 grudnia 2003 r. i został błędnie poinformowany przez urzędnika. Podkreślić należy, że nawet, jeśli skarżący, będąc w dniu 19 grudnia 2003 r. w Urzędzie Pracy, nie potrafił sformułować swojego żądania, to obowiązkiem organu było udzielić mu całokształtu informacji. Zgodnie bowiem z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Brak znajomości przepisów prawa może bowiem powodować niezaspokojenie interesu strony.

Organy obu instancji powołując się na notatkę służbową z dnia 23 sierpnia 2005 r. sporządzoną przez Kierownika Referatu Rejestracji i Wyrejestrowań PUP nr 2 wskazały, że gdyby skarżący w dniu 19 grudnia 2003 r. stawił się w Urzędzie zostałby zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy. W ocenie Sądu, informacji zawartej w powyższej notatce nie można uznać za wystarczającą, nie wyjaśniono bowiem dostatecznie, czy na gruncie obowiązującej w 2003 r. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) organ administracji w każdym przypadku, gdy osoba zgłaszająca się celem rejestracji informowała, iż złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zawieszał postępowanie i rejestrował tę osobę jako poszukującą pracy.

Brak również w aktach administracyjnych dowodów na to, iż skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, co narusza art. 10 k.p.a.

Skoro zatem w niniejszej sprawie kwestią sporną była data zgłoszenia się skarżącego do urzędu celem rejestracji, a to z kolei miało istotny wpływ na przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to obowiązkiem organów administracji było wnikliwie zbadać zasadność zarzutów skarżącego. Organy tego nie uczyniły, a zatem doszło do naruszenia art. 7, 10, 77 § l, 80 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uzupełnić postępowanie uwzględniając powyższe uwagi.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.