Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 819/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Energii z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 11 kwietnia 2018 r. A. Sp. z o.o. Oddział w P. z siedzibą w P. (dalej jako Strona/Spółka/Wnioskodawca) wniosła skargę na postanowienie Ministra Energii z [...] marca 2018 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z [...] grudnia 2017 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której Strona wnioskiem z [...] października 2017 r. wystąpiła do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych o umorzenie w całości istniejących i wymagalnych należności Spółki względem Funduszu Zapasów Interwencyjnych z tytułu opłaty zapasowej lub o rozłożenie wskazanych należności na raty lub odroczenie terminu ich płatności. Za podstawę prawną swojego wniosku Spółka wskazała przepisy art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077, z późn.zm.). We wniosku Spółka wskazała, że jej zdaniem opłata zapasowa mieści się wśród należności, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych, co oznacza możliwość zastosowania do niej art. 64 ustawy o finansach publicznych. Sama okoliczność, ze opłata zapasowa nie została literalnie wymieniona w art. 60 stawy o finansach publicznych nie wyklucza, że mieści się ona w zakresie tego przepisu. Poza tym opłata zapasowa nie może być uznana za podatek.

Ponadto, Spółka wyjaśniła, że zwróciła się do Prezesa Agencji z prośbą o podanie numeru konta prowadzonego dla Funduszu Zapasów Interwencyjnych w walucie euro, w celu dokonania wpłaty należnych opłat zapasowych w tej walucie. Spółka podkreśliła, że w wyniku okoliczności od niej niezależnych i całkowicie przez nią niezawinionych, w sposób obiektywny niemożliwe było dokonywanie wpłat w polskiej walucie na dotychczas obowiązujących zasadach. Spółka nie miała możliwości dokonania przelewu w polskiej walucie wobec faktu nieuzasadnionej blokady jego złotowych rachunków bankowych przez Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w dniu [...] czerwca 2017 r. Spółka poinformowała o ww. okoliczności Prezesa Agencji. Podjęła także stosowne kroki prawne w celu uchylenia zastosowanej blokady rachunków bankowych, o czym także zawiadomiła Prezesa Agencji. Strona wskazała także, iż zapłata opłaty zapasowej dokonana w walucie euro byłaby dla niej niekorzystna ze względu na rażąco wysoki kurs przewalutowania stosowany przez Bank [...]. Tak więc zastosowanie tej metody zapłaty opłaty zapasowej było niemożliwe, gdyż byłaby ona równoznaczna z działaniem na niekorzyść Spółki. Zapłata poprzez przewalutowanie spowodowałaby powstanie kolejnych zaległości wobec Funduszu Zapasów Agencyjnych z tytułu opłaty zapasowej należnej w kolejnych miesiącach. Stanowiłaby także przejaw niegospodarności i mogłaby przyczynić się do bankructwa Spółki.

Po rozpatrzeniu wniosku, Prezes Agencji działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1210 z późn. zm., dalej "ustawa o zapasach"), w dniu [...] grudnia 2017 r. wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.

Organ I instancji wskazał – za orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego - że pojęcie podatku jest definiowane w oparciu o przyjętą doktrynę lub też określenie ustawowe zawarte w Ordynacji podatkowej tj. jako świadczenie pieniężne na rzecz państwa, o charakterze przymusowym, generalnym, bezzwrotnym i nieodpłatnym, pobierane na podstawie przepisów prawnych, zaś do istoty podatku należy jego przymusowy charakter (powiązany z możliwością stosowania przez organ podatkowy środków przymusu państwowego w celu wyegzekwowania świadczenia), a także jego bezzwrotność i nieodpłatność, konsekwencją czego jest niemożność żądania zwrotu lub świadczenia wzajemnego ze strony podmiotu publicznoprawnego, na rzecz którego podatek został zapłacony. W ocenie Prezesa Agencji o tym, czy dane świadczenie jest podatkiem, opłatą publiczną czy też ma inną formę, przesądzają materialnoprawne cechy tego świadczenia, a nie nazwa nadana przez prawodawcę (kryterium formalne).

Prezes Agencji uznał, że opłata zapasowa, o której mowa w art. 21b ustawy o zapasach, nosi cechy, które mogą ją kwalifikować jako należność publicznoprawną o charakterze podatkowym. Stanowisko takie zajęła Rada Legislacyjna przy Prezesie Rady Ministrów w opinii z [...] lipca 2013 r. o projekcie ustawy o zmianie ustawy o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym oraz niektórych innych ustaw znak: [...]. Dodatkowo organ I instancji wskazał, iż ustawodawca w przepisach art. 21 b ust. 13 - 14 ustawy o zapasach wprost przesądził, że do należności z tytułu opłaty zapasowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III oraz działu V ustawy Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty, a organem właściwym w sprawie opłaty zapasowej jest Prezes Agencji, któremu przysługują uprawnienia organu podatkowego, określone w dziale III oraz w dziale V ustawy Ordynacja podatkowa. Takie podejście ustawodawcy wskazuje, że poprzez włączenie opłaty zapasowej w reżim przepisów O.p. ustawodawca potwierdza, że owa opłata ma charakter należności podatkowej, co równocześnie oznaczałoby, że nie znajdują do niej zastosowania przepisy art. 64 ustawy o finansach publicznych, które to przepisy regulują udzielenie ulg w spłacie zobowiązań z tytułu niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Brak jest zatem podstawy prawnej pozwalającej na rozpatrzenie wniosku Spółki i załatwienie sprawy, co do istoty poprzez wydanie decyzji, co stanowi istnienie innej uzasadnionej przyczyny stanowiącej przeszkodę do wszczęcia postępowania w rozumieniu przepisu art. 61 a § 1 k.p.a.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego jej rozpatrzenia, zarzucając mu naruszenie art. 61a § 1 k.p.a, art. 60 oraz art. 64 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o finansach publicznych.

Minister Energii, postanowieniem z [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji i wskazał, że rozstrzygnięcie Prezesa Agencji jest prawidłowe, jakkolwiek częściowo oparte zostało na błędnych przesłankach.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że opłata zapasowa uregulowana w art. 21b ustawy o zapasach stanowi daninę publiczną o cechach opłaty publicznoprawnej. Zgodnie z art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach uiszczają tę opłatę producenci (art. 2 pkt 18 ustawy o zapasach) i handlowcy (art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach). Choć polski system prawny nie zawiera definicji opłaty publicznoprawnej, to jednak odwołując się do dorobku doktryny należy stwierdzić, iż opłata publicznoprawna to rodzaj daniny publicznej o charakterze publicznoprawnym poza podatkowym. Opłaty, podobnie jak podatki, są świadczeniami pieniężnymi, przymusowymi i bezzwrotnymi. Cechą odróżniającą opłatę od podatku jest natomiast ekwiwalentność świadczenia, bowiem podatek ze swej istoty jest nieodpłatny. W obowiązujących przepisach istnieje wyraźne rozróżnienie opłat od podatków.

Zdaniem Ministra Energii opłata zapasowa uregulowana w art. 21b ustawy o zapasach stanowi więc daninę publiczną o cechach opłaty publicznoprawnej. Jedynym elementem wyróżniającym tę opłatę od innych opłat publicznoprawnych jest przyjęcie konstrukcji, zgodnie z którą nie jest ona związana wprost z konkretną czynnością organu lub świadczeniem ze strony organu, która następuje przed lub bezpośrednio w chwili powstania obowiązku uiszczania opłaty. Powyższa opłata jest natomiast związana z działaniem producenta oraz handlowca polegającym na produkcji paliw (art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach) lub przywozie paliw (art. 2 pkt 14 ustawy o zapasach) oraz związanymi z tymi działaniami czynnościami organu rozłożonymi w czasie (utworzenie i utrzymywanie przez Agencję Rezerw Materiałowych agencyjnych zapasów ropy naftowej i paliw). Opłata zapasowa jest ekwiwalentem tej części zapasów obowiązkowych, których przedsiębiorcy nie muszą tworzyć w stosunku do poprzednio obowiązujących przepisów, bowiem tworzy ją Agencja Rezerw Materiałowych.

Tym samym w ocenie organu II instancji, Prezes Agencji błędnie odczytał charakter opłaty zapasowej jako należności o charakterze podatkowym. Przedstawione zaś w zażaleniu argumenty Spółki negujące charakter opłaty zapasowej jako należności podatkowej ww. świetle rozważań należ uznać w tej kwestii za uzasadnione i prawidłowe, jednak brak jest podstaw uzasadniających wszczęcie postępowania, o które wnioskuje Spółka, jednakże z innych przyczyn niż wskazał organ I instancji w swoim uzasadnieniu.

Nadto Minister Energii wyjaśnił, że przepis art. 60 ustawy o finansach publicznych znowelizowany ustawą z 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 659) stanowi obecnie otwarty katalog środków publicznych będących niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym, do których zalicza się w szczególności, poza dotychczas wymienionymi dochodami budżetu państwa oraz dochodami budżetu jednostki samorządu terytorialnego, również przychody państwowych funduszy celowych. Zmiana powyższego przepisu miała na celu w zakresie niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym m.in. uzupełnienie przepisów wskazujących środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym o przychody państwowych funduszy celowych. Zmiana polega na uzupełnieniu tych "podmiotów" o państwowe fundusze celowe. Ze względu na przykładowy charakter wyliczenia zawartego w punktach 1-8 wskazano, że każda należność przypadająca państwowemu funduszowi celowemu mająca charakter publicznoprawny jest niepodatkową należnością budżetową w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (należność taka z definicji nie jest bowiem należnością podatkową), a nie tylko należność wynikająca z obowiązku zwrotu dotacji udzielonej ze środków państwowego funduszu celowego (art. 60 pkt 1 ustawy o finansach publicznych).

Analizując ww. przepisy Minister Energii uznał, iż mamy do czynienia z kolizją dwóch norm ustawowym tj. art. 60 ustawy o finansach w związku z art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych oraz art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach. Przyjmując zakresy zastosowania ww. przepisów wskazał, iż zakres zastosowania art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach, jest szerszy gdyż generalnie wyłącza możliwość umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty w zakresie opłaty zapasowej. Z tego też względu normę zawartą w art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach należy uznać za lex specialis wobec późniejszej normy o charakterze generalnym zawartej w art. 60 ustawy o finansach w związku z art. 64 ust. 2 tej ustawy (legi generali). Jak wynika z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości ubiegania się o umarzanie, odraczanie płatności oraz rozkładanie płatności na raty opłaty zapasowej, której pobór ma na celu zapewnienie zaopatrzenie kraju w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych, a zatem także zapewnienie strategicznego bezpieczeństwa energetycznego RP.

Organ odwoławczy stwierdził, że analizowanej prawie spełniona została druga przesłanka z art. 61a § 1 k.p.a. tj. z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być wszczęte, a tą uzasadnioną przyczyną jest wyłączenie przez ustawodawcę w normie szczególnej art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach, możliwości ubiegania się o umarzanie, odraczanie płatności oraz rozkładanie płatności na raty opłaty zapasowej wpłacanej przez producentów i handlowców na rzecz Funduszu Zapasów lnterwencyjnych.

W skardze na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, zarzucono zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. niezastosowanie art. 64 ustawy o finansach publicznych, mimo że opłata zapasowa stanowi "niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym" objętą hipotezą wskazanego przepisu;

2. błędną wykładnię art. 21 b ustawy z 16 lutego 2007 r. o zapasach, poprzez uznanie, że zawarte w tej regulacji wyłączenie stosowania wobec opłaty zapasowej przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty oznacza, że wobec opłaty zapasowej w ogóle nie jest możliwe umarzanie należności, odraczanie płatności oraz rozkładanie płatności na raty, mimo że odpowiedni w tym zakresie tryb postępowania został wprost przewidziany w ustawie o finansach publicznych;

3. naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia całości istniejących należności Skarżącej względem Funduszu Zapasów Interwencyjnych z tytułu opłaty zapasowej, mimo że w niniejszej sprawie brak było przesłanek do takiego działania.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że z zacytowanych wyżej regulacji jednoznacznie wynika, że zakres zastosowania obu ustaw jest różny. Nie sposób więc zgodzić się z Organem, że jedna ustawa stanowi lex specialis względem drugiej, a konkretnie, że ustawa o zapasach w zakresie opłaty zapasowej ustanawia szczegółowe rozwiązania, które całkowicie wyłączają stosowanie ustawy o finansach publicznych w odniesieniu do tej instytucji prawnej. Każda z tych ustaw dotyczy bowiem zupełnie innego obszaru i rodzaju materii wymagającej uregulowania. Z samego faktu, że oba analizowane akty prawne odwołują się do tych samych bądź podobnych pojęć i instytucji nie można więc wywodzić, że ustawy te są w jakiś sposób ze sobą powiązane, a tym bardziej, że jedna z nich doprecyzowuje drugą.

Skarżąca stoi na stanowisku, że organ w sposób nieprawidłowy zakreślił relacje zachodzące pomiędzy Ordynacją podatkową i ustawą o finansach publicznych, a ściślej: pomiędzy zawartymi w tych aktach prawnych procedurami uzyskania umorzenia należności. Jako zbyt daleko idący uznała wniosek, że w zakresie instytucji umorzenia należności dochodzi pomiędzy nimi do kolizji dwóch norm prawnych. Instytucja umorzenia zawarta w Ordynacji podatkowej dotyczy tylko i wyłącznie należności podatkowych, natomiast umorzenie zawarte w ustawie o finansach publicznych dotyczy należności niepodatkowych. Nie można w ocenie Spółki uznać, że w analizowanym zakresie ustawy te uzupełniają się, a w niektórych przypadkach wzajemnie wykluczają, zawsze bowiem dotyczą one zupełnie innego zakresu przedmiotowego regulacji.

Spółka wskazała, że ze względu na fakt błędnego rozumienia przez Organ art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach i mylnego utożsamiania instytucji umorzenia z Ordynacji podatkowej oraz ustawy o finansach publicznych, Organ nieprawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie instytucja umorzenia w ogóle nie znajdzie zastosowania. Ponownego podkreślenia wymaga fakt, że zakres instytucji umorzenia z oby tych ustaw jest rozłączny, a z samej natury opłaty zapasowej jako należności niepodatkowej wynika, że nie można do niej zastosować instytucji właściwej dla podatków, a tym samym koniecznym w zakresie instytucji umorzenia jest odwołanie się do ustawy o finansach publicznych.

Zatem wskazane błędne rozumowanie organu zdaniem Skarżącej doprowadziło do niesłusznej odmowy wszczęcia postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r. poz.1302 ze zm. ), dalej: "ppsa" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie sprowadza się do ustalenia wzajemnego stosunku art. 21b ust. 13 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym ( t.j. Dz.U. z 2017 r. poz.1210 z późn. zm .) oraz art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych tj. czy prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, iż art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach ropy naftowej wyłącza, jako lex specialis stosowanie art. 64 ust. 1 u.f.p.

W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, iż Sąd przyjmuje za prawidłowe stanowisko Ministra Energii co do charakteru prawnego opłaty paliwowej, iż nie jest to podatek, ale niepodatkowa należność budżetowa o charakterze publicznoprawnym w rozumieniu art. 60 u.f.p. Pogląd ten jest zgodny ze stanowiskiem strony skarżącej, więc nie ma potrzeby dalszego analizowania tego zagadnienia.

Zgodnie z art. 21 b ust. 13 ustawy o zapasach w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do należności z tytułu opłaty zapasowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III oraz działu V ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.) z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.

Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 i 2 u.f.p. należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może:

1) z urzędu umarzać w całości - w przypadku gdy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1-4;

2) na wniosek zobowiązanego:

a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym,

b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

2. Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w ust. 1 pkt 2 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60, które:

1) nie stanowią pomocy publicznej;

2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3) stanowią pomoc publiczną:

a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,

b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,

c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenia inne niż wymienione w lit. a i b.

Mamy więc tu do czynienia z kolizją dwóch norm prawnych, gdyż , o czym była mowa , opłata zapasowa jest niepodatkową należnością budżetową o charakterze publicznoprawnym.

Art. 21b ustawy o zapasach został dodany przez art. 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U. 2014.900) i wszedł w życie w dniu 22 lipca 2014 r. Z treści uzasadnienia projektu tej ustawy wynika, że została ona wprowadzona w celu obniżania stopniowego obowiązku przedsiębiorców w zakresie utrzymywania zapasów obowiązkowych i przekazanie tego obowiązku Agencji Rezerw Materiałowych.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraża pogląd, że są to środki , o których mowa w art. 60 u.f.p. od czasu nowelizacji tego przepisu dokonanego ustawą z dnia 10 lutego 2017 r. ( Dz.U. 2017.659), która dodała do niego słowa "albo przychody państwowych funduszy celowych" , jednak w ocenie Sądu ta zmiana miała jedynie charakter doprecyzowujący. Z uzasadnienia projektu rządowego nie wynika żaden inny powód. Natomiast treść art. 5 u.f.p. przemawia za takim rozumieniem tej nowelizacji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 środkami publicznymi są dochody publiczne, a zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 u.f.p. dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw. W ocenie Sądu nowelizacja art. 60 dokonana w 2017 r. nie zmieniła stanu prawnego, a jedynie usunęła pewien brak precyzji tego przepisu.

Aby rozstrzygnąć wyżej wskazaną kolizję należy wskazać, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537). Nie stosuje się jednak art. 67a i 67b Ordynacji, z uwagi na fakt, iż udzielanie ulg w spłacie należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. jest uregulowane w art. 64 u.f.p.

Cytowany wyżej art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o finansach publicznych – wynika to w sposób jednoznaczny z jego treści, a w sprawach nieuregulowanych w ustawie odsyła do ordynacji podatkowej, ale wyłącza zastosowanie przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.

Ustalając wzajemny stosunek art. 21b ust. 13 oraz art. 64 u.f.p. należy więc zastosować regułę kolizyjną lex specialis derogat legi generali , co oznacza, że w miejsce przepisów 67a i 67b Ordynacji podatkowej nie wchodzi przepis art. 64 u.f.p. W tym zakresie Sąd uznaje stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe.

Dodatkowo , należy wskazać , że podobnie był rozstrzygany problem kolizji norm ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o finansach publicznych m.in. w orzeczeniach sądów administracyjnych powołanych w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej, gdyż brak jest materialnoprawnej podstawy do prowadzenia postępowania w przedmiocie wniosku strony o umorzenie opłaty zapasowej, względnie o rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności.

Ze względu na powyższe, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.