Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1275/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 117 ust. 1, art. 89 ust. 1, art. 102-104
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2014 r. sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w J. przeciwko [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.:

"[...]" nr [...], na podstawie art. 89 ust. 1 w związku

z art. 117 ust. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej p.w.p.), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. orzekł o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] i kosztach postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, że w dniu 5 września 2012 r. [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w J. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...] " nr [...] udzielonego 5 grudnia 2003 r. na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., z pierwszeństwem od dnia [...] lutego 2003 r.

Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 102 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1 w związku z art. 104 ust. 1, p.w.p. podnosząc zarówno zarzut braku nowości jak i braku indywidualnego charakteru

w stosunku do spornego wzoru.

Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu, że wprowadza do obrotu cukierki typu [...], w tym w pojemnikach o cechach spornego wzoru przemysłowego, a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, przy czym strony konkurują ze sobą na rynku w zakresie cukierków typu [...]. Ponadto wskazał, iż [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. wystąpiła 30 sierpnia 2012 r. do niego z ostatecznym wezwaniem do zaprzestania naruszeń jej praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego, a następnie wystąpiła z powództwem do Sądu Okręgowego w P., sygn. akt [...], strony pozostają więc w sporze. Na poparcie swojego interesu prawnego wnioskodawca przedłożył kopię pisma [...] Sp. z o.o.

z siedzibą w G. z dnia 30 sierpnia 2012 r. do wnioskodawcy z ostatecznym wezwaniem do zaprzestania naruszeń jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego oraz protokół rozprawy cywilnej przed Sądem Okręgowym w P., sygn. akt [...], z [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu wniosku oraz w pismach procesowych przedłożonych do akt sprawy wnioskodawca podniósł, że przedmiotowy wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji, tj. w dniu 20 lutego 2003 r. nie był nowy, a ponadto nie posiadał indywidualnego charakteru wywierając takie samo wrażenie na zorientowanym użytkowniku jak wzory wcześniej produkowane i wprowadzane do obrotu handlowego, a w szczególności opakowania [...], opakowania [...] i opakowania [...].

Na poparcie swoich zarzutów dotyczących braku nowości i indywidualnego charakteru wnioskodawca przedłożył :

- wydruk z bazy danych WIPOhttp://www.int/romarin/detail.do?lD=0;

- wydruk ze strony http://www.tictac.com/en/tic-tac-history;

- wydruk archiwalnych materiałów promocyjnych marki [...];

- kopię decyzji OHIM z dnia [...] kwietnia 2012 r.;

- kopię decyzji UPRP z dnia [...] grudnia 2003 r., sygn. akt [...];

- kopię decyzji UPRP z dnia [...]czerwca 2005 r. sygn. akt [...];

- wydruki materiałów promocyjnych słodyczy [...];

- kopię decyzji UPRP z dnia [...] lutego 2006 r., sygn. akt [...];

- kopię wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 13/06;

- wydruki materiałów pomocniczych słodyczy [...];

- wydruk ze strony spółki [...] S.A.;

- wydruk ze strony www.anwers.com;

- kopię str. [...] WUP nr [...];

- kopie oferty handlowej [...] obejmującej opakowania cukierków o nazwie [...]

i [...] z maja i z lipca 1997 r.;

- materiały promocyjne z 1996 r. załączone do pisma [...] z dnia 30 lipca 1999 r.;

- sprzeciw [...] z dnia 18 sierpnia 1998 r. wraz z załącznikami, w tym kopie fotografii opakowań cukierków [...] i [...]oraz [...]; a także

- fotografie załączonych do sprzeciwu [...] z dnia 18 sierpnia 1998 r. przykładowych opakowań cukierków [...].

Uprawniony w odpowiedzi na wniosek w piśmie procesowym z 23 października 2013 r. stwierdził, że przedmiotem ochrony wzoru przemysłowego nr [...] jest pojemnik na cukierki – [...], który spośród innych wzorów wyróżnia się następującymi cechami postaciowymi:

1. jest ukształtowany w formie spłaszczonej bryły o zarysie owalu w widoku

z góry;

2. część pojemnikowa 1 opakowania zwęża się nieco ku dołowi;

3. w części pojemnikowej 1 umieszczona jest pokrywa 2 z kołnierzem 3 opierającym się o jej górną krawędź;

4. pokrywa jest wyposażona w uchylny język 4 z wypustem 5 od spodu;

5. wypust 5 jest montowany w szczelinie 6 spodniej części 7 pokrywy 2.

Powyższe cechy postaciowe jak wskazuje uprawniony stanowią istotne cechy wzoru przemysłowego nr [...], które wyróżniają go w stosunku do innych znanych wcześniej wzorów i stanowią podstawę jego identyfikacji.

Ponadto podniósł, iż przedłożone do akt sprawy materiały dowodowe nie potwierdzają publicznego udostępnienia wcześniejszego wzoru przed datą zgłoszenia do ochrony spornego wzoru przemysłowego. Również przeciwstawione pojemniki na cukierki są odmienne od spornego wzoru przemysłowego. Uprawniony podkreślił, że Urząd Patentowy badał już przesłanki zdolności rejestrowej spornego wzoru

w postepowaniu Sp. [...] zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., uznając, iż wzór ten spełnia przesłanki nowości i indywidualnego charakteru w stosunku do przeciwstawianych mu w niniejszym postepowaniu opakowań, a w szczególności do pojemnika na cukierki [...]

Rozpoznając sprawę Urząd Patentowy RP przytoczył treść 255 ust. 1 pkt 1, art. 89 i art. 117 ust. 1 p.w.p.

Kolegium Orzekające uznało, że wnioskodawca jako konkurent uprawnionego ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, który wprowadza do obrotu cukierki typu drażetki w pojemnikach,

w tym w pojemnikach o cechach spornego wzoru przemysłowego, w stosunku do którego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. wystąpiła w dniu 30 sierpnia 2012 r.

z ostatecznym wezwaniem do zaprzestania naruszeń jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego, a następnie wystąpiła z powództwem do Sądu Okręgowego w P., sygn. akt [...]. Jak podał UP, z powyższego wynika, że sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy.

W ocenie Kolegium interes prawny wnioskodawcy potwierdzają przedłożone przez niego następujące dokumenty: kopia pisma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G.

z 30 sierpnia 2012 r. do wnioskodawcy z ostatecznym wezwaniem do zaprzestania naruszeń jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego oraz protokół rozprawy cywilnej przed Sądem Okręgowym w P., sygn. akt [...], z [...] kwietnia 2014 r.

Organ przytaczając treść art. 102 ust. 1 ustawy p.w.p., stwierdził, iż "wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego część, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację".

Przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jak wyjaśnił UP jest pojemnik na cukierki - [...], do którego cech istotnych, według dokumentacji rejestrowej, "należy zaliczyć, że pojemnik jest ukształtowany w formie spłaszczonej bryły o zarysie owalu

w widoku z góry. Opakowanie stanowi zwężająca się nieco ku dołowi część pojemnikowa i umieszczona w niej pokrywa z kołnierzem opierającym się o górną krawędź części pojemnikowej. Pokrywa jest wyposażona w uchylny język z wypustem od spodu, montowanym w szczelinie spodniej części pokrywy".

Organ odwołując się do stanowiska doktryny i orzecznictwa, stwierdził, że przedmiotem oceny mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku i przeprowadził ocenę zdolności rejestrowej, tj. indywidualnego charakteru spornego wzoru, uznając, że nie spełniał on wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p. przy czym ocena wzoru dokonywana jest zawsze całościowo, nie jako zbiór poszczególnych właściwości.

W ocenie Kolegium, za zasadny należało uznać zarzut braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Nadto zdaniem Kolegium Orzekającego ogólne wrażenie wywierane przez sporny wzór nie różni się od ogólnego wrażenia wywoływanego przez wzór opakowania cukierków [...] załączonego do sprzeciwu [...] SA z dnia 18 sierpnia 1998 r. w postaci trzech egzemplarzy tego opakowania znajdujących się

w aktach rejestrowych [...] od dnia 19 sierpnia 1998 r., na których widnieją daty przydatności spożycia [...] kwietnia 99 r., [...] lipca 99 r. oraz [...] świadczące o ich obecności w obrocie (których zdjęcia wnioskodawca przedłożył do akt niniejszej sprawy). O obecności tych opakowań w obrocie świadczą także przedłożone przez wnioskodawcę kopie oferty handlowej [...] obejmującej opakowania cukierków o nazwie [...] i [...][...] z maja i z lipca 1997 r.

Każde z tych opakowań cukierków [...] stanowi pojemnik, który jest ukształtowany w formie spłaszczonej bryły o zarysie owalu w widoku z góry, przy czym opakowanie stanowi zwężająca się nieco ku dołowi część pojemnikowa i umieszczona w niej pokrywa z kołnierzem opierającym się o górną krawędź części pojemnikowej,

a pokrywa jest wyposażona w uchylny język z wypustem od spodu, montowanym

w szczelinie spodniej części pokrywy.

Tak więc opakowanie cukierków [...] posiada wszystkie cechy istotne w opisie rejestrowym spornego wzoru, tj. stanowi pojemnik, który jest ukształtowany w formie spłaszczonej bryły o zarysie owalu w widoku z góry, przy czym opakowanie stanowi zwężająca się nieco ku dołowi część pojemnikowa i umieszczona w niej pokrywa

z kołnierzem opierającym się o górną krawędź części pojemnikowej, a pokrywa jest wyposażona w uchylny język z wypustem od spodu, montowanym w szczelinie spodniej części pokrywy.

Jak podał UP ta tożsamość wszystkich cech uznanych przez zgłaszającego sporny wzór za istotne przesądza o tym, że ogólne wrażenie jakie sporny wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku w trakcie zwykłego użytkowania nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór w postaci opakowania cukierków [...] publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo (dnia 20 lutego 2003 r.).

Według Kolegium za zorientowanego użytkownika należy uznać na przykład sprzedawcę słodyczy lub miłośnika tego rodzaju cukierków, który nosi je przy sobie

w pojemniku.

Kolegium zwróciło także uwagę na duży zakres swobody twórczej przy opracowywaniu spornego wzoru, który jest ograniczony jedynie funkcjami przechowywania określonej ilości cukierków i umożliwienia ich wielokrotnego pobierania.

Kolegium dodało jeszcze, że na jego odmienną ocenę odnośnie braku indywidualnego charakteru spornego wzoru nie mogą wpłynąć wskazywane przez uprawnionego różnice pomiędzy pojemnikiem [...] i spornym wzorem, polegające według niego na tym, że sporny wzór przedstawia opakowanie, które zwęża się ku dołowi, ponadto, że kołnierz nakrywki w pojemniku [...] jest wielokrotnie szerszy niż kołnierz w spornym wzorze przemysłowym oraz, przeciwnie niż w spornym wzorze, nie wystaje poza obręb nakrywki pojemnika, gdyż cechy te są wskazane błędnie lub uznane przez zgłaszającego za cechy nieistotne. Podkreślił, iż jak wykazał eksperyment przeprowadzony na rozprawie, (patrz T.lll, k. [...] akt Sp. [...]) część pojemnikowa opakowania cukierków [...] zwęża się nieco (ok. 1 mm) ku dołowi. Pozostałe różnice wskazywane przez uprawnionego, tj. "kołnierz nakrywki w pojemniku [...] jest wielokrotnie szerszy niż kołnierz we wzorze przemysłowym oraz, przeciwnie niż

w spornym wzorze, nie wystaje poza obręb nakrywki pojemnika" nie zostały w ogóle wymienione w opisie rejestrowym spornego wzoru, co świadczy o uznaniu ich przez zgłaszającego za cechy nieistotne, które jako takie nie wpływają na ogólne wrażenie wywierane przez sporny wzór przemysłowy.

UP odnośnie twierdzenia uprawnionego, że organ badał już przesłanki zdolności rejestrowej spornego wzoru w postępowaniu Sp. [...] zakończonym decyzją z [...] lutego 2006 r. uznając, że wzór ten spełnia przesłanki nowości i indywidualnego charakteru w stosunku do przeciwstawianych mu w niniejszym postępowaniu opakowań, a w szczególności w stosunku do pojemnika na cukierki [...] - stwierdził, że decyzja ta nie jest wiążąca dla Kolegium Orzekającego w przedmiotowej sprawie, gdyż postępowanie w sprawie Sp. [...] toczyło się między innymi stronami.

Wobec faktu, że brak indywidualnego charakteru spornego wzoru w stosunku do opakowania cukierków [...] jest wystarczającą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru, Kolegium Orzekające odstąpiło od badania pozostałych zarzutów dotyczących braku zdolności rejestrowej spornego wzoru.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] sp. z o.o. z siedzibą w G., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła:

Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") przez wydanie dwóch różnych decyzji administracyjnych w odniesieniu do tego samego adresata, na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez dokładnego i wszechstronnego uzasadnienia takiej zmiany podglądu;

Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie dowodów, na których organ się oparł oraz tych którym odmówił wiarygodności oraz przez nieustosunkowanie się

w uzasadnieniu decyzji do podnoszonych w toku postępowania zarzutów uprawnionego dotyczących materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę, na których oparta została decyzja, co uniemożliwia weryfikację procesu decyzyjnego organu, a co za tym idzie sądową kontrolę zaskarżonej decyzji;

Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. przez:

przedstawienie w uzasadnieniu decyzji opisu opakowania cukierków [...] sprzecznego ze znajdującym się w aktach sprawy opakowaniem, którego ten opis dotyczy, w szczególności z pominięciem wszystkich różnic pomiędzy tym opakowaniem, a opakowaniem wskazanym w unieważnionym prawie ochronnym;

przyjęcie, że opakowanie [...] zwęża się ku dołowi o ok. 1 mm bez przeprowadzenia żadnego pomiaru przedmiotowego opakowania;

przyjęcie, że przedstawione przez wnioskodawcę kopie oferty handlowej [...] obejmującej opakowania cukierków o nazwie [...] i [...],[...] z maja

i z lipca 1997 r. świadczą o obecności w obrocie znajdujących się w aktach sprawy opakowań [...], podczas gdy przedstawione na ww. kopiach wizualizacje opakowań cukierków [...] różnią się zasadniczo od znajdujących się w aktach sprawy opakowań, co doprowadziło UP do błędnego uznania, że opakowania [...] są podobne do opakowań cukierków będących przedmiotem unieważnionego prawa ochronnego, oraz do błędnego uznania, że opakowania takie znajdowały się w obrocie przed zgłoszeniem do rejestracji spornego wzoru przemysłowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej Decyzji.

Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 89 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 oraz art. 104 ustawy prawo własności przemysłowej (dalej: "p.w.p."), przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż oceniając indywidualny charakter spornego wzoru, UPRP w ogóle nie wziął pod uwagę dwóch różnic dotyczących widocznych cech spornego wzoru, które zgodnie z tym, co wykazał uprawniony, występują pomiędzy spornym wzorem, a opakowaniem cukierków [...]. Różnice te polegają na tym, że kołnierz nakrywki w opakowaniu cukierków [...] jest wielokrotnie szerszy niż kołnierz we wzorze przemysłowym oraz, przeciwnie niż

w spornym wzorze uchylny język nie wystaje poza obręb nakrywki pojemnika,

a dodatkowo język w opakowaniu cukierków [...] jest wielokrotnie szerszy niż język

w opakowaniu zgodnym ze spornym wzorem przemysłowym.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza określoną w art. 8 k.p.a. zasadę, ponieważ pozostaje w sprzeczności z wcześniejszą decyzją UPRP z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie o sygnaturze Sp. [...] wydaną na podstawie identycznego stanu faktycznego oraz prawnego skierowaną do tego samego adresata (tj. Skarżącego), na podstawie identycznego materiału dowodowego,

w szczególności na podstawie porównania ze spornym wzorem przemysłowym opakowania cukierków [...] z datą [...].04.99 r., a przedstawione w decyzji uzasadnienie jej zmiany nie spełnia warunku dokładności i wszechstronności.

W podsumowaniu dotyczącym naruszenia art. 8 k.p.a., skarżąca zaznaczyła, iż UPRP stwierdził we wcześniejszej decyzji, że różnice występujące miedzy spornym wzorem przemysłowym, a opakowaniem cukierków [...] z datą [...].04.1999 r. są wystarczające do tego, aby stwierdzić spełnienie przez sporny wzór kryterium nowości

i indywidualnego charakteru mając na uwadze osobę zorientowanego użytkownika.

W Decyzji UPRP porównując to samo opakowanie cukierków [...] z datą [...].04.1999 r. ze spornym wzorem przemysłowym stwierdził, że cechy wzoru przemysłowego i cechy opakowania cukierków [...] są tożsame. Organ dokonał zatem, na podstawie identycznych dowodów, skrajnie innej oceny, ograniczając się do ogólnikowego wskazania rzekomych przyczyn takiej zmiany, bez dokładnego i wyczerpującego wykazania w jaki konkretnie sposób te przyczyny (jakkolwiek jak zostało wykazane powyżej nie znajdujące potwierdzenia w treści obu decyzji ani w zebranym w sprawie materiale dowodowym) wpłynęły na odmienne ustalenia organu. Decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 8 k.p.a., co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy, która nie została załatwiona zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., II GSK 1882/12).

Również skarżąca wywiodła, że w zaskarżonej decyzji zabrakło w jej uzasadnieniu odniesienia do wyraźnie formułowanych przez uprawnionego zarzutów dotyczących przedstawionych przez wnioskodawcę dowodów w formie wydruków, na których oparte zostało rozstrzygnięcie. Uprawniony podnosił, że przedstawione przez wnioskodawcę wydruki są niewyraźne oraz nie mają waloru daty pewnej, co uniemożliwia przyjęcie, że dowodzą jakimkolwiek faktom, zaś w uzasadnieniu UP nie odniósł się do powyższej kwestii.

Także organ całkowicie pominął różnice jakie występują między opakowaniem [...], a opakowaniem wskazanym w treści prawa ochronnego. Skarżąca zwróciła uwagę, że znajdujące się w aktach sprawy opakowanie cukierków [...] ma zaokrąglone krawędzie, natomiast oferta spornego wzoru przedstawia prostopadłościany o ostro zakończonych krawędziach.

Według skarżącej UP rażąco naruszył przepisy prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 104 p.w.p., gdyż oceniając indywidualny charakter spornego wzoru, w ogóle nie wziął pod uwagę dwóch różnic dotyczących widocznych cech spornego wzoru, które zgodnie z tym, co wykazał uprawniony, występują pomiędzy spornym wzorem, a wcześniejszym wzorem przeciwstawionym. Różnice te polegają na tym, że kołnierz nakrywki w pojemniku [...] jest wielokrotnie szerszy niż kołnierz

w spornym wzorze przemysłowym oraz, przeciwnie niż w spornym wzorze uchylny język nie wystaje poza obręb nakrywki pojemnika.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania [...] spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą

w J. pismem z 19 grudnia 2016 r. wniosła o oddalenie skargi.

W piśmie z 3 stycznia 2017 r. skarżąca podtrzymała zasadnicze zarzuty skargi, dodając, nową podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji - naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 §1 i 79 §1 k.p.a.).

Skarżąca zanegowała, że w analizowanej sprawie został przeprowadzony dowód z oględzin i pomiaru znajdującego się w aktach pojemnika, o którym uczestnik nie tylko nie został uprzedzony, ale o którego przeprowadzeniu nie miał wiedzy do momentu doręczenia mu odpowiedzi na skargę. Przeprowadzenie tego dowodu nie zostało bowiem ujawnione ani w aktach sprawy, ani w samym uzasadnieniu decyzji. Podkreśliła, że protokół z rozprawy (przed Kolegium Orzekającym) nie tylko nie zawiera informacji na temat wspomnianych oględzin i pomiarów, ale też informacji o tym, jak miałby wyglądać "eksperyment" przeprowadzony na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

Zgodnie z art. 117 ust. 1 p.w.p. do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje się odpowiednio. Powołany przepis art. 89 ust. 1 stanowi natomiast, że patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Oznacza to m.in., że na tych samych warunkach - wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki rejestracji - może być unieważniony wzór przemysłowy - na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny.

Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być zatem unieważnione

(w całości lub części) na wniosek każdej osoby, która ma w tym unieważnieniu interes prawny i jeżeli wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania rejestracji. Ocena zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego, na który udzielono prawa z rejestracji winna być zatem poprzedzona ustaleniami organu co do istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu. Takich też ustaleń Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego dokonał – zasadnie uznając, iż wnioskodawca [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w J. legitymuje się interesem prawnym

w unieważnieniu spornego wzoru przemysłowego w rozumieniu art. 89 p.w.p.

Jak zwraca się uwagę w literaturze, dotychczas nie stworzono uniwersalnej definicji interesu prawnego w znaczeniu materialnym, obejmującej kompleksowo sytuacje uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa wyłącznego. To z kolei oznacza, iż każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny. W uchwale z dnia 22 września 2014 sygn. II GPS 1/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ."Prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w charakterze strony jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, nie zaś konkretną normą prawną, przyznającą taki status. (...). Należy przypomnieć, że interes prawny stanowiący podstawę przyznania legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym jest kategorią materialnoprawną.

W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej). Interes prawny w unieważnieniu patentu mają w szczególności nie tylko konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym, ale również - przykładowo - pozwany o naruszenie patentu, czy też osoba, której oddalono wniosek

o stwierdzenie, że produkcja, którą prowadzi lub zamierza prowadzić, nie jest objęta danym patentem.

Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, który nie jest nowy i nie ma indywidualnego charakteru narusza interes prawny w postaci swobody prowadzenia działalności gospodarczej podmiotów, które prowadzą produkcję wg tego wzoru (wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010 VI SA/Wa 1851/09). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r. II GSK 183/07 ONSAiWSA 2009/1/12,-sam fakt uzyskania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w sytuacji, gdy inny producent wprowadził wcześniej na rynek produkt o cechach podobnych do zarejestrowanego wzoru przemysłowego, stanowi wystarczającą przesłankę do uznania istnienia po stronie tego producenta interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru.

Jak wynika z akt sprawy, strony niniejszego postępowania są konkurentami na rynku w zakresie sprzedaży cukierków typu [...] w pojemnikach, zatem zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP zasadnie wywiódł interes prawny wnioskodawcy. Przypomnieć tu należy, że w stosunku do wnioskodawcy, [...] sp. z o.o. wystąpiła 30 sierpnia 2012 r. z ostatecznym wezwaniem do zaprzestania naruszeń jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego, a następnie wystąpiła z powództwem do Sądu Okręgowego w P., sprawa została zarejestrowana sygn. akt [...].

W sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego Urząd Patentowy RP był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 p.w.p.). Między innymi był związany podstawą prawną wskazaną we wniosku. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku powołał przepisy art. 102 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1 w związku z art. 104 ust. 1 p.w.p. (tj. zarzucił brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru, wniosek z 5 września 2012 r. uzupełniony pismem z 10 czerwca 2013 r.).

Zgodnie z art. 102 ust 1 ustawy p.w.p. (w wersji adekwatnej do stanu prawnego mającego zastosowanie do niniejszej sprawy), wzorem przemysłowym jest nowa

i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu

w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych (ust. 2).

Za wytwór uważa się także:

1) przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony);

2) część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy;

3) część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu (ust. 3).

W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech (ust. 4).

Z cytowanego przepisu wynika więc, że rejestracji jako wzór przemysłowy podlega postać wytworu (forma, wygląd). W tym miejscu zaakcentować trzeba, że przepisy ustawy p.w.p. nie zawierają definicji "postaci wytworu". Natomiast art. 102 ust. 1 p.w.p. stanowi, iż "postać wytworu" nadana jest przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zatem dobór cech wymienionych w ww. przepisie wskazuje na to, że ową "postać wytworu" utożsamiać można z jego wyglądem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że we wzorze przemysłowym chroniony może być tylko aspekt zewnętrzny produktu. Dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru,

a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej. Treść tych przesłanek skonkretyzowano w kolejnych przepisach p.w.p. w art. 103 (nowość) i 104 (indywidualny charakter).

Sąd podziela pogląd prezentowany w doktrynie jak i w orzecznictwie, iż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie.

Przyjąć należy, że ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zgłoszonego do rejestracji. W literaturze przyjmuje się, że porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne (tak m.in. K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, "Przegląd Prawa Handlowego" marzec 2005, s. 47).

Niewątpliwie wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, przy zachowaniu wszystkich właściwości wyrobu. Właściwości wzoru przemysłowego są postrzegane bowiem wzrokowo i łączą się z jego wyglądem. Ochroną wzoru przemysłowego nie są natomiast objęte ukryte we wnętrzu wytworu jego składniki czy elementy, które nie wpływają na wygląd postaci tego wytworu.

Prawna ochrona wzorów przemysłowych, tj. ich rejestracja, związana jest

z funkcjonowaniem rynku w szerokim znaczeniu, obejmującym produkcję, wystawiennictwo i ścisły obrót, z relacjami jakie na tym rynku występują między przedsiębiorcami oraz pomiędzy nimi, a potencjalnymi nabywcami - użytkownikami oglądającymi wytwory, w których wzory są zawarte. Ochrona wzoru przemysłowego dotyczy celów gospodarczych obejmując, jak to wynika z art. 105 ust. 3 p.w.p., wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu, import, eksport, używanie wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany oraz jego składowanie dla takich celów.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 omawianej ustawy wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa

z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy (ust. 2). Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy:

1) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności;

2) został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego (ust. 3).

Drugą przesłankę zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego stanowi jego indywidualny charakter, a stosownie do art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy posiada tę cechę, gdy ogólne wrażenie jakie wywoła na zorientowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywołuje wzór wcześniej udostępniony publicznie. Jednocześnie podkreślić należy, że z powołanej normy wynika, iż o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. Zatem o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów.

Art. 104 w ust. 2 stanowi, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.

W literaturze przyjmuje się, że "wyznacznikami swobody twórczej są z reguły charakter i przeznaczenie wytworu, do którego wzór się odnosi, a także lokalne lub krajowe reguły obyczajowe i kryteria estetyczne" (por. M. Późniak-Niedzielska, Prawo własności przemysłowej pod red. U. Promińskiej, Warszawa 2004, s. 169). Jak podkreśla M. Późniak-Niedzielska " kryterium indywidualnego charakteru bierze pod uwagę stopień swobody twórcy. (...) Narzucone projektantom cele i względy funkcjonalne, techniczne, a nawet handlowe ograniczają możliwości tworzenia indywidualnego kształtu przedmiotu, które zależą przecież od funkcji określonego produktu." (Maria Poźniak-Niedzielska, Ochrona wzorów przemysłowych, EPS styczeń 2007, s. 6). We wstępie do rozporządzenia Rady WE z dnia 12 grudnia 2001 r.

w sprawie wzorów wspólnotowych nr 6/2002 wskazano, że przy ocenie indywidualnego charakteru produktu należy brać pod uwagę "naturę" produktu oraz "dziedzinę przemysłu, do której należy".

Jeśli przyjmiemy, że wygląd produktu jest ściśle związany z jego cechami użytkowymi, zakres swobody twórczej jest mały. Tam zaś, gdzie są małe możliwości dokonania zmian, relatywnie małe różnice będą wymagane w celu ustalenia indywidualnego charakteru wzoru (por. J. Kępiński, Definicja wzoru przemysłowego oraz warunki jego ochrony [w:] PUG nr 9/2007, s. 29). W przypadku wzorów o małym zakresie swobody twórczej doktryna przyjmuje, że nawet stosunkowo małe różnice nie pozostaną niezauważone przez poinformowanego użytkownika (K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, s. 48). Zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Zwrócić uwagę należy, że określenie "poinformowany" sugeruje, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, z jakich wzory te zwykle się składają, i z uwagi na swoje zainteresowanie danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu. W tej sytuacji, przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru należy uwzględnić charakter produktu, do którego odnosi się wzór lub w którym się zawiera, w szczególności zaś sektor przemysłu, do którego należy dany produkt.

W świetle przepisów art. 102-104 p.w.p. dopuszczalna jest rejestracja wzoru przemysłowego, który stanowi kombinacje cech znanych już z wcześniejszych wzorów, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywiera ten wzór, różni się od wrażenia wywieranego przez porównywane wzory.

Podsumowując tę część wywodów, stwierdzić należy, że w przepisach art. 102-104 p.w.p. chodzi bowiem o postać wytworu lub jego części, tj. o wygląd nadany przez określone cechy czy elementy postrzegane zmysłem wzroku i przez to wywołujący określone wrażenie ogólne podczas oglądania wytworu, w którym wzór został zastosowany lub jest zawarty, w takiej postaci, w jakiej występuje on na rynku podczas prezentacji i przed nabyciem wytworu. Elementy wytworu, które nie są widoczne lub ze względu na jego właściwości nie mogą być uwidocznione bez istotnej zmiany postaci wytworu w trakcie jego oglądania na rynku, nie mają znaczenia dla oceny nowości

i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, a tym samym nie są objęte ochroną.

W tej sytuacji ocena czy doszło do naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wymaga całościowego porównania wzorów z punktu widzenia osoby używającej w sposób stały przedmiotów z danej grupy i zorientowanej w stanie ich wzornictwa wynikającym z zakresu swobody twórczej oraz dokonania oceny, czy ogólne wrażenie, jakie wywołuje na takiej osobie wzór zakwestionowany, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór zarejestrowany.

Dla interpretacji cech istotnych wzoru przemysłowego istotne znaczenie ma również opis wzoru przemysłowego wynikający z art. 108 p.w.p., w szczególności ust. 3 tego przepisu, który dopełnia interpretację ilustracji wzoru przemysłowego, nadto powinien wskazywać te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów, również stanowią podstawę do jego identyfikacji.

Wracając do sprawy niniejszej będącej przedmiotem sporu, w ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy dokonał pełnej oceny, co do braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uważa, że ogólne wrażenie spornego rozwiązania nie różni się od wzoru przeciwstawionego. Dokonał również analizy oceny oddziaływania ogólnego wrażenia

z punktu widzenia tzw. zorientowanego użytkownika w konsekwencji zasadnie uznając, że sporny wzór nie posiada w rozumieniu art. 104 p.w.p. zdolności rejestrowej.

Przede wszystkim Urząd Patentowy wyjaśnił, że skarżący w zgłoszeniu wzoru przemysłowego i jego opisie ukształtował zakres jego ochrony, wskazując na te cechy istotne wzoru, które odróżniają ten wzór od innych. Opis wzoru przemysłowego [...] stanowi, iż do jego istotnych wnoszący zaliczył: "pojemnik jest ukształtowany

w formie spłaszczonej bryły o zarysie owalu w widoku z góry. Opakowanie stanowi zwężająca się nieco ku dołowi część pojemnikowa i umieszczona w niej pokrywa

z kołnierzem opierającym się o górną krawędź części pojemnikowej. Pokrywa jest wyposażona uchylny język z wypustem od spodu, montowanym w szczelinie spodniej części pokrywy".

W ocenie Sądu Urząd Patentowy dokonał prawidłowej wykładni art. 104 p.w.p., słusznie uznając, brak indywidualnego charakteru wzoru [...].

Kolegium, przeanalizowało przedłożone przez wnioskodawcę materiały w postaci wzoru opakowania cukierków [...] załączonego do sprzeciwu [...]SA z 18 sierpnia 1998 r. w postaci trzech egzemplarzy tego opakowania znajdujących się

w aktach rejestrowych [...] od dnia [...] sierpnia 1998 r., na których widnieją daty przydatności spożycia [...] kwietnia 99 r., [...] lipca 99 r. oraz [...] świadczące o ich obecności w obrocie (których zdjęcia wnioskodawca przedłożył do akt niniejszej sprawy). Słusznie uznało, że o obecności tych opakowań w obrocie świadczą także przedłożone przez wnioskodawcę kopie oferty handlowej [...] obejmującej opakowania cukierków o nazwie [...] i [...] [...] z maja i z lipca 1997 r., co stanowi

o tym, że wzór ten został publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru tj. przed dniem [...] lutego 2003 r.

Sąd podziela stanowisko organu, że każde z opakowań cukierków [...] stanowi pojemnik, który jest ukształtowany w formie spłaszczonej bryły o zarysie owalu

w widoku z góry, przy czym opakowanie stanowi zwężająca się nieco ku dołowi część pojemnikowa i umieszczona w niej pokrywa z kołnierzem opierającym się o górną krawędź części pojemnikowej, a pokrywa jest wyposażona w uchylny język z wypustem od spodu, montowanym w szczelinie spodniej części pokrywy.

Za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że opakowanie cukierków [...] posiada wszystkie cechy uznane za istotne w opisie rejestrowym spornego wzoru. Tożsamość wszystkich cech uznanych przez zgłaszającego sporny wzór za istotne

i podlegających ocenie przesądza o tym, że ogólne wrażenie jakie sporny wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku w trakcie zwykłego użytkowania nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór stanowiący opakowanie cukierków [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia prawa procesowego.

Sąd za nietrafny uznaje zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. odnoszący się do wydania przez organ dwóch decyzji w odniesieniu do tego samego adresata. Sąd w składzie orzekającym podziela wywody organu, iż postępowanie w sprawie [...] toczyło się między innymi stronami. Nie można zarzucić Urzędowi Patentowemu, że nie odniósł się w tym zakresie w zaskarżonej decyzji. Słusznie także organ zawarł stwierdzenie, że w poprzednim postępowaniu w decyzji nie uwzględniono swobody twórczej przy opracowywaniu spornego wzoru i nie określono konkretnie zorientowanego użytkownika. Takie wyjaśnienie organu należy uznać za wystarczające.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem Urząd Patentowy

w przekonaniu Sądu dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poddając go szczegółowej weryfikacji. Swoje stanowisko organ wyczerpująco uzasadnił, wskazując na których dowodach się oparł.

Urząd Patentowy przeprowadził właściwą ocenę opisu opakowania cukierków [...], zgodną ze znajdującym się w aktach sprawy opakowaniem. Jednocześnie za chybiony należy uznać zarzut strony skarżącej odnoszący się do wadliwego przyjęcia przez organ, iż opakowanie na cukierki [...] zwęża się ku dołowi. Należy tu mieć na uwadze ustalenia wynikające z rozprawy przed Urzędem Patentowym, gdzie powyższa okoliczność nie została skutecznie obalona i zanegowana przez pełnomocnika skarżącej. Pełnomocnik skarżącej obecny na rozprawie podniósł jedynie że zwężenie pojemnika o 1 (jeden) mm nie jest widoczne przez zorientowanego użytkownika.

Dodatkowego odniesienia wymaga zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który zdaniem Sądu jest nieuzasadniony. Sprawa z wniosku spółki [...] została rozpoznana na rozprawie, na której obecni byli pełnomocnicy skarżącej i uczestnika postępowania, biorąc w niej aktywny udział. Z rozprawy został sporządzony protokół. Ani z powołanego protokołu rozprawy ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby jakiekolwiek czynności procesowe zostały przeprowadzone poza rozprawą, a mianowicie przed rozprawą, czy po jej zakończeniu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Urzędu Patentowego, a nie odpowiedź na skargę.

W przekonaniu Sądu nie doszło przed rozprawą ani na rozprawie do przeprowadzenia eksperymentu procesowego, co najwyżej można mówić o okazaniu pojemników, a nie nawet o oględzinach. Z protokołu rozprawy wynika, że Przewodniczący Kolegium Orzekającego okazał pełnomocnikom stron opakowania cukierków [...] znajdujące się

w aktach rejestrowych [...]. Pełnomocnik wnioskodawcy (M. K.) podtrzymał stanowisko, iż opakowania cukierków [...] zwężają się ku dołowi.

W protokole zostało zapisane "co potwierdza eksperyment przeprowadzony na rozprawie" – powyższe stwierdzenie zdaniem Sądu nie oznacza przeprowadzenia eksperymentu w dosłownym rozumieniu tego słowa, a oznacza przeprowadzony "dowód z okazania opakowania cukierków [...]". Ponadto z protokołu ani decyzji nie wynika aby dokonywano jakichkolwiek pomiarów opakowań.

Argumenty skarżącej wynikające z pisma procesowego z 3 stycznia 2017 r. dotyczące nowej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji tj. art. 10 § 1 i 79 § 1 k.p.a. Sąd uznał za nietrafne. Informacje zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą prowadzić do uznania błędu decyzji.

W odniesieniu natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Sąd podziela pogląd prezentowany w doktrynie i orzecznictwie, iż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości to brak indywidualnego charakteru. Nadto o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują detale (cechy nieistotne) lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej charakterystycznej całości. Można powiedzieć, że o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter decyduje odbiór określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy.

W przekonaniu Sądu organ trafnie ustalił, że zgłoszony do rejestracji wzór

w dacie jego zgłoszenia nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru, zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty postawione w skardze są niezasadne. Dodać należy, że w ocenie Sądu o indywidualnym charakterze spornego wzoru nie może świadczyć cecha:

- zwężenia się nieco części pojemnikowej ku dołowi,

- także kołnierz pokrywy w spornym wzorze,

- czy uchylny język.

Rację ma uczestnik postępowania, że z ilustracji wzoru przemysłowego [...] nie wynika, aby opakowanie zwężało się ku dołowi w jakimkolwiek stopniu, również za trafne należy uznać stwierdzenie, że gdyby zakres "zwężania się nieco ku dołowi" miał dla zgłaszającego znaczenie jako cecha istotna, to z pewnością przedstawiłby to na ilustracji albo ujął w opisie.

Chybione są argumenty skarżącej wywodzącej w piśmie procesowym z 3 stycznia 2017 r., że o indywidualnym charakterze spornego wzoru mogą świadczyć cechy wzoru: kołnierz pokrywy/nakrywki pojemnika [...] jest wielokrotnie szerszy niż

w spornym wzorze, uchylny język nie wystaje poza obręb pokrywy/nakrywki pojemnika [...], przeciwnie niż w spornym wzorze. Zwrócić tu uwagę należy, że szerokość kołnierza pokrywki/nakrywki pojemnika nie została w żaden sposób zindywidualizowana przez zgłaszającego.

Również na uwadze Sąd miał, że niektóre elementy np. pokrywka umieszczona wewnątrz pojemnika opakowania, zabezpieczona kołnierzem wyposażonym

w uchylający się język są raczej typowymi elementami funkcjonalnymi opakowania, Zatem nie są to elementy, które stanowią o nowości czy indywidualnym charakterze wzoru. Poza tym ze zgłoszenia wzoru nie wynika, aby język spornego wzoru miał się

w szczególny sposób wyróżniać długością.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że Urząd Patentowy podejmując rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej jak również przepisów k.p.a.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić