Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 858/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 7,77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3mpkt 3 i 3 a, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze sprzeciwu L. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr 296/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z 5 kwietnia 2022 r., nr 296/OPON/2022, znak: WI-II.7840.2.2.2022.EJ, Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z 2 grudnia 2021 r., nr 326/B/2021, znak: UD-IV-WAB-B.6740.415.2020.AML, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla L. Sp. z o.o., z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "inwestor"), obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażem podziemnym na działce ew. nr [...], obręb [...] przy ul. C. [...] w W. – uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że do Urzędu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy wpłynął 23 grudnia 2020 r., wniosek L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o udzielenie (wskazanego powyżej) pozwolenia na budowę.

Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 28 stycznia 2021 r., nr 64/P/A/2021 nałożył na ww. inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Pismem z 2 marca 2021 r. inwestor w związku z ww. postanowieniem, zwrócił się do organu I instancji o zawieszenie postępowania w sprawie objętej wnioskiem z 23 grudnia 2020 r., oraz o wypożyczenie dokumentacji budowlanej do dokonania stosownych zmian.

Postanowieniem z 3 marca 2021 r., nr 180/P/A/2021 Prezydent m.st. Warszawy zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne.

Następnie 5 marca 2021 r. pełnomocnik inwestora wypożyczył z organu 3 egzemplarze projektu budowlanego do uzupełnienia w związku z postanowieniem nr 64/P/A/2021. Kolejno, wnioskiem z 3 sierpnia 2021 r., wystąpił do organu o wypożyczenie tomu 2 projektu budowlanego w celu dokonania zmian w związku z postanowieniem z 28 stycznia 2021 r. Równocześnie pełnomocnik odebrał 3 egzemplarze tej dokumentacji.

W odpowiedzi z 19 sierpnia 2021 r. na postanowienie nr 64/P/A/2021 inwestor, przedłożył w organie wypożyczone egzemplarze poprawionej dokumentacji projektowej wraz z wyjaśnieniami oraz korektą wniosku o pozwolenie na budowę z 23 grudnia 2020 r.

Spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Spółka W. Sp. z o.o., pismami z 17 września 2021 r. wniosły do organu I instancji o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zainicjonowanym wnioskiem z 23 grudnia 2020 r., jako jego strony. W tej samej dacie także W1. Sp. z o.o., poinformowała organ I instancji o przysługiwaniu jej przymiotu strony w postępowaniu z wniosku inwestora.

Wnioskiem z 18 października 2021 r. inwestor wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania w ww. sprawie.

Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 9 listopada 2021 r., nr 968/P/A/2021 podjął postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Jednocześnie postanowieniem nr 969/P/A/2021 odmówił uznania W1. Sp. z o.o., za stronę postępowania objętego wnioskiem inwestycyjnym. W dalszej kolejności, zawiadomieniem z 9 listopada 2021 r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W. Sp. z o.o., oraz W. Sp. z o. o. pismami z 25 listopada 2021 r., złożyły uwagi do części dokumentacji projektowej. Odpowiedzią z 29 listopada 2021 r., pełnomocnik inwestora zajął stanowisko wobec ww. pisma spółki W. Sp. z o.o.

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 2 grudnia 2021 r., nr 326/B/2021, znak: UD-IV-WAB-B.6740.415.2020.AML, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na kwestionowane pozwolenia na budowę. Spółka W. Sp. z o.o., z siedzibą w W. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Wojewoda Mazowiecki, zawiadomieniem z 8 lutego 2022 r., zawiadomił strony postępowania o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy dotyczącej odwołania od ww. decyzji.

Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 28 lutego 2022 r. przedstawił odpowiedź na wniesione odwołanie.

Wojewoda Mazowiecki (wydając zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie) przytoczył m.in. treść art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 p.b. Wskazał, że organ I instancji wobec nieprawidłowości w załączonej do wniosku z 23 grudnia 2020 r., o pozwolenie na budowę dokumentacji projektowej, stwierdzając m.in., jej naruszenia w zakresie wymogów określonych w art. 35 ust. 1 p.b., -postanowieniem z 28 stycznia 2021 r., nr 64/P/A/2021 wezwał inwestora do ich usunięcia w określonym terminie. W odpowiedzi inwestor pismem z 19 sierpnia 2021 r., dokonał stosownych uzupełnień projektu budowlanego. Po ponownej analizie dokumentacji budowlanej oraz złożonych wyjaśnieniach przez inwestora, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 2 grudnia 2021 r., nr 326/B/2021 zatwierdził projekt budowlany i udzielił przedmiotowego pozwolenia stwierdzając, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., w tym zachowuje zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP") S. Przemysłowego w rejonie ulicy C. część I, przyjętego uchwałą Nr XXIX/625/2011 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 15 grudnia 2011 r.

Wojewoda podał, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje MPZP, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej ocenie obowiązującego na danym obszarze MPZP.

Z analizy rysunku stanowiącego załącznik do ww. planu wynika, że dz. ewid. nr [...] z obrębu [...], na której ma zostać zrealizowana sporna inwestycja, położona jest w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem 13e MW/U/U-A. Na obszarze tym zaś zgodnie z § 129 pkt 1 MPZP jako przeznaczenie podstawowe terenu ustala się zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, usług i usług administracji. Stosownie do § 129 pkt 2 lit. a MPZP, dla terenu 13e MW/U/U-A, ustala się minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej wynoszący 25 %. Według § 2 pkt 19 MPZP, ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o powierzchni biologicznie czynnej - należy przez to rozumieć grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10m², urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację.

Organ odwoławczy (mając na względzie przytoczoną normę planistyczną), zauważył, że wprowadzona w niej definicja powierzchni biologicznie czynnej, ogranicza rodzaj terenu, któremu może zostać przypisany status powierzchni biologicznie czynnej tj. wyklucza ona możliwość uwzględnienia w bilansie tej powierzchni innych terenów niż w niej wskazane. Dostrzegł, że w świetle ujęcia definicji powierzchni biologicznie czynnej, jakim posługuje się obowiązujący na przedmiotowym terenie plan miejscowy, zaliczeniu do niej podlega tylko ta powierzchnia tarasów i stropodachów, która stanowi stałe trawniki lub kwietniki, zajmujące przynajmniej 10 m² tej powierzchni. Zgodnie z bilansem powierzchni biologicznie czynnej (egz. 1/3 projektu, str. 14) w rozpoznawanej sprawie, projekt zakłada zaliczenie do niej terenu powierzchni na gruncie rodzimym (100%), 50 % powierzchni na dachu budynku i płycie garażu podziemnego. W tym ostatnim przypadku w zakresie projektowanej zieleni na dachu budynku przewidziano m.in. trawnik rekreacyjny, zaś na stropodachu nad garażem trawnik, w tym trawniki dekoracyjne (egz. 1/3 projektu, nr rys. Z1, str. 100, nr rys. Z2, str. 101). Niemniej jednak na podstawie projektu nie można ustalić, jaka będzie faktycznie powierzchnia planowanych trawników. To z kolei oznacza, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu, nie mógł należycie ocenić, że projekt budowlany spełnia wymóg § 129 pkt 2 lit. a planu miejscowego w związku z § 2 pkt 19, poprzez zachowanie minimalnego procentu powierzchni biologicznie czynnej na terenie działki inwestycyjnej w wysokości 25 %.

Wojewoda (biorąc pod uwagę § 129 pkt 2 lit. c MPZP), podkreślił, że przewiduje on dla nowej zabudowy maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie 0,4. Zgodnie z § 2 pkt 18 planu, przy obliczaniu wskaźnika powierzchni zabudowy należy mieć na względzie sumę powierzchni zabudowy wszystkich obiektów zlokalizowanych na działce budowlanej. Dostrzegł, że analiza części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (egz. 1/3, nr rys. PZT-01, str. 19), wskazuje na realizację, poza projektowanym przedsięwzięciem, również wolnostojącej stacji transformatorowej przy czym dane w zakresie wyliczenia wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy (egz. 1/3, str. 14), nie uwzględniają powierzchni zabudowy tej stacji.

Przytaczając pojęcie m.in. obiektu budowlanego, określonego w art. 3 p.b., wyjaśnił, że w przypadku stacji transformatorowej jej przeznaczeniem jest osłona urządzeń stanowiących element budowli sieci elektroenergetycznych przed działaniem atmosferycznym i niepożądanym dostępem osób trzecich, a nie realizacja w niej ludzkich potrzeb. Ponadto, stacja taka nie posiada koniecznych do funkcjonowania budynku, urządzeń technicznych i instalacji. Dokonując oceny jak należy traktować, w ramach powołanych przepisów stację transformatorową, organ przyjął, że musi być ona uznana za element linii elektroenergetycznej, która zgodnie z art. 3 pkt 3a p.b., jest obiektem liniowym, który z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b., stanowi element budowli, a nie samodzielny budynek. W innych słowach, można przyjąć, że jest ona urządzeniem budowlanym związanym z linią elektroenergetyczną jako obiektem liniowym (budowlą) i zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem.

W ocenie organu odwoławczego, w sytuacji uznania sytuacji transformatorowej za obiekt budowlany jakim jest budowla, przy obliczaniu wskaźnika powierzchni zabudowy dla nowoprojektowanej inwestycji, zgodnie z interpretacją § 2 pkt 18 MPZP, na jego wartość - złożyć się powinna była w niniejszej sprawie, tak powierzchnia powstającego budynku jak i powierzchnia zabudowy zamierzonej stacji. Jeżeli więc w przedmiotowym projekcie doszło do jej pominięcia przy wyliczeniu parametru o którym mowa w § 129 pkt 2 lit. c MPZP, to tym samym, brak tego rodzaju nie mógł pozwolić organowi orzekającemu w sprawie na nie budzące zastrzeżeń przyjęcie, że maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy, na obszarze projektowanej inwestycji nie został przekroczony. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie podaje czy przy wyliczeniu dla przedmiotowej inwestycji maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy przewidzianego dla obszaru inwestycji w § 129 pkt 2 lit d MPZP, na poziomie 2,5, uwzględniono powierzchnie projektowanych balkonów.

W § 2 pkt 17 MPZP organ planistyczny przyjął, że przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumieć stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonych w obrysie zewnętrznym, wszystkich obiektów zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki (...). W ww. przytoczonym fragmencie planu, Rada m.st. Warszawy określając zatem parametry w zakresie intensywności zabudowy odniosła je do kondygnacji nadziemnych, a więc kondygnacji znajdujących się powyżej poziomu terenu, a ścisłej rzecz biorąc do ich całkowitej powierzchni. Zasady obliczania m.in powierzchni całkowitej kondygnacji określa Polska Norma PN-ISO 9836:1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych zwana dalej "Polską Normą" ". Zgodnie z pkt 5.1.3.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997, w odniesieniu do powierzchni całkowitej kondygnacji rozróżnia się powierzchnie: a) kondygnacji, które są zamknięte i przykryte ze wszystkich stron; b) kondygnacji, które nie są zamknięte ze wszystkich stron do pełnej wysokości i które są przykryte na przykład loggie; c) kondygnacji, które są ograniczone elementami budowlanymi (np. balustradami, osłonami zabezpieczającymi, poręczami) lecz nie są przykryte, na przykład balkony. Stosownie do pkt 5.1.3.2 tej Normy powierzchnia całkowita każdej kondygnacji mierzona jest na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad.

Zdaniem Wojewody, powierzchnie balkonów i logii doliczane są do powierzchni kondygnacji, jako że są one wyraźnie wymienione w ww. pkt 5.1.3.1 lit b i lit. c. Skoro jak wynika z projektu budowlanego (egz. 1/3, str. 14, str. 37) , prezentując wyliczenie dla powierzchni całkowitej kondygnacji nadziemnych planowanej zabudowy, nie zawiera on informacji co do ujęcia w tym zakresie, planowanych balkonów - to z tej przyczyny, uznać należało, że organ I instancji nie miał podstaw, aby jednoznacznie przyjąć, że otrzymany w projekcie wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 2,489, nie narusza postanowienia § 129 pkt 2 lit. d planu w związku z § 2 pkt 17.

Wojewoda (odnosząc się do kolejnych regulacji planu miejscowego, w związku z zamiarem inwestora budowy ogrodzenia), uwidocznił wymóg przewidziany w § 129 pkt 2 lit k, ustalający lokalizację ogrodzeń zgodnie z § 5 pkt 5. Przepis ten zgodnie z jego lit. a, dopuszcza realizację ogrodzeń w liniach rozgraniczających ulic, wyłącznie poza strefą wymaganego lokowania usług w parterach budynków dostępnych od strony przestrzeni publicznej, ażurowych na podmurówce nie wyższej niż 0,6 m. Podał, że z części graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie przedstawia ona w sposób czytelny przebiegu zamierzonego ogrodzenia wokół działki inwestycyjnej. Projekt wprawdzie wskazuje na realizację ażurowego ogrodzenia o wysokości 1,70 m, to jednakże nie określa wysokości podmurówki. W rezultacie przy takich brakach, organ nie mógł zasadnie ocenić czy złożony projekt odpowiada warunkom z § 5 pkt 5 lit. a planu miejscowego. Nadmienił, że część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego na stronie 36 stanowi o zamiarze umieszczenia reklam elewacyjnych w strefach lokali usługowych nad ich witrynami o wysokości maksymalnie 60 cm. Według § 129 pkt 2 lit 1 MPZP, dla jednostki terenowej 13e MW/U/U-A, rozmieszczenie nośników reklamowych następuje zgodnie z ustaleniami § 5 pkt 6 i 7 MPZP. Projekt mimo planowanej reklamy w formie nośników naściennych, której dotyczą § 5 pkt 6 lit a i d MPZP, w swojej zawartości nie odnosi się do nich, przez co organ I instancji co do uzyskania zgodności projektu w tym aspekcie nie miał podstaw do jej stwierdzenia.

Organ zaakcentował, że projekt pomija obowiązujące dla obszaru inwestycji (§ 129 pkt 6 lit d MPZP), zasady ochrony przed hałasem wskazane w § 6 pkt 4 lit. c planu, stanowiącym o sytuowaniu zabudowy mieszkaniowej MW w cieniu akustycznym budynków niewrażliwych na hałas, jednocześnie spełniających rolę ekranującą. W ramach dalszej kontroli zatwierdzonej dokumentacji projektowej, podniósł zachodzącą niespójność pomiędzy treścią wniosku o pozwolenie na budowę, a treścią projektu budowlanego. Powtórzył, że przedmiotowy wniosek po korekcie z 19 sierpnia 2021 r., dotyczy zamierzenia inwestycyjnego przewidzianego do realizacji na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Z kolei z projektu zieleni (egz. 1/3, str. 95) oraz opracowania w zakresie gospodarki drzew i krzewów (str. 103) wynika, że teren inwestycji obejmuje również część dz. ew. nr [...]z obrębu [...] przy ul. C. [...] w W.. Nadto projekt na stronie 11 wskazuje dla dz. ew. nr [...], obręb [...]. W sytuacji gdy zmieniony wniosek o pozwolenie na budowę złożony przez inwestora nie obejmuje swoim zakresem dz. ew. nr [...]oraz obrębu jw., to w istocie swej, treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią tego wniosku.

W dalszej kolejności wskazał na brak zachowania przez zamierzone przedsięwzięcie wymogów wynikających z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065 ze zm.).

Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie projekt zawiera analizy przesłaniania (egz. 1/3, nr rysunku: PZT-06, str. 24 PZT-07, str. 25, PZT-08, str. 26), to nie są one jednak sporządzone według wskazanych zasad. Autor analizy nie załączył rysunków rzutów i przekrojów mogących posłużyć dla oceny oświetlenia budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Co więcej wykonane analizy odnoszą się tylko do możliwości ustalenia czy budynki będące w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji umożliwią naturalne oświetlenie pomieszczeń mieszkalnych w projektowanym budynku. Tym samym, analizy te nie prezentują czy planowana inwestycja będzie spełniać warunek wynikający z § 13 r.w.t., w zakresie braku ograniczenia przez nią dostępu do naturalnego światła dla okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się na dz. ew. nr [...] oraz na dz. ew. nr [...]. Projekt stosownie do treści § 14 ust. 1 r.w.t., nie określa szerokości jezdni (składającej się na działkę drogową oznaczoną ewidencyjnie numerem [...]i współużytkowaną przez inwestora), mającej zapewnić nieruchomości przewidzianej pod zabudowę, dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej - ul. C. Dostrzegł, że planowane w terenie przy granicy z działką ew. nr [...], miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych, wobec jego usytuowania wzdłuż jezdni, w zakresie swojej długości - nie odpowiada wymogowi z § 21 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia. Ponadto przedstawiony do zatwierdzenia przez inwestora projekt budowlany nie zawiera analizy nasłonecznienia projektowanego na dachu budynku placu zabaw, dozwalającej na stwierdzenie, że zgodnie z § 40 ust. 2 r.w.t. urządzenia tego placu będą mieć zapewniony wymagany czas nasłonecznienia przez co najmniej 4 godziny, liczony w dniach równonocy, w godzinach 10:00-16:00. Również projekt nie określa odległości planowanego placu w stosunku do okien znajdujących się w budynkach na terenie sąsiednich nieruchomości leżących w sferze oddziaływania zamierzonego obiektu budowlanego (§ 40 ust. 3 rozporządzenia).

Wojewoda nadmienił (oceniając sporną inwestycję, pod kątem zapewnienia przez nią zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia norm nasłonecznienia, w dniach równonocy w konkretnych godzinach, tak dla pokoi mieszkalnych projektowanego budynku, jak i dla pokoi budynków znajdujących się na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji leżących w obszarze oddziaływania obiektu), że załączone do projektu analizy nasłonecznienia (egz. 1/3, nr rys. PZT-09, str. 27 PZT-10, str. 28, PZT-11, str. 29, PZT -12, str. 30, PZT - 13, str. 31, PZT - 14, str. 32) nie mogą posłużyć do oceny nasłonecznienia, sąsiednich, budynków istniejących na działkach ew. nr [...] i nr [...], albowiem nie prezentują dla nich wyliczeń czasowych dowodzących, że projektowane przedsięwzięcie nie będzie naruszać minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w tych budynkach. Dodał, że projekt zagospodarowania terenu w części rysunkowej, wykazuje uchybienia przepisom rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609; dalej: "r.z.f.p.b.") w zakresie § 15 ust. 2 pkt 1, poprzez brak określenia na nim orientacji położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów, a też co do wymagań § 15 ust. 2 pkt 6 r.z.f.p.b., stanowiącego, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać m.in.: układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników (...).

Wyjaśnił, że z jak wynika z materiału dowodowego tj. zawartego w akcie notarialnym z 24 marca 2011 r. Repertorium A numer [...], umowy o sposobie zarządu i korzystania z nieruchomości wspólnej oraz o podziale nieruchomości do wyłącznego korzystania, stanowiącej działkę ew. nr [...]- działka ta wedle punktu 4.3 tej umowy poza jej podziałem na część wspólną, dzieli się także na część stanowiącą część odrębną Inwestora przeznaczoną do wyłącznego korzystania przez niego (...), z zaznaczeniem jej kolorem żółtym na mapie stanowiącej załącznik nr 2 do umowy, na której to części w myśl punktu 4.4., umowy wytycza się miejsca parkingowe na całej długości granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz z działką nr [...] w celu korzystania z nich przez każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] (...). Analiza ww. załącznika nr 2 wskazuje, że tzw. część wspólna nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie numerem [...]stanowi odcinek drogi usytuowany w bezpośrednim zbliżeniu do działki inwestycyjnej.

Wojewoda (wobec postanowień nadmienionej umowy oraz załącznika nr 2), stwierdził, że rysunek projektu zagospodarowania terenu nie przedstawia istniejących już miejsc postojowych na działce ew. nr [...], w związku z czym nie odzwierciedla on właściwie stanu projektowanej komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej na działce drogowej nr [...]komunikacji zewnętrznej jak tego wymaga § 15 ust. 2 pkt 6 r.z.f.p.b. Rysunek projektu zagospodarowania terenu nie określa układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej co narusza § 15 ust. 2 pkt 9 r.z.f.p.b. Projekt zagospodarowania terenu narusza § 15 ust. 2 pkt 7 r.z.f.p.b., albowiem nie pokazuje pełnego przebiegu droga pożarowej w obszarze pasa drogowego działki ew. nr [...], a też nie wynika z niego spełnienie co do niej parametrów technicznych o których mowa w § 12 ust. 11 oraz § 13 ust. 1 (w zakresie jej podłużnego nachylenia), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z 24 lipca 2009 r. (Dz. U. 2009 r. Nr 124, poz. 1030), dalej: "r.p.z.w". Ponadto droga pożarowa wyposażona jest w plac manewrowy którego wymiary nie odpowiadają 20 m x 20 m o czym stanowi § 12 ust. 9 r.p.z.w.

Zdaniem Wojewody, organ I instancji w znacznym zakresie istotnym dla wydanej z 2 grudnia 2021 r., w toku postępowania jej dotyczącego - nie dokonał ustalenia koniecznych faktów oraz wyczerpujących sprawdzeń przedłożonej dokumentacji projektowej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 p.b. Takie zaś postępowanie organu należało potraktować jako naruszające tak prawo materialne jak i przepisy postępowania z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w zakresie braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do jej właściwego rozpoznania. W konsekwencji zaskarżonej decyzji należało też postawić zarzut uchybienia art. 107 § 3 k.p.a.

Za konieczne uznał zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i brak możliwości zastosowania w sprawie art. 136 § 1 k.p.a. Jednocześnie zaznaczył, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając przepisy procedury administracyjnej, rolą organu I instancji będzie dokonanie na nowo wnikliwego zbadania dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, w tym przeprowadzenie właściwych ustaleń w zakresie ograniczeń wynikających z MPZP a także dokładnego zbadania zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.

Organ odwoławczy odniósł się do podniesionych przez skarżącą w odwołaniu argumentów, zarzucających zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., poprzez załączenie przez inwestora do korekty wniosku o pozwolenia na budowę, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bez wskazania w nim działki ew. nr [...] jako wymienionej w pierwotnym wniosku, a też wskazujących, że dokonana modyfikacja wniosku powinna być uznana jako prowadząca do złożenia nowego wniosku o pozwolenie na budowę na całkowicie inną inwestycję. Wyjaśnił, że pozwolenie na budowę można wydać tylko na wniosek inwestora. Przedmiot tego postępowania pozostaje zatem w dyspozycji wnioskodawcy, który w swoim wniosku określa zakres planowanej inwestycji i to wyłącznie on decyduje o tym zakresie, a organ administracji nie ma możliwości wyjścia poza ten wniosek, chyba że strona w toku postępowania, w obrębie tej samej inwestycji, zmodyfikuje swoje żądanie. W konsekwencji prawem inwestora jest możliwość zmiany wniosku o pozwolenie na budowę w toku postępowania i ukształtowanie zamierzonej inwestycji, które odpowiada treści art. 4 p.b. Zatem treścią wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie położenia planowanej inwestycji dysponuje tylko inwestor i to dowolnie. Jeżeli zatem skarżąca spółka, będąc inwestorem planowanej inwestycji, w toku postępowania przed organem I instancji zmodyfikowała swój pierwotny wniosek o pozwoleniu na budowę, przez rezygnację z objęcia terenem inwestycji działki ew. nr [...]- to była ona władna tego dokonać bez przyjęcia, że stanowi to nową sprawę. Ograniczenie bowiem przez inwestora wniosku w zakresie planowanej lokalizacji w żaden sposób nie wpłynęło na zasadniczy przedmiot wniosku poprzez zmianę tożsamości sprawy prowadzonej przed organem I instancji. Nie ustanawiając więc w drodze modyfikacji nowej inwestycji, nie mogło dojść (wbrew twierdzeniom) do złożenia wskutek korekty, zupełnie nowego wniosku o inne pozwolenie na budowę.

Z kolei, odnosząc się do twierdzeń odwołującej, że organ I instancji nie poinformował jej o modyfikacji wniosku przez inwestora, mając na względzie, że zarzut ten łączy się z naruszeniem postanowień art. 10 § 1 k.p.a. - uznał go za nieskuteczny. Wyjaśnił, że niezawiadomienie związane z tym przepisem, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. W odwołaniu nie zawarto wywodu wskazującego na realne skutki procesowe braku tego rodzaju czynności. Wojewoda stwierdził niesłuszność odnośnie pozostałych zarzutów, podnoszących naruszenie przepisów proceduralnych w zakresie niewyjaśnienia w sposób dokładny i wnikliwy stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

W konsekwencji, Wojewoda Mazowiecki decyzją z 5 kwietnia 2022 r., nr 296/OPON/2022, znak: WI-II.7840.2.2.2022.EJ, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę ww. organowi do ponownego rozpatrzenia.

2. L. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 25 kwietnia 2022 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od powyższej decyzji z 5 kwietnia 2022 r., zaskarżając ją w całości. Sprzeciw został uzupełniony pismem procesowym z 18 maja 2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., wyznaczających model gromadzenia i oceny materiału dowodowego, pozwalających na rzetelne ustalenie i rozstrzygnięcie sprawy, poprzez wadliwe niezastosowanie i błędne ustalenia w sprawie w zakresie:

a) braku zgodności projektu budowlanego w zakresie charakterystyki powierzchni biologicznie czynnej z jej definicją z § 2 pkt 19 MPZP poprzez ustalenie, że powierzchnia gruntu znajdująca się nad stropem garażu jako niespełniająca definicji z MPZP nie może być zaliczana do powierzchni biologicznie czynnej, podczas gdy należało ustalić, że powierzchnię nad płytą garażową inwestycji należy traktować jako grunt znajdujący się na stropodachu, ponieważ strop garażu jest w istocie stropodachem, a ponadto nie ma w których to przypadkach istotnie należy traktować zieleń jako odtworzeniową, a ponadto grunt nad płytą garażową jest w istocie gruntem rodzimym, na którym odbywa się zwyczajna wegetacja roślin, która dodatkowo odznacza się wyższą żywotnością i przydatności środowiskową niż klasyczna zieleń na dach budynku, czy też na tarasie;

b) braku zgodności projektu budowlanego w zakresie charakterystyki powierzchni biologicznie czynnej z § 129 pkt 2 MPZP, poprzez uznanie, że nie można na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym określić faktycznej powierzchni biologicznie czynnej w zakresie powierzchni nad stropem garażu podziemnego, podczas gdy wartości te zostały podane tabelarycznie i zwymiarowane przez projektanta i wynika z nich, że współczynnik powierzchni biologicznie czynnej jest wyższy niż wymagane minimum 25% w MPZP;

c) nieuwzględnienia stacji trafo w powierzchni zabudowy, podczas gdy projekt wyraźnie wyróżnia przy obliczaniu współczynnika intensywności zabudowy powierzchnię całkowitą stacji trafo, co przy takim naziemnym obiekcie jest jednoznaczne z uwzględnieniem stacji trafo również w powierzchni zabudowy projektowanego obiektu budowlanego;

d) przyjęcia, że zarówno jezdnia (droga dojazdowa do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę) jak i projektowane miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych, nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy ww. elementy wraz z modyfikacją wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały wyłączone z postępowania, tym samym nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy;

e) niedostrzeżenie odgrodzenia projektowanego budynku od głównych tras komunikacyjnych, VIII kondygnacyjnym budynkiem biurowo-usługowym;

f) uznania, że nieistotny błąd będący pozostałością po ograniczeniu obszaru inwestycji jedynie do dz. nr [...], polegający na pozostawieniu w projekcie zieleni i oraz opracowaniu o zakresie gospodarki drzewami zakresu inwestycji również w obszarze części dz. nr [...] stanowić ma o sprzeczności wniosku z projektem budowlanym, podczas gdy zakres wnioskowanej decyzji określa aktualny wniosek, a w/w niedopatrzenie nie wpływa na treść projektu budowlanego, dotyczy kwestii nieistotnych dla zagospodarowania (obecnego) terenu inwestycji i może być ostatecznie skorygowane jako nieistotne odstępstwo;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez pominięcie przy orzekaniu załączonego do odpowiedzi na odwołanie z 23 lutego 2022 r., dowodu stanowiące opracowanie mapowe z obliczeniem linijki słońca przygotowanego uprawnionych projektantów, które wykazało, że nie zachodzi przesłaniania promieni słonecznych przez inwestycję;

3. art. 136 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie we własnym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego i niedokonanie ponownej merytorycznej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem opracowania dotyczącego braku przesłaniania promieni słonecznych przez inwestycję, w sytuacji, w której w ocenie organu istniały przesłanki dla konieczności oceny lub uzupełnienia poszczególnych elementów postępowania dowodowego, jak również istniała możliwość oceny we własnym zakresie materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ jako organ meriti, co znajduje zastosowanie również w odniesieniu do zastrzeżeń organu względem projektowanego ogrodzenia i wysokości jego podmurówki, jak i usytuowania budynku pod kątem akustycznym;

4. art. 140 k.p.a. w zw. z 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i uznanie za istotne wady nieścisłości w dokumentacji projektowej uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji podczas gdy nieścisłości te, jeżeli występują, stanowią nieistotne błędy, które nie mają wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w pozostałym zakresie błędy nie występują.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

3. W odpowiedzi na sprzeciw, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jego oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

1. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji jest odrębnym od skargi środkiem zaskarżenia, służącym w istocie do weryfikacji prawidłowego ustalenia przez organ administracyjny przesłanek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sprzeciw inicjuje kontrolę sądową działania organu II instancji w ograniczonym zakresie. Wyklucza tym samym całościową kontrolę legalności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r., sygn. akt II GSK 1007/19).

Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 677/17).

Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które nie doprowadziło do prawidłowego wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazany w przepisie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", wymaga interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną w szczególności wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy, a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a.

2. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu, zasadnie Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał również w sposób bardzo precyzyjny zakres spraw koniecznych do ponownej analizy a dotyczących inwestycji dotyczącej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażem podziemnym na działce ew. nr [...], obręb [...] przy ul. C. [...] w W.. To, że skarżąca w skardze polemizuje w sposób merytoryczny z uzasadnionymi wątpliwościami organu II instancji dodatkowo wskazuje, że zakres spraw do wyjaśnienia i ponownej analizy jest bardzo szeroki. Ilość i rodzaj (charakter) spraw nie wyjaśnionych przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym przed wydaniem decyzji jest znaczący. W sposób skrótowy można je scharakteryzować następująco.

Po pierwsze – Wojewoda wskazał, że w ramach kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP, organ nie mógł pominąć postanowień MPZP, w szczególności tych, których treść jest jasna i precyzyjna, a też jest on zobowiązany do wykładni tych postanowień, które są niejasne i budzą wątpliwości. Sam proces wykładni takich postanowień MPZP musi z kolei uwzględniać intencję uchwałodawcy przy warunku, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w MPZP należy interpretować ściśle. W tym zakresie zasadnie Wojewoda wskazał, że:

- dla terenu 13e MW/U/U-A, ustala się minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej wynoszący 25 % (§ 129 pkt 2 lit. a MPZP);

- powierzchnia biologicznie czynna to grunt rodzimy oraz woda powierzchniowa, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10m2, urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację (§ 2 pkt 19 MPZP);

- zgodnie z bilansem powierzchni biologicznie czynnej (egz. 1/3 projektu, s. 14) projekt zakłada zaliczenie do niej terenu powierzchni na gruncie rodzimym (100%), 50% powierzchni na dachu budynku i płycie garażu podziemnego; w tym ostatnim przypadku w zakresie projektowanej zieleni na dachu budynku przewidziano m.in. trawnik rekreacyjny, zaś na stropodachu nad garażem trawnik, w tym trawniki dekoracyjne (egz. 1/3 projektu, nr rys. Zl, s. 100, nr rys. Z2, s. 1);

- na podstawie projektu nie można wiec jednoznacznie ustalić, jaka będzie faktycznie powierzchnia planowanych trawników;

- organ I instancji nie mógł należycie ocenić, że projekt budowlany spełnia wymóg § 129 pkt 2 lit. a MPZP w zw. z § 2 pkt 19 MPZP, poprzez zachowanie minimalnego procentu powierzchni biologicznie czynnej na terenie działki inwestycyjnej w wysokości 25 %.

Po drugie – § 129 pkt 2 lit. c MPZP przewiduje dla nowej zabudowy maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie 0,4; przy obliczaniu wskaźnika powierzchni zabudowy należy mieć na względzie sumę powierzchni zabudowy wszystkich obiektów zlokalizowanych na działce budowlanej (§ 2 pkt 18 MPZP). Tymczasem w niniejszej sprawie:

- analiza części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (egz. 1/3, nr rys. PZT-01, s. 19), wskazuje na realizację, poza projektowanym przedsięwzięciem, również wolnostojącej stacji transformatorowej przy czym dane w zakresie wyliczenia wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy (egz. 1/3, s. 14), nie uwzględniają powierzchni zabudowy tej stacji;

- zasadnie Wojewoda wskazał, że stacja transformatorowa może być uznana za element linii elektroenergetycznej, która zgodnie z art. 3 pkt 3a p.b. jest obiektem liniowym, który z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. stanowi element budowli, a nie samodzielny budynek; zatem stacja taka jest urządzeniem budowlanym związanym z linią elektroenergetyczną jako obiektem liniowym (budowlą) i zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem;

- w sytuacji uznania sytuacji transformatorowej za obiekt budowlany jakim jest budowla, przy obliczaniu wskaźnika powierzchni zabudowy dla nowoprojektowanej inwestycji, zgodnie z interpretacją § 2 pkt 18 MPZP, na jego wartość, złożyć się powinna była w niniejszej sprawie, tak powierzchnia powstającego budynku jak i powierzchnia zabudowy zamierzonej stacji;

- jeżeli więc w przedmiotowym projekcie doszło do jej pominięcia przy wyliczeniu parametru (o którym mowa w § 129 pkt 2 lit. c MPZP) to tym samym, brak tego rodzaju nie mógł pozwolić organowi I instancji na nie budzące zastrzeżeń przyjęcie, że maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy, na obszarze projektowanej inwestycji nie został przekroczony.

Po trzecie – zasadnie wskazał również Wojewoda na to, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany, nie podaje czy przy wyliczeniu dla przedmiotowej inwestycji maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy przewidzianego dla obszaru inwestycji w § 129 pkt 2 lit d MPZP, na poziomie 2,5, uwzględniono powierzchnie projektowanych balkonów; kwestia ta wymaga również wyjaśnienia i analizy przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że:

- przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumieć stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonych w obrysie zewnętrznym, wszystkich obiektów zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki (§ 2 pkt 17 MPZP);

- organ I instancji określając parametry w zakresie intensywności zabudowy odniósł je do kondygnacji nadziemnych, a więc kondygnacji znajdujących się powyżej poziomu terenu, a ścisłej rzecz biorąc do ich całkowitej powierzchni;

- Wojewoda wskazał (przytaczając przy tym odpowiednie postanowienia Polskich Norm), że powierzchnie balkonów i logii doliczane są do powierzchni kondygnacji;

- skoro jak wynika z projektu budowlanego (egz. 1/3, s. 14, s. 37) , prezentując wyliczenie dla powierzchni całkowitej kondygnacji nadziemnych planowanej zabudowy, nie zawiera on informacji co do ujęcia w tym zakresie, planowanych balkonów, to z tej przyczyny, uznać należało, że organ I instancji nie miał podstaw by jednoznacznie przyjąć, że otrzymany w projekcie wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 2,489, nie narusza postanowienia § 129 pkt 2 lit. d MPZP w zw. z § 2 pkt 17 MPZP.

Po czwarte – kolejny problem dotyczył ogrodzenia (§ 129 pkt 2 lit k MPZP ustalający lokalizację ogrodzeń zgodnie z § 5 pkt 5 MPZP). Postanowienia MPZP dopuszczają realizację ogrodzeń w liniach rozgraniczających ulic, wyłącznie poza strefą wymaganego lokowania usług w parterach budynków dostępnych od strony przestrzeni publicznej, ażurowych na podmurówce nie wyższej niż 0,6 m. Tymczasem, jak wynika z części graficznej projektu zagospodarowania terenu, nie przedstawia ona w sposób czytelny przebiegu zamierzonego ogrodzenia wokół działki inwestycyjnej. Ponadto, projekt wprawdzie wskazuje na realizację ażurowego ogrodzenia o wysokości 1,70 m, to jednakże nie określa wysokości podmurówki. W rezultacie przy takich brakach, organ nie mógł zasadnie ocenić czy złożony projekt odpowiada warunkom z § 5 pkt 5 lit. a MPZP.

Po piąte – Wojewoda wskazał, że część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego (s. 36) stanowi o zamiarze umieszczenia reklam elewacyjnych w strefach lokali usługowych nad ich witrynami o wysokości maksymalnie 60 cm. Według natomiast § 129 pkt 2 lit 1 MPZP, dla jednostki terenowej 13e MW/U/U-A, rozmieszczenie nośników reklamowych następuje zgodnie z ustaleniami w § 5 pkt 6 i 7 MPZP. Projekt mimo planowanej reklamy w formie nośników naściennych, której dotyczą postanowienia § 5 pkt 6 lit a i d MPZP w swojej zawartości nie odnosi się do nich, przez co organ I instancji co do uzyskania zgodności projektu w tym aspekcie nie miał podstaw do jej stwierdzenia.

Po szóste - projekt pomija obowiązujące dla obszaru inwestycji (§ 129 pkt 6 lit d MPZP), zasady ochrony przed hałasem wskazane w § 6 pkt 4 lit. c MPZP, stanowiącym o sytuowaniu zabudowy mieszkaniowej MW w cieniu akustycznym budynków niewrażliwych na hałas, jednocześnie spełniających rolę ekranującą.

Po siódme – Wojewoda wskazał również na niespójność pomiędzy treścią wniosku o pozwolenie na budowę, a treścią projektu budowlanego, między innymi w zakresie:

- projektu zieleni (egz. 1/3, s. 95) oraz opracowania w zakresie gospodarki drzew i krzewów (s. 103);

- analizy przesłaniania (Autor analizy nie załączył rysunków rzutów i przekrojów mogących posłużyć dla oceny oświetlenia budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie; wykonane analizy odnoszą się tylko do możliwości ustalenia czy budynki będące w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji umożliwią naturalne oświetlenie pomieszczeń mieszkalnych w projektowanym budynku; tym samym, analizy te nie prezentują czy planowana inwestycja będzie spełniać warunek wynikający z § 13 r.w.t., w zakresie braku ograniczenia przez nią dostępu do naturalnego światła dla okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się na dz. ew. nr [...] oraz na dz. ew. nr [...]).

Po ósme - projekt stosownie do § 14 ust. 1 r.w.t., nie określa szerokości jezdni (składającej się na dz. drogową oznaczoną ewidencyjnie numerem [...]i współużytkowaną przez Inwestora), mającej zapewnić nieruchomości przewidzianej pod zabudowę, dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej - ul. C.. Planowane w terenie przy granicy z dz. ew. nr [...], miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych, wobec jego usytuowania wzdłuż jezdni, w zakresie swojej długości nie odpowiada wymogowi z § 21 ust. 2 pkt 2 r.w.t.

Po dziewiąte - projekt budowlany nie zawiera analizy nasłonecznienia projektowanego na dachu budynku placu zabaw, dozwalającej na stwierdzenie, że zgodnie z § 40 ust. 2 r.w.t. urządzenia tego placu będą mieć zapewniony wymagany czas nasłonecznienia przez co najmniej 4 godziny, liczony w dniach równonocy, w godzinach 10:00-16:00. Ponadto, projekt nie określa odległości planowanego placu w stosunku do okien znajdujących się w budynkach na terenie sąsiednich nieruchomości leżących w sferze oddziaływania zamierzonego obiektu budowlanego (§ 40 ust. 3 r.w.t.).

Po dziesiąte – Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu w części rysunkowej, wykazuje uchybienia przepisom rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609) w zakresie § 15 ust. 2 pkt 1 poprzez brak określenia na nim orientacji położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów, a też co do wymagań § 15 ust. 2 pkt 6, gdyż rysunek projektu zagospodarowania terenu nie przedstawia istniejących już miejsc postojowych na dz. ew. nr [...], w związku z czym nie odzwierciedla on właściwie stanu projektowanej komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej na dz. drogowej nr [...]komunikacji zewnętrznej; rysunek projektu zagospodarowania terenu nie określa układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej co narusza § 15 ust. 2 pkt 9; projekt zagospodarowania terenu narusza § 15 ust. 2 pkt 7, albowiem nie pokazuje pełnego przebiegu droga pożarowej w obszarze pasa drogowego dz. ew. nr [...], a też nie wynika z niego spełnienie co do niej parametrów technicznych.

3. W ocenie Sądu, zasadnie Wojewoda wskazał, że organ I instancji w znacznym zakresie istotnym dla wydanej decyzji z 2 grudnia 2021 r. w toku postępowania jej dotyczącego, nie dokonał ustalenia koniecznych faktów oraz wyczerpujących sprawdzeń przedłożonej dokumentacji projektowej zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 p.b.

Tym samym skoro organ nie ocenił prawidłowo czy Inwestor składający wniosek zapewnił zgodność projektu z ustaleniami obowiązującego MPZP a też w dalszej kolejności czy jego rozwiązania odpowiadają innym przepisom prawa, w tym warunkom techniczno-budowlanym - to w konsekwencji nie przeprowadzając pełnego postępowania administracyjnego nie mógł zasadnie przyjąć że przedłożony projekt budowlany nadaje się do zatwierdzenia i należy udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę. W rezultacie organ przedwcześnie uznał, że brak jest podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku Inwestora. Takie zaś postępowanie organu należało potraktować jako naruszające tak prawo materialne jak i przepisy postępowania (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) w zakresie braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do jej właściwego rozpoznania. W konsekwencji zaskarżonej decyzji należało też postawić zarzut uchybienia art. 107 § 3 k.p.a. wobec braku w jej uzasadnieniu umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazania w niej wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie przyjął, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a. a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do istotnych uchybień obowiązkom jakie ustawodawca nałożył na organ architektoniczno-budowlany I instancji w związku ze złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę, powodujących, że w celu naprawienia błędów organu I instancji, organ II instancji musiałby w istocie swej sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie do bardzo wielu kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Zatem zasadnie Wojewoda uznał, że wyłączało to celowość zastosowania w rozstrzyganej sprawie art. 136 § 1 k.p.a.

4. Wojewoda w kwestionowanym rozstrzygnięciu wskazał też precyzyjne wytyczne dla organu instancji. Między innymi wskazał, że rolą organu I instancji będzie dokonanie na nowo wnikliwego zbadania dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, w tym przeprowadzenie właściwych ustaleń w zakresie ograniczeń wynikających z MPZP a także dokładne zbadanie zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.

Podkreślić trzeba, że decyzja kasacyjna oparta o art. 138 § 2 k.p.a. jest rozstrzygnięciem procesowym. Nie kształtuje ona i nie może kształtować, przy prawidłowym stosowaniu tego przepisu, stosunku materialnoprawnego. Wydając decyzję kasacyjną organ odwoławczy wskazuje, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy powtórnym rozpoznaniu sprawy, dyscyplinuje organ pierwszej instancji do zbadania uznanych za istotne dla wyniku postępowania kwestii, zagadnień (wykazanych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej), odnoszących się wyłącznie do stanu faktycznego konkretnej, indywidualnej sprawy (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 566/22). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd administracyjny nie jest uprawniony odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd ma obowiązek uwzględnić sprzeciw. Taka sytuacja jednak nie zaszła, gdyż w niniejszej sprawie Sąd podzielił wnioski Wojewody wskazujące na to, że prawidłowe jest uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

4. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.