Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 51/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust.1
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Referent Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2008 r. sprawy ze skargi firmy "A" z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 51/08

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez "A" z siedzibą w [...] jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], którą uchylił on w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] i orzekł o obniżeniu zobowiązania "A" w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. z kwoty 2.509.193 zł do kwoty 2.475.874 zł.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej określił [...] z siedzibą w [...] zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie 2.349.393 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...] wznowił z urzędu postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją, gdyż ujawnione zostały nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i dowody, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej a nie znane organowi.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie 2.509.193 zł.

Po rozpoznaniu złożonego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] określającą "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie 2.349.393 zł i określił to zobowiązanie w wysokości 2.509.193 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że "A" do kosztów uzyskania przychodów niezasadnie zaliczyła fakturę VAT nr [...] z dnia [...] na kwotę 98.000 zł wystawioną przez "B" z siedzibą w [...] oraz fakturę VAT nr [..] z [...] na kwotę 372.000 zł wystawioną przez M. K. prowadzącego firmę "C". Zdaniem organu, faktury te dokumentowały zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca i dlatego organ uznał, że księgi rachunkowe "A" są nierzetelne w części dotyczącej kosztów zaewidencjonowanych ze wskazanych wyżej faktur.

Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zebrane w toku postępowania dowody wskazują, iż roboty udokumentowane fakturą VAT nr [...] nie zostały wykonane przez "B" jak również przez podwykonawcę – "C", a zatem organ pierwszej instancji zasadnie, w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r., nr 106, poz. 482 – zwanej dalej "p.d.o.p."), uznał, że wynikające z faktury VAT nr [...] wydatki nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu.

Organ odwoławczy uznał też, że nie zostały w rzeczywistości wykonane roboty budowlane objęte fakturą VAT nr [...] z dnia 9 czerwca 1999 r. na kwotę 372.000 zł wystawioną przez "C", gdyż podmiot ten w dacie wystawienia faktury był podmiotem nieistniejącym w sferze stosunków gospodarczych, ponieważ w dniu 14 października 1997 r. złożył oświadczenie o zaprzestaniu działalności gospodarczej. Nadto organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone w sprawie dowody, w szczególności zeznania świadków wskazują, że M. K. nie wykonywał robót objętych wskazaną wyżej fakturą. Z dokumentów wynika bowiem, że prace objęte ww. fakturą zrealizowały w znacznej części inne podmioty, w szczególności firma "D", "E", "F", "G" i A. K.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik "A" wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa, gdyż postępowanie w całości przeprowadzone na podstawie upoważnienia obejmującego swym zakresem rok 2000, a nie 1999. Zarzucił także naruszenie art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez podatnika, a mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym opinii biegłego do spraw budownictwa, zeznań świadków: M. K. i M. Z., dokumentacji dotyczącej robót budowlanych będącej w posiadaniu M. K., a dotyczącej inwestycji objętych kontrolą. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, naruszono też art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 1 p.d.o.p. poprzez stwierdzenie, że nie można uznać za koszt uzyskania przychodów wydatków z faktur nr [...] i [...]

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Następnie pismem z dnia 22 stycznia 2007 r. organ drugiej instancji wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 98.000 zł obejmującej wydatki udokumentowane fakturą VAT nr [....] wystawioną przez spółkę "B".

Wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 195/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

"A" w skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz:

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie wyroku w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, polegający na przyjęciu, że upoważnienie z dnia 7 stycznia 2005 r. zostało udzielone osobie upoważnionej do przeprowadzenia kontroli podatkowej, a także przyjęciu, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, postanowieniem z dnia [...], zmienił skutecznie upoważnienie do kontroli;

- art. 248a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w treści upoważnienia popełniono oczywistą omyłkę wpisując zamiast 1999 r. rok 2000, uznając jednocześnie, że uchybienie to było nieistotne i nie miało wpływu na przebieg postępowania;

- art. 145 § 2, art. 148 § 2 pkt 2 oraz art. 151 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie wyroku w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, polegający na przyjęciu, że decyzję z dnia 20 grudnia 2005 r. doręczono osobie upoważnionej do odbioru korespondencji;

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zaskarżoną decyzję doręczono osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji i zobowiązanie podatkowe przedawniło się;

- art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopuszczenie wnioskowanych przez podatnika dowodów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w postaci dowodu z opinii biegłego do spraw budownictwa, zeznań M. K., a ponadto nie przeprowadzenie dowodu z dokumentacji będącej w posiadaniu M. K., a dotyczącej inwestycji objętej kontrolą;

- art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie wyroku w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, polegający na przyjęciu, że na podstawie zebranego materiału zostało udowodnione, iż nie można uznać za koszt uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury VAT nr [...].

Nadto postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 p.d.o.p. przez uznanie że nie stanowi kosztu uzyskania przychodu wydatek wynikający z faktury VAT nr [...] oraz art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1-3 ustawy o rachunkowości oraz art. 193 § 1, 2, 4 i 6 Ordynacja podatkowa przez uznanie ksiąg rachunkowych za 1999 r. za nierzetelne w części dotyczącej zaewidencjonowania faktury VAT nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1026/07 oddalił skargę kasacyjną Spółki, gdyż uznał, że jest ona nieuzasadniona.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję z dnia [...], którą uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] i orzekł o obniżeniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. z kwoty 2.509.193 zł do kwoty 2.475.874 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż ponieważ sprawa dotyczy określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., konieczne jest zbadanie czy zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Odwołując się do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdził, iż 5 letni termin przedawnienia, o którym mowa w tym przepisie upłynął w dniu 31 grudnia 2005 r. Wskazał przy tym, że upływ terminu przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania przez Pomorski Urząd Skarbowy środka egzekucyjnego w postaci zajęcia w dniu 10 listopada 2005 r. rachunku bankowego "A" prowadzonego w "H", o czym "A" została poinformowana w dniu 15 listopada 2005 r.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wydatek w kwocie 98.000 zł udokumentowane fakturą VAT nr [...] wystawioną przez "B" nie powoduje zawyżenia kosztów uzyskania przychodów roku 1999, gdyż wydatek ten nie został wykazany przez stronę jako koszt uzyskania przychodów badanego roku 1999. Nadal jednak organ odwoławczy nie uznał za koszt uzyskania przychodu skarżącej "A" wydatku w kwocie 372.000 zł, wynikającego z faktury z dnia 9 czerwca 1999 r. nr [...] wystawionej przez "C", gdyż prace udokumentowane tą fakturą nie zostały w rzeczywistości wykonane. Dla wykazania prawidłowości swojego stanowiska, organ drugiej instancji powołał się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 195/06 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1026/07.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2007 r. załatwił odmownie wniosek "A" o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. K. oraz zobowiązanie go do wydania dokumentacji związanej z prowadzonym postępowaniem. Działaniem tym nie naruszył przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż wniosek dowodowy dotyczył kwestii rozstrzygniętych już przez sąd administracyjny.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] pełnomocnik "A" ponownie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lub uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].

Pełnomocnik "A" powtórzył zarzut dotyczący naruszenia art. 143 i art. 283 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania przez pracownika organu podatkowego bez wymaganego prawem upoważnienia. Dalej ponowił zarzut naruszenia art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopuszczenie wnioskowanych przez "A" dowodów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w postaci dowodu z opinii biegłego do spraw budownictwa, zeznań M. K., a ponadto nie przeprowadzenie dowodu z dokumentacji będącej w posiadaniu M. K., a dotyczącej inwestycji objętej kontrolą. Zarzucił także naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że na podstawie zebranego materiału dowodowego udowodnione zostało, iż nie można było uznać za koszt uzyskania przychodu kwoty wynikającej faktury VAT nr [...] z dnia 9 czerwca 1999 r. wystawionej przez firmę "C". Po raz kolejny podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 p.d.o.p. przez uznanie że nie stanowi kosztu uzyskania przychodu wydatek wynikający z faktury VAT nr [...] oraz art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1-3 ustawy o rachunkowości oraz art. 193 § 1, 2, 4 i 6 Ordynacja podatkowa przez uznanie ksiąg rachunkowych za 1999 r. za nierzetelne w części dotyczącej zaewidencjonowania faktury VAT nr [...].

W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy na fakt, iż w sprawie dotyczącej określenia "A" zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. wydany został uprzednio wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 195/06. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1026/07 oddalił skargę kasacyjną "A".

W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w zasadzie powielone zostały zarzuty podniesione w stosunku do wcześniejszej decyzji tego organu z dnia 20 grudnia 2005 r. Oceny tych zarzutów dokonały już sądy administracyjne obu instancji w powołanych powyżej wyrokach.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszej części "p.p.s.a"), ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W wyroku z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 988/06 (publ. Monitor Podatkowy 2007/8/3) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraził pogląd, iż "w przypadku gdy sprawa po raz drugi dociera do WSA - po uchyleniu decyzji podatkowej przez WSA i wydaniu nowej decyzji zgodnej z jego instrukcją - WSA jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku. W efekcie, jeżeli za pierwszym razem uznano słuszność wykluczenia z kosztów podatkowych strat w środkach obrotowych, to taka sama ocena musi być wyrażona przy ponownym rozstrzyganiu tej samej sprawy. Ocena sprawy może ulec zmianie jedynie wówczas, gdy - jeszcze na etapie ponownego postępowania administracyjnego (przed organami) - dojdzie do nowych ustaleń faktycznych".

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] nie narusza prawa. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone rozstrzygnięcie zgodne jest oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 195/06.

Przede wszystkim wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we wspomnianym wyżej wyroku uznał, że wydatki w kwocie 98.000 zł poczynione na "wykonanie robót ziemnych i drogowych na budowie kompleksu budynków przy ul. [...] udokumentowane fakturą nr [...] wystawioną przez "B" nie powodują zawyżenia kosztów uzyskania przychodów roku 1999. Sąd wskazał, iż organy podatkowe poczyniły w tej mierze błędne ustalenia faktyczne, ponieważ faktura dotycząca ww. robót budowlanych nie była w ogóle ujęta w pozycji koszty uzyskania przychodów 1999 r.

Natomiast za chybiony uznał Sąd zarzut skargi dotyczący nieważności postępowania z powodu uchybienia art. 143 i 283 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, z okoliczności sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że w upoważnieniu do kontroli popełniono oczywistą omyłkę wpisując zamiast 1999 roku – rok 2000. Ponieważ upoważnienie dotyczyło postępowania wznowionego i zakres wznowienia wskazany był w sentencji postanowienia, a nadto sprawę rozpoznawano po raz kolejny w związku z uchyleniem decyzji ostatecznej, skarżąca nie powinna mieć wątpliwości jakiego okresu kontrola dotyczyła. Z czynności podjętych przez skarżącą w toku postępowania, treści zgłaszanych wniosków dowodowych, wynika, że "A" nie miała wątpliwości, co do zakresu prowadzonego postępowania kontrolnego. Wobec tego Sąd uznał, że uchybienie to nie było istotne i nie miało wpływu na przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia potwierdził Naczelny sąd Administracyjny.

Następnie Sąd stwierdził, że w jego ocenie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że roboty budowlane objęte fakturą VAT nr [...] na kwotę 372.000 zł wystawioną przez "C" nie zostały w rzeczywistości wykonane. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej "A" z dnia 3 marca 2004 r. roboty te miały obejmować odtworzenie chodnika i naprawę jezdni przy ul. [...] na odcinku wzdłuż wznoszonego budynku biurowego, wykonanie drogi tymczasowej stanowiącej dojazd do zaplecza placu budowy i miały zostać wykonane w okresie drugiej połowy 1998 r. i pierwszej połowy 1999 r. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie przedłożyć żadnej dokumentacji dotyczącej wykonania powyższych robót z uwagi na upływ czasu (dokumenty przechowywano jedynie w okresie rękojmi i gwarancji) oraz ograniczone możliwości składowania tak rozbudowanej dokumentacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 p.d.o.p, aby wydatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, musiałyby być poniesione w celu jego osiągnięcia i nie stanowić wydatków enumeratywnie określonych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Dla dokonania prawidłowej oceny, czy spełnione zostały warunki do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, należy zbadać wszystkie towarzyszące tym wydatkom okoliczności. Na gruncie tego przepisu zachodzi odstępstwo od generalnej zasady postępowania dowodowego, że to na organie podatkowym spoczywa ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym. W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów danych wydatków ciężar udowodnienia zasadności tej operacji spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi dla siebie określone skutki prawne (por. wyrok NSA z 16 lutego 1999 r., sygn. akt III S.A. 2322/98, publ. Lex 38142: wyrok NSA z 26 sierpnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1675/96, publ. Lex 34761).

Sąd uznał za prawidłową konstatację organów obu instancji, że twierdzenie, iż faktura VAT nr [...] dokumentuje czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane, wynika nie tylko z faktu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez M. K., ale z całokształtu okoliczności sprawy. Zeznania świadków W. N., W. U., H. R. i A. K. wskazują, że M. K. nie wykonywał robót objętych zakwestionowaną fakturą. Z dokumentów wynika natomiast, że roboty budowlane w zakresie inwestycji przy ul. [...] prowadziły "G", "I", "F", "E".

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że zgromadzone w sprawie dowody prowadzą do wniosku, iż roboty objęte przedmiotową fakturą w znacznej części wykonały inne podmioty, w szczególności firma "D", "E", "F", "G", A. K.

W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie stwierdził, że z dokumentów załączonych do pisma Wydziału Dróg i Komunikacji Urzędu Miasta z dnia 9 kwietnia 2004 r. wynika, że wszystkie firmy wykonujące roboty budowlane w ramach przedmiotowej inwestycji zobowiązane były do odtworzenia poprzedniego stanu dróg, chodników i zatok parkingowych i że wywiązały się z tego zobowiązania. Okoliczności te potwierdzili także przesłuchani w sprawie W. U., H. R. i M. S. Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że z powyższego wynika oczywisty wniosek, iż nie było potrzeby wykonywania robót, które zgodnie z oświadczeniem "A" miał wykonać M. K., udokumentowanych fakturą nr [...]

Zdaniem Sądu, nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, w tym art. 122, 180, 187 § 1, 188 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu w sprawie przeprowadzono przed organami szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadzono pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych. Zgromadzone dowody zostały wszechstronnie ocenione zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Obowiązek organów podatkowych w zakresie przeprowadzania dowodów nie jest nieograniczony i bezwzględny. Stąd też Sąd uznał, że nie można czynić zarzutu uchybienia przepisom postępowania z tego względu, że organ oddalił wnioski dowodowe strony, w sytuacji, gdy istotne dla sprawy okoliczności zostały już stwierdzone dostatecznie w oparciu o uzyskane dotychczas dowody, bądź, gdy wniosek dowodowy dotyczy okoliczności nie mających dla sprawy istotnego znaczenia. Sąd podkreślił też, że w odniesieniu do okoliczności wykonania usług dokumentowanych fakturą VAT nr [...] nie było prawnej i faktycznej możliwości przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dotyczących przesłuchania w charakterze świadka M. K. i pozyskania posiadanej przez niego dokumentacji technicznej dotyczącej przedmiotowego zlecenia. Organ odwoławczy słusznie wywiódł, że konsekwencją przyznania M. K. statusu strony w postępowaniu było wyłączenie możliwości przesłuchania go w charakterze świadka. M. K., jako strona postępowania, miał prawo nie wyrazić zgody na składanie zeznań i skorzystał z tego prawa. M. K. w toku prowadzonej kontroli podatkowej nie przedłożył żadnych dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pod nazwą "C" (protokół kontroli UKS w Szczecinie k-370v), co tym samym czyni bezprzedmiotowy zarzut zaniedbania organów podatkowych w gromadzeniu tych dowodów.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy. Wnikliwie zanalizował zeznania przesłuchanych w sprawie osób i ocenił je w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym sprawy. Przy ocenie dowodów kierował się prawidłami logiki oraz zasadami nauki i doświadczenia życiowego, a wyciągnięte wnioski organ odwoławczy wyczerpująco umotywował. Sąd uznał, że ocena materiału dowodowego, jakiej dokonały organy skarbowe, jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej). W toku postępowania organy podatkowe zapewniły skarżącej czynny w nim udział, wszelkie rozstrzygnięcia znajdowały oparcie w przepisach prawnych, były wyczerpująco uzasadnione, tak by przybliżyć stronie skarżącej ich motywy.

Za chybiony uznał też Sąd zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 i 24 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. nr 121, poz. 591 ze zm.) oraz art. 193 § 1, § 2, § 4 i 6 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli prowadzone w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości wymaga, by dowody księgowe były rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne tj. zawierały co najmniej dane określone w art. 21, oraz były wolne od błędów rachunkowych. Art. 24 ust. 1 ww. ustawy obliguje przedsiębiorców do prowadzenia ksiąg rachunkowych rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco. Księgi rachunkowe uznaje się za rzetelne, jeżeli dokonane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (art. 24 ust. 2 ustawy o rachunkowości).

Konsekwencją ustaleń poczynionych w sprawie, a mianowicie uznania, że czynności dokumentowane fakturą nr [...] nie zostały w istocie wykonane, było uznanie ksiąg za nierzetelne oraz pozbawienie w tym zakresie ksiąg "A" szczególnej mocy dowodowej wynikającej z domniemania prawdziwości. Sąd stwierdził, że organ podatkowy dochował w tym przypadku szczególnych wymogów obalania domniemania zgodności z prawdą ksiąg podatkowych przewidzianych w art. 193 § 6 – 8 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy wskazał w jakiej części uznał księgi skarżącej za nierzetelne i jakie są konsekwencje prawne tego ustalenia. Odpis protokołu doręczono skarżącej w dniu 29 kwietnia 2004 r. umożliwiając zgłoszenie zastrzeżeń do zawartych w nim ustaleń oraz nowych dowodów.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi wniesionej od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] podkreślić należy, iż prawidłowość powyżej przedstawionej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku została w całości potwierdzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1026/07. Sąd II instancji nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego dających podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Zatem mając na względzie art. 153 p.p.s.a. oraz cytowany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości przyjmuje argumentację zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 195/06.

W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji z dnia [...] nie uchybił przepisowi art. 153 p.p.s.a. i w swoim rozstrzygnięciu w pełni uwzględnił ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego sposobu postępowania zawarte w wyroku z dnia 6 marca 2007 r. Związany tą oceną organ odwoławczy zasadnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą spółkę dowodów, mających na celu wykazanie zasadności poniesienia wydatku w kwocie 372.000 zł wynikającego z faktury VAT nr [...] wystawionej przez "C". Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do zakwestionowania powyższego wydatku, a zatem niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 p.d.o.p. oraz art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1-3 ustawy o rachunkowości.

Końcowo Sąd pragnie wskazać – pomimo braku zarzutu w tym zakresie – na prawidłowość stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie oceny możliwości orzekania w sprawie, pod kątem zaistnienia przesłanki uzasadniającej przerwę terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdzając przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.