Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 537/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 149 par. 3, art. 64 par. 2 w zw. z art. 63 par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Tadeusz Wołek Protokolant Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego L. C. zwrot kosztów postępowania w kwocie 200 zł (dwieście złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia 29 lutego 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania L. C., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r. znak [...], którą odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] 2001 orzekającą o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów co do działek 177, 178, 179, 182 i 280 obrębu [...] jedn. ewid. K. -.P. W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego wskazano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7 "b" ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn.zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454).

Uzasadniając decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

W postępowaniu wszczętym na wniosek L. C. Prezydent Miasta wydał dnia [...] 2001 r. decyzję w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu [...] jedn. ewid. K.- P. dotyczącą działek ewidencyjnych 177, 178, 179, 182 i 280. Wprowadzone decyzją zmiany operatu ewidencji gruntów polegały na tym, że działki 177, 178, 182 i 280 zmieniły konfigurację, powierzchnię i oznaczenia odpowiednio na działki; 177/1, 178/1, 182/1 i 280/1, a działka 179 zmieniła tylko konfigurację i oznaczenie na działkę 179/1 bez zmiany powierzchni. Nadto tą samą decyzją ujawniono w ewidencji gruntów plan podziału działek 177/1 na 177/2 i 177/3, oraz 178/1 na działki 178/2, 178/3 i 178/4. Zgodnie z ujawnionym planem podziału, działki 177/2 i 178/3 wchodziły w skład nieruchomości objętej Lwh 776 P., działki 177/3 i 178/2 w skład nieruchomości objętej KW 154199, a działka 178/4 w skład nieruchomości obj. KW 154200. Podstawę wprowadzonych zmian stanowiła mapa uzupełniająca wraz z wykazem zmian sporządzona przez geodetę uprawnionego A. P. w dniu 30.11.2000 r. za l.ks.rob. 534/00 i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8.12.2000 r. za nr 2435/8101/2000. Celem decyzji było zaktualizowanie ewidencji gruntów przez usunięcie błędów polegających na objęciu działkami ewidencyjnymi 177 i 178 przedmiotów różnych praw własności.

Decyzja ta stała się ostateczna wobec niezłożenia odwołań, z dniem 19 lutego 2001 r.

Datowanym na 30 października 2007 r., pismem które wpłynęło dnia 31.10.2007 r., L. C. wnosił o poprawienie błędu na mapie "ewidencyjnej katastralnej" podziału działek Nr 177, 178, 182, powołując się na przepis "art. 145 § 1" kodeksu postępowania administracyjnego i wydanie decyzji na podstawie fałszywych dowodów i niezgodnych ze wskazanymi w piśmie dokumentami.

Pismo to Prezydent Miasta potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] 2001 r. i decyzją z dnia [...] 2008 r. z powołaniem na przepis art. 148 § 1 i 2 oraz art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania.

Za podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji przyjął stanowisko, że podanie o wznowienie postępowania złożono bez dochowania terminu po miesiącu, od dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia co uzasadnia w świetle art. 149 § 3 kpa decyzję odmawiającą wznowienia postępowania, wobec niespełnienia ustawowej przesłanki złożenia podania w terminie. Wskazano, że składający wniosek jako podstawę wznowienia podawał okoliczność, że dowody na których oparto decyzję z [...] 2001 r. są fałszywe i niezgodne z planem sytuacyjnym podziału z 1921 r. i wskazywał, że jeszcze pismem z 19 marca 2000 r. zwracał organom uwagę na wadliwą jego zdaniem lokalizację parceli l.kat. 2080/2 wrysowanej w obszar parceli l.kat. 2079.

Organ uznał, że składający podanie o wznowienie powołuje się na okoliczności, które były mu znane w postępowaniu przed wydaniem decyzji, którego wznowienia obecnie się domaga, co uzasadnia decyzję oparta na przepisie art. 149 § 3 kpa.

W odwołaniu od tej decyzji, podnosił L. C., że odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją opartą na dowodach fałszywych i niezgodnych z dokumentami, na które się powołuje, a z których wynika, że "działkę l.kat. 2080/2 wrysowano w działkę l.kat. 2079". Wskazywał w odwołaniu, że pismem z 19.03.2000 r. informował Wydział Geodezji o błędach w dokumentacji, a Urząd podtrzymał stanowisko o prawidłowości nowej ewidencji. W odwołaniu wyrażono pogląd, że odmowa wznowienia postępowania nie może być zastosowana, bo jest krzywdząca dla właścicieli działek 177/3 i 178/2 i niezgodna z kpa.

Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania., L. C. powołując się na przepis art. 145 § 1 kpa podstawy wznowienia upatrywał nie tylko w oparciu decyzji na dowodach fałszywych, ale także na czynie przestępczym, którym w jego przekonaniu było błędne zlokalizowanie działki l.kat. 2080/2 na istniejącej działce l.kat. 2079 pod budynkiem mieszkalnym w wyniku czego oszukano właścicieli działek l.kat. 177/3 i l.kat. 178/2.

Przytaczając treść przepisu art. 148 § 1 kpa organ wskazał, iż podstawę wznowienia postępowania stanowią okoliczności, o których strona dowiedziała się po wydaniu decyzji, a bieg miesięcznego terminu rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Podkreślono, że składający odwołanie powołuje się na okoliczności, które były mu znane przed wydaniem decyzji z [...] 2001 r., a które wymieniał w swym piśmie z 19 marca 2000 r. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano także, iż skarżący nie wykazał orzeczeniem sądu lub innego organu, że dowody na których oparto decyzję, są fałszywe lub została wydana w wyniku przestępstwa.

Z tych względów organ odwoławczy uznał za prawidłową decyzję organu I instancji podkreślając, że uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia jest podstawą decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z wnioskiem o jej uchylenie wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji złożył L. C. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1, 148 § 1 i 2 oraz 149 § 3 kpa przez błędne przyjęcie w oparciu o zebrany materiał, że uchybił miesięcznemu terminowi do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Uzasadniając twierdzenie, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania skarżący podnosił, że postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] 2006 r. sygn. [...] zniesiono współwłasność nieruchomości objętej KW 154199 obejmującej działki l.kat. 2080/2 i l.kat. 2079 w wyniku czego na wyłączną własność skarżącego przyznano działkę Nr 178/2, powstały z ich podziału.

W dniu 6 listopada 2006 r. złożył wniosek o dokonanie w księdze wieczystej KW nr [...]/00154199/2 stosownego wpisu, a 16 maja 2007 r. otrzymał zawiadomienie o dokonaniu wpisu, z którego dowiedział się, że działka l.kat. 2080/2 nadal "znajduje się na terenie działki l.kat. 2079 co jest błędne i niezgodne ze stanem faktycznym".

Pismem z 27 maja 2007 r. wystąpił do Prezydenta Miasta o korektę zmian, a po trwającej kilka miesięcy korespondencji, dopiero pismem z 16 października 2007 r. Urząd M. Wydział Geodezji pouczył skarżącego o przesłankach wznowienia postępowania z art. 145 kpa i o przesłankach stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 kpa.

Skarżący zarzucił, że dopiero pismo z 30 października 2007 r. organ potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania podczas gdy już w piśmie z 27 maja 2007 r. podnosił te same kwestie i winien być ewentualnie wówczas wzywany o uzupełnienie wniosku.

Wyjaśnił też skarżący, iż nie składał odwołania od decyzji z [...] 2001 r., gdyż z pisma Wydziału Architektury, Geodezji i Budownictwa z 27.04.2000 r. wynikało, że zmiany w ewidencji gruntów co do działek 177 i 178 będą wykonywane po dostarczeniu dokumentacji geodezyjnej zatwierdzonej decyzjami. Wobec tego stanowiska działając w zaufaniu do organu nie kontrolował mapy uzupełniającej, z której nie wynika by działka l.kat. 2080/2 nadal figurowała na terenie działki l.kat. 2079 o czym dowiedział się dopiero w dniu 16 maja 2007 r. z otrzymanego zawiadomienia z sądu wieczystoksięgowego, a już dnia 28 maja 2007 r. poinformował o tym organ I instancji, zachowując termin.

Nadto podniósł w skardze skarżący zarzuty skierowane przeciwko decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2001 r. podkreślając, iż nie określił organ czy "rozdziela" działki zgodnie z mapą katastralną z 1921 czy 1985 r., a pomiędzy tymi mapami zachodzą różnice. Wskazał, że jako właściciel działki ewid. 178/2 obawia się roszczeń sąsiadów – współwłaścicieli działki l.kat. 2080/2, którą błędnie zlokalizowano na działce 2079.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. dopuścił Sąd w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) dowód z zawiadomień Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego z dnia 10.05.2007 r. dotyczących ksiąg wieczystych [...]/00154199/2 i [...]/002000513/8, z kserokopii Postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] 2006 r. sygn. [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności. Nadto skarżący okazał datowane na 27 kwietnia 2000 r. pismo Urzędu M., którego przedstawione akta postępowania administracyjnego nie zawierają.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), kryterium sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej stanowi zgodność z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ustawa ppsa – sprawując tę kontrolę, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana według powyższych zasad kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż skarga jest uzasadniona, aczkolwiek po części tylko z przyczyn podnoszonych na jej poparcie.

Utrzymana zaskarżoną decyzją organu odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r. odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2001 r. oparta została na przepisie art. 149 § 3 w zw. z art. "148 § 1 i 2 kpa".

Przedmiotem kontroli wywołanej skargą jest zatem przede wszystkim ocena, czy zebrany w sprawie materiał dawał podstawę do rozstrzygnięcia opartego na tych przepisach. Wymaga to przybliżenia istoty postępowania o wznowienie.

Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Przewidziana przepisami kodeksu postępowania administracyjnego procedura mająca doprowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w następstwie wznowienia postępowania ma dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania (a właściwie wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania) zakończonego decyzją ostateczną następuje w drodze postanowienia. Natomiast odmowa wznowienia postępowania (a w istocie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia), stosownie do przepisu art. 149 § 3 kpa następuje w drodze decyzji. Oba rodzaje wskazanych rozstrzygnięć tj. wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa lub odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa właściwe są dla etapu (fazy) pierwszego, w którym organ właściwy (tj. zgodnie z art. 150 § 1 kpa – zastrzeżeniem § 2 i 3 – w zasadzie organ, który wydał decyzje w ostatniej instancji), bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania (a w istocie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia), rodzi obowiązek organu wydania opartego na przepisie art. 149 § 1 kpa postanowienia o wznowieniu postępowania ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania opartej na przepisie art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Decyzja natomiast odmawiająca wznowienia postępowania oparta na przepisie art. 149 § 3 kpa w istocie odmawia wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia a więc odmawia badania merytorycznego czy zaszła przewidziana kpa podstawa wznowienia postępowania co do istoty sprawy.

Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania, następuje z urzędu lub na wniosek strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (oraz w art. 145 a – co sprawy nie dotyczy), następuje tylko na żądanie strony.

Badanie czy istnieją podmiotowe i przedmiotowe przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa obejmuje ustalenie czy podanie o wznowienie postępowania dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, czy żądanie wznowienia oparte jest na co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa, (a także art. 145a – co nie dotyczy sprawy) podstaw wznowienia, oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 lub 2 kpa. Podmiotową przesłankę stanowi zaś ustalenie, że z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot mający przymiot strony tego postępowania, a więc osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją, którego dotyczy żądanie wznowienia, lub tego udziału bez swej winy w tym postępowaniu nie brała.

Z uwagi na powyższe przepis art. 148 kpa rozróżnia dwa rodzaje zdarzeń, które początkują bieg miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zasadę wyraża art. 148 § 1 kpa, w myśl którego podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Okoliczności do których ma zastosowanie początek biegu terminu opisany w art. 148 § 1 kpa wyczerpująco wymienione są w art. 145 § 1 pkt 1-3 oraz 5-8 kpa. Tylko wyjątkowo, gdy jako przyczynę żądania wznowienia postępowania żądający wznowienia podnosi, że jako strona nie brał bez swej winy udziału w postępowaniu, zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] 2001 r., zakończone nią postępowanie zainicjował skarżący L. C. i był uczestnikiem tego postępowania.

Powołanie zatem w decyzji odmawiającej wznowienia postępowania także przepisu art. 148 § 2 w zw. z art. 149 § 3 kpa było wadliwe, gdyż ta negatywna przesłanka odmowy wznowienia w ogóle nie mogła względem skarżącego zaistnieć.

Przepis natomiast art. 145 § 1 w punktach 1-3 oraz 5-8 wymienia różnorakie podstawy wznowienia – tj. różne okoliczności, o których powzięcie wiadomości, powoduje rozpoczęcie biegu miesięcznego terminu do wznowienia postępowania.

Organ I instancji przyjął, że skarżący złożył podanie o wznowienie postępowania pismem datowanym na 30 października 2007 r., oraz że powoływał się na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, gdyż twierdził, że dowody na których oparto decyzję są fałszywe ale zarazem podnosił, iż tę okoliczność wskazywał jeszcze w piśmie z 19 marca 2000 r. Organ odwoławczy akceptując to stanowisko doszedł do przekonania, że żądanie wznowienia oparte jest także na drugiej przesłance, a to na podstawie z art. 145 § 1 pkt 2 kpa tj. wydaniu decyzji w wyniku przestępstwa, gdyż skarżący w piśmie z 30 X 2007 r. .zawarł stwierdzenie, że "zlokalizowanie działki l.kat. 2080/2 na istniejącej działce l.kat. 2079 pod budynkiem mieszkalnym ... jest przestępstwem".

W odniesieniu do pierwszej z podstaw Organ odwoławczy uznał, że nie może stanowić podstawy wznowienia okoliczność znana stronie w postępowaniu, którego dotyczy żądanie wznowienia. Takie stanowisko jest prawidłowe, gdyż istotę instytucji wznowienia postępowania jako odstępstwa od zasady trwałości decyzji administracyjnych stanowi to, że tylko wyczerpująco wyliczone okoliczności, które co prawda istniały w czasie postępowania przed organem ale nie były znane organowi i stronie przed wydaniem decyzji mogą stanowić podstawę wznowienia.

Co do przyczyny drugiej trafnie wskazano, że podstawa wznowienia w postaci sfałszowania dowodu, czy wydania decyzji w wyniku przestępstwa winna być stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu. Wymóg taki wynika z brzmienia art. 145 § 2 kpa, który dopuszcza odstępstwo od tej zasady tylko wówczas jeżeli nie tylko sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, ale nadto wznowienie postępowania musi być niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu publicznego.

W tym zakresie zarzuty skargi nie są zatem uzasadnione.

Natomiast na tle akt sprawy pojawia się wyeksponowana dopiero w skardze okoliczność, iż organy błędnie przyjęły że dopiero pismo z dnia 30 października 2007 r. stanowiło podanie o wznowienie postępowania, oraz że żądanie oparte było tylko na podstawach określonych art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa.

Skarżący twierdzi, iż w istocie podanie o wznowienie postępowania zawarte było w piśmie złożonym do organu I instancji w dniu 28 maja 2007 r. (k.40), a jego podstawę stanowiła ujawniona na podstawie zawiadomienia sądu wieczystoksięgowego otrzymanego, z dnia 16 maja 2007 r. okoliczność, że "działka l.kat. 2080/2 nadal znajduje się na terenie działki l.kat. 2079". W tej sytuacji zdaniem skarżącego podanie o wznowienie wniósł z zachowaniem terminu, a podstawa żądania wznowienia mieści się w podstawie określonej przepisem art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

W przekonaniu skarżącego przedłożonymi na rozprawie kserokopiami zawiadomień Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego z dnia 10 maja 2007 r. w tym o sprostowaniu oznaczenia nieruchomości skarżący wykazał, iż powziął wiadomość, że księgą wieczystą [...]/00154199/2 w dziale I-oznaczenie nieruchomości objęte są cztery działki a to: 2080/2, 2079/1, 177/3 oraz 178/2. Z drugiego zawiadomienia wynikało, że do istniejącej księgi wieczystej [...]/00200513/8 przeniesiono działkę 178/2 o pow. 0.0184 ha.

Zarazem z przedłożonego Sądowi odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla z dnia [...] 2006 r. sygn. akt [...] wynika, że przedmiotem tej sprawy było właśnie zniesienie współwłasności działek (parcel katastralnych) l.kat. 2080/2 o pow. 41 m2 oraz l.kat. 2079/1 o pow. 306 m2. Działka l.kat. 2079/1 została podzielona na parcele l.kat. 2079/3 i 2079/4, które łącznie z parcelą l.kat. 2080/2 zostały podzielone na działki ewidencyjne 177/3 o pow. 226 m2 i 178/2 o pow. 184 m2. Działka 178/2 przypadła na własność wyłączną skarżącego L. C., a działka 177/3 na współwłasność szeregu osób wymienionych w pkt II postanowienia..

Orzeczenie Sądu w sentencji odwołuje się do wykazu zmian – równoważnika sporządzonego przez geodetę uprawnionego A. P. z dnia 30 listopada 2000 r. za Nr ks.rob. [...]. Dokument ten znajduje się na k.19 akt przy operacie 2435/8101/2000 przyjętym do zasobu (k. 18-25 akt) i wynika z niego, iż równoważnikiem parceli 2079/4 jest działka ewid. 177/3, a równoważnikiem parcel 2079/3 i 2080/2 jest działka ewid. 178/2.

Z pisma organu I instancji z 12.06.2007 r. (k. 61) wynika, iż odpowiadając na pismo z dnia 28.05.2007 r. m.in. pouczył skarżącego częściowo o zasadach wznowienia postępowania.

Jeśli jednak pismo skarżącego z dnia 28 maja 2007 r. zawierało żądanie poprawienia błędu na mapie, stanowiącej podstawę ostatecznej decyzji z dnia [...] 2001 r., to w świetle art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 63 § 2 organ obowiązany był wezwać skarżącego o uzupełnienie braków pisma przez sprecyzowanie żądania a w szczególności, wyjaśnienie czy stanowi ono podanie o wznowienie postępowania oraz na jakiej podstawie wznowienia jest oparte wraz ze wskazaniem rygoru nieuzupełnienia braków pisma w terminie. W następstwie zaniechania tego obowiązku za podanie potraktowano inne, późniejsze pismo i wskazujące inaczej opisane przymiotnikowo okoliczności mające stanowić podstawę wznowienia.

Z tych przyczyn zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja ulegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), gdyż wskazane wyżej uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

W przypadku bowiem wskazania przez skarżącego – po wezwaniu (przy ponownym rozpoznaniu sprawy) do uzupełnienia braków pisma z 28.05.2007 r. - podstawy wznowienia mieszczącej się w katalogu określonym przepisem art. 145 § 1 pkt 1-3 lub 5-8 i wykazania przez stronę, że podanie wniosła przed upływem miesiąca od dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę żądania, organ wznowi postępowanie na podstawie art. 149 § 1 kpa, a stwierdzenie po przeprowadzeniu w trybie art. 149 § 2 kpa postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy, że zachodzi jednak brak podstawy o której mowa w art. 145 § 1 kpa, prowadzić może w myśl art. 151 § 1 pkt 1 kpa do odmowy – po wznowieniu postępowania – uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie do opartej na przepisie art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej w ogóle wznowienia postępowania.

Nadto należy mieć na uwadze, iż w przypadku wznowienia postępowania, krąg uczestników tego postępowania mających przymiot stron nie może być dowolny, a jest określony przez krąg współwłaścicieli lub władających działkami, których dotyczyła decyzja z [...] 2001 r.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w I punkcie sentencji wyroku.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżącego kosztów w kwocie 200 zł z tytułu poniesionego wpisu oparto na przepisie art. 199, 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.