Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 990/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. T. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty, marzec i czerwiec 2012 r. wraz z odsetkami postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. T. S., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 516,60 (słownie: pięćset szesnaście 60/100) złotych, w tym 23% VAT.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika K. K. został wyznaczony r. pr. T. S., który zapoznał się z aktami sprawy i zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem na rozprawie.

Do protokołu rozprawy pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Następnie pełnomocnik, po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniósł o przyznanie za tę czynność wynagrodzenia w wysokości 150%, to jest 180 zł, opłaty podstawowej wskazując na obszerność opinii. Według takiej samej stawki wniósł o przyznanie wynagrodzenia za działanie przed Sądem I instancji uzasadniając to nakładem pracy – skarżący bowiem zażądał spotkania przed rozprawą w celu omówienia wszystkich obszernych zagadnień poruszanych w jego pismach.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści art. 21 § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), za działanie radcy prawnego ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty wynoszą:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,

c) w innej sprawie - 240 zł;

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego dotycząca zastosowania ulgi podatkowej. W związku z tym stawkę maksymalną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.

Natomiast na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ powołanego rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu zastępującemu stronę w pierwszej instancji przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł.

Referendarz rozpoznający przedmiotowy wniosek wziął pod uwagę regulację prawną zawartą w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określone w kolejnych przepisach rozporządzenia, a nieprzekraczającej 150% tych opłat, następuje z uwzględnieniem m.in. nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu.

Referendarz na tej podstawie uwzględnił nakład pracy wnioskodawcy w przygotowaniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która jest obszerna i szczegółowa. Natomiast co do wynagrodzenia za działanie przed Sądem I instancji, to w ocenie referendarza brak jest podstaw do jego podwyższenia. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca stawił się w sądzie dwukrotnie: aby zapoznać się z aktami i następnie na rozprawę. Jedynym argumentem, który wnioskodawca podnosi, jest spotkanie i rozmowa ze swoim mocodawcą. Okoliczność ta jednak nie może być uznana za wystarczającą do podwyższenia kosztów pomocy prawnej na podstawie powołanej regulacji prawnej z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 3 października 2016 r.

Mając zatem na uwadze powyższe, wnioskującemu pełnomocnikowi za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka podstawowa wynosząca 120 zł została podwyższona o 50% do kwoty 180 zł, a za zastępowanie skarżącego przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie wg stawki podstawowej, czyli w kwocie 240 zł – łącznie 420 zł, która to kwota podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 96,60 zł na podstawie § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia.

Tym samym postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.