Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1292/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., art. 200, art. 205 par. 2 i art. 209 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej M. K. kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5, art. 130, art. 132 ust. 1a, 2, 3 i 6, art. 134

w zw. z art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n." oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", Starosta P. na wniosek Spółki A., ustalił na rzecz M. K. odszkodowanie w wysokości [...] zł za zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w obrębie Ś., gm. P. oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] ha, na skutek złożenia i przeprowadzenia przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P.- M. oraz odmówił nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Organ wyjaśnił, że na podstawie decyzji własnej z dnia [...] r. ograniczył sposób korzystania z ww. nieruchomości, poprzez zezwolenie Spółce A. na założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P.-M., w tym na posadowienie jednego słupa nr [...] i połowę słupa nr [...], podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości przewodów około 455 m, a także na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu na części nieruchomości, w pasie technologicznym o szerokości 14 m (2 x 7 m) i powierzchni 0,6357 ha.

W dniu 12 stycznia 2017 r. Spółka A. wystąpiła z wnioskiem

o ustalenie wysokości odszkodowania M. K. – właścicielce przedmiotowej działki, z tytułu szkód materialnych i zmniejszenia wartości nieruchomości, w związku z założeniem i przeprowadzeniem napowietrznej linii elektroenergetycznej.

Powołany przez organ rzeczoznawca majątkowy, sporządził operat szacunkowy z dnia 10 kwietnia 2017 r. w zakresie określenia zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z realizacją ww. inwestycji. Biegły ustalił okoliczności na podstawie wizji lokalnej, oświadczeń przedstawiciela wykonawcy prac budowlanych oraz dostępnej w tej sprawie dokumentacji. Stan działki rzeczoznawca ustalił po zakończeniu prac budowlanych, podczas wizji terenowej w dniu [...] r. Na działce nr [...], przebudowany został odcinek istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, relacji P.-M.. Linia przebiega w środkowej części działki. Powierzchnia pasa technologicznego wynosi 6.357 m2. Zakończenie prac nastąpiło 30 września 2016 r. (termin ustalono na podstawie oświadczenia kierownika budowy). Rzeczoznawca wyjaśnił, że trwałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości występuje w pasie eksploatacyjnym linii skrajnych przewodów powiększonej o dwa odstępy izolacyjne. Rzut linii skrajnych przed przebudową wynosił 12 m, po przebudowie 7 m. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości występuje w pasie eksploatacyjnym linii elektroenergetycznej na skutek przekroczenia natężenia hałasu. W wyniku przebudowy linii 110 kV doszło do zmniejszenia jej oddziaływania i uciążliwości. Skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych

z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. – istnieje wpływ (niewymierny), lecz jego skutki są niemożliwe do ustalenia na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości obciążonych urządzeniami przesyłowymi. W operacie szacunkowym wpływ tego czynnika został uwzględniony poprzez zastosowanie współczynnika eksperckiego. Zmniejszenie wartości zostało określone przez rzeczoznawcę majątkowego sposobem parametrycznym, w oparciu o wartość rynkową 1 m2 nieruchomości nieobciążonej urządzeniem. Rzeczoznawca zastosował metodę korygowania ceny średniej, w oparciu o ceny sprzedaży nieruchomości zbliżonej do nieruchomości wycenianej, położonych na terenie gminy P. i gmin sąsiednich (P., K., B.).

Organ stwierdził, że odszkodowanie z powodu wyłączenia części nieruchomości nie występuje. Budowy linii 110 kV dokonano w tych samych parametrach technicznych, po starym śladzie. Słup nr [...] posadowiony jest w miejscu słupa istniejącego, zdemontowanego (mniejsze parametry). Rzeczoznawca majątkowy określił zmniejszenie wartości nieruchomości na skutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z powodu przedmiotowej inwestycji, na kwotę [...]zł. W ocenie organu, operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego jest wiarygodny i odpowiadał przepisom prawa, mógł stanowić podstawę ustalenia odszkodowania.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym,

w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. wniosła o pominięcie przez organ w trakcie orzekania ww. operatu szacunkowego oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii – operatu szacunkowego biegłego rzeczoznawcy majątkowego posiadającego wymaganą wiedzę specjalną i będącego specjalistą z zakresu wyceny nieruchomości obciążonych urządzeniami przesyłowymi. Organ wyjaśnił, że nie może wkraczać w merytoryczną zasadność ww. opinii, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi. Dlatego zwrócił się do rzeczoznawcy o ustosunkowanie się do zarzutów strony. W piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r., rzeczoznawca dokonał analizy uwag zgłoszonych do operatu, wyjaśnił i uzasadnił procedurę zastosowaną do wyceny i podtrzymał swoją opinię w całości. Jak wskazał organ, w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego może być dokonana wyłącznie przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ust. 1 u.g.n.). W sytuacji, gdy strona kwestionuje operat szacunkowy, a organ nie ma wątpliwości, co do prawidłowości jego sporządzenia, to rzeczą strony postępowania, jest uruchomienie ścieżki oceny operatu sporządzonego w danej sprawie. Właściciel nieruchomości nie przedstawił innego operatu szacunkowego, ani nie wystąpił do organizacji rzeczoznawców o zbadanie operatu szacunkowego. Organ wskazał, że stronom zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ nie podzielił wniosku inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podnoszone we wniosku argumenty nie pozwalały na ich uznanie za wyjątkowo ważne

i istotne, były zbyt ogólnikowe.

M. K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu z dnia [...] r.

Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 77 § 1 k.p.a., przez jego niezastosowanie, tj. brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem, że nie wszystkie składniki odszkodowania właścicielce przysługują oraz przekazanie zakresu decyzyjnego rzeczoznawcy majątkowemu,

- art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy,

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego

i uznanie, że możliwe jest przekazanie kompetencji decyzyjnych na rzeczoznawcę majątkowego,

- art. 128 ust. 1 i 4 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w procesie orzekania o przyznaniu odszkodowania należnych składników odpowiadających wartości wyrządzonych szkód i praw, których pozbawiona została odwołująca się,

- art. 130 ust. 1 i 2 u.g.n., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie

za rzeczoznawcą majątkowym, że dotychczasowy bezprawny sposób korzystania z nieruchomości odwołującej się stanowi czynnik zmniejszający wartość należnego odszkodowania.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 1

i 5, art. 132 ust. 1a w zw. z art. 124 ust. 1 i 4 u.g.n. Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że oszacowaniu w sprawie podlegało jedynie zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek dokonanej,

na podstawie decyzji z dnia [...] r., przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P.- M.. Odszkodowanie za pozostałe szkody, powstałe na działce nr [...] obr. Ś. , gm. P., zostało wypłacone na podstawie porozumienia stron, do którego doszło 22 marca 2016 r. Stan nieruchomości określono na [...] r. (tj. w dacie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości), natomiast wartość ustalono wg cen aktualnych, tj. na dzień 10 kwietnia 2017 r. Rzeczoznawca ustalił, że badana nieruchomość nie została ujęta w planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. (uchwała Rady Gminy Przelewice Nr XXIV/232/01 z dnia 28 grudnia 2001 r.), przedmiotowa działka leży na terenie gruntów ornych w obszarze o korzystnych, zróżnicowanych warunkach do prowadzenia produkcji rolniczej, w obszarze

o najwyższych zasobach eksploatacyjnych wód podziemnych. Zgodnie z decyzją

z dnia [...] r., ustalono na rzecz Spółki A. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na przebudowie istniejącej jednotorowej powietrznej linii elektroenergetycznej od stanowiska 45 do 81. Działka nr [...] objęta jest tą decyzją. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja z dnia [...] r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości została wydana bez ustalenia stanu zagospodarowania nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy ustalił stan działki na podstawie danych ewidencyjnych i wizji terenowej przeprowadzonej 29 marca 2017 r., a strony nie kwestionowały opisu stanu działki. Biegły na podstawie informacji uzyskanych od wykonawcy robót budowlanych obliczył, że powierzchnia zajęta przez ˝ część słupa nr [...] z opaską wynosi 17 m2, a słupa nr [...] wraz z opaską wynosi 34 m2.

Biegły wskazał, że na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. określane są oddzielnie składniki odszkodowania, tj.:

- wartość utraconych pożytków podczas budowy urządzeń,

- zmniejszenie wartości nieruchomości.

Do wyliczenia wartości rynkowej nieruchomości biegły zastosował podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej. Stwierdził brak zauważalnego,

w badanym okresie, widocznego wpływu transakcji na ceny rynkowe, w związku

z czym nie dokonywał korekty z uwagi na upływ czasu. Na podstawie analizy, biegły ustalił wpływ poszczególnych cech na cenę, tj.: lokalizacja i sąsiedztwo 20%, jakość gleby – 40%, zróżnicowanie użytków i klas – 10%, utrudnienia agrotechniczne 20%, dojazd -10%. Średnia cena m2 nieruchomości ujętych wyniosła [...] zł.

Biegły określił czynniki podlegające badaniu w kontekście zmniejszenia wartości nieruchomości (§ 43 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) zwanego dalej: "rozporządzeniem". Wskazał, że:

- nie występuje zmiana warunków korzystania z nieruchomości, ponieważ linia elektroenergetyczna nie zmienia warunków korzystania z nieruchomości,

- nie występuje zmiana przydatności użytkowej nieruchomości, gdyż działka może być użytkowana w dotychczasowy sposób,

- nie występuje trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości; występuje ono w pasie eksploatacyjnym linii o szerokości skrajnych przewodów powiększonej o dwa odstępy (przed budową 12 m, po budowie 7 m); ograniczenie to dotyczy czynności związanych z zabiegami agrotechnicznymi wykonywanymi sprzętem mechanicznym oraz ograniczonym przebywaniem ludzi w pasie eksploatacyjnym linii elektroenergetycznej na skutek przekroczonego natężenia elektromagnetycznego oraz przekroczonego natężenia hałasu; w wyniku przebudowy linii 110 kV doszło jedynie do zmniejszenia jej oddziaływania

i uciążliwości (zmniejszenie gabarytów);

- nieruchomość obciąża czynnik polegający na obowiązku udostępnienia w przyszłości nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii energetycznej, lecz jego skutki są niemożliwe do ustalenia na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości obciążonych urządzeniami przesyłowymi; w operacie szacunkowym wpływ tego czynnika uwzględniono, poprzez zastosowanie współczynnika eksperckiego.

Biegły stwierdził, że lokalizacja urządzenia wpływa na zmniejszenie wartości nieruchomości tylko w pasie ograniczonego sposobu korzystania. Na podstawie decyzji lokalizacyjnej, biegły ustalił, że w obszarze objętym inwestycją obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi,

a także zakaz lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy bezpośrednio pod przewodami napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz zakaz utrzymywania zieleni wysokiej. Stąd, dla pasa oddziaływania linii biegły określił, na podstawie danych rynkowych, współczynnik obniżenia wartości nieruchomości z tytułu lokalizacji linii w decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w wysokości SL=0,20.

W ocenie rzeczoznawcy, czynnik dotyczący udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń (art. 124 ust. 6 u.g.n.), jest niewymierny, jednakże należy go uwzględnić, poprzez zwiększenie wielkości współczynnika Sz, który w tej sprawie wyniósł 0,15.

W ocenie organu odwoławczego, ostateczne wysokości ustalonych współczynników stanowią wiadomość specjalną, wobec czego nikt poza biegłym nie posiada uprawnień do wskazania ich konkretnej wartości. W operacie szacunkowym określono, że szkoda z powodu wyłączenia części nieruchomości z działalności rolniczej na skutek posadowienia naziemnych elementów urządzeń (słupy energetyczne) nie występuje. Inwestycji dokonano po starym śladzie, w tych samych parametrach, co jest zgodne z decyzją lokalizacyjną. Aktualny rozstaw fundamentów jest mniejszy. W przypadku istniejącego urządzenia i posadowienia naziemnych elementów o tych samych parametrach i w tych samych miejscach, odszkodowanie OIN nie występuje.

Na podstawie analizy akt sprawy, organ ustalił, że stan nieruchomości na dzień zakończenia robót budowlanych nie zmienił się w stosunku do stanu z dnia wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Nieruchomość po wykonaniu prac związanych z przebudową linii elektroenergetycznej została przywrócona do stanu sprzed realizacji inwestycji. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że w związku z ww. pracami powstały na nieruchomości nowe urządzenia, które mogły mieć wpływ na zwiększenie obecnego obszaru ograniczenia lub została powiększona strefa oddziaływania już istniejących urządzeń, co więcej biegły ustalił, że doszło do zmniejszenia oddziaływania i uciążliwości przebudowanej linii.

Organ podzielił stanowisko, że w badanym przypadku nie występuje zmniejszenie wartości nieruchomości, gdyż zmiana warunków korzystania z nieruchomości nie nastąpiła, nie nastąpiła także zmiana przydatności użytkowej nieruchomości, nieruchomość nadal stanowi nieruchomość rolną. W skutek przebudowy nie nastąpiło powiększenie obszaru ograniczenia.

Według organu, nie nastąpiło zmniejszenie wartości z powodu trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, w związku z przedmiotową inwestycją. Linia elektroenergetyczna 110 kV wraz ze słupem, nie jest linią nowo wybudowaną. Istniejąca linia wprowadziła już wcześniej stałe ograniczenie w sposobie użytkowania nieruchomości i ograniczenia także w sposobie wykonywania prawa własności, natomiast przebudowa tej linii nie zmienia takiego stanu. Podkreślił,

że w przedmiotowym postępowaniu nie podlega badaniu legalność linii elektroenergetycznej wybudowanej na przedmiotowej działce w latach wcześniejszych. Wskazał, że możliwość dochodzenia odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości zajętej pod linię elektroenergetyczną, istnieje tylko przed sądami powszechnymi.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem strony, że rzeczoznawca i organ I instancji oparli swe ustalenia na twierdzeniach inwestora. Nie zgodził się także

z twierdzeniami, iż organ odstąpił od obowiązku uzyskania materiału dowodowego, bowiem nie uzyskał opinii biegłego sądowego zajmującego się przygotowaniem operatów szacunkowych w zakresie służebności przesyłu oraz ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w związku z posadowieniem urządzeń przesyłowych. Biegły posiada stosowne uprawnienia i znajduje się w rejestrze prowadzonym przez Ministra Infrastruktury. Nie było zatem podstaw, do uznania, że opinia rzeczoznawcy majątkowego nie mogła być dowodem w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, sporządzony operat szacunkowy czyni zadość wymogom u.g.n. oraz rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, a także uwzględnia konstytucyjną zasadę słuszności odszkodowania. Operat jest zupełny

i logicznie wskazuje poszczególne etapy wyceny. Dokument ten, organ uznał za wystarczający dowód do ustalenia wysokości odszkodowania w niniejszej sprawie.

Według organu, zarzuty odwołania w kwestii wymienionych nieprawidłowości sporządzenia operatu, nie mają pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym,

a zakres obowiązków biegłego ma związek z jego wiedzą specjalną. Organ nie ma uprawnień do kwestionowania ustaleń w obszarze zastrzeżonym do wiedzy specjalnej biegłego. W konsekwencji, nie doszło do zarzuconego naruszenia prawa materialnego. Organ nie znalazł podstaw do podważenia legalności ustalenia odszkodowania w zakresie zakwestionowanym przez odwołującą się, od strony formalnej i merytorycznej. Nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wskazując, że w operacie zawarto wszystkie kwestie potrzebne do wyliczenia przedmiotowej szkody. To samo dotyczyło zarzutów naruszenia art. 80 k.p.a., organ odwoławczy uznał, że organ I instancji dokonał oceny ww. dowodu w wymaganym prawem zakresie i swoje rozstrzygnięcie oparł na tym dowodzie. Dodał, że na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, biegły w sposób wyczerpujący odniósł się do zgłaszanych przez stronę uwag co do sporządzonego operatu, z czym strony postępowania mogły się zapoznać. Strona odwołująca się do dnia wydania decyzji organu odwoławczego nie przedstawiła negatywnej oceny sporządzonego operatu, dokonanej na podstawie art. 157 ust. 1 u.g.n. Organ odwoławczy zgodził się też ze stanowiskiem Starosty P. w zakresie odmowy nadania decyzji z dnia [...] r. rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż okoliczności podnoszone przez inwestora nie przemawiają za spełnieniem przesłanek z art. 108 § 1 k.p.a.

M. K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z jednoczesnym zobowiązaniem tego organu do ustalenia wymiaru należnego odszkodowania uwzględniającego stosowny wymiar zmiany warunków korzystania z nieruchomości, zmiany przydatności użytkowej nieruchomości oraz trwałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pominięcie ciążącego na organie obowiązku ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia własności skarżącej w wysokości odpowiadającej wartości uszczuplonego prawa własności,

- § 43 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia, poprzez ustalenie odszkodowania nieodpowiadającego wartości poniesionych szkód na skutek założenia

i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej przez nieruchomość skarżącej,

- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności odnoszącego się do właściwego oznaczenia składników ustalanego odszkodowania z tytułu wykonania decyzji administracyjnej na rzecz wnioskodawcy, nieuwzględnienie podczas orzekania dotychczasowego bezprawnego korzystania z nieruchomości skarżącej co doprowadziło do mylnego przeświadczenia, że nie przysługują jej wszystkie niezbędne składniki takiego odszkodowania oraz przekazanie zakresu decyzyjnego rzeczoznawcy majątkowemu,

- art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, tj. obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie dla sprawy, w tym także uznania zgromadzonych dowodów, w szczególności przez brak rozważenia słusznego interesu skarżącej, której prawo własności zostało ograniczone oraz błędne uznanie, że uzyskanie przez wnioskodawcę tytułu korzystania z nieruchomości skarżącej, nie stanowi podstawy do ustalenia należnego odszkodowania stanowiącego wyrównanie wyrządzonych szkód i rekompensaty za prawa, których pozbawiona została z uwagi na to, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości dotyczyła przebudowy linii, która dotychczas była eksploatowana przez wnioskodawcę bez tytułu prawnego i bez odszkodowania,

- art. 6 i 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wbrew przepisom prawa,

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego

i uznanie, że możliwe jest przekazanie kompetencji decyzyjnych na rzeczoznawcę majątkowego, podczas gdy jego zadaniem była wycena składników odszkodowania, a nie ocena zasadności ich przyznania oraz pominięcie przy orzekaniu wszystkich elementów odszkodowania należnego skarżącej z tytułu wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z jej nieruchomości,

- art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w procesie orzekania o przyznaniu odszkodowania należnych składników odpowiadających wartości wyrządzonych szkód i praw, których pozbawiona została skarżąca,

- art. 130 ust. 1 i 2 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 17 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie za rzeczoznawcą majątkowym, że dotychczasowy bezprawny sposób korzystania z nieruchomości skarżącej stanowi czynnik zmniejszający wartość należnego odszkodowania oraz błędne ustalenie stanu nieruchomości, w tym przede wszystkim stanu prawnego nieruchomości w momencie wydania decyzji wywłaszczającej i po zakończeniu prac budowlanych.

Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została po dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego i uznaniu, że dotychczasowy, bezprawny stan korzystania z nieruchomości skarżącej – w żaden sposób nie ujawniony w księdze wieczystej nieruchomości, stanowi przesłankę obniżenia należnego odszkodowania z tytułu wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Organ błędnie uznał, że w granicach swojej kognicji uprawniony jest jedynie do formalnej kontroli przedłożonego mu przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego, podczas gdy błędnie przyjęty przez rzeczoznawcę majątkowego stan faktyczny i prawny badanej nieruchomości powinien zostać skorygowany na etapie gromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Organ nie dokonał powyższych czynności uniemożliwiając ustalenie zasadnej kwoty odszkodowania, czym doprowadził do całkowitego pominięcia obowiązku rozpatrzenia istoty sprawy. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, do oceny stanu prawnego i stanu faktycznego badanych naruszeń prawa nie była wymagana wiedza specjalistyczna, a do przeprowadzenia ww. oceny obligowały organ wprost przepisy k.p.a.

W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że rzeczoznawca majątkowy nie był władny do oceny, które składniki odszkodowania należą się z tytułu uwłaszczenia.

Nie można uznać, za wiadomości specjalne merytoryczne ustalenia rzeczoznawcy

w zakresie pozbawienia właścicielki nieruchomości tytułów do części wynagrodzenia. Wskazała, że sam charakter wydanej w sprawie decyzji administracyjnej o trwałym ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznacza, że dotychczas nieruchomość ta nie została w żaden sposób obciążona jakimkolwiek tytułem administracyjnym czy cywilnoprawnym. Rzeczoznawca doszedł do błędnych twierdzeń, które stały się podstawą dalszych, niewłaściwych ustaleń dotyczących składników odszkodowania.

W odniesieniu do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, skarżąca wskazała, że sporna nieruchomość miała w pasie obecnego ograniczenia uregulowane prawnie zupełnie inne warunki korzystania, niż obecne po legalnym posadowieniu urządzeń przemysłowych. Nie stało się to jednak przedmiotem badania w przedstawionym operacie szacunkowym. Podniosła, że nie otrzymała dotychczas rekompensaty związanej ze zmianą warunków korzystania z nieruchomości wynikającej z przebiegu linii przed wykonaniem spornej decyzji. Argumentowała, że położenie spornej linii elektroenergetycznej na nieruchomości wiąże się z koniecznością dostosowania wykonywanych na polu prac w taki sposób, aby znosić ich obecność. Wybudowanie ww. linii wraz z uzyskaniem tytułu do jej eksploatacji wiąże się z kluczowym ograniczeniem przydatności użytkowej związanej z posadowieniem linii oraz jej pasem technologicznym na całej powierzchni ograniczenia. Rzeczoznawca ustalając powierzchnię ograniczenia, oparł swoje ustalenia jedynie na twierdzeniach inwestora nie sprawdzając ich z mapami dostępnymi w starostwie oraz innymi dokumentami związanymi z nieruchomością. Dochodzi do sytuacji, w której właściciel nieruchomości nie uzyskuje należnej i gwarantowanej porządkiem konstytucyjnym rekompensaty z tytułu wywłaszczenia części nieruchomości ze względu na to, że ograniczenie to ma miejsce

w przebiegu dotychczas bezprawnego zajęcia jej nieruchomości.

Zdaniem skarżącej, wskazywany przez rzeczoznawcę majątkowego współczynnik obniżenia wartości jednostki porównawczej, nie powinien być brany pod uwagę. Jednocześnie biegły dodał do porównania współczynnik, który jest odpowiednikiem współczynnika współkorzystania z nieruchomości, pozwalającego na ustalenie tego w jakim zakresie następuje faktycznie ograniczenie władztwa nad nieruchomością. Argumentowała, że standardowym współczynnikiem stosowanym przez biegłych z zakresu elektroenergetyki i biegłych rzeczoznawców posiadających wiedzę specjalistyczną w zakresu energetyki, jest współczynnik 0,5. Brak właściwego określenia stanu nieruchomości zgodnie z ustawą, uniemożliwia uznanie zaskarżonej decyzji za prawidłową. Za w pełni uzasadnione, skarżąca uważa uzyskanie profesjonalnej opinii biegłego sądowego zajmującego się przygotowaniem operatów szacunkowych w zakresie służebności przesyłu oraz ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w związku z posadowieniem urządzeń przesyłowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola sprawy sprawowana według kryterium legalności działań organów administracji publicznej wykazała zasadność wniesionej skargi.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji Wojewody Z. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji ustalającej odszkodowanie z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wynikającego z decyzji zezwalającej inwestorowi na założenie i przeprowadzenie, przez działkę skarżącej nr [...], obr. Ś. , gm. P., w miejsce dotychczas istniejącej, linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P.-M., w tym na posadowienie jednego słupa nr [...] i połowę słupa [...], podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości około 455 m, a także zezwalającej na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 14 m (2x7m) i powierzchni 0,6357 ha. Inwestor legitymuje się decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na przebudowie ww. linii napowietrznej, a działka skarżącej nr [...] objęta jest tą decyzją.

Zgodnie z art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n." odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126 tej ustawy. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

Jak wynika z art. 124 ust. 1 u.g.n., na skutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, decyzją właściwego organu, określane są oddzielnie składniki odszkodowania: wartość utraconych pożytków podczas budowy urządzeń, zmniejszenie wartości nieruchomości. Z okoliczności sprawy wynika, że pierwszy z ww. czynników nie stanowił przedmiotu sprawy administracyjnej, gdyż odszkodowanie za pozostałe szkody, powstałe na działce nr [...] obr. Ś. , gm. P., zostało wypłacone na podstawie porozumienia stron, do którego doszło [...] r. Oszacowaniu w sprawie podlegało jedynie zmniejszenie wartości nieruchomości w skutek przebudowy linii elektroenergetycznej.

Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości, wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu (art. 130 ust. 2 cytowanej ustawy). W przypadku, gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu (art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem

art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 cytowanej ustawy).

Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 ww. ustawy). Stosownie natomiast do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109), zwane dalej: "rozporządzeniem". Istotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest § 43 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowiący, że przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się:

1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości;

2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości;

3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości;

4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy.

Podstawowym dowodem w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania

za zmniejszenie wartości nieruchomości wynikłej z ograniczenia sposobu korzystania

z nieruchomości jest operat szacunkowy.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, która wnosiła o pominięcie w trakcie orzekania przez organ operatu szacunkowego z dnia 10 kwietnia 2017 r., z tego względu, że konieczne jest uzyskanie dowodu z opinii – operatu szacunkowego biegłego będącego specjalistą z zakresu wyceny nieruchomości obciążonych urządzeniami przesyłowymi. Brak jest w przepisach prawa kryterium nakazującego różnicować rzeczoznawców majątkowych według specjalizacji oczekiwanej przez skarżącą. Rzeczoznawcy majątkowi wpisywani są na właściwą listę prowadzoną przez Ministra Infrastruktury po spełnieniu wymogów określonych przepisami prawa i w dziedzinie szacowania gruntów uprawnienia ww. biegłych są równorzędne.

Operat rzeczoznawcy jest dowodem z opinii biegłego (art. 84 k.p.a.), który podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie, z tym jednak zastrzeżeniem, że ani organ, ani sąd administracyjny nie mogą ingerować w merytoryczną treść operatu, gdyż nie dysponują wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Organ administracji nie może zamiast rzeczoznawcy majątkowego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż przyjął to rzeczoznawca majątkowy. Organ administracji może natomiast domagać się wyjaśnień od rzeczoznawcy majątkowego w razie, gdy operat czy to zdaniem organu administracji, czy strony postępowania zawiera błędy lub stwierdzenia nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. też wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r., II SA/Gd 166/16, LEX nr 2154259). Podważenie m.in. prawidłowości zastosowanego w operacie szacunkowym wzoru i współczynników do określenia zmniejszenia wartości spowodowanego szkodą mogłoby nastąpić w ramach oceny dokonywanej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. O taką zaś ocenę może wystąpić każdy, gdyż przepis art. 157 u.g.n. nie ogranicza strony postępowania w tej możliwości (por. wyrok NSA z dnia z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1459/12). Ponadto, jeżeli strona uważa, że w operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy wadliwie określił wartości nieruchomości, winna przedłożyć organowi wycenę sporządzoną na własne zlecenie. Dysponując kontroperatem organ musiałby wskazać, którą wycenę uznaje za wiarygodny dowód

w sprawie, a której odmawia wiarygodności i mocy dowodowej. Organ, dysponując dwoma istotnie różniącymi się operatami szacunkowymi, miałby też podstawę, aby wystąpić, w trybie art. 157 u.g.n., do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego na własne zlecenie. Nie można także przyjąć, że obowiązek taki obciąża każdorazowo organ, w sytuacji gdy strona kwestionuje operat, zwłaszcza nie przedkładając żadnego opracowania konkurencyjnego, ograniczając się do własnych zarzutów i argumentów. O potrzebie zewnętrznej weryfikacji operatu, o jakiej mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n., decyduje nie żądanie strony, lecz powstanie po stronie organu uzasadnionych wątpliwości, co do prawidłowości jego sporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2600/14).

Rzeczą organów jest zbadanie, czy operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami, czy opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz, czy jest logiczny i zupełny. Jest to ważny element zebrania, rozpatrzenia i oceny dowodu w postaci takiego operatu (art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.).

Sąd, uznał, że w świetle ww. kryterium, dowód z operatu biegłego z dnia

10 kwietnia 2017 r., nie zawiera w pełni prawidłowej oceny stanu szacowanej nieruchomości, co miało istotny wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy przez organ.

Wbrew jednak stanowisku skargi, należy zgodzić się z twierdzeniem organu, opartym na treści operatu szacunkowego, że w świetle § 43 ust. 3 rozporządzenia, nie nastąpiła zmiana warunków korzystania z nieruchomości (pkt 1) oraz przydatności użytkowej nieruchomości (pkt 2), skoro linia napowietrzna wcześniej istniała na nieruchomości skarżącej, a sposób użytkowania działki – rolniczy, pozostaje nadal możliwy. W przypadku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1 u.g.n.), zmniejszenie wartości nieruchomości powinno uwzględniać tylko negatywne skutki powstałe podczas budowy urządzeń, na umieszczenie których, organ wyraził zgodę w wydanej uprzednio decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W decyzji tej organ wskazał obszar [...] ha ograniczonego korzystania z nieruchomości skarżącej. W takiej sytuacji za chybiony należy uznać zarzut skarżącej, że rzeczoznawca ustalając ww. powierzchnię ograniczenia oparł swoje ustalenia jedynie na twierdzeniach inwestora, nie sprowadzając ich z mapami dostępnymi w starostwie oraz innymi dokumentami związanymi z nieruchomością. Skarżąca nie przedstawiła dowodu wskazującego, że ww. zakresie ustalenia rzeczoznawcy są wątpliwe.

Przeznaczenie części działki skarżącej i dopuszczalny sposób jej zagospodarowania wynika z ustaleń decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które biegły musiał uwzględnić w swej analizie stanu zagospodarowania badanej nieruchomości. Natomiast podstawy legalności posadowienia dotychczas istniejącej sieci energetycznej oraz przyczyny i skutki braku tytułu prawnego do zajęcia nieruchomości skarżącej przez przedsiębiorstwo energetyczne przed przebudową linii, nie mogły rzutować na ocenę organu w zakresie wskaźników wynikających z § 43 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

Sąd uznaje również za prawidłowe stanowisko organu, oparte na przesłance

z pkt 4 § 43 ww. rozporządzenia, że obowiązek udostępnienia w przyszłości nieruchomości skarżącej w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii energetycznej, powoduje obciążenie tej nieruchomości.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu, opartego na wnioskach przedstawionych przez rzeczoznawcę co do niewystępowania trwałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W ocenie tej organ nie uwzględnił,

że w wyniku wydania decyzji przez Starostę Pyrzyckiego z dnia [...] r.,

do działu III księgi wieczystej nieruchomości został dokonany wpis o treści: "ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym Ś. , gm. P., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], poprzez zezwolenie [...] na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P.-M., w tym na posadowienie jednego słupa nr [...] i połowę słupa nr [...], podwieszenie napowietrznych przewodów linii o długości przewodów około 455 metrów, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu, na części ww. nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 14 metrów (2 x 7m) i powierzchni [...] ha lokalizację linii, posadowienie słupów oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na mapie...". Protokół badania księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, znajduje się w operacie szacunkowym (k. 55 akt administracyjnych). Wpis ten jest nieograniczony i – w ocenie Sądu – stanowi ograniczenie prawa własności, o którym mowa w § 43 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia. Chociaż linia elektroenergetyczna na przedmiotowej działce już wcześniej istniała, to skarżąca podnosiła, że nieruchomość nie została wówczas obciążona jakimkolwiek tytułem administracyjnym czy cywilnoprawnym. Organ nie zakwestionował tych twierdzeń. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że różnica, w której w księdze wieczystej ww. wpis się znajduje oraz w której wpisu brak powoduje swoje oczywiste konsekwencje (por. wyroki WSA w Szczecnie w sprawach o sygn. akt: II SA/Sz 232/17, II SA/Sz 228/17, II SA/Sz 819/17, II SA/Sz 1005/17).

Sąd uznał za nietrafne ustalenia organu oparte na twierdzeniach rzeczoznawcy majątkowego, który odpowiadając na uwagi strony do operatu (pismo z dnia 6 czerwca 2017 r.), wykluczył możliwość zastosowania współczynnika odpowiadającego współkorzystaniu z części nieruchomości, gdyż zadaniem biegłego było określenie szkody z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a nie określenie wartości służebności przesyłu. Uwzględnić należy, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej odpowiada w pewnym zakresie konstrukcji służebności przesyłu ustanowionej w drodze umowy, czy też na mocy wyroku sądowego. Istnienie na zajętej części nieruchomości naziemnych elementów urządzeń przesyłowych, powoduje, że zarówno właściciel gruntu, jak i właściciel sieci korzystają

z tej przestrzeni w jednakowym stopniu. Właściciel urządzenia, które stale znajduje się w tej przestrzeni ma niewątpliwie dostęp do pasa przesyłu podobnie, jak właściciel nieruchomości. Wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości powoduje więc ingerencję w prawo własności nieruchomości, prowadzi bowiem do wykreowania instytucji współkorzystania z obciążonego służebnością fragmentu nieruchomości. Część terenu nieruchomości jest bowiem wykorzystywana do przesyłu energii, a to z kolei może mieć wpływ na wartość nieruchomości.

Brak właściwej analizy stanu faktycznego sprawy w zakresie obciążeń nieruchomości wynikających z uzyskania przez inwestora decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy – czyniąc zasadnym zarzuty skargi odnoszące się do art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., co rzutowało na braki pełnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd uznał, że potrzeba dokonania koniecznych uzupełnień materiału dowodowego i prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy, powoduje, że dla końcowego jej rozpoznania, konieczne jest uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zobowiązany jest uwzględnić przedstawioną w ww. orzeczeniu ocenę prawną co do trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości w związku z wpisem do działu III księgi wieczystej oraz następstwa wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, skutkujące prawem współkorzystania z pasa gruntu przez właściciela nieruchomości i przedsiębiorstwo przesyłowe, po lokalizacji linii energetycznej. Powyższe powinno skutkować inicjatywą organu w celu uzyskania dowodu uwzględniającego pominięte przez biegłego skutki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w następstwie ponowne jej zbadanie z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw.

z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku, o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia [...] r. O kosztach postępowania, Sąd orzekł,

jak w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 209 ww. ustawy, uwzględniając poniesiony przez skarżącą uiszczony wpis od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz koszty reprezentacji radcy prawnego ustanowionego z wyboru.