Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 435/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Z. Z. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...]

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Wójt Gminy K. nakazał Z. Z. właścicielce działki położonej w C. , przy ul. [...], dz. nr [...] usunięcie zgromadzonych na tej działce odpadów. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. Z. Z. wniosła o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada, nr [...] Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Z. Z.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2016 r.

Na powyższą decyzję Z. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia [...] lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019, nr [...]

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia WSA w Poznaniu wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium winno uzupełnić materiał dowodowy, choćby o akta sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. i zająć stanowisko odpowiednio je motywując. Dopiero w następstwie tych ustaleń, udokumentowanych w aktach sprawy, będzie możliwe poczynienie prawidłowych stwierdzeń, co do wystąpienia wskazanych we wniosku Z. Z. przesłanek nieważnościowych.

W związku tym Kolegium wskazało, że ponownie przeanalizowało materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Po analizie materiału dowodowego SKO stwierdziło, że nie ujawniły się okoliczności i dowody jednoznacznie wskazujące, iż wydanie przez Wójta Gminy K. decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], nakazującej właścicielce działki nr ewid. [...] w C. usunięcie zgromadzonych na niej odpadów, odbyło się z rażącym naruszeniem obowiązujących wtedy przepisów prawa.

W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Z. Z. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 5) K.p.a. - z uwagi na niewykonalność decyzji w dniu jej wydania, a także naruszenie art. 156 § 1 pkt 2) - z uwagi na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj, art. 7 i 77 § 1 Kpa i art. 26 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 19 ustawy o odpadach, oraz z uwagi na skierowanie decyzji do osoby niebędącą stroną w sprawie.

SKO wskazało, że z przesłanych akt sprawy nr [...] wynika, że działka nr [...], położona przy ul. [...] w C. , jest własnością Z. Z.. Niniejsza nieruchomość została wydzierżawiona przez Spółkę A, będąca własnością M. K., na podstawie umowy z dnia [...] lipca 2013 r., od E. P. i Z. Z. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Spółka B, reprezentowani przez Pana R. Z.. Ponadto z akt sprawy wynika, że odpady były nawiezione na teren działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w C. przez Spółkę A

Organ I instancji pismem z dnia [...] września 2013 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie magazynowania, składowania i zbierania odpadów na działce o nr ewid. [...] w C. , oraz zawiadomił o terminie przeprowadzenia oględzin przedmiotu sprawy. Dnia [...] października 2013 r. organ I instancji przeprowadził oględziny terenu działki nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w C. . Na oględziny stawił się m.in. R. Z., jako dzierżawca terenu oraz pełnomocnik Z. Z.. Podczas oględzin organ I instancji ustalił, że teren dzierżawiony pokryty jest hałdami odpadów. Na miejscu stwierdzono obecność odpadów w ilości około [...] pojemników o pojemności [...] mł. Jednocześnie stwierdzono obecność odpadów pobudowlanych, fragmenty mebli, opony, wykładziny, części zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, opakowania po artykułach spożywczych, odpady zielone oraz części samochodowe.

R. Z., podczas oględzin nie wniósł do protokołu żadnych zastrzeżeń, co do ustaleń stanu faktycznego przez organ I instancji, w tym co do lokalizacji miejsca nawiezienia odpadów. Jedynie zadeklarował, że dostarczy kserokopię umowy dzierżawy na przedmiotową posesję. W aktach sprawy znajduje się także protokół z oględzin terenu działki nr [...], przy ul. [...] w C. , przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. dnia [...] listopada 2013 r. Z niniejszego protokołu wynika, że odpady były magazynowane na działce nr [...]. Powierzchnia zajęta przez odpady wynosiła wówczas [...] m˛. W toku postępowania właścicielka działki [...] była poinformowana, na podstawie art. 10 K.p.a., o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do ich treści. Z. Z. nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Natomiast mogła na każdym etapie postępowania wnieść swoje uwagi i zastrzeżenia do co prawidłowości zebranych dowodów w sprawie. Ponadto, Z. Z. jako stronie postępowania, przysługiwało prawo do odwołania się od wydanej decyzji jednak na tym etapie Z. Z. także nie zgłaszała, że organ I instancji błędnie ustalił numer działki, na której znajdują się odpady.

Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie tut. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...], położona przy ul. [...] w C. , jest własnością Z. Z.. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) posiadacz odpadów był obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Natomiast w przypadku nieusunięcia odpadów, zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Przez posiadacza odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy, rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ustawa o odpadach nie definiuje pojęcia "władającego powierzchnią ziemi", co nakazuje poszukiwanie wyjaśnienia tego pojęcia w innych ustawach stosownie do systemowego kontekstu przepisów każdej ustawy, funkcjonującej w powiązaniu z przepisami innych ustaw tworzących zwarty system powiązanych aktów prawnych. Pojęcie "władającego powierzchnią ziemi" definiuje ustawa z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2018.799 ze zm.) stanowiąc, że jest nim właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - jest nim ujawniony jako władający. W związku z tym, że Z. Z. jest właścicielką działki nr [...], której dotyczyło postępowanie, organ I instancji słusznie uznał ją za stronę postępowania.

Kolegium podniosło, że M. K., podczas oględzin działki nr [...] dnia [...] października 2013 r. złożył do protokołu oświadczenie, że jest właścicielem odpadów, gdyż zostały nawiezione przez Spółkę A będąca własnością M. K.. Z akt sprawy wynika, że ze względu na brak możliwości skontaktowania się z wytwórcą odpadów, tj. M. K. (stwierdzono, że pod wskazanym do akt sprawy adresem nie istnieje firma), oraz podejrzeniem naruszenia prawa przy zawieraniu umowy dzierżawy części działki, w dniu [...] listopada 2013 r, organ I instancji poinformował Prokuraturę Rejonową [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Ponadto z akt sprawy wynika, że dnia [...] listopada 2013 r. R. Z., wypowiedział ustnie umowę dzierżawy Spółce A.. Natomiast teren działki, pomimo wypowiedzenia umowy, nie został uporządkowany.

Uznanie przez SKO kwestii ustalenia przez Wójta Gminy K. , iż Z. Z. była posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 26 ustawy o odpadach, nie należy traktować jako rażącego naruszenia prawa, lecz jako ewentualny delikt, który mógł być kwestionowany w toku zwykłego postępowania administracyjnego (tj. postępowania odwoławczego), gdyż zgodnie z normą prawną określoną w art. 26 ustawy o odpadach Wójt Gminy K. niewątpliwie był władny do nałożenia obowiązku usunięcia odpadów także na właściciela nieruchomości, na której zgromadzone zostały odpady. W związku z powyższym, Kolegium uznało, że organ I instancji słusznie wskazał Z. Z. za posiadacza odpadów i zobowiązał decyzją do ich usunięcia.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu Z. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] lutego 2016 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. i art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie.

Skarżąca wskazała na istnienie, niezależnie od siebie, trzech tego rodzaju wad, z których każda odrębnie powoduje konieczność stwierdzenia nieważności omawianej decyzji Wójta Gminy K. .

W myśl art. 156 § 1 pkt 5 Kpa organ stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały. W niniejszej sprawie odpady, do usunięcia których usiłuje się zmusić Skarżącą, nie znajdują się na nieruchomości będącej jej własnością. Stanowczego podkreślenia wymaga, że na działce o numerze ewidencyjnym [...] w C. przy ul. [...], stanowiącej własność Z. Z., nigdy nie znajdowały się żadne odpady, i to zarówno w dniu wydania decyzji Wójta Gminy K. , jak również w chwili obecnej.

Powyższe potwierdza szereg dowodów załączonych do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. oraz w toku postępowania przed Kolegium. Dokumentami potwierdzającymi powyższą tezę, są między innymi:

1) kopia mapy zasadniczej obejmującej działki o numerach [...], [...], [...], [...] w C. ; obręb: [...], gm. K. ., powiat p. - na której zaznaczono krzyżykami niebieskim długopisem, na których działkach znajdują się odpady;

2) zdjęcie odpadów znajdujących się poza płotem oddzielającym działkę wnioskodawczym od działek sąsiadujących;

3) wydruk z GEOPORTAL 2 obejmujący działki o numerach ewid. [...],[...],[...], [...] w C. ; obręb: [...], gm. K. , powiat p. - przedstawiający granice każdej z w/w działek;

4) wydruk z mapy Google (widok Earth) obejmujący działki o numerach ewid. [...],[...],[...],[...] w C. ; obręb: [...], gm. K. , powiat p. - obrazujący miejsce w którym znajdują się odpady - na prawo do góry od działki o nr ewid. [...].

W tej sytuacji zupełnie niezrozumiałym jest uznanie przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, że na działce wnioskodawczym o nr [...] znajdują się i znajdowały odpady. Odpady znajdowały się na działkach sąsiednich i próbując realizować nakaz organu, Skarżąca dopuściłaby się naruszenia prawa własności właścicieli działek sąsiednich.

W ocenie Skarżącej organ nałożył na nią obowiązek, pomimo zupełnego braku podstaw do tego. Skarżąca nie jest ani wytwórcą odpadów ani osobą fizyczną będącą w posiadaniu przedmiotowych odpadów, co jednoznacznie wynika z przedłożonych w postępowaniu dowodów oraz zdjęć przedłożonych przez wnioskodawczynię do akt sprawy.

Organ (Wójt) wydając decyzję wobec skarżacej był w posiadaniu informacji o podmiocie odpowiedzialnym za składowanie odpadów, odróżniając go od wnioskodawczyni - właścicielki nieruchomości. Wynika to wprost z przedmiotowej decyzji, w której organ wielokrotnie stwierdza: "W dniu oględzin ich [odpadów] wytwórca nie miał pozwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Wytwórca odpadów miał zamiar segregować zgromadzone na działce odpady i sprzedawać je firmom posiadającym odpowiednie zezwolenia."; "W chwili obecnej zarówno wytwórca odpadów i właścicielka terenu..." oraz "Ze względu na brak możliwości skontaktowania się z wytwórcą odpadów (stwierdzono, że pod wskazanym adresem nie istnieje firma) oraz podejrzenie naruszenia prawa przy zawieraniu umowy dzierżawy części działki (...). Tym samym stroną postępowania w sprawie nielegalnego składowania odpadów powinien być w pierwszej kolejności podmiot odpowiedzialny za składowanie odpadów (ich wytwórca).

Ponadto zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 Kpa, bowiem organ nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, a przynajmniej nie wynika to z treści badanej decyzji. Przede wszystkim Kolegium badając sprawę dokonało niewłaściwych ustaleń dotyczących jej stanu faktycznego oraz zignorowało część materiału przedstawionego przez wnioskodawczynię w toku postępowania, i to pomimo wyraźnych zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2019 roku, zapadłym w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Wymaga podkreślenia, że Sąd orzekając w niniejszej sprawie, na podstawie art. 153 p.p.s.a. jest związany prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z [...] lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po [...]. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd o związaniu organu administracji i sądu ponownie rozpoznającego sprawę oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się wyrokowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności).

W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku podkreślono, że do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pełnomocnik Skarżącej załączył dokumentację fotograficzną wraz ze stosowną mapą, podnosząc, że na działce Z. Z. nr [...] nigdy nie były składowane odpady. W żaden sposób nie odniesiono się do argumentacji wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, ani załączonych do niego mapy i fotografii mających dowodzić, że Z. Z. nigdy nie była posiadaczem odpadów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika nie tylko dlaczego organ ewentualnie odmówił wiary mapom i fotografiom przedłożonym przez pełnomocnika Skarżącej w toku całego postępowania, ale również czy w ogóle je wszystkie analizował. Nie jest też jasne na jakiej podstawie Kolegium ustaliło, że odpady na spornej działce znajdowały się w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Nie udokumentowano na czym Kolegium oparło swoje ustalenia.

W uzasadnieniu swojego wyroku Sąd wskazał, że w przekazanych mu aktach brak jest dokumentu, który pozwalałaby Sądowi na weryfikację stanowiska Kolegium, co do nie wystąpienia przesłanek nieważnościowych wskazanych przez Skarżącą. Kolegium zobowiązane było uzupełnić materiał dowodowy, choćby o akta sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. i zająć stanowisko odpowiednio je motywując. Dopiero w następstwie tych ustaleń, udokumentowanych w aktach sprawy, będzie możliwe poczynienie prawidłowych ustaleń co do wystąpienia wskazanych we wniosku Z. Z. przesłanek nieważnościowych.

Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy Sąd rozpoznający ponownie sprawę uznał, że organ nie wykonał należycie wytycznych Sądu zawartych w wyroku z [...] lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po [...].

W ocenie Sądu organ po raz kolejny nie dość dokładnie wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy. Przede wszystkim nadal nie odniósł się do twierdzeń zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a przede wszystkim do załączonych przy wniosku zdjęć, map i wydruków map z Geoportalu i Google. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ponownie nie wynika nie tylko dlaczego organ ewentualnie odmówił wiary mapom i fotografiom przedłożonym przez pełnomocnika Skarżącej w toku całego postępowania, ale również czy w ogóle je wszystkie analizował.

Organ rozpoznając sprawę po raz kolejny, co prawda wezwał o akta administracyjne sprawy dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności, jednakże z uzasadnienia decyzji, nie wynika by je w całości przenalizował, szczególnie pod kątem wystąpienia wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

W tym miejscu wskazać przyjdzie, że wydanie decyzji w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wyznacza zakres rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym trybie. Zakres rozpoznania jest ograniczony wyłącznie do ustalenia, czy decyzja, co do której zostało złożone żądanie stwierdzenia nieważności została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, którego rodzaje enumeratywnie są wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. i do których odesłano w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Podstawą do ustalenia prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego jest stan faktyczny ustalony przy wydaniu decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności.

Obowiązkiem organu wszczynającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie nie tylko, czy wystąpiła ta przesłanka, która legła u podstaw wniosku, ale także, czy nie miały miejsca inne naruszenia prawa objęte normami art. 156 § 1 k.p.a.

Tymczasem SKO odniosło się li tylko i to bardzo lakonicznie do wskazanych przez skarżącą przesłanek nieważnościowych, pomijając ponownie załączone do wniosku dokumenty.

SKO ograniczyło się do zreferowania przebiegu sprawy i wskazania suchych faktów, takich m.in. jak to, że z akt wynika, że działka nr [...], położona przy ul. [...] w C. , jest własnością Z. Z.. Organ nie wyjaśnił przy tym czy nieruchomość przy ul. [...] w C. obejmuje swoim zasięgiem jedynie działkę nr [...] czy także działki nr [...] i [...], na których znajdowały się odpady.

Nie ustalono zatem bezsprzecznie czy rzeczywiście odpady były składowane na działce skarżącej, czy na działkach sąsiednich. Zauważyć bowiem należy, ze w aktach znajduje się kilka protokołów oględzin. Z protokołu z [...].09.2013 r. wynika, że odpady zalegają na nieruchomości przy ul. [...], (bez podania nr działki). Z protokołu nr [...] wynika, że kontrola została przeprowadzona na dz. nr [...]. Z innego z kolei że na dz. nr [...]. W żaden sposób nie zbadano, czy skarżąca jest właścicielką tylko działki nr [...] czy też pozostałych działek. Z aktu notarialnego wynika, że jest właścicielką dz. nr [...]. Również nie zauważono, że z wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów wynika, że odpady będą gromadzone na dz. nr. [...] i [...], które to działki były dzierżawione od skarżącej przez Spółkę A

Na uwagę zasługuje fakt, iż decyzję z [...] listopada 2013 r. wydano, pomimo iż [...] listopada 2013 r. złożono zawiadomienie do Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Organ nie poczekał z wydaniem decyzji do czasu zakończenia postepowania w Prokuraturze. Rację ma zatem Skarżąca, że postępowanie wszczęte w dniu [...] listopada 2013 r. zakończyło się błyskawicznie w dniu [...] listopada 2013 r., bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. Organ w lakonicznym uzasadnieniu decyzji wprost wskazał, iż strona zostaje obarczona obowiązkiem z uwagi na brak możliwości kontaktu z wytwórcą odpadów.

W ocenie Sądu nie wystarczy wskazać, jak uczyniło to SKO, że R. Z., podczas oględzin nie wniósł do protokołu żadnych zastrzeżeń, co do ustaleń stanu faktycznego przez organ I instancji, w tym co do lokalizacji miejsca nawiezienia odpadów. Również nie stanowi wyjaśnienia sprawy fakt, że Z. Z. jako stronie postępowania, przysługiwało prawo do odwołania się od wydanej decyzji jednak na tym etapie Z. Z. także nie zgłaszała, że organ I instancji błędnie ustalił numer działki, na której znajdują się odpady.

Prawidłowa wykładnia art. 26 ustawy z 2012 r. o odpadach wymaga odniesienia się do pojęcia "posiadacza odpadów", zdefiniowanego w art. 3 ust. 3 pkt 19 tej ustawy jako "wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów". Pod pojęciem władającego należy także rozumieć podmioty, które władają nieruchomością (powierzchnią ziemi) w oparciu również np. o umowy cywilnoprawne, tj. najem, dzierżawa.

Wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był faktycznym wytwórcą odpadów. Nie pozwala im jednak zignorować dowodów, które mogą doprowadzić do ustalenia wytwórcy odpadów lub posiadacza odpadów innego, niż właściciel nieruchomości.

Organ na etapie wydawania decyzji o nakazie usunięcia odpadów miał wiedzę o tym, kto jest wytwórcą odpadów oraz że wytwórca dysponował umową dzierżawy. Fakt, że następnie pojawił się problem ze zlokalizowaniem tejże osoby, nie pozwalał automatycznie na to, by uznać, że obowiązek usunięcia odpadów spoczywa na skarżącej.

W reasumpcji SKO nie zastosowało się do wytycznych zawartych w wyroku WSA, czym naruszyło normę zawartą w art. 153 p.p.s.a. Organ nie wyjaśnił wszystkich, istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy ponownie przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem wydanych w sprawie orzeczeń Sądu. Organ dokładnie przeanalizuje materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz dowody załączone do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. i zbada, czy w sprawie nie miała miejsca żadna z przesłanek nieważnościowych zawartych w art. 156 § 1 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym ([...] zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).