Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 563/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 4, art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 31 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. W. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku, nr [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 12 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...] roku, cofnął zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w placówce gastronomicznej: bar-pizzeria "A.", przy ul. K. w Ł., wydane przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...]r. o nr [...] dla przedsiębiorcy – D. W.

Organ I instancji podkreślił, że w dniu 21 września 2016 r. do Prezydenta Miasta Ł. wpłynęło pismo Kierownika Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., informujące o ujawnieniu dokonania w przedmiotowej placówce gastronomicznej sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej.

Z uwagi na powyższe, w dniu 26 września 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia D. W. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W piśmie z 17 października 2016 r. D. W. złożył wyjaśnienia i opisał okoliczności, w jakich doszło do sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej w dniu 3 sierpnia 2016 r. Wskazał, iż sprzedaż "aczkolwiek miała miejsce, jest wyłącznie wynikiem błędu co do wieku nieletniej (...), wynikającym z faktu, że w okresie kiedy sprzedaż miała miejsce, obsługiwała konsumentów w barze, którego współwłaścicielami są Pan A. M. i Pani I. K.". D.W. podkreślił, iż dokonując zatem sprzedaży piwa nieletniej działał w przekonaniu, że współwłaściciele tego baru, prowadząc działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą alkoholu, zatrudnili osobę pełnoletnią, gdyż w innym przypadku było by to złamanie przepisów rozporządzenia z dnia 24.08.2004 r. w sprawie wykazu prac wzbronionych pracownikom młodocianym. Zaznaczył, że jego działanie było zatem działaniem pod wpływem błędu, który spowodował odstąpienie od weryfikacji wieku kupującego. Jednocześnie, przedsiębiorca wniósł o niepodejmowanie dalszych czynności do czasu zakończenia postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie przez funkcjonariuszy Policji, co pozwoli na dokładniejsze określenie stanu faktycznego zaistniałego zdarzenia.

Prezydent Miasta Ł., uznając za zasadne dołączenie do materiału dowodowego ustaleń poczynionych przez funkcjonariuszy III Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., zwrócił się z prośbą o przekazanie informacji w przedmiotowej sprawie, w szczególności w zakresie sposobu zakończenia postępowania prowadzonego za numerem [...] oraz potwierdzenia dokonania sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej w placówce gastronomicznej bar-pizzeria "A.", usytuowanej przy ul. K. w Ł..

Pismem z dnia 17 stycznia 2017 roku Kierownik Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji poinformował o zakończeniu postępowania przygotowawczego dotyczącego sprzedaży w dniu 3 sierpnia 2016 r. przez D. W. napoju alkoholowego osobie nieletniej, wydaniem w dniu 7 listopada 2016 roku postanowienia o umorzeniu dochodzenia. Następnie, w piśmie z dnia 9 lutego 2017 r. przedstawił informacje, dotyczące okoliczności sprawy ustalone przez funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z treścią niniejszego pisma, D. W., przesłuchany w dniu 4 listopada 2016 r. w charakterze świadka, przyznał się do sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej w placówce gastronomicznej przy ul. K. w Ł..

Tym samym, Prezydent Miasta Ł. za bezsprzeczny uznał fakt, że w rozpatrywanym przypadku zaistniała przesłanka z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obligująca organ do cofnięcia wcześniej wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, z uwagi na nieprzestrzeganie określonej w ustawie zasady sprzedaży tych napojów. Wskazany przepis stanowi bowiem, że zezwolenie (...), organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim (...).

D. W. - pismem z dnia 13 marca 2017 r. - złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Zarzucił złamanie szeregu przepisów i zasad wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, co zaważyło na jej treści, skutkując cofnięciem decyzji na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 i 80 k.p.a. Wskazał, że wydając decyzję organ nie uwzględnił szeregu przedstawionych, wydanych przez inne organy dokumentów, w tym:

a) postanowienia III Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w Ł., sygn. [...] z dnia 7 listopada 2016 r. o umorzeniu dochodzenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. wobec braku znamion czynu zabronionego;

b) zatwierdzenia postanowienia III Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w Ł, sygn. [...] przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 21 listopada 2016 r. na podstawie art. 305 § 3 i 325e § 2 k.p.k. o umorzeniu dochodzenia.

Ponadto, zdaniem strony, organ administracji nie uwzględnił w ogóle wyjaśnień i wniosków zgłoszonych w piśmie z dnia 17 października 2016 r., a mianowicie:

a) wyjaśnień w zakresie incydentalnej sprzedaży młodocianej alkoholu w postaci piwa, pod wpływem błędu co do jej faktycznego wieku i pełnoletniości spowodowanego jej zatrudnieniem przy sprzedaży piwa przez właścicieli konkurencyjnego baru,

b) wniosku o przeprowadzenie dowodu z wysłuchania młodocianej na okoliczność celowego dokonania zakupu piwa w barze skarżącego, jako czynu nieuczciwej konkurencji,

c) wniosku o przeprowadzenie dowodu ze sporządzonego przez patrol Policji protokołu z miejsca zdarzenia z dnia 3 sierpnia 2016 r. na okoliczność, iż pomiędzy chwilą sprzedaży a przybyciem patrolu upłynęło zaledwie kilka minut, co potwierdza, iż zdarzenie miało charakter upozorowany,

d) wniosku o przeprowadzenie dowodu z nagrania z monitoringu z baru z dnia 3 sierpnia 2016 r. na okoliczność potwierdzenia, iż patrol Policji mimo wielu młodych osób na terenie, zwrócił się do ww. młodocianej, oraz na okoliczność potwierdzenia, iż zdarzenie to miało od początku charakter celowy,

e) wniosku o niepodejmowanie przez Urząd Miasta Ł. dalszych czynności do czasu pełnego wyjaśnienia przez Policję wszystkich okoliczności zdarzenia z dnia 3.08.2016 r.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Kolegium wskazało na treść art. 15 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych:

1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości;

2) osobom do lat 18

3) na kredyt lub pod zastaw.

Natomiast zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1, powołanej powyżej ustawy, organ zezwalający cofa w przypadku:

1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności:

a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw;

b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4.

Kolegium podkreśliło, iż w rozpoznawanym przypadku bezspornie miało miejsce naruszenie norm zawartych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, bowiem odwołujący sprzedał nieletniej napój alkoholowy. Strona przyznała się do sprzedaży nieletniej alkoholu, a wynika to wprost z akt sprawy tj. pisma D. W. z dnia 17 października 2016 r., jak również z treści wniesionego odwołania. Fakt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej potwierdza także pismo III Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia 9 lutego 2017r., nr [...], z treści którego wynika, że w dniu 4 listopada 2016 r., przesłuchany w charakterze świadka D. W. przyznał się do sprzedaży napoju alkoholowego w postaci piwa o pojemności 0,5 litra. Sprzedając piwo wskazanej dziewczynie jako małoletniej, był przekonany, że ma ukończone 18 lat ponieważ wiedział, że jest to pracownica sprzedająca napoje alkoholowe w działającym po sąsiedzku barze.

Organ wskazał, że brzmienie normy zawartej wart. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a powołanej powyżej ustawy jest jednoznaczne i organ administracji ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia, a decyzja w tym zakresie nie jest pozostawiona jego uznaniu, co wprost wynika z użycia przez ustawodawcę pojęcia "cofa". W przypadku zatem stwierdzenia w sposób, który nie budzi żadnej wątpliwości, że miało miejsce naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku, cofnięcie zezwolenia (zezwoleń) jest obligatoryjne. Tym samym, zdaniem Kolegium, organ I instancji wydając decyzję nr [...] prawidłowo zastosował powołane normy prawa, bowiem sam fakt nawet jednostkowej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej, co w sprawie jest bezsporne, rodzi po stronie organu administracji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia (zezwoleń).

Na powyższą decyzję D. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaskarżając ją w całości i zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., a także przepisu art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych w toku postępowania przez skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz nieustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, na których oparte winno być rozstrzygnięcie.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., jak również wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie wyrażonej w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na grożącą skarżącemu znaczną szkodę i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w toku postępowania organy zaniechały przeprowadzenia dowodów, o które wnioskowała strona, na potwierdzenie okoliczności samej sprzedaży (okoliczności obiektywnej), przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono okoliczności faktycznych, na których oparte powinno być rozstrzygnięcie. Oparcie decyzji jedynie na dowolnym uznaniu organów w w/w zakresie przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia wszystkich dowodów, o które wnosiła strona, stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania, która miała wpływ na treść wydanej decyzji. Rozstrzygnięcie organów obu instancji w zakresie ustalenia faktu sprzedaży piwa osobie niepełnoletniej oparte zostało o treść pisma Komisariatu III KMP w Ł. z dnia 9 lutego 2017 r., które stanowiło swoistą relację z protokołu przesłuchania skarżącego przed organami Policji, zaniechano natomiast załączenia do akt protokołu przesłuchania D. W. i nieletniej. Strona skarżąca podniosła, iż nie ulega wątpliwości, że jedynym wiążącym organa ścigania dokumentem w zakresie ustaleń poczynionych w postępowaniu przygotowawczym jest znajdujące się w aktach sprawy postanowienie o umorzeniu dochodzenia z powodu braku znamion czynu zabronionego, zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], a zatem pismo III Komisariatu KMP winno budzić wątpliwości organów, co do jego wiarygodności w zakresie opisywanych w nich okoliczności stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga okazała się niezasadna.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został przez stronę podniesiony.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., wydane na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.), w przedmiocie cofnięcia D. W. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w placówce gastronomicznej: bar-pizzeria "A.", przy ul. K. w Ł..

Należy podkreślić, iż w zakresie interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obecnie można mówić o utrwalonej wykładni powołanego przepisu, nadającej mu ustaloną treść normatywną. Zgodnie z dominującym stanowiskiem sądów administracyjnych jedyną przesłanką zastosowania powołanego przepisu jest obiektywne nieprzestrzeganie przez przedsiębiorcę ustawowych zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym zakazów i ograniczeń tej sprzedaży przewidzianych w ustawie. Ustawodawca nie różnicuje przy tym skutków nieprzestrzegania warunków sprzedaży napojów alkoholowych od stopnia szkodliwości społecznej konkretnego naruszenia ani też od ilości dokonanych naruszeń. Zatem każda, nawet jednorazowa, sprzedaż napoju alkoholowego osobie nieletniej, w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, stanowi nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych i jest podstawą do cofnięcia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi przez uprawniony organ.

W myśl art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży podlega cofnięciu w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Wypada bowiem zauważyć, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych stanowi jeden z instrumentów w walce ze zjawiskiem alkoholizmu i stanowi sankcję administracyjną za naruszenie zakazu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18, ustanowionego w art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W związku z tym dla ustalenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy nie ma znaczenia wina sprzedawcy, nie jest też ważne, czy przedsiębiorca miał świadomość, że dokonuje sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej, jak też, czy dokonał sprzedaży osobiście, czy przez zatrudnionego pracownika, na którego działanie nie miał wpływu w momencie dokonywania sprzedaży i w końcu nie ma znaczenia ewentualny aspekt ekonomiczny. Przeciwdziałanie zjawiskom społecznym, takim jak alkoholizm nie może bowiem podlegać relatywizacji w zderzeniu z interesem ekonomicznym podmiotu gospodarczego. Z treści art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika bowiem, iż nadrzędnym celem powołanej ustawy jest ochrona prawidłowego fizycznego, psychicznego i społecznego rozwoju społeczeństwa. Oznacza to, że celem cofnięcia zezwolenia nie jest tylko spowodowanie dolegliwości dla naruszającego prawo, ale przede wszystkim zapewnienie ochrony (w tym ochrony prewencyjnej) wartości i dóbr, w które godziło naruszanie warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Dlatego też, mimo, że omawiany przepis jakkolwiek zawiera dość restryktywne rozwiązanie, to nie narusza konstytucyjnej zasady proporcjonalności, wynikającej z określonej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego.

Ratio legis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest dążenie do eliminowania z obrotu napojami alkoholowymi tych przedsiębiorców, którzy dopuszczają się naruszeń zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Przedsiębiorca, który sprzedał piwo osobie nieletniej, chociażby jednokrotnie, nie daje rękojmi, że nie będzie tak postępował w przyszłości, a tym samym nie daje rękojmi należytej realizacji zadań wynikających z powołanej ustawy. Dlatego też w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad obrotem napojami alkoholowymi, można wyciągnąć dalej idące konsekwencje, sprowadzające się w efekcie do cofnięcia nie tylko zezwolenia, z którym związane jest naruszenie, ale także pozostałych zezwoleń udzielonych podmiotowi i dotyczących danego punktu handlowego (por. uchwała NSA z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II GPS 2/07). Tak więc przedsiębiorca, z uwagi na rodzaj chronionego dobra, jak też z uwagi na fakt, iż dochowanie ustawowych zasad dystrybuowania napojów alkoholowych w istocie jest uzależnione od sprzedawcy tych napojów, jest zobowiązany zorganizować sprzedaż napojów alkoholowych w taki sposób, aby nie doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. Toteż ryzyko ewentualnej utraty zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi obciążą wyłącznie tego przedsiębiorcę. Warto jednak zauważyć, iż przedsiębiorca ma możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji cofnięcia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi. Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedawca ma bowiem prawo do wylegitymowania nabywcy napoju alkoholowego. Skorzystanie z tego uprawnienia zależy wyłącznie od woli sprzedawcy i przysługuje bez względu na sposób postrzegania wieku osoby kupującej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż z akt sprawy wynika, iż Prezydent Miasta Ł. w dniu 21 września 2016 r. otrzymał od Kierownika Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. informację o ujawnieniu dokonania w dniu 03.08.2016 r. sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej w lokalu - Bar "A." przy ul. K. w Ł. (pismo z 19.09.2016 r.). Z uwagi na powyższe, w dniu 26 września 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia D. W. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. W piśmie z dnia 17 października 2016 r. skarżący złożył wyjaśnienia, w których opisał okoliczności w jakich doszło do sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej w dniu 3 sierpnia 2016 roku i wskazał z jakiego powodu odstąpił od weryfikacji wieku kupującego. Podniósł, iż sprzedaż "aczkolwiek miała miejsce, jest wyłącznie wynikiem błędu co do wieku nieletniej (...), wynikającym z faktu, że w okresie kiedy sprzedaż miała miejsce, obsługiwała konsumentów w barze (...)". D. W. podkreślił, iż dokonując sprzedaży piwa nieletniej działał w przekonaniu, że współwłaściciele tego baru, prowadząc działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą alkoholu, zatrudnili osobę pełnoletnią, gdyż w innym przypadku było by to złamanie przepisów rozporządzenia z dnia 24.08.2004 r. w sprawie wykazu prac wzbronionych pracownikom młodocianym.

Ponadto, pismem z 17 stycznia 2017 r. Kierownik Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji poinformował o zakończeniu postępowania przygotowawczego [...] dotyczącego sprzedaży w dniu 3 sierpnia 2016 r. przez D. W. napoju alkoholowego osobie nieletniej. Podał, iż w dniu 7 listopada 2016 r. wydane zostało postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Następnie, w piśmie z dnia 9 lutego 2017 r. Kierownik Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji przedstawił informacje, dotyczące okoliczności sprawy ustalone przez funkcjonariuszy Policji, wskazując, iż D. W., przesłuchany w charakterze świadka w dniu 4 listopada 2016 r., przyznał się do sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej w placówce gastronomicznej przy ul. K. w Ł.

Tym samym, zgodzić się należy z organami administracji obu instancji, iż fakt dokonania przez skarżącego w dniu 03.08.2016 r. sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej jest bezsprzeczny, gdyż potwierdzony został w sposób niebudzący wątpliwości przez stronę postępowania oraz informacje uzyskane z Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji w Ł. Uznać zatem należy, że w omawiany przypadku zaistniała przesłanka z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obligującą organ do cofnięcia wcześniej wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, z uwagi na nieprzestrzeganie określonej w ustawie zasady sprzedaży napojów alkoholowych.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu strony skarżącej, dotyczącego nieuwzględnienia przez organy faktu umorzenia postępowania karnego [...] na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. (brak ustawowych znamion czynu zabronionego), w którym organ prokuratury nie dopatrzył się winy D. W. trzeba zaznaczyć, że ustalenie winy jest domeną prawa karnego, zaś odpowiedzialność z tytułu złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej na gruncie prawa administracyjnego jest odpowiedzialnością obiektywną niezależną od istnienia winy. Dlatego też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r., (sygn. akt II GSK 175/06) zostało podkreślone, że nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, odnosi się do jednokrotnego działania. W tym przepisie wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Stanowi natomiast warunek odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 tej ustawy, polegającego na sprzedaży lub podawaniu napojów alkoholowych w wypadkach, kiedy jest to zabronione, albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji działały zatem w granicach prawa i zgodnie z celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Brak jest przy tym podstaw do zarzucania organom administracji, iż bezpodstawnie zaniechały przeprowadzenia dowodów, o które wnioskowała strona, na potwierdzenie okoliczności samej sprzedaży (okoliczności obiektywnej), przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono okoliczności faktycznych, na których oparte powinno być rozstrzygnięcie. Jeszcze raz należy podkreślić, iż warunkiem wydania orzeczenia o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest wyłącznie ustalenie w toku postępowania, iż doszło do sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. W niniejszej sprawie okoliczność ta jest w ocenie Sądu bezsporna. Fakt dokonania sprzedaży piwa osobie nieletniej w dniu 03.08.2016 r. w barze "A." potwierdził sam skarżący w cytowanych wyżej pisemnych wyjaśnieniach z dnia 17.10.2016 r., jak również w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w którym sam zaznaczył, iż "W zaistniałym stanie faktycznym, w dniu 3 sierpnia 2016 r., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Pizzeria B. zlokalizowaną w Ł.przy ul. K., działając pod wpływem błędu co do wieku nabywającej, pan D. W. dokonał sprzedaży piwa młodocianej D. K.. Działanie to było incydentalne, spowodowane zatrudnieniem w/w młodocianej do sprzedaży napojów alkoholowych w konkurencyjnym barze, zlokalizowanym pod tym samym adresem (...)". Powyższe potwierdzone zostało również pisemnymi informacjami uzyskanymi z Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego III Komisariatu Policji w Ł., iż D. W., przesłuchany w dniu 4 listopada 2016 r. w charakterze świadka, przyznał się do sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej w placówce gastronomicznej przy ul. K. w Ł. Wbrew zarzutom skargi, fakt umorzenia prowadzonego wobec strony postępowania karnego [...], nie oznacza wcale, iż okoliczność sprzedaży alkoholu osobie nieletniej nie miała miejsca. Wystąpienia zresztą tej okoliczności D. W. nie negował również w skardze do Sądu, a jego zarzuty dotyczyły przede wszystkim obrazy przez organ przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., a także przepisu art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania, co w konsekwencji doprowadziło, jego zdaniem, do niewyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz nieustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, na których oparte winno być rozstrzygnięcie.

Zdaniem Sądu, organ zasadnie nie uwzględnił wniosków dowodowych strony składanych w toku niniejszego postępowania, gdyż ustalenie przyczyn i okoliczności towarzyszących sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, o które wnioskował skarżący, pozostawało bez znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgłoszone przez skarżącego w piśmie z dnia 17.10.2016 r. oraz w odwołaniu wnioski dowodowe zmierzały bowiem do wykazania:

- incydentalnej sprzedaży młodocianej alkoholu w postaci piwa, dokonanej pod wpływem błędu co do jej faktycznego wieku i pełnoletniości spowodowanego jej zatrudnieniem przy sprzedaży piwa przez właścicieli konkurencyjnego baru,

- celowego dokonania przez nieletnią zakupu piwa w barze skarżącego, jako czynu nieuczciwej konkurencji,

- oraz upozorowania przez konkurencję zdarzenia związanego z zakupem alkoholu przez nieletnią.

Nawet ewentualne potwierdzenie powyższych okoliczności w toku niniejszego postępowania, nie miałoby jednak wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek do cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skoro bezsporny jest sam fakt sprzedaży przez stronę alkoholu osobie nieletniej. W przedmiotowej sprawie organy były zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia, bądź nieistnienia podstawy cofnięcia przedmiotowego zezwolenia, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w szczególności zebrać i poddać wnikliwej ocenie dowody, które są dla rozstrzygnięcia sprawy istotne.

Zdaniem Sądu, rozpoznając przedmiotową sprawę organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W szczególności przytoczył dowody, które uznał za wiarygodne i które – zdaniem organu odwoławczego – wskazują, iż D. W. dokonał w dniu 03.08.2016 r. sprzedaży piwa osobie nieletniej. Zauważyć należy, iż dowody te zostały zgromadzone już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. W ocenie Sądu, Kolegium rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę zastosowało się zatem do przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., w szczególności – wbrew zarzutom skargi – zebrało materiał dowodowy, niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wobec tego, że już jednorazowe naruszenie ustanowionego w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi bezwzględnego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim, jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi, wystąpienie takiego zdarzenia obliguje organ zezwalający do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Przy czym ustawodawca w przypadku zaistnienia sytuacji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy nie pozostawił organom administracji żadnego luzu decyzyjnego, lecz nakazał obligatoryjne cofnięcie zezwolenia. Inaczej mówiąc, w przypadku stwierdzenia sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim obowiązkiem organu jest cofnięcie zezwolenia za sam fakt wystąpienia takiego zdarzenia i tym samym złamania warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. W razie zaistnienia naruszenia warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, w tym zakazu określonego w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a powyższej ustawy jest obligatoryjnie realizowane przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy i sprowadza się do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

e.o.