Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2836/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 8, art. 96, art. 97
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 341/16 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 9 sierpnia 2016 r. oddalił skargę [...] S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] marca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Burmistrz Ś. decyzją z [...] stycznia 2016 r. działając na podstawie art. 95 pkt 8, art. 96, art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej: u.g.n.), § 2 ust. 1 i 2, § 5 ust. 2, § 10 i § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o dokonaniu podziału nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta Ś., stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w użytkowaniu wieczystym [...] S. A. z siedzibą w W., składającej się z działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], obręb [...] miasta Ś. o powierzchni 9,5441 ha na cztery nieruchomości zgodnie z mapą z projektem podziału, stanowiącą załącznik do decyzji:

1) działkę nr [...] - o pow. 0,5810 ha;

2) działkę nr [...] - o pow. 0,5175 ha;

3) działkę nr [...] - o pow. 0,1405 ha;

4) działkę nr [...] - o pow. 8,3051 ha.

Uzasadniając decyzję Burmistrz Ś. wyjaśnił, że wniosek o zatwierdzenie podziału opisanej w osnowie decyzji nieruchomości, zawierający wszystkie wymagane dokumenty, w tym mapę z projektem podziału skierowany został przez [...] S.A. Projekt podziału nieruchomości wykonany został przez geodetę posiadającego uprawnienia zawodowe w zakresie określonym w art. 43 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), a operat zawierający dokumentację dotyczącą podziału nieruchomości został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2015 r. Organ wskazał, że działka nr [...] obręb [...] miasta Ś. posiada status terenów zamkniętych, ustalonych przez ministra właściwego do spraw transportu (obecnie: Ministra Infrastruktury i Rozwoju). Tereny takie na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej: u.p.z.p.) są co do zasady, wyłączone z władztwa planistycznego gminy. Zgodnie z art. 4 ust. 3 powyższej ustawy w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych, a w strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. Na mocy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) w dniu 21 października 2010 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do art. 4 dodano ust. 4 w brzmieniu: przepisów ust. 3 nie stosuje się do terenów zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu. Przed wejściem wskazanej zmiany, art. 14 ust. 6 u.p.z.p. nie przewidywał sporządzania planu miejscowego dla terenów zamkniętych. W aktualnym brzmieniu ust. 6 wskazuje, iż planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez ministra właściwego do spraw transportu.

Zdaniem organu, jeżeli przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do terenu kolejowego nastąpiło przed dniem 21 października 2010 r., to należało wskazać tylko granice terenu zamkniętego i jego strefy ochronnej, zatem Gmina Ś. nie mogła ingerować w teren zamknięty i wyznaczać sposobu zagospodarowania terenu poprzez oznaczenie np. KDD - drogi klasy dojazdowej (publicznej) czy U/17 - tereny usług. Dodatkowo organ orzekający podał, że obecnie Gmina Ś. jest w trakcie opracowywania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z art. 14 ust. 6 u.p.z.p. ma możliwość ustalenia zagospodarowania na działce nr [...], obręb [...] miasta Ś. (teren zamknięty), dla którego w części planuje wydzielić drogę wewnętrzną. Jednocześnie Burmistrz Ś. stwierdził, że wobec istniejących w sprawie okoliczności, podziału przedmiotowej nieruchomości należało dokonać zgodnie z art. 95 pkt 8 u.g.n., stanowiącym, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka [...] w zakresie, w jakim decyzja ta "traktuje o publicznym przeznaczeniu drogi, znajdującej się na wydzielonej działce, a opisanym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z [...] marca 2016 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wyjaśniło, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 95 pkt 8 u.g.n. Przepis ten zawiera regulację stanowiącą wyjątek od zasady zawartej w art. 93 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którą podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z treści decyzji podziałowej nie wynika również, aby w wyniku podziału wydzielono działkę pod drogę publiczną. Kolegium wyjaśniło, że ustawa o gospodarce nieruchomościami wprowadza w art. 93 zasadę, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli nie ma takiego planu, to z zachowaniem procedury określonej w art. 94 tej ustawy. Ponadto art. 95 u.g.n. określa katalog celów, dla realizacji których można dokonać podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uregulowanie zawarte w art. 95 u.g.n. jest więc wyjątkiem od przyjętej w ustawie zasady. Podstawy podziału wymienione w tym przepisie są od siebie niezależne, a ustalenie i zbadanie zasadności każdej z nich wymaga przeprowadzenia przez organ postępowania zmierzającego do ustalenia wystąpienia przesłanek właściwych dla danego celu podziału. Odrębność podstaw prawnych wyklucza tożsamość przedmiotową decyzji o podziale wydawanej na podstawie art. 95 i art. 93 (lub 94) u.g.n.

Podlegająca podziałowi działka położona jest na terenie zaliczonym decyzją Nr [...] Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, do terenów zamkniętych. Z tego względu decyzja podziałowa, zgodnie z wnioskiem strony, wydana została na podstawie art. 95 pkt 8 u.g.n. (podziału dokonano w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych). Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 z późn.zm.), teren zamknięty, to teren o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. W takiej sytuacji, dokonując podziału na podstawie art. 95 pkt 8 u.g.n., organ pierwszej instancji bada jedynie, czy nieruchomość poddana podziałowi, zgodnie z ww. przepisami, znajduje się na terenie zamkniętym i czy podział nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi. W takim postępowaniu organ nie ocenia natomiast podziału pod kątem wydzielenia nieruchomości z przeznaczeniem na inny cel, w tym także pod drogę publiczną. Taki podział wymagałby bowiem sprawdzenia innych kryteriów, a mianowicie zgodności z planem miejscowym, a w przypadku jego braku - z decyzją lokalizacyjną i przepisami odrębnymi - art. 93 lub 94 cyt. ustawy.

Kolegium wyjaśniło, że nie znajduje podstaw do wprowadzenia do podstawy prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n., czy też wprowadzenia do treści decyzji rozstrzygnięcia o skutkach wywoływanych przez ten przepis, który nie stanowi samodzielnej i odrębnej od wcześniej opisanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawy dokonania podziału, lecz jedynie określa występujący z mocy prawa skutek podziału dokonanego na wniosek właściciela w postaci przejścia własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja podziałowa powinna wskazywać cel podziału (przeznaczenie nowo wydzielonych działek), nie może natomiast rozstrzygać o kwestii przejścia własności nieruchomości powstałych w wyniku podziału. Rozstrzygnięcie w decyzji o skutku prawnym określonym art. 98 ust. 1 dotknięte byłoby wadą nieważności. Natomiast powołanie w podstawie prawnej art. 98 ust. 1 nie jest, wbrew twierdzeniom strony odwołującej się, niezbędne dla potwierdzenia skutku prawnorzeczowego. Postanowienia decyzji w sprawie podziału dotyczące przejścia prawa własności nieruchomości nie mają żadnego znaczenia w świetle regulacji art. 98 ust. 1, gdyż przejście tego prawa nie następuje z mocy decyzji lecz z mocy prawa. Nadto, w przypadku sporu na ten temat może wypowiedzieć się sąd cywilny.

Kolegium podkreśliło też, że we wniosku z [...] lipca 2015 r. strona wystąpiła o podział nieruchomości z powołaniem jako podstawy tego podziału art. 95 pkt 8 u.g.n. i tym żądaniem organ administracji był związany, trudno zarzucać mu, że wobec jednoznacznej jego treści nie zwracał się do Spółki o dodatkowe wyjaśnienia co do podstaw podziału. Zdaniem Kolegium jeżeli odwołujący uważa, że w wyniku podziału została jednak wydzielona działka gruntu pod drogę publiczną, która winna przejść, z mocy prawa, na własność gminy, to ewentualny spór w tej kwestii ma charakter cywilnoprawny i nie może być rozstrzygany w trybie administracyjnym. Decyzja podziałowa, w wyniku której wydzielone zostały działki pod drogi publiczne nie zawiera rozstrzygnięcia o przejściu takich działek na własność określonego podmiotu, bowiem przejście prawa własności dokonuje się z mocy prawa. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, że z przedłożonej przez Spółkę (sporządzonej na jej zlecenie) dokumentacji podziałowej nie wynika, aby którejkolwiek z nowowydzielonych działek zmieniono użytek z "Tk" na "dr".

[...] S. A. z siedzibą w W. wniosła na powyższą decyzję skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie znalazł podstaw dla jej uwzględnienia. Sąd podkreślił, że materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 95 pkt 8 u.g.n., który został też powołany we wniosku o podział przedmiotowej nieruchomości skierowanym przez [...] Spółkę Akcyjną do Burmistrza Ś., na podstawie którego zainicjowane zostały czynności procesowe w tej sprawie. Przepis art. 95 u.g.n., zasadniczo, określa katalog celów, dla realizacji których można dokonać podziału nieruchomości, niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowi to wyjątek od generalnej zasady wynikającej z art. 93, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli nie ma takiego planu, to z zachowaniem procedury określonej w art. 94 tej ustawy. W judykaturze zwrócono uwagę, że przesłanki podziału nieruchomości wymienione w tym przepisie są od siebie niezależne, a ustalenie zaistnienia każdej z nich wymaga przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania zmierzającego do stwierdzenia sytuacji uwzględnionej w ustawowym katalogu, czyli odpowiadającej jednemu z celów podziału wskazanych przez ustawodawcę. Inne są zatem kryteria podziału nieruchomości dokonywanego przy zastosowaniu przepisu art. 95 u.g.n, a inne na podstawie art. 93 i art. 94 tej ustawy.

Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie decyzja orzekająca o podziale nieruchomości wydana została – stosownie do wskazania wnioskodawcy – w trybie art. 95 pkt 8 u.g.n., bowiem podziału dokonano w celu wydzielenia działek gruntu na terenie zamkniętym. Tak kwalifikowany teren został zdefiniowany w art. 2 pkt 9 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego teren zamknięty to teren o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Przy tak określonym celu podziału właściwy organ ocenia, czy nieruchomość objęta wnioskiem podziałowym znajduje się na terenie zamkniętym i czy podział nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi. W takim postępowaniu organ nie dokonuje kwalifikacji wydzielonych działek w zakresie przeznaczenia na inny cel. Wymagałoby to bowiem przyjęcia innych kryteriów ocennych – zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją lokalizacyjną.

Odnosząc się do treści wniosku dotyczącej nowowydzielonej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] Sąd uznał za zasadne stanowisko przyjęte przez organy. Podkreślił zatem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na którego ustalenia powołały się [...] S.A. we wniosku podziałowym przyjęty został uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Ś. podjętą w dniu [...] czerwca 2005 r., zatem przed dniem 21 października 2010 r., w którym weszła w życie ustawa zmieniająca ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. poprzez dodanie do przepisu art. 4 ust. 4 stanowiącego, że “przepisów ust. 3 nie stosuje się do terenów zamkniętych ustalonych przez ministra właściwego do spraw transportu". Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 3 omawianej ustawy w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych, a w strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. Sąd podkreślił, że istotne też jest, że w stanie prawnym istniejącym od dnia 21 października 2010 r. - w wyniku zmiany zakresu zastosowania przepisu art. 14 ust. 6 u.p.z.p. – możliwe jest ingerowanie ustaleniami planistycznymi w sposób zagospodarowania terenu zamkniętego np. poprzez przeznaczenie terenu na drogę publiczną (klasy dojazdowej) i oznaczenie odpowiednim symbolem. W dacie podjęcia uchwały planistycznej wskazanej we wniosku tj. w dniu [...] czerwca 2005 r. organ planistyczny pozbawiony był możliwości dokonywania ustaleń co do przeznaczenia terenu kwalifikowanego jako teren zamknięty, a dopuszczalne granice ingerowania ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w teren zamknięty określała treść przepisu art. 4 ust. 3 wcześniej przywołanego. Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została dotychczas zmieniona, a prace planistyczne zmierzające do wprowadzenia zmian są w toku.

Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnił, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku w treści decyzji rozstrzygnięcia na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n., określającego skutek prawny podziału dokonanego na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego) w postaci przejścia działki gruntu wydzielonej pod drogę publiczną na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa – zależnie od statusu drogi. Skutek taki następuje bowiem z mocy prawa, a nie na podstawie stosownej klauzuli zamieszczonej w osnowie decyzji.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wymagający jej wyeliminowania z obrotu prawnego i stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] S.A. z siedzibą w W. podniosły zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania:

1. art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu w zakresie błędnej wykładni identyfikacji przez organy obu instancji żądania strony, którym wydzielenie działki pod drogę publiczną było zgodnie z planem miejscowym

- powyższe uchybienie czyni niemożliwym weryfikację instancyjną wyroku Sądu I instancji, ponieważ Sąd nie wyjaśnił, dlaczego wniosek o podział nieruchomości zawierający oświadczenie “w celu wydzielenia działki pod drogę publiczną zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" nie stanowi żądania dokonania takiego właśnie podziału,

- powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ rozpoznanie tego zarzutu i uznanie, iż organy administracji publicznej błędnie zidentyfikowały żądanie strony powinno skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów naruszenia przez organ administracji publicznej niżej wskazanych norm:

a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości nie było wydzielenie działki nr [...] pod drogę publiczną mimo, że strona wprost w swoim wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. wskazała taki cel podziału nieruchomości,

- powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, iż organy administracji publicznej błędnie zidentyfikowały żądanie strony powinno skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji;

b) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu odwołąwczego dotyczącego naruszenia przez Burmistrza Ś. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na kwestionowaniu zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, iż Burmistrz Ś. odrzucając zapisy aktualnego planu działał bez podstawy prawnej winno skutkować uchyleniem decyzji obu instancji;

c) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu odwoławczego dotyczącego naruszenia przez Burmistrza Ś. art. 7 w zw. z art. 87 § 2 Konstytucji RP polegającego na kwestionowaniu zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, iż Burmistrz Ś. odrzucając zapisy aktualnego planu działał bez podstawy prawnej winno skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 3 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odmawiając słuszności zarzutowi naruszenia art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. należy w pierwszej kolejności wskazać, że przepisy te stanowią dla sądu I instancji wytyczne dla stosowania środków usuwających naruszenie prawa (art. 135) oraz formułowania uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4). Skarga kasacyjna wiąże naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji z nierozpoznaniem zarzutu w zakresie błędnej identyfikacji przez organy żądania strony, którym było wyłącznie wydzielenie działki pod drogę publiczną zgodne z planem miejscowym. Upatrywana wadliwość nie mogła być jednak wykazywana w postaci zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przesłanką bowiem do zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale też w aktach bądź czynnościach je poprzedzających, o ile podjęte one były w granicach danej sprawy. Stwierdzenie przez Sąd braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, czy czynności - jak miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - nie daje możliwości zastosowania art. 135 p.p.s.a. Powyższe nie pozwala więc uznać powyższego zarzutu za uzasadniony. Należy również zauważyć, że podnoszona w skardze kasacyjnej wadliwość poprzez “nierozpoznanie zarzutu" nie mieści się w kategoriach, do których odwołuje się art. 135 p.p.s.a., nie jest bowiem “aktem lub czynnością wydanymi lub podjętymi w granicach sprawy".

Uznając natomiast za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada warunkom, jakie przewiduje powyższy przepis. Zawiera zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji w sposób klarowny wyjaśnił powody, dla których oddalona została skarga wniesiona przez PKP S.A. umożliwiając prześledzenie toku rozumowania Sądu.

Nie sposób również zgodzić się ze skargą kasacyjną w zakresie, w jakim podnosi ona zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd I instancji bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Sąd nie ma jednak obowiązku badania wszelkich asepktów sprawy, a więc także takich, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Obowiązek ten aktualizuje się jedynie w stosunku do aspektów istotnych (M.Jagielska, J.Jagielski, R.Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R.Hausera i M.Wierzbowskiego, C.H. BECK, Warszawa 2015 s. 570). Jak wywodzi skarga kasacyjna do uchybienia powyższego przepisu doszło na skutek nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. W pierwszej kolejności skarżąca kasacyjnie Spółka zauważa, że Sąd nie dostrzegł wadliwości kontrolowanej decyzji polegającej na błędnym przyjęciu, iż przedmiotem postępowania w przedstawionej sprawie nie było wydzielenie działki pod drogę publiczną mimo, że strona wprost w swoim wniosku wskazała na taki cel podziału nieruchomości. Wypada więc podkreślić, że identyfikacja przedmiotu wniosku, z jakim w dniu [...] lipca 2015 r. (data prezentaty) Spółka [...] wystąpiła do Burmistrza Ś. jest kwestią istotną z punktu widzenia waunków, na jakich można było dokonać podziału działek będących w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki. Kryteria, jakie zastosowano wobec powyższego wniosku odpowiadały w pełni wyraźnej intencji jego autora wpisując się w uwarunkowania prawne, jakie należało uwzględnić przy akceptowaniu podziału nieruchomości, której teren został decyzją Ministra Infrastruktury z [...] marca 2014 r. uznany za zamknięty. Uwzględniając zatem przepisy normujące podział nieruchomości na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami należało przyjąć, że w sprawie tej nie zachodziła konieczność badania możliwości podziału pod kątem zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Odstępstwo od powyższej reguły wynikającej z art. 93 ust.1 u.g.n. dotyczy bowiem podziału nieruchomości w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych, co wynika z art. 95 pkt 8 u.g.n. Skoro zatem nie budzi wątpliwości, że nieruchomość objęta wnioskiem o podział jest uznana za teren zamknięty, to brak było podstaw do wyprowadzenia konieczności precyzowania wniosku, w zakresie w jakim w uzasadnieniu wskazuje na cel podziału poprzez m.in. wydzielenie działki gruntu do obrotu cywilnoprawnego i pod drogę publiczną. Wyraźne brzmienie przepisu art. 95 pkt 8 u.g.n. pozwala na stwierdzenie, że dla możliwości dokonania podziału gruntu na terenach zamkniętych pozostaje bez wpływu kwestia, czy nieruchomość ta jest objeta planem miejscowym, czy też nie. Podnoszona zatem w skardze kasacyjnej kwestia, czy i jaki ewentualnie wpływ na charakter tej nieruchomości i podstawę prawną dla dokonania jej podziału, miała zmiana dokonana ustawą z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która weszła w życie z dniem 21 października 2010 r., pozostawała bez znaczenia dla prawidłowości przyjętej przez organ podstawy prawnej rozpatrzenia złożonego przez Spółkę wniosku. Z tego względu zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., jaki upatrywano w nierozpoznaniu zarzutu odwoławczego dotyczącego naruszenia przez Burmistrza Ś. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na kwestionowaniu zapisów obowiązującego planu miejscowego, nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony.

Powyższe świadczy również o braku podstaw dla podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. wyrażającego się w kwestionowaniu zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Podejmowane przez organy, a następnie przez Sąd I instancji zagadnienie związane z przyjętymi dla analizowanego obszaru ustaleniami planistycznymi i ich aktualnością było podyktowane podnoszonymi przez Spółkę argumentami, w świetle których podział tej nieruchomości warunkowany był ustaleniami wynikającymi z obowiązującego planu miejscowego, związany był bowiem z wydzieleniem działki pod drogę publiczną. Odniesienie się przez organy do kwestii, która wywołana była argumentacją wnioskodawcy, nie może być na dalszym etapie kwestionowane jako nieuzasadnione, zwłaszcza w sytuacji, gdy argumentacja ta nie miała istotnego wpływu na rozpatrzenie wniosku co do meritum. Zauważyć ponadto trzeba, że na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkiem skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji jest wykazanie, że wskazywane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna warunku tego nie spełnia, bowiem argumenty służące podważeniu przez Spółkę zakresu badania zgodności podziału z zapisami obowiązującego planu miejscowego pozostawały bez wpływu na ocenę prawidłowości przyjętej w kontrolowanej decyzji podstawy prawnej i podjętych w jej świetle rozstrzygnięć.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.