Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1730/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1  pkt 2 lit.a) i e), art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA del. Cezary Koziński, protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych E.S. i S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Op 401/16 w sprawie ze skargi E.S. i S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., I SA/Op 401/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę E.i S.S. (zwanych dalej skarżącymi) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że w dniu 21 października 1999 r. skarżący nabyli od gminy nieruchomość składająca się z kilku działek: niezabudowanej, przeznaczonej pod budownictwo przemysłowe; zabudowanej budynkiem biurowo-socjalnym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym, zabudowanej budynkiem barakowym, parterowym, niepodpiwniczonym. W tamtej dacie skarżący prowadził działalność gospodarczą.

3. SKO w Opolu przyjęło, że o opodatkowaniu nieruchomości stawką podatkową w podwyższonej wysokości, przewidzianą dla nieruchomości związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, decyduje sam fakt jej posiadania przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców,

a nie sposób, w jaki faktycznie nieruchomość jest wykorzystywana.

4. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 października 2011 r., I SA/Op 105/11, oddalono skargę skarżącego na decyzję SKO w Opolu z dnia 30 listopada 2009 r., umarzając jednocześnie postępowanie sądowe ze skargi skarżącej. Wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., II FSK 1661/12, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, który z kolei wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r., I SA/Op 559/14, uchylił decyzję SKO w Opolu z dnia 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny - w ślad za stanowiskiem NSA - wskazał na konieczność oceny stanu faktycznego sprawy przez pryzmat wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., dalej w skrócie: u.p.o.l.), opowiadając się za tym kierunkiem orzecznictwa, w którym przy interpretacji użytego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia "związanie z działalnością gospodarczą" poszczególnych przedmiotów opodatkowania należy uwzględnić wykładnię

nie tylko językową, ale także argumenty z wykładni systemowej

i funkcjonalnej. Zdaniem sądu nieruchomość można uznać za związaną

z działalnością gospodarczą, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w tej działalności (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym), lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel.

Równocześnie WSA, w ślad za wyrokiem NSA, uznał za niezasadne zarzuty skargi

o braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co dotyczyło nieustalenia

w sposób bezsporny charakteru tzw. budynku barakowego, pominięcia wypisów

z rejestru gruntów według stanu na lata 1996 i 1998, mających dowodzić, że w tych latach grunty działek nr 14 i nr 19 oraz budynek na działce nr 19 miały charakter mieszkalny. Nie zgodził się również, że pominięto złożone na tę okoliczność zeznania świadków, oświadczenie podatników, decyzję Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2008 r. oraz odmówiono przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

W tej kwestii NSA stwierdził bowiem, że zarówno organy podatkowe, jaki i sąd I instancji zasadnie przyjęły, iż podstawą ustaleń w sprawie była ewidencja gruntów

i budynków, a z niej wynikało, że budynek położony na działce nr 19 ma charakter niemieszkalny.

W toku ponownie przeprowadzonego przez organ II instancji postępowania,

w piśmie z dnia 28 września 2015 r. skarżący zarzucili organowi I instancji działanie

z naruszeniem art. 2, art. 7 i art. 217 Konstytucji RP, bez podstawy prawnej oraz wybiórcze stosowanie przepisów.

Dodatkowo w piśmie z dnia 8 grudnia 2015 r. skarżący wskazali na zły stan techniczny budynku niemieszkalnego położonego na działce nr 19, potwierdzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i - zdaniem podatników - uniemożliwiający rozpoczęcie użytkowania tego budynku, co uzasadnia niedokonywanie wymiaru podatku od tego budynku.

W piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. zarzucili organowi I instancji brak podstawy prawnej do wydania kwestionowanej decyzji oraz naruszenie art. 6 ust. 7, art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Ponowili w nim argumenty dotyczące opodatkowania spornych gruntów podatkiem rolnym.

W kolejnym piśmie z dnia 3 lutego 2016 r. podatnicy zakwestionowali fakt związku ich nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą.

5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 marca 2016 r. rozstrzygnęło sprawę w sposób opisany na wstępie, wskazując w pierwszej kolejności na związanie wyrokiem WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2014 r., I SA/Op 559/14, a w konsekwencji wyrokiem NSA z dnia 17 lipca 2014 r.,II FSK 1661/12. Zdaniem Kolegium wprowadzone w ewidencji gruntów zmiany dotyczące rodzaju użytków gruntowych podatników nie wpłynęły na zmianę rodzaju podatku, którym winny zostać objęte. Zarówno przed zmianą - jak i po zmianie - grunty podatników powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem zmiana ich rodzaju nastąpiła w obrębie jednej grupy użytków gruntowych, zaliczonej do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Zdaniem SKO nie można zatem zgodzić się

z podatnikami, że posiadany przez nich grunt winien zostać objęty podatkiem rolnym. Uwzględniając szereg oświadczeń stron o niewykorzystywaniu spornych

nieruchomości w 2007 r. do prowadzenia przez nich działalności gospodarczej,

składanych w toku postępowań podatkowych przed organami pierwszej

i drugiej instancji, postępowań przez sądami administracyjnymi, jak również składanych w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego, Kolegium stwierdziło, że nieruchomości podatników (budynki i grunty), obejmujące działki gruntu nr 11, nr 14 i nr 19 nie były w 2007 r. związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji nie podlegają

w 2007 r. opodatkowaniu stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mimo tego, że decyzją Kolegium z dnia 30 marca 2016 r. uchylono ww. decyzję z dnia 22 maja 2009 r. i orzeczono co do istoty sprawy, ustalając wysokość podatku od nieruchomości w niższej kwocie, przepis art. 68 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2015 poz. 613 z późn. zm. - dalej w skrócie: ord. pod.) nie został naruszony, gdyż zgodnie z orzecznictwem NSA (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 15 września 2011 r., II FSK 507/10) brak jest przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 ord. pod., wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu przed organem I instancji.

6. Według skarżących organ odwoławczy naruszył: art. 233 § 1 pkt 2 lit. a)

w związku z art. 70 § 1 ord. pod., ponieważ zobowiązanie uległo przedawnieniu

z dniem 31 grudnia 2012 r.; art. 217 w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niestosowanie przez organy istotnych dla sprawy przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (§ 3 pkt 1 i 2); art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na nieuwzględnienie faktu pozostawania małżonków we współwłasności łącznej skutkującego uznaniem, że nieruchomość jest majątkiem wspólnym małżonków, z których tylko jeden prowadził działalność gospodarczą, co stanowiło nieuprawnione rozszerzenie odpowiedzialności podatkowej.

W odpowiedzi na skargę SKO w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że jest związany ocenami wyrażonymi w wyroku w sprawie I SA/Op 559/14, w którym było już oceniane działanie organu w przedmiocie ustalenia podatnikom podatku od nieruchomości na 2007 r. w następstwie i w zakresie określonym wiążącą oceną prawną wyrażoną

z kolei w wyroku NSA z dnia 17 lipca 2014 r., II FSK 1661/12.

Sąd za nietrafny uznał ponowiony przez skarżących zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2007 r. Kwestia ta była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny i przez WSA w Opolu we wskazanych wyżej wyrokach. W sprawie należało zastosować art. 68 § 2 ord. pod., przewidujący 5-letni termin do wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, a to nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia (czyli przed dniem 31 grudnia 2012 r.), poprzez doręczenie stronom decyzji organu I instancji (pełnomocnikowi podatnika w dniu 12 czerwca 2009 r.,

a skarżącej – dnia 15 czerwca 2009 r.). Sąd I instancji opowiedział się za brakiem przeszkód do rozpoznania przez organ II instancji odwołania w sprawie wymiaru podatku pomimo upływu terminu uprawniającego do ustalenia zobowiązania podatkowego. Sąd podzielił stanowisko SKO, że decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, jak też decyzja zaskarżony akt zmieniająca - bo za taką uznać należy rozstrzygnięcie uchylające decyzję organu I instancji w całości lub w części i w tym zakresie orzekające co do istoty sprawy - nie prowadzą do powstania nowego zobowiązania podatkowego. Zmieniając decyzję organu I instancji organ odwoławczy nie neguje zasadności ustalenia zobowiązania, a dokonuje jedynie niezbędnej w jego ocenie korekty istotnych jego cech. Argumenty wskazują zarazem na oczywistą bezzasadność podnoszonego obecnie zarzutu (m.in. w piśmie

z dnia 20 stycznia 2017 r.) naruszenia przez organ odwoławczy przepisu

art. 70 ord. pod. wskutek wydania tej decyzji przez organ w dniu 30 marca 2016 r.,

a więc po upływie 5-letniego terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 ord. pod. Skoro zobowiązanie w omawianym tu podatku zostało ukształtowane przez wydanie i doręczenie, w odpowiednim terminie, decyzji organu I instancji, a organ odwoławczy tylko zmodyfikował jego wysokość obniżając ją, to do tak powstałego zobowiązania nie ma zastosowania art. 70 § 1 ord. pod. rozumiany, jak błędnie to ocenia skarżący, jako przedawnienie prawa do wymiaru tego zobowiązania.

Jeśli chodzi o wielokrotnie powtarzany w skardze i kolejnych pismach strony skarżącej zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne uznanie podatników za przedsiębiorcę, uzasadniany faktem, iż w ewidencji gruntów i budynków takie dane nie są ujawnione, podobnie jak nie przewiduje tego art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., to jego oczywista bezzasadność wynika z zupełnego niezrozumienia treści zaskarżonej decyzji.

W rozstrzygnięciu tym organ odwoławczy, weryfikując w tym zakresie decyzję organu I instancji i kierując się wiążącą go wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stwierdził bowiem wyraźnie, że nieruchomości podatników (budynki i grunty), nie były w 2007 r. związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji nie podlegają one w 2007 r. opodatkowaniu stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. To samo dotyczy zarzutu, że organ pominął kwestię pozostawania nieruchomości w ustawowej wspólności majątkowej, czym naruszył konstytucyjne prawo własności skarżącej, która w 2007 r. nie prowadziła działalności gospodarczej i bezpodstawne było rozważanie związku posiadanych przez nią (we współwłasności łącznej) nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego (art. 217 Konstytucji RP).

Zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądami

w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości, unormowania art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust.1 pkt 2 lit.a) i e) u.p.o.l. w związku z przepisem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne [Dz.U. z 1989 r. Nr 30, poz. 163 z poźn. zm. – zwanej dalej: u.Pr.g.i.k.] nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Tym samym oparcie rozstrzygnięcia na danych wynikających

z ewidencji gruntów i budynków jest jak najbardziej prawidłowe i nie stanowi o naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Za nieuzasadnione sąd uznał zarzuty i powołaną na ich poparcie argumentację w zakresie naruszenia zapisów Konstytucji RP, w tym dotyczącą niewykonania przez organy prawomocnego wyroku z dnia 25 września 2015 r., II SA/Op 34/15.

7A. Powyższy wyrok skarżąca zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 174 pkt. 2 w związku z art. 145 § 1 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270

z późn. zmianami – zwanej dalej: p.p.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie art. 153 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że podnoszone w skardze liczne zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego nie zasługują na uwzględnienie, a znaczna ich część powinna być uznana za bezzasadne ze względu na wiążący charakter oceny prawnej zawartej we wcześniej wydanych w sprawie wyrokach sądów administracyjnych obu instancji, tj. wyroku NSA z dnia 17 lipca 2014 r., II FSK 1661/12 i wyroku WSA w Opolu z dnia 24 listopada 2014 r., I SA/Op 559/14 - przy równoczesnym braku związania tą oceną zarówno przez organy odwoławcze ponownie rozpatrujące sprawę, jak i przez sąd, skoro w sprawie nie doszło ani do zmiany przepisów prawa, ani do zasadniczej zmiany okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia;

2) art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z :

- art. 68 § 2 ord. pod. polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja podatkowa ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za 2007 r. wydana została bez naruszenia 5-letniego terminu do jej wydania i doręczenia, oraz że nastąpiło to przed upływem terminu przedawnienia opisanego w art. 70 ord. pod.,

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ord. pod. polegające na bezpodstawnym uchyleniu decyzji organu I instancji i orzeczeniu co do istoty sprawy zamiast uchylenia tej decyzji

i umorzenia postępowania w sprawie w sytuacji braku podstaw prawnych

i faktycznych do takiego działania organu odwoławczego, jak też poprzedzającego go wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. i wydania decyzji w tym przedmiocie,

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca jest przedsiębiorcą w kontekście łączącej strony wspólności ustawowej małżeńskiej ze skarżącym jako podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, skoro sama skarżąca nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej,

- art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w związku z art. 21 u.Pr.g.i.k. poprzez błędne przyjęcie, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są wyłącznie dane wynikające

z zapisów ewidencji gruntów i budynków oraz że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania samodzielnych ustaleń w tym zakresie, dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w prawem przewidzianym trybie, gdyż dopiero wtedy określone

w niej grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych - skoro, wbrew twierdzeniom sądu, możliwe jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie,

- art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że ustalenia faktyczne

o wykorzystywaniu bądź nie budynku barakowego usytuowanego na działce pozostają obojętne w kontekście opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdzie obowiązek podatkowy powstaje już z datą nabycia nieruchomości, a nie faktycznym objęciem władania nim.

Mając na względzie przytoczone wyżej podstawy, skarżąca wniosła o:

- uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 stycznia 2017 r., I SA/Op 401/16 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu sądowi,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika procesowego wyznaczonego z urzędu, które nie zostały opłacone

w całości ani w części,

- rozpoznanie sprawy na rozprawie.

7B. Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając, że sąd I instancji "wadliwie nie uchylił zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatku od nieruchomości na 2007 r. i zaakceptował stan prawny obowiązujący w dniu 1 stycznia 2007 r. powstania obowiązku podatkowego i akceptował w tym wyroku rodzaj zastosowanych ustaw z pominięciem rozporządzeń wykonawczych do tych ustaw i akceptował w tym wyroku uzasadnienie prawne organów podatkowych do stosowania wybiórczych przepisów prawa przez te organy

i akceptował ich pominięcie i wykluczenia, i wyłączenia z obowiązku stosowania przez organy podatkowe tylko ustawy z pominięciem rozporządzeń wykonawczych wydanych przez odpowiednie organy do tych ustaw oraz nie zbadał istniejącego

w dniu 1 stycznia 2007 r. stanu faktycznego, który powinien być ustalony przez organy podatkowe nie tylko w oparciu o zgłoszone deklaracje podatnika, ale z posiadanych przez organy podatkowe danych podmiotu i przedmiotu podatku z ewidencji podatkowej nieruchomości przez organ podatkowy. Stanowi to o tym, że nastąpiło

w tej sprawie nierozpoznanie naruszenia art. 151 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i § 3 p.p.s.a. z naruszeniem art. 7a ust. 1,2,3 u.p.o.l. i § 3 do § 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, (Dz.U.z 2004 r., nr 107, poz. 1138 - zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości) i art. 69 § 3 i art. 165 § 1 i art. 120

i następnych ord. pod., zarzucając temu wyrokowi naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz że sąd nie rozpoznał w tej sprawie wystąpienia podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., dających sądowi I instancji podstawę do uchylenia wszystkich wydanych decyzji podatkowych na 2007 r. i umorzenia postępowania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 stycznia 2017 r., I SA/Op401/16

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji oraz alternatywnie rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy w tej sprawie ma zastosowanie art. 183 § 1 i 2 pkt 5 p.p.s.a. - nieważność postępowania".

Wypełniając ustawowy obowiązek przytoczenia podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wskazał, że:

I. zaskarżonemu wyrokowi sądu zarzuca "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 151 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tj.:

1) art. 64 Konstytucji w związku z art. 69 § 3 ord. pod. - ponieważ sąd nie rozpoznał, że organ odwoławczy nie ujawnił w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. jakie i które prawa rzeczowe strona skarżąca - podatnicy zakupili od Gminy aktami notarialnymi wraz z dokumentami urzędowymi, w których ustanowione było prawo rzeczowe do sposobu korzystania z nieruchomości tj. >>do terenu zabudowanego i rodzaju gruntu B [bez oznaczenia rodzaju

klasy gleby -gruntu rolnego zabudowanego] i prawa do budynków mieszkalnych<< stanowiące części składowe gruntów rolnych zabudowanych działek nr 11

i 19;

2) art. 217 Konstytucji w związku z art. 194, art. 122, art. 187 § 3, art. 188, art. 191,art. 192 i art. 69 § 3 ord. pod. i art. 21, art. 22, art. 23 u.Pr.g.i.k. w związku z art. 7a ust. 1,2,3 u.p.o.l. w związku z § 3 pkt. 1 i 3 do § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości.

W sprawie nie został dokonany wymiar podatku na 2007 r. na podstawie obowiązującego stanu prawnego, tj. z zastosowaniem odpowiednich ustaw

i rozporządzeń wykonawczych, do czego zobowiązuje treść art. 217

Konstytucji RP, nakładający na organy podatkowe I i II instancji stosowanie ustaw i rozporządzeń wykonawczych do ustaw dla wymiaru podatku w związku

z art. 7 Konstytucji RP, który nakłada na organy podatkowe

obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, ponieważ nie zostały dla wymiaru podatku ujawnione prawa podmiotu i przedmiotu podatku w ewidencji gruntów i budynków i w kartotece budynków zakupione prawa

własności prawa rzeczowe strony skarżącej - które podatnicy zakupili w dniu 21 października 1999 r. od Gminy aktami notarialnymi wraz z dokumentami urzędowymi, w których ustanowione było prawo rzeczowe do sposobu korzystania

z nieruchomości tj. >>do terenu zabudowanego i rodzaju gruntu B [bez

oznaczenia rodzaju klasy gleby -gruntu rolnego zabudowanego] i prawa do budynków mieszkalnych<< stanowiące części składowe gruntów rolnych zabudowanych działek nr 11 i 19.

Organy podatkowe dla celów podatkowych nie ujawniły z dniem 1 stycznia 2007 r.

i nie zastosowały rozporządzenia wykonawczego dla wymiaru podatku. Dane podmiotu i przedmiotu podatku z ewidencji podatkowej nieruchomości na podstawie § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, a sąd to zaakceptował, tj. pominięcie przez organy podatkowe obowiązku stosowania rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów w sprawie wymiaru i poboru podatku. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera w punkcie 2 § 3 tego rozporządzenia zapis o związaniu gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegających opodatkowaniu podatkiem z wymienieniem rodzaju ustawy podatkowej. Organy podatkowe, nie stosując się do obowiązku wynikające z art. 217 Konstytucji RP nie zastosowały dla wymiaru podatku aktu normatywnego adresowanego do organów podatkowych, który indywidualizuje prawa podmiotu i przedmiotu podatku w rozporządzeniu w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości i nie ujawniły danych podmiotu i przedmiotu podatku z ewidencji podatkowej nieruchomości, czym uniknęły obowiązku wykazania w postępowaniu podatkowym jakie

- i które – prawa podmiotu i przedmiotu podatku organ ma zarejestrowane w tej ewidencji, a przede wszystkim uniknęły wykazania istnienia w tej ewidencji gruntów

i budynków związanych z działalnością gospodarczą podmiotu podatku.

Organy podatkowe celowo i z rozmysłem wyłączyły z obowiązku stosowania przepisów ww. rozporządzenia i ujawnienia danych podmiotu i przedmiotu podatku

i wykazania tych danych z ewidencji podatkowej nieruchomości, ponieważ gdyby wykazały istnienie w tej ewidencji, że przedmiot podatku - grunty i budynki – związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej to stawiałoby to pod znakiem zapytania sens i potrzebę wszczynania i wieloletniego prowadzenia postępowania

i udowadniania winy podatników w przedmiocie złożenia nieprawidłowej deklaracji (art. 3 ord. pod.) oraz prowadzenia wieloletniego postępowania w przedmiocie istnienia związania gruntów i budynków z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżącego, który miał zarejestrowaną działalność. W ewidencji gruntów

i budynków nie ma zapisu o istnieniu związania gruntów i budynków

z działalnością gospodarczą podatnika. Zapisy danych podmiotu i przedmiotu podatku zawarte w ewidencji podatkowej nieruchomości nie zostały ujawnione

w postępowaniu podatkowym, ponieważ organy podatkowe odmówiły podatnikowi ujawnienia danych podmiotu i przedmiotu podatku w tej ewidencji. Stanowi to

o tym, że tylko organy podatkowe miały wiedzę o tym, czy znajdują się lub nie znajdują się w ewidencji podatkowej nieruchomości zapisy o związaniu nieruchomości

z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wiedza ta uprawniała organ podatkowy do dokonania wymiaru podatku na podstawie art. 165 § 5 pkt 1 ord. pod. Organ podatkowy nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 165b § 1 ord. pod. i nie przeprowadził kontroli podatkowej podatnika, w której to kontroli ujawniłby nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z obowiązku prawa podatkowego. Samo wszczęcie postępowania podatkowego tylko z samego faktu posiadania nieruchomości - jak tego dokonał organ podatkowy - jest naruszeniem prawa art. 120 i art. 165 § 5 pkt 1 ord. pod;

3) art. 7 Konstytucji RP, ponieważ sąd I instancji nie rozpoznał, że organy I i II instancji mają działać na podstawie i w granicach prawa, a w niniejszej sprawie naruszyły ten przepis prawa, ponieważ organy te wybierały sobie według własnego

uznania tylko te przepisy prawa i ustaw z pominięciem rozporządzeń

wykonawczych do ustawy. Wybierały sobie również tylko te dowody prawa własności

i prawa rzeczowe strony skarżącej, które nie były wymienione w ewidencji podatkowej nieruchomości, ponieważ organy odmówiły ich ujawnienia i włączenia do akt postępowania i prawa rzeczowe, które strona skarżąca zakupiła aktami notarialnymi wraz z załączonymi dokumentami urzędowymi, w których były zapisane prawa do rodzaju użytku gruntu B [teren rolny zabudowany bez klasy rodzaju gleby].

Dowodem na to jest odmowa ujawnienia i całkowite wyłączenie z postępowania podatkowego danych podmiotu i przedmiotu podatku z ewidencji podatkowej nieruchomości, które jest zobowiązany z mocy ustawy art. 7a ust. 1,2,3 u.p.o.l. prowadzić Burmistrz na podstawie rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości.

W decyzji Burmistrza z dnia 22 maja 2009 r. jako podstawa prawną zostały wymienione art. 2,3,4 i 5 u.p.o.l. z pominięciem art. 7a ust. 1,2,3 u.p.o.l. i z pominięciem § 3 do § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. Narusza to art. 217 Konstytucji RP i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ pominięcie tych norm

prawa pozbawia podatnika realizację prawa materialnego. Oznacza to, że prawu materialnemu musi odpowiadać stosowanie procedur realizacji norm tego prawa,

a wykonanie norm musi być zorganizowane i następować według ustalonych reguł postępowania. W tej sprawie to czy - i jakie - ustawy dla wymiaru podatku ma

stosować organ podatkowy, wynika z art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, w którym zarejestrowane są dane podmiotu

i przedmiotu podatku od nieruchomości lub gruntu rolnego lub leśnego. Jest rażącym naruszeniem prawa polskiego i jest jego obrazą stanowisko, jakie zajęły organy podatkowe, a sąd tego nie zauważył, że organy znały, iż nie będą stosować w postępowaniu podatkowym przepisów prawa i rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. Ewidencja obejmuje dane niezbędne do wymiaru podatku i poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub leśnego, co narusza art. 217 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP;

4) art. 69 § 3 ord. pod. - stan prawny prawa własności i praw rzeczowych strony skarżącej przy wydaniu zaskarżonego wyroku WSA w Opolu i zaskarżonej

decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. jest następujący:

Pierwsze prawo własności- strona skarżąca ma w roku podatkowym 2007 i ma dalej prawo własności zakupione w dniu 21 października 1999 r. od Gminy aktami notarialnymi wraz z dokumentami urzędowymi, tj. prawa rzeczowe do sposobu korzystania z nieruchomości do terenu zabudowanego z rodzajem użytku gruntu B [nieposiadającego oznaczenia klasy rodzaju gleby- tj. prawa do gruntu rolnego zabudowanego] ponieważ nigdy nie została wydana decyzja Starosty pozbawiająca stronę skarżącą tego prawa, gdyż według obowiązującego przepisu prawa art. 24a ust. 2c) u.Pr.g.i.k. do dnia dzisiejszego Starosta nie wydał decyzji odmowy rejestracji zakupionego prawa rzeczowego przez stronę skarżącą od Gminy, tj. prawa do terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu "B" w formie przewidzianej prawem poprzez wydanie decyzji administracyjnej odmowy rejestracji w ewidencji tego prawa rzeczowego. Taki stan prawny bezczynności organu w przedmiocie rejestracji utrzymuje się od 17 lat i trwa do dnia dzisiejszego. Polega to na niewykonaniu ustawowego obowiązku organu wymienionego w art. 23 ust. 2 pkt. 1 i ust. 5 i ust. 7 u.Pr.g.i.k., ponieważ Starosta nigdy nie zarejestrował zakupionego prawa rzeczowego strony skarżącej od Gminy "teren zabudowany i rodzaj użytku gruntu B" i nie zarejestrował do swojej kartoteki budynków, budynków mieszkalnych na działkach nr 11 i 19. Nigdy nie został dokonany wymiar podatku od zakupionego prawa rzeczowego od Gminy, prawa do terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu B i od budynków mieszkalnych przez organ podatkowy Gminę dla wymiaru podatku od nieruchomości

działek oznaczonych numerami 11, 14 i 19 pomimo wiedzy i dowodów

w sprawie przez Gminę co Gmina sprzedała stronie skarżącej, tj. zakupione prawa rzeczowe do korzystania z nieruchomości jako teren zabudowany z rodzajem użytku rodzaju gruntu B i budynki mieszkalne. Gmina w 2000 r. poinformowała, że budynek mieszkalny na działce nr 11 jest niezamieszkały w 2000 r. [dowody w sprawie: pismo Urzędu Statystycznego z dnia 12 maja 2014 r. i pismo Urzędu Statystycznego z dnia 12 maja 2014 r.].

Drugim prawem, nowym prawem rzeczowym strony skarżącej - nieobowiązującym

w 2007 r. i niewiążącym jest prawo rzeczowe ustanowione tylko mocą decyzji administracyjnej i wyrokiem sądu, tj. prawo rzeczowe do sposobu korzystania z działki nr 11 jako tereny mieszkaniowe B , działki nr 14 jako zurbanizowane tereny niezabudowane Bp, i działka nr 19 inne tereny zabudowane Bi które było "niewiążące" i zostało stronie skarżącej narzucone decyzją administracyjną Starosty z dnia 19 maja 2006 r. i w której to decyzji strona skarżąca nie została pozbawiona zakupionego prawa rzeczowego do korzystania z nieruchomości jako teren zabudowany z rodzajem użytku rodzaju gruntu B- grunt rolny zabudowany. Starosta - nie będąc upoważnionym przez stronę skarżącą - na własny koszt zlecał i opłacał wykonanie operatu geodezyjnego

i kartograficznego z naruszeniem art. 64 Konstytucji, ponieważ nie miał zgody właścicieli działek i nie był właścicielem nieruchomości i dokonywał sam czynności ingerencji i sam dokonywał zmiany prawa własności strony skarżącej w przedmiocie zmiany prawa rzeczowego strony skarżącej. Starosta jako organ rejestrujący stany prawne w ewidencji gruntów i budynków i nie mający prawa do ingerowania w prawo własności ingerował i naruszył, narzucając drugie prawo rzeczowe własności strony skarżącej. Narzucone prawo rzeczowe tylko decyzją administracyjną Starosty zarejestrował ten organ w ewidencji gruntów i budynków. Do dnia dzisiejszego nie zarejestrował Starosta w ewidencji gruntów i budynków zakupionego od Gminy prawa rzeczowego strony skarżącej. Decyzja Starosty ustanawiająca nowe prawo rzeczowe, tj. już drugie prawo rzeczowe dla tych samych nieruchomości tj. działek nr 11, 14

i 19 była "niewiążąca" i jest "niewiążąca" w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 września 2015 r., II SA/Op 34/15 bo do dnia dzisiejszego trwa postępowanie administracyjne w sprawie zarejestrowania zakupionych praw rzeczowych od Gminy.

Nie zostały zarejestrowane do dnia dzisiejszego w prowadzonej przez

Starostę ewidencji gruntów i budynków i w kartotece budynków z dniem 21

października 1999 r. budynki mieszkalne stanowiące część składową

gruntu rolnego zabudowanego na działkach nr 11 i 19 pomimo istnienia dowodów

w sprawie i wiedzy organu podatkowego Burmistrza o tym, że są to budynki mieszkalne. Organy podatkowe miały wiedzę i dowody w sprawie, tj. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i udzielone odpowiedzi Urzędu Statystycznego, tj.: decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - organ orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego, oskarżenia przez organ stronę skarżącą o nielegalną zmianę sposobu użytkowania budynków na działkach nr 11 i 19;

5) Art. 64 w związku z art. 217 Konstytucji RP w związku z art. 194 ord. pod. – ponieważ wymiar podatku od nieruchomości na 2007 r. nie został dokonany od zakupionego w dniu 21 października 1999 r. od Gminy prawa rzeczowego do sposobu korzystania z nieruchomości do terenu zabudowanego i rodzaju użytku

gruntu B [nieposiadającego oznaczenia klasy rodzaju gleby- tj. prawa do gruntu rolnego zabudowanego], ponieważ w związku z trwałą bezczynnością organu Starosty trwającą do dzisiaj polegającą na niewykonaniu ustawowego obowiązku wymienionego w art. 23 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 i ust. 7 u.Pr.g.i.k. Starosta nie zarejestrował do dnia dzisiejszego zakupionego w dniu 21 października 1999 r. od

Gminy prawa rzeczowego do sposobu korzystania z nieruchomości do terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu B [nieposiadającego oznaczenia klasy rodzaju gleby - tj. prawa do gruntu rolnego zabudowanego], które to prawa zostały zakupione przez stronę skarżącą. Strona skarżąca zakupiła w dniu 21 października 1999 r. od Gminy poprzez czynności prawne w formie aktów notarialnych i wpisanymi do tych aktów notarialnych dokumentów urzędowych mających moc dowodową, tj. opis

i mapa wypisu z rejestru gruntów wydanych przez Burmistrza Miasta, w treści której stan prawny został potwierdzony klauzulami przez Wojewódzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Nigdy zakupione prawa rzeczowe od Gminy: "teren zabudowany i rodzaj użytku gruntu B" nie zostały zastosowane dla wymiaru podatku na 2007 r. przez organy podatkowe.

6) Art. 194 ord. pod. – ponieważ WSA w Opolu w zaskarżonym wyroku nie rozpoznał

i pominął obowiązek rozpoznania, że w tej sprawie zachodzi nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r.

w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r.

w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości działek nr 11, 14 i 19 dokonanych przez ten organ na podstawie uchylonych przez sąd zapisów danych przedmiotu podatku z ewidencji gruntów i budynków Starosty, gdyż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 września 2015 r., II SA/Op 34/15 sąd ten uchylił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 listopada 2014 r. w przedmiocie zmian

w ewidencji gruntów i uchylił poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 18 lipca 2014 r. Oznacza to, że dla wymiaru podatku nie można zastosować art. 194 ord. pod., tj. danych podmiotu i przedmiotu podatku z treści dokumentów urzędowych, które zawarte są w ewidencji gruntów i budynków i które są wymienione w art. 21 u.Pr.g.i.k., ponieważ zapisy z ewidencji gruntów i budynków prowadzone przez Starostę dla wymiaru podatku zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w dniu 29 września 2015 r. i są "niewiążące" i nie mogły być podstawą wymiaru podatku w dniu wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. i w dniu wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 stycznia 2017 r., I SA/Op 401/16, gdyż zapisy

w tych ewidencjach były nieważne i uchylone oraz z tego powodu że trwało od dnia wydania wyroku WSA, II SA/Op 34/15 i trwa nadal do dnia dzisiejszego postępowanie administracyjne w przedmiocie zarejestrowania zakupionego w dniu 21 października 1999 r. od Gminy prawa rzeczowego do terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu B [nieposiadającego oznaczenia klasy rodzaju gleby- tj. prawa do gruntu rolnego zabudowanego]. Organy podatkowe nie rozpoznały w trwającym przez ponad 8 lat postępowaniu podatkowym istniejącej różnicy tożsamości praw rzeczowych wynikających z treści czynności prawnych dokonanych przez strony umowy, tj. sprzedającego działki – tj. Gminę i kupujących działki – skarżących zapisanych w aktach notarialnych wraz z wpisanymi do tych aktów dokumentów urzędowych, a prawem rzeczowym prawa własności w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, które wynikają z obowiązku ustawowego wymienione w art. 22 ust.2 i art. 23 u.Pr.g.i.k. oraz istnieniem "niewiążących" zapisów danych w ewidencji gruntów i budynków dla celów podatkowych w przedmiocie ustalenia podatku na 2007 r.;

II. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi sądu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz w związku z art. 151 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) i § 3 p.p.s.a. - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz wystąpienia podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., tj.:

7) art. 217 Konstytucji w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. regulujące zakres i zasady postępowania dowodowego, ponieważ organy podatkowe nie zastosowały dla wymiaru podatku podstawy prawnej wymienionej

w art. 7a ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 u.p.o.l. i nie zastosowały dla wymiaru podatku podstawy prawnej wymienionej w § 3, § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. Organy podatkowe nie ujawniły i nie zastosowały dla wymiaru danych podmiotu i przedmiotu podatku w oparciu o zapisy

z ewidencji podatkowej nieruchomości, który obowiązywał już od dnia 1 stycznia 2005 r. i przez cały czas okresu prowadzonego postępowania podatkowego, organy podatkowe I i II instancji nigdy nie ujawniły i nigdy nie dokonały wymiaru podatku według § 3 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości

i nie ujawniły, jakie dane podmiotu i przedmiotu podatku zawiera ta ewidencja w treści załącznika B i C do tego rozporządzenia, w którym to załączniku B jest wymieniony typ powierzchni gruntów o symbolu "B" - "użytki rolne zabudowane", które strona skarżąca zakupiła od Gminy trzema aktami notarialnymi i wpisanymi do nich

i do nich załączonymi dokumentami urzędowymi pod nazwą "Opis i mapa wypisu

z rejestru gruntów wydanego przez Burmistrza Miasta", w których organ mocą dokumentu urzędowego potwierdził zakupione przez stronę skarżącą prawo rzeczowe do sposobu korzystania z gruntu oznaczonego symbolem B stanowiącego rodzaj użytku gruntu rolnego. Organy podatkowe nie dokonały wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie zakupionego od Gminy prawa rzeczowego do sposobu korzystania z nieruchomości wymienionego w aktach notarialnych i dokumentach urzędowych do tych aktów notarialnych wpisanych i do nich załączonych. Nie został zbadany przez sąd stan faktyczny wynikający z zakupionego od Gminy prawa własności

i prawa rzeczowego do sposobu korzystania z nieruchomości, które strona skarżąca zakupiła aktami notarialnymi i dokumentami urzędowymi wymienionymi w tych aktach notarialnych, stanowiące jedną całość z aktami notarialnymi i które to dokumenty urzędowe zostały wymienione w § 1 aktów notarialnych pod nazwą "Opis

i mapa wydane przez Burmistrza Miasta", stanowiące o stanie faktycznym zakupionym prawie własności strony skarżącej do rodzaju zakupionego przedmiotu, tj. rodzaju gruntu oznaczonego symbolem złożonym z litery B -grunty rolne. Organy podatkowe nie ujawniły i nie wyjaśniły, czy - i w ogóle - zostały zarejestrowane i kiedy zostały zarejestrowane zakupione od Gminy prawa własności i prawa rzeczowe do "terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu B" w prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości ewidencji podatkowej nieruchomości. Organ podatkowy miał ustawowy obowiązek wynikający z art. 7a ust. 1 u.p.o.l. dokonać wymiaru podatku na podstawie danych podmiotu i przedmiotu podatku zarejestrowanych na podstawie aktów notarialnych, na które powołał się organ podatkowy we wszystkich wydanych decyzjach podatkowych za 2007 r. W decyzjach podatkowych organy podatkowe nie dokonały wymiaru podatku na podstawie art. 7a ust. 1,2,3

i przepisów § 1 do § 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. Pominięcie przez organy podatkowe stosowania wymienionych ww. przepisów prawa i rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku i opłatach lokalnych narusza art. 187 § 3 i art. 120, art. 121 i art. 122 ord. pod. i nieujawnienie treści danych podmiotu i przedmiotu podatku w ewidencji podatkowej nieruchomości, które to fakty są znane tylko organowi podatkowemu, a nieznane są podatnikowi. Spowodowało to, że brak tych informacji nie pozwalał sądowi dokonać prawidłowej weryfikacji zasadności oceny decyzji organu podatkowego i zarzutu organów podatkowych wobec podatnika o niewypełnieniu obowiązku przez podatnika i konsekwencji wynikających z art. 68 § 2 i art. 70 § 1 ord. pod. Utajnienie przez organy podatkowe zapisów z rejestrów ewidencji podatkowej nieruchomości i odmowa ich ujawnienia w wydanych postanowieniach organu I i II instancji stanowi o celowym i rozmysłem działaniu na szkodę podatnika.

8) art. 194 ord. pod. w związku z art. 187 § 1, art. 188 i art. 69 § 3 ord. pod., ponieważ sąd nie rozpoznał tego, że błędnie przyjął i uznał za prawidłowy stan faktyczny przyjęty w rozstrzygnięciu w decyzji SKO. Nastąpiło naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a., gdyż ustalony przez SKO i aprobowany przez sąd I instancji stan faktyczny sprawy zawierał błędne ustalenia stanu faktycznego, naruszając tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z niezastosowaniem jako podstawy prawnej dla wymiaru podatku w zaskarżonej decyzji SKO w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. przepisu art. 7a ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. i § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, ponieważ organy podatkowe nie zastosowały dla wymiaru podatku danych podmiotu i przedmiotu podatku zapisanych w tej ewidencji podatkowej nieruchomości, która obowiązywała już od dnia 1 stycznia 2005 r. i obowiązywała przez cały czas 8 lat prowadzonego postępowania podatkowego.

Organy podatkowe I i II instancji nigdy nie ujawniły i nigdy nie dokonały wymiaru podatku według § 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, które to dane dotyczące podmiotu i przedmiotu podatku zawiera ta ewidencja w treści załącznika B i C do tego rozporządzenia, w załączniku B wymieniając typ powierzchni gruntów " o symbolu B" - "użytki rolne zabudowane", które strona skarżąca zakupiła od Gminy, w których organ mocą dokumentu urzędowego potwierdził zakupione przez stronę skarżącą prawo rzeczowe do sposobu korzystania z gruntu oznaczonego symbolem B stanowiącym rodzaj użytku gruntu rolnego. Organy

podatkowe nie dokonały wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie

zakupionego od Gminy prawa rzeczowego do sposobu korzystania

z nieruchomości wymienionego w aktach notarialnych i dokumentach urzędowych do tych aktów notarialnych wpisanych i do nich załączonych. Nie został zbadany przez sąd stan faktyczny wynikający z zakupionego od Gminy prawa własności i prawa rzeczowego do sposobu korzystania z nieruchomości, które strona skarżąca zakupiła aktami notarialnymi i dokumentami urzędowymi wymienionymi w tych aktach notarialnych, stanowiące jedną całość z aktami notarialnymi i które to dokumenty urzędowe zostały wymienione w § 1 aktów notarialnych pod nazwą "Opis i mapa wydane przez Burmistrza Miasta" stanowiące o stanie faktycznym zakupionym prawie

własności strony skarżącej do rodzaju zakupionego przedmiotu, tj. rodzaju gruntu oznaczonego symbolem złożonym z litery B - grunty rolne. Organy podatkowe nie ujawniły i nigdy nie wyjaśniły, czy w ogóle zostały zarejestrowane i kiedy zostały zarejestrowane zakupione od Gminy prawa własności i prawa rzeczowe do "terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu B" w prowadzonej dla potrzeb wymiaru

i poboru podatku od nieruchomości ewidencji podatkowej nieruchomości przez organy podatkowe, w której organ podatkowy miał ustawowy obowiązek wynikający

z art. 7a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. zarejestrować dane podmiotu i przedmiotu podatku na podstawie aktów notarialnych, na które powołał się organ podatkowy i zaaprobował to sąd wraz z dokumentami urzędowymi, które są wymienione w aktach notarialnych pod § 1 i które stanowią jedną całość o zakupionych prawach własności i prawach rzeczowych;

9) art. 194 w związku z art. 122, art. 187, art. 191 i art. 192 ord. pod. oraz art. 24a) ust. 11 u.Pr.g.i.k., gdyż przyjęte przez organy podatkowe I i II instancji dla wymiaru podatku dane przedmiotu podatku na 2007 r. były w 2007 r. "niewiążące", ponieważ

w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. obowiązku podatkowego trwało postępowanie administracyjne w sprawie zmian w ewidencji gruntów

i budynków i trwa do dnia dzisiejszego. Ponadto organy nie ujawniły danych podmiotu i przedmiotu podatku z dnia 1 stycznia 2007 r. z ewidencji podatkowej nieruchomości, co stanowi naruszenia art. 69 § 3 i art. 122 i art. 188 ord. pod.;

10) art. 69 § 3 ord. pod. - ponieważ to organy podatkowe nie wykonały swoich ustawowych obowiązków i obarczyły, obciążyły winą stronę skarżącą uznając, że to strona jest winna poprzez nieujawnienie danych niezbędnych dla wymiaru podatku za 2007 r. Jest to nieuzasadnione obarczanie stronę skarżącą winą za

przewlekłe, wadliwe, błędne wszczęcie i wieloletnie, nierzetelne, nieuczciwe prowadzenie postępowania podatkowego przez organy podatkowe. Ponieważ organy podatkowe już od dnia 21 października 1999 r., tj. od dnia zakupu nieruchomości od Gminy posiadają wszystkie dokumenty - dowody w sprawie - dla

wymiaru podatku rolnego na podstawie ustawy o podatku rolnym;

10) Gmina, która jest organem podatkowym i którą reprezentuje Burmistrz i była stroną sprzedającą nieruchomości nigdy nie ujawniła jakie - i które - prawa rzeczowe do gruntu i budynku sprzedała stronie skarżącej. Nigdy organ podatkowy -Burmistrz Miasta - nie ujawnił dla celów podatkowych danych przedmiotu podatku

z ewidencji podatkowej nieruchomości. Nie ujawniono także, że wymiar podatku od nieruchomości został dokonany w oparciu o "niewiążące" dane z ewidencji gruntów

i budynków i fakt, że Starosta poinformował organ podatkowy, iż nie może

określić, w jaki sposób są wykorzystywane budynki na spornych działkach nr 11

i 19 - dowód w sprawie, tj. decyzja Burmistrza. Wiedzę o tym, że są to budynki mieszkalne miała Gmina, czego dowodem są pisma Urzędu Statystycznego.

Organy podatkowe w ogóle nie wykazały wiarygodnych dowodów w sprawie

uzasadnienia winy strony skarżącej dla dalszego prowadzenia postępowania podatkowego trwającego do dnia dzisiejszego tj. przez ponad 8 lat, gdyż organy

podatkowe nigdy nie ujawniły jakie - i które - prawa rzeczowe strona skarżąca

kupiła od Gminy. Dla wymiaru podatku organy mają stosować się

do przepisów prawa 21 u.Pr.g.i.k. w związku z § 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości stanowiące z mocy art. 217 i art. 87 ust. 1 Konstytucji prawny obowiązek ustanowiony przez ustawodawcę stosowania ustaw

i rozporządzeń dla wymiaru podatku. Jeżeli w 2007 r. "niewiążące" były zapisy przedmiotu podatku w związku z trwającym postępowaniem administracyjnym Starosty, to zaskarżona decyzja SKO w Opolu powinna być unieważniona z mocy prawa, ponieważ wymiar podatku powinien być oparty i dokonany na "wiążących" danych przedmiotu podatku w roku podatkowym 2007 r. - a w roku podatkowym 2007 dane przedmiotu podatku były "niewiążące".

11) art. 106 § 3 p.p.s.a - nie zostało rozpoznane stanowisko strony skarżącej przedstawione w piśmie sporządzonym przez stronę z dnia 12 listopada 2016 r.

i pisemny wniosek strony skarżącej z dnia 20 stycznia 2017 r., które strona skarżąca złożyła do protokołu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r., ponieważ sprawa m.in. dotyczyła podniesionych przez stronę skarżącą dowodów na istnienie dwóch praw rzeczowych w obrocie prawnym i prawnego wyboru stosowania prawa własności i praw rzeczowych dla ustalenia wymiaru podatku. Stanowi to precedens w prawie własności istnienia w obrocie prawnym dwóch pełnoprawnych, ale różnych, sposobów korzystania z tych samych nieruchomości. Spowodowane to zostało działaniami organu Starosty, który zaniechał ustawowego obowiązku rejestracji w ewidencji zakupionego od Gminy prawa własności i praw rzeczowych do terenu zabudowanego i rodzaju użytku gruntu B i prawa do budynków mieszkalnych. Starosta doprowadził do utworzenia i nadania z mocy decyzji administracyjnej nowego odmiennego drugiego prawa własności w przedmiocie ustanowienia nowego sposobu użytkowania gruntów obok istniejącego wcześniej prawa zakupionego od Gminy. Strona skarżąca ma obecnie dwa różne prawa rzeczowe do korzystania z tych samych nieruchomości, z których wcześniejsze prawo rzeczowe (to zakupione od Gminy aktami notarialnymi) nigdy nie zostało zarejestrowane przez Starostę w ewidencji gruntów

i budynków i nigdy nie został dokonany wymiar podatku od tego prawa.

Natomiast późniejsze prawo rzeczowe do sposobu korzystania z nieruchomości

z 2006 r. (ustanowione decyzją Starosty) zostało zarejestrowane w ewidencji i już od tego nowego prawa rzeczowego został naliczony wymiar podatku od nieruchomości. W 2007 r. trwało postępowanie administracyjne w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków wobec czego dane zawarte w ewidencji były "niewiążące" dla wymiaru podatku. Narusza to art. 2, art. 7, art. 64, art. 217 i art. 87 Konstytucji w przedmiocie działania organów na podstawie i granicach prawa w związku z art. 120, art. 121, art. 122 ord. pod. i działania na podstawie ustaw i rozporządzeń i gwarancje państwa polskiego dla obywatela ochrony prawa własności nieruchomości;

12) art. 7a ust. 1,2,3, u.p.o.l. w związku z § 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, bowiem organy podatkowe nie zastosowały dla wymiaru podatku art. 7a ust. 1 i 3 u.p.o.l. i nie zastosowały § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia

w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości. W tej sprawie nie został dokonany wymiar podatku na 2007 r. na podstawie obowiązującego stanu prawnego, tj.

z zastosowaniem odpowiednich ustaw i rozporządzeń, do czego zobowiązuje art. 217 Konstytucji nakładający na organy podatkowe I i II instancji stosowanie ustaw

i rozporządzeń dla wymiaru podatku w związku z art. 7 Konstytucji nakładający na organy podatkowe obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, ponieważ nie zostały dla wymiaru podatku ujawnione w ewidencji gruntów i budynków i w kartotece budynków zakupione prawa własności prawa rzeczowe strony skarżącej, które podatnicy zakupili w dniu 21 października 1999 r. od Gminy aktami notarialnymi wraz z dokumentami urzędowymi, w których ustanowione było prawo rzeczowe do sposobu korzystania z nieruchomości tj. "do terenu zabudowanego i rodzaju gruntu B [bez oznaczenia rodzaju klasy gleby -gruntu rolnego zabudowanego] i prawa do budynków mieszkalnych" stanowiące części składowe gruntów rolnych zabudowanych działek nr 11 i 19. Organy podatkowe nie ujawniły z dniem 1 stycznia 2007 r.

i nie zastosowały dla wymiaru podatku zapisy podmiotu i przedmiotu podatku z ewidencji podatkowej nieruchomości na podstawie § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia

w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, a sąd tego nie zauważył i taki stan prawny przyjął. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera w punkcie 2 paragrafu 3 tego rozporządzenia wskazanie o związaniu gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegających opodatkowaniu podatkiem

z wymienieniem rodzaju ustawy podatkowej. Organy podatkowe - nie stosując się do obowiązku wynikającego z art. 217 Konstytucji - nie zastosowały dla wymiaru podatku rozporządzenia w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości i zapisu

z ewidencji podatkowej nieruchomości i uniknęły obowiązku wykazania jakie - i które - prawa podmiotu i przedmiotu podatku organ ma zarejestrowane w tej ewidencji,

a przede wszystkim uniknęły wykazania istnienia w tej ewidencji gruntów

i budynków związanych z działalnością gospodarczą podmiotu podatku. Organy

podatkowe celowo i z rozmysłem wyłączyły z obowiązku stosowania przepisów ww. rozporządzenia i ujawnienia danych podmiotu i przedmiotu podatku i wykazania tych danych z ewidencji podatkowej nieruchomości. Gdyby wykazały istnienie w tej ewidencji, że przedmiot podatku - grunty i budynki - są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej to stawiałoby to pod znakiem zapytania sens i potrzebę wszczynania i wieloletniego prowadzenia postępowania

i udowadniania winy podatników złożenia nieprawidłowej deklaracji (art. 3 ord. pod.) w przedmiocie istnienia związania gruntów i budynków z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżącego, który miał zarejestrowaną działalność. W ewidencji gruntów i budynków nie ma zapisu o istnieniu związania gruntów i budynków

z działalnością gospodarczą podatnika, a ponieważ ewidencja podatkowa nieruchomości jest odzwierciedleniem zapisów z ewidencji gruntów i budynków Starosty, to tylko zgłoszenie przez podatnika wykorzystywania posiadanych nieruchomości do działalności gospodarczej uprawnia organ do dokonania wymiaru podatku z tego tytułu lub gdy organ dokonał czynności wymienionych w art. 165b § 1 ord. pod. i ujawnił fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Samo wszczęcie postępowania podatkowego tylko z samego faktu posiadania nieruchomości - jak tego dokonał organ podatkowy - jest naruszeniem art. 120 i art. 165 § 5 pkt 1 ord. pod. Ponadto ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez Starostę nie posiada rubryki, w której można by było zarejestrować informację, że grunty i budynki są związane

z działalnością gospodarczą. Ewidencja Starosty zawiera rodzaj gruntu

i budynku oraz oznaczenia właścicieli nieruchomości. Rozporządzenie wykonawcze wydane przez Ministra Finansów do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera w § 3 tego rozporządzenia dane dotyczące gruntów i budynków związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy miał ustawowy obowiązek - którego nie wykonał - dokonać wymiaru podatku w oparciu o dane podmiotu i przedmiotu podatku zawarte w ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej przez organ podatkowy".

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o:

- przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na rozprawie jawnej z udziałem strony skarżącej,

- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu

z dnia 20 stycznia 2017 r., I SA/Op 401/16 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu i rozpoznanie czy w tej sprawie mają zastosowanie art. 186 i art. 187 § 1 p.p.s.a.

- obciążenie strony przeciwnej kosztami sądowymi według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegają oddaleniu.

8. Przepisy art. 151, jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. są przepisami ogólnymi (blankietowymi), wynikowymi, stanowiącymi jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego lub uwzględniającego skargę. Ich naruszenie jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów, co oznacza, że zarzut naruszenia tych przepisów nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać go z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym - jego zdaniem - uchybił wojewódzki sąd administracyjny (por. wyroki NSA z dnia: 5 marca 2019 r., II OSK 863/18, LEX nr 2641286; 25 września 2018 r., I OSK 115/17, LEX nr 2576963). Wobec tego o trafności zarzutu naruszenia ww. przepisów można byłoby mówić tylko wtedy, gdyby zostało ustalone naruszenie innych przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania podatkowego w ramach kontroli sądowej.

Nie jest też możliwym naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – jak zarzucono to w skardze kasacyjnej skarżącej. To unormowanie określa podstawy kasacyjne, element skargi kasacyjnej, czyli sposób wskazania podstaw kasacyjnych, który przesądza o zakresie, w jakim sąd drugiej instancji dokonuje oceny zaskarżonego orzeczenia.

Sąd pierwszej instancji nie mógł też dopuścić się naruszenia wskazanych

w skardze kasacyjnej skarżącego przepisów Konstytucji RP, gdyż żadne przepisy ustawy zasadniczej, ani zasady konstytucyjne nie były przedmiotem rozważań sądu pierwszej instancji.

Trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie organów podatkowych dotyczące przedmiotowego podatku było już poddane kontroli sądowej, wyrażonej w prawomocnych wyrokach zarówno przez sąd pierwszej, jak i drugiej instancji. W aspekcie procesowym taki stan rodzi skutki określone m.in. w art. 190 p.p.s.a., jak i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., a w skardze kasacyjnej nie powinny być podnoszone zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa

w art. 134 § 1 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., I FSK 1448/13; z dnia 20 września 2006 r., II OSK 1117/05; z dnia 20 listopada 2014 r., I OSK 2214/14; z dnia 3 listopada 2011 r., I OSK 1702/11; z dnia 20 września 2006 r., II OSK 1117/05 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ograniczenia w zakresie formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak i związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną przez NSA, wynikające z art. 190 p.p.s.a., są konsekwencją prawomocności orzeczeń NSA, tj. art. 168 oraz art. 170-171 p.p.s.a. W związku z tym merytorycznej ocenie podlegają jedynie te zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczą "zawężonych" po poprzednim wyroku NSA granic sprawy. Zarzuty wykraczające poza kwestie będące przedmiotem rozważań NSA w poprzednim wyroku nie mogą być uwzględnione, nawet bez merytorycznej ich oceny (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2016 r., II FSK 905/14 – dostępny j.w.). Naczelny Sąd Administracyjny poddaje natomiast merytorycznej ocenie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zagadnień, w których nie wypowiedział się w poprzednim wyroku kasatoryjnym, jeżeli po jego wydaniu doszło do ustalenia nowych okoliczności faktycznych, wskutek czego powstała możliwość sformułowania zarzutów, jakich wcześniej (tj. po wydaniu pierwszego wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny) żadna ze stron postępowania sądowego nie mogła uwzględnić. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.

9. Zasadnicze zarzuty skarg kasacyjnych dotyczą: (1) przyjęcia dla wymiaru podatku danych z ewidencji gruntów i budynków; (2) wydania decyzji w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości po upływie okresu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie orzekającym w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r., II FSK 3675/17 (wyrok ten dotyczy podatku od nieruchomości skarżących za 2006 r.), gdzie również zarzuty skargi kasacyjnej, z szerokim odwołaniem się do norm konstytucyjnych, zostały nakierowane na ponowne podważenie ustaleń organów podatkowych w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków oraz przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości.

Powtórzyć zatem należy, że stosownie do treści art. 21 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Z kolei w przepisie art. 64 Konstytucji ustawodawca postanowił, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (ust. 1). Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (ust. 2). Własność może być ograniczona tylko

w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (ust. 3). Skargi kasacyjne powołując się na naruszenie tych przepisów podważyły obowiązek organów do respektowania przepisu art. 21 u.Pr.g.i.k., a dokładnie dokonywania wymiaru podatku w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie twierdzenie nie ma żadnego umocowania w powyższych przepisach, w żadnej mierze nie potwierdza też przejawu ograniczenia podatników w ich prawie własności. Podobnie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, dokonywanie przez organy podatkowe ustaleń w zakresie sposobu użytkowania budynków z wykorzystaniem danych tej ewidencji, nie może być odczytywane jako naruszenie art. 87 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Zarówno przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i rozporządzenie o ewidencji gruntów i budynków, stanowią akty powszechnie obowiązującego prawa, wymienione w przepisie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący nie dostarczyli też argumentów wskazujących, dlaczego wymiar podatku od nieruchomości miałby się odbywać

w oparciu o inny akt prawny niż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i w czym upatrują naruszenia art. 217 Konstytucji RP.

Wszelkie kwestie związane z eksponowanym ponownie w niniejszej skardze charakterem budynku i przeznaczeniem gruntów zostały przesądzone już w sprawie wyrokiem NSA z dnia 17 lipca 2014 r., II FSK 1840/12. Sąd ten stwierdził niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej w tym względzie i wskazał, że z ewidencji gruntów

i budynków wynika, iż budynek położony na działce nr 19 (barak) ma charakter niemieszkalny. Z kolei działka nr 19 została oznaczona w tej ewidencji jako "inne tereny zabudowane (Bi)", a działkę nr 14 oznaczono jako "zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp)". W wyroku tym podkreślono również, że art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w związku z przepisem art. 21 u.Pr.g.i.k. nie pozostawiają wątpliwości, iż przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości, niż właśnie wynikający z tej ewidencji.

W kontekście powyższego dodać należy, że ten stan ewidencji nie został

w żadnej mierze w sposób formalny przez skarżących podważony. W przywołanym zaś wyroku NSA wskazał skarżącym, że jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego - jakim jest ewidencja gruntów i budynków - wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości. Do czasu zmiany obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Powyższe argumenty wskazują także na bezzasadność zarzutu naruszenia w sprawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zakresie nierozpoznania podniesionych przez skarżącą dowodów na istnienie dwóch praw rzeczowych w obrocie prawnym

i prawnego wyboru stosowania prawa własności i praw rzeczowych dla ustalenia wymiaru podatku.

10. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący wydania decyzji po upływie okresu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. W wyroku NSA w sprawie II FSK 1840/12, dotyczącej tych samych skarżących, ale innego roku podatkowego (2005 r.), wskazano, że

"w art. 68 § 2 pkt 2 ord. pod. przewidziano sytuację, w której termin >>przedawnienia wymiaru<< ulega wydłużeniu do lat 5 licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, jeśli podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego". Niewątpliwie jest to trafna konstatacja, oparta na przepisach prawa. W trakcie postępowania podatkowego w rozpatrywanej sprawie zakwestionowano zaś dane wynikające z deklaracji, gdyż organ podatkowy wskazał przede wszystkim na charakter gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza tym przedmiotem sporu objęte były także dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do klasyfikacji tak gruntów, jak i posadowionego na działce o nr 19 budynku. Z powyższego wynika, że dane podane w informacji przez podatników rzutowały na wysokość zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy pierwszej instancji uprawniony był zatem do wydania decyzji i jej doręczenia w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, czyli od 2006 r.

W niniejszej sprawie decyzja ustalająca podatek od nieruchomości została wydana przez organ podatkowy pierwszej instancji, a następnie została doręczona

(pełnomocnikowi podatnika w dniu 12 czerwca 2009 r., natomiast

skarżącej – w dniu 15 czerwca 2009 r.), a więc przed upływem terminu pięciu lat, na który wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku.

Niezrozumiałym z kolei okazał się zarzut postawiony przez pełnomocnika skarżącej o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca jest przedsiębiorcą w kontekście łączącej strony wspólności ustawowej małżeńskiej ze skarżącym, jako podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, skoro sama skarżąca nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że organy podatkowe nie potraktowały przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co zostało zauważone przez sąd pierwszej instancji, który wyjaśnił, iż weryfikując w tym zakresie decyzję organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomości podatników (budynki i grunty), obejmujące działki gruntu nr 11, nr 14 i nr 19 nie były w rozpoznawanym roku podatkowym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji nie podlegają one w 2007 r. opodatkowaniu stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem tej działalności.

11. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargi kasacyjne.