Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 76/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 22 ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1426
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.
article: art 120,187,191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. 1. oddala skargę, 2. oddala wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił K. W. ("Skarżąc", "Strona") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie [...]zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik stwierdził zawyżenie przez Skarżącego kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego w 2015 r. o kwotę [...]zł netto (zaewidencjonowanie w koszty wydatków wynikających z nierzetelnych faktur w łącznej wysokości [...] zł, nie ujęcie wszystkich transakcji dotyczących zakupu towarów handlowych i innych poniesionych wydatków związanych z działalnością gospodarczą, zawyżenie kosztów o wydatki nie poniesione w 2015 r. oraz błędne sporządzenie remanentów, przez co ostatecznie Skarżący zaniżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł). Ponieważ stwierdzono, że podatkowa księga przychodów i rozchodów za 2015 r. nie odzwierciedlała rzeczywistości w części dotyczącej przychodów (zaniżono je o kwotę łączną [...] zł) oraz kosztów uzyskania przychodu (zawyżono je o kwotę łączną [...] zł), uznano tę księgę za nierzetelną. Naczelnik odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.– dalej jako: "O.p."), ponieważ dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2015r., uzupełnione dowodami zgromadzonymi w toku postępowania podatkowego, pozwoliły na jej określenie. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż z tytułu działalności gospodarczej Skarżący uzyskał w 2015 r. dochód w kwocie [...]zł, który stanowi różnicę pomiędzy przychodami w kwocie [...]zł i kosztami uzyskania przychodów w kwocie [...]zł. Dochód do opodatkowania wyniósł [...] zł, a podstawa obliczenia podatku - [...] zł. Podatek wyliczony wg skali podatkowej od uzyskanego w 2015 r. dochodu wyniósł zatem po odliczeniu ulgi na dzieci (w wysokości [...] zł) [...] zł, a podatek należny za 2015 r. - [...] zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotem sporu w sprawie jest zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego w 2015 roku pn. [...].

W szczególności spór sprowadza się do zasadności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Skarżącego w 2015 r. działalności gospodarczej wydatków w kwocie netto [...] zł, wynikających z 3 faktur, tj.: faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz faktury VAT nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., mających dokumentować nabycie części samochodowych od firmy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. W. w I. jako wydatków nieodzwierciedlających stanu rzeczywistego; jak również uznanie, że zaliczone przez Skarżącego do kosztów wydatki w kwocie [...]zł netto na zakup usług myjni samochodowej, wykazane na spornych fakturach nr [...] z dnia [...] października 2015 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. W. w I. nie są rzeczywistymi usługami; a ponadto zasadność zakwestionowania przez organ podatkowy transakcji usług transportowych świadczonych na trasie Polska-Niemcy na łączną kwotę [...]zł netto, w tym wydatków w kwocie [...]zł netto wynikających z faktur VAT nr [...] z dnia [...].02.2015 r. i nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. wystawionych przez [...] oraz wydatku w kwocie [...]zł netto wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. wystawionej przez [...], jako faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Organ podał, że Skarżący nie kwestionował pozostałych ustaleń organu pierwszej instancji wskazanych w treści zaskarżonej decyzji, także w ocenie organu odwoławczego ustalenia te nie budzą wątpliwości i są prawidłowe.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że podstawą pozbawienia wskazanych wydatków charakteru kosztów uzyskania przychodów była dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego, z której wynika fikcyjność transakcji zakupu części zamiennych do samochodów i usług myjni samochodowej od firmy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. W. (5 faktur) oraz fikcyjność zakupu usług transportowych od firmy [...] (2 faktury) i od firmy [...] (1 faktura).

Organ wyjaśnił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie obejmuje m.in. zeznania i pisemne wyjaśnienia Skarżącego, zeznania świadków, w tym pracowników zatrudnionych w 2015 roku w przedsiębiorstwie Skarżącego, pracowników firm: [...] – wystawców spornych faktur, informacje uzyskane od organów podatkowych, administracji podatkowej obcego państwa, Starostw Powiatowych i Urzędów Miejskich, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, pisemne wyjaśnienia podwykonawców firm: [...] i [...], deklaracje złożone przez K. W. w Urzędzie Celnym w B., dowody z ksiąg podatkowych firmy PW J. W..

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że faktury wystawione przez firmę [...] i zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2015r. oraz w rejestrze zakupów za styczeń 2015r. firmy [...] nie dokumentują faktycznej sprzedaży na rzecz J. W. towarów handlowych. Zgromadzony w toku postępowania podatkowego materiał dowodowy jednoznacznie bowiem potwierdził, że T. W., pomimo faktycznego zarejestrowania działalności gospodarczej w rzeczywistości jej nie prowadził w 2015 r., a tym samym nie nabył w ramach tej działalności żadnych towarów i materiałów, które mógłby następnie odsprzedać J. W.. W związku z tym, J. W. nie mógł też dokonać na rzecz firmy Skarżącego sprzedaży wynikającej ze spornej faktury z dnia [...] stycznia 2015r., skoro nie dysponował towarem będącym przedmiotem sprzedaży, ani też nie miał w rzeczywistości możliwości świadczenia takiej sprzedaży.

Organ podatkowy podkreślił, iż nie kwestionuje samego faktu nabycia przez Skarżącego takich części samochodowych, jakie zostały wymienione na ww. fakturze, ponieważ zostały one zamontowane w pojeździe zbytym M. W., który przesłuchany w charakterze świadka, potwierdził, że pojazd był spalony i wymagał naprawy, lecz ściśle określoną transakcję z wymienionym na fakturze kontrahentem, która nie odzwierciedla stanu rzeczywistego.

Wobec powyższego organ stwierdził, że zaliczając w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatki wynikające z faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący zawyżył koszty zakupu towarów handlowych i materiałów o kwotę [...]zł netto.

Co się zaś tyczy zaliczonych przez Skarżącego do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup części samochodowych przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. analiza zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w celu wyjaśnienia źródła ich pochodzenia dowiodła, że J. W. nie mógł zakupić wymienionych w tych fakturach towarów od innych dostawców, niż firmy: [...] nie mógł być dostawcą części samochodowych do firmy [...], bowiem faktycznie nie wykonywał działalności gospodarczej. Zgromadzony przez Naczelnika materiał dowodowy potwierdził również, że w 2015 r. działalności gospodarczej nie prowadził również D. S., tym samym on również nie nabył w ramach tej działalności żadnych towarów i materiałów, które następnie mógłby odsprzedać [...].

W toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego D. S. był kilkukrotnie wzywany celem ustalenia przebiegu transakcji w 2015 r. z jego firmą [...] a firmą [...] oraz w celu przesłuchania w charakterze świadka na okoliczność ww. transakcji. Jak wynika z akt sprawy pomimo kierowania przez organ podatkowy korespondencji na adres siedziby firmy D. S., jak i na jego adres zamieszkania, nie została odebrana, wracała z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Jak wynika z informacji udzielonych w dniu [...] października 2019 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], na podstawie jego bazy informatycznej, wprawdzie D. S. w okresie od stycznia 2015 r. do dnia [...] listopada 2015 r. zgłosił zgodnie z zaświadczenia CEIDG prowadzenie działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej i wskazał adres prowadzenia działalności gospodarczej w P., z informacji tych wynika jednak również, że D. S. w tamtejszym urzędzie w okresie od stycznia 2015 r. do grudnia 2015 r. nie był zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług i nie składał deklaracji VAT, jak również tamtejszy organ podatkowy nie posiadał informacji odnośnie zatrudniania w 2015 r. przez D. S. pracowników.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że J. W. nie mógł nabyć od D. S. żadnych towarów, w tym części samochodowych, bowiem ten ostatni choć od strony formalnej posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą, to w rzeczywistości takiej działalności nie wykonywał, o czym świadczą zgromadzone dowody. Skoro J. W. nie nabył od D. S. towaru wymienionego na fakturach VAT z dnia [...] maja 2015 r. i z dnia [...] maja 2015 r. nie mógł skutecznie przenieść na Skarżącego prawa do rozporządzania tym towarem. W ocenie organów podatkowych wystawione przez [...] faktury to dowody księgowe, które dokumentowały fikcyjne zdarzenia gospodarcze.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo również uznał, że zakwestionowane wydatki wynikające z faktur VAT z dnia [...] października 2015 r. na zakup "usługi konserwacji pojazdu szt. 1" o wartości netto [...] zł oraz z dnia [...] listopada 2015 r. na zakup usługi "przygotowanie auta do sprzedaży - szt. 1" o wartości netto [...] zł, wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. W. w I. i zaliczone przez Skarżącego do kosztów 2015 r., nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji.

W oparciu o treść faktur wystawionych przez P.W. J. W. N. Urzędu Skarbowego w I. ustalił, że kontrahent ten świadczył dla firmy Skarżącego również usługi myjni samochodowej. Jak ustalono, P.W. J. W. wystawił na rzecz firmy Skarżącego w okresie od stycznia do grudnia 2015 r. faktury za: mycie kompleksowe 4 samochodów i pranie 2 samochodów (1 faktura wystawiona w dniu [...] stycznia 2015 r. o wartości [...] zł netto), przygotowanie 23 aut do sprzedaży i pranie 4 pojazdów (7 faktur o wartości łącznej [...] zł netto), konserwację pojazdu (1 faktura o wartości netto [...] zł). Łączna wartość wydatków zaliczonych przez Skarżącego do kosztów uzyskania przychodów za 2015 r. na zakup ww. ww. usług wynosiła [...] zł netto za 34 samochody.

Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że poza ww. fakturami VAT Skarżący nie przedłożył żadnych innych dokumentów, które określałyby ilość pojazdów objętych ww. usługami oraz szczegółowy rodzaj i zakres wykonanych usług w odniesieniu do konkretnych pojazdów. W tym zakresie Skarżący ograniczył się wyłącznie do wskazania, że przedłożone dowody dotyczą większej ilości samochodów, niż to wskazano na ww. fakturach. Organ podkreślił, że nie jest kwestionowany sam fakt korzystania przez Skarżącego z usług myjni samochodowej [...]. Nie jest jednak wiarygodne, aby w październiku i listopadzie 2015 r. Skarżący dokonał zakupu usług udokumentowanych fakturami z dnia [...] października 2015 r., tytułem "usługi konserwacji pojazdu szt. 1", i z dnia [...] listopada 2015 r., tytułem "przygotowanie auta do sprzedaży - szt. 1". Na udokumentowanie spornych wydatków Skarżący przedłożył wyłącznie faktury, na których jedynie w sposób ogólny wskazano zakres wykonanych usług dotyczących pojedynczych pojazdów i dowody wpłaty gotówki. Nie przedłożył żadnych dowodów wskazujących na ilość, rodzaj i zakres wykonanych prac, ograniczając się jedynie do wyjaśnienia, że przedłożone dowody dotyczą większej ilości samochodów, niż to wskazano na fakturach oraz podnosząc w odwołaniu, że wskazanie na fakturze nr [...] jednej sztuki pojazdu wynika z oczywistego błędu pisarskiego. Swoją niewiedzę w tym zakresie tłumaczył powszechnością i oczywistością tego rodzaju usług i upływem czasu, co nie może przynieść oczekiwanych dla Skarżącego skutków.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, z tytułu faktur przyjętych od [...] tytułem usług myjni Skarżący – w ocenie organu – zawyżył koszty uzyskania przychodów prowadzonej w 2015 r. działalności gospodarczej o kwotę [...]zł.

W lutym 2015 r. Skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki wynikające z dwóch faktur wystawionych przez firmę [...] każda tytułem "Usługa transportowa Polska-Niemcy szt. 1", na łączną kwotę [...]zł netto. Z kolei w marcu 2015r. Skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatek wynikający z faktury wystawionej przez firmę [...] tytułem "Usługa transportowa Polska-Niemcy szt. 1", na kwotę [...]zł netto.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. dokonał szeregu czynności dowodowych, mających na celu ustalenie, czy faktury wystawione na rzecz Skarżącego dokumentują rzeczywiste transakcje. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zebrany materiał dowodowy w sprawie potwierdza, że firmy [...] nie wykonały usług wykazanych na fakturach wystawionych w styczniu i w listopadzie 2014 r. zgodnie z fakturami wystawionymi na rzecz [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. uznał, iż łączna kwota [...]zł netto wynikająca z faktury z dnia [...] lutego 2015 r. i z dnia [...] lutego 2015 r. wystawionych przez B. C. oraz kwota [...]zł netto wynikająca z faktury VAT z dnia [...] marca 2015 r. wystawionej przez M. K., nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu – w myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021r. poz. 1128, dalej jako: "u.p.d.o.d."). Przez zaliczenie wydatków z ww. tytułu do księgi podatkowej Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę łączną netto [...] zł.

W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 22 ust. 1 i art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. przez uznanie, że transakcje z tytułu których zaliczył wydatki z nich wynikające do kosztów uzyskania przychodu, nie miały miejsca lub stanowiły jedynie bliżej nieokreślony ruch towarowy, ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca faktury,

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym odmówienie przeprowadzenia dowodu z uzupełniającego zeznania świadków - pracowników firmy [...] na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia odwołania, oraz dowodu z uzupełniającego przesłuchania Skarżącego na okoliczności zawarte w treści uzasadnienia odwołania,

- art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, gdyż organ podatkowy nie uwzględnił znacznej części materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 121 § 1 O.p. przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa i rozpatrzenie istniejących wątpliwości w sprawie z naruszeniem zasady in dubio contra fiscum.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r. poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. § 3 tego rozporządzenia). W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18, w takiej sytuacji skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 1 § 2 tej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec powyższego, Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w oparciu o kryterium legalności. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa, stąd skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia tego, czy zgodnie z prawem organ zakwestionował prawo Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą w postaci komisu samochodowego, do zaliczenia w koszty prowadzonej działalności należności wynikających z faktur wystawionych przez firmę Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. W. w I., [...]. Zagadnienie przedstawione Sądowi do rozstrzygnięcia dotyczy zatem prawidłowości rozliczenia kosztów uzyskania przychodów oraz kompletności zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego, świadczącego w ich ocenie o fikcyjnym charakterze zakwestionowanych faktur VAT, nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, pozorujących jedynie wykonanie wskazanych w fakturach czynności lub dokonanie sprzedaży towarów. Zdaniem organów, Skarżący nie miał prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, ponieważ te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Natomiast w ocenie Skarżącego, wystawione faktury dokumentowały faktyczne transakcje, toteż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i jako taka nie powinna się ostać. W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.

Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony przez organy z zachowaniem reguł procedury podatkowej, a sprawa została prawidłowo, zgodnie z art. 127 O.p., zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie jej aspekty.

W tym miejscu przede wszystkim wskazać należy, iż organ podatkowy poddał w sprawie szczegółowej analizie działalność kontrahentów Skarżącego w zakresie transakcji udokumentowanych spornymi fakturami VAT. Odpowiednio, w kontekście działalności firmy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. W. ustalono, iż w styczniu, kwietniu, maju, czerwcu, lipcu, wrześniu, październiku i listopadzie 2015 r., Skarżący dokonał zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez tę firmę, wykazujących nabycie usług myjni samochodowej oraz części samochodowych - wyszczególnionych na stronach 5-6 decyzji organu pierwszej instancji. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego zakwestionowano rzetelność wystawionych przez Pana [...] faktur (nie wszystkich, lecz konkretnych): z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...], z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] - dotyczących części samochodowych oraz faktur z dnia [...] października 2015 r., Nr 04/10/2015 oraz z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] - dotyczących usług myjni.

Co do faktur na części samochodowe, ustalenia organów są zdaniem Sądu prawidłowe – a zatem, faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Jedną z faktur wystawił J. W., który wyjaśniał organowi, że nie pamięta, od kogo nabył części samochodowe, wymienione na wystawionych dla Skarżącego fakturach. Zapewniał, że posiada faktury zakupu tych części i zobowiązał się do ich przedłożenia w urzędzie skarbowym. Pomimo zobowiązania dokumenty te nie zostały przedłożone. W dniu [...] stycznia 2019 r. do Urzędu Skarbowego w I. wpłynęło oświadczenie S. W., o tym, że jego syn, J. W., w dniu [...] stycznia 2019r. został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące. W celu wyjaśnienia źródła pochodzenia części samochodowych, wymienionych na fakturach, które wystawił dla Skarżącego J. W., Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wezwał biuro rachunkowe ,,[...]" Usługi Biurowe I. S., M. R., które w przedmiotowych okresach rozliczeniowych prowadziło księgi podatkowe [...], o przedłożenie rejestrów sprzedaży i zakupów, podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz spisu z natury - dotyczących badanych okresów. Z pozyskanych w dniu [...] lutego 2019 r. dokumentów wynika, iż remanent na dzień [...] grudnia 2014r. firmy [...] wynosił "zero". Z dokumentów za styczeń 2015r. wynika, że głównym dostawcą [...] była firma [...] która w tym miesiącu wystawiła dla [...] 3 faktury sprzedaży towarów handlowych o łącznej wartości netto [...] zł, VAT [...] zł - wykazanych w tabeli nr [...] na stronie 16 decyzji organu I instancji. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika m. in., iż T. W., "dostawca towarów" (a w zasadzie faktur) dla [...], w istocie nie prowadził działalności gospodarczej, toteż J. W. nie mógł nabyć od tego dostawcy żadnych towarów, w tym części samochodowych. Z dniem [...] czerwca 2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. zgodnie z art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług z urzędu wykreślił Pana T. W. z rejestru podatników VAT. T. W. za 2015r. nie złożył żadnej deklaracji VAT. Brak także informacji o zatrudnionych pracownikach. Ponadto korespondencja kierowana do T. W. w latach 2013-2014 zarówno na adres zamieszkania, jak i adres prowadzenia działalności, wracała z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".

Z uwagi na brak kontaktu z T. W., Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. przesłuchał szereg świadków – członków rodziny T. W.. Z zeznań tych jednoznacznie wynika, że osoba ta nie prowadziła działalności gospodarczej, co organ prawidłowo wywiódł z treści zeznań (protokoły znajdują się w aktach sprawy). Matka i siostra T. W. zeznały, że sytuacja materialno-finansowa T. W. w 2015r., jak i obecnie, jest bardzo zła; nie wiedziały, czy gdzieś pracuje; jest na utrzymaniu żony [...]; T. W. od około 10 lat jest alkoholikiem i w maju 2019r. wraz z żoną wynajął mieszkanie w K., wcześniej około 8 lat mieszkając u teściów, nie widziały u T. W. żadnych części samochodowych. Również pozostałe zgromadzone przez organ, szczegółowo zrelacjonowane w decyzji dowody potwierdzają, że T. W. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej.

Wobec tego, skoro J. W. nie mógł kupić części od T. W., to w konsekwencji nie mógł dokonać dostawy na rzecz Skarżącego. Relacjonowane przez organ w decyzji szczegóły dotyczące rzekomego nabycia części samochodowych od [...], wynikające z zeznań Skarżącego, w żaden sposób nie uwiarygodniają tego, że zakup taki miał miejsce. Nie jest rzeczą organów dociekać, skąd – ewentualnie – Skarżący pozyskiwał części samochodowe. Wystarczy, że z ustalonych przez organ okoliczności wynika, że faktura wystawiona przez [...] na rzecz Skarżącego na sprzedaż części samochodowych była w pełnym tego słowa znaczeniu pusta, tj. nie odzwierciedlała rzeczywistej transakcji gospodarczej.

Natomiast w odniesieniu do przyjętych przez Skarżącego do rozliczenia w maju 2015r. faktur: z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] i z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] - wystawionych przez [...] - na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów organ ustalił, że zakup przedmiotowych części samochodowych został wykazany na fakturach, na których jako wystawca widnieje firma [...]. Z analizy podatkowej księgi przychodów i rozchodów [...] wynikało, że w badanych okresach rozliczeniowych nie nastąpił żaden inny zakup, który mógłby dotyczyć tych towarów (kontener, skrzynia ładunkowa, kabina [...], wyposażenie wnętrza [...], drzwi [...], konsola komplet [...]).

Zrelacjonowane przez organ w decyzji dowody przekonująco wskazują na to, że D. S. w rzeczywistości nie prowadził w 2015 r. działalności gospodarczej i nie posiadał towarów, które miały być przedmiotem odsprzedaży do [...], a następnie do Skarżącego, to prawidłowe jest stanowisko organu, że także faktury nr [...] oraz nr [...] nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Także i w tym zakresie zatem stanowisko organu co do braku prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe.

Natomiast w zakresie faktur z dnia [...] października 2015 r., nr [...], oraz z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], (łączna wartość [...] zł brutto), na podstawie materiału dowodowego i logicznego rozumowania organ słusznie zdaniem Sądu uznał na niewiarygodne, aby w październiku i listopadzie 2015 r. Skarżący mógł dokonać zakupu usług myjni samochodowej udokumentowanych tymi fakturami. Z zeznań świadków wynika, że Skarżący korzystał z usług tej myjni, i organ tego nie kwestionuje. Przekonująco jednak wyjaśnił, że dwie zakwestionowane faktury nie mogą dokumentować rzeczywistych transakcji ze względu na skalę usług myjni, jaka musiałaby być zakupiona przez Skarżącego w tak krótkim czasie. Organ ustalił, że standardowo, w innych miesiącach, w okresie od stycznia do października różnym zabiegom myjni poddano łącznie 33 pojazdy, tj. w miesiącu styczniu 6 pojazdów, w kwietniu 5 pojazdów, w czerwcu 2 pojazdy, w lipcu 7 pojazdów, we wrześniu 2 pojazdy i w październiku 11 pojazdów. Gdyby przyjąć za wiarygodne zeznania pracowników i dane z faktur, Skarżący musiałby oddawać miesięcznie niewiarygodnie dużo pojazdów, a że nie miał aż tylu – to jak przekonująco wyliczył organ, każdy pojazd Skarżący musiałby odstawić do myjni trzykrotnie lub czterokrotnie w miesiącu, co jest nieekonomiczne i niewiarygodne zważywszy, że Skarżący prowadził komis samochodowy. W tabeli nr [...] na stronie 26 decyzji organ pierwszej instancji podał ilość pojazdów zakupionych i sprzedanych przez Skarżącego w każdym miesiącu oraz stan pojazdów na koniec każdego miesiąca. Nie sposób natomiast dać wiary wyjaśnieniu, że te same pojazdy były w danym miesiącu myte wielokrotnie, bowiem oznaczałoby to, przy uwzględnieniu ilości samochodów, których dotyczył obrót, że co kilka dni myty był każdy samochód. Ponadto wskazać należy, że za sporne faktury Skarżący miał zapłacić gotówką. Wreszcie, niewyjaśniony pozostaje radykalny wzrost zapotrzebowania na usługi myjni w listopadzie i grudniu, których dotyczą dwie zakwestionowane przez organ faktury.

Organ przekonująco wyjaśnił także, dlaczego niewiarygodne jest wyjaśnienie Skarżącego, że usługa konserwacji jednego pojazdu kosztowała brutto aż [...] zł. Wiarygodności słusznie odmówiono również zeznaniom Skarżącego w przedmiocie poniesionego w listopadzie 2015 r. wydatku w kwocie [...]zł brutto na przygotowanie jednego samochodu do sprzedaży. W toku kontroli podatkowej Skarżący zeznał, że sporna faktura została wystawiona za przygotowanie do sprzedaży około 30 pojazdów. Przeczy jednak temu treść wystawionej faktury, jak również zeznania [...], w których podał, że sporna faktura była zbiorcza i dotyczyła od 10 do 15 pojazdów. Natomiast przesłuchany ponownie w postępowaniu podatkowym J. W. zeznał, że usługa udokumentowana fakturą Nr [...] dotyczyła jednego pojazdu, prawdopodobnie ciężarowego.

Co się zaś tyczy firmy [...], wskazać należy, iż Skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów dwie wystawione przez tę firmę faktury z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] oraz nr [...]. Natomiast w zakresie działalności firmy [...] ustalono, że Skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wystawioną przez tę firmę fakturę z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Wszystkie trzy wskazane powyżej faktury dotyczyły rzekomych usług transportowych, do jakich miało dojść w okresie między [...] lutego 2015r. a [...] marca 2015 r. Jednakże w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ zasadnie doszedł do przekonania, iż także te trzy wskazane faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W celu weryfikacji nabyć wykazanych przez Skarżącego od firm B. C. i M. K., Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. podjął szereg czynności. Osoby te zostały z urzędu wykreślone z rejestru podatników VAT, nie stawiły się na wezwania organu, obecne miejsce ich pobytu jest nieznane.

Usługi transportowe wymienione na spornych fakturach dotyczą okresów od [...] lutego 2015 r. do [...] marca 2015 r., a w tym czasie ani B. C., ani M. K. nie prowadzili działalności pod adresem [...] ani nie mogli korzystać z tej nieruchomości - nieruchomość ta została nabyta dopiero w dniu [...] kwietnia 2015 r. Poza tym, spośród wielu świadków związanych z firmami tych osób, które przesłuchał organ, nikt nie potwierdził wykonywania usług transportowych za granicę – a faktury miały dotyczyć właśnie usług zagranicznych. Osoby zatrudnione na stanowiskach kierowców zgodnie zeznały, że nie świadczyły usług przewozu aut z zagranicy, a osoby zatrudnione na stanowisku spedytora lub pracownika biurowego nie pamiętały, aby było złożone zlecenie na wykonanie usług sprowadzenia pojazdów z zagranicy. Ponadto świadkowie nie potrafili wskazać, jakie osoby mogłyby faktycznie wykonać takie usługi. Z kolei świadkowie, którzy pracowali w biurze, po okazaniu im faktur, nie potwierdzili, aby takie faktury wystawili, a także nie wskazali osoby, która by te faktury wystawiła.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wystąpił do wszystkich 95 firm, które według rejestrów w okresie od stycznia do marca 2015r. świadczyły dla ww. kontrahentów usługi transportowe. Jednak żadna z tych firm nie potwierdziła, aby świadczyła usługi przewozu samochodów z zagranicy. Jedynie J. W., przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] listopada 2018 r., zeznał, że woził dla ww. firm samochody z zagranicy. Jednakże, jak słusznie ocenił organ, zeznaniom [...] nie można dać wiary, ponieważ w księgach podatkowych jego firmy z okresów od stycznia do maja 2015r. nie wykazano żadnych przychodów ze sprzedaży usług dla B. C. ani dla M. K..

Skarżący wskazał pojazdy, które miały być sprowadzone z [...] (ich miały dotyczyć usługi transportowe dokumentowane zakwestionowanymi fakturami). W celu weryfikacji tego twierdzenia organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] lutego 2019r. zwrócił się do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. o przesłanie złożonych przez Skarżącego w Urzędzie Celnym w B. deklaracji AKC-U, dokumentujących obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od pojazdów nabytych i sprowadzonych z terytorium państwa członkowskiego. Na podstawie otrzymanych dokumentów ustalono daty przekroczenia granicy państwowej przez podanych przez Skarżącego 14 pojazdów: 3 pojazdy zostały sprowadzone do kraju w 2014 r., 5 pojazdów w styczniu 2015 r., 2 pojazdy w lutym 2015 r, 2 w marcu 2015 r. i 2 w kwietniu 2015 r. Z powyższego wynika, że w lutym i marcu 2015 r. do kraju sprowadził Skarżący tylko 4 z podanych pojazdów, a nie 14 samochodów. Ze znajdujących się w aktach sprawy deklaracji AKC-U wynika ponadto, że w okresie od [...] lutego 2015 r. do [...] marca 2015 r. (w okresie wystawienia spornych faktur na usługi transportowe) Skarżący wykazał nabycie tylko dwóch spośród rzekomo przetransportowanych przez B. C. i M. K. pojazdów, które w tym okresie przekroczyły granicę państwową. Przesłuchani świadkowie – pracownicy Skarżącego - zeznali, że nie znają nazw firm B. C. i M. K., a także nie znają tych osób. Jedynie M. M. wskazał, że kojarzy nazwisko [...], natomiast nazwiska [...] nie pamięta. Żaden ze świadków nie potrafił wskazać siedzib tych firm ani dokładnego miejsca odbioru pojazdów, w których rzekomo osobiście uczestniczyli.

Z zaprezentowanej w decyzji szczegółowej analizy organu, który oparł się na szeregu innych jeszcze danych i dowodów, i zestawił je z zeznaniami Skarżącego, zdaniem Sądu jednoznacznie wynika, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywiście wykonanych usług transportowych.

Nie jest zasadny zarzut odnoszący się do zaniechania przesłuchania B. C. i M. K.. Miejsca pobytu M. K. nie udało się ustalić (a wysyłanych na znany adres wezwań nie podejmowała). Po uzyskaniu informacji, że B. C. przebywał w Zakładzie Karnym w [...], pracownicy Urzędu Skarbowego w I. przybyli do zakładu karnego w umówionym terminie, tj. w dniu [...] lipca 2020 r., w celu przesłuchania tej osoby w charakterze świadka. Na miejscu uzyskano jednak informację, że B. C. opuścił zakład w dniu [...] lipca 2020 r. [...] w toku postępowania podatkowego pozyskano od Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. protokół przesłuchania B. C. z dnia [...] lipca 2020 r. w charakterze świadka, przeprowadzonego w ramach prowadzonego wobec Skarżącego dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe - o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art 7 § 1 k.k.s. - dotyczące podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia i od października do grudnia 2015r. Treść tych zeznań, przedstawiona przez organ w decyzji i znajdujących się w aktach sprawy, w ocenie Sądu nie uwiarygodnia stanowiska strony Skarżącej co do rzeczywistego wykonania usług udokumentowanych spornymi fakturami.

Mając na uwadze powyższe, przez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami firm B. C. i M. K. (Nr [...], Nr [...] i Nr [...]), którymi według Skarżącego wykazano usługi w zakresie transportu samochodów z [...] do [...], a które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organu, że Skarżący bezpodstawnie zawyżył koszty uzyskania przychodów o łączna kwotę netto [...] zł..

Reasumując, zdaniem Sądu stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo, przy uwzględnieniu wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania, a ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe nie ma cech dowolności i jest zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia i logiki. Z dowodów tych wynika, że wszystkie zakwestionowane przez organy faktury dokumentują czynności w rzeczywistości niedokonane pomiędzy wystawcą faktur a Skarżącym. Wobec tego, w ocenie Sądu, organy podatkowe słusznie zakwestionowały prawo Skarżącego do zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów.

Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem w zasadzie każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wymienionymi w art. 23, powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Należy więc podkreślić, że warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów jest wykazanie faktu jego poniesienia oraz związku z przychodem. Trzeba także mieć na uwadze uregulowania szczególne, zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszące się do grupy podatników uzyskujących przychód ze źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a więc z pozarolniczej działalności gospodarczej. Uregulowania te odnoszą się do Skarżącego, bowiem sporne wydatki miały związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Takim szczególnym przepisem dotyczącym zasad ustalania dochodów u podatników osiągających przychody z działalności gospodarczej i prowadzących księgę przychodów i rozchodów (Skarżący prowadził taką księgę stosownie do art. 24 a ust. 1 u.p.d.o.f. ) jest art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z jego treścią, dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14, a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. Zgodnie zaś z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (...).

Warunkiem zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest m.in. fakt jego poniesienia i związek tego wydatku z celem, jakim jest osiągnięcie przychodu, przy jednoczesnym braku normatywnego pozbawienia kosztowego charakteru danej kategorii wydatków. Są to warunki materialno- prawne. Konieczne jest jednak także spełnienie przez podatnika warunków proceduralno-dokumentacyjnych. Prowadzenie i przechowywanie dokumentacji podatkowej ma na celu zarówno umożliwienie podatnikowi rozliczenia podatku, jak i późniejsze sprawdzenie przez organ podatkowy prawidłowości samoobliczenia podatkowego. Kontrola prowadzona przez organy podatkowe polega oczywiście nie tylko na sprawdzeniu prawidłowości przeprowadzonych przez podatnika działań matematycznych, ale także rzetelności dokumentowania dokonywanych przez niego operacji gospodarczych. Posiadana przez podatnika dokumentacja powinna umożliwić weryfikację operacji gospodarczych pod każdym względem, a więc zarówno pod względem ilości i rodzaju kupowanego towaru lub kupowanych usług, jak i czasu dokonania czynności oraz identyfikacji podmiotu, od którego dokonano zakupu.

W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy dla rozstrzygnięcia sprawy nie było istotne, czy towary i usługi w zakresie określonym spornymi fakturami w ogóle zostały nabyte i wykonane przez kogokolwiek, lecz czy posiadane przez podatnika dowody (faktury) odzwierciedlają rzeczywiste wykonanie usług, dostawę towarów przez wystawców faktur. Dostrzec bowiem należy, iż organy podatkowe nie kwestionują, iż Skarżący posiadał towar, kwestionują jedynie to , iż nie został on nabyty od podmiotów, które wystawiły zakwestionowane faktury. Należy też potwierdzić, że to podatnik ma obowiązek prawidłowego dokumentowania przebiegu operacji gospodarczych. Jeżeli nie posiada rzetelnych dokumentów na okoliczność poniesienia wydatków, to ryzykuje, że dane wydatki nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rzetelność transakcji jest warunkiem koniecznym uznania wydatku za koszt potrącalny (zob. wyroki NSA: z 30 stycznia 2009r., II FSK 1405/07, LEX nr 478559, z 7 czerwca 2011, II FSK 462/11, dostępny w bazie CBOSA). To podatnik powinien posiadać dokumenty księgowe spełniające wymogi prawne i na podstawie takich dokumentów zaliczać wydatki do kosztów. Posiadane przez Skarżącego faktury nie są rzetelnymi dokumentami, bowiem nie odzwierciedlają one rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, co zostało wykazane w toku postępowania podatkowego.

W kontekście faktur wystawionych przez [...] zwrócić należy uwagę, iż zdaniem Skarżącego, nie mógł Skarżący posiadać wiedzy o kontrahentach [...], a tym bardziej nie mógł ich zweryfikować na takiej zasadzie, jak zrobił to organ podatkowy, nie mając narzędzi i możliwości organu podatkowego. Skarżący argumentuje także, iż nie sposób wymagać od przedsiębiorcy działającego na rynku, aby podejmował jeszcze inne, ponadstandardowe i niedostępne dla niego działania zmierzające do oceny uczciwości swojego kontrahenta. Niemniej należy podkreślić, iż to właśnie w interesie osób prowadzących działalność gospodarczą leży podjęcie działań, które wyeliminowałyby ryzyko współpracy z nierzetelnymi podmiotami, ponieważ to podatnik ponosi negatywne konsekwencje zaliczenia w koszty uzyskania przychodów nierzetelnej faktury.

Za chybiony zatem należy uznać zarzut kierowany pod adresem organu, iż ten zaniechał oceny świadomości i możliwości podatnika w zakresie zbadania źródła pochodzenia towarów nabywanych od [...]. Dla oceny prawidłowości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów, kwestia dobrej wiary podatnika nie ma znaczenia. Jest to pojęcie funkcjonujące w przedmiocie podatku do towarów i usług.

Sąd podziela przedstawioną przez organy obu instancji argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Organy podatkowe w sposób przekonujący wyjaśniły motywy swoich ustaleń i dokładnie odniosły się do zebranych w sprawach dowodów. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego w zakresie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 191 O.p. Bez wątpienia nie sposób przyznać racji twierdzeniom Skarżącego, iż poczynione przez organ ustalenia faktyczne w sprawie są sprzeczne z materiałem dowodowym oraz, że opierają się na zupełnie dowolnej ocenie materiału i subiektywnych odczuciach organu. Zauważyć bowiem należy, iż organ prowadził postępowanie i wydał rozstrzygnięcie w granicach nakreślonych przepisami prawa. Organ zgromadził w sprawie obszerny materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej i wnikliwej ocenie, której, wbrew twierdzeniom Skarżącego, w żadnej z części wywodów organu nie sposób uznać za błędną lub w inny sposób sprzeczną z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 191 O.p. Zbierając i rozpatrując ten materiał, w ocenie Sądu nie pominięto żadnych istotnych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, toteż dochowana została zasada oficjalności postępowania dowodowego wyrażona w art. 187 O.p. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony, bynajmniej nie uchybiając wskazaniom wiedzy lub doświadczenia życiowego. Wskazać należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy.

Ocenić także należy, iż w omawianej sprawie organy postąpiły w myśl postulatu przywoływanego w skardze, dotyczącego rozpatrzenia zebranych dowodów z uwzględnieniem ich wzajemnych powiązań i współzależności. Niezasadne są natomiast zarzuty kierowane względem organu, jakoby ten zupełnie dowolnie dopasowywał zeznania świadków w zakresie przyjmowanych przez siebie wariantów zdarzeń. W kontekście spornych faktur z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] i nr [...] oraz z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], wskazać także należy, że nie sposób przychylić się do zarzutów Skarżącego formułowanych odnośnie zaniechania przeprowadzenia dowodu z uzupełniającego zeznania świadków – pracowników firmy [...] oraz dowodu z uzupełniającego przesłuchania Skarżącego na okoliczności zawarte w treści uzasadnienia odwołania. Nie należało również uwzględnić podnoszonego w treści skargi zarzutu zaniechania przesłuchania B. C. oraz M. K. i oparcia swych ustaleń na innych środkach dowodowych. Te dwie osoby bowiem, jak wskazał organ, nie przebywały w miejscu podanym jako miejsce zamieszkania – B. C. znajdował się w miejscu nieustalonym, zaś M. K. wyjechała za granicę. Organy zaś dołożyły wszelkiej staranności do zebrania całego materiału dowodowego, m.in. podejmując starania o przesłuchanie B. C. w Zakładzie Karnym w [...], o czym wyżej już była mowa.

Zdaniem Skarżącego, organ winien był zapytać świadków zatrudnionych we wskazanych powyżej firmach o to, jakie miejsca były wykorzystywane przez wskazaną firmę do rozładunku rzekomo przywiezionych z zagranicy aut i czy któreś z nich mieściło się w [...]. Natomiast z zeznań tych świadków wynika m.in., iż nie świadczyli oni usług przewozu aut z zagranicy, ani nie pamiętali, aby było składane zlecenie na wykonanie usług sprowadzenia pojazdów z zagranicy.

Ponadto, należy odnotować, iż wobec ustalenia, że zlecenia dla tych firm realizowali również podwykonawcy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wystąpił do wszystkich 95 firm, którego według rejestrów w okresie od stycznia do marca 2015 r. świadczyły dla tych kontrahentów usługi transportowe. Natomiast żadna z tych firm nie potwierdziła, aby świadczyła usługi przewozu samochodów z zagranicy. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, iż organ, uzyskawszy od Skarżącego informację o tym, iż przetransportował on do [...] 14 pojazdów, zweryfikował tę informację na podstawie deklaracji AKC-U, stwierdzając, iż w styczniu, lutym i marcu 2015 r. do kraju Skarżący sprowadził 9 z podanych pojazdów, a nie, jak podał, 14 pojazdów. Zatem ocenić należy, iż Skarżący w skardze mija się z prawdą, uznając, że liczba sprowadzonych aut z zagranicy w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] marca 2015r. jest bezsporna. Po drugie zaś, skoro z zeznań pracowników firm oraz z informacji uzyskanych od firm z nimi współpracujących wynika, iż usługi transportowe na rzecz tych firm nie były świadczone, to nie było w sprawie potrzeby ponownego przesłuchiwania świadków na okoliczność tego, czy w [...] znajdowały się miejsca wykorzystywane do rozładunku aut sprowadzanych z zagranicy.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły wszelkie okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, niezbędne do prawidłowego wydania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż sporne faktury VAT wystawione dla Skarżącego nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wobec czego wydatki nimi udokumentowane nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, wskazać należy, iż również za niezasadny należało uznać zarzut uchybienia przez organy zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 O.p., do której zdaniem Skarżącego miało dojść w sprawie poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa i rozpatrzenie istniejących wątpliwości w sprawie z naruszeniem zasady in dubio contra fiscum. Ocena Sądu wynika nie tylko z samej konstatacji, iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z prawem, ale i dlatego, że nie zaistniały w sprawie istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika.

W podsumowaniu należy raz jeszcze stwierdzić, iż stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Dokonana przez organy podatkowe ocena prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe nie pominęły w swej ocenie żadnych istotnych dla sprawy dowodów, które miały wpływ na wyjaśnienie sprawy. Ocena została przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W związku z powyższym, wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

Mając zaś na uwadze dyspozycję art. 134 p.p.s.a. należy wskazać, iż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się też innych niż zarzucane w skardze naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę.