Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1237/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 47 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędzia NSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M .G.-B. na decyzję Wojewody z dnia 25 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wejście na teren nieruchomości I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M.G.-B. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z [...] czerwca 2007 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) i art. 104 kpa po rozpoznaniu wniosku S.S. , orzekł o niezbędności wejścia w teren nieruchomości nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - P. pasem terenu o szerokości 1,5 m. wzdłuż ściany zachodniej budynku mieszkalnego przy ul. [...] w terminie 1 miesiąca od 01.08.2007 r.- do 31.08. 2007 r., w związku z koniecznością wykonania robót budowlanych polegających na osuszeniu i otynkowaniu ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...] w granicy z dz. nr [...] Jednocześnie wskazał, że zgodnie z art. 47 ust. 3 Prawa budowlanego, inwestor jest zobowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Organ l instancji w uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca oświadczył, iż nie uzyskał zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości na wejście na teren ich nieruchomości tj. działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...], w celu wykonania w/w robót budowlanych. Ponieważ inwestor nie uzyskał zgody na wejście na teren działki nr [...] od jej właściciela, zwrócił się do organu I instancji o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren tej działki, w celu osuszenia, ocieplenia i otynkowania ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Inwestor wskazał, że zamiar wykonania przedmiotowych robót został przez niego zgłoszony i przyjęty w Referacie Postępowań Nieprocesowych Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w dniu 15. 05. 2007 r. Zgłoszone roboty dotyczą prac planowanych na działce własnej inwestora, bo tylko w jej zakresie mógł wykazać swoje uprawnienie do ich wykonywania. Natomiast ocieplenia i otynkowania ściany zachodniej możliwe jest jedynie poprzez wejście w teren działki nr [...] obr. [...] K.-P. . Dlatego też organ l instancji uznał za niezbędne wejście na teren działki nr [...] obr. [...] , w zakresie podanym w sentencji decyzji.

Organ l instancji wskazał, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie dotyczy ocieplenia ściany zachodniej, gdyż decyzja niniejsza rozstrzyga jedynie o czasowym zajęciu terenu działki nr [...] obr. [...], natomiast ocieplenia ściany usytuowanej w granicy spowodowałoby trwałe zajęcie pasa działki nr [...] obr. [...] w zakresie równym grubości warstwy ocieplającej.

Od tej decyzji złożyła odwołanie M.G.-B. , właścicielka działki nr [...] obr. [...] w K.-P. , podnosząc, że nie wyraża zgody na czasowe wejście na teren jej nieruchomości i zarzucając, że budynek przy ul. [...] jest wzniesiony nielegalnie, narusza granice działki nr [...] oraz znajduje się w złym stanie technicznym.

W wyniku rozpoznania w/w odwołania Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2007 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie podanego w niej terminu wejścia w teren nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...] obr/[...] w K.-P. , położonej przy ul.[...] i w tym zakresie orzekł nowy termin wejścia tj. od 13.08.2007 r. do 31. 09. 2007 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu l instancji orzekająca o niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżącej jest zgodna z prawem, natomiast okoliczności podane w odwołaniu dotyczące samowoli budowlanej lub nieprawidłowego stanu technicznego budynku nie są przedmiotem zainteresowania organu orzekającego w sprawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości na podstawie art. 47 ustawy - Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że zmieniając termin wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej uwzględnił prośbę S.S. wyrażoną w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 23.07. 2007 r.

Po rozpoznaniu kolejnego wniosku S.B. (wcześniej noszącej nazwisko S. ) i L.P. z [...]. 12. 2007 r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z [...] lutego 2008 r., znak: [...], w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy z 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118) i art. 104 kpa orzekł o niezbędności wejścia w teren sąsiedniej nieruchomości nr [...] obr. [...] w K.-P. pasem terenu o szer. 1,5 m wzdłuż granicy zachodniej budynku przy ul. [...], w terminie 1 miesiąca do dnia 31. 07. 2008 w związku z koniecznością wykonania robót budowlanych polegających na osuszeniu i otynkowaniu ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...] w granicy z działką nr [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 47 ust. 3 Prawa budowlanego inwestor jest zobowiązany naprawić szkody powstałe w zw. z korzystaniem z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w kodeksie cywilnym.

Odwołanie od decyzji Prezydenta M. K. z [...] lutego 2008 r., znak: [...] złożyła M.G.-B. ponownie wskazując, że nie zgadza się na wejście w teren jej nieruchomości i zarzucając, że budynek przy ul. [...] jest samowolą budowlaną, nie posiada fundamentów i grozi katastrofą budowlaną.

Po rozpoznania w/w odwołania M.G.-B. Wojewoda decyzją z [...] września 2008 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. , Nr 156, poz. 1118) uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2007 r. znak: [...] w zakresie podanego w niej terminu wejścia na teren nieruchomości nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w terminie 1 miesiąca od 1.08. 2007 r. do 31. 08. 2007 r. i w tym zakresie orzekł o wykonaniu robót budowlanych w ciągu 30 dni od wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości i zakończenia robót w terminie najdalej - do 31 października 2009 r., w pozostałym zakresie - utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że decyzja orzekająca o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości nie upoważnia inwestora do wykonywania robót budowlanych. Upoważnieniem może być przyjęte bez sprzeciwu właściwego organu zgłoszenie lub ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Okoliczności podane w odwołaniu, dotyczące samowoli budowlanej lub nieprawidłowego stanu technicznego ściany budynku, są poza przedmiotem zainteresowania organu orzekającego na podstawie art. 47 Prawa budowlanego w sprawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Wykonywanie robót budowlanych polegających na osuszeniu i otynkowaniu ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. W aktach sprawy znajduje się "zgłoszenie" zamiaru osuszenia i otynkowania ściany przedmiotowego budynku. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu.

Organ II instancji podał, że akta sprawy wskazują, że organ l instancji prawidłowo, zgodnie z brzmieniem przepisu, orzekł o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, podając jej numer, określając adres właściciela, a także precyzując cel. Jednocześnie, stosownie do wskazań art. 47 ust.2 Prawa budowlanego, określił granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości w sposób umożliwiający skuteczne i szybkie załatwienie wniosku.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy wnioskodawczyni nie zdołała uzgodnić z właścicielką sąsiedniej nieruchomości zarówno zakresu jak i warunków jej wejścia na przedmiotową nieruchomość. Organ orzekający zasadnie, zatem uznał niezbędność wejścia na teren nieruchomości skarżącej i określił warunki korzystania z tej nieruchomości. Praktycznie nie sposób bowiem wykonać w/wym. robót nie korzystając z działki, której właścicielem jest skarżąca. Ponadto dodać należy, że art. 61 Prawa budowlanego nakładana właściciela obiektu budowlanego obowiązek utrzymywania tego obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym, co dodatkowo czyni zasadnym wniosek inwestora. Wskazał, że uwzględnił prośbę S.B. i L.P. wyrażoną w piśmie z 31. 07. 2008 r. o określenie nowego terminu na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, zaskarżona decyzja została uchylona w zakresie podanego w niej terminu wejścia na teren nieruchomości nr [...] przy ul. [...] i w tym zakresie orzeczono nowy termin wejścia, zgodny z prośbą zainteresowanych.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła M.G.-B. wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji, która w jej przekonaniu rażąco narusza prawo. Skarżąca po raz kolejny nie zgodziła się na wejście na teren swojej nieruchomości i ponownie zarzuciła, że przedmiotowy budynek przy ul.[...] w K. został zrealizowanych w ramach samowoli budowlanej i jego stan techniczny stwarza zagrożenie dla życia i mienia.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Przepis ten przewiduje nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Należy przy tym zauważyć, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 kpa.

Przedmiotem skargi M.G.-B. była decyzja Wojewody z [...] września 2008 r. znak: [...]. Decyzja ta została wydana po złożeniu przez M.G.-B. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] lutego 2008 r., znak: [...], którą to decyzją organ l instancji orzekł o niezbędności wejścia inwestorów: S.B. (noszącej dawniej nazwisko S. ) i L.P. w teren sąsiedniej nieruchomości nr [...] obr. [...] w K.-P. pasem terenu o szer. 1,5 m wzdłuż granicy zachodniej budynku przy ul. [...], w terminie jednego miesiąca do dnia 31. 07. 2008 r. w związku z koniecznością wykonania robót budowlanych polegających na osuszeniu i otynkowaniu ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...] w granicy z działką nr [...].

Jednakże Wojewoda w postępowaniu odwoławczym toczącym się po złożeniu w/w odwołania, rozpatrzył odwołanie M.G.-B. od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2007 r. znak: [...] i wydał zaskarżoną decyzję z [...] września 2008 r., którą uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2007 r., znak: [...], orzekającą o niezbędności wejścia w teren nieruchomości nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.-P. pasem terenu o szerokości 1,5 m. wzdłuż ściany zachodniej budynku mieszkalnego przy ul. [...], w terminie l miesiąca od 01.08.2007r.- do 31.08. 2007 r., w związku z koniecznością wykonania robót budowlanych polegających na osuszeniu i otynkowaniu ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...] w granicy z dz. nr [...].

Należy podkreślić, ze jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy odwołanie M.G.-B. od decyzji Prezydenta M. K. z [...] czerwca 2007 r. znak: [...] było już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez organ drugiej instancji i zakończyło się wydaniem przez Wojewodę decyzji z [...] sierpnia 2007 r. znak:[...], którą to decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane została uchylona zaskarżona decyzję w zakresie podanego w niej terminu wejścia w teren nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...] obr/ [...] w K.-P. , położonej przy ul. [...] i w tym zakresie orzeczono nowy termin wejścia tj. od 13.08.2007 r. do 31. 09. 2007 r., a w pozostałym zakresie decyzja ta została utrzymana w mocy.

Należy przy tym wskazać, że decyzja organu odwoławczego jest ostateczna z chwilą jej wydania. A zatem gdy organ odwoławczy ponownie rozpoznał odwołanie od decyzji Prezydenta M. K. z [...] czerwca 2007 r., zmienionej w części dotyczącej wyznaczonego terminu wejścia w teren decyzją Wojewody z [...] sierpnia 2007 r., a w pozostałej części utrzymanej w mocy - organ administracyjny wydał ponownie decyzję w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Tym samym decyzję późniejszą tj. zaskarżoną decyzję Wojewody z [...].09.2008 r., którą organ odwoławczy orzekł już w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną należy uznać za nieważną

Jakkolwiek skarżąca nie podniosła zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji to Sąd, który - zgodnie z dyspozycja art. 134 § 1 p.p.s.a. - nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną - w związku ze stwierdzeniem okoliczności powodującej nieważność zaskarżonego aktu jest obowiązany stwierdzić jego nieważność zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym trzeba wskazać, że organ odwoławczy zobowiązany będzie rozpatrzyć nierozpatrzone dotąd odwołanie M.G.-B. od decyzji Prezydenta M. K. nr [...] z [.,..].02. 2008 r. znak [...].

A zatem w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 kpa należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.