Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 158/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

A.K. repr. przez adwokata K.K.-C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Regionalnego "Zarodu Gospodarki Wodnej w K. polegającą na długotrwałym nierealizowaniu obowiązku otrzymania szlaku żeglugowego i odtworzenia odpowiednich parametrów szlaku wodnego W. , która stanowi drogę śródlądową (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7 maja 2002 r. w sprawie klasyfikacji śródlądowych dróg wodnych Dz.U.2002.77.695), na odcinku od km 0+850-1+600". Skarżący wskazał, że bezczynność organu narusza art. 22 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012.145) oraz art. 43 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 4 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz.U.2006.123.857).

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 19 kwietnia 2013 r. wezwał RZGW w K. do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 29 kwietnia 2013 r. RZGW w K. udzielił skarżącemu ogólnikowej odpowiedzi, że organ "realizuje swe zadania ustawowe zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w ramach przyznanych na ten cel środków budżetowych". RZGW w K. w żaden sposób nie wykazał, że rzeczywiście realizuje ciążące na nim obowiązki dot. utrzymania szlaku wodnego, a w szczególności na odcinku od km 0+850-1+600. Twierdzenie organu, w ocenie skarżącego, jest sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. Od wielu lat szlak żeglugowy W. nie jest utrzymywany w należytym stanie, a ze względu na nieutrzymywanie parametrów RZGW w K. zamyka szlak żeglugowy albo informuje o utrudnieniach. Oczywistym jest jednak, że ani zamykanie szlaku ani informowanie o utrudnieniach nie stanowi ustawowego wykonania obowiązku utrzymania szlaku w należytym stanie. Ze względu na jego stan -powstały na skutek niewykonywania przez RZGW w K. ustawowych obowiązków - nie ma możliwości pływania w tym rejonie. Skarżący wskazał również, że organ całkowicie pominął fakt istnienia różnych możliwości wykonania obowiązku. Jedną z nich jest podjęcia się przez firmę prywatną (np. skarżącego A.K. ) wykonania prac związanych z utrzymaniem szlaku żeglugowego i utrzymywaniem jego drożności na ww. odcinku, w zamian za wynagrodzenie w formie praw do dysponowania materiałem usuniętym w celu udrożnienia szlaku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, że działa jako państwowa jednostka organizacyjna realizująca zadania organu administracji - Dyrektora RZGW w K. określone ustawą z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Zadania przypisane do realizacji finansowane są w całości ze środków budżetu Państwa, przydzielanych RZGW jako państwowej jednostce budżetowej. Tym samym realizacja zadań uzależniona jest od wielkości corocznie przedzielanych środków, zgodnie z ustawą budżetową. W szczególności dotyczy to zadań określonych w art. 26 i 22 ustawy Prawo wodne w art.43 ust. 1 pkt 1-3 i ust.4 ustawy o żegludze śródlądowej.

Zdaniem organu, skarga na bezczynność RZGW ma charakter skargi powszechnej, gdzie przedmiotem takiej skargi zgodnie z art.227 i nast. może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, naruszenie praworządności itp. Dyrektor RZGW podniósł, że i takie zarzuty są nieuzasadnione, co potwierdził organ nadrzędny nad Dyrektorem RZGW - Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. W piśmie z 7 czerwca 2013r Prezes KZGW ustosunkowując się skargi potwierdził, że działania Dyrektora RZGW w K. w zakresie utrzymywania wód i urządzeń są adekwatne do otrzymywanych środków budżetowych oraz pilności realizacji potrzeb.

Dyrektor RZGW w K. nadmienił, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, ą skargi są odrzucane jako nie podlegające rozpatrzeniu w trybie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 - tj) zwaną dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach:

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z § 3 wskazanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna w sprawach, w których organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, względnie w sprawach, w których organ zobowiązany jest do podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Żądanie realizowania przez organ ustawowego obowiązku utrzymania szlaku żeglugowego i odtworzenia odpowiednich parametrów szlaku wodnego W., nie jest indywidualną sprawą administracyjną, która powinna być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej na zasadach i w trybie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też sprawa ta nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego, co oznacza, że skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie jest niedopuszczalna.

Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, Sąd orzekł jak w sentencji.