Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 365/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16  ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek ( spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. I. z [...] grudnia 2019 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącemu W. M. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności, Prezydent M. I. decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa do wnioskowanego zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie, orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w I. z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], skarżącego zaliczono do lekkiego stopnia niepełnosprawności, który datuje się od [...] kwietnia 2014 r. W orzeczeniu tym nie określono jednak od kiedy istnieje niepełnosprawność, o czym świadczy zapis w pkt IV – "nie da się ustalić". Powyższe orzeczenie po zaskarżeniu przez skarżącego zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], od którego skarżący odwołał się następnie do Sądu Rejonowego w B. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji ww. Sąd wyrokiem z dnia [...] stycznia 2015 r. (sygn. akt [...]) - prawomocnym z dniem [...] marca 2015 r. - zmienił zaskarżone orzeczenie z [...] czerwca 2014 r. w ten sposób, że zaliczył W. M. do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym i wskazał, że ww. stopień niepełnosprawności datuje się od dnia [...] lutego 2010 r. i ma on charakter trwały. W związku z powyższym – i biorąc po uwagę treść art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej powoływanej jako "u.ś.r."), z którego, jak wskazał organ, wynika, że dla przyznania zasiłku pielęgnacyjnego ustawodawca wymaga aby w orzeczeniu właściwej jednostki do spraw orzekania o niepełnosprawności zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, że niepełnosprawność powstała przed 21. rokiem życia – Prezydent wyjaśnił, że skarżący nie spełnił w jego ocenie ustawowych, materialnoprawnych przesłanek, od których zależało przyznanie wnioskowanego zasiłku, ponieważ okoliczność daty powstania niepełnosprawności skarżącego była w sprawie badana i pomimo tego okazała się niemożliwa do ustalenia, o czym świadczy zawarte w orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności sformułowanie - "nie da się ustalić". Do przyznania zasiłku w ocenie organu nie uprawnił skarżącego również zapis zawarty w wyroku Sądu Rejonowego w B. z [...] stycznia 2015 r., gdzie wskazano, że umiarkowany stopień niepełnosprawność datuje się od [...] lutego 2010 r., ponieważ data ta wskazuje na powstanie niepełnosprawności po ukończeniu przez skarżącego 21. roku życia. Organ podkreślił jednocześnie, że przyznanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie zależy od uznania organu, a od spełnienia materialnoprawnych przesłanek oraz że ustaleń w zakresie niepełnosprawności i jego stopnia dokonuje się, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wyłącznie w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez zespół ds. orzekania o niepełnosprawności oraz sąd, przy czym organ jest ściśle związany treścią takiego orzeczenia.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej zmiany i podnosząc że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie powinno zostać wydane przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego ("TK") z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, w którym wskazano, że warunkowanie prawa do świadczenia od określonego w art. 17 ust. 1b u.ś.r. momentu powstania niepełnosprawności jest niezgodne z Konstytucją oraz że pomoc finansowa należy się osobie niepełnosprawnej. Wskazał jednocześnie, że odmowna decyzja w przedmiotowej sprawie narusza zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, SKO powołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że ani z wyroku Sądu Rejonowego w B., ani z orzeczeń zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności nie wynika kiedy powstała niepełnosprawność wnioskodawcy oraz, że wskazana przez Sąd Rejonowy w B. data [...] lutego 2010 r., od której datuje się u skarżącego umiarkowany stopień niepełnosprawności nie uprawnia skarżącego do wnioskowanego świadczenia. Zaznaczył jednocześnie, że organy rozpoznające wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie są kompetentne do ustalenia we własnym zakresie daty powstania niepełnosprawności, ponieważ są w tej kwestii związane orzeczeniem wydanym przez uprawnioną jednostkę lub prawomocnym orzeczeniem sądu. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania, SKO wskazało, że jest on niezasadny, gdyż powołany przez skarżącego wyrok TK nie odnosi się do przepisu art. 16 ust. 3 u.ś.r., a zatem skutków tego orzeczenia nie można przenosić na grunt niniejszej sprawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł skarżący W. M. zaskarżając ją w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności lub ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przed organem I i II instancji i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 156 § 1 k.p.a. poprzez wydanie aktu zawierającego wadę powodującą nieważność z mocy prawa,

- art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo że w sprawie istnieją przesłanki uzasadniające jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego z powodu tego, że stało się ono bezprzedmiotowe,

- art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegające na: pominięciu jako dowodu w sprawie opinii sądowo-lekarskiej z dnia [...] listopada 2014 r. lek. med. B. R., niewzięciu pod uwagę choroby skarżącego w okresie od [...] kwietnia 1960 r. do 1981 r. oraz pominięciu zeznań świadka lek. med. R. D..

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wraz z argumentacją wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. opinia sądowo-lekarska lek. med. B. R. nie rozstrzyga kwestii daty powstania niepełnosprawności u skarżącego, a ponadto była ona zlecona przez Sąd Rejonowy w B. w toku postępowania o sygn. akt [...], a zatem Sąd orzekając w przedmiocie stopnia niepełnosprawności skarżącego miał na względzie tę opinię. Również pozostałe dowody, które skarżący powołał w skardze, w ocenie SKO, nie wskazują od kiedy datuje się niepełnosprawność skarżącego. Organ zaznaczył jednocześnie, że z uwagi na brak kompetencji organu pomocowego do przesądzenia kwestii od kiedy u skarżącego datuje się niepełnosprawność, dopuszczenie na tę okoliczność innych dowodów ponad te zgromadzone w aktach sprawy było zbędne.

Na rozprawie dnia [...] września 2020 r. skarżący podtrzymał skargę, złożył do akt orzeczenia lekarza orzecznika (z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] kwietnia 2016 r. oraz [...] maja 2019 r.) o całkowitej niezdolności do pracy i na pytanie Sądu oświadczył, że nigdy nie ustalono u niego inwalidztwa lub niezdolności do pracy przed 21 rokiem życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja SKO z [...] lutego 2020 r., którą to utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania W. M. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności. Rozstrzygnięcie to zakwestionowane zostało przez skarżącego, który organom procedującym w przedmiotowej sprawie zarzucił w szczególności uchybienia polegające na niewyjaśnieniu istotnych okoliczności faktycznych sprawy, dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego oraz pominięciu wskazanych przez niego okoliczności, jako dowodów w sprawie. Na gruncie odwołania podniósł ponadto, że decyzja odmowna w przedmiotowej sprawie narusza zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych i powołał się na wyrok TK z dnia 21 października 2014 (sygn. akt K 38/13). Organy, wskazały natomiast, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – w tym orzeczenia jednostek ds. orzekania o niepełnosprawności oraz prawomocne orzeczenie sądu, które wiążą organy pomocowe w zakresie ustaleń dotyczących stopnia i daty powstania niepełnosprawności – nie kwalifikuje skarżącego do nabycia uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego, ponieważ nie wykazano w sprawie, że stwierdzona u niego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przez niego 21. roku życia, a tym samym brak było sprawie podstaw do zastosowania art. 16 ust. 3 u.ś.r.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, która określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Warunki ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego określa art. 16 u.ś.r., zgodnie z którym zasiłek ten przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat (ust. 2). Stosownie zaś do ust. 3 wskazanego przepisu, zasiłek ten przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie, o której mowa w art. 16 ust. 3 u.ś.r., jest uzależnione od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek: po pierwsze - osoba niepełnosprawna w wieku powyżej 16. roku życia musi legitymować się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, po drugie - niepełnosprawność musiała powstać przed ukończeniem przez nią 21 roku życia.

Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 3 pkt 20 u.ś.r.: - umiarkowany stopień niepełnosprawności oznacza: a) niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów.

Ustalanie i ocena stopnia niepełnosprawności dla potrzeb przyznania zasiłku pielęgnacyjnego następuje natomiast na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1172 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o rehabilitacji"). W konsekwencji tego, do ustalenia stopnia niepełnosprawności stosuje się rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2003 r., nr 139, poz. 1328 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie"), będące aktem wykonawczym do powołanej ustawy o rehabilitacji. W § 14 ust. 3 tego rozporządzenia wskazano, że datę lub okres powstania niepełnosprawności osoby zainteresowanej – co jest okolicznością znamienną z punktu widzenia przedmiotowej sprawy – ustala się na podstawie przebiegu schorzenia, dokumentacji medycznej lub orzeczeń o inwalidztwie, niezdolności do pracy, wydanych przez organy na podstawie przepisów odrębnych. Jeżeli z przedłożonej dokumentacji, przebiegu schorzenia, orzeczeń o inwalidztwie lub niezdolności do pracy osoby zainteresowanej nie da się ustalić daty lub okresu powstania niepełnosprawności, należy wpisać wyrazy "nie da się ustalić" (§ 14 ust. 4 rozporządzenia).

Powyższe wskazuje, że ustalenie daty lub okresu powstania niepełnosprawności, następuje w sposób sformalizowany, na podstawie określonych prawem dokumentów medycznych. Ustalenia tego dokonują powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, wskazane w art. 6 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, a efektem ustaleń i ocen tych zespołów są orzeczenia, w których określa się datę lub okres powstania niepełnosprawności oraz stopnia tej niepełnosprawności. Przy czym, zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji, od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. W razie uwzględnienia odwołania sąd zmienia zaskarżoną decyzję wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy (art. 47714 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego). W świetle powołanych regulacji, stwierdzić należy zatem, że rozpoznając sprawę w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego ustalenia ani stopnia niepełnosprawności, ani też – istotnej z punktu widzenia spełnienia przesłanki z art. 16 ust. 3 u.ś.r. - daty, od której niepełnosprawność istnieje oraz że jest w tym zakresie związany orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym przez zespół ds. orzekania o niepełnosprawności lub prawomocnym orzeczeniem sądu. Pogląd ten znajduje oparcie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 259/12; z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2590/12; z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1456/19 - dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query).

Przechodząc zatem na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że bezspornym jest, iż skarżący w zakresie stopnia stwierdzonej u niego niepełnosprawności, legitymuje się prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w B. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] stycznia 2015 r. (sygn. akt [...]), zmieniającym wydane uprzednio orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B., w ten sposób, że skarżącego zaliczono do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym i wskazano, że stopień ten datuje się od [...] lutego 2010 r. i ma on charakter trwały. Podkreślić należy jednocześnie, że z wydanych w sprawie orzeczeń – Powiatowego Zespołu ds. Orzekania do Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania do Niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2014 r. – nie wynika aby niepełnosprawność stwierdzona u skarżącego powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Jak wynika bowiem z pkt IV orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2014 r. – nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność skarżącego. Przy czym istotnym jest, że ustalenia te (w zakresie daty powstania niepełnosprawności u skarżącego) nie zostały następnie zakwestionowane czy też zmienione ani przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania do Niepełnosprawności, ani przez Sąd Rejonowy w B..

W związku z tym w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że - z uwagi na jednoznaczne wskazanie przez uprawnioną do tego jednostkę ds. orzekania o niepełnosprawności, że w sprawie nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności oraz niezakwestionowanie ustaleń w tymże zakresie przez rozpatrujące następnie daną sprawę jednostkę odwoławczą oraz sąd – organy I i II instancji odmawiając skarżącemu przyznania wnioskowanego zasiłku, zasadnie wykazały, że skarżący nie spełnia przesłanek uprawniających go do przyznania mu zasiłku pielęgnacyjnego, w szczególności przesłanki określonej w art. 16 ust. 3 u.ś.r. Wyjaśnić należy bowiem, że w sytuacji gdy z treści orzeczenia uprawnionej jednostki lub prawomocnego orzeczenia sądu wynika, że daty powstania niepełnosprawności nie można ustalić, organ pomocowy nie ma kompetencji do samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a wobec zaistnienia negatywnej przesłanki, winien odmówić wnioskowanego świadczenia. Jak podniesiono w orzecznictwie, stosowne orzeczenie nie może być zastąpione żadnym innym dokumentem ani tym bardziej domniemaniem, że niepełnosprawność mogła powstać przed ukończeniem przez stronę 21 roku życia. Ustawodawca wymaga bowiem, by w orzeczeniu właściwej jednostki lub prawomocnym orzeczeniu sądu zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, że niepełnosprawność powstała przed 21. rokiem życia (zob. K. Małysa-Sulińska, A. Kawecka, J. Sapeta [w:] K. Małysa-Sulińska, A. Kawecka, J. Sapeta, Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, Warszawa 2015, art. 16. – LEX).

Wyjaśnić należy jednocześnie, że - jak zasadnie wskazały organy obu instancji - spełnienia przesłanki z art. 16 ust. 3 u.ś.r., nie można wywieść także z okoliczności legitymowania się przez skarżącego, urodzonego w 1960 r., orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, datowanym od [...] lutego 2010 r., bowiem powyższe nie wskazuje na powstanie niepełnosprawności przed ukończeniem przez skarżącego 21. roku życia.

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść również przedłożone przez skarżącego na rozprawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, gdyż nie określają one daty powstania u niego niepełnosprawności, wobec czego pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na okoliczność spełnienia przesłanki z art. 16 ust. 3 u.ś.r.

Z uwagi na powyższe tutejszy Sąd zważył, że organy obu instancji, odmawiając przyznania żądanego zasiłku pielęgnacyjnego, działały zgodnie z prawem. Podkreślić należy przy tym, że decyzja w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego nie ma charakteru decyzji uznaniowej, co oznacza, że przyznać taki zasiłek organ może tylko wtedy, gdy spełnione zostały przewidziane przepisami prawa wymogi, co w rozpoznawanym przypadku nie miało miejsca. Nie wykazano bowiem w sprawie aby niepełnosprawność skarżącego powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia. Okoliczność ta nie została określona wprost ani w orzeczeniach orzekających w sprawie zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności, ani w prawomocnym orzeczeniu sądu. Ponadto skarżący nie wykazał jakiegokolwiek dowodu na tę okoliczność, a na rozprawie na pytanie Sądu przyznał, że nigdy nie zostało u niego ustalone inwalidztwo lub niezdolność do pracy przed 21. rokiem życia.

Ponadto, wskazać należy, że organy rozpoznające wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego – jako niekompetentne do badania tejże kwestii – zasadnie nie podjęły działań w celu ustalania daty powstania niepełnosprawności we własnym zakresie. Organy te, co do daty powstania niepełnosprawności, związane były bowiem orzeczeniami wydanymi przez uprawnione jednostki – tj. stanowiącymi dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. orzeczeniami o niepełnosprawności - oraz prawomocnym orzeczeniem sądu. Z tej też przyczyny za niezasadne i niemogące odnieść skutku Sąd uznał podnoszone przez skarżącego zarzuty, w zakresie pominięcia przez orzekające w sprawie organy, istotnych dowodów, tj. opinii sądowo-lekarskiej z dnia [...] listopada 2014 r., zeznań świadka lek. med. R. D. oraz okoliczności choroby skarżącego w okresie od [...] kwietnia 1960 r. do 1981 r., które to w jego ocenie były relewantne dla prawidłowego rozpoznania przedmiotowej sprawy. Skoro jednak - jak już wyżej wskazano - data niepełnosprawności może być ustalona tylko i wyłącznie przez uprawnioną do tego jednostkę orzeczniczą lub sąd, to tym samym za bezcelowe uznać należy podejmowanie jakichkolwiek działań w tymże kierunku przez organy pomocowe, które nie są uprawnione do badania tej kwestii. Tym samym, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie nie dopuściły się uchybień we wskazanym przez skarżącego zakresie i nie naruszyły przepisów postępowania. Podjęły bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz zasadnie, ustalając okoliczności faktyczne istotne w sprawie, oparły się na wiążących je w tym zakresie dokumentach. Jednocześnie, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., w sposób odpowiadający prawu uzasadniły wydane w sprawie decyzje, wskazując na ich podstawy prawne oraz na dowody, na których się oparły, wyjaśniając stronie motywy podjętych przez siebie rozstrzygnięć i tłumacząc przyczyny odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia.

Wyjaśnić należy również, że jako niezasadne Sąd uznał powołanie się przez stronę skarżącą na gruncie odwołania na wyrok TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, gdyż wyrok ten – jak trafnie wskazał organ II instancji - nie odnosi się do przepisu art. 16 ust. 3 u.ś.r., a zatem skutków tego orzeczenia tutejszy Sąd, z uwagi na brak kompetencji prawotwórczych, nie może przenosić na grunt przedmiotowej sprawy.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, Sąd - uznając, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, a tym samym nie zaistniały podstawy do uchylenia lub też stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie rozstrzygnięć oraz stwierdzając, że w sprawie nie zaistniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, na co wskazywał skarżący, gdyż brak spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie skarżącemu wnioskowanego przez niego zasiłku nie stanowi o bezprzedmiotowości tegoż postępowania - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.