Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 378/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 12 ust. 1 pkt 2, art 12 ust. 6 pkt 4, art 12 ust 5 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 2343
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
article: art 57a, art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: aart 120, art 121 §1, art 121 §2, art 122, art 13 §2a, art 14b §1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: ref. staż. Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] S.A. (dalej zwana również skarżącą lub wnioskodawczynią) zwróciła się z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych z tytułu nieodpłatnego korzystania ze znaku towarowego.

1.2. Skarżąca przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym zajmuje się ona produkcją materiałów skóropodobnych, które stosowane są głównie w branży samochodowej oraz w niewielkim zakresie w branży meblarskiej. Wnioskodawczyni wchodzi w skład międzynarodowej Grupy "A". Struktura własnościowa międzynarodowej Grupy "A" przedstawia się następująco: wnioskodawczyni jest spółką zależną od "B" (spółki prawa holenderskiego z siedzibą w [...]). "B" jest spółką zależną od "C", "C" jest spółką zależną od "D", "D" jest spółką zależną od "E", "E" jest spółką zależną od "A". Z przedstawionych powiązań w ramach międzynarodowej Grupy "A" jednoznacznie wynika, że wnioskodawczyni wchodzi w skład Grupy i jest jednostką zależną pośrednio od "A". W związku z przynależnością do międzynarodowej Grupy "A" skarżąca musi dostosować (częściowo już to uczyniła) swoje standardy prowadzenia działalności do standardów obowiązujących w ramach Grupy. Dotyczy to między innymi: standardów związanych z realizacją procesów produkcyjnych w pełnym zakresie, standardów związanych z obsługą klientów, standardów związanych z polityką jakości, standardów związanych z zapewnieniem bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, standardów związanych z ochroną środowiska, standardów związanych z innowacyjnością, rozwojem, standardów związanych z organizacją pracy.

"A" jako finalny (ostateczny) właściciel wszystkich podmiotów wchodzących w skład Grupy uznał, że skarżąca może na terenie swojej siedziby umieścić logo (znak graficzny) międzynarodowej Grupy "A". Logo (znak graficzny) będzie również używane na dokumentach wytworzonych przez wnioskodawczynię (wewnętrznych i wychodzących na zewnątrz). W stopce dokumentów będzie dopisek, że skarżąca wchodzi w skład grupy kapitałowej "A". Obowiązek stosowania logo Grupy "A" dotyczy wszystkich podmiotów na całym świecie wchodzących w skład grupy kapitałowej "A". Umieszczenie logo jest wyrazem przynależności podmiotu do "A", jak również wyrazem spełnienia bardzo wysokich rygorów jakościowych we wszystkich obszarach działalności. Stosowanie logo Grupy "A" nie rodzi u skarżącej konieczności uiszczenia jakichkolwiek opłat. Stosowanie logo "A" wynika z wymogu narzuconego przez "A".

Uzupełniając na wezwanie organu wniosek o wydanie interpretacji, podano, że pomiędzy wnioskodawczynią a właścicielem znaku towarowego nie ma ani nie będzie umowy regulującej zasady używania logo (znaku towarowego). Między skarżąca a "A" nie występuje kwestia świadczeń wzajemnych, nie występują żadne świadczenia ekwiwalentne, nie ma jakiejkolwiek odpłatności za umieszczenie znaku towarowego (logo) "A". Ponownie wyjaśniano, że spółka "A", jako finalny (ostateczny) właściciel wszystkich podmiotów wchodzących w skład Grupy "A" uznała, że wnioskodawczyni może na terenie swojej siedziby umieścić logo (znak graficzny) międzynarodowej Grupy "A". Obowiązek stosowania loga Grupy "A" dotyczy wszystkich podmiotów na całym świecie wchodzących w skład grupy kapitałowej "A". Umieszczenie loga jest wyrazem przynależności podmiotu do "A", jak również wyrazem spełnienia bardzo wysokich rygorów jakościowych we wszystkich obszarach działalności. Stosowanie loga Grupy "A" nie rodzi u skarżącej konieczności uiszczenia jakichkolwiek opłat, nie występują żadne świadczenia wzajemne, nie występują żadne świadczenia ekwiwalentne. Stosowanie logo "A" wynika z wymogu narzuconego przez "A".

1.3. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżąca zwróciła się do organu z pytaniem, czy stosowanie loga (znaku towarowego) międzynarodowej Grupy "A" w opisanej sytuacji jest przychodem wynikającym z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2343 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PDOP")?

1.4. W ocenie skarżącej na postawione przez nią pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Narzucenie przez "A" obowiązku stosowania loga (znaku towarowego) wynika z chęci oznaczenia na całym świecie spółek, które wchodzą w skład Grupy "A" oraz jest wyrazem uznania przez "A" spełniania przez wnioskodawczynię określonych, bardzo wysokich standardów prowadzenia działalności gospodarczej. Stosowanie loga (znaku towarowego) tej grupy międzynarodowej wnioskodawczyni traktuje wyłącznie w kategoriach przynależności do znanej, renomowanej Grupy "A". Również brak jakichkolwiek opłat, brak świadczeń wzajemnych, brak świadczeń ekwiwalentnych są dodatkowymi okolicznościami potwierdzającymi w ocenie skarżącej jej stanowisko.

2.1. Inne w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe.

2.2. Uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że ustawa o PDOP nie zawiera definicji przychodu. Wskazany akt zawiera jedynie przykładowe wyliczenie przychodów. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 powołanego aktu do przychodów zalicza się wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń. Przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć takie zdarzenia prawne i gospodarcze, dotyczące działalności gospodarczej, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku osoby prawnej, mające konkretny wymiar finansowy. W ocenie organu posługiwanie się renomowanym znakiem towarowym pociąga za sobą pozytywne skutki dla przedsiębiorcy. W opisanym przez skarżącą zdarzeniu przyszłym będzie zachodzić sytuacja, w której otrzyma ona świadczenie w postaci prawa do korzystania z renomowanego znaku towarowego. Wartością takiego świadczenia niewątpliwie jest korzyść wynikająca z zaniechania pobrania wynagrodzenia za prawo do korzystania z tego znaku towarowego. Wartość ta jednocześnie stanowić będzie dla skarżącej przychód podatkowy z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia, podlegający opodatkowaniu w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP. W ocenie organu wartość nieodpłatnego świadczenia o jakim mowa we wniosku powinna być ustalona na podstawie art. 12 ust. 6 pkt 4 powołanego aktu. Zgodnie z tym przepisem, wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń, ustala się: w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

3.1. Wyżej wymieniona interpretacja indywidualna stanowi przedmiot skargi kierowanej do tutejszego Sądu. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosi o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

3.2. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

1) art. 120, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") –poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

2) art. 2a O.p. – poprze jego niezastosowanie;

3) art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy o PDOP – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

4. W odpowiedzi na skargę Inne podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

5. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6. Rozpoczynając rozważania prawne w zawisłej przed sądem sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

7.1. Przedmiotem sporu w sprawie poddanej sądowej kontroli jest ustalenie, czy w opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzeniu przyszłym stosowanie loga (znaku towarowego) międzynarodowej Grupy "A" jest przychodem wynikającym z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP.

7.2. Odnosząc się do zarysowanej kwestii spornej, należy wyjaśnić, że w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast na podstawie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Na mocy art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania.

8.1. Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów postępowania, w szczególności art. 120 Ordynacji podatkowej. Z treści zaskarżonej interpretacji wynika jednoznacznie, jakie przepisy stanowiły podstawę prawną jej wydania – art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu interpretacji organ powołał przepisy mające znaczenie dla oceny podatkowych skutków opisanego zdarzenia przyszłego. Organ przytoczył oraz dokonał wykładni art. 12 ust. 1-3 i art. 12 ust. 4 ustawy o PDOP. Dokonując interpretacji tych przepisów, organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W rezultacie, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, organ działał na podstawie przepisów prawa. Przepisy te zostały prawidłowo powołane w zaskarżonym akcie. Tym samym, nie można zgodzić się ze skarżącą spółką, że zaskarżona interpretacja narusza art. 120 Ordynacji podatkowej.

8.2.1. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że Autor skargi nie sprecyzował, która jednostka redakcyjna tego przepisu została naruszona zaskarżoną interpretacją. Należy bowiem wyjaśnić, że art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, natomiast z § 2 tego przepisu wynika zasada informowania strony postępowania o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Uzasadnienie skargi także nie pozwala na odkodowanie intencji jej Autora i wywiedzenie, w jakim zakresie wskazane przepisy i wynikające z nich zasady zostały naruszone. Należy jednak podkreślić, że sam fakt wydania rozstrzygnięcia innego niż oczekiwała skarżąca nie stanowi podstawy do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej. Jak wskazano, zaskarżona interpretacja indywidualna, uznająca stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, została oparta na obowiązujących przepisach prawa podatkowego, które zostały poddane wykładni uwzględniającej tezy prezentowane w orzecznictwie sądów krajowych i Trybunału Sprawiedliwości UE. Interpretacja zawiera uzasadnienie, z którego jednoznacznie wynikają motywy, jakimi kierował się organ, uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Jest ono spójne logicznie i oparte na okolicznościach faktycznych przedstawionych przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

8.2.2. Nie można się bowiem z argumentacją skargi, że przy wydawaniu interpretacji nie zostały uwzględnione istotne elementy stanu faktycznego, z których wynikało, że skarżąca ma określona markę i renomę, że skarżąca jest uznanym producentem materiałów skóropodobnych w Europie, że skarżąca spełnia bardzo wysokie standardy jakościowe, że produkcja nie pokrywa się z asortymentem kojarzonym pod marką [...], a w szczególności, że skarżąca nie pozyskuje odbiorców i nie sprzedaje swoich produktów konsumentom. Odnosząc się do powołanych twierdzeń, należy podkreślić, że postępowanie zmierzające do wydania interpretacji indywidualnej jest specyficzną procedurą podatkową, w ramach której organ nie prowadzi postępowania dowodowego i nie ustala stanu faktycznego na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Ocena stanowiska wnioskodawcy dokonywana jest wyłącznie na podstawie okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie jest uprawniony do kwestionowania opisanych tam okoliczności faktycznych i weryfikowania ich prawdziwości w drodze postępowania dowodowego.

8.2.3. W tym kontekście należy zauważyć, że we wniosku skarżąca wskazała, że zajmuje się produkcją materiałów skóropodobnych, które stosowane są głównie w branży samochodowej oraz w niewielkim zakresie w branży meblarskiej. Z wniosku wynika także, ze skarżąca wchodzi w skład międzynarodowej Grupy "A", której strukturę przedstawiono. W związku z przynależnością do międzynarodowej Grupy "A" skarżąca musi dostosować (częściowo już to uczyniła) swoje standardy prowadzenia działalności do standardów obowiązujących w ramach Grupy. Dotyczy to między innymi: standardów związanych z realizacją procesów produkcyjnych w pełnym zakresie, standardów związanych z obsługą klientów, standardów związanych z polityką jakości, standardów związanych z zapewnieniem bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, standardów związanych z ochroną środowiska, standardów związanych z innowacyjnością, rozwojem, standardów związanych z organizacją pracy. Skoro zatem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca zaznaczyła m.in., że dostosowanie standardów prowadzenia działalności do standardów obowiązujących w ramach Grupy dotyczy standardów związanych z obsługą klientów, to nie może jednocześnie skutecznie zarzucać organowi, że wydając zaskarżoną interpretację nie uwzględnił faktu, że skarżąca nie pozyskuje odbiorców i nie sprzedaje swoich produktów konsumentom. Argumentacja zawarta w skardze opiera się bowiem na innych okolicznościach faktycznych niż te, które zostały opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który stanowi dla organu odstawę faktyczną, do której odnosi się interpretacja. W skardze Autor uzupełnił stan faktyczny sprawy poprzez dodanie i doprecyzowanie okoliczności istotnych dla oceny prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z wniosku wynika bowiem jednoocznie, że skarżąca jest zobowiązania do dostosowania standardów związanych z obsługą klientów, podczas gdy w skardze wyjaśniła nie pozyskuje odbiorców i nie sprzedaje swoich produktów konsumentom. Tego rodzaju zmiana okoliczności faktycznych na etapie sądowej kontroli zaskarżonej interpretacji nie ma wpływu na jej ocenę przez sąd administracyjny. Specyfika postępowania interpretacyjnego sprawia, że wszelkie zmiany opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organu, który jest zobowiązany do uwzględnienia opisanych przez wnioskodawcę okoliczności, nie mając możliwości weryfikowania ich prawdziwości, czy kompletności.

8.3. Ponadto na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Odnosząc się do tego zarzutu, należy zauważyć, że przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu interpretacyjnym. W świetle art. 14h Ordynacji podatkowej przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej nie stosuje się w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych. Jak wskazano wcześniej wynika to specyfiki postępowania zmierzającego do wydanie interpretacji indywidualnej, która polega na wyłączeniu postępowania dowodowego i oparciu rozstrzygnięcia na okolicznościach faktycznych opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

9. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, na podstawie którego niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.

Niezależnie od tego, że art. 2a Ordynacji podatkowej nie został wymieniony w art. 14h Ordynacji podatkowej w gronie przepisów, które stosuje się sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej, należy stwierdzić, że w sprawie poddanej sądowej kontroli nie wystąpiła niedająca się usunąć wątpliwość co do treści przepisów prawa podatkowego. Za okoliczność taką nie można uznać wątpliwości powstałych po stronie skarżącej co do rozumienia przepisów prawa podatkowego. Jak wskazał bowiem organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, z analizowanych przepisów możliwe było wyinterpretowanie jednoznacznej treści normy prawnej przy pomocy dyrektyw wykładni prawniczej.

10.1. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy o PDOP, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Jak prawidłowo wyjaśnił organ podatkowy, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, pojęcie nieodpłatnego świadczenia w prawie podatkowym ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Przykładowo w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r., FPS 9/02 (uchwała dostępna w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażono pogląd, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Stanowisko to zostało podtrzymane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2006 r., II FPS 1/06 (uchwała dostępna w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w której Sąd wyjaśnił, że wynika ono z konstatacji, że o ile w prawie cywilnym nie ma świadczenia bez świadczącego, o tyle w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest istotne kto świadczył, ani czy w ogóle działanie innego podmiotu było źródłem przysporzenia majątkowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o PDOP, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Właśnie ta zasada stanowi podstawę do odmiennego od cywilistycznego rozumienia pojęcia "świadczenie" na gruncie omawianej ustawy. Skoro bowiem nie jest ważne źródło przychodów lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby, czy też nie.

10.2. W świetle przedstawionych wyjaśnień należy stwierdzić, że prawidłowo skonstatował organ w zaskarżonej interpretacji, że w okolicznościach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zachodzi sytuacja, w której skarżąca otrzyma świadczenie w postaci prawa do korzystania z renomowanego znaku towarowego. Wartością takiego świadczenia jest korzyść wynikająca z zaniechania pobrania wynagrodzenia za prawo z korzystania z tego znaku towarowego. Wartość ta jednocześnie stanowić będzie dla skarżącej przychód podatkowy z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia, podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP, a jego wysokość określić należy zgodnie z art. 12 ust. 5 i 6 ustawy o PDOP. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prawo do korzystania ze znaku towarowego ma swoją wartość rynkową. Jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, rozpoznawalność marki jest cechą, która zachęca nabywców do sięgania po dane produkty. Korzystanie z logo znanego producenta pozwala więc na wykorzystanie skojarzeń zakodowanych w świadomości konsumentów odnoszących się do tego znaku towarowego w działalności prowadzonej przez inne podmioty.

11. Podsumowując, stwierdzić należy, że organ prawidłowo uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe. Trafnie organ uzasadnił, że w opisanym przez skarżącą zdarzeniu przyszłym będzie zachodzić sytuacja, w której otrzyma ona świadczenie w postaci prawa do korzystania z renomowanego znaku towarowego. Wartością takiego świadczenia jest korzyść wynikająca z zaniechania pobrania wynagrodzenia za prawo do korzystania z tego znaku towarowego. Wartość ta jednocześnie stanowić będzie dla skarżącej przychód podatkowy z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia, podlegający opodatkowaniu w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP.

12. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), jak w sentencji wyroku.