Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 363/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r., znak [....] , wydaną na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. póz. 647) § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588) oraz art. 138 § l pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania M.K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 17 października 2012 r., nr [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, którą na wniosek M.K. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa myjni bezdotykowej 2 - stanowiskowej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K".

Orzekając w ten sposób Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało na poniższe okoliczności.

Opisaną na wstępie decyzją Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego opisanego powyżej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 10 lutego 2012 r. wpłynął rozpoznawany wniosek M.K. , zmieniony dniu 13 lipca 2012 r. poprzez ograniczenie liczby stanowisk myjni do dwóch oraz wprowadzenie modyfikacji co do pierwotnie planowanej inwestycji. Stwierdzenie, że w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ pierwszej instancji poparł stosowną argumentacją . Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej załączniki.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył M.K. , w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie obu zaskarżonych odwołaniem postanowień ZIKiT w K. , tj. :

- Nr [....] z dnia 30 marca 2012 r. , wydanego z naruszeniem art. § 77 oraz § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez pozytywnezaopiniowanie przedmiotowej inwestycji pomimo okoliczności

wskazujących, iż obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji planowana jest

przez istniejący zjazd, który nie spełnia przepisów dotyczących warunków

bezpieczeństwa ruchu na drodze;

- Nr [....] z dnia 26 czerwca 2012 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która wymienia enumeratywnie

wszelkie uzgodnienia i opinie, jakie muszą być wykonane na potrzeby decyzji wz.

Nadto przedmiotowej decyzji zarzuił naruszenie:

- art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie maksymalnej powierzchni dachu inwestycji na poziomie 80 m2 pomimo tego, że przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia w sposób wyraźny formułują sposób ustalenia powierzchni zabudowy;

- art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §5

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu

ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w

przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie szerokości elewacji frontowej pomimo tego, że planowana inwestycja dotyczy budowy obiektu budowlanego, który nie jest budynkiem, a jego specyfika powoduje, że nie posiada on elewacji frontowej.

W dniu 16 stycznia 2013 r. wpłynęło pismo S.K. , w którym wskazuje na realizację przez odwołującego się na działkach sąsiednich, tj.nr nr : [....] , obr. [....] w K. budowy wiaty między istniejącymi budynkami, a także rozbudowy oraz przebudowy istniejących budynków i na istniejący w związku z realizowaną inwestycją konflikt z inwestorem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdziło, co następuje.

Zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego, w tym wolność zabudowy, którą statuuje art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - zwanej dalej "ustawą") każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Uprawniony do nieruchomości może zatem zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Niemniej jednak wolność ta realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji będzie możliwe w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy.

W celu spełnienia tych wymagań przy ustalaniu warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia szczegółowej analizy wskaźników i cech zabudowy i zagospodarowania na otaczającym obszarze w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.Nr 164, poz. 1588).

Akta przedmiotowej sprawy zawierają taką analizę terenu w zakresie warunków, o których stanowi przepis art. 61 ust. 1ustawy (opracowaną przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów) .

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż teren planowanej inwestycji znajduje się w południowo - zachodniej części miasta K. , przy skrzyżowaniu ul. [....] z ul. [....] , w obszarze zainwestowanym. Zabudowę otaczającą stanowią budynki o charakterze magazynowo - administracyjno - biurowym. Na terenie inwestycji - w pobliżu zjazdu z ul. [....] na dz. nr [....] znajduje się drobny obiekt typu kontenerowego służący do obsługi stacji paliw LPG. Teren inwestycji stanowi wschodnią część większego terenu o wspólnym zagospodarowaniu, składającego się z dz. nr [....] . Teren inwestycji jest płaski, ogrodzony, posiada zjazd z ul. [....] Obszar inwestycji jest uzbrojony w miejskie sieci: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej i en.

Odnosząc się do ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy dla planowanej budowy myjni bezdotykowej dwustanowiskowej, Kolegium wskazuje, że w odniesieniu do parametru wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wskazano, iż w wyniku planowanej inwestycji wskaźnik ten nie ulegnie zmianie. Jednocześnie w szerokim uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż zadaszenie nad stanowiskami myjni bezdotykowej (wsparte na słupkach stalowych ew. ze ściankami z pleksiglasu) jest obiektem budowlanym, zaliczonym zgodnie z ustawą - Prawo budowlane do budowli, a nie do budynków. Zgodnie z Polska Normą PN -ISO 9836, wskazującą sposób wyliczenia powierzchni zabudowy, powierzchnia zabudowy stanowi pole wyznaczone przez rzut pionowy skrajnego obrysu zewnętrznego budynku w stanie wykończonym na płaszczyźnie poziomej, a za podstawę przyjmuje się obrys parteru. W przypadku myjni nie mówimy o budynku, a zatem nie mają zastosowania przepisy pozwalające na wyliczenie tej powierzchni. Planowana budowa zadaszenia nad stanowiskami myjni bezdotykowej (wsparte na słupkach stalowych) nie jest budynkiem, a co za tym idzie nie zmieni wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek objętych wnioskiem. Stwierdzono, iż w związku z powyższym należy ustalić powierzchnię zajmowaną przez dach planowanej myjni jako 80 m2. W świetle postępowania dowodowego, stanowiska uprawnionego urbanisty oraz unormowań Polskich Norm Kolegium podziela stanowisko organu pierwszej instancji, uznając za prawidłowo określony wskaźnik powierzchni zabudowy i w tym zakresie oddala zarzuty odwołania.

Kolegium nie kwestionuje również wyznaczenia linii zabudowy w odległości 25m od krawędzi jezdni ul. [....] i 11, 5 m od krawędzi jezdni ul. [....] . Wyjaśniono, że zadaszenie nad stanowiskami myjni bezdotykowej nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa, niemniej obiekt poprzez fakt posiadania attyki dachu ma wpływ na kształtowanie przestrzeni, a zatem wskazane jest wyznaczenie linii zabudowy. Wyjaśniono też, że przy ustalaniu linii zabudowy uwzględniono położenie terenu inwestycji wraz z projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym w rejonie skrzyżowania ulic i głębokie lokalizacje najbliższych budynków nr nr [....] oraz budynku położonego przy zachodniej granicy dz. nr [....] . Wyjaśniono również, że uwzględnić należy występowanie we frontowej części terenu urządzeń związanych ze stacją LPG.

Szerokość elewacji frontowej dla planowanej inwestycji określono w ten sposób, że określono maksymalną szerokość dachu myjni bezdotykowej ( 11 m ), z kolei wysokość budynku myjni ustalono na 4,5 m przy dachu płaskim.

W świetle powyższego oraz mając na względzie materiał dowodowy sprawy Kolegium podziela pogląd organu pierwszej instancji, że projektowany obiekt nie zakłóci istniejącego charakteru zabudowy oraz ładu przestrzennego w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji. Wnioskowana zabudowa wpisuje się wysokością i charakterem zabudowy pomiędzy nowe obiekty powstające, a także te istniejące w obszarze analizowanym.

W odniesieniu do zarzutu wadliwości ustalania parametrów zabudowy dla myjni bezdotykowej, a tym samym naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium wyjaśnia, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Jednocześnie Kolegium z urzędu wskazuje, że na działkach sąsiednich w stosunku do działki zainwestowanej, tj. na nr nr : [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. , będących własnością skarżącego ustalono warunki zabudowy dla budowy wiaty między istniejącymi budynkami, a w toku postępowania poprzedzającego ustalenie warunków zabudowy wykazywano, zasadność ustalenia warunków zabudowy dla wiaty, mimo że nie jest budynkiem . W tym zakresie - mając na uwadze istotę obiektów budowlanych - zarzuty odwołania są w ocenie składu orzekającego - niezrozumiałe.

Podkreślenia również wymaga, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujący część tekstową wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej oraz załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany.

W odniesieniu do zarzutu w przedmiocie naruszenia przepisów prawa w postanowieniach wydanych przez ZIKiT Kolegium wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie Zarząd Infrastruktury Komunikacyjnej i Transportu nie wydawał żadnego postanowienia, a jedynie wypowiedział się w sprawie w formie opinii, stąd brak jest podstaw do uchylenia postanowień, których w aktach sprawy nie ma. Nadto ostatecznie w aktach sprawy znajduje się opinia ZIKiT w K. z dnia 31lpca 2012 r., znak [....] , pozywanie opiniująca zamierzenie inwestycyjne, a w ocenie Kolegium jest ona wiążąca.

Należy ponadto zauważyć, że konstrukcja prawna regulacji z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego nie pozwala orzekającemu w sprawie organowi administracji publicznej na odmowę ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Po stronie potencjalnego inwestora istnieje prawo podmiotowe do domagania się wydania takiej decyzji, jeżeli planowane zamierzenie spełnia wymogi prawne. Sporządzona ponownie w toku postępowania przed organem pierwszej instancji analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona, a z jej ustaleń wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Ponadto, jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Wnoszące w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 stycznia 2012 r., znak [....] , M.K. domagał się

uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów pomocy prawnej według norm przypisanych.

Skarżący zarzucał naruszenie prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego, a to:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie parametru maksymalnej powierzchni dachu planowanej inwestycji na poziomie 80 m2, pomimo tego, że przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia nie przewidują ustalenia takiego

parametru planowanej zabudowy;

- art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym w związku z § 6 oraz § 7 rozporządzenia poprzez ustalenie szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej; pomimo tego, że planowana inwestycja dotyczy budowy obiektu budowlanego, który nie jest budynkiem, a jego specyfika powoduje, iż nie posiada ona elewacji frontowej;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.

Rozwijając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi M.K. wskazywał w pierwszej kolejności na uchybienia, jakie popełnione zostały przez organy wydające opinie i uzgodnienia w przedmiotowej sprawie.

Jak wyjaśniał, opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 26 czerwca 2012 r. stanowiła podstawę dla ustalenia maksymalnej dopuszczalnej powierzchni dachu planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Powierzchnia ta została przez organ pierwszej instancji wskazana w miejscu dotyczącym ustalenia powierzchni zabudowy planowanej inwestycji, niejako w zastępstwie tego wskaźnika zabudowy. Tymczasem Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie posiada kompetencji do wydania opinii, która wskazywałaby na maksymalną dopuszczalną wielkość planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , może dokonać uzgodnienia jedynie w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Wskazany przepis nie formułuje zatem kompetencji do określenia przez zarządcę drogi maksymalnych parametrów planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym te parametry (w tym parametry maksymalne) ustalane są na podstawie wykonanej na potrzeby postępowania analizy urbanistyczno-architektonicznej. Wymóg określenia parametrów przyszłej zabudowy wyłącznie na podstawie analizy urbanistyczno - architektonicznej wynika z obowiązku zachowania zasady ładu przestrzennego.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 26 czerwca 2012 r., na którą powołuje się organ pierwszej instancji, została wydana bez podstawy prawnej, a więc również z rażącym naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze fakt, iż wskazana opinia stanowiła podstawę do określenia jednego z parametrów planowanej zabudowy wskazać należy, że już to stanowiło podstawę do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia .

Z drugiej opinii, która została uzyskane od Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na potrzeby przedmiotowego postępowania – z dnia 31 lipca 2012 r. – wynika, że przedmiotowa inwestycja ma mieć zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd z ul. [....] . W tym miejscu podkreślić należy, że realizacja kolejnych obiektów, do których dojazd będzie odbywał się poprzez istniejący zjazd z ul. [....] spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Istniejący zjazd z ul. [....] znajduje się bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie ze skrzyżowaniem ul. [....] z ul. [....]. Dodatkowe obciążenie istniejącego zjazdu, którego usytuowanie jest niezgodne z § 113 ust 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, spowoduje realne zagrożenie dla ruchu drogowego. Wobec powyższego, w świetle powołanego rozporządzenia, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. powinien był wydać negatywną opinię w zakresie obsługi komunikacyjnej przedmiotowego postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że opinia wydana przez jednostkę organizacyjną organu prowadzącego postępowanie nie wyłącza obowiązku tegoż organu wynikającego z zasady ogólnej wyrażonej w treści art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego sprawy odpowiadającego prawdzie materialnej, a także obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z brzmieniem którego jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W odniesieniu do stwierdzenie organu odwoławczego o wiążącym charakterze opinii ZIKiT w K.

z dnia 31 lipca 2012 r., znak [....] , pozytywnie opiniująca zamierzenie inwestycyjne, należy zwrócić uwagę, że orzecznictwie sądowo -administracyjnym powszechnie przyjęty jest pogląd najpełniej wyrażony w tezie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 marca 2012 r., sygnatura akt II SA/Ol 79/12, zgodnie z którym "Najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięgnięciu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji do zasięgnięcia opinii innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji czy też doradztwa/'

Skarżący podnosił następnie, że niezależnie od wyżej wskazanych uchybień dotyczących uzgodnień uzyskanych w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji naruszył też przepisy dotyczące ustalenia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skoro ten uznał, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy obiektu budowlanego, który nie jest budynkiem w rozumieniu ustawy prawo budowlane, wobec czego nie można ustalić parametru określającego powierzchnię zabudowy, to również w zakresie kolejnych parametrów powinien był zaniechać wyznaczania ich wartości. Obiekt budowlany, który jest wiatą, nie posiada elewacji frontowej. Skoro zaś brak jest elewacji frontowej (przedmiotowy obiekt budowlany, ze względu na swoją charakterystykę, od frontu nie może być zabudowany) to organ ustalając warunki zabudowy nie może wyznaczyć parametru szerokości elewacji frontowej. Podobna sytuacji ma miejsce w przypadku określenia wysokości elewacji frontowej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro organ pierwszej instancji zaniechał ustalania powierzchni zabudowy powinien również zaniechać ustalania parametrów dotyczących szerokości oraz wysokości elewacji frontowej. Powyższa niekonsekwencja tym bardzie razi w oczy, iż w punkcie dotyczącym ustalenia górnej krawędzi elewacji frontowej organ pierwszej instancji posłużył się stwierdzeniem: "budynek myjni" wprost przecząc przyjętym złożeniom w części dotyczącej parametru powierzchni zabudowy.

Wskazać również należy, że w części warunków zabudowy dotyczącej powierzchni zabudowy organ pierwszej instancji ustalił maksymalną powierzchnię dachu. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje, iż w przypadku braku możliwości ustalenia powierzchni zabudowy możliwe jest ustalenie powierzchni dachu planowanej inwestycji. Zapis § 5 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia nie wskazuje nadto możliwości alternatywnego ustalenia albo powierzchni zabudowy, albo powierzchni dachu. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że ustalenie maksymalnej powierzchni dachu planowanej myjni, w części dotyczącej określenia powierzchni zabudowy, stanowi naruszenie § 5 rozporządzenia .

Wskazane uchybienia stanowiły podstawę do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, co czyni rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. sprzecznym z przepisami procedury, świadczy bowiem o niezastosowaniu normy prawnej wyrażonej w art. 138 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymują stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do szczegółowej kontroli wydanych w toku instancji decyzji należy stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 - oznaczana także w skrócie jako u.p.z.p., przy czym ogłoszenie tekstu jednolitego nie zmieniło treści normatywnej aktu).

Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren zamierzonej inwestycji nie obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, a także iż zamierzenie objęte wnioskiem nie jest kwalifikowane jako spełniające przesłanki ustawowe dla jego uznania go za inwestycję celu publicznego.

Powyższe nie budzi zastrzeżeń także w ramach dokonywanej kontroli wydanych w sprawie decyzji.

Istotne dla trybu postępowania w sprawie niniejszej na tle przepisów prawa materialnego są zatem regulacje art. 60 – 64 powyższej ustawy, a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 i art. 53 ust. 5b - 5c, które zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 60 ust. 1a u.p.z.p. stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Znacznie mają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589 ), jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 1 pkt 1 tej ustawy w związku z art. 59 ust. 1 oraz nast. u.p.z.p. W sprawie należy nadto uwzględniać regulacje zawarte w przepisach odrębnych.

Artykuł 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. stanowi, że :

1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

4. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W świetle brzemienia powyższych przepisów nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p.

W sprawie niniejszej organy administracji publicznej trafnie uznały, że zamierzenie objęte wnioskiem inwestora polegające na budowie myjni bezdotykowej 2 – stanowiskowej, opisane bliżej we wniosku po jego modyfikacji, pomijając infrastrukturę techniczną, nie należy do inwestycji wymienionych w art. 61 ust. 2 -3, a zatem winno ono spełniać wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5. W tym zakresie dokonały one stosownych ustaleń, zaś obie wydane w toku instancji decyzje odpowiadają prawu. Uwzględniając fakt, że M.K. nie kwestionował w postępowaniu administracyjnym i sądowym szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś wydane decyzje nie budzą zastrzeżeń w ramach dokonywanej kontroli obu aktów, poniższe rozważania zostają skoncentrowane wokół zarzutów skargi.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem) poprzez ustalenie parametru maksymalnej powierzchni dachu planowanej inwestycji na poziomie 80 m2, jak również art. 61 u.p.z.p. w związku z § 6 oraz § 7 rozporządzenia poprzez ustalenie szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wykładnia powyższych regulacji prowadzi bowiem do wniosku, że w sprawie niniejszej organy obu instancji dokonały trafnej interpretacji przepisów, zaś wydane decyzję nie naruszają prawa.

Jako punkt wyjścia w stanie faktycznym sprawy należy trzeba mieć na uwadze znaczenie w języku potocznym ( np. do Słownika języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PIN, W-wa 1979, Tom trzeci R-Z) niżej wymienionych pojęć :

- "zabudować", to wznieść na jakimś terenie budowle, ich części lub zespoły;

- "zabudowa", to budynki znajdujące się na określonym terenie; także teren zabudowany;

- "zagospodarować", to zorganizować, coś urządzić pod względem, gospodarczym, uczynić produkcyjnym.

Takimi pojęciami posługuje się ustawodawca w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym wymogi kontynuacji funkcji oraz parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu wiąże z obiektami budowlanymi.

Nie budzi wątpliwości, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy są ściśle związane z procesem budowlanym i na następnym jego etapie wiążą one organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ( art. 55 u.p.z.p. w związku z art. 64 u.p.z.p.) . Istotne znaczenie dla wykładni analizowanych pojęć mogą mieć zatem definicje legalne zawarte ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst. jednol. Dz.U. z 2010 Nr 243, poz. 1623z późn. zm.), które uwzględnia się niżej pod kątem stanu faktycznego sprawy.

Stosownie do art.3 Pb, ilekroć w ustawie jest mowa o :

1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

4) obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki;

9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W przepisach analizowanej ustawy nie zdefiniowano pojęcia "wiaty".

Zgodnie z językiem potocznym ( np. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PIN, W-wa 1979, Tom trzeci R-Z) "wiata" - to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach".

Również w prawie budowlanym wiata uznawana jest za budowlę, o czym świadczy ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych.

W przedmiotowej sprawie należy uwzględnić z definicji legalnych także zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Z § 3 tego aktu wynika, że pojęcie "zabudowa" odnosi się do budynków. Nie mniej jednak, zważyć należy, że w myśl § 2 ust. 1 przepisy rozporządzenia stosuje się nie tylko przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków, ale również budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Do takich budowli można zaś zaliczyć wiatę myjni bezdotykowej 2 – stanowiskowej.

Zestawienie przepisów prawa budowlanego z uprzednio analizowanymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że także budowli, jaką stanowi wiata myjni bezdotykowej 2 – stanowiskowej, dotyczą zarówno wymogi w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z budową wiaty, jako elementu zagospodarowania terenu, mogą się wiązać inne elementy, uznawane w prawie budowlanym za urządzenia budowlane, czyli urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Wiata jest obiektem budowlanym (budową), o określonej konstrukcji, determinowanej przez planowaną funkcję i w konkretnym przypadku może posiadać różne elementy uznawane za istotne przy zagospodarowaniu terenu z uwagi na elementy wymienione przez ustawodawcę w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Spełniając funkcje użytkowe budynku wiata niejednokrotnie posiada analogiczne elementy decydujące o zachowaniu zasady "dobrego sąsiedztwa". Pod kątem zarzutów skargi należy zwrócić uwagę, że w treści tej regulacji ustawodawca posłużył się pojęciami " gabarytu" oraz " intensywności wykorzystania terenu".

Zgodnie z językiem potocznym ( np.Słownika języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PIN, W-wa 1979, Tom pierwszy A-K) :

- "gabaryt " , to wymiary zewnętrzne danego urządzenia, maszyny itp.;

- "intensywność", to rzeczownik pochodzący od słowa " intensywny", który oznacza również natężenie czegoś.

Uwzględniając następnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, że za elementy istotne dla

tzw. " dobrego sąsiedztwa" w zakresie nowej zabudowy ( budynki ) ale i dla zagospodarowania terenu ustawodawca uznał określenie wymagań dotyczących ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych)

- co wynika z § 1.

Stosownie do § 2 pkt 3, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu - należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu.

W tej sytuacji należy uznać za spełnione przesłanki do stosowania dalszych regulacji rozporządzenia również do budowli, nawet jeżeli w poszczególnych przepisach jest mowa o budynku. Przyjęcie węższej interpretacji stoi w opozycji do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 6-7 u.p.z.p., jak i § 1 rozporządzenia.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można nie dostrzegać, że np. wiata będąca budowlą, pełni jednak funkcje użytkowe budynku oraz posiada szereg jago cech , stąd uzasadnionym jest stosowanie do niej wszelkich regulacji rozporządzenia przewidzianych wprost dla budynków, o ile jest to możliwe.

Skarżący nie kwestionuje w sprawie niniejszej istnienia podstaw prawnych uzasadniających ustalenie dla przedmiotowej wiaty myjni bezdotykowej 2 – stanowiskowej, mająca pełnić funkcję użytkowe budynku, określonych wymogów dotyczących linii zabudowy i geometrii dachu, co upoważnia do odstąpienia od szerszej analizy z tym związanych zagadnień.

W pozostałości należy mieć na uwadze, że jak wynika ze sprecyzowanego ostatecznie wniosku, zamiarem inwestora w sprawie niniejszej przy budowie wiaty jest realizacja dachu z attyką, które to rozwiązanie zaaprobowały organy administracji publicznej po przeprowadzeniu analizy w obszarze wyznaczonym po myśli § 3 ust. 1-2 rozporządzenia.

Zgodnie z językiem potocznym ( np. Słownika języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PIN, W-wa 1979, Tom pierwszy A-K) :

- "attyka" ( archit.), to ścianka wieńcząca budynek, zasłaniająca dach, często z dekoracją architektoniczno-rzeźbiarską;

- "elewacja" , to zewnętrzna ściana budynku wraz z występującymi na niej elementami architektonicznymi i wystrojem.

Pojęcie "frontu" zdefiniowano dla potrzeb stosowania przepisów rozporządzenie w § 2 pkt 5 rozporządzenia.

Zarówno opis inwestycji podanych we wniosku, jak i jej przedstawienie graficznie pozwalają na stwierdzenie, że inwestor planuje budowę dachu płaskiego z attyką, albowiem ponad dachem przewidział ściankę wieńczącą z dekoracją. Attyka jako element wystroju powiązany z elewacją i dachem sama jest ścianką związaną z elewacją. Ścianka ta - podobnie jak w przypadku budynków - posiada od frontu parametr w postaci określonej szerokości, która – analogicznie jak w przypadku budynku - decyduje o gabarytach mającego powstać obiektu budowlanego. W sprawie zachodziły zatem podstawy do ustalenia wysokości górnej krawędzi attyki oraz szerokości attyki, jako ścianki elewacyjnej frontowej, na zasadach określonych w § 6-7 rozporządzenia.

Uwzględniając powyższe oraz niekwestionowane przez skarżącego wynika analizy w przeprowadzonej w obszarze analizowanym, którego wyznaczenie również nie jest kwestionowane, brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 6 – 7 rozporządzenia.

Z tych podobnych przyczyn nie narusza art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 5 rozporządzenia określenie wskaźników intensywności wykorzystania terenu dla przedmiotowej inwestycji poprzez ustalenie powierzchni dachu wiaty myjni bezdotykowej 2 – stanowiskowej oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem.

W szczególności, z definicji legalnej zawarte w § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich wynika, że teren biologicznie czynny , to teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Na obowiązek określenia powierzchni biologicznie czynnej naprowadza także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Powierzchnia biologicznie czynna, to jeden z aspektów intensywności wykorzystania terenu, który w myśl uprzednich wywodów można uznać za zdefiniowany.

Drugi aspekt zagadnienia intensywności wykorzystania terenu wiąże się z powierzchnią zabudowy. W tym przypadku, tj. dla pojęcia "powierzchni zabudowy" definicji legalnej brak. Orzekając w niniejszej sprawie organy obu instancji powołały definicję "powierzchni zabudowy" wprowadzoną w Polskiej Normie PN-ISO9836 dla budynków. Należy podkreślić, że powyższa definicja nie stanowi przepisu prawa i nie została włączona w ten system nawet pośrednio, jak to uczynił ustawodawca w np. w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy co do Polskiej Normy PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r. Stan taki nie oznacza, że Polska Norma PN-ISO9836 nie może zostać wykorzystana w ramach wykładni dla określania powierzchni zabudowy dla budynków, nie mniej jednak, ze wskazanych wyżej przyczyn nie można uznać, że dla budowli nie da się przyjąć adekwatnego do ich charakteru pojęcia "powierzchni zabudowy". Za taką powierzchnię w sprawie niniejszej organy obu instancji uznały trafnie powierzchnię dachu wiaty, wyznaczając ten wskaźnik na 80m2. Powierzchnia dachu płaskiego jest bowiem jest bowiem tym elementem, który architektoniczne zbliża wiatę do budynku, zaś właśnie powierzchnia dachu, jako element stały - co do którego ustalono jego geometrię i wysokość attyki - jest tym czynnikiem, który w płaszczyźnie poziomej określa teren, na którym będą się mieścić się budowle, czy urządzenia techniczne związane z samą myjnią.

Zarzuty skargi nawiązują również do kwestii prawidłowości uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, dokonywanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 5 u.p.z.p.w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

W doktrynie i orzecznictwie nie budzi kontrowersji, że takie uzgodnienie dokonane w granicach kompetencji organu uzgadniającego, jest wiążące dla organu właściwego do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Powołane przepisy wyrażają pewną zasadę, od której wyjątek stanowi sytuacja, gdy zarządcą drogi jest równocześnie organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W takim przypadku zarządca drogi wyraża swoje stanowisko wprost w projekcie decyzji, a potem w decyzji. Nie jest jednak wykluczone, by podejmując określone rozstrzygnięcie kierował się danymi przedstawionymi mu przez własną jednostkę organizacyjną. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie albowiem nie było kwestionowane, że Prezydent Miasta K. jest zarządcą dróg publicznych, jakie stanowią ul. [....] i ul. [....] , zaś Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jest jednostką organizacyjną podległą i nadzorowaną przez Prezydenta Miasta K.

Przepis kompetencyjny dla dokonania omawianego uzgodnienia stanowi art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst. jednol. Dz.U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej u.d.p. ), który wprowadza obowiązek uzgodnienia z zarządcą drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Uzgodnienie z zarządcą drogi wymagane jest w tym przypadku tylko wyłącznie, gdy zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego łączy się z możliwością włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Pomimo, że ustawodawca nie podał wprost w tym przepisie wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w realizacji obowiązku uzgodnienia, uwzględniając jego zadania oraz cel uzgodnienia, w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że zarządca drogi powinien w tym zakresie mieć przede wszystkim na względzie działanie zgodne z zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym ( tak np. Strachowska R. Ustawa o drogach publicznych. Komentarz . Wyd. ABC 2012 - stan prawny i tam powołany wyrok NSA).

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z pierwotnym wnioskiem M.K. obsługa komunikacyjna terenu inwestycji maiła następować przez już istniejący zjazd przy ul. [....].

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że w ramach analizy Prezydent Miasta K. pismem z dnia 13 marca 2013 r. zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie o uzgodnienie, lecz o opinię dla przedmiotowej inwestycji w pierwotnym kształcie, która miała objąć przesłanki z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. i art. 54 ppkt 2 c w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., jak również z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst. jednol. Dz.U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm. ).

Taka niewiązaca opinia została wyrażona w piśmie ZIKiT z dnia 30 marca 2012 r., z którego wynika, że była ona negatywna. Wskazano w niej w szczególności, że istniejący zjazd z ul. [....] znajduje się w obrębie skrzyżowania ulic [....] , a zatem nie spełnia on przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu na drodze z § 77 i 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podano również, że każda zmiana zagospodarowania terenu może pociągać za sobą konieczność przebudowania lub rozbudowy istniejącego układu drogowego w zakresie niezbędnym dla zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej i bezpieczeństwa pojazdów. Biorąc powyższe pod uwagę istniejący zjazd na teren inwestycji należy przebudować, tj. wyposażyć w wyspę kanalizującą tak, aby był on zjazdem jedynie na relacje prawoskrętne, bądź uzyskać zgodę na obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji po terenie działek nr [....] i [....] obr. [....] .

Powyższe negatywne uzgodnienie spowodowało interwencję inwestora bezpośrednio w ZIKiT, czego odzwierciedleniem jest jego pismo informacyjne z dnia 16 maja 2012 r.

Następnie, do akt niniejszej sprawy dołączono pismo M.K. adresowane do ZIKiT z dnia 28 maja 2012 r., w którym wnosiła ona o zmianę stanowiska zajętego w negatywnej opinii, zwracając uwagę na :

- niewykonalność natury technicznej i prawnej wskazań na obsługę terenu inwestycji po terenie działek nr [....] i [....] obr. [....] , a nadto uprzednią negatywną opinią takiej właśni lokalizacji zjazdu;

- skutki w zakresie ograniczenia działalności istniejącej od kilkunastu lat firmy, która dzięki prowadzonej działalności gospodarczej na terenie K. zapewnia zatrudnienie kilkunastu osób i generuje regularne wpływy do budżetu miasta w postaci podatków;

- inwestycyjny charakter terenu, na którym planuje się budowę myjni ( Biznes Park Z. );

- minimalnym zwiększeniem natężenia ruchu przez przedmiotową inwestycję na skrzyżowaniu ul. [....] i [....] która nie będzie blokowała ruchu z uwagi na planowane na własnym terenie miejsca parkingowe;

- nieuwzględnieniem założeń programowych Strategii Miasta K. co do rozwoju sektora małej i średniej przedsiębiorczości.

Ponadto, M.K. wyraziła gotowość ograniczenia skali planowanego przedsięwzięcia w celu dopuszczenia możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji na bezie dotychczasowego zjazdu ( wjazdu) na działki nr nr [....] obr. [....] .

Pismem z dnia 26 czerwca 2012 r., dotyczącym przedmiotowej sprawy, ZIKiT poinformował, że po zapoznaniu się w wyjaśnieniami zawartymi w piśmie inwestora z dnia 28 maja 2012 r. oraz wyrażoną w nim chęcią ograniczenia skali przedsięwzięcia przychyla się do prośby o dopuszczenie obsługi komunikacyjnej planowanej myjni samochodowej na dotychczasowych zasadach, z zastrzeżeniem ograniczenia liczby stanowisk myjni z czterech do dwóch.

Pismem z dnia 12 lipca 2012 r. M.K. dokonała zmiany żądania wniosku w ten sposób, że jako planowane przedsięwzięcie wskazała "Budowę myjni bezdotykowej 2 - stanowiskowej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K. ", określając zmiany w zakresie charakterystycznych jego parametrów inwestycji ( powierzchnia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, powierzchnia zabudowy, kubatura ), które uległy zmniejszeniu.

Prezydent Miasta K. zawiadomił o powyższym ZIKiT w K. , który to podmiot pismem z dnia 31 lipca 2012 r. zaopiniował pozytywnie przedmiotową inwestycję, podając w czterech punktach uwagi, które należy uwzględnić przy wydaniu decyzji. Uwagi te – wbrew wskazaniom skarżącego - nie dotyczą powierzchni dachu myjni.

W tym stanie sprawy sporządzono w dniu 28 sierpnia 2012 r. dokument nazwany analizą urbanistyczno - architektoniczną i projekt decyzji, a strony pismem z daty 17 września 2012 r., zawiadomiono strony - po myśli art. art. 10 § 1 k.p.a.- o zgromadzeniu kompletnego materiału, możliwości zapoznania się z nim, jak również wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Pełnomocnikowi skarżącego powyższe zawiadomienie doręczono dnia 26 września 2012 r., co nie skutkował jednak wniesieniem przez niego uwag lub zastrzeżeń.

Wydana w sprawie decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 17 października 2012 r., nr [....] , w analizowanym zakresie pozostaje w zgodzie z informacjami i uwagami zawartymi w opinii w ostatniej opinii ZIKiT.

Dopiero w odwołaniu skarżący zakwestionował zasadność stanowiska wyrażonego przez ZIKiT pismem z dnia 26 czerwca 2012 r. oraz pozytywnej opinii wyrażonej przez ten podmiot w piśmie z dnia 31 lipca 2012 r., a tym samym rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, określają je jako postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odpowiedziało na powyższe zarzuty w sposób podany w części historycznej niniejszego uzasadnienia.

Zarzuty skargi dotyczące analizowanego uzgodnienia w znacznej mierze nie zasługują na uwzględnienie.

W szczególności materiał zgromadzony w niniejszej sprawie w jego całokształcie świadczy o tym, że kwestia możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania planowana przez inwestora była przedmiotem analizy, zaś Prezydent Miasta K. był uprawniony w ramach jej przeprowadzania do korzystania z niewiążącej opinii ZIKiT w K. Analizę prowadzono w ramach wyznaczonych przez właściwy przepis kompetencyjny, zaś rozstrzygnięcie w tym zakresie słusznie zostało zawarte dopiero w decyzji, a nie w postanowieniu. Powołana uprzednio korespondencja świadczy o tym, że zarządca drogi uwzględniał w szczególności zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla inwestycji, dla której istnieje zjazd zlokalizowany uprzednio w okolicy skrzyżowania dróg i zjazd ten już wcześniej obsługiwał teren inwestycji.

Zgodnie z treścią art. § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm. ), zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów

gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

W myśl § 113 ust. 7 tego rozporządzenia, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności:

1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła,

2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę,

3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%,

4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie,

5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

Powołane przepis nie mają zastosowania w niniejszej sprawie albowiem nie dotyczy ona lokalizacji zjazdu( wjazdu), który już istnieje.

O ile zaś ostatecznie Prezydenta Miasta K. uznał, że ruch generowany przedmiotową inwestycją po modyfikacji wniosku nie wpłynie negatywnie na kwestie bezpieczeństwa, to taka ocena, zawierająca element uznania, nie może zostać skutecznie podważona z uwagi na nieznaczny ruch pojazdów, który będzie związany z budowa myjni dwustanowiskowej dla pojazdów osobowych, przy zapewnieniu nadto na terenie inwestycji miejsc parkingowych. Należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący, mając taka możliwość, nie zgłaszał zarzutów i nie żądał prowadzenie dalej idącego postępowania wyjaśniającego. Z tych przyczyn nie można uznać , by decyzja Prezydenta Miasta K. została wydania z naruszeniem art. 7 k.p.a. , 80 k.p.a i 107 § 1 i 3 k.p.a.

O ile prawidłowa jest argumentacja podawana w zaskarżonej decyzji co do tego, że w sprawie niniejszej w analizowanym zakresie nie wydawano postanowienia, o tyle za błędne należy uznać wskazanie, że opinia ZIKiT w K. z dnia 31lpca 2012 r., znak [....] , pozytywnie opiniująca zamierzenie inwestycyjne jest ona wiążąca. W tym zakresie zarzuty skargi należy uznać za zasadne, co nie stanowi jednak dostatecznych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a