Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 233/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 106 oar. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.),, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi G. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 3 lutego 2022 r. nr 3201-IEE2.2.711.133.2021.3295; 3201-IEE2.711.8.2022.1 w przedmiocie przyznania własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 3 lutego 2022 r., znak [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej "Dyrektor Izby") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej "Naczelnik US") z 5 października 2021 r. znak: [...], w sprawie przyznania S. S. własności nieruchomości zabudowanej.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej "k.p.a.") w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 2070, ze zm.); dalej "u.p.e.a."), art. 17 § 1, art. 112 i art. 112b § 2 u.p.e.a. (Dz. U. 2020 r. poz. 1427), art. 18, art. 43 ust. 21 ustawy z o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685; dalej "p.t.u."),

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Naczelnik US prowadził wobec spółki G. sp. z o.o. (dalej "G.") postępowanie egzekucyjne z nieruchomości zabudowanej, tj. działki gruntu nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] w miejscowości L., o obszarze [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w S. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w P. prowadzi Księgę Wieczystą nr [...], na poczet należności Burmistrza Miasta i Gminy L..

Po upływie terminu do zapłaty należności wykazanych w zajęciu z 3 kwietnia 2020 r. i z 27 kwietnia 2021 r. organ egzekucyjny przeprowadził kolejne etapy egzekucji z nieruchomości, i tak 29 lipca 2021 r. przeprowadził licytację tej nieruchomości i bezpośrednio po zakończeniu licytacji udzielił przybicia na rzecz licytanta S. S..

Postanowienie o przybiciu nr [...] organ wysłał do G. na dwa adresy. Pierwszy adres, na który wysłano postanowienie wynikał z bazy danych urzędu jako adres korespondencyjny, tj. ul. [...], [...] [...]. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 3 i 11 sierpnia 2021 r. i wróciła jako niepodjęta 18 sierpnia 2021 r. Postanowienie o przybiciu wysłano również na adres rejestracyjny spółki wynikający z KRS, tj. ul. [...], [...] [...]. Z powodu niemożności doręczenia, przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 11 sierpnia 2021 r. i 19 sierpnia 2021 r. i wróciła jako niepodjęta w terminie - uznana za doręczoną w trybie art. 44 § 4 K.p.a. z dniem 25 sierpnia 2021 r.

Naczelnik US wydał wymienione postanowienie z 5 października 2021 r. o przyznaniu własności nieruchomości S. S..

Na skutek wniesionego przez G. zażalenia Dyrektor Izby utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US.

Organ zażaleniowy podkreślił, że w zażaleniu na postanowienie o przyznaniu własności nie można podnosić uchybień dotyczących czynności egzekucyjnych dokonanych przed chwilą złożenia zażalenia na postanowienie o przybiciu.

Według Dyrektora Izby organ egzekucyjny nie uchybił zasadom przyznania własności nieruchomości. Po przeprowadzeniu licytacji organ egzekucyjny wydał postanowienie o przybiciu na rzecz S. S., który dopełnił warunków licytacji i zaoferował najwyższą cenę nabycia nieruchomości w kwocie [...]zł. Postanowienie to zostało wysłane do G. na dwa adresy aktywne w bazach urzędu na 29 lipca 2021 r., tj. G. W. ul. [...] oraz G. W. ul. [...].

Dyrektor Izby wskazał, że nie może przyjąć za dowód w sprawie, załączonego do zażalenia zgłoszenia aktualizacyjnego [...], z którego wynika adres korespondencyjny spółki w G. przy ul. [...]. W tym zakresie organ zwrócił się o wyjaśnienia do Urzędu Skarbowego w G. W. . Urząd ten w wyniku przeprowadzonej weryfikacji nie stwierdził wpływu zgłoszenia [...] 13 lipca 2016 r. Zauważył jednak, że w zgłoszeniu tym nie podano ani imienia i nazwiska, ani czytelnego podpisu osoby uprawnionej do jego podpisania. Tym samym zgłoszenie to wymagałoby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. US w G. W. podał jednocześnie, że zgłoszenie [...] od G. wpłynęło w późniejszym terminie, tj. w 26 lipca 2016 r. - podpisane przez Prezesa Zarządu. W zgłoszeniu tym podano adres do doręczeń: ul. [...], [...], tj. taki sam jak adres siedziby. Jednocześnie organ wyjaśnił, że jakkolwiek adres korespondencyjny wynikający ze zgłoszenia [...] z 26 lipca 2016 r. nie został odnotowany w CRP KEP, to wysyłanie pism na adres: ul. [...], [...] było nie tylko zgodne z wolą spółki o kierowaniu pism na ten adres, ale także z przepisami k.p.a. i Ordynacji podatkowej o doręczaniu pism na adres siedziby, a nie na inny adres do korespondencji.

Dyrektor Izby stwierdził zatem, że istniały podstawy do uznania postanowienia o przybiciu z 29 lipca 2021 r. za doręczone w trybie art. 44 K.p.a. pod adresem G. ul. [...] z 25 sierpnia 2021 r. Jak wynika z dokumentu Zwrotne Potwierdzenie Odbioru, z powodu niemożności doręczenia przesyłka nr [...] zawierająca to postanowienie była pozostawiona do dyspozycji adresata w AP ul. [...] w G. W. w okresie od 11 do 25 sierpnia 2021 r. (dwukrotnie awizowania 11 i 19 sierpnia 2021 r.). 26 sierpnia 2021 r. została zwrotnie odesłana jako niepodjęta w terminie do nadawcy, tj. Urzędu Skarbowego w P..

Według organu nie można w realiach sprawy odmówić domniemania prawnego doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie o przybiciu, co wspiera przywołane przez organ orzecznictwo sądów administracyjnych. Z odpowiedzi udzielonej przez Urząd Pocztowy na reklamację z 13 grudnia 2021 r., wynika że Poczta Polska S.A. nie widzi podstaw do reklamacji, bowiem list został dwukrotnie awizowany i zwrócony do nadawcy.

W okolicznościach sprawy Dyrektor Izby nie znalazł zatem powodów, aby wątpić w prawidłowość i skuteczność doręczenia postanowienia o przybiciu z 29 lipca 2021 r. w trybie doręczenia zastępczego, a następnie w oparciu o ww. okoliczność, uznać, że z upływem siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia stało się ono ostateczne.

Organ wskazał, że w sprawie niesporne jest to, że ziściła się przesłanka zapłaty ceny nabycia w kwocie [...]zł powiększonej o podatek VAT w kwocie [...]zł (stawka 23%), łącznie [...] zł.

Prawidłowo zatem organ egzekucyjny ocenił, że na dzień wydania postanowienia o przyznaniu własności, tj. na 5 października 2021 r. nie istniały przeciwko takiemu działaniu przeszkody prawne w świetle art. 112b § 1 u.p.e.a. Warunki zatem do wydania postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości na dzień 26 sierpnia 2019 r. zostały spełnione.

Organ podkreślił, że na poczet dokonanej sprzedaży została wystawiona 20 października 2021 r. faktura VAT nr [...], z której wprost wynika stawka oraz kwota VAT naliczonego na podstawie art. 18 w związku z art. 43 ust. 21 p.t.u.

Końcowo Dyrektor Izby wskazał, że kwestie dotyczące kwestionowania doręczania korespondencji na etapie poprzedzającym udzielenie przybicia wykraczają poza przedmiot postępowania, którego zakres określa art. 112b § 1 u.p.e.a.

Spółka zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, pomimo poinformowania przez stronę o zmianie adresu, a tym samym wypełnienie wymogów ustawowych (posługiwanie się nowym adresem w deklaracjach) organ doręczał pisma skarżącemu pod nieprawidłowe adresy, w konkluzji nie przeanalizował wnikliwie dostępnych dokumentów przedłożonych przez stronę już w 2016 r.

- art. 8 i 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do uchybień w przedmiocie kierowania korespondencji do skarżącej, a tym samym organ działał na szkodę skarżącego czym jest przysądzenie własności nieruchomości opisanej w petitum,

- art. 44 k.p.a., 45 k.p.a. i art. 41 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało zastosowaniem instytucji doręczenia zastępczego tj. pozostawiono orzeczenia ze skutkiem doręczenia w aktach sprawy, podczas gdy nie było ku temu żadnych przesłanek.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i wskazanie organowi, aby dokonał prawidłowych doręczeń wszelkich merytorycznych rozstrzygnięć organu skarbowego w celu umożliwienia skarżącemu podjęcia stosownych kroków prawnych w zakresie ochrony swoich interesów; zasądzenie na rzecz skarżących od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym powstałych kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie.

Pismem z 12 kwietnia 2022 r. skarżąca potwierdziła, że jej prawidłowym adresem była ul. [...] w G. [...]. oraz ul. [...] w G. [...]. (adres kancelarii pełnomocnika), a spółka nic nie wiedziała o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym z winy Urzędu Skarbowego.

W piśmie z 14 lipca 2022 r. skarżąca wskazała, że błędy w doręczeniu przesyłek na adres spółki dotyczą całej korespondencji kierowanej na ten adres, gdyż listonosz obsługujący dany adres nie tylko nigdy nie podjął próby doręczenia jakiejkolwiek przesyłki, ale również nie dopełniał obowiązków w zakresie pozostawienia awiza. Tym samym nie tylko postanowienie o przysądzeniu własności, ale całe postępowania egzekucyjne oraz wcześniejsze postępowania wierzyciela w zakresie windykacji wierzytelności uznać należy za obarczone błędem, gdyż spółka nie miała możliwość i ochrony swoich praw. Do pisma załączono zestaw kopii dokumentów na potwierdzenie stanowiska skarżącej, w tym kopii oświadczeń listonosza z 12 i 30 maja 2022 r., że kierowana korespondencja kierowana do skarżącej nie była dostarczana, listonosz nie podejmował prób jej doręczenia, jak również ich nie awizował.

Pismem z 14 września 2022 r. uczestnik postepowania S. S. wniósł o oddalenie skargi i wskazał na konieczność zobowiązania pełnomocnika skarżącej do przedłożenia oryginałów oświadczeń załączonych do pisma skarżącej z 14 lipca 2022 r.

Pismem z 16 września 2022 r. Dyrektor Izby wskazał m.in., że w ramach zgłoszenia reklamacyjnego ze strony US w P. dotyczącego spornej przesyłki urząd pocztowy dwukrotnie udzielał odpowiedzi poprzez uzupełnienie dokumentu ZPO (w aktach sprawy). Organ otrzymał więc potwierdzenie, że dokument został prawidłowo doręczony w trybie zastępczym. Organ zauważył, że w toku postępowania w przedmiocie przyznania własności spółka nie interweniowała na poczcie. Ponadto ten sam pracownik poczty, który uzupełniał ZPO na skutek zgłoszenia reklamacyjnego ze strony organu, złożył następnie odmienne w treści oświadczenia z 12 i 30 maja 2022 r.

Pismem z 22 września 2022 r. skarżąca poinformowała o próbach nacisku na listonosza ze strony osób trzecich oraz o próbie ugodowego załatwienia sporu z nowym nabywcą nieruchomości. Spółka wskazała, że posiada możliwości finansowe pozwalające na spłacenie długu wobec wierzyciela z tytułu podatku od nieruchomości i wniosła do sądu o "spowodowanie z urzędu sytuacji", w której będzie mogła spłacić przelewem wierzyciela i odzyskać własność. Dodatkowo okoliczność, że organ egzekucyjny nie zrealizował trybu przewidzianego w art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej "ustawa COVID") i nie umożliwił stronie złożenie wniosku o przywrócenie terminu, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Do pisma załączono oświadczenie listonosza z 23 września 2022 r. potwierdzające prawdziwość oświadczeń z 12 i 30 maja 2022 r., wyjaśniające błąd literowy dotyczący nazwiska listonosza oraz wskazujące na próby wywierania presji przez osoby trzecie.

Pismem z 26 września 2022 r. uczestnik postępowania S. S. wniósł o przeprowadzenie dowodu z:

- raportu detektywa wraz z załącznikami w postaci nagrania rozmowy z listonoszem i stenogramu nagrania na okoliczność tego, że oświadczenie listonosza w przedmiocie niedoręczania korespondencji jest nieprawdziwe i zostało napisane na prośbę reprezentanta skarżącej w zamian za pieniądze i alkohol, a nadto, że listonosz zawsze zostawia awiza w skrzynce pocztowej skarżącej spółki przy ul. [...] w G. [...].;

- ekspertyzy kryminalistycznej z 20 września 2022 r. na okoliczność tego, że nazwisko listonosza w podpisach pod oświadczeniami z 12 i 30 maja 2022 r. zostało nakreślone przez różne osoby.

Pismem z 26 września 2022 r. skarżąca wskazała, że organ administracji publicznej uchybił przepisowi art. 15zzzzzn2 ustawy COVID poprzez brak zawiadomienia strony o uchybieniu terminowi do wniesienia środka zaskarżenia oraz poprzez zaniechanie wyznaczenia stronie terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, co dotyczy również postanowienia Naczelnika US z 29 lipca 2021 r. o udzieleniu przybicia, na które skarżąca wniosła zażalenie. Stanowi to przesłankę do uchylenia decyzji administracyjnej.

Pismem z 28 września 2022 r. uczestnik postępowania - B. L. wniósł o przeprowadzenie rozprawy w sprawie.

Pismem z 10 października 2022 r. skarżąca nadesłała poświadczone za zgodność z oryginałem oświadczenia listonosza z 12 i 30 maja 2022 r. oraz z 23 września 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi odmienna ocena przez organ i skarżącą kwestii skuteczności doręczenia postanowienia o udzieleniu przybicia pod adresem G. W. ul. [...] z dniem 25 sierpnia 2021 r. W ocenie organu postanowienie to zostało w sposób prawidłowy doręczone w trybie zastępczym o jakim mowa w art. 44 k.p.a. na aktualny na dzień dokonania doręczenia adres spółki wskazany w zgłoszeniu [...]

Natomiast zdaniem skarżącej doręczenie to nie może być uznane za prawidłowe, gdyż jej adres dla doręczeń był inny tj. G. W. ul. [...].

Ponadto w pismach wniesionych do sądu poza argumentacją wskazaną w skardze dodatkowo podniesione zostały kwestie dotyczące nieprawidłowego postępowania doręczyciela przy dokonywaniu doręczeń kierowanych do skarżącej.

W pierwszej kolejności zatem wskazać należy, że postanowienie o przybiciu zostało przez organ pierwszej instancji wysłane na dwa adresy aktywne w bazach urzędu na dzień 29.07.2021 r., tj. G. W. , ul. [...] i G. W. ul. [...].

W ocenie sądu podstawy do podważenia skuteczności tego doręczenia nie mogła stanowić podnoszona na etapie zażalenia i podtrzymana również w skardze okoliczność zgłoszenia aktualizacyjnego [...] z 13.07.2016 r. Jak wynika bowiem z wyjaśnień Urzędu Skarbowego w G. W. , właściwego podatkowo dla Spółki zgodnie z adresem jej siedziby, Urząd ten w wyniku przeprowadzonej weryfikacji nie stwierdził wpływu zgłoszenia [...] z 13.07.2016 r. z adresem korespondencyjnym Spółki w G. ul. [...]. Wskazać także należy, że w zgłoszeniu, którego kopia znajduje się na k.370-373 akt administracyjnych nie podano imienia i nazwiska ani czytelnego podpisu osoby uprawnionej do jego podpisania. Zgłoszenie to zatem nawet gdyby do organu dotarło, to i tak wymagałoby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Przede wszystkim jednak w późniejszym terminie, tj. w dniu 26 lipca 2016 r. Spółka złożyła zgłoszenie [...] podpisane przez Prezesa Zarządu, w którym podała jako adres do doręczeń: ul. [...],[...], czyli taki sam jak adres siedziby skarżącej.

Tym samym dokonywanie doręczeń na adres: ul. [...], [...] było nie tylko zgodne z wolą skarżącej o kierowaniu pism na ten adres, lecz także z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej o doręczaniu pism na adres siedziby.

Natomiast w odniesieniu do oceny prawidłowości doręczenia o przybiciu z 29 lipca 2021 r. wskazać należy, że kwestię doręczeń w postępowaniu egzekucyjnym regulują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w rozdziale 8 dziale I.

Zasadą jest, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi, jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie (art. 40 § 1 i 2 k.p.a.).

W myśl art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk uprawnionych do odbioru pism, przepis art. 44 k.p.a. stosuje się odpowiednio.

Natomiast kwestę doręczeń w sytuacji nieobecności adresata w miejscu zamieszkania regulują art. 43 i art. 44 k.p.a.

Stosownie zaś do art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania.

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a.., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej -

w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz

z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na adresata (art. 44 § 2 k.p.a.).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.).

W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).

Jak wynika z akt sprawy, organ przyjął, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w trybie zastępczym o jakim mowa w art. 44 § 4 k.p.a., który wprowadza fikcję prawną doręczenia. Wprowadzenie takiej fikcji oznacza, że nie ma możliwości obalenia skutku doręczenia płynącego z treści tego przepisu. Ażeby obalić powyższe domniemanie, adresat powinien wykazać, że przepis ten w ogóle nie mógł być zastosowany albo też został zastosowany wadliwie. W szczególności adresat pisma może wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.

W rozpoznawanej sprawie wątpliwości organu budził brak adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowego postanowienia o miejscu pozostawienia przesyłki. Wątpliwości te zostały usunięte w drodze reklamacji skierowanej do operatora pocztowego, który przesłał duplikat potwierdzenia odbioru pisma z zaznaczeniem, że awizo pozostawione zostało w placówce pocztowej przy ul. [...] w G. W. .

Wskazać w tym miejscu należy, że warunkiem doręczenia pisma na zasadach określonych w art. 44 k.p.a. jest brak możliwości doręczenia tego pisma w sposób wskazany w art. 42 § 1 lub art. 43 k.p.a.. Oznacza to, że skorzystanie z art. 44 k.p.a. powinna poprzedzić nieudana próba doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 § 1 lub art. 43 k.p.a. W celach dowodowych osoba doręczająca pismo powinna uczynić adnotację na dokumencie potwierdzenia odbioru o braku możliwości jego doręczenia w sposób wskazany w art. 42 § 1 lub art. 43 k.p.a.

W przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, podmiot ten ma obowiązek przechowywania pisma przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresat pisma musi być zawiadomiony o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej, przy czym zawiadomienia należy dokonać dwukrotnie. Pierwsze zawiadomienie następuje zazwyczaj w dacie pierwszej próby doręczenia pisma. Zawiadomienie to powinno zawierać informację o możliwości odbioru pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie powinno zawierać informację o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Ustawodawca nie określił wprost daty, w której powinno nastąpić powtórne zawiadomienie, można jednak wywieść, że nie wcześniej niż po upływie 7 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma na poczcie osoba doręczająca umieszcza w pierwszej kolejności w oddawczej skrzynce pocztowej. Jeżeli natomiast nie jest to możliwe, zawiadomienie umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku doręczania przez operatora pocztowego pokwitowanie odbioru pisma następuje na druku, który zwracany jest nadawcy.

W takiej sytuacji organ podatkowy musi skorzystać z oferowanej przez operatora pocztowego usługi w postaci doręczenia przesyłki rejestrowanej. Zgodnie

z postanowieniami art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, dalej "pr. poczt."), użyte w tej ustawie określenie "przesyłka rejestrowana" oznacza przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru. Zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r. poz. 545, dalej "rozporządzenie z 2013 r."), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 pr. poczt., zawiadomienie

o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru

i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową.

Wskazać należy, że w orzecznictwie zwrócono uwagę, że odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2014 r. o sygn. II GSK 2689/14).

Podkreślić również należy, że na podstawie art. 17 pr. poczt., potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Takiej mocy nie ma jednak wydruk z internetowego serwisu śledzenia przesyłek. Wydruk z tego serwisu może jedynie służyć do wyjaśnienia pewnych wątpliwości, lecz nie zastąpi prawidłowo wypełnionego druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowej (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r., sygn. II OSK 950/19; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4493/21).

Jednak kwestia zawiadomienia o miejscu pozostawienia przesyłki może podlegać wyjaśnieniu. W przedmiotowej sprawie organ uzyskał od niezależnego od stron postępowania podmiotu będącym operatorem pocztowym informację o miejscu pozostawienia przesyłki. Podkreślenia wymaga, że jest to tylko formalne potwierdzenie dla nadawcy, w jakiej jednostce operatora pocztowego przesyłka została pozostawiona. Przesyłka bowiem w sposób materialny znajdowała się w urzędzie pocztowym i oczekiwała na obiór przez adresata, a na zwrotnym poświadczeniu jej odbioru przesłanym do nadawcy brak było zaznaczenia miejsca pozostawienia przesyłki. Brak ten został jednoznacznie wyjaśniony i uzupełniony w drodze reklamacji skierowanej przez organ do jednostki pocztowej.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni zgadza się z prezentowanym zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie poglądem, że dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie fikcji doręczenia, konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (wyrok NSA z 31 czerwca 2006 r., sygn. I FSK 565/05). W przypadku wadliwego doręczenia pisma - czynność ta jest bezskuteczna.

Jednak w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, bowiem organ uznał postanowienie o udzieleniu przybicia za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. pod adresem G. W. w ul. [...] z dniem 25.08.2021 r., gdyż jak wynika z dokumentu Zwrotne Potwierdzenie Odbioru, z powodu niemożności doręczenia przesyłka nr [...] zawierająca to postanowienie była pozostawiona do dyspozycji Spółki w Urzędzie Pocztowym ul. [...] w G. W. w okresie od 11.08.2021 r. do 25.08.2021 r. (dwukrotnie awizowania w dniach 11 i 19.08.2021 r.). W dniu 26.08.2021 r. została zwrotnie odesłana jako niepodjęta w terminie do nadawcy, tj. Urzędu Skarbowego w P..

Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania zażaleniowego organ odwoławczy zlecił organowi egzekucyjnemu w ramach reklamacji na Poczcie Polskiej weryfikację spełnienia wymogów w zakresie doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. Z odpowiedzi udzielonej przez Urząd Pocztowy na reklamację z 13.12.2021 r., wynika że Poczta Polska S.A. nie widzi podstaw do reklamacji, bowiem list został dwukrotnie awizowany i zwrócony.

Okoliczność zachowania wymogów z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. została przez organ odwoławczy zatem prawidłowo zbadana i wniosek o skuteczności tego doręczenia należy podzielić.

Natomiast odnosząc się do zarzutów formułowanych przez skarżącą już po wniesieniu skargi wskazać należy, że organ egzekucyjny nie naruszył art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej "ustawa COVID") i nie uniemożliwił stronie złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Uwadze skarżącej bowiem umknęło, że zażalenie w przedmiotowej sprawie zostało rozpoznane właśnie w wyniku uwzględnienia wniosku dłużnika o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zatem z przyczyn oczywistych organ nie mógł naruszyć przepisu zobowiązującego go do poinformowania strony o uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego i o możliwości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności.

Natomiast odnosząc się do szeroko komentowanej przez skarżącą, w pismach kierowanych do sądu już po wniesieniu skargi, kwestii zachowania doręczyciela wskazać należy, że żadne nieprawidłowości dotyczące prawidłowości doręczenia postanowienia o udzieleniu przybicia w toku postępowania zażaleniowego ani w skardze nie były podnoszone. Kwestia ta została podniesiona w piśmie z dnia 14 lipca 2022 r. pomimo tego, że do pisma dołączone zostało oświadczenie doręczyciela z dnia 12 maja 2022 r., czyli pochodzące sprzed dwóch miesięcy wcześniej. Ponadto wskazać należy, że podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące nieprawidłowego postępowania doręczyciela mogą być ewentualnie przedmiotem postępowania karnego, które z kolei może zakończyć się wyrokiem karnym skazującym. W przypadku wydania i uprawomocnienia się takiego wyroku możliwe będzie zbadanie wpływu zabronionego czynu na postępowanie egzekucyjne. Wnioski dowodowe skarżącej i uczestnika postępowania w istocie odnosiły się do ww. kwestii, która nie jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, a może być przedmiotem postępowania karnego, dlatego też podlegały oddaleniu na podstawie art. 106 3 p.p.s.a. jako nie posiadające przymiotu niezbędności do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

W tym miejscu jednak przypomnieć należy, że kwestionowane obecnie doręczenie nie było jedynym doręczeniem postanowienia o udzieleniu przybicia, postanowienie to zostało bowiem doręczone także na adres do korespondencji wynikający z danych organu.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.