Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1402/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 200, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu: 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz K. P. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K.P. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) jest rozstrzygnięcie z [...] lipca 2018 r., nr [...] wydane przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP, Organ) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu: "[...]" (wnioskowi nadano nr [...]). Wniosek zgłoszony został w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 Oś priorytetowa III: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach Działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R Poddziałanie 3.2.1. Badania na rynek.

Zakres wniosku o dofinansowanie obejmował budowę hali produkcyjno-magazynowej o łącznej powierzchni 2.700 m2 (rozpoczęcie budowy hali planowane było na październik 2017 r.) oraz nabycie 42 środków trwałych, które zostaną umiejscowione w nowej hali. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że budowa hali produkcyjno-magazynowej jest niezbędna dla zlokalizowania w niej nowej produkcji, co wynika z braku wymaganej do jej uruchomienia powierzchni w obecnie posiadanych halach oraz powstającym zakładzie przeznaczonym do produkcji den łóżeczek dziecięcych z WPC i desek tarasowych z WPC. Zgodnie z wnioskiem, na rzecz projektu tymczasowo miała zostać wykorzystana istniejąca hala magazynowa o powierzchni 2.700 m2 (wykorzystana w części - ok. 1.200 m2), jednak dłuższe jej wykorzystanie na cele projektu nie było możliwe z uwagi na planowane jej wykorzystanie do potrzeb bieżącej produkcji.

Powyższy wniosek został oceniony negatywnie i nie uzyskał dofinansowania.

Następnie, tj. w dniu [...] października 2017 r. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu: "[...]" (wnioskowi nadano nr [...]). Zakres przedsięwzięcia wskazany we wniosku obejmował jedno zadanie - zakup linii do wytwarzania akcesoriów meblowych z WPC-CELMOD oraz towarzyszącej infrastruktury produkcyjnej. Wnioskodawca wskazał, że projekt nie obejmuje prac budowlanych, które realizuje z własnych środków. Projekt zlokalizowany miał być w budowanej już hali produkcyjno-magazynowej wraz z zapleczem socjalnym o łącznej powierzchni ok. 2.700 m2 o kubaturze ok. 25.000 m3. Skarżący planował wykorzystać na cele projektu maksymalnie 60% powierzchni hali.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] PARP poinformowała Wnioskodawcę, że wniosek został oceniony pozytywnie i rekomendowany do dofinansowania.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. PARP wezwała Skarżącego do przesłania dziennika budowy wraz z aktualnym wpisem oraz decyzji pozwolenia na budowę nr [...] wraz z decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].06.2016 r. Skarżący pismem z dnia [...] marca 2018 r. przesłał wskazane dokumenty.

Następnie, pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 6b ust. 4a ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 110, z późn. zm.) (dalej: ustawa o PARP) oraz § 13 ust. 9 pkt 3 i 4 Regulaminu konkursu z dnia 2 sierpnia 2017 r. (zwanego dalej: "Regulaminem"), PARP odmówiła Skarżącemu udzielenia dofinansowania na projekt nr [...] pn. "[...]".

Organ wyjaśnił, że dokonana przez PARP przed zawarciem umowy o dofinansowanie weryfikacja dokumentacji przedstawionej przez Skarżącego wykazała, że niniejszy projekt nie spełnił kryterium formalnego "Projekt zostanie rozpoczęty po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie" z uwagi na naruszenie efektu zachęty. Wskazano, że Wnioskodawca przed złożeniem wniosku o dofinansowanie nr [...] rozpoczął realizację projektu poprzez rozpoczęcie budowy hali. Stwierdzono, że bez wybudowania obiektu o odpowiednich parametrach nie byłby w stanie ulokować planowanych do zakupu urządzeń i nie byłoby możliwości realizacji projektu. W związku z tym budowa hali była niezbędna do realizacji projektu nr [...], a warunek niezbędności pomocy nie został spełniony.

W związku z powyższym Skarżący w piśmie z [...] czerwca 2018 r. wniósł o podpisanie umowy, wskazując jednocześnie, że w przypadku odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie nie może skorzystać z procedury odwoławczej, ponieważ nie znajduje ona zastosowania w przypadku tych projektów, które zostały wybrane do dofinansowania, a następnie PARP odmówiła podpisania umowy dotacyjnej.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. Organ podtrzymał stanowisko w zakresie odmowy udzielenia dofinansowania.

W związku z powyższym Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

W pierwszej kolejności Skarżący zaznaczył, iż zdaje sobie sprawę, że w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217, z późn. zm.); zwanej dalej: "u.z.r.p." nie przewidziano środków odwoławczych w sytuacji gdy negatywna ocena projektu nastąpi na etapie przed podpisaniem umowy, a po przejściu przez wnioskodawców etapów oceny formalnej i merytorycznej złożonych projektów. Jednakże, w ocenie Skarżącego, informacja o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie powinna być traktowana jako negatywna ocena projektu. Zatem prawo do wniesienia skargi winno przysługiwać również temu wnioskodawcy, w stosunku do którego, po pozytywnym zakończeniu oceny projektu, a przed podpisaniem umowy o dofinansowanie, stwierdzono brak spełnienia kryteriów warunkujących przyznanie dofinansowania.

Następnie, Skarżący wskazał, że PARP bezpodstawnie uznała, iż projekt nie spełnia kryterium zachęty z uwagi na rozpoczęcie realizacji projektu (budowy hali) przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Wyjaśnił, iż budowa hali nie była celem ani elementem projektu, a roboty budowlane nie zostały ujęte w jego budżecie. Decyzja o budowie hali zapadła jeszcze przed podjęciem decyzji o ponownym złożeniu wniosku o dofinansowanie. Wobec powyższego rozpoczęcie budowy hali nie stanowi daty rozpoczęcia projektu, nie stanowi również o nieodwracalności inwestycji. Skoro zatem sam budynek nie jest kluczowym warunkiem realizacji inwestycji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem PARP, iż dotychczasowe działania inwestycyjne Wnioskodawcy naruszają "efekt zachęty".

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi o jej oddalenie.

Wskazując na zasadność odrzucenia skargi podniesiono, iż ustawa wdrożeniowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego innych aktów niż wymienione w art. 61 ust. 1 u.z.r.p., tj. innego niż nieuwzględnienie protestu, negatywna ponowna ocena projektu oraz pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. W ocenie organu przepisu art. 61 ust. 1 u.z.r.p. nie można rozszerzać na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 6b ust. 4a ustawy o PARP.

Odnośnie zaś oddalenia skargi zaznaczono, że wprawdzie budowa hali nie stanowiła kosztu projektu ale jest elementem realnie związanym z projektem, niezbędnym do realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na brak wolnej przestrzeni produkcyjnej u Wnioskodawcy. Organ zauważył, że hala nie została ujęta we wniosku o dofinansowanie nie ze względu na jej zbędność w realizacji projektu ale z uwagi na rozpoczęcie jej budowy jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie.

W piśmie procesowym z 24 września 2018 r. Skarżący odniósł się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej, zaliczyć trzeba niewątpliwie ustawę wdrożeniową, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należało rozpatrzyć zagadnienie dopuszczalności skargi w przypadku odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie, jak ma to miejsce w rozpoznawanym przypadku.

Sąd podziela pogląd zarysowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, w razie gdy instytucja uprawniona do zawarcia z beneficjentem umowy o dofinansowanie dopatrzyła się niespełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za "negatywną ocenę projektu", choć skutkuje ona w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej, jaką jest rzeczona umowa. Uprawniona instytucja ma prawo, także na etapie popisywania umowy do weryfikowania, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały przyznane, jednakże jeśli tego rodzaju (ponowna) weryfikacja jest negatywna w skutkach dla wnioskodawcy poprzez odmowę dofinansowania – winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w treści art. 53 ust. 2 u.z.r.p. Inaczej ujmując, z racji celu unormowania tej ustawy nie ma znaczenia, na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia de facto negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero przed zawarciem umowy. Przyjęcie przeciwnej wykładni art. 53 ust. 2 u.z.r.p. pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych ocen.

Przedstawiony stan rzeczy oznacza, że wniosek skarżącego, przed podpisaniem umowy, został poddany ponownej, negatywnej ocenie w zakresie spełniania kryterium formalnego - projekt nr 5 Projekt zostanie rozpoczęty po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie. Ponownie należy stwierdzić, że skutkująca odmową dofinansowania negatywna ocena projektu, niezależnie od tego na jakim etapie się dokonuje, uzasadnia skorzystanie przez podmiot wykluczony z dofinansowania ze środka odwoławczego według procedury przewidzianej danym konkursem, co znajduje oparcie w art. 53 ust. 1 u.z.r.p. Warto zauważyć również, że uregulowaniu ustawowemu towarzyszy w niniejszej sprawie § 14 ust. 1 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym w przypadku negatywnej oceny projektu, o której mowa w art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji o negatywnej ocenie, protestu na zasadach określonych w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej. Skarżący trafnie wywodzi zatem, iż w Regulaminie nie zawarto ograniczenia czasowego co do momentu poinformowania o negatywnej ocenie projektu. W tym stanie rzeczy, przyjęcie za organem, że skarżącemu, któremu po pierwotnym zakwalifikowaniu projektu do dofinansowania, odmówiono podpisania umowy i dofinansowania w wyniku ponownej negatywnej oceny, nie przysługują środki odwoławcze przewidziane zasadami konkursu, a także skarga do sądu administracyjnego, naruszałoby nie tylko art. 53 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.z.r.p. ale pozostawałoby również w rażącej sprzeczności z zasadą równego traktowania podmiotów biorących udział w konkursie (por. wyrok NSA z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 2549/14 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, skarga do sądu administracyjnego na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie jest dopuszczalna.

Przystępując do rozstrzygnięcia meritum sporu należy zaznaczyć, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno informację z dnia [...] czerwca 2018 r. zawierającą negatywną ocenę projektu, jak również informację z dnia [...] lipca 2018 r. r. o nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba. Stanowi to naruszenie art. 60 i art. 67 u.z.r.p.

Zgodnie z pierwszym z przywołanych wyżej przepisów, w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Natomiast art. 67 u.z.r.p. stanowi, że do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.

Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu unormowano w art. 24 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej: "k.p.a.". W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron.

Wskazane wyżej przepisy k.p.a. regulujące wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu mają zastosowanie w sprawie dotyczącej oceny wniosków dokonywanej w ramach postępowań konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów ustawy wdrożeniowej. Odpowiednio stosując art. 24 § 1 k.p.a. należy mieć na uwadze, że instytucja wyłączenia pracownika organu dotyczy zasadniczo spraw związanych z wydawaniem decyzji administracyjnych. Pomimo tego, że informacja z dnia [...] czerwca 2018 r. o odmowie udzielenia dofinansowania w związku z niespełnieniem jednego z kryteriów formalnych nie była decyzją administracyjną, to z racji odesłania zawartego w art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej, w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy należało odpowiednio stosować przepisy k.p.a. regulujące instytucję wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie. Instytucję tę należy postrzegać - jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt P 8/03 (OTK ZU 2005, nr 3/A, poz. 20) - jako służącą realizacji prawa strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy.

W judykaturze podnosi się, że regulację, o której mowa w art. 60 u.z.r.p., należy rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem, w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu projektu (wniosku) lub jego ocenie (formalnej lub merytorycznej) podlega wyłączeniu od rozpoznawania protestu. Związek danej osoby z projektem nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zakaz, o którym mowa w tym przepisie dotyczy osób, które poczynając od momentu złożenia projektu do konkursu były zaangażowane w jego rozpatrywanie i czynności, których związanie z tym projektem znalazło swój wyraz w treści dotyczącej tego projektu dokumentacji przebiegu procedury konkursowej, w tym osoba, która informowała o wynikach oceny (por. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 364/13, LEX nr 1310453; czy z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 494/11, LEX nr 1081546).

W wyroku z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3048/17 (LEX nr 2394050) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej odnosi się do wszystkich czynności wiążących się z określonym projektem i nie ogranicza się do jego oceny (podobnie NSA w wyrokach z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 125/11, LEX nr 992332; i z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1367/10, LEX nr 746087).

Nie można nie dostrzegać, że analizowany przepis stanowi o wszystkich czynnościach związanych z określonym projektem, zaś sama ocena projektu jest tylko jedną z nich. Nie chodzi zatem tylko o ocenę merytoryczną projektu, ale o każdą czynność z projektem związaną, która znajduje odbicie w dokumentacji dotyczącej danego wniosku. Także podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach oceny projektu czy o wynikach postępowania odwoławczego jest czynnością związaną z projektem - w tym przypadku - z oceną projektu. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności na jakimkolwiek z etapów rozpatrywania wniosku wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu odwoławczym, w tym od dokonywania ponownej oceny wniosku po uwzględnieniu protestu (tak NSA w wyroku z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11, LEX nr 1080087).

Podzielając powyższe poglądy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 60 u.z.r.p. Obie informacje skierowane do skarżącego - zarówno z dnia [...] czerwca 2018 r., jak i z dnia [...] lipca 2018 r., podpisała z ramienia instytucji przeprowadzającej postępowanie konkursowe ta sama osoba. Udział Dyrektor Departamentu Wdrożeń Innowacji w Przedsiębiorstwach I.W. w czynnościach zawiązanych z projektem na etapie jego ponownej formalnej oceny spowodował, że podlegała ona wyłączeniu od udziału w czynnościach związanych z rozpatrzeniem protestu. Mimo to brała ona jednak w nich udział.

Z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy uznać, że jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny. Sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu, podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 u.z.r.p.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. Sąd uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Instytucji Pośredniczącej.

Ponownie rozpatrując sprawę organ jeszcze raz rozpozna protest przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej.

Wobec takiego stanu rzeczy Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi, ani też udzielić wskazówek co do dalszego toku postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w sytuacji, gdy w wyniku stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, że protest został rozpatrzony przez osobę wyłączoną od tej czynności, formułowanie przez ten sąd ocen co do przyczyn negatywnej oceny i ewentualnych zaleceń stanowiłoby niedopuszczalne zastępowanie właściwych organów w realizacji ich zadań własnych i nie ma nic wspólnego z oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11, LEX nr 1080087; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 998/13, LEX nr 1406852).

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.