Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 852/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1943
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant specjalista Beata Kuziel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu gminy oddala skargę.


UZASADNIENIE

"A" sp. z o.o. w Ł., działająca przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia należności z tytułu dotacji podmiotowej pobranej w nadmiernej wysokości, przypadającej do zwrotu budżetu Gminy D. i stwierdzającej pobranie w nadmiernej wysokości przez organ prowadzący "B" w D. dotacji udzielonej z budżetu Gminy D. na ucznia P. K. w kwocie [...] zł oraz nakazującej dokonanie zwrotu tak pobranej dotacji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 30 maja 2016 r. Prezydent Miasta D. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w związku z brakiem dowodów na uczestnictwo P. K. i K. P.

w 50% zajęć w latach 2014-2015.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , organ I instancji w pkt 1 umorzył postępowanie w części dotyczącej zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na ucznia K. P. w kwocie [...] zł, w pkt 2 stwierdził pobranie w nadmiernej wysokości dotacji udzielonej z budżetu Gminy D. na ucznia P. K. w kwocie [...] zł, zaś w pkt 3 nakazał zwrot dotacji na rachunek budżetu Gminy w kwocie wskazanej w pkt 2 decyzji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowej od dnia 21 maja 2016 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zwrócił się do K. P. oraz P. K. o wskazanie szkoły, w której są słuchaczami. Wobec uzyskania oświadczeń od tych osób pismem z dnia 4 maja 2016 r. poinformował skarżącą, że ww. osoby nie były w latach 2014-2015 słuchaczami prowadzonej przez skarżącą szkoły i nie powinny być wykazywane w systemie w ramach miesięcznych informacji o aktualnej liczbie uczniów, zaś dotacja pobrana na tych słuchaczy jest dotacją pobraną w nadmiernej wysokości i tym samym podlega zwrotowi. Z uwagi na brak zwrotu tak określonej dotacji organ wszczął postępowanie administracyjne. Zdaniem organu złożone w toku postępowania przez skarżącą kserokopie arkuszy ocen wystawionych tym osobom nie są dowodem potwierdzającym ich uczestnictwo w co najmniej 50 obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu. Jednocześnie przedłożone listy obecności z własnoręcznym podpisem tych słuchaczy znalazły odzwierciedlenie jedynie w zeznaniach K. P. słuchanej w charakterze świadka. Natomiast druga z tych osób zeznała, że podpisy pod listą obecności są jej podpisem, jednakże nigdy nie uczestniczył w zajęciach. Wobec powyższego ustalenia organ uznał, że dotacja pobrana na zajęcia, w których nie uczestniczył P. K. stanowi dotację nienależnie pobraną, co powoduje konieczność orzeczenia o pobraniu dotacji w nadmiernej wysokości w tym zakresie i tym samym o jej zwrocie. Jednocześnie ustalenie faktu uczestnictwa przez K. P. w zajęciach winno skutkować umorzeniem postępowania w tym zakresie.

W odwołaniu od pkt 2 i 3 decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił organu I instancji naruszenie:

- art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez jego niezastosowanie i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego co w konsekwencji uniemożliwiło weryfikację wydanej decyzji z punku widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z uwagi na niewydanie żadnego postanowienia dowodowego w zakresie dopuszczenia dowodu, a wobec tego brak wiedzy strony co zostało uznane za dowód w sprawie oraz niepodjęcie wystarczających działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do obywateli do organów państwa;

- art. 252 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm., dalej jako "u.f.p.") poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek co do zwrotu dotacji i uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości;

- art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm, dalej jako "u.s.o.") poprzez błędną jego interpretację i uznanie, że szkole nienależna jest dotacja na słuchacza P. K. w sytuacji, w której słuchacz spełnił przesłanki warunkujące otrzymanie dotacji przez szkołę.

Tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania. Wskazał, że w toku postępowania przedłożone zostały dowody potwierdzającą prawidłowość pobranej dotacji, jednakże organ nie odniósł się w uzasadnieniu do tych dowodów. Tymczasem wynika z nich, że P. K. uzyskał w okresie od grudnia 2014 r. do lutego 2015 r. wymaganą przepisami frekwencję obecności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia należności z tytułu dotacji podmiotowej pobranej w nadmiernej wysokości, przypadającej do zwrotu budżetu Gminy D. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa dotycząca zwrotu dotacji nie jest podzielna na poszczególnych uczniów i nie można w ten sposób rozstrzygać o dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem. Tymczasem organ ograniczył sprawę zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości jedynie do dwóch osób nie odnosząc się przy tym do reszty słuchaczy, co powoduje, że sprawa zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości nie została rozpoznana. To zaś, w ocenie organu odwoławczego, powoduje konieczność uchylenia całości decyzji pomimo zaskarżenia jej jedynie w części. Uchylając decyzję organ odwoławczy nakazał by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w całej sprawie, tj. zwrotu dotacji na podstawie art. 252 u.f.p. pobranej w nadmiernej wysokości badając wystąpienie wszystkich przesłanek zwrotu, określonych w tym przepisie, a następnie wydał rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że wobec wydania decyzji kasatoryjnej nie może orzec o meritum sprawy i zbadać wydanej decyzji pod kątem naruszenia prawa materialnego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca zarzucając jej naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie co do zaistnienia przesłanki do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- art. 16 k.p.a. poprzez wzruszenie części decyzji, która stała się ostateczna w momencie upływu terminu do jej zaskarżenia;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z uwagi na niewydanie żadnego postanowienia dowodowego w zakresie dopuszczenia dowodu, a wobec tego brak wiedzy strony co zostało uznane za dowód w sprawie a co nie oraz nie podjęcie wystarczających działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

- art. 252 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek co do zwrotu dotacji i uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości;

- art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. u.s.o. poprzez błędną jego interpretację i uznanie, że szkole nienależna jest dotacja na słuchacza P. K. w sytuacji, w której słuchacz spełnił przesłanki warunkujące otrzymanie dotacji przez szkołę.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie mógł wykroczyć poza zakres objęty przedmiotową sprawą, tj. w zakresie słuchacza P. K. Co więcej, zdaniem pełnomocnika, organ ten nieprawidłowo uznał, że nie jest możliwe przesądzenie o istocie sprawy. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że decyzja organu I instancji została zaskarżona w części, a zatem nie było możliwe jej uchylenie w całości tak jak to zrobił organ odwoławczy. W pozostałym zakresie podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1482/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Kolegium z dnia 30 września 2016 r. wskazując, że decyzja o zwrocie dotacji nie ma charakteru podzielnego, albowiem decyzją taką orzeka się o zwrocie całej dotacji nienależnie pobranej. Sąd wskazał, że końcowym rezultatem postępowania prowadzonego w zakresie określenia kwoty dotacji pobranej w nienależnej wysokości (przy potwierdzeniu tego materiałem dowodowym) powinna być jedna decyzja określająca tę kwotę (jeśli okoliczności zostały potwierdzone materiałem dowodowym) lub umorzenie wszczętego postępowania (jeśli nie zgromadzono dostatecznych dowodów). Umorzenie powinno nastąpić także, jeśli dotacja zostanie zwrócona przed wydaniem decyzji. Tym samym umorzenie postępowania w części Sąd uznał za zbędne. Jednocześnie Sąd uznał, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy zlecił w istocie przeprowadzenie czynności kontrolnych dotyczących prawidłowości przyznania dotacji, nie zaś uzupełnienie materiału dowodowego, co jest niedopuszczlne. Czynności kontrolne zostały bowiem przeprowadzone i poprzedzały wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie Sąd uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia, że ujawnione nieprawidłowości miały szerszy zakres, a zatem że dla wydania orzeczenia niezbędne jest przeprowadzenie dowodów obejmujących całokształt uzyskania i wydatkowania dotacji przez skarżącą. W ocenie Sądu orzeczenie o określeniu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w odniesieniu do jej części, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji w odniesieniu do innej części tej dotacji, gdyby ujawnione zostały okoliczności faktyczne, uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Ponadto Sąd uznał, że ocena zasadności zarzutów dotyczących merytorycznej poprawności decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na nieustosunkowanie się do nich przez organ odwoławczy, wymyka się spod sądowej kontroli na tym etapie postępowania.

Decyzją z dnia [...] r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. i stwierdził pobranie w nadmiernej wysokości przez organ prowadzący "B" w D. dotacji udzielonej z budżetu Gminy D. na ucznia P. K. w kwocie [...] zł oraz nakazał dokonanie zwrotu tak pobranej dotacji wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu, powołując się na wyrok tut. Sądu z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1482/16, wskazał na treść art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej jako "u.p.d.f.") oraz art. 90 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm., dalej jako "u.s.o."), a także § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 2 zd. pierwsze uchwały Rady Miejskiej w D. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli, niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych oraz niepublicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych funkcjonujących na terenie Miasta D., a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania i stwierdził, że warunkiem udzielenia dotacji jest uczestnictwo w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu. Uczestnictwo uczniów na tych zajęciach winno być potwierdzone ich własnoręcznymi podpisami na listach obecności. Potwierdzenie to stanowi, w ocenie organu, niejako dopełnienie warunku uczestnictwa. Zdaniem organu brak stosownej dokumentacji, w tym przypadku list obecności na zajęciach decyduje o zasadności dotacji. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że P. K. tego warunku nie spełnił, albowiem zeznał, że choć zapisał się do "B" w D. to na zajęcia nie uczęszczał. Podczas wypisywania się po 6 miesiącach ze szkoły zostały mu podsunięte do podpisu różne dokumenty, przy czym słuchacz ten nie pamięta czy były to listy obecności. Organ wskazał, że organ założycielski szkoły wskazał, że uczeń ten zapisał się w roku szkolnym 2014/2015 i został skreślony w dniu 15 lutego 2015 r., przy czym z list obecności w miesiącach grudniu 2014 r i lutym 2015 r. wynika, że uzyskał wymaganą przepisami frekwencję, a zatem dotacja pobrana na niego jest należna. W ocenie organu twierdzenie to nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem posiadanie statusu ucznia jest co prawda podstawowym warunkiem, jednakże zakończenie edukacji wcześniej, czy jak w niniejszej sprawie nieuczęszczanie na zajęcia determinuje stwierdzenie o nienależnym pobraniu dotacji. W ocenie Kolegium posiadanie zatem przez ww. słuchacza statusu ucznia było kwestią drugorzędną, albowiem z treści art. 90 ust. 3 u.s.o. wynika bezwzględny warunek uczestnictwa w co najmniej 50% zajęć, którego słuchacz ten nie spełnił, skoro pod rygorem odpowiedzialności karnej zeznał, że na zajęcia nie uczęszczał. Tym samym dotacja na niego nie przysługiwała. Odnosząc się do zarzutów o charakterze procesowym Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem organ I instancji zawiadomił skutecznie stronę o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka oraz zawarł stosowne pouczenie. Jednocześnie złożenie zeznań przez niego pod groźbą odpowiedzialności karnej, zdaniem organu, powoduje, że stan sprawy należało uznać za dostatecznie wyjaśniony. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał jakie okoliczności uznał za dostatecznie wyjaśnione.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: nie podjęcie wystarczających działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

- art. 8 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości na korzyść skarżącej, a w konsekwencji działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania do organów publicznych,

- art. 107 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie podstawy prawnej wydanej decyzji, w szczególności przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 3 u.f.p. oraz uchwały dotacyjnej Rady Miejskiej w D. oraz niezamieszczenie uzasadnienia faktycznego sporządzonego zgodnie z wymaganiami ustawowymi, a w konsekwencji uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.

- art. 252 ust. 1 u.f.p. poprzez nieuznanie, że organ I instancji naruszył ten przepis wobec jego bezpodstawnego zastosowania co do zaistnienia przesłanek co do zwrotu dotacji i uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości;

- art. 90 ust. 3 u.s.o. poprzez błędną jego niezastosowanie i nieuznanie, że szkole nienależna jest dotacja na słuchacza P. K. w sytuacji, w której słuchacz spełnił przesłanki warunkujące otrzymanie dotacji przez szkołę.

Tym samym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ przypisał większą moc dowodową zeznaniom słuchacza i odmówił wiarygodności materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą nie popierając swojego stanowiska dowodem przeciwnym. Tym samym nie można, w ocenie skarżącej, uznać, ze organ oparł swoje rozstrzygniecie na całokształcie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej decyzja organu I instancji narusza art. 252 ust. 1 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Ostatecznie podniosła, że dostarczyła kserokopie list obecności, arkusza ocen i podanie słuchacza, co w jej ocenie potwierdza zaistnienie przesłanej z art. 90 ust. 3 u.s.o. Jednocześnie w odniesieniu do słuchacza zostały złożone listy obecności za miesiąc grudzień 2014 r. i luty 2015 r. potwierdzające wymaganą frekwencję, zaś świadek potwierdził, że widniejące na nich podpisy są jego podpisami, a jego zeznania, że w nich nie uczestniczył pozostają w sprzeczności z tymi dowodami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed odniesieniem się do przedmiotu sporu przyjdzie wskazać, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1482/16, uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] r. wskazując, że decyzja o zwrocie dotacji nie ma charakteru podzielnego, albowiem decyzją taką orzeka się o zwrocie całej dotacji nienależnie pobranej. W ocenie Sądu orzeczenie o określeniu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w odniesieniu do jej części, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji w odniesieniu do innej części tej dotacji, gdyby ujawnione zostały okoliczności faktyczne, uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W zakresie, w jakim Sąd orzekł o sposobie rozstrzygnięcia sprawy, skład orzekający w niniejszej sprawie był związany na zasadzie art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a.

Odnosząc się do merytorycznego sporu należy wskazać, że zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.: - Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.; dalej: u.s.o.) dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a przysługują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu w wysokości nie niższej niż 50% ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca szkołę niepubliczną poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji, z zastrzeżeniem ust. 3h oraz 3i. Uczestnictwo uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych musi być potwierdzone ich własnoręcznymi podpisami na listach obecności na tych zajęciach. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju, podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju.

Na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: - Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.; dalej: u.f.p.) dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że kwestią sporną w sprawie poddanej sądowej kontroli jest to, czy zaskarżona decyzja zasadnie określała przypadającą do zwrotu kwotę dotacji, pobranej w nadmiernej wysokości na ucznia P. K. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że skarżąca niezasadnie pobrała dotację, gdyż przesłuchany w charakterze świadka słuchacz – pouczony o odpowiedzialności karnej, za składanie fałszywych zeznań – stwierdził, że na zajęcia nie uczęszczał. Zeznał nadto, że podczas wypisywania się po 6 miesiącach ze szkoły zostały mu podsunięte do podpisu różne dokumenty, przy czym nie pamięta czy były to listy obecności. Odnosząc się do przedłożonych przez skarżącą list obecności w miesiącu grudniu 2014 r i lutym 2015 r. potwierdzających wymaganą przepisami frekwencję, organ uznał, że przeczą one zeznaniom świadka/słuchacza szkoły a zdaniem Sądu wywiedziony wniosek zasługuje na aprobatę. To, że skarżąca przedłożyła listy obecności, nie przesądza o tym, że słuchacz uczestniczył w zajęciach, skoro sam stwierdził, że do szkoły w ogóle nie uczęszczał. Słuchacz przyznał, że zapisał się do "B" w D., jednakże nauki nie podjął. Trudno zatem uznać, że podpisane listy potwierdzały rzeczywisty stan rzeczy. Przyjdzie zgodzić się z organem, że "podpisanie" list mogło nastąpić – jak zeznał to słuchacz – w dacie, kiedy zabierał ze szkoły dokumenty, a nie w dacie odbywania zajęć. Zeznania słuchacza w tej kwestii nie budzą wątpliwości. Skoro zatem słuchacz nie uczęszczał na zajęcia to dotacja pobrana na niego stanowiła dotację nienależną. Rację ma także Kolegium, że w tej sytuacji, posiadanie przez słuchacza statusu ucznia było kwestią drugorzędną, albowiem z treści art. 90 ust. 3 u.s.o. wynika bezwzględny warunek uczestnictwa w co najmniej 50% zajęć, którego słuchacz ten nie spełnił, skoro pod rygorem odpowiedzialności karnej zeznał, że na zajęcia nie uczęszczał. Tym samym dotacja na niego nie przysługiwała.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przyjdzie wskazać, że organ nie przekroczył granic zasady swobodnej oceny dowodów, odmawiając wiarygodności/rzetelności przedłożonym przez skarżącą listom obecności. Jak zaznaczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowód ten nie zasługiwał na wiarygodność, wobec jednoznacznego zeznania przez słuchacza, że nauki nie podjął. W konsekwencji, zasadnie organ uznał, że nie istniało uzasadnienie do pobierania dotacji na w/w słuchacza, ponieważ z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego wynika, że nie uczęszczał on do szkoły i nie brał udziału w zajęciach.

Z tego też powodu Sąd uznał, że zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, który ocenił zgodnie z zasadą swobodnej jego oceny.

Decyzja organu odwoławczego, wskazuje jakim dowodom dał wiarę jakim tej wiary odmówił, wyjaśniała stan faktyczny sprawy i prawne motywy rozstrzygnięcia.

Konkludując stwierdzić należy, że decyzja organu odwołanego nie narusza obowiązujących norm prawnych, a zatem nie ma podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.