Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1754/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.89, art.25, art.256, art.257, art.94-96, art.246, art.247, art.255,art.100, art.96, art97, art.63
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP (dalej "organ"), działając w trybie postępowania spornego, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym" nr [...], udzielonego na rzecz L. S.A. z siedzibą w L. (dalej "wnioskodawca" lub "uprawniony"), na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez L.L. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej "skarżący" lub "wnoszący sprzeciw"), na podstawie art. 89 ust.1 i art. 25 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.) oraz art 98 k.p.c. w związku z art 256 ust . 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (dalej: "p.w.p.", oddalił sprzeciw.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Dnia 29 października 2018 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw L.L. sp. z o.o. z siedzibą w L wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym" nr [...] na rzecz L. S.A. z siedzibą w L., z pierwszeństwem od dnia 27 marca 2014 r., przy czym o udzieleniu prawa ochronnego ogłoszono dnia 31.07.2018 r. w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr 22/16.

Za podstawę swojego żądania unieważnienia spornego prawa ochronnego wnoszący sprzeciw wskazał przepisy art. 25 w zw. z art. 100 p.w.p., podnosząc brak nowości w stosunku do spornego wzoru w świetle patentu [...]. Zdaniem wnoszącego sprzeciw udzielenie spornego prawa nastąpiło także z naruszeniem zasad logiki i języka polskiego, przy czym w opisie ochronnym jest szereg błędów językowych.

Uprawniony w odpowiedzi z dnia 10 grudnia 2018 r. uznał sprzeciw za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. Przy odpowiedzi przedłożył bez tłumaczenia opis niemieckiego wzoru użytkowego nr [...]. Wobec powyższego, w dniu 11 stycznia 2019 r. sprawa została przekazana do Departamentu Orzecznictwa do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego jako sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym" [...].

Następnie, przy piśmie z dnia 16.03.2019 r., wnoszący sprzeciw przedłożył opinię B. R., w której stwierdzono podobieństwo zabezpieczeń przed przewierceniem bębenków wkładek firm L.L. i L. z uwagi na umieszczenie w ich korpusach dodatkowych płytek.

Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2019 r., wnoszący sprzeciw złożył do akt niekompletne wydruki opisu [...] i opisu niemieckiego wzoru użytkowego nr [...] bez tłumaczenia. Natomiast uprawniony oświadczył, że chociaż elementy w postaci płytki i kołków są znane, to jednak ich zestawienie stanowi o nowości i użyteczności przedmiotowego rozwiązania.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. organ uznał, że sporny wzór użytkowy jest nowy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, w tym przeciwstawionego patentu [...], gdyż patent ten nie ujawnia wcześniejszego rozwiązania o wszystkich cechach spornego wzoru zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym. Z przeciwstawionego opisu patentowego [...] znane są bowiem cechy nieznamienne spornego wzoru, tj. "Wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym składająca się z korpusu i umieszczonego w nim bębenka z kanałem kluczowym oraz z zespołu zabezpieczającego przed rozwierceniem". Natomiast z cech znamiennych opis [...] ujawnia jedynie, że w bębenku osadzona jest płytka zabezpieczająca, a w pobliżu czoła umieszczony jest znany kołek zabezpieczający (bez wskazania w opisie i/lub na rysunku miejsca usytuowania ani położenia kołka).

W konsekwencji, w ocenie organu, opis patentu [...] nie ujawnia cech znamiennych spornego wzoru zastrzeganych jako: "zespół zabezpieczający stanowią usytuowane w części czołowej wkładki bębenkowej w płaszczyźnie prostopadłej do osi podłużnej wkładki bębenkowej dwa kołki zabezpieczające, osadzone w korpusie, dwa kołki zabezpieczające, osadzone w bębenku oraz oddalone od części czołowej wkładki dwa kołki zabezpieczające osadzone w korpusie i dwa kołki zabezpieczające osadzone w bębenku, przy czym kołki zabezpieczające leżą w dwóch oddalonych od siebie płaszczyznach prostopadłych do osi symetrii wkładki bębenkowej". Opis patentu [...] przedstawia zatem konstrukcję wkładki odmienną od spornego wzoru użytkowego i nie może świadczyć o braku jego nowości.

Organ podkreślił, że stanowiska organu w tym względzie nie mogła zmienić złożona przy piśmie z dnia 16.03.2019r. opinia B. R., w której stwierdzono podobieństwo zabezpieczeń przed przewierceniem bębenków wkładek firm L.L. i L. z uwagi na umieszczenie w ich korpusach dodatkowych płytek, gdyż podobieństwo nie oznacza tożsamości rozwiązań wymaganej dla udowodnienia braku nowości wzoru, a obecność dodatkowej płytki jest tylko jedną z wielu istotnych cech spornego wzoru. Organ nie podzielił stanowiska wnoszącego sprzeciw i stwierdził, że sporny wzór użytkowy został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić niezależnie od uchybień, w tym językowych, wskazanych przez wnoszącego sprzeciw w jego opisie.

Od powyższej decyzji wnoszący sprzeciw złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów:

- prawa procesowego: art. 107 § 3; art. 7; art. 11, art. 80 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 i 257p.w.p.., oraz

- prawa materialnego: art. 94-96 p.w.p. w odniesieniu do oceny nowości spornego wzoru użytkowego i zakresu przedmiotowego prawa ochronnego określonego zastrzeżeniami ochronnymi.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i dopuszczenie dowodu z dokumentów i rysunków.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż skarżący nie podniósł w skardze żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowość decyzji.

Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając skargę uprawnionego według powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Stosownie do przepisów art. 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 p.w.p., każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, a jeżeli uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw podniesie zarzut, że sprzeciw ten jest bezzasadny to sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Zgodnie z art. 246 ust.2 p.w.p. podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy sprawy o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu uznanego za bezzasadny rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego, przy czym Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego we wnioskowanych granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust.4 p.w.p.).

Odnosząc się na wstępie do zarzutów skargi naruszenia przez organ przepisów postępowania Sąd pragnie zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż zasada działania organu z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 849/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 350/06, Lex nr 322819 NSA zaakcentował, że w postępowaniu spornym Urząd Patentowy nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 pwp, wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., obowiązków Urzędu Patentowego w zakresie zbierania dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 pwp jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania w tym zakresie przepisów k.p.a.

Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 82/06 (LEX nr 308131) NSA stwierdził, że w treści art. 256 ust. 1 pwp odesłano w zakresie postępowania spornego do przepisów kpa, stosowanych jednak odpowiednio, gdyż: "Już sama natura postępowania spornego, w którym Urząd Patentowy rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego.".

Z kolei w wyroku z dnia z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 508/15 (LEX nr 2083286) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie sporne nie stanowi nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa. Stanowisko powyższe uzasadnione jest także treścią art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 pwp, zgodnie z którym to na osobie żądającej unieważnienia prawa ochronnego spoczywa ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga nie zawiera w istocie żadnych konkretnych argumentów, które mogłyby wskazywać na naruszenie przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odniósł się bowiem do wszystkich dowodów które dopuścił, w tym także do błędów językowych opisu spornego wzoru uznając, że z uwagi na ich charakter nie mają one znaczenia dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Ocenę tę podziela Sąd. Nie można bowiem stwierdzić, aby błędy te powodowały przyznanie prawa ochronnego w szerszym od wnioskowanego zakresie.

Istotę co do meritum sporu w tej sprawie stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. braku nowości spornego wzoru użytkowego w świetle przeciwstawionego patentu [...].

Jak stanowi art. 25 p.w.p., wynalazek będący przedmiotem wzoru użytkowego uważa się za nowy, jeżeli nie jest on znaną przed jego ujawnieniem częścią stanu techniki, tzn. nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Przepis ten definiuje jeden z podstawowych wymogów stawianych rozwiązaniom, którym może zostać przyznane prawo ochronne.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy zauważyć, że przy merytorycznej ocenie nowości rozwiązania konieczne jest uwzględnienie całego stanu techniki. Rozwiązanie uważa się za część stanu techniki, gdy przed datą jego pierwszeństwa zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania w świetle stanu techniki (lub w postaci ujawniającej rozwiązanie zgłoszone do ochrony jako wynalazek lub wzór użytkowy). W myśl wyżej wymienionych przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, dla udowodnienia braku nowości rozwiązania muszą być wykazane łącznie trzy następujące przesłanki: udostępnienie rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej, udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do stosowania wynalazku i udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem dla wykazania braku nowości należy przeciwstawić kwestionowanemu rozwiązaniu konkretne rozwiązanie o identycznych cechach.

Stan techniki został zdefiniowany w art 25 ust. 2 i 3 p.w.p. w sposób następujący:

a) przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób;

b) za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

W zaskarżonej decyzji Urząd wskazał, iż sporny wzór użytkowy jest nowy w świetle przeciwstawionego patentu [...], gdyż patent ten nie ujawnia wcześniejszego rozwiązania o wszystkich cechach spornego wzoru zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym. Z cech znamiennych opis tego patentu ujawnia jedynie, że w bębenku osadzona jest płytka zabezpieczająca, a w pobliżu czoła umieszczony jest znany kołek zabezpieczający (bez wskazania w opisie i/lub na rysunku miejsca usytuowania ani położenia kołka). Z kolei z cech nieznamiennych spornego wzoru wynika, że wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym składa się z korpusu i umieszczonego w nim bębenka z kanałem kluczowym oraz z zespołu zabezpieczającego przed rozwierceniem.

Mając na uwadze istotę przeciwstawionego patentu, który w istocie rozwiązuje ten sam problem techniczny, jak w spornym wzorze użytkowym, jakim jest przeciwdziałanie możliwości rozwiercenia wkładki bębenkowej zamka, nie oznacza to jednak, że problem ten jest rozwiązywany w identyczny sposób w przypadku ww. wzoru przemysłowego oraz patentu. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że konstrukcja spornego wzoru użytkowego na tyle różni się od opisu rozwiązania przeciwstawionego patentu, że może on być przedmiotem odrębnego prawa ochronnego.

Wskazać bowiem trzeba, że cechy znamienne spornego wzoru zostały zastrzeżone jako: "zespół zabezpieczający" , który stanowią: " usytuowane w części czołowej wkładki bębenkowej w płaszczyźnie prostopadłej do osi podłużnej wkładki bębenkowej dwa kołki zabezpieczające [4, 5] osadzone w korpusie [1], dwa kołki zabezpieczające [6, 7] osadzone w bębenku [2] oraz oddalone od części czołowej wkładki dwa kołki zabezpieczające (9, 10] osadzone w korpusie (1] i dwa kołki zabezpieczające (11, 12) osadzone w bębenku (2),przy czym kołki zabezpieczające (9, 10, 11, 12) leżą w dwóch oddalonych od siebie płaszczyznach prostopadłych do osi symetrii wkładki bębenkowej".

Z powyższego wynika, ze przedmiotem ochrony ze spornego wzoru użytkowego została objęta konstrukcja mająca charakter systemowy, tj. zbiór poszczególnych elementów, których wzajemne usytuowanie (współdziałanie) prowadzi do osiągniecia określonego skutku, w tym przypadku zwiększenia odporności na włamania, w szczególności poprzez przeciwdziałanie możliwości rozwiercenia wkładki bębenkowej zamka. Wskazać przy tym należy, że brak jest istotnych ograniczeń w wykorzystywaniu w nowym rozwiązaniu poszczególnych elementów znanych już ze stanu techniki, jeżeli w rezultacie ich zastosowania dane rozwiązanie będzie miało charakter nowatorski. Nie pozbawia bowiem nowości wzoru wykorzystanie w nim elementów znanych z innych wzorów (czy patentów), w których pełniły one podobną lub taką samą funkcję, jeżeli tylko nowy jest przedmiot, w którym elementy te pełnią rolę środków technicznych lub odmienny jest układ przestrzenny, w którym znajdują zastosowanie (por. Prawo własności przemysłowej Komentarz, red. Piotr Kostański, C.H. Beck Warszawa 2014 2. wydanie str. 643). Inaczej bowiem niż w przypadku wynalazków przedmiotem oceny nowości wzoru nie jest rozwiązanie techniczne jako takie (czyli reguła technicznego działania), lecz rozwiązanie techniczne, które dotyczy kształtu, budowy lub zestawienia indywidualnie określonego przedmiotu o trwałej postaci i decyduje o jego użyteczności.

Zatem dla wykazania braku nowości należy przeciwstawić zgłoszonemu wzorowi konkretne rozwiązanie o identycznych cechach; ta sama funkcja porównywanych rozwiązań w sytuacji, gdy rozwiązania te różnią się układem i elementami wyklucza zarzut braku nowości. Kryterium braku nowości wymaga bowiem, aby przeciwstawione rozwiązanie było tożsame pod względem budowy i części składowych (por. System prawa prywatnego Prawo własności przemysłowej, red. R. Skubisz, C.H. Beck Warszawa 2012 Tom 14A str. 834), przy czym rozwiązanie chronione prawem ochronnym na wzór użytkowy nie musi charakteryzować się odpowiednim poziomem wynalazczym, tj. być nieoczywiste. Wystarczy, że jest wyrazem pomysłu technicznego dotyczącego konkretnego przedmiotu w sposób umożliwiający jego przemysłowe odtworzenie.

Wskazać ponadto należy, że z przepisów p.w.p. nie wynika możliwość pominięcia w ocenie zdolności ochronnej części zastrzeżenia z powodu nieujawnienia na rysunku. W szczególności stosownie do art. 96 p.w.p. zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie ochronnym wzoru użytkowego. Oznacza to ograniczenie zakresu przedmiotowego ochrony wzoru do dosłownego brzmienia zastrzeżeń. Jedynie pomocniczo i w uzasadnionych przypadkach można odwołać się do opisu i rysunków (ponieważ o istocie wzoru decyduje jego kształt, ważną rolę odgrywać może interpretacja rysunków – por. w tym zakresie A. Niewęgłowski, Komentarz do art. 96 ustawy p.w.p. w Lex Omega), ale przy uwzględnieniu pełnej treści zastrzeżenia niezależnego (i pozostałych zastrzeżeń).

Chociaż w świetle art. 97 p.w.p. rysunek jest obowiązkowym elementem zgłoszenia wzoru użytkowego, zatem winien na równi z opisem ujawniać jego istotę, jednak nie oznacza to w żadnym wypadku przyznania pierwszeństwa rysunkowi nad treścią zastrzeżeń ochronnych (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r. II GSK 354/06). W przypadku ustalenia granic prawa ochronnego na wzór użytkowy zastrzeżenia ochronne pełnią jeszcze bardziej istotną funkcję niż w przypadku opatentowanych wynalazków. Ustawodawca nie zezwolił bowiem (por. treść art. 100 p.w.p.) na zastosowanie art. 63 p.w.p. (w świetle którego opis wynalazku i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych) do wzorów użytkowych, co oznacza, że niedopuszczalna jest rozszerzająca (czy zawężająca) wykładnia zastrzeżeń ochronnych na wzór użytkowy wykorzystująca rysunek wzoru. Muszą być one zatem uwzględniane i wykładane stosownie do swojej literalnej treści, czyli bez żadnej modyfikacji, tj. ograniczeń, rozszerzeń czy skrótów.

Tymczasem w sprawie strona skarżąca – wbrew powyższym zasadom – dokonuje oceny spornego wzoru użytkowego względem przeciwstawionych mu rozwiązań swojego patentu przyjmując de facto, że o istocie rozwiązania tego wzoru decydujące znaczenie ma rysunek załączony do opisu, a nie treść zastrzeżeń ochronnych. W ten sposób przyznając decydującą rolę rysunkowi skarżący podważa rozstrzygnięcie organu na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Pomija bowiem okoliczność, że Urząd Patentowy nie rozpatrywał tych złożonych w trakcie postępowania dowodów, które stanowiły rozszerzenie podstaw faktycznych sprzeciwu. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu, który powołując się na orzecznictwo uznał, że termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter materialnoprawny, w związku z czym niedopuszczalne było rozszerzenie - po upływie tego terminu - podstaw sprzeciwu. Z tego też powodu Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, które nie były procedowane przed skierowaniem sprawy do postępowania spornego lub też dotyczą materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, które organ dopuścił i które podlegają ocenie przez Sąd z urzędu, jak w przypadku opinii B. R..

W świetle powyższego nie można przyznać rysunkowi, a nie treści zastrzeżenia niezależnego w pełnym brzmieniu, roli decydującej o braku nowości spornego wzoru. Niemniej należy podkreślić, że także w tym zakresie porównywane rozwiązania różnią się w istotnym szczególe technicznym, jakim jest płytka bębenkowa zamka z rowkiem (kanałem kluczowym), gdyż sporne rozwiązanie takiego elementu nie posiada (płytka bez kanału kluczowego).

Wobec powyższego należało uznać, że opis [...] przedstawia konstrukcję wkładki bębenkowej odmienną od spornego wzoru i nie może świadczyć o braku nowości tego wzoru, a co za tym idzie zarzut odnoszący się do oceny nowości wzoru i zakresu przedmiotowego prawa ochronnego jest chybiony.

Podsumowując, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazuje skarżący lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.w.p.