Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 255/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1, art. 36 i art. 37
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: art. 73
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 1 Załącznik II Rozdział II pkt 2
law: Rozporządzenie (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych
Teza: Przy podejmowaniu działań w ramach nadzoru zapobiegawczego (art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - j. t. Dz. U. 122/06/851 ze zm. - dalej upis) i nadzoru bieżącego (art. 4 upis) organy Inspekcji Sanitarnej stosując rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE 139/04/1) kierują się zasadą efektywności prawa wspólnotowego i zasadą bezpośredniego skutku rozporządzeń unijnych. Przepisy te dążą do osiągnięcia rezultatu ograniczenia zagrożeń, oddzielania poziomu akceptowalnego od nieakceptowalnego. W przeciwieństwie do kazuistycznych przepisów §3 i 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 kwietnia 2007 r. w sprawie pobierania i przechowywania próbek żywności przez zakłady żywienia zbiorowego typu zamkniętego (Dz. U. 80/07/545), organ Inspekcji Sanitarnej, nakładając obowiązek na dany zakład, nie musi wskazywać konkretnego przepisu rozporządzenia (WE) nr 852/2004 będącego podstawą nałożenia danego obowiązku, lecz wystarczy, że wskaże konkretne przepisy, z których należycie dekodowano normę prawną, będącą podstawą nałożenia tego obowiązku.

TEZY

Przy podejmowaniu działań w ramach nadzoru zapobiegawczego (art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - j. t. Dz. U. 122/06/851 ze zm. - dalej upis) i nadzoru bieżącego (art. 4 upis) organy Inspekcji Sanitarnej stosując rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE 139/04/1) kierują się zasadą efektywności prawa wspólnotowego i zasadą bezpośredniego skutku rozporządzeń unijnych. Przepisy te dążą do osiągnięcia rezultatu ograniczenia zagrożeń, oddzielania poziomu akceptowalnego od nieakceptowalnego. W przeciwieństwie do kazuistycznych przepisów §3 i 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 kwietnia 2007 r. w sprawie pobierania i przechowywania próbek żywności przez zakłady żywienia zbiorowego typu zamkniętego (Dz. U. 80/07/545), organ Inspekcji Sanitarnej, nakładając obowiązek na dany zakład, nie musi wskazywać konkretnego przepisu rozporządzenia (WE) nr 852/2004 będącego podstawą nałożenia danego obowiązku, lecz wystarczy, że wskaże konkretne przepisy, z których należycie dekodowano normę prawną, będącą podstawą nałożenia tego obowiązku.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 04 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Zakładu Opieki Zdrowotnej P.- S. M. Szpital im. J. S. w P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu z zakresu nadzoru sanitarnego. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w tych tylko częściach, w których zarządzono odkładanie i przechowywanie próbek posiłków innych niż obiady na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W. 144 w P. 2. w pozostałej części skargę oddala 3. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. na rzecz Skarżącego kwotę 279 (dwieście siedemdziesiąt dziewięć) zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania /-/I.Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/B.Popowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] działając

na podstawie art. 27 ust. 1, art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ([j.t.] Dz. U. 122/06/851 ze zm. - dalej upis), i art. 73 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. 171/06/1225 ze zm. - dalej ubż) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny

w P. zakazał Zakładowi Opieki Zdrowotnej P. - S. M. przy ul. S. w P. (dalej Zakład bądź Szpital) zapewnić prawidłowe warunki do mycia i dezynfekcji naczyń stołowych we wszystkich kuchenkach oddziałowych Szpitala im. J. S. przy ul. S. 8/12 w P., na Oddziale Chorób Zakaźnych przy ul. W. w P., na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W. w P. a także prawidłowo odkładać i przechowywać próbki posiłków na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W. w P. Dodatkowo organ I instancji obciążył Zakład Opieki Zdrowotnej P. - S. M. przy ul. S. w P. kosztami kontroli w wysokości 254,70 zł. W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzone przez organ I instancji kontrole w Szpitalu im. J. S. przy ul. S. w P., na Oddziale Chorób Zakaźnych przy ul. W. w P. i na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W. wykazały uchybienia sanitarno-higieniczne w postaci braku prawidłowych warunków do mycia i dezynfekcji naczyń stołowych we wszystkich kuchenkach oddziałowych Szpitala im. J. S. przy ul. S. w P., na Oddziale Chorób Zakaźnych przy ul. W. w P. i na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W., a także brak próbek pokarmowych posiłków na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W. Organ I instancji wskazał, że stwierdzony stan faktyczny stanowi naruszenie przepisów sanitarnych upis, ubż i Załącznika II Rozdziału II pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE 139/04/1- dalej rozporządzenie (WE) 852/2004) a także § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 kwietnia 2007 r. w sprawie pobierania i przechowywania próbek żywności przez zakłady żywienia zbiorowego typu zamkniętego (Dz. U. 80/07/545- dalej rozporządzenie Ministra).

Odwołując się od powyższej decyzji Strona podała, że brak jest bieżących przepisów prawnych zobowiązujących do dezynfekcji naczyń we wszystkich kuchenkach oddziałowych szpitala, a aktualnie stosowane postępowanie z naczyniami na oddziałach wpływa na dobrą sytuację epidemiologiczną, o czym świadczy fakt,

iż od wielu lat nie stwierdzono zatruć pokarmowych w tutejszym Zakładzie. Od wielu lat naczynia na Oddziale Chorób Zakaźnych przy ul. W. poddawane są dezynfekcji jednym z aktualnie stosowanych środków dezynfekcyjnych. Cytowane w decyzji rozporządzenie Ministra i rozporządzenia (WE) 852/2004, jednoznacznie nie nakładają obowiązku pobierania i przechowywania próbek żywnościowych na oddziałach szpitalnych usytuowanych poza kuchnia centralną szpitala, a prawidłowe pobieranie i przechowywanie próbek żywnościowych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra odbywa się w kuchni centralnej tj. w miejscu wytwarzania posiłków, o czym mogli się przekonać przedstawiciele organu I instancji w P. w trakcie kompleksowej kontroli w dniach 8 i 12 listopada 2007 r. Udostępniona Odwołującemu się w dniu 22 listopada 2007 r. przez przedstawicieli organu I instancji kserokopia pisma Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skierowanego do wszystkich Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych w P. (znak DN- HŻ -4110/ 28-3/07 na stronie 2 nakłada obowiązek "pobierania i przechowania próbek żywnościowych przez firmy cateringowe świadczące usługi na rzecz szpitala", w związku z czym Strona odstępuje od pobierania i przechowywania próbek żywnościowych na Oddziale Chorób Zakaźnych przy ul. W. W owej sprawie Dyrekcja Zakładu dnia 26 listopada 2007 r. skierowała pismo wyjaśniające do Państwowego Inspektora Sanitarnego w P.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu wskazano, że zapewnienie prawidłowych warunków do mycia

i dezynfekcji naczyń stołowych we wszystkich kuchenkach oddziałowych Szpitala

dotyczy wyłącznie czynnych kuchenek oddziałowych, w których gromadzone są, myte i dezynfekowane naczynia stołowe po spożywanych przez pacjentów posiłkach. Nadto z punktu widzenia art. 59 pkt 1 ubż i w myśl art. 3 rozporządzenia (WE) 852/2004, przedsiębiorstwa sektora spożywczego zapewniają, że na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności odbywających się pod ich kontrolą, spełniane są właściwe wymogi higieny ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. Z tego wynika, że przedsiębiorstwo przyjmuje szczególne warunki higieny w oparciu o procedury niezbędne do osiągnięcia poziomów określonych do realizacji celów niniejszego rozporządzenia, a procedury w tym względzie winny bazować (zgodnie z art. 1 pkt b cytowanego rozporządzenia) na zasadach HACCP, wraz z zastosowaniem dobrej praktyki higieny, które winny wzmocnić odpowiedzialność przedsiębiorstw sektora spożywczego. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z Załącznikiem II, Rozdziałem II pkt 2 cytowanego rozporządzenia, w miarę potrzeby, muszą być stosowane odpowiednie urządzenia do czyszczenia oraz dezynfekcji narzędzi roboczych oraz wyposażenia. Urządzenia te muszą być skonstruowane z materiałów odpornych na korozję i muszą być łatwe do czyszczenia oraz muszą posiadać odpowiednie doprowadzenie ciepłej i zimnej wody. W tym zakresie, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) 852/2004, przedsiębiorstwo dostarcza właściwemu organowi dowodów dotyczących zgodności działania z zasadami systemu HACCP i zasadami dobrej praktyki higienicznej, w jaki wymagają tego właściwe organy, uwzględniając charakter i rozmiar przedsiębiorstwa sektora spożywczego. Dotyczy to także metod oraz skuteczności przeprowadzania procesów mycia i dezynfekcji naczyń stołowych, urządzeń i sprzętu pomocniczego. W Kuchni Centralnej Szpitala przygotowywane są posiłki dla wszystkich oddziałów wchodzących w skład struktury Zakładu, które to posiłki są porcjowane na poszczególnych oddziałach w kuchenkach oddziałowych. Jednocześnie, zgodnie z otrzymanymi dnia 11 marca 2008 r. wyjaśnieniami Zakładu, w których określono porcjowanie posiłków w kuchenkach oddziałowych na naczynia stołowe (wcześniej przygotowywane w Kuchni Centralnej i dostarczone w termosach termoizolacyjnych hermetycznie zamkniętych samochodem własnym na Oddziały), należy prowadzić odkładanie i gromadzenie próbek żywności w miejscu, w którym są one porcjowane - zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra i art. 72 ubż.

W skardze na powyższą decyzję Zakład Opieki Zdrowotnej P. - S. M. przy ul. S. w P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 59 pkt 1 ubż i art. 3 rozporządzenia (WE) 852/2004 wraz załącznikami poprzez bezpodstawne przyjęcie,

iż z przepisów tych wynika, że nie są zapewnione prawidłowe warunki do mycia

i dezynfekcji naczyń stołowych w kuchenkach oddziałowych Skarżącego na Oddziale Chorób Zakaźnych oraz Oddziale Reumatologii i Osteoporozy - a także naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra i art. 72 ubż poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż Skarżący nie pobiera próbek pokarmowych posiłków zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu wskazano, że w zaskarżonej decyzji "organy administracyjne I instancji nie wskazały" w sposób konkretny przepisu prawnego, z którego wynikałoby rzekome uchybienie w zakresie niezapewnienia prawidłowych warunków do mycia i dezynfekcji naczyń stołowych w kuchenkach oddziałowych skarżącego, na Oddziale Chorób Zakaźnych oraz Oddziale Reumatologii i Osteoporozy. Powołane w zaskarżonej decyzji przepisy nie zawierają zapisów, które wskazywałyby na zarzucane naruszenia prawa. Na ww. oddziałach posiada warunki do mycia i dezynfekcji wymagane przepisami tzn. na Oddziale Chorób Zakaźnych stosuje się środki myjąco-dezynfekcyjne, a na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy stosuje się detergenty i wyparzanie wrzątkiem w zlewozmywakach dwukomorowych, a stosowane procedury są nie tylko zgodne z obowiązującymi przepisami, ale okazują się skuteczne, gdyż od wielu lat nie odnotowano zatruć pokarmowych w Szpitalu. Jeśli chodzi o rzekome naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra i art. 72 ubż, Skarżący wyjaśnił, że owe próbki są przechowywane w Kuchni Centralnej Skarżącego, a z powołanych przepisów nie wynika, by obowiązek taki spoczywał dodatkowo na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy wchodzącym w skład Zakładu, gdyż według oceny Skarżącego nie jest on odrębnym zakładem żywienia zbiorowego typu zamkniętego, a zatem nie ma on dodatkowego obowiązku przechowywania tych samych próbek żywności, które są przechowywane w Kuchni Centralnej. Skarżący wskazał, że zostały naruszone prawa i interesy Skarżącego poprzez zmuszanie go w drodze decyzji do poniesienia dodatkowych znacznych kosztów (poprzez zakup sprzętu) oraz strat (przechowywania dodatkowych, zbędnych z punktu widzenia opieki nad pacjentami próbek żywności w ilości około 2 kg codziennie).

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał

w całości Swą dotychczasową argumentację Dodatkowo wskazał, że skoro

w protokole z kontroli nr [...] z dnia 8 i 12 listopada 2007 r. stwierdzono brak prowadzenia procesu dezynfekcji naczyń stołowych w kuchenkach oddziałowych Szpitala, to i tak fakt nieodnotowywania (niewystępowania) zatruć pokarmowych

(od wielu lat, jakie podaje strona w licznej korespondencji) w Szpitalu nie może być odzwierciedleniem i świadczyć o skuteczności procesów mycia i dezynfekcji naczyń stołowych na Oddziałach Szpitala. Odnosząc się do pobierania i przechowywania próbek pokarmowych żywności organ II instancji podał, że stwierdzono, iż obiady przewożone są z Kuchni Centralnej do Oddziału Reumatologii i Osteoporozy

(ul. W.), i Szpitala Zakaźnego (ul. Ś. W. w P.)

w termosach termoizolacyjnych i na miejscu w ww. oddziałach odbywa się

ich porcjowanie, zaś pozostałe posiłki (śniadania i kolacje) są porcjowane i pakowane

w Kuchni Centralnej na tacki jednorazowego użycia, zgrzewane folią. Z powyższego wynika, że Zakład ma obowiązek odkładania próbek żywności w miejscach, w których odbywa się porcjowanie posiłków.

Na rozprawie dnia 4 grudnia 2008 r. pełnomocnik Strony skarżącej wnosił

i wywodził jak skardze nadto wskazując, że Skarżący zdaje się na wyrok Sądu

w zakresie sposobu dezynfekcji naczyń a dodatkowe odkładanie próbek poza Kuchnią Centralną wiąże się z dodatkowymi kosztami, które są szacowane na kilkadziesiąt tysięcy zł rocznie (k. 74 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga w części zasługuje na uwzględnienie.

1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W odniesieniu do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. z obowiązującymi w dacie

ich wydania przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd porównuje treść dekodowanej przez organ normy prawa, z ustalonym przez ten organ stanem faktycznym.

Z naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym została zastosowana błędna subsumcja prawa tj. organ

nie zastosował przepisu, który winien był zastosować lub też dokonał wadliwej wykładni zastosowanego prawa. Z naruszeniem prawa procesowego mamy w szczególności

do czynienia, gdy organ procesowy pomija okoliczności relewantne, które w świetle prawidłowo dekodowanej normy prawa materialnego i normy prawa procesowego, mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm. - dalej ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 135 ppsa, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne

dla końcowego jej załatwienia.

2. Jak wynika z art. 2 upis wykonywanie zadań z zakresu zdrowia publicznego, m. in. poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami zdrowotnymi żywności, żywienia

i przedmiotów użytku oraz higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości

i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej

i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. Sprawowanie nadzoru bieżącego i zapobiegawczego jest zadaniem z zakresu administracji publicznej, a więc czynności wykonywane w ramach nadzoru bieżącego

i zapobiegawczego mają charakter publicznoprawny. Zakres działań, jakie mogą podejmować organy Inspekcji Sanitarnej w ramach nadzoru zapobiegawczego określa art. 3 upis, a art. 4 ustawy wymienia działania Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie nadzoru bieżącego, stanowiąc, iż należy do nich kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, m. in.: dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego oraz warunków produkcji, transportu, przechowywania i sprzedaży żywności oraz warunków żywienia zbiorowego jak i nadzoru nad jakością zdrowotną żywności (pkt 2 i 3 art. 4 upis).

3. Biorąc powyższe pod uwagę, jeśli chodzi o zapewnienie prawidłowych warunków do mycia i dezynfekcji naczyń stołowych w kuchenkach oddziałowych Skarżącego, organy administracji wykonały swoje czynności nadzorcze należycie i, w tym zakresie, Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko przyjęte

przez organy. W protokołach kontroli z dnia: 8, 12, 15 i 16 listopada 2007 r. stwierdzono brak jakiegokolwiek procesu dezynfekcji naczyń stołowych w kuchenkach oddziałowych (k. 19, 12, 5 i 35 administracyjnych), a fakt ten nie był skutecznie kwestionowany przez Skarżącego (w szczególności w protokole kontroli z dnia 16 listopada 2007 r.- art. 37 upis w zw. z art. 68 § 1 i 2 kpa- brak jakichkolwiek wyjaśnień Pielęgniarki Oddziałowej o poddawaniu naczyń dezynfekcji jednym z aktualnie stosowanych środków dezynfekcyjnych - k. 30 akt administracyjnych).

Nie ma wątpliwości, że w sposób prawidłowy, działając zgodnie z przepisami prawa jak i w zakresie swego nadzoru (odpowiednio- M. Szewczyk "Nadzór w materialnym prawie administracyjnym" W.N. UAM 1995 s. 36, 43-47), organy administracji nakazały Skarżącemu zapewnić prawidłowe warunki do mycia i dezynfekcji naczyń stołowych we wszystkich kuchenkach oddziałowych Szpitala, na Oddziale Chorób Zakaźnych przy ul. W. w P. i na Oddziale Reumatologii i Osteoporozy przy ul. W. w P., bowiem nie poddawanie dostatecznej dezynfekcji naczyń stołowych w kuchenkach oddziałowych, może spowodować zagrożenie zdrowia pacjentów patogenami odpornymi na działanie wysokich temperatur czy środków dezynfekujących o wysokim stężeniu (k. 27v akt administracyjnych). Skarżący pomija fakt, że organy administracji zaakceptowały wyższy standard dezynfekcji naczyń stołowych w Kuchni Centralnej Szpitala.

Organy w sposób trafny powołały w uzasadnieniach swych decyzji przepisy prawa krajowego i prawa wspólnotowego, z których wynika obowiązek prowadzenia procesu dezynfekcji naczyń stołowych i w tym zakresie Skarżący niesłusznie kwestionuje rozstrzygnięcie organów administracji. Skarżący pomija zasadę bezpośredniego skutku rozporządzeń unijnych i obowiązek wykładni rozporządzenia (WE) 852/2004 zgodnie z zasadą efektywności prawa wspólnotowego (A. Wróbel w: red. A. Wróbel "Stosowania prawa Unii Europejskiej przez Sądy" Zakamycze 2005 s. 95-96; D. Miąsik- tamże s. 311-342). Przepisy te dążą do osiągania rezultatu, ograniczania zagrożeń, oddzielania poziomu akceptowalnego od nieakceptowanego, zatem nie sposób wskazać kazuistycznego przepisu, zwłaszcza rozporządzenia Ministra, czego domaga się Skarżący (k. 35 akt administracyjnych; k. 3 akt sądowych).

Sąd nie podziela także argumentacji Skarżącego co do faktu nieodnotowywania (niewystępowania) zatruć pokarmowych (od "wielu lat", jak podaje Strona w licznej korespondencji - nie precyzując jednak, od ilu) w Szpitalu, co może świadczyć o skuteczności procesów mycia i dezynfekcji naczyń stołowych na Oddziałach Szpitala. Szczęśliwy dla Skarżącego dotychczasowy brak negatywnych zdarzeń, nie może być argumentem za ignorowaniem obowiązujących przepisów prawa - tak samo jak np. brak wypadku samochodowego nie jest argumentem za niezapinaniem pasów bezpieczeństwa przez konkretnego kierowcę. Sąd, opierając się na doświadczeniu życiowym, ma świadomość, że polewanie naczyń wodą o temperaturze 80oC przez 1 minutę (k. 5, 12 akt administracyjnych), po uprzednim umyciu naczyń, nie ma z pewnością pełnego działania dezynfekującego, zwłaszcza na Oddziale Zakaźnym. Odnośnie kosztów prowadzenia prawidłowego procesu dezynfekcji naczyń, Sąd ma na uwadze, że, po pierwsze- życie i zdrowie pacjentów jest bezcenne, a po drugie- koszty spowodowane choćby jednorazowym zatruciem w szpitalu (np. konieczność zamknięcia na jakiś czas jednego bądź kilku oddziałów szpitalnych) przewyższą koszty nakazanej przez organy administracji prewencji. Wskazują na to powszechnie znane przypadki zatruć pokarmowych - w tym w szpitalach (art. 106 § 4 ppsa).

Jeśli zaś chodzi o drugi obowiązek nałożony przez organy administracji,

Sąd w części uznał zarzuty skargi. Zgodnie z § 3 i 5 rozporządzenia Ministra, próbki każdej składowej części potrawy z partii żywności pobierane są pod koniec okresu porcjowania w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia badań laboratoryjnych, a zakład przechowuje próbki, przez co najmniej 3 dni, licząc od chwili, kiedy cała partia została spożyta lub przyjęta do zakładu, w miejscu wydzielonym wyłącznie do tego celu

oraz w warunkach zapewniających utrzymanie temperatury +4 °C lub niższej,

w zależności od przechowywanego produktu, zaś miejsce przechowywania próbek musi być tak zabezpieczone, aby dostęp do niego posiadał tylko kierujący zakładem

lub osoba przez niego upoważniona. Skoro, co przyznaje sam organ II instancji

w odpowiedzi na skargę, i na co wskazuje Skarżący w informacji zawartej w piśmie Zakładu, nr l.dz.Ep/2408 z dnia 6 marca 2008 r. i co wynika z niekwestionowanych protokołów z kontroli sanitarnych (k. 6, 12, 13, 35 akt administracyjnych), obiady przewożone są z Kuchni Centralnej do Oddziału Reumatologii i Osteoporozy (ul. W.) i do Szpitala Zakaźnego (ul. Ś. W. w P.) w termosach termoizolacyjnych i na miejscu w ww. oddziałach odbywa się ich porcjowanie, a pozostałe posiłki (śniadania i kolacje) są porcjowane i pakowane w Kuchni Centralnej na tacki jednorazowego użycia i zgrzewane folią, to zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra, Skarżący ma obowiązek odkładania i przechowywania próbek żywności w Oddziale Reumatologii i Osteoporozy (ul. W.) tylko jeśli chodzi o tam porcjowany obiad. W związku z powyższym decyzje organów administracji w części, w której zarządzono odkładanie i przechowywanie innych próbek posiłków niż próbki z obiadu (a więc próbek ze śniadań i kolacji) były niezgodne z prawem i tym samym należało je w tej części uchylić.

9. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zobligowane są ustalić

i rozważyć zagadnienia podniesione w uzasadnieniu niniejszego wyroku, będąc związanymi oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 ppsa), biorąc pod uwagę to, że w sytuacji nakładania obowiązku, którego egzekucję gwarantuje państwo należy ściśle stosować przepisy, z których ten obowiązek wynika.

10. Skoro zaskarżone decyzje naruszały prawo i mogło to mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, przeto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w związku

z art. 135 ppsa, orzeczono jak w punkcie 1. sentencji wyroku. W pozostałej części skargę, jako niezasadną, oddalono (art. 151 ppsa). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 199, art. 206 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 163/02/1349 ze zm.). Miarkując koszty, Sąd wziął pod uwagę, że choć uwzględnienie skargi nastąpiło w niewielkiej części, to nakład pracy Pełnomocnika Skarżącego, z uwagi na zawiłość sprawy, znacznie przekroczył przeciętny poziom w tego typu sprawach.

B. Popowska M. Dybowski I. Kucznerowicz