Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1026/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (SWINB) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. (PINB) z dnia [...] r. nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie legalności budowy ogrodzenia na działce o numerze 1 położonej w Z., stanowiącej własność A. T.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Po otrzymaniu pisma z dnia [...] r., w którym Burmistrz Miasta i Gminy Z. – K. P., zwrócił się z prośbą o wszczęcie postępowania w sprawie sprawdzenia legalności rozpoczętych robót budowlanych na działce nr ew. 1 w Z.

PINB przeprowadził czynności kontrolne w dniach [...] r. i [...] r., dotyczące tej działki. PINB, iż na działce wykonane jest ogrodzenie ze słupków prefabrykowanych o wysokości 1,85 m - 1,98 m, ustabilizowane w gruncie za pomocą betonu. Dokonał pomiarów ogrodzenia. Z oświadczenia A. T. wynikało, że ogrodzenie jest wykonywane od września 2018 r.

Pismem z dnia [...] r. PINB w M. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie legalności budowy ogrodzenia na wskazanej działce.

PINB decyzją nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia na działce nr 1 położonej w Z.

SWINB decyzją z dnia [...] r. nr [...]. po rozpatrzeniu odwołania K. P. (skarżący), uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu SWINB wskazał na konieczność przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych

W dniu 27 listopada 2019 r. do PINB wpłynęło pismo pełnomocnika A. T., w którym zaznaczono, iż wykonywane przez nią prace miały charakter przeciwosuwiskowy. W dniu [...] r. PINB ponownie przeprowadził czynności kontrolne przedmiotowego ogrodzenia zlokalizowanego na działce o numerze 1 w Z. Natomiast w dniu 9 stycznia 2020 r. do PINB wpłynęło pismo Urzędu Miasta i Gminy w Z. którego załącznikiem było pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Katowicach Delegatura w C. nr [...] z dnia [...] r. informujące, że wszelkie roboty ziemne prowadzone na działce o numerze 1 w Z. są zagrożeniem dla istniejącego obiektu zabytkowego (stanowiska archeologicznego).

W dniu [...] r. PINB wydał decyzję nr [...] którą umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia na działce o nr ewid. 1 położonej w Z. Na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej wykonanej przez PINB w przedziale czasowym od 2018 r. do 2019 r. oraz ustaleń dokonanych w trakcie dowodu z oględzin obiektu budowlanego przeprowadzonych w dniu [...] r. przez ten organ ustalono, iż przebieg posadowienia ogrodzenia dostosowano do istniejącego ukształtowania terenu. PINB nie stwierdził, aby ogrodzenie działki nr ewid. 1 położonej w Z. doprowadziło do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. W ocenie PINB realizacja ogrodzenia na wskazanej działce nie wymaga podjęcia działań zmierzających do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, co czyni to postępowanie bezprzedmiotowym. Wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W odwołaniu od decyzji PINB skarżący zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn. zm. – dalej "P.b.") w związku z § 22 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) miasta i gminy Z. dla obszaru miasta Z. zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany m.p.z.p. miasta i gminy Z., dla obszaru miasta Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r.; art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. w związku z art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w związku z treścią Rozporządzenia Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...]; art. 50 ust. 1 pkt4 P.b. w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r . o ochronie zabytków. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu szeroko uzasadnił swoje stanowisko w sprawie.

ŚWINB zaskarżoną decyzja z dnia [...] r utrzymał w mocy decyzję PINB. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wyjaśnił, że organ odwoławczy zgodnie z istotą zasady dwuinstancyjności postępowania, dokonuje oceny zaskarżonej decyzji w zakresie przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, przy czym nie jest związany zarzutami zawartymi w odwołaniu. Wskazał, że PINB jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 1 K.p.a. W myśl przywołanego przepisu gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 967/05]. Zwrócił uwagę, iż na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie nie znajduje podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organ mógł zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązany jest kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 K.p.a. Zaznaczył, iż ŚWINB wypowiadał się już na gruncie przedmiotowej sprawy, bowiem decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił decyzję PINB nr [...] z dnia [...] r., wskazując organowi I instancji, iż ze względu na cenne walory krajobrazowe koniecznym jest przeprowadzenie dodatkowych czynności kontrolnych w celu jednoznacznego ustalenia czy budowa przedmiotowego ogrodzenia nie doprowadziła do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu .

Wskazał, że PINB ponownie rozpatrując sprawę, zgodnie z zaleceniami ŚWINB przeprowadził dodatkowe czynności kontrolne w dniu [...] r. w trakcie których ustalił, iż budowa przedmiotowego ogrodzenia nie doprowadziła do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. Ponadto organ I instancji ustalił, iż budowa ogrodzenia była zwolniona z obowiązku dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, nie narusza ustaleń m.p.z.p., przepisów techniczno- budowlanych ani innych przepisów. W związku z brakiem możliwości wydania nakazów i zakazów na gruncie przedmiotowej sprawy PINB umorzył postępowanie.

ŚWINB podzielił zdanie organu I instancji i wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 23 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Ogrodzenie stanowiące przedmiot postępowania administracyjnego ma wysokość poniżej 2,20 m, w związku z tym faktem inwestor był zwolniony z obowiązku dokonania stosownego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanego.

Przedmiotowe ogrodzenie nie narusza zapisów m.p.z.p. wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., zgodnie z którym działka na której znajduje się ogrodzenie o numerze 1 znajduje się terenie oznaczonym symbolem A13R - tereny rolnicze. Przepisy m.p.z.p. nie ustanawiają dla ww. obszaru zakazu lokalizacji obiektów budowlanych takich jak ogrodzenia. Ponadto przedmiotowe ogrodzenie na narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [Dz. U. 2019 r. poz 1065).

PINB podczas czynności kontrolnych w dniu [...] r. ustalił, że podczas budowy przedmiotowego ogrodzenia nie doprowadzono do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. W związku z tym faktem stwierdził, iż nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia nr [...] Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego nr [...], poz. [...]).

Reasumując SWINB stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, w związku z tym faktem należało utrzymać w całości w mocy decyzję PINB.

Skargę na decyzję ŚWINB z dnia [...] r. wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżonej decyzji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 136 § 1 K.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji, w której organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego w szczególności poprzez brak uwzględnienia faktu posadowienia na działce o nr ewid. 1 położonej w Z. i stanowiącej własność A. T. fundamentów, co wskazuje na wolę wybudowania na tejże działce budynku dla którego ogrodzenie stanowiło urządzenie budowalne związane z planowanym obiektem budowalnym; art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 136 § 1 K. p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji, w której organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie między innymi błędnie uznając, że podczas budowy nie wykonano prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu w sytuacji, w której tego rodzaju prace zostały wykonane co między innymi wynika z treści postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. znak l.dz. [...];art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 136 § 1 K.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji, w której organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego w szczególności poprzez brak ustalenia czy budowa ogrodzenia stanowiła zagrożenie dla obiektu zabytkowego w postaci pozostałości konstrukcji obronnych z okresu II wojny światowej; art. 105 § 1 K.p.a. poprzez podzielenie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji i uznanie, że w realiach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki do umorzenia postępowania w sytuacji, w której tego rodzaju konstatacja jest w realiach niniejszej sprawy przedwczesna oraz mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego w postaci: art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. P.b. w związku z § 22 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie m.p.z.p. miasta i gminy Z. dla obszaru miasta Z. zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany m.p.z.p. miasta i gminy Z., dla obszaru miasta Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. poprzez uznanie, że przedmiotowe ogrodzenie nie narusza zapisów m.p.z.p. w sytuacji w której budowa obiektu budowlanego wraz z urządzeniem budowalnym w postaci ogrodzenia jest sprzeczna z obowiązującym m.p.z.p., gdyż budowa takich obiektów na działce o nr ewid. 1 nie została w m.p.z.p. dopuszczona; art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. w związku z art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w związku z treścią Rozporządzenia Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...], gdyż budowa przedmiotowego ogrodzenia wiązała się z prowadzeniem prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu; art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r . o ochronie zabytków poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji w sytuacji, w której budowa przedmiotowego ogrodzenia stanowiła zagrożenie dla obiektu zabytkowego w postaci pozostałości konstrukcji obronnych z okresu II wojny światowej. Zauważył, że na działce o nr ewid. 1 położonej w Z. inwestorka wykonała ogrodzenie ze słupków prefabrykowanych oraz fundament, który następnie zasypała rumoszem. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawne zatem zakwalifikował ogrodzenie jak obiekt budowlany. Wyjaśnił, że na przedmiotowej działce w jednym czasie posadowiono tak fundament jak i ogrodzenie, logicznym jest wniosek, że wolą inwestora było aby ogrodzenie to było związane z wnoszonym obiektem budowlanym i pełniło wobec wznoszonego obiektu funkcje służebną. W ocenie skarżącego błędnym jest ograniczanie przedmiotowego postępowania tylko do samego ogrodzenia, co służy obejściu przepisów P.b.

Skarżący stwierdził, że budowa obiektu budowlanego wraz z urządzeniem budowalnym w postaci ogrodzenia jest sprzeczna z obowiązującym m.p.z.p., gdyż budowa takich obiektów nie została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczona. Podkreślił, że do robót budowlanych i obiektów budowalnych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fme P.b. Zauważył dalej, że prace budowalne będące przedmiotem zaskarżonej decyzji prowadzone były na terenie nieruchomości znajdującej się na obszarze Parku Krajobrazowego [...], a działania podejmowane na terenie nieruchomości polegające na budowie ogrodzenia i niwelacji terenu naruszały zakaz ustanowiony na mocy art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a tym samym są sprzeczne z przepisami prawa, co wyczerpuje przesłankę wskazaną w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w treści decyzji organu I instancji jak i w treści zaskarżonego orzeczenia, zgodnie z którym dokonując wykładni przepisów aktu prawa miejscowego, tworzącego obszary chronionego krajobrazu, których ustawową przesłanką jest art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, należy dokonać oceny tych przepisów w zgodzie z wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. Nie zgodził się również z zawartym w uzasadnieniu decyzji tak organu II jak i I instancji stwierdzeniem, że budowa ogrodzenia na przedmiotowej działce nie doprowadziła do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. W ocenie skarżącego, zostało pominięte stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wyrażone w piśmie z dnia [...] r. nr [...], z którego wynika, że wszelkie roboty ziemne prowadzone w obszarze działki ewid. nr 1 w obrębie wzgórza [...] są zagrożeniem dla obiektu zabytkowego w postaci pozostałości konstrukcji obronnych z okresu II wojny światowej. W konsekwencji roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości prowadzone były w sposób sprzeczny z innymi przepisami prawa a tym samym spełniona została przesłanka z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. SWINB nie odniósł się do przytoczonej wyżej argumentacji skarżącego, która została zwarta już w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę z dnia 3 lipca 2020 roku, SWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej "K.p.a.").

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie legalności budowy ogrodzenia na działce o numerze 1 położonej w Z., stanowiącej własność A. T.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 K.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 K.p.a.). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.

Wskazać należy, że sygnałem do podjęcia postępowania przez organ I instancji było pismo z dnia [...] r, w którym Burmistrz Miasta i Gminy Z. – K. P. zwrócił się do PINB z prośbą o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia legalności rozpoczętych robót budowlanych na działce nr. ewid. 1 w Z.

PINB wszczął i prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia na przedmiotowej działce z urzędu, co wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] r.

Sąd zauważa, że ani w kolejnych odwołaniach, ani w skardze skarżący nie wykazał własnego interesu prawnego w sprawie legalności budowy istniejącego od 2018 r. ogrodzenia. W odwołaniu z dnia 2 października 2019 r. powoływał się na pełnioną przez siebie funkcję burmistrza i akcentował, że docierały do niego informacje o zastrzeżeniach odnośnie wpływu prowadzonej budowy na estetykę otoczenia. Powyższe wskazuje, że skarżący domagając się w piśmie z dnia 23 października 2018 r. wszczęcia postępowania w sprawie sprawdzenia legalności rozpoczętych robót budowlanych na działce nr ew. 1 w Z. działał w interesie publicznym. Zauważyć należy, iż w myśl art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu przywołanego przepisu musi mieć oparcie w przepisach prawa, to przepis bowiem decyduje o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a przedmiotem sprawy. Musi to być nadto interes o charakterze osobistym, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojętego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W stanie faktycznym sprawy, po przeprowadzeniu czynności kontrolnych na działce nr ewid. 1 w Z. w dniach [...] r. i [...] r. PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia na wskazanej działce. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przebieg posadowienia ogrodzenia dostosowano do istniejącego ukształtowania terenu. Nie stwierdziły, aby ogrodzenie działki doprowadziło do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. Przedmiotowe ogrodzenie nie narusza zapisów m.p.z.p. wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., zgodnie z którym działka na której znajduje się ogrodzenie o numerze 1 znajduje się terenie oznaczonym symbolem A13R - tereny rolnicze. Przepisy m.p.z.p. nie ustanawiają dla ww. obszaru zakazu lokalizacji obiektów budowlanych takich jak ogrodzenia. Ponadto nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia nr [...] Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego nr [...], poz. [...]).

Powyższy, zaistniały w sprawie stan faktyczny, Sąd uznał za prawidłowo ustalony. W tym zakresie nie budzi wątpliwości, że organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, zabezpieczając realizację przepisów K.p.a. ustanawiających dlań obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.) oraz wymóg zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Ocena zebranego materiału dowodowego, również została przeprowadzona stosownie do reguł wskazanych w art. 80 K.p.a.,

Należy podkreślić, że - w sferze prawa administracyjnego - organy nadzoru budowlanego podjęły działania zgodne ze swoimi kompetencjami.

Przedstawione stanowisko i treść ww. przepisów uzasadniały umorzenie - jako bezprzedmiotowego - postępowania wszczętego w sprawie ogrodzenia wybudowanego przez inwestora na działce będące jego własnością. Na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i ingerencji organów nadzoru budowlanego przez wydawanie merytorycznego orzeczenia.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.