Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 381/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 -3
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 92 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 61 ust. 1, art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2013r. nr sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 27 lutego 2012r. roku, nr [...] wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 54, art. 59 ust. 1 , art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), Wójt Gminy - po rozpatrzeniu wniosku I. S., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego (o powierzchni zabudowy do 25m²), nie związanego trwale z gruntem, na działkach nr [...] w obrębie B., gmina K.). Organ ustalił, że przedmiotem wniosku był budynek gospodarczy do przechowywania i zabezpieczenia sprzętu i narzędzi służących do utrzymywania i pielęgnacji istniejącej zieleni i terenu, jako rodzaj zabudowy wskazano zabudowa mieszkaniowa.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności ustalił, że inwestycja jest zaplanowana na terenie, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustalił, że obszar działek jest terenem stanowiącym użytki leśne. Na terenie działki ewidencyjnej nr [...] zlokalizowany jest użytek LsVI o powierzchni 0,0310ha, na działce ewidencyjnej nr [...] zlokalizowany jest użytek LsVI o powierzchni 0,0065ha. Następnie organ przytoczył treść przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalającego warunki, jakie muszą być łącznie spełnione dla ustalenia warunków zabudowy.

Po przeprowadzeniu analizy organ ustalił, że teren ww. działek nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc.

Organ wskazał na przepis art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodnie, z którym wydanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne możliwe jest wyłącznie w trybie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skoro wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to niespełnienie jednego z warunków powoduje, że wydanie decyzji nie jest możliwe. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy nie został uwzględniony.

Dodatkowo organ stwierdził, że zabudowa działek sąsiednich posiada jedną z cech zabudowy - kąty nachylenia dachów (od 30 stopni do 45 stopni), które sprzeczne są z wnioskowanym kątem dachu dwuspadowego o nachyleniu wynoszącym 25 stopni, zatem wnioskowany parametr jest sprzeczny z parametrami istniejących budynków w obszarze analizowanym.

W odwołaniu od ww. decyzji I. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podała, że w toku czynności sprawdzających przeprowadzonych w obecności biegłego, stwierdzono jednoznacznie, że jej wniosek dotyczy budynku gospodarczego przeznaczonego do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętów i płodów rolnych, służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczonego również do przechowywania środków produkcji i sprzętu oraz płodów rolnych. Jest to zatem budynek niemieszkalny, służący przede wszystkim do przechowywania rzeczy i wykonywania prac warsztatowych, na potrzeby własne. Obiekt wchodzi w skład zabudowy zgodnej z przeznaczeniem działki budowlanej. Wnioskowany budynek ma szczególną formę, ponieważ ma on służyć gospodarce leśnej-dokładniej obsłudze zadrzewienia, które na działce występuje. Za jego niezbędnością przemawia również to, iż skarżąca mieszka w Ł., a więc przywożenie sprzętu i narzędzi na działki byłoby utrudnione. Skarżąca podniosła, że w sprawie nie występuje niezgodność z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ ustawa przewiduje możliwość wybudowania w lesie budynku służącego gospodarce leśnej. Taka inwestycja nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele.

Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła zarzuty dotyczące nierzetelnie wykonanej analizy, a w szczególności wyznaczenia obszaru analizowanego.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z dnia 3 kwietnia 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz

art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło przebieg postępowania przed organem I instancji.

Natomiast rozpoznając odwołanie Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 4 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie treść art. 59 ust. 1 ustawy, który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Organ II instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ cytując ww. przepis wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione wszystkie warunki, o których mowa w ww. przepisie, a mianowicie nie zostały spełnione wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 i 4, gdyż teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Powyższe wynika ze znajdujących się w sprawie dowodów, tj. z rejestru gruntów wynika, że teren inwestycji stanowiący działki nr [...], został zakwalifikowany jako las (Ls VI).

Zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne i nieleśne wymagają grunty wymienione w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 121, poz. 1266, z 2004r.).

Kolegium wskazało, ze wykładnia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje, że organ administracji odmówi wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli stwierdzi, że teren objęty wnioskiem należy do jednej z kategorii gruntów wymienionych we wskazanym przepisie i nie została w toku prac planistycznych zmierzających do uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995r., wyrażona przez właściwy organ zgoda na zmianę przeznaczenia tego gruntu na cele nierolnicze i nieleśne. Kolegium wskazało, że nie oznacza to, że na terenach leśnych nie można realizować żadnych inwestycji. Celem takiej regulacji prawnej jest ochrona gruntów przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia , a nie sprzeciwianie się inwestycjom służącym rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ II instancji ustalił, że z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa budynku gospodarczego nie związanego trwale z gruntem i zagospodarowanie terenu oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki nr [...] na cele rekreacyjne, a posadowiony budynek ma służyć do przechowywania sprzętu i narzędzi służących utrzymaniu i pielęgnacji istniejącej zieleni i terenu, w okresie jesiennym budynek ma służyć jako schronienie przed chłodem i opadami atmosferycznymi. Ustalenie to oznacza, że charakter planowanej inwestycji nie ma na celu wykorzystania leśnego charakteru wskazanych działek.

Z uwagi na okoliczność , że przy sporządzaniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w K. nr [...] z dnia 3 lipca 1991r., nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, nie jest możliwym ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Organ II instancji wskazał również, że fakt zakwalifikowania jako LS –terenu, na którym planowano przedmiotową inwestycję wiąże organy administracji w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze na powyższą decyzję I. S. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ II instancji wykazując, że działka zakwalifikowana jako obszar leśny przez co jej zagospodarowanie w sposób wskazany przez wnioskodawczynię zakłócałby istniejący stan faktyczny, nie wzięło pod uwagę, ze posadowiony na działce budynek, nie jest związany na stałe z gruntem i jako budynek gospodarczy, przeznaczony jest do składowania narzędzi oraz rzeczy służących do utrzymania porządku na terenie działki.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że budynek ma charakter gospodarczy i tego dotyczy jej zamiar inwestycyjny. Budynek służy przede wszystkim do przechowywania rzeczy i wykonywania prac warsztatowych, na potrzeby własne. Obiekt wchodzi w skład zabudowy, zgodnie z przeznaczeniem działki budowlanej. Wnioskowany budynek ma szczególną formę, ponieważ ma on służyć tzw. gospodarce leśnej, a dokładniej obsłudze zadrzewienia, które występuje na działce. Nie występuje zatem niezgodność inwestycji z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ ustawa ta przewiduje, możliwość wybudowania na trenie leśnym budynku służącego gospodarce leśnej, a taka inwestycja nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele. Na rozprawie skarżąca podniosła, że jej wniosek został błędnie zinterpretowany ponieważ nie chciała zmieniać działki na rekreacyjną czy też mieszkaniową, chciała by działka była działką leśną z budynkiem gospodarczym.

Nadto wskazano, że organ był wielokrotnie informowany, że skarżąca miesza w Ł. i ciągłe wożenie sprzętu i narzędzi byłoby sprawą bardzo uciążliwą dla osoby starszej i schorowanej. Wnioskodawczyni podniosła, że działka ma charakter wyłącznie rekreacyjny i obecnie nie jest przeznaczona do posadowienia budynku na stałe związanego z gruntem. Podniesiono, że postanowienia planu powoływanego przez organy utraciły swoją moc.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 kwietnia 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...] położonych w B., gmina K.

Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa, w szczególności zaś przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynika sprawy. Zdaniem Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i 77 kpa, ocena zebranych dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 kpa, a uzasadnienie decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa.

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż dla terenu, którego dotyczył wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy brak było w dacie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zatem do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dalszej części uzasadnienia określanej jako ustawa; Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania takiego terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r. nr 121 poz. 1266 ze zm.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy z dnia 1995r. przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne:

1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5ha- wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej,

2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa- wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych lub upoważnionej przez niego osoby,

3) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas IV, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1ha,

4) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1ha,

5) pozostałych gruntów leśnych- wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Zgodnie z art. 7 ust. 3 wyrażenie zgody , o której mowa w ust. 2 pkt 1-5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Z treści powyższego przepisu wynika, że tereny leśne, niezależnie od swojej powierzchni i klasy, wymagają uzyskania zgody właściwego organu na zmianę ich przeznaczenia. Przy czym zmiany tego przeznaczenia dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ww. ustawy. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że teren taki powyższej zgody nie wymaga jeżeli objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Teren taki nie wymaga ponownej zgody pod warunkiem przeznaczenia terenu zgodnie z celem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. (Dz. U. nr 261 z 2004r, poz. 261 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolnicze i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalniane, nieużytki, drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania. Czynnikiem decydującym o charakterze i funkcji nieruchomości jest wpis do katastru, a do czasu jego utworzenia do ewidencji gruntów i budynków. Charakter i funkcja wpisanej do ewidencji nieruchomości może ulec zmianie w warunkach ściśle określonych przez prawo.

Zasadą jest, że zmiana przeznaczenia terenu może nastąpić przez uchwalenie planu, natomiast przedmiotem decyzji jest określenie sposobów zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, a nie zmiana przeznaczenia terenu. Powyższa zasada wynika z cyt. wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W rozpatrywanej sprawie teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, na którym skarżąca zamierza zalegalizować istniejącą zabudowę, stanowi teren leśny ( Ls-VI), teren ten nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc ( miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr [...]). Teren ten obejmuje działki skarżącej nr [...], które nie zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc.

Skoro teren nie był objęty zgodą, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, to wymagał uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia z gruntu leśnego na cele nieleśne. Z treści przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że konieczność uzyskania takiej zgody na zmianę przeznaczenia jest przesłanką uniemożliwiającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. jednoznacznie dookreśla ,iż zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie przewiduje możliwości przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Teren, objęty analizą, na którym skarżąca projektuje zalegalizowanie istniejącej zabudowy stanowi las. Przedsięwzięcie nie może zatem zmierzać do zmiany przeznaczenia terenu, zmiany jego funkcji. Zatem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy można wydać jedynie dla przedsięwzięcia, które jest zgodne z leśnym przeznaczeniem terenu, i które będzie służyć kontynuacji tej funkcji. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja wbrew zarzutom skargi nie nastąpiła, co prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji. Proponowane nowe zagospodarowanie poprzez legalizację istniejącego na ww. działkach budynku wbrew zarzutom skargi, jest niezgodne z przeznaczeniem tych działek jakim są grunty leśne. Działki skarżącej, mimo że położone na terenie leśnym faktycznie są użytkowane przez skarżącą dla celów rekreacyjnych, co wynika ze złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W swoim wniosku o ustalenie warunków zabudowy skarżąca określając przedmiot zamierzenia inwestycyjnego podała, że celem tym jest planowany sposób zagospodarowania terenu na cele rekreacyjne, podała też, że na terenie nieruchomości posadowiony jest budynek gospodarczy. Wskazując na przeznaczenie budynku skarżąca podała, że budynek gospodarczy służy do przechowywania i zabezpieczania sprzętu i narzędzi służących do utrzymania i pielęgnacji istniejącej zieleni i terenu(kosiarka, drabina, grabie sekator, piła itp.), w okresie jesiennym budynek służy jako schronienie przed chłodem i opadami atmosferycznymi (przez okres 2-3 tygodni w roku) wyłącznie dla właścicieli –użytkowników. Podnoszony przez skarżącą zarzut, że wybudowany budynek ma służyć gospodarce leśnej, co oznacza, że teren nie wymagałby zgody na zmianę jego przeznaczenia, w tym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie. Budynek opisany we wniosku usytuowany jest na działce rekreacyjnej, co powoduje, że jego legalizacja jest niezgodna z przeznaczeniem terenu (grunty leśne). Podnoszone przez skarżącą wykonywanie takich czynności jak dbanie o zieleń, czy zadrzewienie na działce, ma służyć celom dla których działka jest wykorzystywana i dla których skarżąca korzysta z działek, z budynku gospodarczego i przechowywanych w nim narzędzi, mianowicie dla celu rekreacji, a nie w celu prowadzenia (kontynuacji) gospodarki leśnej. Funkcja rekreacyjna działki przywołana przez skarżąca we wniosku oraz informacje dotyczące zabudowy budynkiem gospodarczym oznaczają, że funkcja ta nie jest zgodna z przeznaczeniem leśnym terenu, a proponowane zagospodarowanie nie ma na celu kontynuacji celu na jaki działki są przeznaczone (nie mają na celu leśnego wykorzystania tych działek). We wniosku o ustalenie warunków zabudowy skarżąca jednoznacznie wskazała na charakter rekreacyjny działki, z tej przyczyny zarzut, że jej wniosek został błędnie zinterpretowany nie może zasługiwać na uwzględnienie. Zważyć też należy, że zmiana faktycznego przeznaczenia terenu, dokonana w inny sposób niż przez formalną zmianę w planie miejscowym lub w formie udzielenia zgody właściwego organu na takie przeznaczenie stanowi naruszenie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skoro teren objęty analizą stanowi teren leśny, to brak jest zabudowy, pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników zabudowy i innych wymaganych przy sporządzaniu analizy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.