Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1272/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] r. przyznającą A. M. świadczenie pieniężne przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w kwocie 928,19 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, że ostateczną decyzją Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], [...] A. M. dokonano wypowiedzenia stosunku służbowego w następstwie czego został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy po upływie skróconego (na jego wniosek) okresu wypowiedzenia z dniem 31 marca 2003 r.

Wymieniony podoficer w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. pobierał uposażenie przysługujące żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przez okres jednego roku, wypłacane co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

A. M. w dniu 19 maja 2006 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r.

W następstwie rozpatrzenia powyższego wniosku, Dowódca Wojsk Lądowych wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w sprawie wypowiedzenia [...] A. M. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez organ wojskowy, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozkazem personalnym z dnia [...] października 2007 r., nr [...] zwolnił A. M. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2008 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego.

Wnioskiem z dnia 4 lutego 2008 r. A. M. wystąpił o wypłacanie co miesiąc przez okres roku świadczenia pieniężnego przysługującego żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej za okres od dnia 1 lutego 2008 r. do dnia 31 stycznia 2009 r.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1, 2, 7 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), przyznał A. M. wnioskowane świadczenie w wysokości 928,19 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podstawa świadczenia 12-miesięcznego brutto wynosi 3.360 zł. Jednak z uwagi na fakt, iż na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Wojskowe Biuro Emerytalne w S. wypłaciło już wymienionemu podoficerowi świadczenie w wysokości 2.053,20 zł, to kwota ta podlega zaliczeniu na poczet należności, o której mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W dniu 30 kwietnia 2008 r. A. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w części określającej wysokość przyznanego mu świadczenia. Odwołujący się zarzucił kwestionowanej decyzji wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 95 pkt 1 tej ustawy i uznanie, iż żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje świadczenie o równowartości pełnego uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby. Ponadto zarzucił naruszenie art. 96 ust. 1 powołanej ustawy, poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu w stosunku do odwołującego się oraz błędną wykładnię art. 103 ust. 1 tej ustawy, poprzez uznanie, iż z uposażenia wypłacanego na zasadach określonych w art. 95 pkt 1 wskazanej ustawy dopuszczalnym jest dokonywanie potrąceń innych należności niż wymienione w art. 103 ust.1 ustawy.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Minister Obrony Narodowej wskazał, iż zgodnie z art. 95 pkt 1 i art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zwolnionemu żołnierzowi przysługiwało świadczenie pieniężne przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Dlatego też Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., przyznał wyżej wymienionemu wypłacane miesięcznie świadczenie pieniężne w wysokości 928,19 zł za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, zaś wypłata należnego świadczenia pieniężnego w systemie miesięcznym w wysokości 3.360,00 zł odbyła się z uwzględnieniem wcześniej wypłaconego dwunastomiesięcznego uposażenia. Świadczenie to zostało odwołującemu się wypłacone w kwocie 2.053,20 zł miesięcznie (za okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r.), w związku z wadliwym (jak się później okazało) zwolnieniem ze służby. Zatem wypłaconą już kwotę należało uwzględnić ustalając wysokość należnego świadczenia pieniężnego, w związku ze zwolnieniem podoficera w dniu [...] stycznia 2008 r. z zawodowej służby wojskowej. Przytaczając treść art. 95 i art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ odwoławczy wskazał na wyroki sądów administracyjnych, w których przesądzono, iż odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy obwarowane są zastrzeżeniem jednorazowości. Nie ma zatem możliwości wypłaty dwóch odpraw oraz dwóch ekwiwalentów z tytułu jednego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Analogiczna argumentacja odnosi się do wypłacanego co miesiąc świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Organ podniósł, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. na rzecz A. M. dokonał wypłaty świadczenia w łącznej kwocie 2.053,20 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. w związku ze zwolnieniem ze służby. Spełnienie przesłanki zwolnienia umożliwiło dokonanie wypłaty tych należności. Z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, wypłacone świadczenie stało się świadczeniem nienależnie pobranym, które powinno być przez wyżej wymienionego niezwłocznie zwrócone, bowiem odpadła podstawa do jego wypłaty. Podoficer nie zwrócił otrzymanego świadczenia.

Minister Obrony Narodowej zwrócił uwagę, iż w skutek stwierdzenia nieważności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy, przywrócono stan prawny sprzed wydania wadliwej decyzji (skutek ex tunc). Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej kreuje nową sytuację prawną, mianowicie pozbawia wadliwą decyzję zdolności wywoływania skutków prawnych ex tunc. Stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej usunęło ją z obrotu prawnego i nie tylko przywróciło stan poprzedni, lecz zniosło jej skutki prawne. Konsekwencją takiego ustalenia jest konieczność przywrócenia stanu prawnego sprzed wydania wadliwej decyzji. Mając to na uwadze organ stwierdził, iż wypłacone odwołującemu się świadczenie jest świadczeniem nienależnie pobranym, ponieważ odpadły podstawy jego przyznania. W wyniku działań podjętych przez skarżącego A. M. stwierdzono nieważność decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz przywrócono go do zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji, mając na uwadze przepisy art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należało jednoznacznie stwierdzić, że z tytułu jednego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, mógł otrzymać tylko jedno świadczenie pieniężne. Zatem żądanie przez A. M. wypłacenia świadczenia pieniężnego w wysokości 3.360,00 zł w wymiarze miesięcznym nie posiada żadnego uzasadnienia w przywołanych przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Minister za nietrafny uznał zarzut naruszenia przez organ art. 77 wyżej powołanej ustawy, zgodnie z którym uposażenie i inne należności, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Organy wojskowe nie domagają się bowiem zwrotu uprzednio wypłaconego mu przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. świadczenia, lecz jedynie dokonują ich zaliczenia na poczet należności wypłaconych zainteresowanemu.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r. stałą się przedmiotem skargi wniesionej przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając wymienioną decyzję w całości, skarżący zarzucił jej wydanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego: 1) poprzez niezastosowanie art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i tym samym przyjęcie, iż uposażenie i inne świadczenia pobrane przez żołnierza zawodowego zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu przyznania, wbrew wyraźnemu brzmieniu cytowanego przepisu, podlega zwrotowi, 2) art. 95 pkt 1 powołanej ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje świadczenie o równowartości pełnego uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby, 3) art. 96 ust. 1 tej ustawy, polegające na niezastosowaniu powołanego przepisu w stosunku do odwołującego się, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową, którą ostatecznie zakończył w dniu [...] stycznia 2008 r. w wymiarze przekraczającym lat 15, co organ właściwie ustalił, 4) art. 103 ust. 1 ww. ustawy, polegające na błędnej jego wykładni poprzez uznanie, iż z uposażenia wypłacanego na zasadach określonych w art. 95 pkt 1 ustawy, dopuszczalnym jest dokonywanie potrąceń innych należności niż wymienione w art. 103 ust. 1. Ponadto skarżący zarzucił, iż zaskarżoną decyzję wydano z wadą powodującą nieważność z mocy prawa, ze względu na brak pod rozstrzygnięciem podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania Ministra Obrony Narodowej. Z podanych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się m.in. do ostatniego z zarzutów skargi, organ stwierdził, iż jest on bezpodstawny, albowiem podpisujący zaskarżoną decyzję w imieniu Ministra Obrony Narodowej Sekretarz Stanu C. P. posiadał upoważnienie do podejmowania tego rodzaju czynności wystawione w dniu 14 lutego 2008 r. i opublikowane w Dzienniku Urzędowym MON.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez organ nieuprawniony, albowiem badanie decyzji administracyjnej pod względem zaistnienia przesłanek nieważności jest dokonywane przez Sąd z urzędu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest zasadny zarzut podpisania zaskarżonej decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną przez Ministra Obrony Narodowej. W przedmiotowej sprawie decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. podpisał Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej do Spraw Społecznych i Profesjonalizacji C.P. Umocowanie prawne do jej podpisania w imieniu Ministra Obrony Narodowej przez wymienionego wynika z wydanego przez tego Ministra, na podstawie art. 268a k.p.a., upoważnienia do "wydawania decyzji, postanowień, zaświadczeń oraz pism procesowych w sprawach świadczenia pieniężnego przysługującego żołnierzowi zawodowemu przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej" - pkt 1a) upoważnienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Obrony Narodowej Nr 4, poz. 38. Przedmiotowe upoważnienie posiada walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód na to, co zostało w nim stwierdzone. Jako dokument publiczny korzysta z domniemania prawdziwości do czasu obalenia jego wartości dowodowej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Nieprawdziwość dokumentu winna być ustalona w postępowaniu sądowym, w którym rozstrzygające znaczenie będzie miał prawomocny wyrok sądu, a nie samo prowadzenie postępowania w sprawie np. fałszerstwa dokumentu - patrz wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1993 r., sygn. akt III SA 262/93 (publik POP 1994, z. 6, poz. 108).

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że materialnoprawną podstawę przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia stanowi przepis art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc, świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

W świetle art. 96 ust. 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Na postawie ust. 7 tego artykułu, wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, zwrotu kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju, dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza. Zgodnie zaś z ust. 9 powołanego artykułu - dodanego przez art. 1 pkt 42 lit. b) ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) zmieniającej m.in. ustawę z dniem 1 stycznia 2008 r. - wypłaty należności, o których mowa w ust. 7, dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza zawodowego, na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego właściwego dla adresu zameldowania żołnierza.

Analizując powyższe przepisy prawne stwierdzić za organem należy, iż skarżącemu przysługuje uprawnienie do otrzymywania przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenia wypłacanego co miesiąc w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Sporne pomiędzy stronami jest natomiast to, czy prawidłowo została ustalona wysokość tego świadczenia w sytuacji, gdy już wcześniej wypłacono skarżącemu takie świadczenie w związku z wadliwym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

Decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu A. M. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2006 r. Wyjaśnić zatem należy, że stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc), czyli od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja o stwierdzeniu nieważności uchyla skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia nieważnej decyzji, a organ nadzoru, wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności, jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Zatem przykładając skutki prawne nieważności decyzji do przedmiotowego stanu faktycznego oraz stanu prawnego wynikającego z obowiązującej wówczas ustawy z dnia 30 czerwca1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), należy podnieść, że zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. w znaczeniu prawnym nie było. Skuteczne prawnie zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej miało więc miejsce tylko raz w dniu [...] stycznia 2008 r. Zatem, stosownie do treści art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarżącemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w 2008 r., przysługiwało z tytułu tego zwolnienia tylko jedno roczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku, zgodnie z treścią art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 902/07 (niepublik.) orzekając w przedmiocie dwukrotnej wypłaty uposażenia należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej przysługującego żołnierzowi na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693).

Należy ponadto odróżnić prawo do uzyskania świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych od ustalenia wysokości tego świadczenia, ponieważ uprawnienie do świadczenia powstaje z mocy prawa - w związku ze zwolnieniem ze służby, natomiast do wojskowego biura emerytalnego należy kwestia wyliczenia kwoty przysługującego świadczenia.

W rozpatrywanej sprawie, na podstawie decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r., wypłacono skarżącemu świadczenie w wysokości 2.053,20 w związku ze zwolnieniem ze służby, ale zwolnienie to uznano później za wadliwe i to od samego początku oraz usunięto jego skutki prawne. W związku z usunięciem skutków prawnych wadliwego zwolnienia ze służby należało również wyjaśnić kwestię skutków faktycznych, w tym i związanych z wypłatą odpowiednich świadczeń na rzecz żołnierza. Art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują zwrotu przez żołnierza świadczenia pobieranego przez okres roku po zwolnieniu ze służby i taka decyzja nie została wydana. Natomiast Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. prawidłowo zaliczył w poczet należnego skarżącemu świadczenia kwotę wypłaconą już wcześniej, a zatem wyeliminował także skutki faktyczne decyzji usuniętej z obrotu prawnego.

Nie sposób się również zgodzić z zarzutem skarżącego, iż Minister Obrony Narodowej dokonał potrącenia spornej kwoty ze świadczenia przysługującego mu pomimo braku przesłanek do jego dokonania.

Wyjaśnić zatem należy, że potrącenie w cywilnoprawnym ujęciu dotyczy wzajemnie wymagalnych wierzytelności, a przedmiotowa sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulującej władcze stosunki administracyjne. Nadto instytucję potrącenia z uposażenia żołnierza reguluje art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Na mocy tego przepisu potrącenia można dokonać na podstawie prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary pieniężnej, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym. Tymczasem wojskowy organ emerytalny nie dokonał potrącenia należnej kwoty, ale decyzją wydaną w postępowaniu jurysdykcyjnym zaliczył kwotę wypłaconego już wcześniej na poczet należnego skarżącemu świadczenia.

Podkreślenia wymagają również rozwiązania przyjęte w art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z których wynika, iż świadczenie roczne przysługuje żołnierzowi, który pełnił służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Zatem przyjmując rozumowanie skarżącego, że świadczenie z art. 95 pkt 1 ustawy należy się za każde zwolnienie ze służby, uznać należałoby, że w przypadku skarżącego świadczenie z 2008 r. w ogóle nie przysługuje, ponieważ nie został spełniony warunek nieprzerwanej piętnastoletniej służby z uwagi na przerwę w służbie w latach 2003 - 2006 (od dnia zwolnienia do czasu stwierdzenia nieważności tej decyzji).

Treść art. 95 ust. 1 oraz treść dopełniającego go art. 96 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z istoty swojej zakładają jednorazowość otrzymania przez żołnierza świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Inne rozumienie tego przepisu - uznanie, że świadczenie to przysługuje w każdym przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i do tego każdorazowo w pełnej wysokości, niezależnie od uprzedniego uzyskania tego świadczenia, w nadmierny sposób uprzywilejowywałoby żołnierzy kilkakrotnie zwalnianych ze służby i w drodze stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej, ponownie do służby przywracanych. Przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru odszkodowawczego (nie jest to także odprawa), stąd takie interpretowanie powyższych przepisów naruszałoby prawa innych żołnierzy i w konsekwencji doprowadziłoby do ich nierównego traktowania. Prowadziłoby zatem do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.