Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2091/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1,4, ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 2091/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, WSA Grażyna Firek (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011r., sprawy ze skargi T. S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 kwietnia 2009r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 3.181 zł ( trzy tysiące sto osiemdziesiąt jeden złotych).


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy S. decyzją z dnia 16 grudnia 2008 roku, znak [...] określił wobec "T" w L. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w budowli na 2008 roku w wysokości 25 483,00 zł.

W uzasadnieniu organ podał, że "T" w deklaracji za 2008 rok zaniżyła wysokość podatku od nieruchomości w stosunku do 2006 i 2007 roku. Wobec braku korekty organ wezwał ją zatem do wyjaśnienia powodów obniżenia podatku. W piśmie z dnia 13 listopada 2008 roku "T" wyjaśniła, że w roku 2008 wyłączone zostały z podstawy opodatkowania budowle kanalizacji kablowej. Zdaniem "T" przedmiotowe linie kablowe nie stanowiły przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 z późn. zm.), nie były bowiem w myśl przepisów techniczno – budowlanych telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi.

Natomiast, zdaniem organu kabel, niezależnie od tego czy był umieszczony

w kanalizacji kablowej, czy bezpośrednio w ziemi stanowił budowlę i tym samym podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nieuprawnione było powoływanie się na przepisy techniczno - budowlane, gdyż przepisy te miały być stosowane jedynie przez organy i wykonawców budowlanych, a nie organy podatkowe.

W odwołaniu od decyzji "T" S.A. domagała się jej uchylenia, zarzucając naruszenie art. 207 w zw., z art. 21 § 3, 120, 165 § 1,2 i 4 o.p. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż postępowanie podatkowe toczyło się oraz zaskarżona decyzja został wydana wobec strony niebędącej podatnikiem w niniejszej sprawie tj. "T" S.A. w L., zamiast prawidłowo wobec "T" S.A. z siedzibą w W.. Oprócz podniesiono zarzut art. 120 i 207 § 1 w zw. z art. 21 § 3 o.p., a to z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia nieznanego prawu podatkowemu. Organ wydał bowiem decyzję w przedmiocie części nieruchomości (budowli), chociaż powinien nią objąć pozostałe przedmioty opodatkowania. Dalej skarżąca spółka uchybienie art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191, art. 210 § 4 i art. 121 § 1o.p.

Decyzją z dnia 22 kwietnia 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podkreślono, że przy ustalaniu zakresu znaczeniowego terminu budowla nieuprawnione było powoływanie się na przepisy techniczno – budowlane, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych nie stwarzały do tego podstawy. Zastosowanie natomiast znajdowały, zdaniem organu odwoławczego, normy art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, które dostatecznie wyjaśniały pojęcie budowli. W ocenie organu odwoławczego, w świetle definicji zawartych w powołanej ustawie nie mogło budzić wątpliwości, że kanalizacja kablowa wraz z umieszczonymi w niej liniami kablowymi, tj. kablami i przewodami stanowiła całość techniczno-użytkową, a więc podpadała pod hipotezę art. 3 pkt 1 lit. b tej ustawy jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Oprócz tego organ zaznaczył, że bezpodstawne były zarzuty w zakresie naruszeń proceduralnych oraz oznaczenia strony. W tym ostatnim przypadku bowiem deklaracja złożona została przez "T" w L. Wobec czego organ pierwszej instancji również w sposób prawidłowy oznaczył stronę w decyzji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze "T" S.A. w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji zarówno w zakresie ustalenia, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania, w tym wskazania na istnienie związku techniczno – użytkowanego pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją, jak i ustalenia wartości tych linii jako podstawy opodatkowania. Zdaniem strony skarżącej, naruszono również art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich, art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 2 ust. l pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polegać miała przede wszystkim na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Telekomunikacja Polska S. A. zarzuciła nadto naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowiły one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło

o oddalenie skargi.

Wyrokiem z 27 listopada 2009 roku sygn. akt I SA/Kr 1152/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, uznając że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.

Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji w swojej decyzji w sposób wadliwy skonstruował podstawę opodatkowania, określając jedynie zaległość podatkową, nie zaś wysokość całego zobowiązania podatkowego, co narusza art. 23 ust. 3 o.p.

w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach oraz opłatach lokalnych, co musiało skutkować uchyleniem decyzji obu instancji. Z tego powodu obie decyzje należało uchylić, natomiast zarzuty skargi nie okazały się zasadne.

W wyniku skargi kasacyjnej, wniesionej w terminie przez "T" S. A. w W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 października 2010 roku, sygn. akt II FSK 1078/10, uchylił wyrok sądu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz ‘T" S.A. z siedzibą w W. kwotę 2.782 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że kanalizacja kablowa z kablami telekomunikacyjnymi stanowi budowlę i jako taka przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie uznał za trafny zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy

o podatkach i opłatach przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie jako podstawy opodatkowania w roku 2008 wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w 2007 roku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie okazał się natomiast zasady zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a poprzez nieuchylenie decyzji, która zdaniem skarżącej zawierała rozstrzygnięcie nie mające podstawy prawnej (część rozstrzygnięcia dotycząca strony, do której została skierowana decyzja). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. i zasadnie uznał, iż nie było to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, czy inne też inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Powodem uchylenia decyzji jest naruszenie przepisów prawa materialnego, jeżeli miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Uchylając zaskarżony akt, sąd orzeka na podstawie art. 152 p.p.s.a., czy i w jakim zakresie może on być wykonywany.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że w toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wiążące są z mocy art. 190 p.p.s.a. zapatrywania prawne, zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2010 roku, sygn. akt II FSK 1078/10. Sąd odwoławczy w wyroku tym podzielił pogląd wyrażony w orzeczeniach NSA z 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1581/09 i II FSK 1582/09 podjętych w analogicznych sprawach (opubl.: LexPolonica nr 2358410, 2358411) iż kanalizacja kablowa z kablami telekomunikacyjnymi stanowi budowlę i jako taka przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało wyjaśnienie kwestii, czy kable telekomunikacyjne powinny zostać włączone do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tak jak kanalizacja. W świetle art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W zakresie terminów "obiekt budowlany" oraz "budowla" należało odwołać się w tym obszarze do odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Sąd odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca zdefiniował budowlę jako "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury" wyliczając następnie szereg obiektów. Należy przy tym zauważyć, iż wskazanie obiektów stanowiących budowlę zawartych w powołanym wyżej przepisie nie ma charakteru numerus clausus, lecz stanowi przykładowe wyliczenie. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienił pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W zasygnalizowanym normatywnym pojęciu – określeniu budowli mieszczą się niewątpliwie kanalizacje kablowe. Zgodnie z wydanym z upoważnienia art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), kanalizacja kablowa, to: ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5). Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, opisanym w art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W oparciu

o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kanalizacja kablowa jest budowlą, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Następnie w uzasadnieniu wyroku z 29 października 2010 roku wskazano, iż

z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Jakkolwiek ustawa o podatkach i opłatach lokalnych jak i prawo budowlane nie wyjaśniają pojęcia "sieci uzbrojenia terenu", to w świetle art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne,

z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Zauważyć należy, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Co istotne definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym

i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Sieci uzbrojenia terenu są więc w art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego pozytywnie porównywalne do danego w tym przepisie typu budowli podziemnych; wymieniony termin, którym są oznaczane, użyty jest ponadto przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dla wskazania, że sieci uzbrojenia terenu są, na jego podstawie, budowlami.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju (przywoływane) przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie powoływanego już powyżej, wydanego

w wykonaniu delegacji art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe – ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne – umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne – umieszczone bezpośrednio w ziemi (§ 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, gdzie kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji. Z przepisów tych wynika, że linie kablowe w obszarze telekomunikacji mogą być umieszczane zarówno w kanalizacji kablowej jak i poza nią. Powyższe linie kablowe, jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", w tym przewodów telekomunikacyjnych, stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego

i kartograficznego i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Z powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych. Okoliczność faktyczna czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji nie ma w rozważanym obszarze żadnego znaczenia prawnego. Jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę jako sieć uzbrojenia terenu, umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Na podstawie art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami. Wątpliwości może budzić użycie sformułowania "całość techniczn-użytkowa wraz..." Ponieważ zwrot taki nie pojawia się w podobnym przepisie art. 3 pkt 1 lit. "a" (odnośnie do budynków), trzeba przyjąć, że powołane sformułowanie nie dotyczy związku budowli z instalacjami i urządzeniami, bo taki związek wynika z samej definicji tych instalacji i urządzeń. Należy przyjąć, że ze względu na to, że budowle mają charakter zdecydowanie bardziej zróżnicowany niż budynki i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno użytkową. Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego,

w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (art. 3 pkt 1 lit. "b" i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego).

Przybliżone powyżej pojęcie obiektu budowlanego ma znaczenie dla prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, budowla oznacza w tej ustawie obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, natomiast na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te

i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno-użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Całość techniczno-użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznaczne jest, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przedstawiona ocena prawna, jako wynik przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni prawa, wskazuje na przedmiot opodatkowania w sprawie, nie naruszając konstytucyjnej zasady jego określoności. Wynika ona bezpośrednio i niewątpliwie z treści ustawowych pojęć: obiektu budowlanego, budowli, sieci uzbrojenia terenu, użytych i wykorzystanych

w rozważonych przepisach prawa.

Sąd odwoławczy uznał, że przyjęcie w wyroku z 27 listopada 2009 roku jako podstawy opodatkowania w roku 2008 wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w 2007 roku było nieprawidłowe. Z akt podatkowych sprawy wynika, że organ podatkowy faktycznie zwracał się do skarżącej o wskazanie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji ustaloną na dzień 1 stycznia, jednakże podatnik nie wykonał powyższego obowiązku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podatkowy, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych winien ustalić powyższą podstawę opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Zdaniem sądu odwoławczego powyższy obowiązek wynika również z art. 4 ust. 7 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, który wprost stanowi, że w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość, powołując w tym celu biegłego.

Będąc związany powyższymi zapatrywaniami, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji publicznej niniejszej sprawie nie uczyniły zadość wymogom 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co stanowiło naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Sąd był zatem zobligowany do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, dotkniętych tym uchybieniem.

Z przytoczonych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikają także wskazania dla organów, które będą obowiązane do ich zastosowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organy te winny zatem w przedstawiony wyżej sposób ustalić wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. uchylił zaskarżone decyzje

i utrzymane przez nie w mocy decyzje organu pierwszej instancji, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a.; w punkcie II. orzekł, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonywane, za podstawę biorąc art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie III. wyroku, za podstawę biorąc art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.