Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1342/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
658
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I SAB/Bk 2/17 w sprawie ze skargi N. K. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2015 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.; 2) zasądza od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. na rzecz N.K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 10 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Bk 2/17, wydanym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę N. K. (dalej "skarżąca") na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2015 r.

2. Na powołane wyżej rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego stwierdzającego, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto zwróciła się o zobowiązanie organu do zwrotu żądanej kwoty, jak i zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej stosowanie do art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej "p.p.s.a."). Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

I. Prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braku wskazania w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji motywów na podstawie których Sąd uznał, iż Naczelnik nie pozostawał w bezczynności w okresie od 5 października 2016 r. do dnia 6 listopada 2016 r.;

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej O.p.") poprzez brak dokonania przez Sąd oceny prawidłowości przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przez Naczelnika w zakresie zachowania terminu do dokonania tego przedłużenia postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r., a w konsekwencji uchylenia się od oceny czy Naczelnik dopuścił się bezczynności;

3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo ustalenia przez Sąd, iż Naczelnik po zakończeniu kontroli podatkowej nie posiadał podstawy prawnej do braku zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2015 r. wskazanego przez skarżącą do zwrotu na rachunek bankowy;

4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1, la, 2 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż w ramach pojęcia "bezczynności" przy zwrocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym mieści się jedynie sytuacja w której Naczelnik nie podjął żadnych czynności, a nie mieści się w nim sytuacja w której Naczelnik nie podjął żadnej skutecznej czynności,

II. Prawa materialnego, tj.:

1) art. 87 ust. 6 w zw. z art. 87 ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. 2017 poz. 1221 ze zm.; dalej “u.p.t.u.") oraz art. 274b § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię w postaci przyjęcia, iż skuteczne jest przedłużenie terminu na zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w przypadku gdy postanowienie o przedłużeniu tego terminu zostało wydane po upływie wcześniej przedłużonego terminu tego zwrotu, a w konsekwencji braku stwierdzenia bezczynności Naczelnika zarówno w okresie od 5 października 2016 r. (dzień następujący po dniu doręczenia protokołu kontroli podatkowej) do 6 listopada 2016 r. (dzień poprzedzający dzień wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu), jak i od 7 listopada 2016 r. do dnia dzisiejszego;

2) art. 87 ust. 6 w zw. z art. 87 ust. 1-2 u.p.t.u. oraz art. 274b § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię w postaci przyjęcia, iż Naczelnik był uprawniony do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym po upływie terminu zwrotu, a w konsekwencji braku stwierdzenia bezczynności Naczelnika zarówno w okresie od 5 października 2016 r. (dzień następujący po dniu doręczenia protokołu kontroli podatkowej) do dnia 6 listopada 2016 r. (dzień poprzedzający dzień wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu), jak i od 7 listopada 2016 r.;

3) art. 87 ust. 6 w zw. z art. 87 ust. 1-2 u.p.t.u. oraz art. 274b § 1 w zw. z art. 291 § 4 O.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przypadku wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do czasu zakończenia weryfikacji w ramach kontroli podatkowej terminem końcowym przedłużenia zwrotu nie jest doręczenie protokołu kontroli podatkowej.

3. Strona przeciwna nie skorzystała z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

4.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

4.3. W sprawie za usprawiedliwiony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Artykuł 141 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje obligatoryjne elementy uzasadnienia. Uzasadnienie wyroku albo jest sporządzone według wzorca określonego w 141 § 4 p.p.s.a., albo nie jest. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas przyjąć należy, że uchybienie w tym zakresie ma istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

4.4. Należy wskazać, że przedmiotem skargi była bezczynność organu podatkowego w przedmiocie zwrotu VAT za kwiecień 2015 r. Mowa tutaj o skardze opartej na treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. czyli bezczynności w przedmiocie niedokonania, w terminie określonym w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, czynności materialno-technicznej w postaci zwrotu VAT.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy podjęte przez organy podatkowe czynności w toku postępowania przeprowadzone zostały z poszanowaniem zasady ogólnej szybkości postępowania wyrażonej w art. 139 O.p., a w szczególności, czy organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie wnioskowanego przez skarżącą dokonania zwrotu VAT.

Przy ocenie pozostawania w tym zakresie w bezczynności przez organ podatkowy istotne jest odniesienie się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących prawidłowości przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2015 r. wskazanego przez skarżącą do zwrotu na rachunek bankowy.

Ocena ta, nie stanowiąca co prawda istoty postępowania w rozpatrywanej sprawie stanowi jednak istotną okoliczność, która powinna zostać uwzględniona przez Sąd dokonujący kontroli wystąpienia lub nie, zarzucanej bezczynności organu.

3.4. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji fakt braku bezczynności organu w rozpatrywanej sprawie uzasadnił faktem, iż "w tej kwestii zostały wydane stosowne postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. To natomiast czy postanowienia o przedłużeniu terminu tego zwrotu wypełniają wymogi obowiązującego prawa podlega już kontroli w innych trybach a nie w zakresie postępowania w sprawie bezczynności organu."

Jak wyżej wskazano, ocena merytorycznej poprawności wydanych w sprawie postanowień o przedłużeniu skarżącej terminu zwrotu pozostaje co prawda poza zakresem rozpatrywanej sprawy. Jednak należy podkreślić, że w momencie wydawania zaskarżonego wyroku przez Sąd pierwszej instancji (10 maja 2017 r.), kwestia prawidłowości postanowienia o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu wnioskowanej kwoty VAT była już rozstrzygnięta przez Sąd pierwszej instancji, który wyrokiem z 10 maja 2017 r., I SA/Bk 237/17 uchylił postanowienie DIS z 30 stycznia 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z 7 listopada 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2015 r.

Brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej okoliczności przez Sąd pierwszej instancji stanowi istotną wadę, uniemożliwiającą dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd pierwszej instancji przy dokonywaniu oceny bezczynności organu zobowiązany będzie do odniesienia się do faktu uchylenia z powodu niezgodności z prawem postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu wnioskowanej kwoty VAT oraz wskazania, czy i jaki wpływ okoliczność ta ma na rozstrzygnięcie w przedmiocie bezczynności organu.

4.5. Z powyższych względów odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy uznać za przedwczesne.

4.6. Z tych też względów uchylono zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.)