Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1340/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za poszczególne dni maja 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Wójt Gminy R. – działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 4 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz art. 15 i art. 19 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84, ze zm.) – określił K. P. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za wskazane dni maja 2004 r. w łącznej wysokości 208,80 zł.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdzonego, sporządzoną notatką służbową inkasenta pobierającego opłatę targową wynika, iż K. P. w wskazanym okresie prowadziła na stoisku handlowym nr [...] o powierzchni 24 m2 w hali [...] na terenie Centrum Targowego A S.A. sprzedaż towarów, nie uiszczając należnej opłaty targowej ustalonej według stawek określonych uchwałą Rady Gminy. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne wskazano, iż zgodnie z treścią art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami, o których mowa w ust. 1 są zaś wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel z zastrzeżeniem ust. 2a, stanowiącego, iż opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 powołanej ustawy Rada Gminy R. określiła w drodze uchwał, zasady ustalenia i poboru oraz terminy płatności i wysokości stawek opłaty targowej pobieranej na targowisku. Organ pierwszej instancji na potwierdzenie stanowiska o zasadności zaliczenia przedmiotowej hali jako targowiska i zasadności pobierania opłaty targowej stwierdził, że handel w przedmiotowej hali odbywa się na stoiskach (boksach), których ściany i stropy (wydzielenia) nie są trwałymi przegrodami, w związku z czym z łatwością można zmieniać ich kształt i powierzchnię, a wydzielone stoiska nie są samodzielnymi lokalami. W powyższym zakresie organ powołał się na znajdujące się w aktach sprawy opinie prawne, w tym również opinię biegłego – architekta P. B.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z uznaniem budynku, w którym prowadzi działalność gospodarczą w wydzielonym stoisku handlowym za targowisko oraz naruszenie prawa procesowego przez uchybienie przepisom art. 121 § l, art. 122, art. 187 § l i § 3, art. 190 § l, art. 191, art. 192 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie podatników prowadzących podobną według strony działalność gospodarczą w centrach handlowych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w przedmiotowej hali [...] nigdy nie odbyły się żadne targi, aukcje i wystawy, zatem nie sposób określić, że jest ona do tych celów używana. Natomiast jest tam prowadzony handel hurtowo-detaliczny, bo do takich celów ta hala została zbudowana i co – zdaniem skarżącej – określają dokumenty budowlane. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności z pominięciem wydanych dla przedmiotowej hali decyzji dotyczącej ogólnych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bez wskazania, że pozwolenie dotyczy budowy hali magazynowej. Zdaniem strony decyzja nie podaje kryteriów zaliczenia hali [...] do wyjątków, przewidzianych w art.15 ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. do targowiska pod dachem lub hali używanej do targów, aukcji i wystaw.

Strona podniosła także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych (art. 122, art. 190, art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej) poprzez uniemożliwienie stronie zapoznanie się z opiniami biegłych, na które powołuje się zaskarżona decyzja.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W szerokim uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji dokonał analizy kilku wskazanych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydanych w przedmiocie opłaty targowej z tytułu handlu prowadzonego w halach targowych znajdujących się na targowisku w R., a także poglądów wyrażonych w innym orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie, dotyczących kwestii opłaty targowej. Opierając się także na słownikowych definicjach pojęć "handel", "targi" i "targowisko" oraz na zebranym w sprawie materiale dowodowym organ uznał, że przedmiotowa hala targowa, należąca do C.T. A S.A., w której strona dokonywała sprzedaży jest targowiskiem w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jest używana do targów w rozumieniu przepisu ust. 2a tego artykułu. W powyższym zakresie organ powołał się m.in. na odpowiednie decyzje administracyjne dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenia na budowę przedmiotowej hali oraz pozwolenia na jej użytkowanie, z których wynika, że została ona określona odpowiednio jako hala do prowadzenia sprzedaży hurtowej i detalicznej, hala magazynowa i jako hala hurtowo-wystawiennicza. Podkreślono, że według niekwestionowanych ustaleń, od chwili oddania hali do użytkowania jest ona wykorzystywana do prowadzenia sprzedaży (targów) różnych towarów przez kupców, którzy prowadzą handel na wydzielonych w hali stoiskach (boksach). W odniesieniu do charakterystyki boksów stwierdzono, że nie posiadają one trwałych przegród (wydzieleń), w związku z czym nie mogą być uznane za samodzielne lokale użytkowe w rozumieniu prawa budowlanego. Organ powołał się także na załączone do akt sprawy opinie prawne oraz opinię biegłego-architekta.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej braku możliwości zapoznania się z opiniami biegłych Kolegium podniosło, że w toku postępowania odwoławczego stworzono skarżącej taką możliwość poprzez zawiadomienie o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy, w tym z opiniami biegłych. Podatniczka miała zatem możliwość wypowiedzenia się do co zebranego materiału dowodowego na zasadzie art. 192 Ordynacji podatkowej, gdyż możliwość taką zapewnił jej organ drugiej instancji.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżąca ponownie zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z uznaniem budynku w którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą w wydzielonej części budynku za targowisko, a także naruszenie prawa procesowego przez uchybienie przepisom art. 121 § l, art. 122, art. 187 § l i § 3, art. 190 § l, art. 191, art. 192 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 2, 7, 22 i 32 Konstytucji RP.

Strona skarżąca podniosła, że organ podatkowy całkowicie pominął w postępowaniu dowodowym ustalenie kryterium rozróżnienia budynków od targowisk pod dachem, nie włączył do materiału dowodowego dokumentów takich jak plan zagospodarowania przestrzennego, ogólnych warunków zabudowy, a dokument pozwolenia na budowę używa tylko do wykazania, że budynek jest halą. Podnosi, że powołane w decyzji organów pierwszej i drugiej instancji dokumenty pozwolenia na budowę opiewają na halę hurtowo-wystawienniczą [...], co jest dowodem zdaniem strony, że nie jest to "targowisko pod dachem" ani "hala używana do targów, aukcji i wystaw". Podniosła również, w przedmiotowej hali [...] nigdy nie odbyły się żadne targi, aukcje i wystawy, zatem nie sposób określić, że jest ona do tych celów używana.

Skarżąca stwierdziła, że dopiero Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło "właściwe pełne postępowanie dowodowe". Jednocześnie strona zakwestionowała przedłożone opinie biegłych, w szczególności opinię mgr inż. Arch. P. B. podnosząc, że nie jest on biegłym sądowym, ani nawet rzeczoznawcą budowlanym. Podniosła przy tym, że została pozbawiona możliwości zadawania pytań biegłemu i składania wyjaśnień, i jej zdaniem powyższa opinia nie powinna być zatem brana pod uwagę.

W końcowej części skargi strona wskazała na fakt naruszenia przepisów proceduralnych i z tego wywodzi, że doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia zasadności ustalenia dla skarżącej w oparciu w szczególności o przepisy art. 15 ust.1 –2a ustawy z dn.12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tj. Dz.U. z 2002r. nr 9, poz.84 ze zm./ opłaty targowej od sprzedaży towarów, prowadzonej w poszczególnych dniach maja 2004r. na stoisku handlowym znajdującym się w hali Centrum Targowego A S.A. w R., oznaczonej jako hala [...]. Zarzut skarżącej naruszenia wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego został powiązany z zarzutem naruszenia szeroko wskazanych przepisów postępowania podatkowego zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /t,j,Dz.U. z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm./, w tym zwłaszcza art.121 par.1, art.122-123, art.191, a także przepisów art. 2,7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ zasadność zastosowania przez organ orzekający przepisów prawa materialnego jest uzależnione w znacznej mierze od dokonania w toku postępowania administracyjnego prawidłowych, wszechstronnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych należy w pierwszej kolejności ustosunkować się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego.

Według oceny Sądu organy podatkowe, wbrew zarzutom strony skarżącej realizując zasadę prawdy obiektywnej /art.122 Ordynacji podatkowej/ zebrały w rozpatrywanej sprawie bardzo szeroki i wyczerpujący materiał dowodowy, wyjaśniając wszystkie istotne okoliczności faktyczne, niezbędne dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu. W szczególności należy podnieść, co wynika zwłaszcza z obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu orzekającego drugiej instancji /decyzja liczy 20 stron/, że w toku postępowania podatkowego mając na uwadze treść przepisów prawa materialnego, a także oceny i uwagi zawarte w szeregu wydanych wcześniej wyrokach Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, dotyczących w zasadzie identycznych spraw przeprowadzono szerokie ustalenia w zakresie okoliczności związanych zarówno z powstaniem targowiska gminnego w R. jak i zwłaszcza z budową przedmiotowego budynku, jego funkcji oraz faktycznego wykorzystywania. Należy także podkreślić, ze w toku postępowania organy podatkowe uzyskały również opinie prawne kilku znanych autorów zajmujących się tego rodzaju problematyką, a także opinię rzeczoznawcy-architekta, który określił charakter i cechy zarówno tego budynku jak i znajdujących się w nim stoisk handlowych w aspekcie obowiązujących przepisów prawa budowlanego i lokalowego. W zakresie zarzutów i uwag strony skarżącej dotyczących powołanych przez organy podatkowe opinii prawnych oraz opinii architekta należy podkreślić, iż stanowiły one jedynie część szerokiego materiału dowodowego, zebranego w rozpatrywanej sprawie, który został rozważony i oceniony przez organ orzekający. Odnośnie uwag dotyczących opinii rzeczoznawcy-architekta należy stwierdzić, iż została ona sporządzona na podstawie wizji lokalnej tego rzeczoznawcy dokonanej w dniu [...] 2005r. i dotyczy ona ogólnej kwalifikacji wszystkich obiektów budowlanych w R. należących do S.A. A /podobne opinie tego rzeczoznawcy dotyczą obiektów należących do innych właścicieli/ z szczególnym uwzględnieniem charakterystyki i stanu technicznego stoisk handlowych znajdujących się w poszczególnych obiektach.

Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie odpowiednich decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /decyzja Wójta Gminy R. z dn. [...] 1995r./, o pozwoleniu na budowę /decyzja Starosty z dn. [...] 1995r. oraz o pozwoleniu na użytkowanie /decyzja Starosty z dn. [...] 1996r./ i w powyższych dokumentach urzędowych został on określony odpowiednio jako hala do prowadzenia sprzedaży hurtowej i detalicznej, hala hurtowo-wystawowa, a w ostatnim dokumencie wprost jako hala targowa. Należy także podkreślić, że na terenie, na którym S.A. A wybudowała przedmiotowy obiekt budowlany, uchwałą Rady Gminy R. z dn. [...] 1993r. Nr [...] ustalono lokalizację targowiska o znacznym rozmiarze /łączna powierzchnia około 5 ha/. Zgodnie z umową dzierżawy zawartą w dn. [...] 1993r. z Gminą R. dzierżawca /SA A/ przyjął przedmiot dzierżawy "na organizację terenów handlowych i usługowych, w tym wystawienniczych, przede wszystkim targowiska w rozumieniu Ustawy z dnia 12.01.1991r. i podatkach i opłatach lokalnych" /par.2 umowy/ oraz był zobowiązany m.in. do "zmontowania na nieruchomości stanowiącej przedmiot dzierżawy hal targowych o łącznej pow. około 10.000 m2"/par.4 umowy/.

Przedmiotowy obiekt budowlany niewątpliwie odpowiada definicji budynku zawartej w art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Należy również podzielić stanowisko organów podatkowych, iż przedmiotowy budynek odpowiada pojęciu hali, albowiem takie określenie występuje we wszystkich aktach administracyjnych, wydanych w procesie jego budowy. Również w słownikowym rozumieniu pojęcia "hali" /a także w języku potocznym/ oznacza ono "wielką salę, obszerne pomieszczenie, budynek zwykle jednokondygnacyjny o wysokim i rozległym wnętrzu, m.in. hala fabryczne, hala targowa, widowiskowa, wystawowa" /por. Słownik języka polskiego pod red.prof. M.Szymczaka PWN W-wa, 1978r. tom I, str. 720/ i wydaje się, że również strona skarżąca nie kwestionuje tego faktu.

Ponadto okolicznością niewątpliwą jest również fakt, iż skarżąca prowadziła w przedmiotowej hali działalność handlową, polegającą na dokonywaniu na wydzielonym stoisku sprzedaży towarów, która to działalność mieści się w pojęciach "sprzedaży" i "handlu", zawartych w przepisach art.15 ust.1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należy nadmienić, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust.2a tego artykułu.

Stąd też dla rozstrzygnięcia sformułowanej na wstępie kwestii spornej przesądzające znaczenie ma ustalenie, czy przedmiotowa hala może być zaliczona do "targowisk pod dachem" lub "hal używanych do targów, aukcji i wystaw", o których mowa w art. 15 ust.2a omawianej ustawy.

Według oceny Sądu stanowisko organów podatkowych uznające przedmiotową halę za używaną do targów znajduje dostateczne uzasadnienie w zebranym szerokim materiale dowodowym i stanowisko to nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm./.

Zasadność stanowiska organów podatkowych znajduje potwierdzenie przede wszystkim w wymienionych wyżej dokumentach urzędowych dotyczących wydanych decyzji odnośnie budowy oraz użytkowania przedmiotowej hali oraz umowy dzierżawy terenu, z których to dokumentów wynika jednoznacznie, iż zarówno teren jak i wybudowana na nim hala były od początku określane jako targowisko, przeznaczone do prowadzenia sprzedaży różnych towarów przez bliżej nie oznaczone osoby fizyczne i prawne. Zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami w przedmiotowej hali od chwili oddania jej do użytkowania jest prowadzona sprzedaż towarów na znajdujących się w niej ogółem 519 stoiskach handlowych /boksach/, których ściany i stropy /wydzielenia/ nie są trwałymi przegrodami, w związku z czym można z łatwością zmieniać kształt i wygląd poszczególnych stoisk. Wydzielenia poszczególnych stoisk handlowych nie spełniają także wymagań przeciw pożarowych dotyczących klas odporności ścian i stropów wymaganych dla odrębnych lokali. Stoiska te nie posiadają także własnego zaplecza magazynowego i sanitarnego ani też możliwości szerszej prezentacji towarów np. w oknach wystawowych.

Na podstawie tego stanu faktycznego należy uznać, że powstałe z nietrwałych wydzieleń stoiska handlowe nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i lokalowego. Zgodnie bowiem z par.3 pkt 14 wydanego na podstawie przepisów ustawy z dn.07.07.1994r.-Prawo budowlane /tj. Dz.U.z 2003r. nr 207, poz.2016 ze zm./ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn.12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 75, poz.690 ze zm./ przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone trwałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym lub pomieszczeniem gospodarczym. Na potwierdzenie stanu technicznego hali oraz znajdujących się w niej stoisk handlowych została sporządzona na zlecenie organów podatkowych opinia biegłego-architekta, dotycząca kwalifikacji wszystkich obiektów budowlanych znajdujących się na terenie targowiska w R., należących m.in. do Centrum Targowego A S.A.

Należy podkreślić, że okolicznością nie kwestionowaną w rozpatrywanej sprawie jest fakt, iż przedmiotowa hala znajduje się na terenie przeznaczonym uchwałą Rady Gminy w R. na targowisko gminne i od początku oddania jej do użytkowania była wykorzystywana do prowadzenia przez znaczną ilość kupców sprzedaży towarów. Stąd też nie można odmówić słuszności przyjętemu przez organy podatkowe stanowisku, że przedmiotowa hala stanowiła halę używaną do targów w rozumieniu art.15 ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec braku definicji ustawowej pojęcia "targu" oraz "hali używanej do targów" nie może budzić istotnych zastrzeżeń przyjęcie rozumienia tych pojęć w języku słownikowym i potocznym, zgodnie z którymi oznaczają one odpowiednio prowadzenie sprzedaży na targowisku /każde miejsce prowadzenia handlu/ oraz wykorzystywanie hali do prowadzenia sprzedaży towarów przez znaczna ilość sprzedających w budynku, odpowiadającym przymiotom hali. Pojęcie "targu" należy rozumieć w znaczeniu pojęcia "targować", które oznacza "zawierać transakcje handlowe, sprzedawać, kupować, handlować" / por. wymieniony wyżej słownik języka polskiego, tom III, str.481/.

Stąd też należy uznać, że dokonywanie sprzedaży towarów w hali targowej nawet na wydzielonych stoiskach handlowych, które jednak nie mogą być uznane za odrębne lokale użytkowe w postaci sklepu, butiku czy restauracji powoduje, iż tego rodzaju sprzedaż podlega opłacie targowej. Według oceny Sądu podnoszona przez stronę skarżącą także okoliczność, iż sprzedaż towarów w przedmiotowej hali jest dokonywana jedynie przez oznaczonych sprzedawców, którzy wynajęli stoiska handlowe na dłuższe okresy czasu i prowadzą zarejestrowaną działalność gospodarczą nie może stanowić wystarczającej przeszkody do opodatkowania tej sprzedaży opłatą targową, albowiem podstawowe znaczenie musi mieć tu odpowiednie zakwalifikowanie miejsca i okoliczności prowadzenia tej sprzedaży.

Brak jest również wystarczających podstaw do uznania, że zawarte w art.15 ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sformułowanie "hal używanych do targów, aukcji i wystaw" oznacza, iż opłacie targowej podlega sprzedaż dokonywana w halach jedynie sporadycznie i okazjonalnie wykorzystywanych do celów wymienionych w tym sformułowaniu. Okazjonalne wykorzystanie hali do prowadzenia sprzedaży towarów stanowi przesłankę uzasadniającą pobór opłaty targowej w sytuacji, gdy chodzi o wykorzystanie do tego celu hali wybudowanej i używanej do innych celów np. hali sportowej czy hali magazynowej itp. Nie znajduje również zdaniem Sądu wystarczającego uzasadnienia pogląd, iż wynikające z przepisów art.15 ust.1 –2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie "targowisk" oraz "targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw" należy ograniczać wyłącznie do takich miejsc sprzedaży, do których mają swobodny dostęp wszyscy bliżej nie oznaczeni sprzedawcy i gdzie prowadzona działalność gospodarcza nie ma charakteru stałego i zorganizowanego. W powyższym zakresie Sąd podziela argumentację zawartą m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dn.18.11.1993r. sygn. akt III ARN 68/93 /publ. w POP 1997, nr 1, poz.22/ podnosząc w szczególności, iż najczęściej w interesie określonych sprzedawców towarów jest zapewnienie sobie na targowisku stałego miejsca sprzedaży swoich towarów oraz zorganizowania tej sprzedaży w sposób ciągły i zorganizowany.

Wydaje się, że odnoszenie opłaty targowej jedynie do sprzedaży prowadzonej sporadycznie i dorywczo nie znajduje dostatecznego uzasadnienia prawnego w obowiązujących przepisach, a także bardzo często nie odpowiadałoby interesom osób, zainteresowanych prowadzeniem takiej sprzedaży.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest widoczna ewolucja przepisów regulujących obowiązek uiszczania opłaty targowej. O ile pierwsze regulacje prawne /ustawa z dn.26.02.1951r. o podatkach terenowych – Dz.U. nr 14, poz.110 oraz dekret z dn.20.05.1955r. o niektórych podatkach i opłatach terenowych – t.j. Dz.U. z 1963r. nr 16, poz. 87/ określały, ze tego rodzaju daninę publiczną pobiera się od osób trudniących się sprzedażą na targowiskach /w tym również w halach targowych/ bez posiadania w tym celu stałych miejsc sprzedaży, to już kolejne regulacje nie zawierały tego rodzaju zastrzeżeń. I tak ustawa z dnia 14 marca 1985r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 12, poz.50 ze zm./, poprzedzająca obecnie obowiązujące w tym zakresie przepisy, stanowiła w art. 13 ust.1 i 2, że opłatę targową pobiera się dziennie od osób dokonujących sprzedaży na targowiskach, którymi są wszelkie miejsca /hale targowe, bazary, place/, w których prowadzony jest handel. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w art.15 ust. 2 przez dłuższy okres czasu zawierała podobną definicję targowiska, a dokonana zmiana treści tego przepisu z dodaniem nowego ust.2a nastąpiła ustawą zmieniającą z dnia 30 października 2002r. i zmiana ta obowiązuje od dnia 1 stycznia 2003r.

Wydaje się, że dokonane zmiany regulacji prawnych dotyczących opłaty targowej uwzględniają przede wszystkim zachodzące zmiany stosunków społecznych i gospodarczych związanych z prowadzeniem sprzedaży, podlegającej tej opłacie, w tym także sposobu tego handlu.. Ustawodawca odstąpił od dawnego przykładowego wskazywania sposobu handlu z ręki, koszów, wozów konnych, przyczep i pojazdów samochodowych, a także od dawnego określania targowiska, jako miejsca prowadzenia takiego handlu. Nowe regulacje uwzględniają także istotne zmiany jakie zachodzą w zakresie warunków handlu, albowiem właściciele /dzierżawcy/ targowisk działając w interesie sprzedających i kupujących /oraz własnym w celu uzyskiwania dochodów z wynajmu/ dokonują szeregu inwestycji zmierzających do prowadzenia sprzedaży przede wszystkim "pod dachem", na terenie coraz bardziej unowocześnianych hal targowych, w których sprzedawcy wynajmują w zasadzie stałe miejsca sprzedaży w postaci stoisk handlowych /boksów/.

Stąd też w podsumowaniu należy stwierdzić, że mając na uwadze zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy dotyczący prowadzenia przez stroną skarżącą sprzedaży towarów w hali targowej, znajdującej się na terenie targowiska w R., brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W ustosunkowaniu się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie podatników prowadzących sprzedaż towarów w halach targowych w R. z podatnikami prowadzącymi zdaniem strony skarżącej podobną działalność handlową w bliżej nie wskazanych "centrach handlowych, działających w całej Polsce, a nawet na terenie sąsiedniej Ł." należy stwierdzić, ze tego rodzaju zarzut nie może zostać uwzględniony, przede wszystkim z uwagi na to, że przedmiotem badania i orzekania przez Sąd w tej sprawie jest zgodność z prawem wyłącznie zaskarżonej decyzji dotyczącej zasadności pobierania opłaty targowej z tytułu prowadzenia sprzedaży w określonej hali targowej na targowisku w R. Ponadto Sądowi nie jest znana sytuacja prawna i faktyczna dotycząca prowadzenia działalności handlowej przez inne osoby w bliżej nie określonych centrach handlowych.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł o oddaleniu skargi.