Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 133/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. J. i A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku pełnomocnika skarżących o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Skarżący A. i A. J., reprezentowani przez radcę prawnego – M. C. z Kancelarii Radców Prawnych M. C. i S. I. spółka cywilna w O., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 10 marca 2008 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...], nr [...], uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], nakazującej W. O. rozebranie wiaty przy budynku przy ul. [...] w O. i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącym w dniu 22 lutego 2008r. o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy.

Pełnomocnik skarżących - radca prawny M. C. w dniu 7 kwietnia 2008 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi, w kwocie 500 zł, dołączając do niego dowód wpłaty dokonanej w tym samym dniu. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że złożyła skargę podlegającą opłacie stałej w terminie, a uiszczenie wpisu stałego powinno nastąpić przed upływem terminu do wniesienia skargi, to jest w dniu 31 marca 2008 r. Wskazała też, że jako pełnomocnik procesowy wniosła skargę w terminie, ale przyczyn obiektywnych nie mogła uiścić opłaty, gdyż przed upływem terminu do dokonania opłaty zachorowała. Wyjaśniła, że w dniu 27 marca 2008 r. została przyjęta do szpitala klinicznego w S., gdzie przeszła zabieg operacyjny oka, podkreślając, że termin przyjęcia do szpitala był kilkakrotnie przesuwany. Pierwotnie termin zabiegu był wyznaczony na dzień 24 marca 2008 r., jednakże ostatecznie telefonicznie przesunięto go na dzień 27 marca 2008 r. Wszelka dokumentacja medyczna z tym związana znajduje się w szpitalu S. i gabinecie medycznym lekarza prowadzącego. Pełnomocnik przedłożyła wypis ze szpitala na potwierdzenie, że pozostawała tam w związku operacją w dniach od 27 marca 2008r. do 29 marca 2008 r. oraz zwolnienie lekarskie za okres od dnia 27 marca 2008 r. do dnia 27 kwietnia 2008 r. Pełnomocnik podniosła, że choć nadal jest na zwolnieniu lekarskim, to natychmiast, w pierwszym dniu umożliwiającym po zabiegu operacyjnym podjęcie jakichkolwiek czynności, dokonała w imieniu swoich mandantów opłaty w kasie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Na zasadzie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sposób obliczania terminów określa natomiast art. 83 P.p.s.a., który w § 2 precyzuje, że jeżeli koniec terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

Ponadto, zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana (§ 1), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 powołanej ustawy oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.

Zapis tego ostatniego przepisu oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, OSNP 2000 nr 19, poz. 719).

Na tle niniejszej sprawy należy w tym miejscu zauważyć, że z art. 221 P.p.s.a. wynika obowiązek uiszczania przez profesjonalnego pełnomocnika opłaty stałej od pisma wnoszonego do Sądu, czyli w tym wypadku wpisu stałego od skargi. Przepis ten stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei art. 221 P.p.s.a., który zwalnia przewodniczącego od obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty stałej przypadającej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego, nie przesądza o obowiązku równoczesnego dokonania opłaty wraz z wniesieniem pisma. Oznacza on natomiast, że opłata powinna być bez wezwania uiszczona w takim terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego takiej właśnie opłacie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1970 r., sygn. akt III CZP 58/70, OSNCP 1971, nr 9, poz. 146; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 1969 r., sygn. akt III CRN 136/69, System Informacji Prawnej LEX nr 6505; oraz T. Woś [w;] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005, s. 608).

Przechodząc do oceny okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że we wniosku pełnomocnika skarżących nie sposób dopatrzyć się obiektywnych i niezależnych od niego przeszkód w prawidłowym i terminowym uiszczeniu wpisu stałego od skargi na konto bankowe lub w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Podnoszone jako główna przyczyna uchybienia terminu – pobyt w okresie od 27 marca 2008 r. do 29 marca 2008 r. na operacji w szpitalu oraz korzystanie ze zwolnienia lekarskiego od dnia 27 marca 2008 r. do dnia 27 kwietnia 2008 r., nie są, zdaniem Sądu, okolicznościami uzasadniającymi brak winy na gruncie niniejszej sprawy.

Od razu zauważyć należy, że zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] A. J. odebrała osobiście w dniu 22 lutego 2008 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wynikający z art. 53 § 1 P.p.s.a., trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 23 lutego 2008 r. i jego ostatni – trzydziesty dzień przypadał na 23 marca 2008 r., który był niedzielą Wielkanocną, zaś kolejnym dniem był poniedziałek 24 marca 2008 r., czyli drugi dzień Wielkiej Nocy, będący dniem ustawowo wolnym od pracy zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.). Z tego względu, na podstawie art. 83 § 2 P.p.s.a., termin do wniesienia skargi upływał w następnym dniu roboczym po dniu ustawowo wolnym od pracy, czyli w dniu 25 marca 2008 r. W tym samym dniu upływał zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest radca prawny, gdyż pokrywa się on z terminem do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie wymagany wpis od skargi był wpisem stałym. Stosownie bowiem do dyspozycji § 2 ust.3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały w sprawach w sprawach skarg z zakresu budownictwa, a do takich spraw należała skarga, wynosi 500 zł. Wpis ten powinien zostać wniesiony najpóźniej w dniu 25 marca 2008 r., a nie - jak przedstawił to pełnomocnik we wniosku - w dniu 31 marca 2008 r. W tej sytuacji za niewystarczające i nieprzekonujące należy uznać poparte dowodami argumenty pełnomocnika, iż w okresie od 27 marca 2008 r. do 29 marca 2008 r. przebywał w szpitalu, skoro termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął jeszcze przed tym terminem.

Zdaniem Sądu, w świetle argumentów podniesionych we wniosku nie można dopatrzyć się istnienia przeszkód w dokonaniu przez pełnomocnika skarżących w okresie od kiedy złożył skargę, to jest od dnia 10 marca 2008 r. do dnia 25 marca 2008 r. Oceny tej nie zmienia argument, że pierwotny termin operacji, jak twierdzi pełnomocnik, był wyznaczony na dzień 24 marca 2008 r., czyli na drugi dzień Świąt Wielkanocnych, a termin ten był kilkakrotnie przesuwany.

W konkluzji stwierdzić przyjdzie, że we wniosku nie zostały przez pełnomocnika skarżących wskazane przyczyny pozwalające na przyjęcie, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który upłynął z dniem 25 marca 2008 r., jest niezawinione, jak tego wymaga przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. W szczególności nie zostało wykazane, że pełnomocnik zachował należytą staranność, a nadto, że istniały trudne do przezwyciężenia przeszkody uniemożliwiające zachowanie terminu do wniesienia skargi, natomiast przedłożone dowody odnoszą się do okresu przypadającego już po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Z tych przyczyn, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono, jak na wstępie.