Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 183/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt, art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na uchwałę Rady Powiatu Prudnickiego z dnia 28 maja 2004 r. Nr XIX/125/04 w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 marca 2017 r. W. B. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na uchwałę Rady Powiatu Prudnickiego z dnia 28 maja 2004 r. Nr XIX/125/04 w przedmiocie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Skarga ta została zarejestrowana w tut. Sądzie w Dzienniku korespondencji pod nr "II/Og 47/17" i przesłana w dniu 14 marca 2017 r. do organu w trybie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718, z póżn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.), w celu nadesłania akt i udzielenia odpowiedzi na skargę. Organ odebrał skargę w dniu 17 marca 2017 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru, załączone do akt sprawy pod nr "II/Og 47/17".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu braku złożenia przez skarżącego, przed wniesieniem skargi, wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 kwietnia 2017 r., skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., że przed jej wniesieniem wyczerpał tryb z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), i w tym celu do nadesłania wystosowanego do organu w tym trybie, wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżona uchwałą wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia.

Skarżący odpowiedział na wezwanie pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r., wyjaśnił w nim, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył w dniu 6 czerwca 2016 r., i w załączeniu przesłał jego skan, na którym widoczna jest prezentata daty przyjęcia wezwania przez punkt obsługi klienta Starostwa Powiatowego w Prudniku.

Organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Pierwszą kwestią, jaką należy zważyć w postępowaniu sądowym jest ustalenie, przez Sąd czy zachodzą przewidziane prawem warunki umożliwiające wydanie w sprawie merytorycznego orzeczenia. Każde pismo powinno podlegać kontroli wstępnej pod względem warunków formalnych, zachowania terminu zakreślonego na jego wniesienie i przesłanek dopuszczalności dokonanej nim czynności procesowej. Dotyczy to zwłaszcza skargi, czyli pisma, które wszczyna postępowanie sądowe, toteż ma zasadnicze znaczenie dla możliwości jego prowadzenia i tym samym w istocie determinuje prawidłowość wszelkich rozstrzygnięć podjętych w jego toku. W konsekwencji sąd administracyjny ma obowiązek przeprowadzania wspomnianej kontroli na każdym etapie rozpoznawanej sprawy. Powinien więc zbadać z urzędu, czy można nadać sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi. W związku powyższym w przedmiotowej sprawie przede wszystkim przyjdzie wyjaśnić, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U z 2016 r. poz. 814, z późn. zm.) zwanej dalej "u.s.p." każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Nie ulega przy tym wątpliwości w orzecznictwie, że w przypadku takiej skargi zastosowanie znajduje art. 53 § 2 P.p.s.a. (patrz. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 136/09, LEX nr 574937, w którym Sąd nawiązał do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnej z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). Ze względu na fakt, że art. 87 ust. 1 u.s.p. ma w rozpatrywanym zakresie treść identyczną jak regulacja określona w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, z późn. zm.), rozważana w powołanej uchwale (por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 170/08, LEX nr 1043289), mają również zastosowanie do niniejszej sprawy. Stosownie do treści art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Skoro zatem, jak ustalono, wystosowane przez skarżącego pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 6 czerwca 2016 r., a organ na to wezwanie nie odpowiedział, to skarżący mógł wnieść skargę do Sądu w terminie sześćdziesięciu dni od tej daty. Termin ten upłynął z dniem 8 sierpnia 2016 r. (poniedziałek), rozpoczął on bowiem bieg w dniu 7 czerwca 2016 r. i kalendarzowo liczony upłynął w dniu 6 sierpnia 2016 r., a ponieważ dzień ten wypadał w sobotę to po myśli art. 83 § 2 P.p.s.a., według którego za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, należało uznać, że termin do wniesienia skargi upływał w poniedziałek, tj. 8 sierpnia 2016 r. Tymczasem skarżący złożył skargę na kwestionowaną uchwałę w dniu 9 kwietnia 2017 r. poprzez jej nadanie listem poleconym w placówce pocztowej, na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W tym miejscu należy zauważyć, że wynikająca z cytowanego wyżej art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (albo niewłaściwy organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 248 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast jeżeli strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, który następnie skargę tę przekaże do właściwego organu pocztą albo przez uprawnionego pracownika, celem nadania jej biegu, to termin do wniesienia skargi zachowany będzie jedynie wówczas, gdy sąd otrzymaną skargę zdoła nadać na adres organu przed upływem wspomnianego 60-dniowego terminu. Tym samym, skoro w rozpoznawanej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało doręczone organowi w dniu 6 czerwca 2016 r. a do przekazania skargi organowi przez Sąd doszło w dniu 14 kwietnia 2017 r., stwierdzić trzeba, że omawiane przekazanie nastąpiło po upływie terminu do wniesienia skargi, tj. po 8 sierpnia 2016 r. Poza tym należy odnotować, że skarga została nadana przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 9 kwietnia 2017 r., a wpłynęła do tut. Sądu w dniu 14 kwietnia 2017 r., czyli skarżący złożył ją bezpośrednio do Sądu już kilka miesięcy po terminie do jej wniesienia, wobec czego nie było możliwe przekazanie jej organowi przez Sąd z zachowaniem ustawowego terminu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 53 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.