Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4188/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2004r. sprawy ze skargi "B." Spółka Akcyjna w upadłości z siedzibą w B. na z dnia [...] września 2003r. w przedmiocie uznania daty zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

"B." SA w upadłości w B., działając przez rzecznika patentowego, złożyły pismem z dnia [...] marca 2002r. podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy.

Podanie wpłynęło do Urzędu Patentowego RP dnia [...] marca 2002r. i uzyskało numer zgłoszenia [...].

Zgłoszono znak słowno graficzny w barwach pomarańczowo-brązowo-czarnej, składający się z dwóch elementów: słownego w postaci napisu "[...]" o charakterystycznie połączonych literach oraz graficznego, obrazującego motek bawełny koloru pomarańczowo-czarnego, w którego środku na granatowym tle, znajduje się pomarańczowa litera "B". Znak zgłoszono dla oznaczania towarów w/g załączonego wykazu, obejmującego towary identyczne, jak dla znaku towarowego "B" wg [...] w działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej.

W pkt 11 zgłoszenia wnioskujący zażądał, aby jego podanie traktować jako potwierdzenie uprzednio dokonanego w dniu [...] kwietnia 2001r. i w ślad za tym żądaniem, wnioskodawca złożył wniosek o uznanie daty pierwszeństwa zgłoszenia znaku pochodzącej z wcześniejszego zgłoszenia, tj. z datą [...] stycznia 2001r. (pismem z dnia [...] kwietnia 2002r. dokonano poprawki daty na [...] kwietnia 2001r.), dokonanego przez "B." SA, obecnie w upadłości. Wnioskodawca złożył również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty za zgłoszenie znaku dokonane w dniu [...] kwietnia 2001r.

Do złożonego dnia [...] marca 2002r. wniosku o uznanie daty pierwszeństwa zgłoszenia znaku w/g daty [...] kwietnia 2001r. wnioskodawca załączył kopię wniosku B. SA z dnia [...] kwietnia 2001r., kopię dokumentu nadania wniosku w Urzędzie Pocztowym [...] oraz postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2001r. o ogłoszeniu upadłości "B." SA w B.

Dodatkowo do załączonego wniosku z dnia [...] kwietnia 2001r. załączone były kopie świadectwa ochronnego na znak towarowy "B" [...] z dnia [...] czerwca 1979 roku wraz z informacją, że ochrona znaku trwa od [...] sierpnia 1978r. na rzecz "B." w B.

Wnioskodawca, składając wniosek o uznanie daty pierwszeństwa zgłoszenia dla znaku słowno graficznego "[...]" z dnia [...] kwietnia 2001r., podniósł, że właśnie w tym dniu złożony został wniosek o rozszerzenie istniejącej ochrony znaku towarowego, tj. znaku o nr rejestrowym [...] znaku graficznego "B" na słowno-graficzny – według w/w rejestracji z dodaniem słowa "[...]". Wniosek ten, zdaniem zgłaszającego, posiada wszelkie cechy prawidłowego podania zgłaszającego znak towarowy do rejestracji w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zmianami). Z uwagi na fakt, iż Urząd Patentowy nie potwierdził otrzymania wniosku, nie wystawił "Potwierdzenia zgłoszenia i wezwania do wniesienia opłaty", nie wskazał czy we wniosku występują ewentualne braki formalne i nie wydał w tym przedmiocie żadnego postanowienia, a także nie wydał decyzji umarzającej postępowanie wnioskodawca miał wszelkie podstawy aby sądzić, że jego wniosek wszczął właściwe postępowanie o uzyskanie prawa z rejestracji znaku towarowego "[...]". Tak więc uzasadnionym jest ostateczny wniosek o zarejestrowanie znaku "B [...]" z datą pierwszeństwa [...] kwietnia 2001r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2002r. Urząd Patentowy RP poinformował wnioskodawcę, iż nie stwierdził zgłoszenia znaku towarowego "B [...]" z dnia [...] stycznia 2001r. w bazie UP. Wnioskodawca pismem z dnia [...] kwietnia 2002r. dokonał poprawki podanej błędnie daty wniosku o rozszerzenie ochrony z [...] stycznia 2001r. na dzień [...] kwietnia 2001r.

Urząd Patentowy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r., działając na podstawie art. 123 ust. 2 ustawy p.w.p. oraz art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. Nr 49, poz. 508), uznał datę [...] marca 2002r. za datę dokonania zgłoszenia znaku towarowego "B [...]" zgłoszonego pod nr [...] przez "B." S.A. w upadłości z B. W uzasadnieniu Urząd stwierdził, że pismo "B." S. A. z dnia [...] kwietnia 2001r. nie stanowiło podania o zarejestrowanie znaku towarowego. Zawierało, co wynika z jego treści, wniosek o rozszerzenie ochrony znaku towarowego graficznego "B" zgłoszonego do rejestracji w UP w dniu [...] sierpnia 1978r., na który zostało udzielone prawo ochronne (nr rej. [...]), które z kolei, na podstawie decyzji UP, z dniem [...] sierpnia 1998r., zostało uznane za wygasłe. Urząd Patentowy dodatkowo nie stwierdził w wykazach wpływu korespondencji, aby podanie o rozszerzenie ochrony znaku wpłynęło do Urzędu.

Podanie o zarejestrowanie znaku "B [...]" złożone zostało w Urzędzie Patentowym przez pełnomocnika firmy "B." S.A. w upadłości z siedzibą w B. dnia [...] marca 2002r. i z tą datą zgłoszenie znaku Urząd uznał za dokonane.

Po wydaniu postanowienia, do Urzędu Patentowego wpłynęło dnia [...] kwietnia 2002r. pismo [...] sp. z o.o. w [...] informujące, że dnia [...] czerwca 2001r. firma ta złożyła do Urzędu Patentowego RP podanie o zarejestrowanie znaku towarowego słowno-graficznego B [...]. Zgłoszenie Urząd Patentowy potwierdził w dniu [...] czerwca 2001r. nadając mu numer [...]. Informację firma skierowała w związku z powzięciem wiadomości o dokonanym przez B. S.A. w upadłości zgłoszeniu identycznego znaku towarowego.

We wniesionym od wydanego przez UP postanowienia zażaleniu pełnomocnik B. S.A. w upadłości domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, uznania za datę zgłoszenia znaku daty [...] kwietnia 2001, a z ostrożności procesowej datę [...] kwietnia 2001r. jako dzień otrzymania wniosku przez Urząd, zwrotu opłaty urzędowej za postępowanie, podania daty rozpatrzenia zażalenia, o ile przekroczy ona termin podany w art. 35 § 3 k.p.a., oraz rozpatrzenia sprawy na posiedzeniu zespołu orzekającego z udziałem pełnomocnika wnoszącego zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia podano, że wobec stwierdzenia UP, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2001r. nie wpłynął do Urzędu, firma B. wszczęła postępowanie reklamacyjne, w wyniku którego ustalono, że przesyłka wpłynęła do Urzędu Patentowego dnia [...] kwietnia 2001r. o godz. 1305. Na dowód tego twierdzenia załączono pismo B. do Urzędu Pocztowego w [...]. Powołując się na art. 123 ust. 2 prawa własności przemysłowej (p.w.p.), który stanowi, że zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego lub zostało odebrane telefaksem, składający zażalenie podkreślił, że zgłoszenie w przedmiotowej sprawie nastąpiło najpóźniej [...] kwietnia 2001r. Powołany przepis nie wymaga, aby zgłoszenie nastąpiło w szczególnej formie, a art. 63 § 1 k.p.a traktuje każde zgłoszenie strony jako żądanie strony wszczynającej postępowanie administracyjne, zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a jako podanie w/g art. 63 §1 k.p.a. Pismo B. z dnia [...] kwietnia 2001r. spełniało wymogi art. 63 § 2 k.p.a. zgodnie zaś z art. 316 ust. 4 p.w.p. postępowanie związane ze zgłoszeniem m.in. znaku towarowego toczy się od dnia wejścia w życie ustawy według jej przepisów. Zdaniem żalącego się, nie jest trafne stanowisko Urzędu Patentowego, że pismo z dnia [...] kwietnia 2001r. nie stanowiło podania o zarejestrowanie znaku towarowego, bowiem zawierało nazwę zgłaszającego i jego adres, określało znak towarowy poprzez załączenie jego odbitki i wskazywało towary, dla których znak jest przeznaczony poprzez odwołanie się do wykazu towarów określonych w "świadectwie ochronnym" nr [...]. Obowiązkiem organu, jak wywodzi dalej składający zażalenie, jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ nie podważył złożonych w sprawie dokumentów urzędowych i prywatnych, należy wiec uznać, że wskazane fakty miały miejsce. Jeśli nawet złożony wniosek nie spełniał koniecznych warunków, to Urząd winien był wezwać B. do usunięcia braków, a tego nie uczynił. Wnioskodawca miał zatem pełne prawo sądzić, że Urząd przyjął jego podanie jako właściwe. Pełnomocnik składającego zażalenie wnosząc o zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu wskazał art. 278 p.w.p. jako przepis, który nie zakazuje udziału pełnomocnika w posiedzeniu.

Dnia [...] czerwca 2002r. pełnomocnik B. S.A. w upadłości złożył kopię odpowiedzi Urzędu Pocztowego w Warszawie dokumentującej doręczenie w dniu [...] kwietnia 2001r. wniosku jego mocodawcy z dnia [...] kwietnia 2001r. o rozszerzenie ochrony znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji w Urzędzie Patentowym w dniu [...] sierpnia 1978r. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w Urzędzie Patentowym ustaliło, że pismo B. z dnia [...] kwietnia 2001r. wpłynęło do kancelarii ogólnej Urzędu Patentowego w dniu [...] kwietnia 2001r. i zostało przekazane do Biura Administracyjno-Gospodarczego, odpowiedzi zaś na nie udzieliła komórka informacji ogólnej UP. Załączono do akt sprawy pismo kancelarii ogólnej UP do Izby Odwoławczej UP wraz z informacją UP wysłaną drogą elektroniczną do wnioskodawcy dnia [...] maja 2001r. Z informacji wynika, że poinformowano wnioskodawcę, a skarżącego w niniejszej sprawie, o braku możliwości dokonywanie zmian w zarejestrowanym znaku towarowym i konieczności dokonania nowego zgłoszenia. Wskazano gdzie można znaleźć informacje o procedurze zgłoszenia znaku towarowego. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2003r. podjętym na posiedzeniu zespołu orzekającego Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego RP utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się w uzasadnieniu postanowienia do wniosku skarżącego o podanie terminu rozpatrzenia sprawy o ile przekroczy on czas wskazany w art. 35 § 3 k.p.a. organ wskazał na art. 253 p.w.p., zgodnie z którym przepisów k.p.a nie stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych w Urzędzie Patentowym w celu uzyskania m.in. prawa ochronnego. Ponadto, nie znaleziono podstaw do skierowania przedmiotowej sprawy do rozpatrzenia na rozprawie. Przepis art. 278 ust. 2 p.w.p. dozwala skierować sprawę do rozpatrzenia na rozprawie w szczególności gdy jest to niezbędne dla jej wyjaśnienia przy osobistym udziale strony lub biegłych. Przewodniczący zespołu nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego rozpatrzenia sprawy na rozprawie przy udziale strony, bowiem za wystarczające uznał dokumenty zgromadzone w sprawie wszczętej złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ uznał, że pismo zgłaszającego z datą wpływu [...] kwietnia 2001r. nie może być uznane jako podanie o udzielenie ponownie prawa z rejestracji na zgłoszony znak towarowy oznaczony nr [...] (dokonane [...] sierpnia 1978r.) zarówno w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie zgłoszenia, ani w przypadku, gdy podanie to wpływa do UP pod rządami ustawy – Prawo własności przemysłowej.

Przedmiotem pisma było żądanie zgłaszającego rozszerzenia zakresu ochrony znaku towarowego graficznego "B" zgłoszonego do rejestracji [...] sierpnia 1978r. i zarejestrowanego pod nr [...], polegającego na dodaniu słowa "[...]" tak, aby znak stał się znakiem słowno-graficznym "B [...]". Pismo nie zostało włączone do akt zarejestrowanego znaku towarowego, choć wyczerpującą odpowiedź wnioskodawca winien był uzyskać z kancelarii przedmiotowo rozpatrującej takie wnioski. Urząd powołał art. 42 ustawy o znakach towarowych, zgodnie z którym po wniesieniu podania zgłaszający nie mógł w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których ten znak został zgłoszony. Możliwość zmian w zgłoszeniu znaku dotyczyła wyłącznie korekt nie mających znaczenia dla tożsamości znaku. Również po wydaniu decyzji o rejestracji znaku towarowego uprawniony nie mógł dokonywać zmian w zarejestrowanym znaku. Dodatkowo Urząd zwrócił uwagę, że wskutek upływu okresu ochrony, prawo z rejestracji znaku towarowego graficznego "B" wygasło w ostatnim dniu dziesięcioletniego okresu ochronnego tj. [...] sierpnia 1988r. Zainteresowany nie zadbał o przedłużenie prawa z rejestracji znaku towarowego "B" ponieważ w okresie 9 lat od dnia zgłoszenia znaku nie złożył wniosku w trybie art. 47 u.z.t. Nie dokonał również ponownego zgłoszenia znaku.

Składając wniosek o rozszerzenie prawa z rejestracji znaku [...], zainteresowany otrzymał od Urzędu Patentowego drogą elektroniczną informację, iż dokonanie zmian w znaku jest niedopuszczalne, ale istnieje możliwość nowego zgłoszenia. Również z tej możliwości nie skorzystał.

Urząd stwierdził, że po wpłynięciu dnia [...] kwietnia 2002r. wniosku o uznanie daty pierwszeństwa dla zgłoszenia znaku "B [...]" w/g podania z [...] kwietnia 2001r., należało odmówić przyznania daty pierwszeństwa wynikającej z podanej daty z powodu bezprzedmiotowości wniosku i dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu powyższej kwestii, Urząd Patentowy na podstawie art. 123 ust. 1 i 2, w związku z art. 41 ustawy p.w.p. nadałby zgłoszeniu numer i stwierdził datę wpływu dnia [...] marca 2002r. oraz zawiadomił o tym zgłaszającego i wezwał go do dokonania opłaty. Rozstrzygnięcie takie spowodowałoby bezskuteczność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty za dokonanie zgłoszenia znaku towarowego "B [...]" złożonego dnia [...] marca 2002r. wraz z podaniem o udzielenie prawa ochronnego na ten znak. Skutki takiego rozstrzygnięcia byłyby takie same jak te, które zaistniały w związku z wydanym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r., gdzie organ uznał datę [...] marca 2002r. za datę zgłoszenia znaku "B [...]" i numer nadany temu zgłoszeniu byłby ten sam.

Urząd podkreślił, że postępowanie administracyjne przez Urzędem Patentowym RP, właściwym w sprawach udzielania praw wyłącznych (prawa ochronnego na znak towarowy) na warunkach określonych ustawą Prawo własności przemysłowej, wszczyna się na żądanie zgłaszającego z chwilą wpisu tego podania z wnioskiem o udzielenie praw wyłącznych na przedmiot dokonanego zgłoszenia określonego w art. 138 ust. 1 p.w.p. dającego podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane z pierwszeństwem wynikającym ze stwierdzonej (art. 123 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 1 p.w.p.) daty jego dokonania (art. 123 ust. 1 p.w.p.).

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze "B." S.A. w upadłości, działając przez swojego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia UP z dnia [...] września 2003r., jako wydanego z zastosowaniem niewłaściwych przepisów prawa, przez co nastąpiło rażące jego naruszenie. W przypadku nieuwzględnienia wniosku skarżący wniósł o uchylenie wskazanego postanowienia.

Zarzucając skarżonemu postanowieniu nieważność postępowania, skarżący stwierdza, że organ błędnie zastosował przepisy art. 245 ust. 3 i art. 123 ust. 2 ustawy p.w.p. bowiem przepis art. 315 ust. 2 p.w.p. stanowi, iż do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy prawo własności przemysłowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa weszła w życie dnia 22 sierpnia 2001, więc z uwagi na złożony w kwietniu 2001r wniosek, sprawa winna się toczyć zgodnie z przepisami ustawy o znakach towarowych. Nie ma zastosowania przepis intertemporalny art. 316 ust. 4 p.w.p. gdyż postępowanie nie toczy się jako związane ze zgłoszeniem znaku towarowego w dniu [...] marca 2002r. Zdaniem skarżącego stosunek prawny powstały z wniosku B. S.A. z dnia [...] kwietnia 2001r. skierowanego do Urzędu Patentowego dotyczy uznania tej daty pierwszeństwa zgłoszonego znaku, a wniosek z marca 2002r. stanowił jedynie potwierdzenie wniosku z 2001r. i złożony został przez pełnomocnika skarżącego w formie podania. Jak dalej wywodzi skarżący, nie może mieć, w takiej sytuacji, zastosowania przepis art. 245 ust. 3 p.w.p. a zastosowanie art. 123 ust. 2 p.w.p. nie jest właściwe. W sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 11 ustawy o znakach towarowych i 41 tej ustawy ustanawiający procedurę zgodną z art. 64 § 2 Kpa. wezwania do usunięcia braków. Skarżący kierując do Urzędu Patentowego wniosek z kwietnia 2001r. spowodował wszczęcie postępowania, a Urząd zamiast wydać stosowne postanowienie, jak tego wymagał art. 41 ustawy o znakach towarowych, odpowiedział pocztą elektroniczną, co nie zostało potwierdzone przez skarżącego. Tym samym, Urząd nie wszczął postępowania na wniosek skarżącego, nie wyjaśnił sprawy i następnie dowolnie zastosował przepisy prawa odmawiając skarżącemu uznania daty pierwszeństwa zgłoszenia znaku towarowego w dniu [...] kwietnia 2001r.

Naruszone zostały też przepisy prawa materialnego tj. art.11 ustawy o znakach towarowych, zgodnie z którym pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego przysługuje według daty prawidłowego zgłoszenia do rejestracji tego znaku w Urzędzie Patentowym. Jeżeli wreszcie Urząd przyznał, że otrzymał wniosek z kwietnia 2001r. należy rozważyć, czy złożone pismo może być uznane za wniosek zgłoszeniowy. Skarżący uznał, iż złożony wniosek o rozszerzenie ochrony znaku towarowego z 2001r. spełnia niemal wszystkie wymogi prawidłowo złożonego podania, przewidziane przepisami § 2, § 3 i § 9 obowiązującego wówczas zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1992r. Występujące braki: brak określenia "podanie", niedostateczna liczba odbitek znaku towarowego i brak opłaty mogły zostać usunięte po odpowiednim zachowaniu się Urzędu Patentowego – wydaniu postanowienia i wezwaniu do opłaty. Urząd potwierdzając, że pismo nie zostało włączone do akt zarejestrowanego znaku towarowego, choć właściwa merytorycznie komórka winna była rozpatrzyć wniosek, potwierdził naruszenie prawa procesowego.

Naruszone zostały też zasady ogólne postępowania administracyjnego przez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu stanowi to podstawę do jego wznowienia.

W odpowiedzi na skargę organ, nie godząc się ze stanowiskiem skarżącego, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Analizując zaskarżone postanowienie Urzędu Patentowego pod kątem jego zgodności z prawem ( art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona.

Skarżący, wnioskiem z dnia [...] marca 2002r. domagał się zarejestrowania znaku słowno - graficznego "[...]" przy uwzględnieniu daty pierwszeństwa zgłoszenia znaku dokonanego wcześniejszym zgłoszeniem dnia [...] kwietnia 2001r.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył do Urzędu Patentowego dwa wnioski: jeden z [...] kwietnia 2001 o rozszerzenie ochrony znaku, który to wniosek wpłynął do U.P. dnia [...] kwietnia 2001r. i drugi z dnia [...] marca 2002r. o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. Pierwszy wniosek nawiązywał do znaku graficznego – litery B wpisanej w motek wełny – zarejestrowanego w 1978r.na rzecz "B." i zmierzał do zmiany znaku poprzez dodanie do istniejącej formy graficznej słów "[...]". Drugi wniosek żądał zarejestrowania na rzecz skarżącego znaku słowno – graficznego "[...]". Należy więc stwierdzić, że zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 Kpa. w związku z obowiązującą w dniu wpływu żądania ustawą z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych ( Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zmianami ), z dniem wpływu pisma o rozszerzenie ochrony znaku wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie ze złożonego wniosku, które winno było zostać zakończone rozstrzygnięciem UP w tej sprawie. Należy mieć na względzie fakt, iż w dacie złożenia wniosku o rozszerzenie ochrony, znak do którego wniosek nawiązywał nie był już chroniony, bowiem prawo z rejestracji znaku towarowego graficznego "B" wygasło w ostatnim dniu dziesięcioletniego okresu ochrony tj. dnia [...] sierpnia 1988r. a więc ponad dwadzieścia lat przed złożeniem wniosku. Załączona do wniosku kopia świadectwa ochronnego z dnia [...] czerwca 1979r. odnosiła się do nieistniejącego już stanu. Jednak postępowanie w sprawie ze złożonego wniosku o rozszerzenie ochrony nie zostało zakończone, co przyznał pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem, bowiem Urząd Patentowy pozostawał w błędnym przekonaniu, że informacja skierowana drogą elektroniczną do zgłaszającego wniosek o braku możliwości dokonywania zmian w zarejestrowanym znaku, jest właściwym sposobem i formą załatwienia sprawy. Wadliwe działanie Urzędu Patentowego w tej sprawie nie może jednak rzutować na wynik sprawy z wniosku o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy i uznanie daty pierwszeństwa zgłoszenia według wniosku z 2001r. o rozszerzenie ochrony.

Urząd Patentowy utrzymując, na podstawie art. 245 ust. 3 i art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej – p.w.p. ( Dz. U. Nr 119 z 2003r. poz. 1117 ), postanowieniem z dnia [...] września 2003r. rozstrzygnięcie uznające dzień [...] marca 2002r. tj. dzień złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego, za datę dokonania przez skarżącego zgłoszenia znaku towarowego B-[...], odmówił uznania daty pierwszeństwa zgłoszenia pochodzącej z wcześniejszego wniosku o rozszerzenie ochrony znaku.

Nie można podzielić zarzutu skarżącego, że organ rozstrzygając wniosek o uznanie daty pierwszeństwa, rażąco naruszył prawo stosując przepisy ustawy p.w.p. nie zaś jak wynika z art. 315 ust. 2 p.w.p. przepisy dotychczasowe tj. ustawę o znakach towarowych. Zgodnie z tym, przepisem do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący, jak wynika ze skargi, w fakcie złożenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2001r. o rozszerzenie ochrony, upatruje powstanie stosunku prawnego, o którym traktuje przepis art. 315 ust. 2 p.w.p. i z tego wywodzi wniosek, że ponieważ początek tej relacji prawnej powstał przed dniem wejścia w życie ustawy prawo własności przemysłowej - należało zastosować ustawę dotychczasową – o znakach towarowych. Stanowisko takie jest błędne. Cytowany przepis dotyczy bowiem stosunków prawnych w znaczeniu materialnym, co oznacza, że po stronie podmiotu tego stosunku – adresata dyspozycji organu administracji publicznej, powstaje skutek na podstawie norm prawa materialnego np. udzielona została ochrona na znak towarowy. W dacie złożenia przez skarżącego w kwietniu 2001r. wniosku o rozszerzenie ochrony, nie istniało prawo ochronne na znak, do którego odwoływał się wniosek, który tylko inicjował postępowanie administracyjne. Nie można więc mówić o istnieniu stosunku prawnego, który wymuszałby stosowanie przez organ w rozpatrywanej sprawie przepisów dotychczasowych. Organ wydając skarżone postanowienie prawidłowo zastosował przepisy art. 245 ust. 3 i art. 123 ust. 2 obowiązującej w dacie jego wydawania ustawy p.w.p. Wydaje się, że również skarżący nie miał wątpliwości co do prawidłowości zastosowania przepisów tej ustawy, bowiem w zażaleniu od postanowienia U.P. z dnia [...] kwietnia 2002r. prawidłowości zastosowania tych przepisów nie kwestionował, a na niektóre z nich się powoływał ( str. 3 zażalenia – dokument nr 9 akt administracyjnych sprawy ). Odmiennie niż to uczynił w skardze ( str. 4 skargi pkt III,A, ppkt 1 ) twierdził że zgodnie z art. 316 ust. 4 p.w.p. postępowanie w sprawie ustalania daty pierwszeństwa zgłoszenia znaku towarowego toczy się według przepisów tej ustawy ( str. 3 zażalenia, dokument nr 9 akt adm., wiersz 10-12 ).

Urząd Patentowy prawidłowo uznał, że postępowanie w sprawie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy ‘B [...]" rozpoczęło podanie skarżącego z dnia [...] marca 2002r., bowiem w tej właśnie dacie wpłynęło do Urzędu Patentowego zgłoszenie, które spełniało wymogi art. 138 ust. 1 ustawy p.w.p. Wniosek złożony przez poprzednika skarżącego B. w 2001r. nie mógł zostać uznany za zgłoszenie znaku towarowego, ponieważ jak już to wyżej zaznaczono, inne było żądanie wniosku i odnosiło się do nieistniejącego stanu prawnego i faktycznego. Wprawdzie mimo, że z treści wniosku można było wywieść, iż składający go jest zainteresowany ochroną opisanego we wniosku oznaczenia na swoją rzecz, to jednak nie można było tego wniosku zakwalifikować jako wniosku o zgłoszenie znaku do rejestracji. Obowiązujące w dacie złożenia wniosku o rozszerzenie ochrony przepisy przewidywały przyznanie pierwszeństwa do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego lecz według daty prawidłowego zgłoszenia tego znaku do rejestracji ( art. 11 ustawy o znakach towarowych ). W świetle zgromadzonego materiału nie można uznać, że wniosek o rozszerzenie ochrony uznany mógł zostać za wniosek o udzielenie ochrony, ponieważ był innym przedmiotowo wnioskiem i tylko jako taki wniosek mógł być rozpatrywany. Błędne jest zatem stanowisko, zgodnie z którym próbuje się doszukiwać we wniosku z 2001r. znamion prawidłowo złożonego wniosku o zarejestrowanie znaku. Rozumowanie takie prowadziłoby do wniosku, że Urząd Patentowy winien zbadać podanie o rozszerzenie ochrony znaku jako podanie o zarejestrowanie znaku i wobec stwierdzenia braków lub usterek wezwać zgłaszającego do ich usunięcia w trybie art. 41 ustawy o znakach towarowych. Gdyby Urząd tak postąpił, nie rozstrzygnąłby o żądaniu strony postępowania, a tym żądaniem jest związany zgodnie z art. 63 Kpa. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym w zażaleniu, a następnie w skardze, że wniosek z 2001r. spełniał wymogi prawidłowego zgłoszenia znaku, bowiem stawiając określone żądanie, odnosząc się do nieistniejącego stanu faktycznego i przywołując nieaktualne już dokumenty tylko dla potrzeby zgłoszonego żądania, nie mógł spełniać wymogów art. 11 ustawy o znakach towarowych oraz wymogów ustalonych zarządzeniem Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 9 września 1992r. w sprawie ochrony znaków towarowych ( M.P Nr 31, poz. 217 ze zmianami ).

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, że organ naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu nie powiadamiającpełnomocnika o terminie posiedzenia. Zgodnie z art.278 ust. 1 i 2 p.w.p. sprawy w Izbie Odwoławczej rozpatrywane są na posiedzeniach, a przewodniczący w uzasadnionych przypadkach może skierować sprawę do rozpatrzenia na rozprawie, w szczególności gdy jest to niezbędne dla jej wyjaśnienia przy osobistym udziale strony lub biegłych. Oznacza to, że stawiennictwo stron przewidziane jest w przypadku wyznaczenia rozprawy i do organu należy uznanie czy takie stawiennictwo jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Należy mieć na uwadze treść art. 252 ustawy p.w.p. który stanowi, że do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy Kpa. chyba że ustawa stanowi inaczej. Z przywołanego przepisu art. 278 ust. 1 i 2 p.w.p. wynika sposób rozstrzygania przez Izbę Odwoławczą UP spraw z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i możliwość uczestnictwa stron w takim postępowaniu. Jest ono ograniczone poprzez uznanie przewodniczącego zespołu rozstrzygającego sprawę, który decyduje czy sprawa zostanie rozstrzygnięta na posiedzeniu bez udziału stron, czy na rozprawie wymagającej ich obecności. Warto zauważyć, że skarżący, domagając się w zażaleniu zapewnienia mu udziału w posiedzeniu zespołu orzekającego, nie wskazał jakie okoliczności lub dokumenty wymagają jego wypowiedzenia się czy wyjaśnienia. To, że jak wskazuje pełnomocnik skarżącego w skardze, przepis art. 278 p.w.p. nie zakazuje udziału pełnomocnika strony w posiedzeniu, nie oznacza że organ jest obowiązany zapewnić mu udział w tym posiedzeniu, jeśli uzna że sprawa nie wymaga dodatkowych wyjaśnień. Jeśli uznałby coś przeciwnego, zobowiązany byłby do wyznaczenia rozprawy, bowiem jak już wyżej wskazano, tylko na rozprawie jest miejsce na składanie wyjaśnień. Gdyby pełnomocnik skarżącego wskazał w zażaleniu wątpliwości wymagające takiego rozważenia i osobistego udziału strony, mógłby później, w razie pominięcia, tę okoliczność skutecznie podnosić. W rozpatrywanej sprawie tak się nie stało.

Mając na uwadze, iż organ rozpatrując wniosek o udzielenie prawa ochronnego znaku towarowego B [...] nie naruszył prawa materialnego, jak również prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzeczono jak w sentencji.