Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1636/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 art. 73
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od grudnia 2004 r. do września 2005 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z 6 maja 2011 r. K. J. złożył skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od grudnia 2004 r. do września 2005 r.

Przy piśmie z 14 października 2011 r. skierowanym do Skarżącego przesłano odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 października 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma – wpisu sądowego od skargi w wysokości 1156 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka skierowana do Skarżącego na adres wskazany w skardze, wróciła do Sądu, z adnotacją od podwójnym awizowaniu, w dniach 20 października 2011 r. i 28 października 2011 r. oraz informacją, iż awiza były umieszczone przez listonosza w oddawczej skrzynce pocztowej, a przesyłka została złożona w placówce pocztowej w T..

Przesyłka została uznana za doręczoną w sposób prawidłowy w dniu 3 listopada 2011 r.

Wobec braku uiszczenia wpisu sądowego od skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r. skargę odrzucił.

W dniu 28 grudnia 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo Skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący uzasadnił swój wniosek tym, iż nigdy nie otrzymał awizo, tj. informacji, iż przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została złożona w placówce pocztowej do odbioru. A poza tym pod wskazanym w skardze adresem zawsze przebywa Skarżący lub jego pracownicy uprawnieni do odbioru korespondencji zatem nie jest zrozumiałe dlaczego przesyłka nie została doręczona. Wobec powyższego zdaniem Skarżącego są podstawy do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu, bowiem przyczyna uchybienia temu terminowi była niezawiniona przez Skarżącego. Ponadto Skarżący wskazał, iż jego stanowisko można potwierdzić przesłuchując jego pracowników.

W dniu 22 grudnia 2011 r. Skarżący uiścił wpis od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać okoliczności wskazujące na brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione.

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144)/. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z przyczyn, które nie sposób uznać za niezawinione.

W myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej przedmiotowe wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 20 października 2011 r. i w dniu 28 października 2011 r. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W rozpoznanej sprawie twierdzenia Skarżącego w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały zobiektywizowane, w szczególności poprzez zainicjowanie wszczęcia stosownego postępowania wyjaśniającego przed organami pocztowymi. Z tego też względu nie można przyjąć, że w sposób skuteczny mogły one obalić domniemanie doręczenia pisma, wynikające z art. 73 p.p.s.a. Z pewnością takiego przeciwdowodu nie stanowi oświadczenie Skarżącego, o braku awizo oraz przesłuchanie pracowników Skarżącego, gdyż przyjęcie tego rodzaju "dowodu z przesłuchania" przez Sąd podważałoby sens całej regulacji dotyczącej wprowadzenia tzw. fikcji doręczenia. W związku z tym trudno założyć aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej.

Sąd nie ma w niniejszej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Dlatego też należy uznać, iż nieodbieranie przez Skarżącego korespondencji wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o swoje sprawy, a tym samym nie można uznać, że nie zaistniała w sprawie przesłanka winy.

Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.