Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 382/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2010 r. wniosku K.B. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania od decyzji bez rozpatrzenia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2010 r. K.B. (zwany dalej Skarżącym) wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Jednocześnie w załączeniu przedłożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając swoją prośbę wyjaśnił, iż uchybienie trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi spowodowane było nieprawidłowym doręczeniem zaskarżanego postanowienia (na niewskazany adres), wskutek czego ona - jako strona - otrzymała je od osoby trzeciej już po terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.

Warunkiem przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej zgodnie

z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej cyt. jako P.p.s.a.) jest jego wcześniejsze uchybienie.

Z akt postępowania wynika, że w dniu [...] października 2009 r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją z [...] czerwca 2004 r. Decyzją z [...] listopada 2009 r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji i w dniu [...] listopada 2009 r. wniosła odwołanie od w/w decyzji. Pismem z [...] stycznia 2010 r. organ odwoławczy zwrócił się do skarżącego o usunięcie w terminie 7 dni braków odwołania, informując go jednocześnie, że w przypadku nie usunięcia braków w wyznaczonym terminie odwołanie zostanie pozostawione bez rozpatrzenia, stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru organ odwoławczy stwierdził, że w/w pismo zostało odebrane przez pełnomocnika B.K.-G. (pełnomocnictwo nr [...]) w dniu 21 stycznia ( k. 28, t. II akt administracyjnych). Organ ustalił również, że w Urzędzie Pocztowym złożone zostało pełnomocnictwo o nr [...], upoważniające B.K.-G. do odbioru korespondencji przeznaczonej dla K.B. na adres [...]. Organ podatkowy stwierdził zatem, że 7 – dniowy termin do uzupełnienia braków odwołania upłynął w dniu 28 stycznia 2010 r. i postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 15 lutego 2010 r. ( k. 32, t II akt ). Termin zatem do wniesienia skargi do Sadu Administracyjnego upływał w dniu 17 marca 2010 r. Skarga została złożona w dniu 18 marca 2010 r., czyli jeden dzień po upływie terminu.

Podkreślić również należy, że w toku postępowania organ ustalił aktualny adres podatnika na podstawie zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3 ( k. 25, t. II akt ).

Z uwagi na fakt, iż art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej nie przewiduje doręczenia pism na adres skrytki pocztowej (czego domagał się Skarżący), przesłanie zaskarżonego aktu nastąpiło w prawidłowy sposób na adres wynikający z dokumentów NIP-3.

W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy w terminie, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.

Owy wniosek musi spełniać określone prawem wymagania formalne. Jednym z nich jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).

Mimo iż uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienie, to jednak wymaga wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu i to trwającej w sposób ciągły aż do dnia dokonania czynności procesowej (postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2008 r., II GZ 161/08, LEX nr 527771).

Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (postanowienie WSA w Warszawie z dnia

1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się np. nieodebranie pisma z urzędu pocztowego (postanowienie NSA z dnia 1czerwca 2001r., II SA/Po 54/01) zawinienie pełnomocnika strony w uchybieniu terminu (postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2003 r., II SA/Kr 3122/02, niepubl.) czy choćby nie przebywanie pod adresem, który podano jako miejsce, na który miały być kierowane pisma (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., III SA/Wa 368/04, niepubl.).

Ponadto, o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć tejże przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02,

Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).

Natomiast już do oceny Sądu należy czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło, czy też nie.

W przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż Skarżący uprawdopodobnił w wystarczający sposób brak swojej winy w uchybieniu terminu. Twierdzenie, iż postanowienie zostało Skarżącemu nieprawidłowo doręczone, a tym samym przerzucenie winy w tej kwestii na organ nie można uznać za słuszne. Niedoręczenie zaskarżonego postanowienia na adres skrytki pocztowej Skarżącego wynika z ustawowego braku takiej możliwości. Przepisy regulujące sposoby doręczeń pism osobom fizycznym w postępowaniu podatkowym (art. 148-150 Ordynacji podatkowej) nie przewidują bowiem takiej możliwości. Potwierdził to m.in. tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia

30 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Go 1135/05 w którym stwierdził, iż rozdział 5 ustawy Ordynacja podatkowa w żadnym przepisie nie zezwala na doręczenie pism stronie na skrytkę pocztową.

O powyższym Skarżący został poinformowany w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. (karta 27 akt admin.). Jednocześnie organ podkreślił, iż wszelka korespondencja adresowana do K.B. w niniejszym postępowaniu będzie kierowana na adres ul. [...].

Na tle niniejszych rozważań podkreślić należy również to, że Skarżący ustanowił pełnomocnika do doręczeń w osobie B.K.G. (pełnomocnictwo [...] złożone w Urzędzie Pocztowym), która zobowiązana była do przekazywania mu odebranej korespondencji.

Powyższych ustaleń dotyczących winy Skarżącego nie zmienia również argument, że zaskarżony akt otrzymał on dopiero po upływie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż jak wynika z akt sprawy skarga sporządzona została w dniu 17 marca 2010 r. tj. w 30-dniowym terminie do złożenia skargi. Dowodzi to temu, że Skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie i zapoznał się z jego treścią co najmniej w dniu 17 marca 2010 r., a nie jak twierdzi w uzasadnieniu skargi, że przedmiotowy akt został doręczony po upływie terminu do jej wniesienia.

Konstatując, przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie może stanowić pozytywnej przesłanki, pozwalającej na przywrócenie uchybionego terminu, albowiem w ocenie Sądu w żadnym razie nie uprawdopodabnia ona braku winy Skarżącego w tym względzie.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.