Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 420/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 169 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J.O., H.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia 1. Uchyla w całości: zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta z [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H.O. i J.O. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący H. i J.O. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wydane na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446), art. 1 i 2 w zw. z art. 19 § 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej o.p.), utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania dotyczącego zmiany decyzji dotyczących nieruchomości należącej do podatników położonych przy ul. [...] (działka nr [...]) oraz ul. [...] (działka nr [...]).

Z uzasadnienia postanowienia SKO wynikał następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

17 stycznia 2018 r. Skarżący złożyli w Urzędzie Miejskim korektę Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach rolnych i lasach w sprawie nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz ulicy [...] za lata 2016 i 2017 podając w uzasadnieniu, że nie jest prowadzona działalność gospodarcza.

Pismem z [...] lutego 2018r. Burmistrz wezwał Skarżących do złożenia wyjaśnień co do poprawności złożonych informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz (w konkluzji pisma) poinformował, że należy sprostować złożoną Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i lasach w terminie 7 dni. Wskazał, że jego zadaniem działki o których mowa w korektach winny być zadeklarowane jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ zostały nabyte na potrzeby prowadzonej przez J.O. działalności gospodarczej, o czym świadczy treść aktu notarialnego dokumentującego ich nabycie.

Skarżący nie skorygowali informacji, a pismem z [...] lutego 2018 r. Skarżący podniósł, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z "grudnia 2017 r." uznał, iż sam fakt posiadania gruntu nie stanowi o wykorzystywaniu w działalności gospodarczej.

Po otrzymaniu powyższego stanowiska Skarżącego Burmistrz, pismem z [...] lutego 2018 r., na podstawie art. 169 § 1 o.p. wezwał Skarżących do uzupełnienia podania z [...] lutego 2018 r. poprzez sprecyzowanie żądania tj. wskazania przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznej - konkretnego przepisu (spośród przytoczonych w wezwaniu m. in. art. 247 § 1 i art. 240 § 1 o.p.) oraz wskazania decyzji ostatecznej ustalającej podatek od nieruchomości, której żądanie dotyczy. Poinformowano, że niezastosowanie się do wezwania w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 o.p.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący, w piśmie z [...] marca 2018r., poinformował, że na jednej z działek nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej. Skarżący wyraził pogląd, że Trybunał Konstytucyjny zajął się taką sprawą, aby ujednolicić wszelkie przepisy prawa. Skarżący wskazał, że po nabyciu działek, złożył deklaracje, że na działkach [...] nie będzie prowadzona działalność gospodarcza, ale pod presją argumentacji urzędu został zmuszony do korekty deklaracji. Skarżący stwierdził, że oczekuje nowych decyzji podatkowych oraz korekty poprzednich decyzji.

Postanowieniem z [...] marca 2018 r. Burmistrz na podstawie art. 169 § 4 o.p. pozostawił bez rozpatrzenia podanie Skarżących. W uzasadnieniu stwierdził, że Skarżący nie zastosowali się do wezwania [...] lutego 2018 r., gdyż w ich piśmie z [...] marca 2018 r. nie sprecyzowano żądania w zakresie podania podstawy prawnej oraz numeru decyzji.

We wniesionym zażaleniu na postanowienie organu I instancji Skarżący podnieśli, że oczekiwali zmiany decyzji podatkowych za 2016 i 2017 rok poprzez wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. Zdaniem Skarżących organ I instancji otrzymał dwie korekty informacji podatkowej za 2016 i 2017 r. i innych decyzji nigdy wcześniej nie wydawał na rzecz Skarżących, dlatego powinien wiedzieć, jak dokonać korekty decyzji ostatecznej za 2016 i 2017 rok.

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia SKO, postanowieniem z [...] kwietnia 2018r., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na brzmienie art. 168 § 2 o.p. wskazał, że organ nie możliwości domyślać się, o co wnioskodawcy chodzi i w jakim trybie domaga się takich czy innych działań organu tym bardziej, że pierwsze wezwanie organu nie było w żaden sposób związane z wnioskiem podatnika, lecz jedynie z faktem złożenia przez niego korekty informacji podatkowej dotyczącej 2016 i 2017 roku. SKO podkreśliło, że złożenie samej korekty informacji podatkowej przez podatnika nie powoduje wszczęcia żadnego postępowania i nie wszczyna automatycznie z dniem ich złożenia żadnych działań organów. Kontynuując SKO wskazało, że ma to o tyle znaczenie, że podatnik dopiero w dniu 16 lutego 2018 r. złożył pierwsze pismo, w którym powołał się na bliżej niesprecyzowany (bez podania daty orzeczenia i jej sygnatury) wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast stosownie do art. 240 § 1 pkt 8 o.p. istnieje co prawda możliwość wszczęcia postępowania wznowieniowego, jeśli decyzja ostateczna została wydana na podstawie przepisu następnie uznanego za niezgodny z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny, jednak wniosek taki należy złożyć stosownie do treści przepisu art. 242 § 2 pkt 2 o.p. w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się strona w zażaleniu wszedł w życie w dniu 20 grudnia 2017 r. Zatem Skarżący ewentualny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną złożyć mógł do dnia 20 stycznia 2018 r., a jak wynikało z akt sprawy pierwsze pismo, w którym Skarżący powołał się na wyrok Trybunały Konstytucyjnego, wpłynęło do organu w dniu 16 lutego 2018 r., gdyż wcześniej złożone korekty deklaracji nie wszczęły postępowania wznowieniowego z uwagi na fakt, że odrębnego wniosku w tym zakresie wymaga bezpośrednio art. 241 § 2 pkt 2 o.p. Jednocześnie SKO wskazało, że stosownie do treści przepisu art. 21 § 1 i § 2 i § 3 o.p. zobowiązanie podatnika wynika ze złożonej przez niego deklaracji podatkowej i dokonana przez Skarżącego korekta w zakresie podatku za 2016 i 2017 rok nie została zmieniona, więc w tej sytuacji organ winien rozważyć konieczność wszczęcia z urzędu właściwego postępowania podatkowego i a podstawie tego postępowania i w formie decyzji dokonać wymiaru rzeczywistej wysokości podatku od nieruchomości za 2016 i 2017 rok. W ten sposób na skutek wniesionej korekty deklaracji Skarżący ma realny wpływ na wysokość podatku za 2016 i 2017 rok, pomimo nieskutecznego złożenia wniosku wznowieniowego.

Pismem z [...] sierpnia 2018r. Skarżący wnieśli skargę do WSA w Gorzowie Wlkp.

Zarzucili SKO niezrozumienie istoty sporu z Urzędem Miasta, którą jest bezprawne pobieranie podatków od nieruchomości w najwyższej wysokości od gruntów nie związanych z działalnością gospodarczą tj. działek nr [...] za lata 2016 i 2017. W ocenie Skarżących SKO mylnie wskazało w uzasadnieniu, że zobowiązanie podatkowe wynika ze złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej lub korekty deklaracji podatkowej za 2016 i 2017r., podczas gdy wymiaru podatku od nieruchomości dokonuje się na podstawie składanej odpowiedniej informacji w urzędzie miasta. Nadto Skarżący podnieśli zarzut niewłaściwego zastosowania art. 242 § 2 pkt 2 o.p. poprzez nieuznanie, że w korektach informacji było sprecyzowane żądanie w zakresie zmiany wysokości podatków ze stawki najwyższej na według stawki dla gruntów pozostałych. W nawiązaniu do powyższego Skarżący zarzucili niezastosowanie się przez SKO oraz Burmistrza do wskazań zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego w 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15. Końcowo podnieśli również zarzut niezastosowania przez Burmistrza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż obowiązek podatkowy zależy nie tylko od posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, ale również od związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W piśmie z [...] września 2018 r. SKO wniosło o oddalenie skargi.

Motywując swoje stanowisko procesowe, Kolegium podniosło, że korekta informacji o nieruchomościach nie może być uznawana za wniosek o wszczęcie postępowania. Nadto podniesiono, że ewentualne żądanie wzruszenia decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych powinien być wyraźny, gdyż organ nie może domyślać się istoty żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Podstawą prawną pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżących był art. 169 § 4 o.p. Zgodnie z tym przepisem organ wydaje postanowienie o pozostawieniu podania Skarżących bez rozpatrzenia w sytuacji nieuzupełnienia jego braków na wezwanie organu w ustawowym 7-dniowym terminie. Samo wezwanie - zgodnie z art. 169 § 1 o.p. - może dotyczyć wyłącznie wymogów co do treści pisma wynikających z przepisów prawa.

Ocena prawidłowości zastosowania ww. przepisów przez organy obu instancji wymaga analizy kolejnych wystąpień Skarżących oraz czynności ich adresata - Burmistrza Miasta.

Pierwszym wystąpieniem Skarżących były wniesione 17 stycznia 2018 r., korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości dotyczące działek położonych w [...]: przy ul [...] (nr ewid. [...]) oraz przy ul. [...] (nr ewid. [...]). W informacji podano, że korygowana jest informacja za 2016 i 2017 rok. W przypadku działki położonej przy ul. [...] całość powierzchni Skarżący zakwalifikowali jako "grunty pozostałe". W informacji dotyczącej działek położonych przy ul. [...] wskazano, że powierzchnia 8.700 m kw. stanowi grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a 6.063 m kw. "grunty pozostałe", z jednoczesnym poinformowaniem, jako uzasadnienie korekty, że "nie jest prowadzona działalność gospodarcza".

W reakcji na złożone korekty informacji, Burmistrz pismem z [...] lutego 2018 r. na podstawie art. 274a § 2 w zw. z art. 272 o.p. wezwał Skarżących do "złożenia wyjaśnień co do poprawności złożonych informacji" wskazując, że w świetle orzecznictwa sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę uzasadnia opodatkowanie stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, Skarżący nieruchomości nabyli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a J.O. pozostaje przedsiębiorcą, zaś działki sąsiadują bezpośrednio z działką na której znajduje się prowadzony przez niego hotel. W konkluzji pisma Burmistrz wezwał do "sprostowania złożonych informacji o nieruchomościach".

W odpowiedzi na wezwanie, pismem z [...] lutego 2018 r., Skarżący stwierdził, że organ "na siłę chce uznać, iż teren działek [...] jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej". Powołał się jednocześnie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego "z grudnia 2017 r.", ze wskazaniem, iż wynika z niego, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę nie przesądza automatycznie o tym, że jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej.

Pismem z [...] lutego 2018 r. Burmistrz, tym razem na podstawie art. 169 § 1 o.p., wezwał Skarżących do sprecyzowania żądania, tj. wskazania przesłanki żądania (konkretnego przepisu) spośród określonych w zacytowanych in extenso w piśmie zawierającym wezwanie art. 247 § 1 i art. 240 § 1 o.p. oraz wskazania decyzji ostatecznej ustalającej podatek, której to żądanie dotyczy.

W reakcji na to wezwanie, w piśmie z [...] marca 2018 r., Skarżący stwierdzili, że pierwotnie deklarowali, że na działkach nie będzie prowadzona działalność gospodarcza, lecz ostatecznie zakwalifikowali działki jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, która jednak faktycznie nie była prowadzona. Nadto, ponownie odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego "z grudnia 2017 r.", stwierdzili, że w związku z faktem, że działki te nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, winny być opodatkowane stawką jak dla gruntów niezwiązanych z taką działalnością.

W ocenie Sądu kolejne oświadczenia Skarżących winny były skłonić organy do rozważenia, czy już korekty informacji o nieruchomościach w sprawie podatku od nieruchomości wniesione 17 stycznia 2018 r. nie były wystąpieniami inicjującymi postępowanie. Na ten moment wszakże niesprecyzowane co do jego przedmiotu.

Treść korekt informacji winna sugerować, iż Skarżący żądają wzruszenia decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 i 2017 rok (ostatecznych i prawomocnych jak wynika ze stwierdzenia zawartego w wezwaniu z [...] lutego 2018 r. - k. 33 akt SKO). Świadczy o tym już tylko - odmienna od ległej u podstaw opodatkowania - kwalifikacja spornych nieruchomości, czyli wskazanie na brak ich związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem twierdzenie o niewypełnieniu przesłanki faktycznej wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewidującej zastosowanie wyższej stawki podatkowej. Nadto korekty odnosiły się do lat wcześniejszych, a nie zawierały jedynie bieżącej - aktualizującej informacji o zdarzeniu mającym wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego i wiążącej się z obowiązkiem zmiany z urzędu decyzji ustalającej zobowiązanie (art. 6 ust. 8 u.p.o.l.).

Już w tym momencie zatem prawidłowe działanie organu winno być nakierowane na ustalenie, czy korektom informacji o nieruchomościach składanych na potrzeby podatku od nieruchomości towarzyszy dające się ująć w ramy procesowe żądanie.

Należy bowiem zauważyć, że sama informacja dla podatku od nieruchomości nie ma charakteru deklaracji podatkowej z której wynika podlegający zapłacie podatek. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dla podatników będących osobami fizycznymi powstaje bowiem w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 o.p. czyli poprzez doręczenie decyzji ustalającej to zobowiązanie (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Tym samym podatek do zapłaty może wynikać tylko z decyzji podatkowej. Wszelkie - ujmując w uproszczeniu - zmiany wysokości podatku, w sytuacji pozostawania w obrocie ostatecznych i prawomocnych decyzji ustalających zobowiązania, wymagają wzruszenia tych aktów w prawnie przewidzianych trybach tzw. nadzwyczajnych. Każdej korekcie złożonej przez stronę, w sytuacji gdy z jej treści wynika, że wykazywane tam okoliczności wskazują na inną treść obowiązku podatkowego niż przyjęta w decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, musi więc towarzyszyć refleksja, że podatnik składając korektę, w istocie żąda wydania decyzji, z której będzie wynikać inna niż ustalona pierwotnie kwota zobowiązania podatkowego. Nie odbierając organowi prawa do wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych wymiaru podatku, za błędną należy uznać reakcję organu podatkowego, który w miejsce próby zakwalifikowania żądania podatników, wprost perswaduje im sprostowanie złożonej korekty, co - jak wynika z akt sprawy - uczynił Burmistrz. Otrzymawszy mianowicie korekty informacji za lata 2016 i 2017, z powołaniem się na art. 274a § 2 o.p. czyli przeprowadzając czynności wyjaśniające, w piśmie z [...] lutego 2018 r. zażądał od Skarżących wyjaśnień co do poprawności złożonych korekt, a następnie pouczył, że o zastosowaniu wyższej stawki podatkowej przesądza sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, by wreszcie wyznaczyć Skarżącym 7-dniowy termin na sprostowanie, w ocenie organu błędnych, korekt informacji.

Dopiero reagując na pismo zawierające odpowiedź na powyższe wezwanie, gdzie Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z "grudnia 2017 r." Burmistrz podjął próbę wyjaśnienia istoty żądania Skarżących, stosując w tym celu tryb uzupełnienia braków wniosku. Nie bowiem budzi przy tym wątpliwości, że do mankamentów, które rodzą po stronie organu podatkowego wezwania osoby do usunięcia na podstawie art. 161 § 1 o.p. , należą również braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu, w tym również braki dotyczące określenia żądania wyznaczającego przedmiot postępowania (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2017 r. str. 1037 - 1038). Tym samym wybór trybu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących istoty żądania skarżących należy uznać za prawidłowy.

Tym niemniej już samo wezwanie dotykały istotne uchybienia.

Po pierwsze organ wadliwie uznał, że żądanie inicjujące ewentualne postępowanie wynikało dopiero z pisma z [...] lutego 2018 r., ponieważ winien był zmierzać do wyjaśnienia intencji złożenia korekt informacji.

Po wtóre zaś sama redakcja wezwania nie może być uznana za prawidłową.

Wskazuje się bowiem, że treść wezwania do usunięcia braków formalnych pisma nie powinna nastręczać trudności w jego zrozumieniu, powinna być precyzyjna i w razie potrzeby zawierać także wyjaśnienia i informacje, które zwłaszcza osobom niemającym wykształcenia prawniczego i niekorzystającym w postępowaniu z usług fachowego pełnomocnika, pozwolą na prawidłowe wykonanie wezwania (wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1770/13 LEX nr 1801164, zob. też P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany [red. L. Etel] LEX/el, 2018 uw. 9 do art. 169).

Wystosowane do Skarżących wezwanie z [...] lutego 2018 r., obok wyjaśnienia przyjętych przez organ podatkowy podstaw do uznania spornych gruntów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wyjaśnieniem możliwych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej, zawierało przytoczenie, in extenso, przepisów określających podstawy wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności oraz zmiany decyzji ostatecznej i formułowało wezwanie do: sprecyzowania żądania, tj. wskazania przesłanki określonej w przytoczonych w wezwaniu przepisach (konkretnego przepisu) oraz zidentyfikowania decyzji której żądanie dotyczy.

Wezwanie to nie było jednak wystarczająco jasne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że treść pisma Skarżących, z [...] lutego 2018 r. wskazywała, iż nie mają oni wiedzy prawniczej. Stąd wystosowanie wezwania wskazującego liczne przepisy, których interpretacja nie jest oczywista, nie dawało im należytej szansy na udzielenie oczekiwanej przez organ odpowiedzi. Po wtóre, w wezwaniu zmierzającym do dokonania kwalifikacji pisma, organ winien uwzględnić okoliczności znane z urzędu oraz wynikające z wcześniejszych wystąpień Skarżących. Należy zatem zauważyć, że organowi znana była z urzędu treść pierwotnych informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonych przez Skarżących oraz, że pierwotne treść decyzji ustalających zobowiązanie co do zakwalifikowania spornych gruntów jako służących do wykonywania działalności gospodarczej odpowiadała ich kwalifikacji w tych informacjach zawartej (vide: pismo Skarżących z [...] marca 2018 r.). Wiadome było również, że w piśmie z [...] lutego 2018 r. Skarżący powoływali się na inną kwalifikację nieruchomości rzutującą na wysokość stawki podatku, ze wskazaniem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym niezrozumiałe było wskazywanie jako podstawy żądania przepisów regulujących podstawy nieważności decyzji ostatecznej (art. 247 § 1 o.p.).

Organ winien był również dokonać wstępnej oceny żądania Skarżących i wprost wezwać ich do oświadczenia czy ich podanie stanowi wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 o.p. czyli, czy w wyroku Trybunału Konstytucyjnego upatrują wadliwości wydanej dla nich decyzji czy też żądają wznowienia z uwagi na nieznaną organowi okoliczność, jaką był brak zajęcia nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą (art. 240 § 1 pkt 5 o.p.) bądź czy wskazują inną podstawę prawną swego żądania. Brak czytelnego i zrozumiałego wezwania, a jedynie przytoczenie licznych przepisów stawiało z żądaniem wskazania spośród nich podstawy żądania stawiało Skarżącym, niedysponującym wiedzą prawniczą, pułapkę w udzieleniu właściwej odpowiedzi na wezwanie.

Wadliwe było również wezwanie do wskazania decyzji, których dotyczyło wezwanie, ponieważ ta kwestia wynikała już ze złożonych przez Skarżących korekt informacji , które uznać należy za pierwsze wystąpienia skarżących. W ich świetle nie budziło wątpliwości, iż żądanie Skarżących dotyczy decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe za 2016 i 2017 rok.

Tym samym należało uznać, że poprzez wadliwe uznanie, że żądanie wznowienia postępowania sformułowano dopiero w piśmie z [...] lutego 2018 r. oraz nieprawidłowe, bo zbyt skomplikowane sformułowanie wezwania, Burmistrz, a poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Burmistrza również SKO, naruszyli art. 169 § 1 o.p.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz, kierując się naprowadzonymi powyżej wskazaniami oraz uwzględniając wyjaśnienia Skarżących zawarte w ich zażaleniu z [...] kwietnia 2018r. na postanowienie SKO z [...] kwietnia 2018 r. przybliżające istotę ich żądania, rozpozna wniosek Skarżących jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami ustalającymi zobowiązanie podatkowe za lata 2016 i 2017, rozważając jedynie, czy wniosek oparty jest o podstawę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 czy art. 240 § 1 pkt 8 o.p., gdyż istotnie dotychczasowe stanowisko Skarżącego kwestii tej nie wyjaśnia. Przyjmie jednocześnie, że postępowanie zostało zainicjowane już złożonymi korektami informacji o nieruchomościach.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, a dodatkowo na podstawie na podstawie art. 135 p.p.s.a. również poprzedzające je postanowienie Burmistrza (pkt 1 sentencji wyroku).

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądził od SKO na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 zł stanowiącą równowartość uiszczonego przez nich wpisu od skargi (pkt 2 sentencji wyroku).