Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 117/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skarg J.C. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C., nałożył na J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą J. C. B. S.C. karę pieniężną w wysokości 38.523,60 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej Al. [...] w C. celem umieszczenia dwustronnej reklamy o łącznej powierzchni 60,0 m2, z czego w pasie drogowym o powierzchni 36,9 m2, na działce drogowej nr [...], za okres od 30 sierpnia 2013 r. do 26 października 2013 r., bez zezwolenia zarządcy drogi.

Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające, a następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...] nałożył na J. C. i J. J. - wspólników B. S.C. karę pieniężną w wysokości 7.306,20 zł za zajęcie pasa drogowego ww. drogi krajowej celem umieszczenia dwustronnej reklamy o ww. powierzchni, za okres od 15 października 2013 r. do 25 października 2013 r., bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie, której początkiem były oględziny pasa drogowego w dniu 30 sierpnia 2013 r., w trakcie których została ujawniona reklama firmy B., posadowiona bez zgody zarządcy drogi. Lokalizacja tej reklamy pozostawała niezmienna w dniach kolejnych oględzin tj. 4 września 2013 r., 2 października 2013 r., 17 października 2013 r., 25 października 2013 r. co zostało udokumentowane protokołem wraz z dokonaniem pomiaru reklamy i dokumentacją fotograficzną. W dniu 15 października 2013 r. organ I instancji wystosował zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi, ale tylko do jednego ze wspólników tj. do J. C.. W dniu [...]r. J. C., po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy, oświadczył, iż nie posiadał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy, reklama w czasie objętym postępowaniem nie była podświetlana, a ponadto w dniu 26 października 2013 r. została zdemontowana. Po uchyleniu przez Kolegium decyzji z dnia [...]r. organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe i zawiadomił drugiego wspólnika Spółki Cywilnej B. - J. J. o wszczęciu postępowania w sprawie. Następnie pismem z dnia [...]r. zawiadomił strony, w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Z możliwości tej skorzystał J. C. w dniu [...] r. Nie złożył żadnych wyjaśnień ani zastrzeżeń.

Uzasadniając wysokość wymierzonej kary organ I instancji wskazał, iż stanowi ona 10-krotność opłaty i wynika z ilości dni zajęcia, powierzchni reklamy oraz stawki za zajęcie pasa drogowego określonej w § 4 uchwały Rady Miasta C. nr 109/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 19 sierpnia 2011 r. nr 182, poz. 3414). Okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi organ I instancji ustalił jako 11- dniowy tj. od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie bezprawnego zajęcia pasa drogowego (15 października 2013 r.) do dnia poprzedzającego usunięcie reklamy z pasa drogowego, przyjętego wg oświadczenia strony J. C., tj. do dnia 25 października 2013 r. Organ dysponował dowodem w postaci protokołu z dokumentacją fotograficzną, iż w tymże dniu reklama pozostawała jeszcze w omówionej wyżej lokalizacji.

Decyzja wydana została, jak wynika z jej części nagłówkowej, na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t. j. Dz. U. 2013, poz. 260) oraz § 4 ww. uchwały Rady Miasta C. Nr 109/IX/2011, zmienionej uchwałą Rady Miasta C. Nr 482/XXVI/2012 z dnia 26 września 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 16 listopada 2012 r., poz. 4841).

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli J. C. i J. J., domagając się uchylenia decyzji w całości albowiem ich zdaniem wysokość nałożonej kary wyliczono w nieprawidłowy sposób. Informację o nieprawidłowo umieszczonej reklamie wspólnik otrzymał bowiem dopiero w dniu [...]r., a MZDiT wylicza karę od daty zawiadomienia tj. od dnia 15 października 2013 r. Nadto MZDiT nie powinien stosować 10-krotnej opłaty karnej, gdyż reklama umieszczona była na konstrukcji stalowej, która stała w tym miejscu od 36 lat.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego, a następnie przytoczyło art. 40 ustawy o drogach publicznych stwierdzając, iż jego zdaniem kara została ustalona prawidłowo (Kolegium wskazało sposób jej naliczenia). Kolegium podkreśliło, iż niniejszej sprawie w pasie drogowym drogi krajowej Al. [...]w C., na działce drogowej nr [...], umieszczona była część reklamy (cała powierzchnia reklamy 60,0 m2, z czego w pasie drogowym powierzchnia 36,9 m2) firmy "B." bez zezwolenia zarządcy drogi.

Kolegium wskazało, iż linia orzecznicza sądów administracyjnych przypisuje odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego właścicielowi reklamy, którymi w niniejszej sprawie są J. C. i J. J. - wspólnicy spółki cywilnej "B." (Kolegium przywołało w tej mierze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 803/10). Dowodem na zajęcie pasa drogowego są protokoły oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną, sporządzone w dniach 30 sierpnia 2013 r., 4 września 2013 r., 2 października 2013 r., 17 października 2013 r., 25 października 2013 r. Lokalizacja reklamy została przedstawiona na kopii mapy zasadniczej z naniesioną ewidencją gruntów, zdjęcie satelitarne z rejonu lokalizacji reklamy z nałożonym wyrysem z mapy geodezyjnej, zawierającym linie rozgraniczające działki, z którego wynika, iż reklama została umieszczona na działce nr [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż ww. działka stanowi nieruchomość drogową, której właścicielem jest Skarb Państwa. Lokalizacja reklamy została również przedstawiona w wyciągu z książki drogi. Ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie wynika w sposób bezsporny, iż część reklamy wspólników "B." znajdowała się w pasie drogowym drogi krajowej Al. [...] w C..

Kolegium podkreśliło, że strony w żadnym momencie postępowania nie kwestionowały ani faktu umieszczenia reklamy w pasie drogowym, ani dat jej umieszczenia, ani wymiarów reklamy, ani braku zgody zarządcy drogi na umieszczenie ww. reklamy. Spełnione zostały zatem przesłanki zawarte w art. 40 ust. 12 cyt. ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którymi za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych. Kolegium podkreśliło, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 40 ust. 12 cyt. ustawy o drogach publicznych jest decyzją tzw. związaną.

Kolegium wskazało następnie, że głównym zarzutem odwołania jest naliczenie przez organ I instancji kary za okres od dnia 15 października 2013 r. tj. od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Zdaniem strony za początkową datę okresu naliczania kary należy przyjąć datę 18 października 2013 r. tj. dzień, kiedy strona odebrała ww. zawiadomienie Jednak, jak wynika z materiału dowodowego, nie usunęła reklamy niezwłocznie, oświadczając, po zapoznaniu się materiałami dowodowymi w sprawie, iż reklama została usunięta dopiero w dniu 26 października 2013 r. Kolegium przypomniało, iż organ I instancji dysponuje dowodami na zajęcie pasa drogowego przez rzeczoną reklamę od dnia 30 sierpnia 2013 r. i w decyzji z dnia [...]r. do obliczenia wysokości kary przyjęto taki właśnie okres pozostawania reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji wywiódł, iż zasadnym jest naliczenia kary dopiero od dnia, kiedy powziął "wewnętrzną" decyzję o posiadaniu materiału dowodowego uzasadniającego wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Takie podejście organu I instancji jest niewątpliwie korzystne dla strony, albowiem jego skutkiem jest kara w znacząco niższej wysokości. Respektując zasadę wyrażoną w art. 139 k.p.a. nieorzekania na niekorzyść strony, Kolegium zdecydowało o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, akceptując tym samym okres, za który została naliczona kara, uważając, iż skutki działania organu (od dnia 30 sierpnia 2013 r. do dnia 15 października 2013 r.) nie mogą obciążać strony.

Jednak Kolegium nie może przychylić się do stanowiska strony wyrażającego się przyjęciem początkowej daty okresu naliczania kary jako dzień powzięcia wiadomości o bezprawności swojego działania, albowiem przepisy ustawy o drogach publicznych nie uzależniają nakładania kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ani od świadomości naruszającego ani od stopnia jego winy.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji została podjęta w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa i jako taka, na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., została utrzymania w mocy.

Identycznie brzmiącymi pismami z dnia 30 grudnia 2014 r. J. C. i J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na ww. decyzję Kolegium domagając się jej uchylenia. Decyzji zarzucili:

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 75 i 86 k.p.a. przez przyjęcie, że oświadczenie strony przyjęte podczas zapoznania się strony z aktami postępowania stanowi dopuszczalny dowód naruszenia przez stronę pasa drogowego, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisów oznacza, że dowodem w sprawie może być tylko dowód z przesłuchania strony;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 10 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a. przez prowadzenie czynności dowodowych z urzędu bez zawiadomienia strony i bez jej udziału przez dłuższy czas, a następnie przyjęcie, że data wszczęcia postępowania jest datą, od której organ miał prawo naliczenia kary pieniężnej podczas gdy faktycznie J. C. dowiedział się o wszczęciu postępowania 18 października 2013 r. a J. J. znacznie później, wówczas gdy prowadzenie postępowania ze względu na brak naruszeń stało się bezprzedmiotowe (reklamy nie było już 26 października 2013 r.), natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania w stosunku do J. J. nosi datę 14 marca 2014 r.;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 68 k.p.a. przez sporządzenie protokołu w taki sposób, że nie wynika z niego jak ustalono położenie reklamy będącej przedmiotem decyzji, w jaki sposób ustalono jej wymiar, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 75 k.p.a. przez uznanie, że norma ta dopuszcza akceptację dowodów niekompletnych;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 7 i art. 77 § 2 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji pominięcie okoliczności związanych z uzasadnionym błędem strony co do stanu faktycznego, czyli posadowienia konstrukcji stalowej na pasie drogowym;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych polegające na naliczeniu kary za okres od 15 października 2013 roku do 25 października 2013 r., podczas gdy skarżący J. C. dowiedział się nie wcześniej niż 18 października 2013 r., natomiast J. J. znacznie później o tym, że posadowiona konstrukcja stalowa koliduje z pasem drogowym, zatem ewentualna kara powinna obejmować okres od dnia 18 października 2013 r. ,a w przypadku J. J. nie powinna być w ogóle naliczona;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych przez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki do wymierzenia kary za zajęcie pas drogowego przez strony" podczas gdy strony nie stawiały konstrukcji stalowej na której była umieszczona reklama, a konstrukcja ta była znacznie wcześniej tam posadowiona;

naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej art. 40 ustawy o drogach publicznych przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy z zebranych dowodów nie wynika:

aby to skarżący zajęli pas drogowy

lub też , że zajęcie pasa drogowego nastąpiło świadomie,

przy wymierzaniu kary pieniężnej niezbędne jest również ustalenie kategorii drogi co nie zostało dokonane.

Skargi zostały wniesione w terminie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 10 lutego 2015 r. skargi zostały połączone celem ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym skargi, jako niezasadne, nie zasługują na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga w pierwszej kolejności, iż bezspornym w sprawie był w trakcie całego postępowania fakt umieszczenia przedmiotowej reklamy w zobrazowanym w aktach sprawy miejscu, fakt, iż została ona umieszczona bez zgody zarządcy drogi, wielkość reklamy, osoby właścicieli reklamy. Okoliczności te zostały jednoznacznie ustalone przez orzekające w sprawie organy i nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą ani w postępowaniu przed organem I instancji, ani w podpisanym przez wspólników odwołaniu, ani też w trakcie postępowania drugoinstancyjnego. Wątpliwości co do tych faktów sformułowane zostały ogólnikowo dopiero w identycznie brzmiących skargach, bez wskazania zresztą jakichkolwiek dowodów przemawiających przeciwko ww. ustaleniom organu .

W konsekwencji podzielić należy przekonanie Kolegium, iż w trakcie postępowania w sposób niezbity udowodniono zajęcie pasa drogowego przez reklamę "B." (dowód: protokoły oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną, sporządzone w dniach 30 sierpnia 2013 r., 4 września 2013 r., 2 października 2013 r., 17 października 2013 r., 25 października 2013 r.) Lokalizacja reklamy została przedstawiona na kopii mapy zasadniczej z naniesioną ewidencją gruntów, potwierdza ją także zdjęcie satelitarne z rejonu lokalizacji reklamy z nałożonym wyrysem z mapy geodezyjnej, zawierającym linie rozgraniczające działki, z którego wynika, iż reklama została umieszczona na działce nr [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika z kolei, iż ww. działka stanowi nieruchomość drogową, której właścicielem jest Skarb Państwa. Lokalizacja reklamy została również przedstawiona w wyciągu z książki drogi. Ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie wynika w sposób bezsporny, iż część reklamy wspólników "B." znajdowała się w pasie drogowym drogi krajowej Al. [...] w C.. Notabene potwierdził fakt ten także w swoim oświadczeniu z dnia 31 października 2014 r. J. C..

Wskazać w tym miejscu należy, że jak trafnie wskazało Kolegium, przepisy ustawy o drogach publicznych w zakresie obejmującym nakładanie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nie nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązku przeprowadzania ściśle określonych środków dowodowych (np. oględzin). Oznacza to, iż organ korzysta ze środków dowodowych przewidzianych przez kodeks postępowania administracyjnego określonych w art. 75 § 1 k.p.a. ("Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny."). Zawarta w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna dowodząca ustawienia reklamy w konkretnym miejscu została pozyskana przez organ w trakcie rutynowych czynności polegających na monitorowaniu stanu dróg, do czego zobowiązują zarządcę dróg ustawowe przepisy. Nie były to oględziny w rozumieniu art. 85 § 1 k.p.a., które organ może, ale nie jest zobligowany przepisem, przeprowadzić. Dlatego zarzut strony dot. nieprawidłowości procesowych postępowania administracyjnego (dot. nieuczestnictwa strony w oględzinach) prowadzonego przez organ I instancji należy uznać za nieuzasadniony.

Notabene, jak to już powyżej wskazano, strony w żadnym momencie postępowania nie kwestionowały ani faktu umieszczenia reklamy w pasie drogowym, ani dat jej umieszczenia, ani wymiarów reklamy, ani braku zgody zarządcy drogi na umieszczenie ww. reklamy. Dopiero w skargach do tut. Sądu strony podniosły, nie poparte jakimikolwiek przeciwdowodami, zarzuty w postaci np. braku wskazania urządzeń pomiarowych, za pomocą których dokonano pomiarów.. Jak wyjaśniło Kolegium w odpowiedzi na skargę zarzuty takie były podnoszone przez pełnomocników w innych postępowaniach prowadzonych przed Kolegium. W związku z tym Kolegium występowało do MZDiT o wskazanie przyrządów mierniczych i ich legalizacji. Organ wyjaśniał, iż jest wyposażony np. w taśmę mierniczą posiadającą oznaczenia: CE, oznaczenie metrologiczne M12, oznaczenie jednostki notyfikującej 0126 oraz klasy dokładności przyrządu II. Takie oznaczenie przyrządu potwierdza, iż przeszedł on ocenę zgodności, określoną w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j. Dz. U. 2010, Nr 138, poz. 935 z późn.zm.).

Także nieświadomość faktu, iż miejsce ustawienia reklamy jest pasem drogowym nie zwalnia z odpowiedzialności za popełniony delikt. Trafnie bowiem zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę Kolegium zaakcentowało, że związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego, tj. zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej (por. np. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 68/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1565/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 227/11). Oznacza to, że błędne przeświadczenie strony o tym, że tablica znajdowała się poza pasem drogowym nie może mieć wpływu na fakt wymierzenia kary pieniężnej. Elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 ustawy, jest stwierdzenie stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi, niezależnie od stanu świadomości po stronie właściciela reklamy.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, wskazane przez skarżących uchybienia proceduralne po stronie organów w rzeczywistości nie miały miejsca, a tym samym zarzuty skarg w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarg co do okresu, za który kara została wymierzona (zdaniem skarżących nie można jej wymierzyć za okres sprzed doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania) Sąd wyjaśnia, że karę wymierza się, stosownie do art. 40 ust. 12 ustawy drogach publicznych, co do zasady za cały okres zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy, a nie, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jedynie za kilka (11) dni tego zajęcia, od wystosowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Z uwagi jednak na art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd, pomimo wskazanego uchybienia, nie uchyla zaskarżonej decyzji bowiem jej uchylenie, choć formalnie wnioskują o to skarżący, pogorszyłoby ich sytuację, stanowiąc w istocie wyrok wydany na niekorzyść wnoszących skargę.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skarg uznając je za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.