Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 896/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1. ust. 12, ust. 12a, 12b i ust. 12c, art. 146a ust. 1 i 2, art. 2 pkt 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
article: § 3 pkt 9
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - dalej: "organ", "organ interpretacyjny", uznał stanowisko S. I. spółki z o. o. w L. – dalej: "wnioskodawca", "Spółka", "skarżąca", przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług i zastosowania stawki podatku 8% dla dostawy samodzielnych lokali mieszkalnych – za prawidłowe.

Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika, że została ona wydana w następującym stanie sprawy:

w złożonym do organu w dniu [...] r. wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku 8% dla dostawy samodzielnych lokali mieszkalnych, uzupełnionym pismem z dnia [...] r., wnioskodawca przedstawił zdarzenie przyszłe podając, że zamierza zrealizować przedsięwzięcie inwestycyjne, polegające na realizacji zespołu budynków zamieszkania zbiorowego jako domów studenckich wraz z garażem i usługami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną. Działka będąca przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, została nabyta w celu realizacji na niej wyżej wskazanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Jest ona położona na terenie miasta L. Dla działki została wydana decyzja o warunkach zabudowy - budowa domów studenckich z usługami towarzyszącymi (o łącznej powierzchni sprzedaży do [...] metrów kwadratowych). W ramach budynku wnioskodawca planuje powstanie lokali przeznaczonych do zamieszkania dla studentów, towarzyszących lokali usługowych oraz garaży. Spółka podała, że lokale przeznaczone do zamieszkania przez studentów będą składały się z pomieszczenia lub pomieszczeń mieszkalnych (pobytu dziennego i nocnego) wraz z wnęką kuchenną oraz pomieszczenia pomocniczego o charakterze higieniczno-sanitarnym (łazienka). Powierzchnie lokali przewidzianych dla studentów zawierać się będą w przedziale ok. [...], [...]-[..]metrów kwadratowych, w tym pomieszczeń o charakterze higieniczno-sanitarnym (łazienek) o powierzchni [...]-[...] metrów kwadratowych. Lokale przeznaczone do zamieszkania będą wyposażone w podstawowe umeblowanie, co zapewni ich natychmiastową dyspozycyjność.

Lokale te jednak, nie będą spełniać wszystkich wymogów przewidzianych dla lokali mieszkalnych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a mianowicie: nie będzie spełniony wymóg powierzchni (w mieszkaniu w budynku wielorodzinnym co najmniej jeden pokój powinien mieć bowiem powierzchnię nie mniejszą niż [...] m2) oraz nie będzie możliwości zainstalowania w łazienkach automatycznej pralki domowej.

Dalej spółka podała, że każdy ze zrealizowanych lokali o charakterze mieszkalnym będzie wydzielony trwałymi ścianami, będzie posiadał odrębne wejście. Każdy tego typu lokal będzie wyposażony w opomiarowanie: instalację ciepłej i zimnej wody, opomiarowaną instalację elektryczną, a nadto instalację kanalizacyjną oraz instalację centralnego ogrzewania indywidualnie regulowaną dla każdego z pomieszczeń w tych lokalach. Do przedmiotowych lokali zostaną doprowadzone instalacje teletechniczne, umożliwiające korzystania z telewizji oraz internetu. Każdy lokal będzie posiadał odrębny domofon i instalację dzwonkową, na parterze wnioskodawca przewiduje umiejscowienie zespołu skrzynek pocztowych.

Opisane wyżej lokale będą umożliwiały całoroczny stały pobyt ludzi. Właściciele lub inni użytkownicy tych lokali będą mogli zaspokajać w nich swoje potrzeby mieszkaniowe w zakresie wynikającym z faktu pobierania nauki w [...] jednostkach szkolnictwa. Spółka wskazała również, że wnioskodawca planuje urządzenie części wspólnych w budynku, takich jak pomieszczenia do ochrony obiektu, pomieszczenia gospodarcze (np. do składowania narzędzi) oraz pomieszczenia techniczne (przeznaczone na obsługę mediów, węzłów cieplnych czy tzw. licznikownie) oraz zapewni ogólnodostępne miejsca parkingowe w ilości zgodnej z decyzją o warunkach zabudowy, na parkingach otwartych (na terenie) i w parkingu podziemnym.

Wnioskodawca dodał, że lokale przeznaczone do zamieszkania przez studentów będą posiadać zaświadczenie o samodzielności, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1892). W zaświadczeniu tym spółka wskaże rodzaj lokalu: jako użytkowy z przeznaczeniem do zamieszkania. Zamierzeniem wnioskodawcy, po ustanowieniu odrębnej własności każdego z lokali, jest ich sprzedaż lub najem.

Spółka wskazała nadto, że powierzchnia użytkowa lokali będących przedmiotem wniosku (przeznaczonych do zamieszkania przez studentów) nie będzie przekraczać [...] m2.

W związku z powyższym opisem wnioskodawca postawił zagadnienie dotyczące właściwej stawki podatku - 8% czy 23% dla opodatkowania dostawy samodzielnych lokali, które wnioskodawca zrealizuje w ramach budynku zamieszkania zbiorowego jako domu studenckiego?

Zdaniem wnioskodawcy dostawa takich lokali jest opodatkowana 8% stawką VAT.

Uzasadniając swoje stanowisko spółka odwołała się do regulacji art. 41 ust. 1, ust. 12, ust. 12a i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221) – dalej: "ustawa o VAT" dotyczących stawek opodatkowania i ich zastosowania m.in. do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, czyli obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części (z wyłączeniem lokali użytkowych) oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Zdaniem spółki, mając na uwadze również art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, to m.in. budynki zbiorowego zamieszkania (PKOB 113), w tym domy studenckie. W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędne jest zatem nie tylko określenie, czy dany obiekt jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy (w niniejszym przypadku jest), ale również jakie spełnia funkcje - mieszkalne czy użytkowe. W tym celu niezbędne jest odwołanie się do przepisów prawa budowlanego. W ocenie spółki, lokale zrealizowane przez wnioskodawcę w ramach budynku zamieszkania zbiorowego - domu studenckiego nie będą mieszkaniami, zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie z 2002 r.". Lokale te przewidują natomiast występowanie pomieszczeń mieszkalnych, o których mowa w ust. 10 ww. rozporządzenia, przez które należy rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. Zrealizowane lokale w budynku zamieszkania zbiorowego - domu studenckim będą posiadały odrębne wejście, będą wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, będą umożliwiały stały pobyt ludzi. Samodzielność lokali, swoboda dysponowania nimi, możliwość całorocznego korzystania z lokali oraz możliwość zaspokajania w nich potrzeb mieszkaniowych w zakresie wynikającym z faktu pobierania przez studentów nauki w [...] jednostkach szkolnictwa, przesądzają o uznaniu ich, zdaniem wnioskodawcy, za lokale przeznaczone do zamieszkania, co uzasadnia zastosowanie obniżonej stawki VAT, niezależnie od tego, jaki będzie sposób korzystania z tych lokali przez ich nabywców/posiadaczy lub sposób sklasyfikowania ich w zaświadczeniu o samodzielności lokali.

Dodatkowo wnioskodawca zaznaczył, iż za przyjęciem możliwości zastosowania obniżonej stawki VAT dla sprzedaży przedmiotowych lokali przemawia także charakter budynku, w którym znajdują się omawiane lokale, a mianowicie to, iż jest to budynek mieszkalny stałego zamieszkania sklasyfikowany w PKOB w dziale 11 (nie jest to zatem budynek niemieszkalny sklasyfikowany w PKOB w dziale 12).

W ocenie organu interpretacyjnego, w świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe.

Organ przywołując poszczególne unormowania ustawy o VAT, w tym art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 12a, ust. 12b i ust. 12c, art. 146a ust. 1 i 2 i art. 2 pkt 12 uzasadniał, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m (art. 41 ust. 12b).

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (8%), stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Dalej organ wywodził, że budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, to:

- budynki mieszkalne jednorodzinne (PKOB 111), czyli samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych (bez budynków gospodarstw rolnych), rezydencje wiejskie, domy letnie itp., a także domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu,

- budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (PKOB 112), w tym: budynki o trzech i więcej mieszkaniach (PKOB 1122),

- budynki zbiorowego zamieszkania (PKOB 113), czyli domy opieki społecznej, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych, budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

W oparciu o powyższe unormowania, przenosząc je na grunt przedstawionego zdarzenia przyszłego, organ interpretacyjny wyprowadził wniosek, że w celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędne jest określenie, czy dany obiekt jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy i jakie spełnia funkcje - mieszkalne czy użytkowe. Ponieważ jednak ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy o własności lokali.

Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ww. ustawy).

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu, stwierdzić należy, że do dostawy samodzielnych lokali w domu studenckim, przeznaczonych do zamieszkania przez studentów, spełniających warunki do uznania ich za samodzielne lokale mieszkalne na postawie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, co zostało stwierdzone w wydanych przez starostę zaświadczeniach, zastosowanie znajdzie stawka preferencyjna 8%, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

Końcowo organ podkreślił, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy i zaznaczył, że zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

W skardze na przedstawioną interpretację indywidualną spółka w pierwszej kolejności wniosła o jej uwzględnienie przez organ, w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a" i wydanie nowej interpretacji indywidualnej na rzecz skarżącej, uwzględniającej przedstawiony stan faktyczny. W sytuacji zaś nie uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

- art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) – dalej: "O.p." poprzez przekroczenie przez organ podatkowy uprawnień do wydania indywidualnej interpretacji i wydanie interpretacji w zakresie nie wynikającym z wniosku skarżącej, tj. poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie i stanowisko prawne dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego dla samodzielnych lokali mieszkalnych, podczas gdy przedstawione w tym wniosku przez skarżącą zdarzenie przyszłe dotyczyło dostawy samodzielnych lokali przeznaczonych do zamieszkania dla studentów, które nie będą spełniały wszystkich wymogów przewidzianych dla lokali mieszkalnych zgodnie z rozporządzeniem z 2002 r.;

- art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przejawiające się w wydaniu interpretacji zawierającej ingerencję organu w stan faktyczny wskazany przez skarżącą, z pominięciem odpowiedzi na pytanie zadane przez spółkę, co wskazuje na wydanie interpretacji z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu zarzutów spółka pokreśliła, że stan faktyczny przez nią przedstawiony wyraźnie wskazywał, że lokale przeznaczone do zamieszkania przez studentów nie będą spełniać wszystkich wymogów przewidzianych dla lokali mieszkalnych, zgodnie z rozporządzeniem z 2002 r., a mianowicie co do powierzchni

(w mieszkaniu w budynku wielorodzinnym co najmniej jeden pokój powinien mieć powierzchnię nie mniejszą niż 16 m2) oraz co do możliwości zainstalowania w łazienkach automatycznej pralki domowej.

W ocenie spółki, przedmiotowa interpretacja nie zawiera rozstrzygnięcia o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego dla lokali, których dostawę planuje skarżąca, a organ interpretujący nie odpowiedział na zadane przez nią pytanie oraz nie zawarł prawidłowego uzasadnienia prawnego, nie wykonał tym samym obowiązków ciążących na nim stosowanie do treści art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż jej zdaniem możliwe jest przyjęcie, że wskutek braku odpowiedzi organu na pytanie zadane we wniosku, zastosowanie znajdzie art. 14o Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej można wywodzić, iż po bezskutecznym upływie terminu przewidzianego ustawowo na wydanie interpretacji indywidualnej, organ utraci możliwość zajęcia merytorycznego stanowiska w przedmiocie wniosku strony, natomiast skarżąca uzyska tzw. "milczącą interpretację".

W odpowiedzi na skargę organ, który nie znalazł podstaw do zastosowania trybu autokontroli i postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony o uzupełnienie interpretacji indywidualnej, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej: p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę spółki w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że nie jest ona zasadna.

Przypomnieć należy, że granice w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczone są przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, dalej: O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.).

Jako utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać stanowisko, że na podstawie art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. II FSK 553/11). Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A. Kabat {w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, komentarz wydanie 5, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 105). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (zob. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. II FSK 1252/13). Organ interpretacyjny nie może wykraczać poza granice, które wyznaczają po pierwsze - treść zadanego pytania i po drugie - okoliczności stanu faktycznego przedstawiane we wniosku przez pytającego. Oznacza to, że jeżeli podatnik o coś nie pyta, to organ nie może tego oceniać ani też ingerować w stan faktyczny zawarty we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r. sygn. II FSK 2452/12; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. II FSK 2901/15). Organ wydający interpretację indywidualną przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, a nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Organ nie ma prawa do kwestionowania przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, nawet jeżeli z urzędu wiadome mu jest, że opis ten nie pokrywa się z rzeczywistością (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. I SA/Po 708/16). To zatem stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) nakreślony we wniosku interpretacyjnym wyznacza zakres, w jakim interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. II FSK 2450/10).

W przypadku interpretacji indywidualnej nie występuje klasyczna zasada cywilistyczna, że strona daje podmiotowi stosującemu prawo tylko fakty, ten zaś daje jej prawo, zważywszy że podmiot występujący o interpretację ma także obowiązek dokonania oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację (J. Brolik, "Warunki poprawności przebiegu postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego", Jurysdykcja Podatkowa 2009, Nr 2, str. 68, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. II FSK 1408/07). To właśnie ocena prawna wnioskodawcy podlega wszechstronnej analizie organu, a następnie sądu. Nie jest on przy tym związany przepisami wskazanymi we wniosku. Oznacza to, że ma on obowiązek dokonać wykładni wszystkich przepisów odnoszących się do stanu faktycznego wskazanego we wniosku, a nie tylko tych, na które expressis verbis powołał się wnioskodawca (A. Sarna, "Obowiązek uwzględnienia wszystkich przepisów mających znaczenie dla sprawy", Prawo i Podatki 2013, Nr 1, str. 24; wyrok NSA z dnia 16 marca 2012 r., sygn. II FSK 1667/10). Pole interpretacji prawa podatkowego przy wydawaniu interpretacji indywidualnych nie może być ograniczone jedynie do przepisów prawa podatkowego. Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną powinien dokonać analizy stanu faktycznego również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu niż wyłącznie przepisy prawa podatkowego, ponieważ od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu prawnopodatkowego (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. II FSK 27/12).

Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można jednak odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Wydając zaskarżoną interpretację organ uznał, iż stanowisko zaprezentowane przez wnioskodawcę co do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w stawce 8% dla dostawy samodzielnych lokali, które wnioskodawca zrealizuje w ramach budynku zamieszkania zbiorowego jako domu studenckiego, jest prawidłowe. Podzielił zatem co do zasady twierdzenia podatnika zawarte we wniosku o wydanie interpretacji.

We wniosku tym spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe i wskazała, że zamierza zrealizować inwestycję polegającą na realizacji zespołu budynków zamieszkania zbiorowego jako domów studenckich z infrastrukturą. Podkreślono, że w ramach budynku znajdować się będą lokale przeznaczone do zamieszkania, które jednak nie będą spełniać wszystkich wymogów przewidzianych dla lokali mieszkalnych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie wskazano, że lokale będą umożliwiały całoroczny stały pobyt ludzi. Będą wydzielone trwałymi ścianami, z odrębnym wejściem i będą posiadały wszystkie instalacje medialne.

Według przedstawionej oceny wnioskodawcy, aby określić funkcje lokali – mieszkalne czy użytkowe, a tym samym stwierdzić czy podlegają one regulacji z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221), dalej: ustawy o VAT w zw. z art. 41 ust. 12 i art. 41 ust. 12a, należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego (wnioskodawca bliżej nie sprecyzował jakich). Na podstawie natomiast § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podkreślił, że lokale te nie będą spełniały przesłanek do uznania ich za mieszkanie. Lokale te będą posiadały pomieszczenia mieszkalne w rozumieniu tego rozporządzenia. Jak ocenił wnioskodawca, będą lokalami użytkowymi przeznaczonymi funkcjonalnie do zamieszkania, co uzasadnia zastosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług.

Każdy z powyższych elementów został przywołany przez organ w treści interpretacji indywidualnej. Za część wniosku, a zatem zakreślone przez wnioskodawcę ramy sprawy, uznane winno być także w realiach sprawy pismo wnioskodawcy z dnia [...] r. (k.[...] akt administracyjnych), stanowiące odpowiedź na wezwanie organu. W piśmie tym podatnik wskazał, że dla powstającego budynku stosuje symbol PKOB, wynikający z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych – sekcja 1 dział 11 grupa 113 klasa 1130 (budynki zbiorowego zamieszkania). Powierzchnia użytkowa lokali przeznaczonych do zamieszkania przez studentów nie będzie przekraczać [...] m2. Lokale te będą posiadały zaświadczenia o samodzielności, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali.

Organ podatkowy, bazując ściśle na przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym ocenił, że jakkolwiek w całokształcie stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe, to jednak prawidłowość tego stanowiska wynika z odmiennej oceny w zakresie kwalifikacji funkcjonalnej opisanych w zdarzeniu przyszłym lokali.

Zdaniem organu lokale posiadające opisywane we wniosku cechy, w tym samodzielność, możliwość całorocznego korzystania przez studentów w celach mieszkaniowych, mają charakter lokali mieszkalnych i z tych względów stosuje się do nich obniżoną stawkę VAT.

Organ podkreślił, że budynek opisany we wniosku spełnia cechy obiektu budownictwa mieszkaniowego (art. 2 pkt 12 ustawy o VAT) oraz zalicza się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 i 12a tej ustawy. O powyższym świadczy w szczególności klasyfikacja obiektu w dziale 11 PKOB, do której odwołuje się wprost art. 2 pkt 12 ustawy o VAT. Jednocześnie, jak wskazał sam wnioskodawca, w sprawie nie znajdują zastosowania wyłączenia z art. 41 ust. 12b ustawy o VAT. Lokale natomiast będą wyposażone w zaświadczenia wydawane przez starostę w trybie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892), to zaś świadczy o tym, że lokale te będą samodzielnymi lokalami mieszkalnymi (sposób ich przeznaczenia nie budzi bowiem wątpliwości i został jasno sprecyzowany we wniosku) i z tych względów korzystać będą z obniżonej stawki podatkowej VAT.

Powyższe okoliczności świadczą w ocenie Sądu wyłącznie o dokonaniu własnych ocen przedstawionego stanu faktycznego, do czego organ był w pełni uprawniony, nie zaś o wydaniu interpretacji nie uwzględniającej opisanego zdarzenia przyszłego, a przez to naruszającej wskazane w skardze przepisy art. 14b i 14c O.p. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3626/14, o ile niewątpliwie organ interpretujący jest związany opisem zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego, o tyle wszelkie stwierdzenia zawarte w stanowisku własnym wnioskodawcy podlegają jego ocenie, bowiem to nie własne stanowisko wnioskodawcy wyznacza granicę rozpoznania wniosku interpretacyjnego, tylko opis zdarzenia przyszłego lub stan faktyczny. Oznacza to, że okoliczności wskazane we wniosku, które wynikają z dokonanych ocen prawnych wnioskodawcy, nie mogą być przyjmowane przez organ a priori, ale winny być poddane analizie.

Takiej też analizy dokonał organ interpretujący, przywołując właściwe przepisy prawnopodatkowe, ale w kontekście innych regulacji prawnych, których zastosowanie było konieczne dla prawidłowej wykładni prawa. Swoje stanowisko należycie umotywował podkreślając, że zastosowane przepisy (w tym przepisy ustawy o własności lokali) pozostają w związku z regulacjami prawa podatkowego, które stały się podstawą wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Nie sposób zatem stwierdzić, jak chce skarżąca, że organ naruszył przepisy art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. oraz art. 121 O.p. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.