Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1200/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2015 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]

w przedmiocie kary pieniężnej.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 marca 2016r. skarżący wezwany został do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres strony skarżącej wskazany w skardze.

Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata 8 kwietnia 2016 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 18 kwietnia 2016 r. Z uwagi na to, że strona skarżąca przesyłki nie odebrała, zwrócono ją Sądowi. W związku z powyższym wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 22 kwietnia 2016r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do § 2 tego artykułu, pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl z kolei art. 231 ppsa wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

Ponadto zgodnie z art. 215 § 1 ppsa w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 ppsa (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.

Wskazać w związku z tym należy, że przez sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 755/11, publ. LEX nr 1151464, z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 237/12, publ. LEX nr 1137743, z dnia 2 kwietnia 2012r., sygn. akt II FZ 289/12, publ. LEX nr 1137792).

W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy nałożonej na skarżącego kary pieniężnej w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji, a więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy, zatem od tej skargi pobrać wpis stosunkowy. Z tego względu wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu siedmiodniowego do uzupełnienia braków formalnych skargi jest doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 22 kwietnia 2016r.

Wskazać również należy, że sąd administracyjny dokonuje doręczeń pism kierowanych do stron w sposób opisany w art. 65 i nast. p.p.s.a. W przypadku niemożności doręczenia stronie pisma sądowego, stosuje się doręczenie o charakterze zastępczym polegające na pozostawieniu pisma w placówce pocztowej przy jednoczesnym dwukrotnym zawiadomieniu strony o możliwości odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym w terminie 7 dni od otrzymania takiego zawiadomienia. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem siedmiu dni od powtórnego awizowania przesyłki.

W niniejszej sprawie konsekwencją zwrotu do Sądu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było uznanie, że wezwanie to zostało doręczone stronie w trybie doręczenia zastępczego z upływem 7-go dnia od daty drugiego awizowania przesyłki, tj. w dniu 22 kwietnia 2016r.

W konsekwencji Sąd uznał, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, liczony od dnia 22 kwietnia 2016 r., upłynął w dniu 29 kwietnia 2016 r. Jak wynika z akt sądowych skarżący nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia ww. terminie ani do dnia wydania przedmiotowego postanowienia.

W związku z powyższym uznać należy, że skarżący nie wykonał zarządzenia Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji.