Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1270/97
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 1998-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Stanowiąc, aby przy określeniu zwolnień przedmiotowych lub stawek preferencyjnych VAT stosować reguły Klasyfikacji Usług opracowane przez centralny organ administracji państwowej, jakim jest Główny Urząd Statystyczny, ustawodawca spowodował, iż na gruncie prawa podatkowego ustalenie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży określonej usługi lub zastosowanie do niej stawki preferencyjnej dokonać się może jedynie poprzez przyjęcie procedury Głównego Urzędu Statystycznego zastosowanej dla potrzeb statystki i ewidencji.

Jakiekolwiek spory w tej kwestii sprowadzają się w istocie do oceny zachowania procedury klasyfikacji usług ze strony uprawnionych do tego podmiotów. Ani organy podatkowe, ani w ramach swej funkcji kontrolnej sąd administracyjny nie mogą w tego rodzaju sporze kwestionować samej konstrukcji Klasyfikacji Usług, ani też przyjętych w niej zasad grupowania poszczególnych czynności.

TEZY

Stanowiąc, aby przy określeniu zwolnień przedmiotowych lub stawek preferencyjnych VAT stosować reguły Klasyfikacji Usług opracowane przez centralny organ administracji państwowej, jakim jest Główny Urząd Statystyczny, ustawodawca spowodował, iż na gruncie prawa podatkowego ustalenie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży określonej usługi lub zastosowanie do niej stawki preferencyjnej dokonać się może jedynie poprzez przyjęcie procedury Głównego Urzędu Statystycznego zastosowanej dla potrzeb statystki i ewidencji.

Jakiekolwiek spory w tej kwestii sprowadzają się w istocie do oceny zachowania procedury klasyfikacji usług ze strony uprawnionych do tego podmiotów. Ani organy podatkowe, ani w ramach swej funkcji kontrolnej sąd administracyjny nie mogą w tego rodzaju sporze kwestionować samej konstrukcji Klasyfikacji Usług, ani też przyjętych w niej zasad grupowania poszczególnych czynności.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Skargi okazały się nieuzasadnione, zaskarżone decyzje odpowiadają bowiem przepisom prawa.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zakwestionowane przez organy podatkowe usługi świadczone przez skarżącą Spółkę na rzecz Wyższej Szkoły Morskiej są usługami zwolnionymi od podatku od towarów i usług /VAT/, czy też podatkowi temu podlegają.

W związku z takim przedmiotem sporu wskazać przede wszystkim należy, iż w myśl przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ od podatku od towarów i usług /podatku VAT/ zwolnione zostało świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2 do tej ustawy, zawierającym katalog tych usług, których określenia dokonano z odesłaniem do symbolu Klasyfikacji Usług.

Wprowadzając w art. 7 ust. 1 pkt 2 zwolnienia niektórych usług od podatku VAT ustawodawca podatkowy nie określił zatem wprost w ustawie przedmiotowego zakresu tego zwolnienia, lecz odesłał do Klasyfikacji Usług, będącej zbiorem tzw. norm technicznych stanowiących usystematyzowany wykaz czynności świadczonych przez jednostki gospodarki narodowej na rzecz innych jednostek tej gospodarki oraz na rzecz ludności /gospodarstw domowych/, mającej na celu zapewnienia jednolitości kwalifikowania i grupowania czynności usługowych w różnych badaniach i opracowaniach statystycznych dotyczących usług i opierającej swą budowę na kryterium przedmiotu, w myśl którego to kryterium o zaliczeniu usługi do określonej grupy klasyfikacyjnej decydować powinien jej charakter. Nie będąc zatem normami prawnymi w ścisłym tego słowa znaczeniu, zawarte w Klasyfikacji Usług normy techniczne stały się swoistymi normami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług nie tylko na skutek postanowienia cytowanego art. 7 ust. 1 pkt 2, ale także na skutek postanowień art. 4 pkt 2, art. 18 ust. 2 czy art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (...), a także na skutek postanowień załączników nr 2, 3, 4 i 5 do tejże ustawy.

Stanowiąc, aby przy określeniu zwolnień przedmiotowych lub stawek preferencyjnych VAT stosować reguły Klasyfikacji Usług opracowane przez centralny organ administracji państwowej, jakim jest Główny Urząd Statystyczny, ustawodawca spowodował, iż na gruncie prawa podatkowego ustalenie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży określonej usługi lub zastosowanie do niej stawki preferencyjnej dokonać się może jedynie poprzez przyjęcie procedury Głównego Urzędu Statystycznego zastosowanej dla potrzeb statystki i ewidencji. Jakiekolwiek spory w tej kwestii sprowadzają się w istocie do oceny zachowania procedury klasyfikacji usług ze strony uprawnionych do tego podmiotów. Ani organy podatkowe, ani w ramach swej funkcji kontrolnej sąd administracyjny nie mogą w tego rodzaju sporze kwestionować samej konstrukcji Klasyfikacji Usług, ani też przyjętych w niej zasad grupowania poszczególnych czynności.

W świetle unormowań zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług (...) obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wykonanej usługi do określonego grupowania Klasyfikacji Usług należy do wykonawcy usługi, na którym też ciąży obowiązek wskazania w wystawionej przez siebie fakturze VAT symbolu usługi określonego w tej klasyfikacji w przypadku sprzedaży w kraju usługi zwolnionej od podatku lub opodatkowanej stawką preferencyjną /par. 38 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 154 poz. 797/. Właściwe zaklasyfikowanie sprzedanej usługi do określonego grupowania klasyfikacyjnego objętego zwolnieniem od podatku lub opodatkowanego stawką obniżoną podlega niewątpliwie kontroli organów podatkowych w ramach przepisów działu III Kodeksu postępowania administracyjnego /art. 164 i nast./. Za nieuzasadniony zatem uznać należy podniesiony w skardze zarzut braku po stronie organu podatkowego uprawnień do oceny i rozstrzygania o tym, czy wykonane przez skarżącego podatnika usługi na rzecz Wyższej Szkoły Morskiej prawidłowo zaliczone zostały do podlegających zwolnieniu od podatku VAT usług badawczo-rozwojowych, podobnie jak nieuzasadnionym jest zarzut dowolnego, opartego tylko na hasłowej nazwie zafakturowanej pracy, a nie na merytorycznym badaniu jej zakresu, zaliczenia tych usług do podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT usług z zakresu informatyki.

Z akt sprawy wynika bowiem, że organy podatkowe ustalenia swoje oparły na całokształcie dokumentacji dotyczącej wykonanych usług /zlecenia, umowy, protokoły odbioru, faktury/, a także na opinii zawartej w piśmie Urzędu Statystycznego z 19.09.1996 r., z której wynika, że według zasad obowiązującej w statystyce Klasyfikacji Usług usługi polegające na modyfikacji oprogramowania współpracującego z systemem monitoringu oraz na wykonaniu interfejsu, stanowisk operacyjnych, modułu transmisyjnego mieszczą się w zakresie podbranży 67101 "Usługi w zakresie informatyki", zaś według Klasyfikacji Wyrobów i Usług podlegają one klasyfikacji według symboli CPA - odpowiednio 72.20.32 "usługi opracowania oprogramowania na zamówienie klienta" oraz 72.20.35 "Pozostałe usługi profesjonalne".

Dokonane w tych warunkach ustalenia organów podatkowych co do charakteru usług wykonanych przez skarżącą Spółkę na rzecz Wyższej Szkoły Morskiej i zaklasyfikowanie ich jako usług z zakresu informatyki uznać należy za dokonane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, a w szczególności z art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, zaś będące ich wynikiem określenie skarżącej należnego podatku VAT z tytułu świadczenia tych usług za odpowiadające przepisom prawa materialnego, w szczególności powołanym w zaskarżonych decyzjach przepisom ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (...).

Uznając zatem skargi za nieuzasadnione orzec należało o ich oddaleniu stosownie do przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.