Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 349/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.132, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Wieczorska Sędzia NSA Maria Piórkowska /spr./ Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi S. Spółka z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2004 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że powyższa decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej S. Spółka z o.o. w R. kwotę 750 zł. (słownie: siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 349/04

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "S." sp. z o.o. z/s , utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2003r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty targowej i jej zwrotu w kwocie 2.850 zł.

Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ powołał art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm./. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że wnioskiem z dnia 3 czerwca 2003r. "S.", sp. z o.o., z/s zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w opłacie targowej w kwocie 2.850.00zł. Zdaniem wnioskodawcy nie powstał wobec niego obowiązek podatkowy w zakresie opłaty targowej, gdyż jego działalność, polegającą na świadczeniu usług gastronomicznych w tzw. "ogródku letnim" nie mieści się w pojęciu targowiska, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Decyzją z dnia [...] października 2003r. Prezydent Miasta R. ponownie odmówił stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej w wysokości wskazanej we wniosku. W obszernym uzasadnieniu podał min., iż w jego ocenie i w świetle obowiązujących w tej mierze przepisów prawa, w tym aktów prawa miejscowego, działalność skarżącej Spółki mieści się w ustawowym pojęciu targowiska, co uzasadnia objęcie tej działalności obowiązkiem zapłaty opłaty targowej. Skoro zaś tak to brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty i zwrotu tego podatku. Działalność Spółki polegająca na świadczeniu usług gastronomicznych w tak zwanym ogródku letnim mieści się w szeroko pojętej definicji handlu, co z kolei skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w opłacie targowej.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego materialno-prawną podstawę powstania obowiązku uiszczenia opłaty targowej stanowi art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu ustalonym przez art. art. l pkt 11 lit. a ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. 02.200.16837 zmieniającej tę ustawę z dniem l stycznia 2003 r. Zgodnie z powołanym przepisem opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach - ust l art. 15. Targowiskami, o których mowa w ust. l, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel - ust. 2 tego samego przepisu. Redagując powołany przepis ustawodawca zrezygnował zatem z przykładowego wyliczenia miejsc, które należy rozumieć jako targowisko, tak jak to czynił w poprzednio obowiązującym stanie prawnym wskazując, że były to miejsca, w których prowadzony jest handel w szczególności z ręki, z koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Przy dokonywaniu wykładni pojęcia targowiska może być pomocna treść art. 15 ust. 2a obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten wyłącza bowiem możliwość nałożenia opłaty targowej na podmioty dokonujące sprzedaży w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw.

Trzeba jednak w tym miejscu podzielić racje skarżącej Spółki, iż powstanie wobec niej obowiązku podatkowego jak i dokonanie zapłaty opłaty targowej miało miejsce przed wejściem w życie powołanego przepisu, stąd ocena stanu faktycznego przedmiotowej sprawy winna nastąpić z punktu widzenia stanu prawnego obowiązującego w tej dacie. Zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. przepisem art. 15 ust. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach targowych, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mniemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Ust. 2 tego samego artykułu zawiera, co już wskazano, definicję targowiska zgodnie, z którą są nimi wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, wymieniając przykładowe jego formy jak handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych, a także sprzedaż zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Z analizy przytoczonych regulacji wynika, że zdarzeniem prawnym, z którym ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże obowiązek uiszczenia opłaty targowej jest dokonywanie sprzedaży. Ustawodawca nie określił na czym polega sprzedaż w rozumieniu tej ustawy, dlatego wykładni tego pojęcia, zgodnie z ustaloną w prawie podatkowym reguła, należy dokonać zgodnie z regułami wykładni językowej i systemowej. W myśl zatem art. 535 kodeksu cywilnego dokonywanie sprzedaży polega na zawieraniu umów sprzedaży. Jak stanowi powołany przepis, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Taki pogląd wyrażony został min. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 1999 r., sygn. SA/Rz 755/99, OSS 2000/4/120 rozpatrującego sprawę powstałą na tle omawianych regulacji. W wyroku tym NSA stwierdził, iż zdarzeniem prawnym, z którym ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże obowiązek uiszczenia opłaty targowej, jest sprzedaż, a przynajmniej wyjście z ofertą sprzedaży, polegającą na wystawieniu towaru z oznaczeniem jego ceny. Zatem dokonujący sprzedaży na targowisku to nie tylko te podmioty wskazane w ustawie, które sprzedały towar na targowisku, ale również te, których zamiarem było dokonanie sprzedaży poprzez wyjście z ofertą. Dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego mających miejsce w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżąca Spółka prowadzi działalność usługową w prowadzonym przez nią ogródku letnim dokonując sprzedaży oferowanych przez nią towarów. Przenosi przecież własność artykułów (napojów chłodzących, piwa) na klientów, a ci ostatni uiszczają za nie stosowną cenę. Już sam fakt prowadzenia ogródka należy poczytać za wyjście z ofertą sprzedaży, co jest wystarczające dla zdefiniowania tej działalności jako targowiska w rozumieniu cytowanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 1994 r., SA/Łd 1244/94, ONSA 1995/3/116). W związku z powyższym twierdzenie, że skarżąca Spółka nie dokonuje sprzedaży, a jedynie świadczy odpłatnie usługi gastronomiczne, jest pozbawione wszelkich podstaw w obowiązującym prawie. Oznacza to, że żądanie stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej i jej zwrot jest nieuzasadniony.

Na decyzję tę "S." sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc ojej uchylenie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. l i ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz naruszenie art. 72 § l pkt 1 oraz art. 78 § l i § 2 pkt.3 lit. b w zw. z art. 2 § l pkt.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy bezpodstawnie przyjęły, że pojęcie "sprzedaży towarów" jest równoznaczne z pojęciem "świadczenia usług gastronomicznych". Powołując się na słownik języka polskiego oraz definicję zawartą w objaśnieniach pozycji dotyczącej sprzedaży Polskiej Klasyfikacji Działalności a także art. 535 kodeksu cywilnego skarżąca wywiodła, że działalność przez nią prowadzona nie jest sprzedażą. Za takim stanowiskiem przemawia w ocenie skarżącej zapewnienie obsługi kelnerów, stolików krzeseł, naczyń a także to, że klienci w rzeczywistości uiszczają należność za usługę. Zdaniem skarżącej nie prowadziła ona działalności handlowej a prowadzony przez nią "ogródek letni" nie stanowi targowiska w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W tym stanie rzeczy, pobrana od skarżącej, w dniu 7 lipca 2002r. przez Prezydenta Miasta R. opłata targowa w kwocie 2 850 zł za okres od maja do czerwca 2002r.- pozbawiona jest podstawy prawnej i stanowi nadpłatę w rozumieniu przepisów Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko 7,awarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. l § 2 powołanej wyżej ustawy, który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie może dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji ani pod kątem oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, ani też pod kątem dochowania wymaganej prawem procedury z uwagi na niekompletność akt organu I instancji.

Jak to wynika z treści art. 54 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi /§ l/, a organ przekazuje sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia /§ 21/. Organ przedstawiając skargę wraz z odpowiedzią nie przedstawił kompletu akt organu I instancji.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 maja 2005r. Sąd zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przedłożenia kompletu akt. Pismem z dnia 13 maja 2005r. Sąd wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przedstawienia w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma akt organu I instancji. Jakkolwiek Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w dniu 25 maja 2005r. przedstawiło kserokopię wniosku skarżącej o stwierdzenia nadpłaty, kserokopię decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2004r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty targowej i jej zwrotu w kwocie 2.850 zł, kserokopię decyzji SKO z dnia [...] września 2003r. oraz uchwały Rady Miasta R., to jednak pozostała część akt nie została przedstawiona, w tym również uchwała Rady Miasta R. Nr XLV/17/93 z dnia 30 marca 1993r. w sprawie organizacji i funkcjonowania targowisk będąca podstawą rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art.132, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.