Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 722/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek (spr. ) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2012r. wniosku K M S, M M K, G Z i P H z dnia 25 stycznia 2012r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi A W B i C W na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia odmówić wnioskodawcom dopuszczenia do udziału w postępowaniu.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie, zaskarżonym postanowieniem Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego, że "pozwolenie na użytkowanie budynku przy ul. Z we Wrocławiu nie obejmuje lokalu użytkowego na poziomie parteru oraz że w związku z powyższym budowa przedmiotowego budynku w świetle prawa budowlanego nie została zakończona".

Pismem z dnia 25 stycznia 2012 r. K M S, M M K, G Z i P H zwrócili się o dopuszczenie do udziału przed sądem w charakterze uczestników postępowania, powołując się na interes prawny wynikający z prawomocnych postanowień Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia [...] r. oraz [...] r. dotyczących powierzenia dalszego wykonywania umowy na koszt i niebezpieczeństwo C W oraz A W B w zakresie zakończenia budowy budynku mieszkalno – usługowego znajdującego się pod wskazanym na wstępie adresem oraz wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia [...] r. dotyczącego zobowiązania skarżących do złożenia oświadczenia woli o ustanowieniu odrębnych własności lokali i przeniesieniu prawa własności lokali na rzecz m. in. wnioskodawców. Wskazali oni ponadto we wniosku, że PINB we Wrocławiu w dniu [...] r. wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie omawianego budynku, a z uwagi na spełnienie wszystkich określonych tam warunków użytkowania stała się ona wiążąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Warunkiem takiego uczestnictwa zatem jest uprzedni udział w postępowaniu administracyjnym, czyli w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. W myśl § 2 art. 33 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.

Kwestią wymagającą rozważenia w niniejszej sprawie była możliwość dopuszczenia do toczącego się postępowania wnioskodawców. Wskazać przy tym należy, iż w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt, a nie interes faktyczny (zob. wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Podkreśla się także, że interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (zob. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., II OZ 280/08, LEX nr 506870).

Wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia określonej treści. Zostało ono wydane w trybie szczególnych uregulowań określonych w dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm. zwanej dalej K.p.a.). Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczeń (art. 217 - 220 K.p.a.) jest postępowaniem o charakterze uproszczonym w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego, a samo zaświadczenie nie jest uznawane za typowy akt administracyjny, stanowić ma bowiem wyłącznie potwierdzenie określonego stanu rzeczy. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt. 1 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Z pkt. 2 omawianej regulacji wynika natomiast, że o wydanie zaświadczenia może ubiegać się osoba posiadająca interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Jak wynika z przedstawionych zapisów stroną takiego postępowania jest jedynie osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia.

Jak wskazano na wstępie, o dopuszczeniu danego podmiotu do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania decyduje własny, osobisty interes prawny, oparty na konkretnej normie prawa materialnego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie istnieje żaden związek pomiędzy indywidualnym interesem prawnym wnioskodawców, a postanowieniem w sprawie odmowy wydania zaświadczenia, nawet jeśli odnosić się ono miało do budynku, co do którego są oni inwestorami zastępczymi. W kontekście przedstawionych wcześniej rozważań stwierdzić należy ponadto, że interesu prawnego z całą pewnością nie można również wysnuć ze wskazach na wstępie orzeczeń sądów powszechnych.

Wobec powyższego na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.