Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 559/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust.1 i 2, art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 pkt 7 preambuły, art. 2 pkt 7 i 8, art. 3 ust.1, art. 5, art. 10 ust.1 i 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 7, 8, 10, 12, 77, 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Oddział w Polsce na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pk1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku( Dz.U z 2020 roku, poz. 256 dalej kpa), art. 5 ust.1 i 2, art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym( DZ.U z 2019 roku, poz. 2140 ze zm. dalej ustawa), pkt 7 preambuły, art. 2 pkt 7 i 8, art. 3 ust.1, art. 5, art. 10 ust.1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady nr 96/26/WE( Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm. dalej rozporządzenie nr 1071/2009, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 roku, nr [...] odmawiającej udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu [...] stycznia 2019 roku do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wpłynął wniosek [...] SL – Oddział w Polsce o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Do wniosku załączono odpis z KRS z którego wynika, że siedziba i adres zakładu głównego przedsiębiorcy zagranicznego znajduje się na terenie Hiszpanii pod adresem [...] ul. [...] [...] lik. [...] [...] [...].

Po analizie wniosku organ decyzją z [...] lutego 2020 roku odmówił udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 roku strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ ponownie rozpoznając sprawę wskazywał, iż stosownie do pkt 7 preambuły rozporządzenia(WE) nr 1071/2009, państwo członkowskie siedziby powinno sprawdzać, czy przedsiębiorca nieprzerwanie spełnia warunki przewidziane w wyżej powołanym rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 10 ust.1 i 2 rozporządzenia nr 1071/2009 każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden właściwy organ, który zapewnia prawidłowe wykonywanie niniejszego rozporządzenia. Organy te są upoważnione do:

- rozpatrywania wniosków złożonych przez przedsiębiorców;

- udzielania zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także zawieszania i cofania tych zezwoleń;

- uznawania osoby fizycznej za niezdolną do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorstwa w charakterze zarządzającego transportem;

- przeprowadzania wymaganych kontroli w celu sprawdzenia, czy przedsiębiorca spełnia wymogi, o których mowa w art. 3

Według art. 5 rozporządzenia nr 1071/2009, aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust.1 lit.a), przedsiębiorca w danym państwie członkowskim:

- posiadać siedzibę położona w danym państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność , w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których dostęp musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić czy zostały spełnione warunku przewidziane rozporządzeniem;

- gdy zezwolenie zostanie wydane – dysponować co najmniej jednym pojazdem który został zarejestrowany lub w inny sposób wprowadzony do ruchu zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego – będąc jego właścicielem lub posiadaczem z innego tytułu, np. na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, umowy najmu lub umowy leasingu;

- prowadzić działalność związaną z pojazdami, których mowa w lit.b) w sposób rzeczywisty i ciągły oraz przy użyciu niezbędnego sprzętu administracyjnego , a także odpowiedniego sprzętu technicznego i urządzeń technicznych, w bazie eksploatacyjnej, która znajduje się w tym państwie członkowskim.

Zgodnie z art. 5 ust.1 i 2 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust.1 i 2 wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1071/2009 . Takie zezwolenie udziela się przedsiębiorcy jeżeli:

- spełnia wymagania określone w rozporządzeniu nr 1071/2009;

W stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy.

Według art. 3 ust.1 rozporządzenia nr 1071/2009, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

- posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;

- cieszyć się dobrą reputacją;

- posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Organ wskazywał, że przywoływane przepisy rozporządzenia określają warunki jakie musi spełnić przedsiębiorca, który chce wykonywać zawód przewoźnika drogowego.

W ocenie organu zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż spółka [...] SL posiada swoją siedzibę na terenie Hiszpanii. Wymieniona spółka jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jednak ze względu na siedzibę może ubiegać się o takie zezwolenie występując do organu [...]. Utworzony przez spółkę oddział znajdujący się w Polsce w miejscowości Z. jest jedynie wydzieloną organizacyjnie częścią spółki i nie może być podmiotem praw i obowiązków ani samodzielnie prowadzić na terenie Polski działalności gospodarczej. Dlatego nie może ubiegać się w Polsce o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kwestie podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne regulują przepisy ustawy z 6 marca 2018 roku o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej(DZ.U z 2018 roku, poz. 649 ze zm. dalej ustawa o zasadach uczestnictwa). Definicje oddziału zawiera art. 3 pkt 4 tej ustawy i według tej definicji oddział jest wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie częścią działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Zatem oddział jest jedynie częścią przedsiębiorstwa określonego definicją przedsiębiorstwa zamieszczoną w art. 55 ¹ ustawy z 23 kwietnia 1964 roku kodeks cywilny( Dz.U z 2018 roku , poz. 1025).

Organ wskazywał, iż oddział nie będąc odrębnym od spółki bytem prawnym i nie posiadając odrębnej od osobowości prawnej nie może być strona postępowania administracyjnego, bowiem zgodnie z art. 29 kpa stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i prawne.

Przedstawione przez stronę dokumenty w postaci pozwolenia czasowego na użytkowanie pojazdu oraz wydruki danych z rejestru KEPTD oraz KRS nie mają wpływu na rozstrzygnięcie.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła [...] SL – Oddział w Polsce.

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- naruszenie przepisów prawa materialnego art. 14 i 15 ustawy o zasadach uczestnictwa poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność gospodarczą na terytorium RP nie musi dla oddziału uzyskiwać zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w celu świadczenia międzynarodowych usług transportowych w sytuacji gdy przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność gospodarczą na terenie RP w ramach oddziału musi przestrzegać obowiązującego prawa na terenie RP i tak jak inne podmioty zarejestrowane w RP, jeżeli chce świadczyć międzynarodowe usługi transportowe musi uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 kpa w związku z art. 10 ust.1, art. 3 i art. 5 rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego , a poprzez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne przyjęcie przez organ, że skarżący jako oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie może uzyskać zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w sytuacji gdy skarżący spełnia wszelkie kryteria do uzyskania tego zezwolenia, w tym w szczególności dysponuje na terytorium Polski stałą i rzeczywistą siedzibą, a także prowadzi na terenie Polski główną działalność.

- naruszenie zasady równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 Konstytucji RP, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

- naruszenie zasady równego traktowania podmiotów o której mowa w art. 8 § 2 kpa. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie mogą odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

- naruszenie zasady szybkości postępowania o której mowa w art. 12 § 1 kpa- organy winny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Z tych względów skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania i dopuszczenie dowodów z dokumentów.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż stanowisko organu, iż oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie może prowadzić działalności gospodarczej w charakterze przewoźnika drogowego gdyż nie jest podmiotem praw i obowiązków jest nieuzasadnione. Stanowi o tym przepis art. 14 i art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa, gdyż przedsiębiorca zagraniczny może prowadzić działalność gospodarczą w ramach oddziału. Skarżący jako oddział spełnia wszystkie kryteria do uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Skarżący posiada lokal w miejscowości Z. wraz ze stanowiskiem warsztatowym. Nadto skarżący zawarł umowę na 5 miejsc postojowych dla całych zestawów. Posiada obsługę księgową, podatkową i kadrowo – pracowniczą. Dokumenty zgromadzone w sprawie wskazują, że dysponuje on w Polsce stałą i rzeczywistą siedzibą, a także prowadzi na terenie Polski główną działalność.

Podnosił, iż fakt wpisania w rejestrze przedsiębiorców w rubryce – siedziba i adres zakładu głównego poza terytorium Polski nie wyklucza możliwości uzyskania przez oddział zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Skarżący zwrócił uwagę, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał 9 zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w ramach – oddziału.

Skarżący zwracał uwagę, że odmowa wydania zezwolenia narusza zasadę z art. 32 Konstytucji RP – równości wobec prawa. Honorując zasadę równości wobec prawa za niedopuszczalne należy uznać wybiórcze stosowanie rygorów prawa w stosunku do niektórych tylko podmiotów, bez jednoczesnego zastosowania do innych podmiotów, mimo ciążącego na nich takiego samego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu, iż zostały wydane zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika przez oddziału podmiotów zagranicznych to zostały wszczęte postępowania nieważnościowe celem eliminacji ich z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, iż organ wydający zaskarżona decyzję trafnie wskazał na przepisy art. 3 i art. 5 rozporządzenia(WE) nr 1071/2009, które pokazują na podstawy i warunki, które trzeba spełnić do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Zgodnie z przywołanym art. 3 rozporządzenia - przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełnić wymogi:

- posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;

- cieszyć się dobrą reputacją ;

- posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz

- posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 określa warunki związane z wymogiem posiadania siedziby i aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust.1 lit.a) rozporządzenia przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim:

- posiadać siedzibę położona w państwie członkowskim wraz z lokalami, w których prowadzi główną działalność, w szczególności dokumenty księgowe, akta dotyczące pracowników, dokumenty zawierające dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz wszelkie inne dokumenty, do których musi mieć właściwy organ, aby sprawdzić, czy zostały spełnione warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.

Pojęcie posiadania rzeczywistej i stałej siedziby jako jednego z warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego wskutek braku definicji pojęcia siedziby w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 może w praktyce problemy związane z odmiennym rozumieniem tego pojęcia w przepisach krajowych. Stosownie do art. 41 ustawy kodeks cywilny, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej, siedziba osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.

Jak wynika z załączonego odpisu KRS podmiot ,, [...]‘’ [...] jest podmiot zagranicznym, który został zarejestrowany przez organ rejestrowy w A. ( [...]) i główną siedzibę ma w [...], w A. Zgodnie z ustawą o zasadach uczestnictwa – art. 3 ust.4 oddział stanowi wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

Inne podmioty poza osobami fizycznymi, którzy chcą wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Polski, zgodnie z art. 4 ust.3 wyżej powołanej ustawy mogą to robić wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo – akcyjnej, z ograniczona odpowiedzialnością i akcyjnej, a także przystępowania do takich spółek bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. W świetle przywołanych przepisów oddział posiada jedynie ,, samodzielność organizacyjną ‘’ ( jest wydzielony ze struktur formy macierzystej ), natomiast nie posiada on możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek. Prowadzona działalność w Polsce, pomimo utworzenia oddziału stanowi część działalności gospodarczej podmiotu zagranicznego. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej, oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej lecz jej wyodrębnioną organizacyjnie częścią.

Podnoszone w skardze zarzuty nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania ustaleń faktycznych i zastosowania przepisów prawa materialnego.

Skarżąca stawiała zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

Przepisami, których naruszenie wskazywali skarżący były przepisy art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa w związku z art. 10 ust.1, art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, art. 8 § 1 i 2, art. 12 § 1 kpa oraz przepisy art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę jeżeli doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa na treść orzeczenia( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2019 roku, III SA/Kr 438/19). Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie, bo art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a odwołuje się do tej przesłanki. Zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania może być skutecznym zarzutem kasacyjnym, ale tylko takie które miało istotny wpływ. Jednak ten wpływ musi wykazać strona, a nie Sąd( wyrok NSA z 10 października 2019 roku, II GSK 2763/17).

Przechodząc do oceny stawianych zarzutów przez skarżących należy zauważyć, iż stawianie zarzutów naruszenia przepisów art. 7 kpa( zasada prawdy obiektywnej), art. 77 kpa( postępowanie dowodowe), art. 80 kpa (swobodna ocena dowodów) wymagałoby aby wykazali oni konkretne naruszenia ramach wskazanych przepisów, których zaistnienie mogłoby mieć wpływ na treść orzeczenia.

W ramach realizacji przepisu art. 7 kpa obowiązkiem organu jest przestrzeganie praworządności, podejmowanie wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony. Przepis art. 77 § 1 kpa nakłada obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 80 kpa nakłada obowiązek swobodnej oceny zgromadzonych dowodów.

Fakt, iż organ kilku podmiotom – oddziałom firm zagranicznych wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie może stanowić dostatecznej podstawy do wydania również skarżącej. Organ odnosząc się do tego zarzutu nie kwestionował, iż takie rozstrzygnięcia funkcjonują w obrocie prawnym i wskazywał, iż zostaną podjęte kroki na ich eliminacje w postępowaniach nieważnościowych. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w całości, a odmienna ocena prawna danego stanu faktycznego nie może być uznana za naruszenie swobodnej oceny prawnej, o której mówi przepis art. 80 kpa. Podnoszone w tym zarzucie naruszenie przepisów art. 5 rozporządzenia nr 1071/2009 jest zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

Organ zasadnie wskazał, iż skarżąca, ma główną siedzibę w A. i jest częścią podmiotu zagranicznego. Tak więc podmiotem rejestrującym winien być odpowiedni organ w [...].

Zgodnie z przywołanym przepisem art. 5 rozporządzenia nr 1071/2009 podmiot występujący o zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika w Polsce powinien posiadać siedzibę w państwie członkowskim, w których prowadzi główną działalność. Jak wynika z odpisu KRS główna siedziba skarżącej znajduje się w A., a Polsce posiada swoją jednostkę organizacyjną w postaci oddziału. Wskazywane naruszenie przepisów art. 14 i art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa nie miało zdaniem sądu miejsca. Wskazane przepisy odnoszą się do uprawnień tworzenia przez przedsiębiorców zagranicznych oddziałów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazane przepisy w żadnym stopniu nie wskazują, iż powstaje nowy samodzielny podmiot prawa w postaci oddziału. Nadal podmiotem gospodarczym jest podmiot zagraniczny. Prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium RP przez podmioty zagraniczne regulują przepisy ustawy o zasadach uczestnictwa.

W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia wskazywanej zasady równości o której stanowi art. 32 Konstytucji RP. Podmioty zagraniczne na równych prawach mogą prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Polski w formach wskazywanych w przywołanej ustawie.

Podnoszony zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania może być rozważany w skardze na bezczynność lub przewlekłość postepowania.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wstępie.