Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 821/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadku i darowizn postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania G. R. (dalej: "skarżący") od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 8 grudnia 2017 r. ustalającej zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn w kwocie 34.237 zł, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustalił podatek od spadków i darowizn w kwocie 29.952 zł.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego G. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2020 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek G. R. wskazał na bezpodstawne - w jego ocenie - dokonanie przez organ egzekucyjny zajęć z wynagrodzenia za pracę i świadczenia z ZUS. Skarżący podał, że w październiku 2019 r. podczas pobytu w szpitalu stwierdzono u niego nowotwór, został poddany chemioterapii, aktualnie znajduje się na leczeniu wspomagającym polegającym na podawaniu chemii w równych okresach czasu, a jednocześnie jest na liście osób czekających na przeszczep szpiku kostnego. G. R. podniósł, że w związku z zaistniałą sytuacją oraz panującą chorobą SARS-CoV-2 nie może podjąć pracy, a ze względu na grupę podwyższonego ryzyka jakiekolwiek sytuacje stresowe mogą prowadzić do osłabienia odporności organizmu i pogorszenia stanu zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem wydania postanowienia

o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez zainteresowanego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla jego adresata, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego

2014 r. sygn. akt I FSK 2165/13, LEX nr 1451966). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji (ustalającej podatek od spadków i darowizn w kwocie 29.952 zł) mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, albowiem wniosek o jej wstrzymanie został uzasadniony bardzo lakonicznie. We wniosku skarżący powołał się na zły stan zdrowia spowodowany chorobą nowotworową oraz bezpodstawne - w jego ocenie - dokonanie przez organ egzekucyjny zajęć z wynagrodzenia za pracę i świadczenia z ZUS. Do wniosku nie załączono dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonywający wskazywałyby,

że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącego. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi

o sytuacji majątkowej strony, gdyż zweryfikowanie tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnym stanie majątkowym, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych zasobach pieniężnych, obciążeniach, czy ponoszonych wydatkach.

Nie ulega wątpliwości, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób niekorzystny wpływa na sytuację finansową zobowiązanego, gdyż dokonane zajęcia mogą powodować uszczuplenie jego majątku, jednakże sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji sam w sobie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłymi następstwami takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak G. R. nie wykazał, zaś twierdzenie, że w związku ze stanem zdrowia oraz panującą chorobą SARS-CoV-2 skarżący nie może podjąć pracy, pozostaje w sprzeczności z załączoną do wniosku kserokopią zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę.

Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04 (LEX nr 799460), który Sąd orzekający

w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a.

Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami

(por. postanowienie NSA z dna 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, LEX nr 1754857).

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak

w sentencji.