Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1084/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13c
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
article: art. 232
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 62 poz 558
law: Ustawa z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zaniechania poboru podatku rolnego w części dot. raty III i IV za 2012 r. oraz zaniechania ustalenia podatku rolnego za 2013 r. w części dot. raty I i II oddala skargę


UZASADNIENIE

X.A wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. wystąpiła do Burmistrza Gminy [...] z prośbą o zaniechanie poboru podatku rolnego ustalonego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., w części dotyczącej III i IV raty za 2012 r. oraz zaniechania ustalenia podatku rolnego za 2013r. w części dotyczącej I i II raty. Argumentując wniosek podniosła, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 13c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. – Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.r.", uzasadniające przyznanie ulgi podatkowej, tj. wystąpiła klęska żywiołowa, która spowodowała istotne szkody m.in. w ziemiopłodach. Wnioskodawczyni wskazała, że w 2012 r. wiosenne mrozy zniszczyły ok. 40% zasiewów zbóż ozimych i ok. 50% zasiewów rzepaków ozimych. Zaznaczyła, że ubezpieczyciele pokrywali zaistniałe szkody w ok. 25 %. Powstałe straty w zasiewach przełożyły się bezpośrednio zarówno na ceny pasz, jak i materiału siewnego. Zdaniem wnioskodawczyni, dodatkowym kosztem związanym z w/w zjawiskiem jest wzrost kosztów agrotechnicznych, uprawowych, hodowlanych i stres związany z zaistniała sytuacją. W świetle powołanych wyżej okoliczności, podatniczka uznała, że zasadnym jest zaniechanie ustalenia przez organ podatku rolnego w 2013 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr[...], Burmistrza Gminy [...] odmówił zaniechania poboru podatku rolnego w części dotyczącej III i IV raty za 2012 r. oraz zaniechania ustalenia podatku rolnego za 2013 r. w części dotyczącej I i II raty. W wyniku wniesionego przez podatniczkę odwołania Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia[...] czerwca 2013 r., nr[...], Burmistrza Gminy [...] odmówił X.A zaniechania poboru podatku rolnego w części dotyczącej III i IV raty za 2012 r. oraz zaniechania ustalenia podatku rolnego za 2013 r. w części dotyczącej I i II raty.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że z treści art. 13 ust. 1 u.p.r. wynika, że przyznanie ulgi podatkowej, polegającej na zaniechaniu ustalania podatku rolnego albo zaniechania poboru w całości lub w części należności, uzależnione jest od poniesienia przez rolnika istotnych szkód w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie, które spowodowane zostały wystąpieniem klęski żywiołowej. Przyznanie rzeczonej ulgi zależne jest zatem od wykazania przez podatnika, że poniósł on określone szkody w wyniku wystąpienia zdarzenia, określonego w ustawie jako klęska żywiołowa, a więc takie zdarzenie, które odbiega od przeciętnej normy. Wobec braku definicji legalnej "klęski żywiołowej" organ odwołał się do pojęć "żywiołu" i "klęski" zawartych w Słowniku Języka Polskiego i stwierdził, że w języku potocznym klęska żywiołowa to wielkie zniszczenie, niepowodzenie, czy nieszczęście, które jest "przejawem, skutkiem działania żywiołów natury". Natomiast pod pojęciem "istotnej szkody", o której mowa w art. 13c u.p.r., należy rozumieć stratę materialną w wysokości, która w znacznym (istotnym) stopniu obniża dochodowość gospodarstwa rolnego, uniemożliwiając, bądź znacznie utrudniając, samodzielne utrzymywanie się gospodarstwa rolnego z własnej produkcji rolnej, bez konieczności dodatkowego zewnętrznego zasilania finansowego.

W ocenie organu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby podatniczka poniosła istotną szkodę w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie. Przede wszystkim podkreślono, że z protokołu oszacowania wysokości szkód w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2012 r. sporządzonego przez Zespół Komisji dla gminy [...], powołany zarządzeniem [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia[...] czerwca 2009 r., wynika, że X.A poniosła szkody w produkcji rolnej wynoszące: [...] rzepaku do przeorania (powierzchnia uprawy [...] ha), [...] % dla rzepaku oz. (powierzchnia uprawy [...] ha), [...] % dla pszenicy oz. (powierzchni uprawy - [...] ha), [...] % dla pszenżyta oz. do przeorania (powierzchnia uprawy[...] ha), [...] % dla pszenżyta oz. (powierzchnia uprawy [...] ha) oraz[...] % dla jęczmienia (o powierzchni [...] ha). Wielkość zniszczeń stwierdzonych w gospodarstwie wnioskodawczyni, w ocenie organu, nie uzasadnia przyznania podatniczce żądanej ulgi, albowiem poniesione szkody w ziemiopłodach nie wydają się być istotne (podatniczka nie wykazał szkody nawet połowy wszystkich ziemiopłodów). Wskazano także, że w świetle obecnej regulacji prawnej rolnik prowadzący gospodarstwo rolne obciążony pozostaje ryzykiem gospodarczym związanym z prowadzoną przez siebie działalnością. Bazując na doświadczeniu życiowym i zawodowym, wnioskodawczyni mogła i powinna przewidzieć często spotykane w Polsce - wiosenne mrozy, które nie są czymś nadzwyczajnym w tym okresie i odpowiednio się od nich ubezpieczyć - np. wykupując stosowną polisę ubezpieczeniową. Ponadto zaznaczono, że dopuszczone na polski rynek odmiany roślin ozimych posiadają zimotrwałość uwzględniającą warunki klimatyczne Polski, w tym dla Wielkopolski. Podkreślono, że dane przedstawione przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej wskazują, że temperatura i pokrywa śnieżna w 2012 r. były charakterystyczna dla rejonu Wielkopolski i nie odbiegają od danych klimatycznych z innych lat. Analizowane temperatury powietrza nie odbiegają znacząco od normy, a więc nie miały miejsca żadne anomalie pogodowe. Zwrócono również uwagę, że podatnik nie wykazał żadnej szkody innych wskazanych w art. 13c u.p.r. dóbr materialnych. W rezultacie poczynionych rozważań Burmistrz Gminy [...] doszedł do przekonania, że X.A nie poniosła istotnej szkody w rozumieniu art. 13c ust. 1 i ust. 3 u.p.r.

Organ I instancji podniósł ponadto, że zasadą jest obowiązek uiszczenia podatków przez wszystkich podatników zwłaszcza prowadzących działalność, w tym rolniczą, a ewentualne zastosowanie względem wnioskodawcy przedmiotowej ulgi byłoby daleko idącym obciążeniem dla członków społeczności [...] oraz budżetu gminy w stosunku do sytuacji materialnej wnioskodawczyni.

Kwestionując powyższą decyzję w odwołaniu X.A wniosła o jej uchylenie i rozstrzygnięcie wniosku co do jego istoty. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 13c u.p.r. poprzez uznanie, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi, a także rażące naruszenie przepisów art. 121, art. 187 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 749, ze zm.: dalej "O.p.")

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r., nr[...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, a następnie odwołując się do treści art. 13c u.p.r., stwierdził, że z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa ulga nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest obligatoryjna. Zaakcentował przy tym, że wielkość ulgi zależy jednak w pewnym zakresie od uznania organu podatkowego, który musi wziąć pod uwagę rozmiary strat spowodowanych klęską w gospodarstwie rolnym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie odkodowania definicji klęski żywiołowej zawartej w u.p.r. i w tym celu, stosując podstawowe reguły wykładni prawa, kierował się potocznym znaczeniem pojęcia "klęski żywiołowej". Zaznaczono, że ocena, czy dane zjawisko stanowi klęskę żywiołową może wymagać wiadomości specjalnych, tj. zasięgnięcia opinii wyspecjalizowanych instytucji. Opierając się na wyroku NSA z dnia 13 lutego 1997 r., sygn. akt SA/Po 509/96, uznano, że właściwym do stwierdzenia, czy w określonej miejscowości wystąpiła klęska żywiołowa wydaje się być przede wszystkim Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej. SKO podkreśliło, że ze znajdujących się w aktach informacji uzyskanych z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowego Instytutu Badawczego wynika, że wysokość temperatur we wskazanym okresie w 2012 r. w porównaniu do temperatur w tym samym okresie w poprzednich latach nie wskazuje na zaistnienie klęski żywiołowej. Zaznaczono, że temperatury w 2012 r. nie odbiegały znacząco od przeciętnej normy. Co więcej, analiza warunków pogodowych okresu wiosennego 2012 r. wskazuje, że temperatury były dużo wyższe od wartości średnich wieloletnich. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie wystąpiła klęska żywiołowa w rozumieniu art. 13c u.p.r.

W ocenie SKO w sprawie nie została spełniona również druga z przesłanek warunkująca przyznanie ulgi, tj. poniesienie przez podatnika istotnej szkody w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie. Podniesiono bowiem, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Zespół Komisji w gminie [...] szacując zakres i wysokość szkód w gospodarstwie rolnym X.A spowodowanych przez ujemne skutki przezimowania ustalił szkody w produkcji rolnej wynoszące: [...] % dla uprawy rzepaku ozimego na pow. uprawy [...] ha, rzepaku ozimego na powierzchni uprawy [...] ha utrata plonu [...] %, pszenica ozima pow. uprawy [...] ha utrata plonu [...] %, pszenżyto pow. uprawy [...] ha utrata plonu [...] %, pszenżyto pow. uprawy [...] ha utrata plonu[...] %, jęczmień pow. uprawy [...] ha utrata plonu [...] %. Mając na względzie powyższe SKO stwierdziło, że podatniczka nie wykazała szkody nawet połowy wszystkich ziemiopłodów, a także żadnej szkody innych wskazanych w art. 13 c u.p.r. dóbr materialnych. Ponadto wnioskodawczyni oprócz ziemiopłodów zajmuje się w gospodarstwie także hodowlą zwierząt z czego otrzymuje stosowny dochód.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu X.A, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie Burmistrza Gminy [...]. Strona podnosi, że podatek rolny jest kwalifikowany do podatków przychodowych. Z tych też powodów ustawodawca wprowadził do jego regulacji różne ulgi, których celem jest uwzględnienie określonych przypadków, które mogą obniżać podstawę opodatkowania, m.in. w sytuacji, w której gdyby podmiot był podatnikiem podatku dochodowego umniejszałby o nie podstawę opodatkowania. Taką też rolę pełni ulga wskazana w art. 13c u.p.r. Ustawodawca uznał bowiem, że nie do przyjęcia jest opodatkowanie podatkiem rolnym dochodów uzyskiwanych przez rolników w sytuacji, gdy występuje klęska żywiołowa wywołująca istotne szkody.

Strona skarżąca zarzuca, że sformułowane przez Burmistrza Gminy [...] definicje klęski żywiołowej, a tym bardziej klęski żywiołowej powodującej istotne szkody są wadliwe. Jej zdaniem organ myli pojęcia dotyczące wystąpienia klęski żywiołowej z wprowadzeniem stanu klęski żywiołowej. Stwierdza także, że na uwzględnienie nie zasługuje zaproponowana przez organ definicja istotności, zwłaszcza w sytuacji, gdy Rada Ministrów w dniu 3 kwietnia 2012 r. przyjęła uchwałę określającą formy pomocy dla rolników i producentów rolnych, którzy w okresie zimowym na przełomie 2011 r. i 2012 r. ponieśli szkody w uprawach w wyniku ujemnych skutków przezimowania, w tym w wyniku wymarznięcia. Skarżąca zwróciła uwagę, że Rada Ministrów zmieniła również rozporządzenie z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co umożliwi realizację takiej pomocy. W przyjętym przez Radę Ministrów programie wprowadzono nową formę pomocy, której udzielać będzie ARiMR. Polegała ona na przyznawaniu wsparcia finansowego producentom rolnym na ponowne obsianie powierzchni, na których uprawy zostały zniszczone w wyniku ujemnych skutków przezimowania. Rolnicy poszkodowani przez klęski, a do tych należą zdaniem Rady Ministrów ujemne skutki przezimowania, w tym wymarznięcie upraw, będą mogli też otrzymać z ARiMR pomoc w postaci niskooprocentowanych tzw. kredytów klęskowych, czyli pieniądze na odtworzenie produkcji w swoich gospodarstwach. Wskazała także, że Rada Ministrów przyjęła również inne formy pomocy w tym polegające na stosowaniu przez wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast ulg w podatku rolnym.

W kontekście powyższego skarżąca stwierdza, że nie do przyjęcia jest stanowisko Burmistrza Gminy [...], że szkody w wyniku, których zniszczeniu ulega prawie 50 % upraw nie są istotne, a nawet nie są szkodami wywołanymi w ramach wystąpienia klęski żywiołowej.

Ponadto skarżąca stwierdziła, że niezrozumiałym jest, dlaczego w sytuacji, gdy Burmistrz Gminy [...] twierdzi, że na terenie jego Gminy nie wystąpiła klęska żywiołowa, pracę podjęła komisja powołana przez Wojewodę Wielkopolskiego, której zadanie polegało na oszacowaniu rozmiarów takiej klęski. Podkreślił, że na dane tej komisji w zaskarżonej decyzji powołuje się organ podatkowy, co, zdaniem skarżącej oznacza, że Burmistrz tym samym przyznaje, iż w omawianym okresie klęska taka faktycznie wystąpiła. Skarżąca zarzucił także, że Burmistrz Gminy [...] w sposób niesprawiedliwy i nierówny traktuje podatników.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...], podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 13c ust. 1 u.p.r w razie wystąpienia klęski żywiołowej, która spowodowała istotne szkody w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie, przyznaje się podatnikom ulgi w podatku rolnym przez zaniechanie jego ustalania albo poboru w całości lub w części, w wysokości zależnej od rozmiarów strat spowodowanych klęską w gospodarstwie rolnym.

Ustawa o podatku rolnym nie definiuje pojęcia klęski żywiołowej, które zostało użyte przed ustawodawcę w powołanym powyżej przepisie. W doktrynie podkreśla się, że klęska żywiołowa, o której mowa w komentowanym przepisie, nie może być utożsamiana ze stanem klęski żywiołowej z art. 232 Konstytucji RP ani z pojęciem klęski żywiołowej z dekretu z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych (L. Etel, komentarz do art. 13c ustawy o podatku rolnym, LEX, wersja elektroniczna). Definicja klęski żywiołowej jest natomiast zawarta w ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. Nr 62, poz. 558 ze zm.). Z art. 3 ust. 1 tej ustawy wynika, że przez klęskę żywiołową rozumie się katastrofę naturalną lub awarię techniczną, których skutki zagrażają życiu lub zdrowiu dużej liczby osób, mieniu w wielkich rozmiarach albo środowisku na znacznych obszarach, a pomoc i ochrona mogą być skutecznie podjęte tylko przy zastosowaniu nadzwyczajnych środków, współdziałaniu różnych organów i instytucji oraz specjalistycznych służb i formacji działających pod jednolitym kierownictwem. Katastrofą naturalną jest zdarzenie związane z działaniem sił natury, w szczególności wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, długotrwałe występowanie ekstremalnych temperatur, osuwiska ziemi, pożary, susze, powodzie, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, masowe występowanie szkodników, chorób roślin lub zwierząt albo chorób zakaźnych ludzi albo też działanie innego żywiołu. Przez awarię techniczną w powołanej ustawie rozumie się gwałtowne, nieprzewidziane uszkodzenie lub zniszczenie obiektu budowlanego, urządzenia technicznego lub systemu urządzeń technicznych powodujące przerwę w ich używaniu lub utratę ich właściwości.

W doktrynie podkreśla się jednak, że nie należy wprost odnosić powołanej powyżej definicji klęski żywiołowej z ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej do pojęcia wystąpienia klęski żywiołowej jako przesłanki zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 13c ust. 1 u.p.r (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, Warszawa 2005 r., s. 453-454). Zwraca się uwagę, że wystąpienie klęski żywiołowej, nawet w rozumieniu omawianej tu legalnej definicji, wcale nie musi pociągać za sobą ogłaszania przez władze publiczne "stanu klęski żywiołowej". W orzecznictwie sądów administracyjnych można także spotkać próbę zdefiniowania pojęcia klęski żywiołowej. I tak, WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r. (I SA/Sz 176/07) stwierdził, że za klęskę żywiołową w rozumieniu art. 13c ustawy z 1984 r. o podatku rolnym uznane mogą zostać takie zdarzenia, które stanowiłyby konsekwencje zjawisk przyrodniczych (klimatycznych) odbiegających od przeciętnej normy, a o wystąpieniu tej klęski nie przesądza wprowadzenie stanu klęski żywiołowej. Mając na uwadze stanowiska prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, w ocenie Sądu rozpatrującego sprawę za klęskę żywiołową w rozumieniu art. 13c ust. 1 u.p.r uznać należy zdarzenia będące następstwem zjawisk nadzwyczajnych, tzn. odbiegających od przeciętnej normy .

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego należy stwierdzić, że w sprawie niesporne jest, że u skarżącej wystąpiły szkody spowodowane mrozem, który miał miejsce w marcu 2012 r. Z protokołu oszacowania wysokości szkód w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni z dnia [...] kwietnia 2012 r. sporządzonego przez Zespół Komisji dla gminy [...], powołany zarządzeniem [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r., wynika, że skarżąca poniosła szkody w produkcji rolnej wynoszące: [...] % rzepaku do przeorania (powierzchnia uprawy [...] ha), [...] % dla rzepaku oz. (powierzchnia uprawy [...] ha), [...] % dla pszenicy oz. (powierzchni uprawy - [...] ha), [...] % dla pszenżyta oz. do przeorania (powierzchnia uprawy [...] ha), [...] % dla pszenżyta oz. (powierzchnia uprawy [...] ha) oraz[...] % dla jęczmienia (o powierzchni [...] ha). Tym samym nie ma wątpliwości, że skarżąca poniosła szkody w ziemiopłodach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika natomiast, że skarżąca nie poniosła szkody w budynkach, inwentarzu żywym lub martwym albo w drzewostanie.

Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy szkody te były wynikiem klęski żywiołowej w rozumieniu art. 13c ust. 1 u.p.r oraz czy szkody te były istotne w rozumieniu tego przepisu.

Odnosząc się do powyższych zagadnień stwierdzić należy, że prawidłowo wywiodły organy obu instancji, że stwierdzone u skarżącej szkody nie były wynikiem klęski żywiołowej. Podkreślenia wymaga bowiem, że Burmistrz gminy [...], po uchyleniu pierwotnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prowadząc po raz drugi postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej o zaniechanie poboru podatku od nieruchomości na podstawie art. 13c ust. 1 u.p.r, zwrócił się do Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej o udostępnienie danych dotyczących temperatur w miesiącach styczeń, luty, marzec 2012 r. oraz w latach poprzedzających oraz o przekazanie danych dotyczących pokrywy śnieżnej w tym samym okresie. Analiza tych danych pozwala stwierdzić, że w marcu 2012 r. nie miała miejsca klęska żywiołowa w rozumienia art. 13c u.p.r, w znaczeniu zdefiniowanym powyżej. Nie wystąpiły bowiem zjawiska przyrodnicze (klimatyczne) nadzwyczajne, odbiegające w znacznym stopniu od przeciętnej normy. Trafnie podkreśliły organy obu instancji, że temperatura i pokrywa śnieżna w 2012 r. nie odznaczały się żadnymi anomaliami i były charakterystyczne dla rejonu Wielkopolski oraz nie odbiegały od danych klimatycznych z innych lat. Wobec powyższego nie została spełniona przesłanka wystąpienia klęski żywiołowej, od której uzależnione jest zaniechanie poboru podatku rolnego na podstawie art. 13c u.p.r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy prawidłowo zdefiniował pojęcie klęski żywiołowej i prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe, pozwalające na ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, że w marcu 2012 r. nie wystąpiła klęska żywiołowa. Istotne znaczenie dla dokonania ustaleń faktycznych ma dowód z dokumentów udostępnionych przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Wynika z nich, że w marcu 2012 r. nie wystąpiły żadne nadzwyczajne zdarzenia atmosferyczne, odbiegające w znacznym stopniu od normy. Wobec powyższego należy podkreślić, że mimo niespornych szkód nie były one skutkiem klęski żywiołowej. Za taką nie można bowiem uznać mrozu typowego w tej strefie klimatycznej o tej porze roku.

W sytuacji, gdy nie została spełniona przesłanka konieczna zastosowania instytucji uregulowanej w art. 13c u.p.r, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalanie przez organ podatkowy, czy szkoda ta jest istotna w rozumieniu tego przepisu. Sam zakres szkody nie może bowiem przesądzić o zaniechaniu poboru podatku na podstawie art. 13c u.p.r, w sytuacji gdy nie jest ona spowodowana klęską żywiołową.

Konkludując, należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest wystąpienie u skarżącej szkody w wyniku mrozu w marcu 2012 r. Mróz nie oznaczał wystąpienia klęski żywiołowej, o której mowa w art. 13c u.p.r, rozumianej jako zdarzenie odbiegające od przeciętnej normy. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności danych udostępnionych przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, nie pozwala bowiem na stwierdzenie, że mróz, który przyczynił się marcu 2012 r. do powstania szkód był czymś, co odbiegałoby od normy i można go uznać za klęskę żywiołową w rozumieniu art. 13c u.p.r. Tym samym wobec nie spełnienia przesłanki koniecznej zaniechania poboru podatku rolnego, tj. nie wystąpienia klęski żywiołowej, na rozstrzygnięcie sprawy nie może wpłynąć uznanie przez organ podatkowy, że szkoda ta była istotna lub nie w rozumieniu tego przepisu.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz stwierdzając brak uchybienia przez zaskarżoną decyzję normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nie objętym skargą, w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.