Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 282/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151; art. 269 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 84 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 11; art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Piotra Przytuły sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] 6 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 czerwca 2012 r. znak [...] Starosta działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") w zw. z art. 84 ust.3 pkt 2 oraz art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) orzekł o cofnięciu uprawnień diagnosty nr [...] wydanych przez Starostę B. P.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 15 lutego 2012 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 7 września 2011 r. wydany w sprawie o sygnaturze II K 449/11. Zgodnie z treścią wyroku karnego B. P. został uznany winnym tego, że w okresie od dnia 26 do dnia 28 lipca 2010 r. pełniąc obowiązki diagnosty w Okręgowej Stacji Pojazdów w Ż. poświadczył nieprawdę w dowodach rejestracyjnych 32 pojazdów poprzez potwierdzenie przeprowadzenia badania technicznego ww. pojazdów i wskazanie terminu kolejnego badania pomimo, że badanie takie nie zostało w rzeczywistości przeprowadzone.

W dniu 9 marca 2012 r. Starosta zawiadomił właściciela ww. stacji o zamiarze wszczęcia kontroli, która została przeprowadzona w dniu 20 marca 2012 r. Podczas weryfikacji nieprawidłowości wykazanych w ww. wyroku potwierdzono z elektronicznego systemu rejestru badań występowanie wybranych pięciu pojazdów, które jak wynika z wyroku sądu w rzeczywistości badań nie przeszły.

W dniu 4 kwietnia 2012 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty ww. osobie.

Organ przywołał przy tym treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. II GPS 2/11), w świetle której sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

Organ wskazał, że niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta co do zasady ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień. Dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego i godzić w życie i zdrowie ludzki. Celem regulacji zawartej w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest bowiem odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. orzeczeniu.

W odwołaniu od ww. decyzji B. P. wniósł o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości.

Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący podniósł, że cofnięcie uprawnień diagnosty nie nastąpiło w wyniku stwierdzenia w wyniku kontroli przeprowadzonej przez starostę, w ramach wykonywania nadzoru nad stacją pojazdów, naruszeń wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W aktach sprawy brak jest bowiem protokołu kontroli, z którego wynikałoby, że odwołujący się dopuścił się naruszeń uzasadniających cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia było następstwem uzyskania informacji o uznaniu odwołującego winnym w sprawie o sygn. II K449/11, na skutek której organ wydał decyzję odwołującą się do ustaleń zawartych w wyroku skazującym odwołującego za popełnienie przestępstwa, którego opis odpowiada naruszeniu wymienionemu w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skazanie diagnosty w postępowaniu karnym co do popełnienia przestępstwa nie stanowi jednakże podstawy do cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych w postępowaniu administracyjnym. Postępowania te toczą się bowiem niezależnie od siebie. W ustawie - Prawo o ruchu drogowym ustawodawca ściśle powiązał uprawnienie do cofnięcia uprawnienia diagnoście z wykonywaniem przez starostę nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów w zakresie określonym w art. 83b ust. 2 ww. ustawy. Takie ukształtowanie kompetencji starosty wyklucza zatem wydanie decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w wypadku gdy naruszenia nie zostaną stwierdzone w toku czynności kontrolnych, co niewątpliwie w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przeprowadzona kontrola nie wykazała aby diagnosta dopuścił się przeprowadzania badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydania zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, a zatem pozbawienie odwołującego uprawnienia do wykonywania badań technicznych – jako naruszające art. 84 ust. 3 ww. ustawy – było działaniem niezgodnym z przepisami prawa.

Decyzją z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję Starosty.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2).

W realiach sprawy bezsporny pozostaje fakt, że odwołujący dopuścił się czynów, o których mowa w ww. art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Czyny te zostały ujawnione przez organy ścigania a przeprowadzona kontrola potwierdziła te fakty. W elektronicznym rejestrze badania pojazdów znajdowały się bowiem pojazdy wskazane w skazującym wyroku Sądu Rejonowego.

W świetle przywołanej przez organ pierwszej instancji uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Starosta może zatem cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych nie tylko wtedy gdy ten dopuści się naruszeń w toku kontroli ale również gdy w innej sytuacji wyjdzie na jaw jego nierzetelność. Przedmiotowe zapatrywanie stoi zatem w opozycji do twierdzeń odwołującego, które prowadzą do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. P. wniósł o uchylenie ww. decyzji organu odwoławczego podnosząc zarzuty:

- naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i przyjęcie, że cofnięcie uprawnień do wykonywania badań technicznych możliwe jest na podstawie odrębnie wszczętego postępowania administracyjnego w tej sprawie, podczas gdy przepis ten uzależnia cofnięcie uprawnień przez stwierdzenie faktów mogących stanowić podstawę do cofnięcia uprawnień od stwierdzenia ich w toku kontroli wykonywanej z racji nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów przez starostę;

- naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 1 i art. 11 k.p.a. przez pozorność uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegającą na dobraniu pod przyjętą tezę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rezultacie czego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest obrazem stanowiska organu odwoławczego a powieleniem uzasadnienia zawartego w ww. orzeczeniu sądowym.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że brzmienie art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest jednoznaczne i nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości. W świetle tej regulacji wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień może nastąpić wyłącznie wtedy gdy określone fakty stwierdzono w wyniku przeprowadzonej kontroli wykonywanej w ramach nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów przez starostę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

W piśmie procesowym datowanym na dzień 9 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał uzupełniająco, że z treści decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie sposób odnaleźć wskazania racji, sposobu myślenia, względnie "sprawozdania" z przebiegu interpretacji ww. przepisów. Uzasadnienie wydanej decyzji nie wyjaśnia tym samym podstawy prawnej lecz podaje do wiadomości racje czerpiące swą moc ze wskazywanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z zarzutem naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wskazać należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. II GPS 2/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) podjętej na wniosek Prokuratora Generalnego wyjaśnione zostały wszelkie wątpliwości związane z brzmieniem ww. regulacji.

Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, w której stwierdził, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji, którą jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów.

Pogląd wyrażony w tej uchwale Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pełni podziela i akceptuje.

W świetle regulacji zawartych w art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ww. uchwala ma bowiem moc ogólnie wiążącą, co oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Innymi słowy, przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.). Wskazując na taką możliwość Sąd zwraca uwagę, że podjęcie w powiększonym składzie uchwały NSA nastąpiło m.in. po wyroku tut. Sądu ( patrz sygn. III SA/Gd 342/06 i II GSK 395/06), i jej celem było ujednolicenie orzecznictwa na tle omawianego przepisu wobec dostrzeżonych rozbieżności. Tym samym w ocenie Sądu, nie byłoby zasadnym ponowne przedstawienie tego zagadnienia odpowiedniemu składowi powiększonemu.

W związku z powyższym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako zgodne z prawem materialnym należy więc uznać decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty wydane w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnostycznych.

W ocenie Sądu nie jest nadto zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 107 § 1 i art. 11 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego nie stanowi bowiem jedynie powielenia uzasadnienia do ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uzasadnienie to zawiera, tak jak wymaga tego powołany przepis, uzasadnienie faktyczne i prawne uzupełnione zasadnym odwołaniem się organu odwoławczego do orzeczenia sądowego mającego w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie.

W reasumpcji powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uznał jako słusznych merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze jak i w piśmie procesowym datowanym na dzień 9 października 2013 r.

Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł również podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.