Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2046/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6176 Syndycy upadłości
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2009 nr 77 poz 649
law: Ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o  nadzorze publicznym.
article: art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2007 nr 123 poz 850
law: Ustawa z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania licencji syndyka oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn [...] odmawiającą M. F., skarżącemu w niniejszej sprawie, licencji syndyka. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

M. F., pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., złożył do Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o przyznanie licencji syndyka. Do wniosku dołączył notarialnie poświadczone za zgodność z oryginałem kopie: dyplomu biegłego rewidenta, dokumentu potwierdzającego wpis na listę podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz oświadczenia o: niekaralności za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nie prowadzeniu przeciwko niemu postępowania o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, nie figurowaniu w rejestrze dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego oraz o prowadzeniu, od 2005 r. do chwili obecnej, postępowań upadłościowych.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, w dniu [...] grudnia 2004 r., uzyskał wpis do rejestru biegłych rewidentów, zaś w dniu [...] lutego 2005 r. uzyskał wpis na listę podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych, a decyzją Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r., uzyskał wpis na listę kandydatów na syndyków masy upadłości.

Stosownie do treści art. 10 ust. 3 pkt 5 ustawy dotychczasowej, podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych mogą wykonywać, między innymi, działalność w zakresie prowadzenia postępowań likwidacyjnych i upadłościowych.

Analogiczną normę prawną zawiera art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym, która weszła w życie w dniu 6 czerwca 2009 r. i zastąpiła ustawę dotychczasową i ten przepis, w ocenie strony, stanowi samodzielną podstawę do uzyskania licencji syndyka, bez konieczności przystępowania do egzaminu dla osób ubiegających się o wydanie licencji syndyka.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 104, art. 107 k.p.a. i art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka (Dz. U. Nr 123, poz. 850) odmówił przyznania licencji syndyka M. F..

W uzasadnieniu podniesiono, że licencję syndyka może uzyskać osoba fizyczna, spełniająca przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 1-11 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka. Stosownie do treści art. 10 ust. 2 cytowanej ustawy, do wniosku o wydanie licencji należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4, 6, 7 i 9, oświadczenie, że nie jest prowadzone przeciwko wnioskodawcy postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe oraz oryginał zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu dla osób ubiegających się o wydanie licencji syndyka, z wynikiem pozytywnym.

Dokumentami załączonymi do wniosku M. F. potwierdził jedynie spełnienie przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o licencji syndyka. Nie przedłożył bowiem dokumentów ani oświadczeń potwierdzających spełnienie pozostałych warunków koniecznych dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie licencji syndyka.

Wnioskodawca nie przystąpił do egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka, wywodząc, iż nie jest zobowiązany do jego zdawania, z uwagi na podstawę prawną swego wniosku, to jest art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy nowej.

Zdaniem organu nie spełnia on zatem jednego z warunków pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie licencji syndyka, stosownie do treści art. 10 ust. 2 in fine w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o licencji syndyka, to jest złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o tę licencję.

Powołany przez wnioskodawcę art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy nowej, stanowiący w istocie powtórzenie treści art. 10 ust. 3 pkt 5 ustawy dotychczasowej, nie stanowi, w ocenie Ministra, samodzielnej podstawy prawnej do przyznania licencji syndyka, wskazując jedynie, iż podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych, to jest m.in. biegli rewidenci prowadzący działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, mogą wykonywać działalność polegającą na prowadzeniu postępowania upadłościowego lub likwidacyjnego. Ustawodawca dopuścił w ten sposób wymienione podmioty, wykonujące zawód zaufania publicznego i podlegające pieczy samorządu zawodowego - Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, do realizowania również innych czynności zawodowych, wykraczających poza ich podstawowy przedmiot działalności, jakim jest przeprowadzanie rewizji finansowych.

Nie oznacza to jednak, by biegli rewidenci, z mocy wskazanego przepisu, byli zwolnieni z konieczności spełnienia przesłanek warunkujących uzyskanie licencji syndyka.

Nowa ustawa, ani też ustawa o licencji syndyka (stanowiąca akt prawny kompleksowo normujący zakres spraw związany z uzyskiwaniem uprawnień do pełnienia funkcji w postępowaniach upadłościowych i naprawczych), nie zawierają, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, przepisów szczególnych, które pozwoliłyby wyłączyć osoby posiadające wpis na listę podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych od konieczności spełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy o licencji syndyka, w tym także złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu.

Za takim stanowiskiem przemawia również treść art. 157 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, zgodnie z którym syndykiem, nadzorcą sądowym albo zarządca może być jedynie osoba fizyczna posiadająca licencję syndyka bądź spółka handlowa, której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają taką licencję. Jedyny wyjątek w tym zakresie, w obecnym stanie prawnym, statuuje art. 25 ustawy o licencji syndyka, dopuszczający osoby wpisane przed dniem jej wejścia w życie na listy kandydatów na syndyków prowadzone przez prezesów sądów okręgowych do sprawowania funkcji w postępowaniach upadłościowych i naprawczych, nie dłużej jednak niż do dnia 10 października 2010 r.

O ile regulacje ustawy nowej dopuszczają możliwość wykonywania przez biegłych rewidentów czynności syndyka w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, o tyle biegły rewident chcący uzyskać licencję syndyka, niezbędną do wykonywania takich czynności, zobowiązany jest spełnić przesłanki określone w ustawie o licencji syndyka.

Nietrafne jest zatem stanowisko powołujące się na treść 48 ust. 2 pkt 3 ustawy nowej dla uzasadnienia wniosku o wydanie licencji syndyka, bez konieczności złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o wydanie licencji syndyka.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, przedstawione w decyzji stanowisko Ministra odbiera mu uprawnienia nadane w art. 48 dotychczasowej ustawy. Nie posiadając licencji nie będzie mógł prowadzić postępowań upadłościowych jak przewiduje to ustawa o biegłych rewidentach i ich samorządzie.

Nie dopuszczalnym, zdaniem strony, jest fakt aby, bez konkretnych przepisów prawa jedna ustawa niezależna od drugiej ustawy działała sprzecznie z krzywdą dla obywateli spełniających warunki jednej z ustaw.

Nadto zarzucił, że organ nie wezwał do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych poprzez dostarczenie np. brakujących dokumentów.

Podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że skoro ustawodawca dopuścił w ten sposób, aby podmioty, wykonujące zawód zaufania publicznego i podlegające pieczy samorządu zawodowego - Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, realizowały również inne czynności zawodowe biegłych rewidentów wykraczające poza ich podstawowy przedmiot działalności to w jego przypadku powinien on, z mocy prawa uzyskać licencję syndyka.

Twierdzenie, że z przepisów prawa nie wynika, aby biegli byli zwolnieni z konieczności spełnienia przesłanek warunkujących uzyskanie licencji syndyka jest dla niego krzywdzące i nie poparte konkretnym przepisem prawa. Nigdzie nie jest bowiem napisane, aby biegli z mocy artykułu 48 ust. 2 mieli przystępować do egzaminu na syndyka w celu otrzymania licencji. Przepis ten nie warunkuje prowadzenia postępowania upadłościowego i likwidacyjnego po uprzednim zdaniu egzaminu na licencję syndyka. Ponadto warunkiem uzyskania tytułu biegłego rewidenta jest zdanie szeregu egzaminów, które swoim zakresem tematycznym znacznie pokrywają się z egzaminem na licencję syndyka, a nawet ich zakres tematyczny znacznie przekracza tematykę egzaminu na licencję syndyka.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał ww. decyzję w mocy.

Organ uznał bowiem, że ww. wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wykładnia art. 157 ust. 1 i 3 w związku z art. 541 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze wyraźnie, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, wskazuje, iż po wejściu w życie ustawy o licencji syndyka, czynności syndyka, nadzorcy sądowego bądź zarządcy wykonywać może wyłącznie osoba posiadająca licencję.

W art. 25 ustawy o licencji syndyka, przewidziano jedyny wyjątek w tym zakresie - ustanawiając okres przejściowy, pozwalający osobom wpisanym dotychczas na listy kandydatów na syndyków prowadzone przez prezesów sądów okręgowych na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1998 r. w sprawie szczególnych kwalifikacji oraz warunków wymaganych od kandydatów na syndyków upadłości, pełnić funkcje w postępowaniach upadłościowych i naprawczych przez okres nie dłuższy niż trzy lata od daty wejścia w życie ustawy o licencji syndyka.

Ustawa o licencji syndyka, będąca aktem prawnym o podstawowym charakterze w zakresie zasad nabywania i utraty uprawnień do pełnienia funkcji w postępowaniach upadłościowych i naprawczych, w art. 3 ust. 1 pkt 10, wymaga od osoby ubiegającej się o przyznanie licencji syndyka złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości.

Ustawa o biegłych rewidentach, w art. 48 ust. 2 pkt 3 dopuszcza, jako dodatkowy przedmiot działalności podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych - prowadzenie postępowania upadłościowego lub likwidacyjnego.

Przepis ten w ocenie Ministra Sprawiedliwości, nie stanowi jednak samodzielnej podstawy do prowadzenia postępowań upadłościowych lub likwidacyjnych. Ustawodawca dopuścił wskazane w niej podmioty, wykonujące zawód zaufania publicznego i podlegające pieczy samorządu zawodowego - Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, do realizowania również innych czynności zawodowych, wykraczających poza ich podstawowy przedmiot działalności, jakim jest przeprowadzanie rewizji finansowych. Zezwolił w ten sposób, by przedstawiciele korporacji biegłych rewidentów mogli pełnić funkcje w postępowaniach upadłościowych. Nie wyłączył natomiast konieczności uzyskania przez nich licencji syndyka.

Wnioskodawca posiadający uprawnienia do badania sprawozdań finansowych, chcąc nabyć uprawnienia do prowadzenia postępowań upadłościowych i naprawczych winien zatem złożyć wniosek o przyznanie licencji syndyka. Podobnie jak i innych kandydatów do pełnienia tej funkcji, dotyczy go jednak konieczność spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy o licencji syndyka, w tym złożenia egzaminu dla osób ubiegających się o licencję. Brak bowiem norm prawnych, zwalniających biegłego rewidenta od spełnienia któregokolwiek z warunków określonych we wskazanym przepisie, z uwagi na uprawnienia, nabyte na podstawie innej ustawy.

Zdaniem organu za nieuzasadniony należy uznać zarzut braku określenia podstaw prawnych w zaskarżonej decyzji. W jej sentencji oraz uzasadnieniu wyraźnie wskazano bowiem zastosowane w toku rozstrzygania sprawy przepisy prawa, dokonano ich wykładni oraz przedstawiono tok rozumowania, który doprowadził do konstatacji, iż brak jest możliwości przyznania licencji syndyka M. F..

Co do zarzutu braku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie licencji syndyka Minister Sprawiedliwości podniósł, że było to podyktowane interesem strony polegającym na prawie do szybkiego i możliwie najmniej uciążliwego dla niej rozpoznania sprawy. Minister Sprawiedliwości, posiadając wiedzę o braku złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o licencje syndyka przez M. F., zaniechał wzywania go do uzupełnienia braków formalnych o dokumenty, dowodzące spełnienia pozostałych przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy o licencji syndyka, mając na uwadze, iż ich uzyskanie będzie wiązało się z koniecznością nakładu czasu i środków finansowych ze strony M. F., jednocześnie zaś pozostanie bez wpływu na stanowisko Ministra Sprawiedliwości co do treści decyzji.

W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 48 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz nadzorze publicznym poprzez przyjęcie, że nie stanowi on samodzielnej podstawy do nadania skarżącemu licencji syndyka.

Zdaniem skarżącego, art. 48 § 1 i § 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz nadzorze publicznym określa zakres uprawnień osoby będącej podmiotem uprawnionym do badania sprawozdań finansowych. Jednym z tych uprawnień (wymienionym w § 2 pkt 3) jest prawo prowadzenia postępowania upadłościowego. Uprawnienie przewidziane w w/w art. 48 § 2 pkt 3 powołanej ustawy daje, w jego ocenie, samoistne prawo podmiotom uprawnionym do badania sprawozdań finansowych prowadzenia postępowania upadłościowego.

W/w ustawa nie precyzuje, co należy rozumieć przez pojęcie "prowadzenia postępowania upadłościowego lub likwidacyjnego", w szczególności nie posługuje się pojęciem "syndyk". Definicji takiej nie zawierają także inne przepisy w szczególności ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze. Art. 543 tej ustawy stanowi tylko, że ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o "postępowaniu upadłościowym", rozumie się przez to postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego.

Nie może być jednak wątpliwości, że postępowanie upadłościowe prowadzi syndyk. Art. 173 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze stanowi, że syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz przystępuje do jego likwidacji. Wymienione czynności są niewątpliwie czynnościami postępowania upadłościowego.

Z tego względu pod pojęciem "prowadzenia postępowania upadłościowego" w rozumieniu przepisu art. 48 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz nadzorze publicznym bezsprzecznie rozumieć należy wykonywanie funkcji syndyka.

Tym samym osoba uprawniona do badania sprawozdań finansowych z mocy w/w art. 48 § 2 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach nabywa m.in. prawo wykonywania funkcji syndyka. Skoro jednak w myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze syndykiem może być osoba posiadająca licencję syndyka uznać należy, że osoba uprawniona do badania sprawozdań finansowych ma prawo taką licencję otrzymać bez konieczności spełniania warunków, które przewidziane są dla osób nie będących podmiotami uprawnionymi do badania sprawozdań finansowych. Głównym warunkiem postawionym osobom nie będącym osobami uprawnionymi do badania sprawozdań finansowych jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o tę licencję, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka.

Przeciwne rozumienie przepisu art. 48 § 2 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz nadzorze publicznym wskazywałoby jednoznacznie na zupełny brak uzasadnienia istnienia przepisu w/w art. 48 § 2 pkt 3.

Dodatkowym potwierdzeniem jest, zdaniem strony, okoliczność, że ustawa o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz nadzorze publicznym jest późniejszym aktem prawnym niż ustawa o licencji syndyka i stanowi wobec tej ustawy niewątpliwie lex specialis.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ich uchylenie.

Stosownie bowiem do powołanego przepisu sąd uwzględnia skargę uchylając zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uwzględnia także skargę wówczas, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.

Żadna z sytuacji określonych w powołanym przepisie w rozpoznawanej sprawie jednak nie zachodzi.

Skarżący złożył wniosek o przyznanie licencji syndyka składając wskazane dokumenty uznając, co podkreślił we wniosku, że jego uprawnienie znajduje samodzielną podstawę w art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badań finansowych oraz nadzorze publicznym, wobec czego, jest on uprawniony do uzyskania licencji syndyka, bez konieczności przystępowania do egzaminu dla osób ubiegających się o licencję. Takie uzasadnienie zwalniało organ z obowiązku wzywania do złożenia dokumentu poświadczającego zdanie takiego egzaminu i uzasadniało przyjęcie, iż skarżący takiego egzaminu nie odbył. Fakt niespełnienia powyższego wymogu zasadnie został uznany przez organ za podstawę odmowy przyznania żądanej licencji.

Pamiętać bowiem należy, iż skoro skarżący ubiegał się o licencję syndyka to obowiązkiem organu była ocena wniosku i złożonych dokumentów z punktu widzenia ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka. Przedmiotem regulacji objętej tą ustawą są w szczególności wymogi, których spełnienie warunkuje przyznanie licencji i rozpoznając wniosek organ przepisy tej ustawy uwzględnił.

Z art. 10 ust. 2 tej ustawy wynika wprawdzie, że do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4, 6, 7, 9 ustawy i oświadczenie, że nie jest prowadzone przeciwko wnioskodawcy postępowanie ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe oraz oryginał zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu z wynikiem pozytywnym zaś skarżący jak stwierdził organ nie złożył dokumentów ani oświadczeń potwierdzających, poza warunkiem z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, spełnienie pozostałych warunków koniecznych do stwierdzenia przesłanek do przyznania licencji, a organ do uzupełnienia braków wniosku skarżącego nie wezwał, jednakże ta okoliczność podnoszona przez skarżącego nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi .

Podstawą materialno-prawną decyzji jest art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy, zgodnie z którym jednym z wymogów przyznania licencji syndyka jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości. Organ odmówił bowiem przyznania licencji syndyka tylko z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o licencji syndyka tj. niezłożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla osób ubiegających się o licencję, a w tym zakresie stan faktyczny nie budził wątpliwości i został prawidłowo ustalony przez organ, bez potrzeby wzywania do złożenia zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu.

W świetle treści wniosku, w którym skarżący wskazał, błędnie odczytując art. 48 § 2 pkt 3 ustawy z 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, że jest uprawniony do uzyskania licencji bez egzaminu oczywistym było, iż do takiego egzaminu skarżący nie przystąpił i zaświadczeniem nie dysponuje. Odstąpienie organu od wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku dokumentami potwierdzającymi spełnienie wymogów z art. 3 ust. 1, pkt 1, 4, 6, 7, 9 ustawy nie jest zatem uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podnieść przy tym należy, iż wbrew, jak się wydaje przekonaniu skarżącego, ustawa o licencji syndyka nie zawiera przepisów wprowadzających wyjątki od konieczności spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 i art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach i w tym stanie rzeczy nie może stanowić samodzielnej podstawy do uzyskania licencji. Z powołanego przepisu wynika jedynie, iż podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych m.in. biegli rewidenci prowadzący działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek mogą wykonywać działalność polegającą na prowadzeniu postępowania upadłościowego lub likwidacyjnego.

Z faktu wynikającej z powołanego przepisu możliwości podejmowania takich czynności nie można jednak w świetle ustawy o licencji syndyka wyprowadzać wniosku, że z racji dokonywania takich czynności w ramach art. 48 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy skarżący nie podlega wymogom, o których mowa w ustawie o licencji syndyka i fakt ich wykonywania zwalnia go z wymogu odbycia egzaminu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 tej ustawy.

Podnoszona przez skarżącego kwestia zakresu egzaminów na syndyka i biegłego rewidenta, skala ich trudności pozostają w świetle powołanej ustawy bez jakiegokolwiek znaczenia i jako takie nie mogą być brane pod uwagę w ramach dokonywanej przez sąd kontroli zaskarżonych aktów.

Organ trafnie zatem, bez naruszenia powoływanych przepisów uznał, że skarżący nie spełnił przesłanki złożenia egzaminu na syndyka (art. 3 ust. 1 pkt 8 tej ustawy), co w świetle przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji uzasadnia odmowę przyznania licencji syndyka.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.