Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1275/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 8
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 58 § 1, art. 59 § 1 - § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia M. T. (dalej: “Skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2011 r. w sprawie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2000 r. nr [...] obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. oraz z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r.

Egzekucja administracyjna na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] została wszczęta [...] grudnia 2000 r. poprzez doręczenie Skarżącej odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z [...] grudnia 2000 r. Nr [...] o dokonaniu zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdzili odbiór zawiadomienia o zajęciu [...] grudnia 2000 r. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej dokonując, zawiadomieniem z [...] listopada 2004r. zajęcia wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej [...] listopada 2004 r.

Organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] lipca 2009 r. dokonał zajęcia nieruchomości należącej do Skarżącej przez wezwanie Skarżącej do zapłaty dochodzonej należności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca potwierdziła odbiór ww. zawiadomienia [...] lipca 2009 r.

Równocześnie z wysłaniem zobowiązanej zawiadomienia o zajęciu Organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego W. w W. wniosek o wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, Sąd potwierdził odbiór wniosku o wpis [...] lipca 2009 r.

1.2. Skarżąca w piśmie, z dnia [...] sierpnia 2009 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., zatytułowanym "skarga na czynności egzekucyjne" podniosła, że zastosowany środek jest wyjątkowo uciążliwy. Wskazała, że zajęte mieszkanie stanowi jedyne miejsce jej stałego pobytu, ponadto mieszka w nim z ciężko chorym ojcem. Podała także, że zastosowanie przepisów ustawy jak i podjęcie czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu nieruchomości jest niezgodne z art. 1 pkt 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 nr 229 poz. 1954, dalej: “u.p.e.a.") z których wynika, że tylko w razie uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, w tym przypadku zajęcia nieruchomości. Wskazując na powyższe oraz z uwagi na to, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zajmując stanowisko w kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego, zawartej w ww. skardze, ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...].

1.3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpatrując złożoną skargę, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. na podstawie art. 54 u.p.e.a. oddalił ww. skargę.

1.4. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r.

1.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2513/10 oddalił skargę Skarżącej na ww. postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż kwestia zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie mogła być przedmiotem badania w trybie skargi unormowanej w art. 54 - u.p.e.a. Może być ona analizowana jedynie w trybie postępowania w sprawie zarzutów, unormowanego w art. 33 u.p.e.a.

2. Skarżąca pismem z [...] lipca 2011 r. (nadanym [...] sierpnia 2011 r.) zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wraz z zarzutem zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

We wniosku wskazała, że nie była świadoma, że podstawą kwestionowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego są zarzuty określone w art. 33 pkt 8 u.p.e.a. Dopiero w dniu zapoznania się z treścią wyroku WSA z dnia 6 maja 2011 r. o sygn. akt III SA/Wa 2513/10 dowiedziała się o uprawnieniu do złożenia zarzutów w niniejszej sprawie.

3. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie terminu do złożenia takiego wniosku.

4. Skarżąca w zażaleniu na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. zarzuciła naruszenie art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: “k.p.a.") poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sytuacji, w której zobowiązana uczyniła zadość wszystkim przesłankom przywrócenia terminu, a w szczególności dochowała zawitego 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Skarżącej termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów należy liczyć od dnia konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem co miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2011 r.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2011 r.

W uzasadnieniu wskazał, że przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania czynności zostały określone w art. 58 § 1 oraz § 2 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był dany termin. Przesłanki określone tymi przepisami muszą zostać spełnione łącznie. Podkreślił także, że zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie można przywrócić.

Podał, że w orzecznictwie podkreśla się przy tym, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej.

W ocenie organu Skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek do przywrócenia jej terminu do wniesienia zarzutów w przedmiotowej sprawie. Skarżąca bowiem nie dochowała 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W ocenie organu, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu, należy uznać dzień doręczenia Skarżącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r. o sygn. akt III SA/Wa 2513/10. Stwierdził, że z ustaleń w przedmiotowej sprawie wynika, iż odpis nieprawomocnego ww. wyroku został Skarżącej doręczony [...] lipca 2011 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Zatem 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu [...] lipca 2011 r. Skarżąca natomiast wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów dopiero w dniu [...] sierpnia 2011 r. (data nadania wniosku w placówce pocztowej). W związku z powyższym uznać należy, iż ww. wniosek Skarżącej został złożony po upływie 7 dniowego terminu. Tym samym termin ten nie został dochowany.

Dyrektor izby Skarbowej w W. nie zgodził się z argumentacją Skarżącej, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem terminu, gdyż po raz pierwszy o przyczynach uchybienie terminu dowiedziała się w dniu [...] sierpnia 2011 tj. po konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem. Jego zdaniem powyższa okoliczność nie stanowi podstawy do uprawdopodobnienia braku winy w niedokonaniu czynności w zakreślonym prawem terminie. Bowiem zwłoki w podjęciu działania Skarżąca nie może uzasadniać terminem konsultacji z pełnomocnikiem. Zaznaczył, że z wyjaśnień Skarżącej wynika, że dopiero po upływie miesiąca od dnia otrzymania ww. wyroku zdecydowała o konieczności skorzystania z konsultacji pełnomocnika. Zwrócił także uwagę na niekonsekwencję Skarżącej, która z jednej strony wskazuje, że po raz pierwszy dowiedziała się o przyczynach uchybienia terminu po zapoznaniu się z ww. wyrokiem a następnie wskazuje, iż informację tę uzyskała po konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem.

Końcowo stwierdził, że zwrócenie się do profesjonalnego pełnomocnika po upływie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów stanowiło ewidentny przejaw braku staranności i wnikliwości Skarżącej w ocenie praw i obowiązków.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której Skarżąca uczyniła zadość wszystkim przesłankom przywrócenia terminu, a w szczególności dochowała zawitego 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż w okresie biegu terminu do dokonania czynności procesowej w postaci wniesienia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnych oraz w okresie późniejszym pozostawała w obiektywnej nieświadomości do ich złożenia, a której przezwyciężyć nie mogła ze względu na nieznajomość prawa - w konsekwencji nie ponosi winy za uchybienie ww. terminowi;

2) art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i nie wyczerpujące poinformowanie Skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, wobec których organ egzekucyjny powziął wątpliwość, a które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącej, w sytuacji braku jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w okresie biegu terminu do ich wniesienia oraz późniejszym, a o których powinien Skarżącą zawiadomić.

Zdaniem Skarżącej dochowała ona terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ o przyczynie uchybienia terminu dowiedziała się w dniu 4 sierpnia 2011r. tj. po konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r. o sygn. III SA/Wa 2513/10.

Podkreśliła, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1999 r., I SA/Gd 1664/98 jeżeli strona działała w subiektywnym przekonaniu, że obowiązujący ją termin jeszcze nie ekspirował, to datą początkową biegu siedmiodniowego terminu będzie dzień, w którym poweźmie ona wiadomość, że uchybiła terminowi. Wskazała, że nie była świadoma skutków prawnych, jakie wywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r. Spowodowane to było nieznajomością prawa. Dopiero porada u profesjonalnego pełnomocnika spowodowała, że dowiedziała się o uchybieniu terminu, a nie z momentem doręczenia ww. wyroku.

Ustosunkowując się do zarzutu organu, iż dopiero po upływie miesiąca od dnia otrzymania ww. wyroku zdecydowała się na konsultacje u pełnomocnika, oraz, że ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów zwlekała przez miesiąc wskazała, że w ww. terminie pochłonięta była jedynie opieką nad chorym ojcem dlatego też nie mogła wcześniej skorzystać z porady profesjonalnego pełnomocnika. Podkreśliła także, że jej wykształcenia nie pozwoliło jej na zrozumienie treści, czy nawet sentencji ww. wyroku.

Następnie podniosła, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie była informowana przez organ egzekucyjny, że przysługuje jej prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Nie wskazano jej także, jakie warunki wniosek winien spełniać. Nie wyjaśniono tej kwestii ani w chwili złożenia wniosku o wznowienia postępowania, ani w pouczeniu zawartym w decyzjach organu egzekucyjnego ani w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 6 maja 2011 o sygn. III SA/Wa 2513/10. Natomiast w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że uchybienie organów administracji publicznej nie mogą powodować ujemnych skutków dla podmiotu, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści decyzji administracyjnej. W ocenie Skarżącej organ egzekucyjny złamał zasadę udzielania informacji określoną w art. 9 k.p.a.

7. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8.1. Skarga nie jest zasadna.

8.2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia).

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane kryteria w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8.3. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, iż w rozpatrywanej sprawie kwestia rzeczywistego uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie jest sporna. Strona postępowania administracyjnego nie twierdzi bowiem, że złożyła wniosek o rozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie lecz przeciwnie jest świadoma tego, że uchybiła temu terminowi.

W tej też świadomości złożyła w dniu [...] sierpnia 2011 r. (data nadania wniosku w placówce pocztowej) do organu pismo z dnia z dnia [...] lipca 2011r. w którym zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu składając jednocześnie zarzut, który nie złożyła w terminie z art. 33 pkt 8 u.p.e.a zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia ( art. 59 § 2 k.p.a.).

Należy wskazać, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1559/05, LEX nr 227785). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck., Warszawa 2005, s. 334). Nie można natomiast poczytać stronie za winę niedopełnienie terminu z powodu niedokonania jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku np. zagrażającego jej zdrowiu lub życiu albo narażającego ją na poważne straty.

Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się również np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Jak podkreśla się w orzecznictwie, braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu nie potwierdza jednak np. zwolnienie lekarskie od pracy, bowiem nie wyklucza ono możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. Braku winy nie stanowi również nieznajomość prawa oraz wybranie innej drogi obrony interesu prawnego (zob. wyrok NSA z 4 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1243/97, wyrok NSA z 29 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 101/96).

Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Dokonując oceny braku winy organ administracji publicznej przyjmuje obiektywny miernik staranności, jaki można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy, gwarantując tym samym pewność stosunków procesowych.

Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez osobę zainteresowaną wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. W kontekście rozwiązań przyjętych w k.p.a. złożenie prośby oznacza złożenie przez stronę podania, które organ zobowiązany jest rozpatrzyć.

Kolejną, trzecią przesłanką zastosowania omawianej instytucji, jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie można przywrócić wobec wyraźniej dyspozycji art. 58 § 3 k.p.a.

Ostatnią, czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin - wnieść zarzuty. Czynność procesową należy dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.

W ocenie Sądu, w świetle zaprezentowanego powyżej stanowiska doktryny i orzecznictwa odnośnie spełnienia przesłanek wniosku o przywrócenie terminu oraz mając na względzie uzasadnienie przedmiotowego w sprawie wniosku, podzielić należy stanowisko organu orzekającego, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki dotyczące uprawdopodobnienia baku winy w uchybieniu terminu do złożenia zarzutów, wniesienia wniosku o przywrócenie terminu jak i dopełnienia wraz z wnioskiem czynności, dla której ustanowiony był termin poprzez złożenie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Natomiast prawidłowo organy uznały, że nie spełniona została przesłanka złożenia prośby o przywrócenie terminu w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Skoro przyczyną uchybienia terminu do złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym był brak wiedzy Skarżącej, iż podstawą kwestionowania zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego są zarzuty określone w art. 33 pkt 8 u.p.e.a. to z momentem zapoznania się z treścią wyroku WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2513/10 ustała przyczyna uchybienia terminu. Bowiem w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd wskazał, że;, ... kwestia zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie mogła być przedmiotem badania w trybie skargi unormowanej w art. 54 – może być ona analizowana jedynie w trybie postępowania w sprawie zarzutów, unormowanego w art. 33 ustawy".

W świetle dokonanych ustaleń nie można przyjąć, że momentem z którym ustała przyczyna uchybienia terminu jest dzień uzyskania przez Skarżącą konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem, która miała miejsce 4 sierpnia 2012r.

Należy podkreślić, że temu stanowisku przeczy stwierdzenie Skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu, gdzie wskazała, że o przyczynach uchybienia terminu dowiedziała się w dniu zapoznania się z treścią wyroku WSA z dnia 6 maja 2011r.

Zdaniem Sądu z momentem doręczenia Skarżącej wyroku waz z pisemnym uzasadnieniem ustała przyczyna uchybienia terminu, bowiem Skarżąca mogła z treści uzasadnienia wyroku dowiedzieć się o konieczności złożenia zarzutów w przypadku kwestionowania zastosowanego środka egzekucyjnego jako zbyt uciążliwego, względnie zachowując należytą staranność winna zwrócić się do profesjonalnego pełnomocnika celem uzyskania stosownej informacji w terminie pozwalającym na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Natomiast zwrócenie się Skarżącej o konsultację do profesjonalnego pełnomocnika dopiero w dniu upływu miesiąca od dnia otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem świadczy o tym, że strona nie zachowała należytej staranności wymaganej od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

W związku z powyższym organy prawidłowo przyjęły, że za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu, należy uznać dzień doręczenia Skarżącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r. o sygn. akt III SA/Wa 2513/10.

Z akt sprawy wynika, że odpis nieprawomocnego ww. wyroku został Skarżącej doręczony [...] lipca 2011 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Zatem 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu [...] lipca 2011 r. Skarżąca natomiast wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów dopiero w dniu [...] sierpnia 2011 r. (data nadania wniosku w placówce pocztowej).

W związku z powyższym uznać należy, iż ww. wniosek Skarżącej został złożony po upływie 7 dniowego terminu. Tym samym zarzut Skarżącej naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. należy uznać za bezzasadny.

Należy podkreslić, że w świetle art. 58 § 1 k.p.a. przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony. Prośba ta nie może być dorozumiana. Ponadto jak już wyżej wskazano to osoba zainteresowana musi uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. bowiem w świetle powołanej regulacji brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż na organie ciążył obowiązek zawiadomienia strony o możliwości złożenia wniosku o przywócene terminu do złożenia zarzutów w okresie biegu teminu do jego złożenia.

8.4. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.