Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1071/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a: zawiesić z urzędu postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygnaturze P 58/08.


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, w tym przed Trybunałem Konstytucyjnym. Stosownie do art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, wchodzą zaś w życie z dniem ogłoszenia, bądź w terminie określonym przez Trybunał Konstytucyjny.

Mając na względzie powyższe należało wziąć pod rozwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. II SA/Kr 778/07 zwrócił się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego art. 87 ust. 3 powołanej ustawy, jest zgodny z art. 2 i 32 Konstytucji. Sprawa zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą P 58/08.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą dla skarżącego opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości obejmującej działkę o nr [...] o powierzchni [...] ha, na skutek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. z dnia [...] r., Nr [...] oraz w związku ze zbyciem przedmiotowej działki. Dla wskazanej nieruchomości przed uchwaleniem powołanego planu miejscowego, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z dniem 31 grudnia 2003 r. dotychczasowy plan utracił ważność. W okresie braku miejscowego planu przedmiotowa działka o nr [...] oznaczona była w rejestrze ewidencji gruntów jako użytki rolne (użytek [...] i użytek [...]), zgodnie zaś z ustaleniami nowego planu, nieruchomość tą przeznaczono pod tereny dróg publicznych, tereny dróg i ulic publicznych oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż przytoczone pytanie dotyczy przepisów prawnych w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję, przy zbliżonym stanie faktycznym do rozpoznawanej sprawy. Niewątpliwie zatem rozstrzygnięcie zawisłej sprawy pozostaje w bezpośrednim związku i zależy od wyniku toczącego się postępowania w sprawie P 58/08, co uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego z urzędu w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a.