Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 396/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych [...] oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Wojewoda wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych [...]

Żądaniem skargi objęto stwierdzenie nieważności § 12 pkt 1 lit. a tej uchwały w zakresie wyrazów "lub usług turystyki", § 12 pkt 1 lit. f w zakresie wyrazów "i usługowego" oraz § 12 pkt 1 lit. i tiret drugie oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945 – dalej jako: u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wojewoda podkreślił, że przez istotne naruszenie prawa rozumie się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwały, brak podstawy do podjęcia uchwały o określonej treści, błędne zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy naruszenie procedury podjęcia uchwały.

Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten - jak wskazano w uzasadnieniu skargi - znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164, poz. 1587 – dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.) na mocy którego ustala się wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego: dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.

W ocenie organu nadzoru brak określenia geometrii dachów - dla budynków

usług turystyki - na terenie oznaczonym na rysunku symbolami "[...]" i "[...]" stanowi rażące naruszenie wskazanej zasady sporządzania planu. Dopuszczenie na danym terenie nowej zabudowy rodzi niewątpliwie obowiązek ustalenia dla niej parametrów określonych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 6 rozporządzenia z 2003 r. Brak określenia choćby jednego wymaganego prawem wskaźnika zabudowy, w niniejszej sprawie geometrii dachów, powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części, w jakiej wskazano.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że brak ustalenia geometrii dachu - dla budynku usługowego - w sferze turystyki na ternie oznaczonym na rysunku symbolami "[...]" i "[...]" wynika z tego, że teren ten znajduje się pobliżu jeziora [...] i ze względu na specyfikę tego terenu i budowli turystycznych, chociażby typu wigwam, nie określono dla tego terenu geometrii dachu, uznając jej dowolność w sferze turystyki - tylko na tym - terenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

1. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych [...] wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.").

2. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

3. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (tj. [...] lipca 2018 r.) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g.

4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10 – CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

5. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla wybranych terenów w obrębach geodezyjnych [...], która przez Wojewodę została zaskarżona w części.

6. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2018 r. (poz. [...] ) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 31 Uchwały).

7. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

8. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji.

9. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu - istotne - naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego - istotne - naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

10. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy.

11. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać zaś przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej: wyrok WSA z 07.03.2019 r., IV SA/Po 1189/18, CBOSA).

12. W okolicznościach badanej sprawy Wojewoda zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 12 pkt 1 lit a tej uchwały w zakresie wyrazów "lub usług turystyki", § 12 pkt 1 lit. f w zakresie wyrazów "i usługowego" oraz § 12 pkt 1 lit. i tiret drugie. Pomimo że Wojewoda nie podniósł żadnego zarzutu, który dotyczyłby naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, to Sąd był zobligowany zbadać tę okoliczność z urzędu, jako że rozpoznawana skarga jest pierwszą wniesioną na przedmiotową Uchwałę (por. wyroki WSA: z 06.10.2011 r., II SA/Kr 38/11; z 24.04.2013 r., IV SA/Po 1153/12; z 18.07.2013 r., II SA/Wr 835/12 – CBOSA). W wyniku tego badania Sąd stwierdził, że zaskarżona Uchwała została uchwalona z zachowaniem procedury określonej w art. 17 u.p.z.p. Ubocznie należy zauważyć, że kwestia ta nie była przedmiotem sporu pomiędzy stronami.

13. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że do kategorii "istotnych" naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy. Chodzi tu zatem o takie naruszenie prawa, które prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Nie ulega również wątpliwości Sądu, że za istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego należy uznać - co do zasady - "pominięcie" w planie miejscowym kwestii, które obowiązkowo winny znaleźć się w tym planie (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. II OSK 832/17). Podkreślenia wymaga, że z powyżej przytoczonym stanowiskiem NSA zgadza się w pełni Sąd sprawę niniejszą rozpoznający. W ocenie składu badającego - tę konkretną - sprawę należy jednak dokonać rozróżnienia pomiędzy "pominięciem" w planie miejscowym kwestii, które obowiązkowo winny znaleźć się w tym planie (jak np. brak ujawnienia kopalin) od decyzji o braku wprowadzenia ograniczeń w kształtowaniu parametru - w tym konkretnym przypadku - geometrii dachu. Sąd także podziela w tym zakresie stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, że nieokreślenie geometrii dachu

- wyłącznie - na terenie oznaczonym na rysunku symbolami "[...]" i "[...]" należy traktować, w analizowanym przypadku, jako brak ograniczeń w kształtowaniu tego parametru, na wskazanym terenie. Stanowisko że taki brak winien być odczytywany jako równoznaczny ze zgodą na dowolną geometrię dachu (dachów) na danym terenie, było już wyrażane przez tut. Sąd (por. np. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 460/16). W ocenie Sądu brak wyraźnego postanowienia w treści uchwały - w sytuacji możliwości jego wyinterpretowania w drodze uprawnionego rozumowania - nie może stanowić dostatecznej przesłanki do stwierdzenia nieważności określonej części planu. Zarzut skargi wskazuje jedynie na niekonsekwencję uchwałodawcy, która nie ułatwia interpretacji przepisów uchwały, ale nie może stanowić dostatecznej przesłanki do stwierdzenia nieważności zapisów dotyczących poszczególnych terenów (por. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 08 marca 2017 r. sygn. IV SA/Po 1003/16).

Jednym z podstawowych instrumentów, za pomocą których gmina wykonuje przysługujące jej władztwo planistyczne, jest plan miejscowy, co wynika jasno z przywołanego wyżej art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Regulację tę uszczegóławiają przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w których ustawodawca zawarł zestawienie, odpowiednio, obligatoryjnych i fakultatywnych elementów planu miejscowego.

Podkreślić trzeba, że jakkolwiek przepis art. 15 u.p.z.p. określa zagadnienia obligatoryjnie zamieszczane w planie miejscowym, to dokonując kontroli legalności zaskarżonej Uchwały Sąd miał jednak na uwadze, że nawet obowiązek uwzględnienia w planie miejscowym elementów obligatoryjnych nie jest bezwzględny, ale uzależniony od faktycznie istniejących uwarunkowań na terenie objętym planem (por. P. Kwaśniak, Plan miejscowy w systemie zagospodarowania przestrzennego, Warszawa 2011, s. 214, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10, z 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1566/11; z 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1343/12, orzeczenia.nsa.gov.pl; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, s. 161-162). Nie ulega wątpliwości Sądu, że plan musi być dostosowany do faktycznie występujących uwarunkowań na terenie nim objętym. Plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń. Zasadą pozostaje jednak obowiązek ujęcia w planie miejscowym wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, co oznacza, że w przypadku odstąpienia od określenia któregokolwiek z nich w konkretnym planie lub jego fragmencie, na organie planistycznym spoczywa obowiązek wykazania zbędności danej regulacji, a w szczególności utrwalenia przyczyn takiego pominięcia w uzasadnieniu uchwały, ewentualnie w materiałach planistycznych. Wszakże fakt, iż organ planistyczny nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu uchwały lub materiałach planistycznych, że ustalenie określonych elementów dla danego terenu jest zbędne, nie przesądza, sam w sobie, o uznaniu sprzeczności z prawem danej uchwały, jeżeli pominięcie tych elementów było obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok WSA z 09.02.2012 r., IV SA/Po 1203/11). Podstawowe znaczenie ma zatem przedstawienie przez organ motywów jego działania. Powinno to nastąpić bądź w uzasadnieniu uchwały - o ile jest ono sporządzane - a na pewno w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, lub w odpowiedzi na skargę, a także można je dekodować z dokumentacji planistycznej, zwłaszcza z protokołu sesji rady poprzedzającej uchwalenie planu (por. W. Jakimowicz, Wolność zabudowy w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 210-211).

Mając zatem na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia z 2003 r. poprzez nieokreślenie geometrii dachów - tylko - budynków usług turystyki, których realizację dopuszczono na terenie infrastruktury technicznej usług turystyki na terenach oznaczonych "[...]" oraz "[...]".

Zgodzić należy się z Wojewodą [...], że w § 12 Uchwały, rzeczywiście - literalnie - nie została określona geometria dachów budynków usług turystyki, ale w ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy było to działanie celowe. Należy bowiem zauważyć, że w punkcie 1 lit. h tego paragrafu określono geometrię połaci dachowych budynków letniskowych. Jak również w odniesieniu do pozostałych terenów - czego Wojewoda również nie kwestionuje - geometria dachów została określona. Analiza tekstu Uchwały czyni zatem wiarygodnymi argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę, w której wyjaśniono, że tereny "[...]" oraz "[...]" znajdują się w sąsiedztwie jeziora [...] i ze względu na specyfikę tego terenu i budowli turystycznych, np. typu wigwam, nie określano geometrii dachu uznając jej dowolność w sferze turystyki - tylko - na tym terenie. W ocenie Sądu, mając na uwadze treść całej Uchwały, jak również argumentację odpowiedzi na skargę oraz specyfikę funkcji tego terenu i bliskość Jeziora [...], przyjąć należało, że w analizowanym przypadku brak

- wyraźnego - określenia geometrii dachów budynków usług turystyki (Ut) stanowi w istocie - celowe - dopuszczenie stosowania na tym obszarze wszelkich (dowolnych) form dachów. W ocenie Sądu brak w § 12 Uchwały literalnego postanowienia w tym względzie, w odniesieniu - wyłącznie - do obiektów usług turystyki (np. wzorem § 12 ust. 1 lit. h Uchwały, który znajduje zastosowanie do budynków letniskowych ([...]) - w sytuacji możliwości jego wyinterpretowania w drodze uprawnionego rozumowania - nie może stanowić dostatecznej przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego Planu co do określonej jego części. Należy wskazać raz jeszcze, że parametr geometrii dachu został określony w odniesieniu do wszystkich innych funkcji terenu w § 9-23 zaskarżonej Uchwały, na co z resztą zwrócono uwagę w uzasadnieniu Uchwały. Należy zatem przyjąć, że tak jak wyjaśnia organ, brak określenia - wprost - tego parametru, wyłącznie dla terenów usług turystycznych stanowiło zamierzenie celowe, zmierzające do braku wprowadzenia ograniczeń - tylko w tym zakresie - i tylko - na tym terenie - z uwagi na jego walory turystyczne. Należy zauważyć, że jakkolwiek przyjęte w odniesieniu do terenów "[...]" rozwiązanie określenia parametru geometrii dachu może rodzić wątpliwości co do jego przejrzystości, to jednocześnie nie wywołuje konsekwencji, które uzasadniałyby stwierdzenie, że to - konkretne - uchybienie, w tym - konkretnym przypadku - ma charakter istotny. Należy zauważyć, że jedyną konsekwencją przyjętego przez Radę Gminy rozwiązania w odniesieniu do geometrii dachów dla terenów usług turystycznych jest dowolność w kształtowaniu tego parametru zabudowy.

Badając zasadność złożonej skargi, Sąd przeanalizował również zgodność takiego rozwiązania dopuszczającego brak ograniczeń w geometrii dachów na ternie "[...]" z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] aktualnego w dacie podejmowania zaskarżonej Uchwały. Analiza ta prowadzi do wniosku o zgodności przyjętego rozwiązania ze Studium, które w odniesieniu do zasad zabudowy i zagospodarowania terenów rekreacji zabudowy letniskowej i usług (pkt. 7.2 i 7.3 Kierunków) określa jedynie "zalecenia", co do geometrii dachów, nie formułując w tym zakresie żadnych bezwzględnie wiążących zasad.

W analizowanym przypadku - brak literalnego zapisu - o dopuszczalności swobodnego kształtowania geometrii dachów na terenach "[...]" nie może być utożsamiany z pominięciem określenia obligatoryjnego elementu planu, uzasadniającym stwierdzenie nieważności Uchwały we wskazanej części.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.