Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 77/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4, art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Starosty w przedmiocie odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu ze środków Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi


UZASADNIENIE

J. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. wniósł, za pośrednictwem organu, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty w wydaniu decyzji o odszkodowaniu za działkę nr [...], wydzieloną pod drogę publiczną. Skarżący wniósł o:

1. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) i wydanie stosownego orzeczenia w przedmiotowej sprawie przez Starostę,

2. uwzględnienie skargi i zobowiązanie Starosty do załatwienia sprawy tj. do wydania decyzji o odszkodowaniu za działkę nr [...] wydzieloną pod drogę publiczną,

3. stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie - bezczynność - miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4. wymierzenie Staroście grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa,

5. przyznanie od Starosty na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa (art. 149 § 2 ppsa),

6. zasądzenie od Starosty na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu skargi podano, że podaniem z dnia 09 października 2009 r. J. A. wystąpił o odszkodowanie za jego nieruchomość zajętą pod drogę publiczną.

Skarżący podał, iż decyzją znak: [...] z dnia [...].2016 r. Wojewoda W. odmówił potwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., części nieruchomości położonej w miejscowości Z., gmina B. W.., oznaczonej geodezyjnie: obręb Z., arkusz mapy 5, działka nr [...] o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej jako własność J. A.. Od ww. decyzji Zarząd Powiatu w G. wniósł odwołanie. Decyzją znak: [...] Nr [...] z 25 sierpnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody W. z dnia [...]2016 r. [...] Decyzja ta jest decyzją ostateczną.

Dalej skarżący podniósł, iż niezależnie od trybu, o którym mowa jest w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, toczyło się postępowanie w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.). Na mocy decyzji Burmistrza [...]. z dnia [...] 2010 r., znak: OŚGK [...], została wydzielona działka nr [...] o pow. 0,[...] ha, przejęta pod drogę publiczną. Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości jest decyzją ostateczną. Podniesiono, że art. 98 u.g.n. wyraźnie wskazuje, iż podział nieruchomości w warunkach wskazanych w tym przepisie prowadzi do wywłaszczenia gruntu przeznaczonego pod drogę publiczną. Jest bowiem równoznaczne z pozbawieniem władztwa podmiotu dotychczas dysponującego odpowiednim tytułem prawnym do nieruchomości, mimo że ustawodawca nie rozstrzyga w decyzji o podziale w przedmiocie utraty własności, a przesądza jedynie kwestę jej nabycia przez gminę lub Skarb Państwa. W przypadku działki nr [...] doszło do wydania decyzji, o jakiej jest mowa w art. 98 u.g.n., a więc w istocie doszło do zmiany własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz powiatu. Wobec powyższego skarżącemu przysługuje odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości uzgodnionej miedzy właścicielem a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Pomimo zapowiedzi takiego uzgodnienia (patrz: pisma Starosty znak: [...]. 72210-3/09 z dnia 10.01.2011 r., [...] z dnia 06.07.2011 r., [...] z dnia 31.08.2011 r.) i upływu ponad 5 lat, do takiego uzgodnienia nie doszło.

Zdaniem skarżącego na podstawie art. 129 u.g.n. Starosta winien wydać odrębną decyzję o odszkodowaniu za ww. działkę. Do tej pory organ sprawy nie załatwił, tzn. nie wydał żadnej decyzji.

Kończąc skarżący wyjaśnił, że skarga została poprzedzona zażaleniem z dnia 23.05.2016 r., które zostało rozpatrzone postanowieniem Wojewody W. znak: [...] z dnia [...].2016 r. oraz zażaleniem ponownym z dnia [...]2016 r. (wpływ do WUW w dniu 11.10.2016 r.), które do tej pory nie zostało rozpoznane.

Starosta w odpowiedzi na skargę wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.

W uzasadnieniu Starosta podniósł, że nie istnieje norma prawna, która zobowiązywałaby ten organ do ustalenia odszkodowania za działkę nr [...], położoną w obrębie B. W.., która nadal stanowi własność J. A.. Tym samym Starosta nie może pozostawać w bezczynności, o której można mówić wyłącznie w przypadku, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, do wydania którego obligują go obowiązujące przepisy prawne.

Starosta wyjaśnił, iż w dniu [...] 2010 r. Burmistrz [...]. wydał decyzję znak [...], zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...], położonej w obrębie Z., gmina B. W.., stanowiącej własność J. A.. W wyniku tego podziału została m. in. wydzielona działka nr [...]. W przypadku działki nr [...] nie doszło do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 98 u.g.n., a więc nie doszło do zmiany własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz powiatu. Pogląd taki wyraził również Wojewoda W. w postanowieniach: znak [...] z dnia [...] 2016 r. oraz znak [...] z dnia 19 stycznia 2017 r., uznających za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na bezczynność Starosty w sprawie wypłaty odszkodowania za działkę nr [...]. Tożsame stanowisko przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w postępowaniu sygn. akt II SAB/Po 67/11 badał skargę J. A. na bezczynność Starosty w przedmiocie nie wydania decyzji o warunkach lokalizacji drogi oraz nie uzgodnienia lub nie ustalenia odszkodowania za działkę wydzieloną pod drogę publiczną. W wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją, stwierdzając m.in., że "kwestia ustalenia odszkodowania nie może być jednak przedmiotem sądowej kontroli, o jaką wnosi skarżący. W przypadku działki nr [...] nie doszło bowiem do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), a więc nie doszło do przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz powiatu. Starosta nie mógł zatem ustalić odszkodowania w oparciu o art. 98 ust. 3 u.g.n."

Starosta następnie wyjaśnił, iż działka skarżącego nr [...] nie była i nie jest objęta decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, o której mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 2031 ze zm.). Jedynym podmiotem, który wniosek o wydanie takiej decyzji - w przypadku inwestycji dotyczącej drogi powiatowej - mógłby złożyć jest, zgodnie z art. 11 b ust. 1 ww. ustawy, Zarząd Powiatu G. wcześniej: Powiatowy Zarząd Dróg w G.). Wniosek taki do Starosty jako organu administracji architektoniczno-budowlanej nigdy nie wpłynął. Skoro nie została wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obejmującej działkę nr [...], położoną w obrębie Z., Starosta nie miał również podstawy prawnej do ustalenia odszkodowania za ww. działkę w oparciu o przepisy ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Działka nr [...], położona w obrębie Z., nadal pozostaje własnością skarżącego. Decyzją znak [...] z dnia [...] 2016 r. Wojewoda W. odmówił potwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie Z. - na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Powiatu Gostyńskiego, Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją znak [...] z dnia [...] 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody W.. Na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa Zarząd Powiatu Gostyńskiego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. Sygn. akt I SA/Wa 1620/16 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra oraz decyzję Wojewody W. z dnia 4 maja 2016 r.

Starosta - działający jako członek Zarządu Powiatu Gostyńskiego - organu reprezentującego Powiat G., podjął czynności zmierzające do nabycia nieruchomości od skarżącego. Powiat G. zlecił geodecie uprawnionemu wykonanie czynności podziału geodezyjnego, m.in. działki nr [...], położonej w Z.. Postanowieniem znak [...] z dnia 17 czerwca 2010 r. Burmistrz [...]. pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie Z.. Projekt podziału został zatwierdzony przez Burmistrza [...]. decyzją znak [...] z dnia [...] 2010 r. W wyniku podziału powstała, m.in., działka nr [...] o powierzchni 0,0163 ha.

Rada Powiatu G. w dniu 26 sierpnia 2010 r. podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na nabycie przez Powiat G., m.in., działki nr [...], położonej w obrębie Z..

W dniu 22 października 2010 r. Powiat G. przeprowadził z J. A. negocjacje w sprawie nabycia działki nr [...], położonej w obrębie Z.. Powiat G. zaproponował kwotę [...]zł za m2 gruntu. Na tę cenę nie zgodził się J. A., żądając kwoty [...]zł za m2. Wobec powyższego, Powiat G. zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość działki nr [...] w celu nabycia działki przez Powiat na poszerzenie drogi publicznej. W operacie sporządzonym w dniu 20 grudnia 2010 r. rzeczoznawca majątkowy określił wartość działki na kwotę [...]zł, tj., [...] zł za m2. W piśmie z dnia 10 stycznia 2011 r. Starosta zaproponował nabycie działki nr [...] za kwotę [...]zł za m2. J. A. nie udzielił odpowiedzi, więc Powiat G. zwrócił się do niego w dniu 6 lipca 2011 r. o udzielenie ostatecznej odpowiedzi na przedstawioną propozycję. W odpowiedzi na pismo, pełnomocnik wnioskodawcy zaproponował kwotę [...]zł za m2.

W toku postępowania Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w G. pismem znak [...] z dnia 14 września 2011 r. poinformował, że nie jest zakończona realizacja inwestycji związana z budową chodnika we wsi Z. z uwagi na nieuregulowane sprawy związane z wykupem gruntów. Natomiast Starosta w piśmie znak [...] z dnia 14 września 2011 r. udzielił informacji, że wydzielenie działki nr [...], położonej w Z., będącej własnością J. A., nastąpiło w związku z planowanym poszerzeniem dotychczasowej drogi publicznej nr [...] (założenie chodnika). Inwestycja powyższa z uwagi na nieuregulowane sprawy związane z wykupem gruntów, nie jest jeszcze zakończona. Prace zostały wstrzymane do czasu uregulowania spraw własnościowych.

Zdaniem Starosty prowadzone ze skarżącym negocjacje nie doprowadziły do wykupu nieruchomości gdyż cena, jakiej zażądał, przewyższała kwotę ustaloną w sporządzonym na potrzeby prowadzonego postępowania operacie szacunkowym. Starosta podtrzymał stanowisko, że istota wniesionej skargi jest taka sama jak skargi, którą J. A. złożył w dniu 23 września 2011 r., tj. żądanie wykupu nieruchomości przez Starostę - czy raczej przez Powiat G., w imieniu którego w tej sprawie Starosta działa - które to żądanie stanowi roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, nie podlegającym kontroli sądu administracyjnego.

Kończąc Starosta wyjaśnił, iż w dniu 27 czerwca 2011 r. J. A. złożył do Wojewody W. zażalenie na bezczynność Starosty. Wojewoda W. wydał w dniu 17 maja 2012 r. postanowienie znak [...], w którym uznał zażalenie J. A. na bezczynność Starosty za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Aby sąd mógł przystąpić do merytorycznej oceny skargi, co mogłoby doprowadzić do wydania wyroku zgodnie z ww. przepisami, musi w pierwszej kolejności ustalić, czy skarga jest dopuszczalna. W realiach przedmiotowej sprawy należy ocenić, czy sprawa poddana kontroli sądu administracyjnego ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej, tj. czy została wniesiona w sprawie o której stanowią przepisy art. 3 P.p.s.a., a nadto, czy wniesiona została w innej sytuacji faktycznej lub prawnej, aniżeli wcześniejsza skarga J. A. na bezczynność Starosty, która rozstrzygnięta została wyrokiem tut. Sądu z dnia 7 grudnia 2012 r. Sygn. akt II SAB/Po 67/11.

Skarga w sprawie niniejszej dotyczy bezczynności Starosty w wydaniu decyzji o ustaleniu odszkodowania za działkę nr [...], położoną w obrębie Z., gmina B. W.., której właścicielem – zgodnie z wpisami w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G., jest skarżący J. A..

Skarżący J. A. złożył do Powiatowego Zarządu Dróg w G. wniosek z 9 października 2009 r. "o odszkodowanie i rekompensatę" za stanowiące jego własność grunty (część działki nr [...] położonej w Z.), przejęte pod budowę chodnika. Zarząd Powiatu wyraził wolę nabycia tej działki lecz przeprowadzone negocjacje pomiędzy Powiatem Gostyńskim a J. A. z uwagi nie doprowadziły do wynegocjowania ceny zakupu z uwagi na rozbieżne stanowiska stron w tym zakresie.

Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego jednocześnie wynika, iż działka skarżącego nr [...] nie była i nie jest objęta decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, o której mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Nie jest również aktualnie prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zezwolenia na realizację określonej wyżej inwestycji drogowej, bowiem właściwy zarządca drogi, nie złożył dotychczas - w trybie art. 11a ust. 1 tej ustawy stosownego wniosku.

Ponadto należy stwierdzić, że do dnia dzisiejszego nie została wydana pozytywna decyzja w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną Dz.U. Nr 133 poz. 872 ze zm.). Przepis ten stanowi, że " 1. Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem". Decyzje wydawane w tym trybie mają charakter deklaratoryjny, tj. nie tworzą nowej sytuacji prawnej, a jedynie stwierdzają i sankcjonują istniejący już stan rzeczy. Jej wydanie potwierdzałoby jedynie fakt zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną już w dacie 31 grudnia 1998 r., co z kolei umożliwiłoby wystąpienie z wnioskiem o odszkodowanie w trybie przepisów wymienionej ustawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnym jest, że decyzji o stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat G. działki nr [...] w trybie ww. przepisów dotąd nie wydano. Nadto wskazać należy, iż postępowanie o ustalenie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, oparte jest na zasadzie skargowości, albowiem może być wszczęte wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu. Nadto należy podnieść, iż wniosek o odszkodowanie w tym trybie powinien zostać zgłoszony do dnia 31 grudnia 2005 r., zaś po tym terminie roszczenie wygasa.

Skarżący prawo do uzyskania odszkodowania wywodzi z treści decyzji podziałowej. Z akt sprawy jednakże wynika, iż decyzja podziałowa Burmistrza [...]. z 22 września 2010 r. znak [...], na mocy której doszło do wydzielenia działki nr [...], nie została wydana w trybie art. 98 u.g.n. Podmiotem wnioskującym o podział był bowiem Zarząd Powiatu Gostyńskiego, który również ponosił jego koszty. To Powiat zawarł umowę z uprawnionym geodetą na wykonanie operatu technicznego i dokumentów przewłaszczeniowych z czynności podziału między innymi działki nr [...]. Burmistrz [...]. wydał również - na wniosek Starosty - 26 października 2010 r. zaświadczenie o zgodności podziału z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu. W takich uwarunkowaniach zawarte w rubrum decyzji podziałowej stwierdzenie, iż została wydana na wniosek J. A., nie ma dla rozpatrzenia niniejszej sprawy żadnego znaczenia. Reasumując tę część wywodów, w przypadku działki nr [...] nie doszło do wydania decyzji, o jakiej jest mowa w art. 98 u.g.n., a więc nie doszło do zmiany własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz powiatu.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że nie istnieje norma prawna materialnego prawa administracyjnego, zobowiązująca Starostę do ustalenia odszkodowania za działkę nr [...].

Z akt sprawy wynika, iż Starosta dostrzegał konieczność wykupu ww. działki od skarżącego, a kwestię sporną stanowi wysokość ceny zakupu przedmiotowej nieruchomości. Przedmiotowe zagadnienie należy zatem do stosunków o charakterze cywilnoprawnym.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena przedmiotowej sytuacji w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po [...], nakazuje uznać, iż stan faktyczny i prawny sprawy, jaki Sąd wówczas brał pod uwagę, nie uległ zmianie. Aktualne jest zatem stanowisko wyrażone w tym wyroku, iż spór pomiędzy skarżącym a Starostą jest typowym sporem cywilnym, dotyczącym ceny wykupu działki, która wydzielona została z przeznaczeniem pod budowę chodnika, którą to inwestycję Powiat realizował i która nie została zakończona. Również roszczenie o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym. Niniejsza sprawa jest zatem tożsama – w części dotyczącej zarzutu braku ustalenia i wypłaty odszkodowania - ze sprawą o sygn. akt II SAB/Po [...], która została wszczęta na skutek skargi skarżącego z dnia 23 września 2011 r. na bezczynność Starosty, a która obejmowała żądanie wydania decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji oraz wypłaty odszkodowania za zajętą pod inwestycję drogową działkę nr [...]. Wymieniona sprawa została osądzona prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest zatem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu w tej samej materii.

W orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem zastosowania tego przepisu jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z 13 września 2011 r. sygn. akt I GSK 1077/11). Skarżący obecnie wniósł skargę na bezczynność tego samego organu w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę nr [...], co oznacza, że pomiędzy wskazywanymi sprawami zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak również tożsamość przedmiotowa. Oznacza to, iż kolejna skarga na bezczynność Starosty w sprawie tego samego wniosku skarżącego, zainicjowanego pismem z dnia 9 października 2009 roku, jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a., skargę odrzucił.

Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a.

O zwrocie uiszczono wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.