Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3385/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 3 i 4, art. 22 ust. 1, ust. 4 pkt 3 i ust. 4a
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 93 par. 2 pkt 1, art. 93 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w Luksemburgu na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 września 2015 r. nr IPPB5/4510-573/15-2/AJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz P. z siedzibą w Luksemburgu kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Spółka P. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") z siedzibą w L. złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku wskazano, że Skarżąca jest spółką prawa luksemburskiego, będącą rezydentem podatkowym w Luksemburgu, oraz jest 100% spółką zależną spółki G. Sp. z o. o. (zwanej też dalej "G."), która jest rezydentem podatkowym w Polsce. Ponadto G. jest mniejszościowym udziałowcem w spółce P., polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, która jest rezydentem podatkowym w Polsce.

Skarżąca uzyskiwała od G. odsetki z obligacji wyemitowanych przez G. i objętych przez Spółkę. Wypłata odsetek w G. na rzecz Spółki korzystała ze zwolnienia z podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm., zwanej dalej "u.p.d.o.p." lub "ustawą"), przy czym dla potrzeb zastosowania zwolnienia zakładano, że wymagany dla G., co najmniej 2-letni okres posiadania 25% udziałów będzie spełniony. Rozważane jest dokonanie połączenia P. z G.. Połączenie miałoby być dokonane w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych przez przeniesienie całego majątku G. na P. za udziały, które P. wyda udziałowcowi G. (tzw. połączenie przez przejęcie). Zgodnie z art. 494 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych, P. (dalej "Spółka Przejmująca") stanie się sukcesorem wszelkich praw i obowiązków G., w tym także, zgodnie z art. 93 Ordynacji podatkowej ("O.p.") z zakresu prawa podatkowego. Oznacza to, że Spółka Przejmująca w wyniku połączenia z G., jako następca prawny G., wstąpi we wszelkie prawa i obowiązki G.. W związku z rozważanym połączeniem, wymagany 2-letni okres posiadania udziałów w Spółce przez G. upłynie po połączeniu G. ze Spółka Przejmującą, tj. nastąpi u następcy prawnopodatkowego G..

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: "Czy upływ dwuletniego okresu posiadania udziałów/akcji w Spółce (o którym mowa w art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p.) po połączeniu G. ze Spółką Przejmującą, w sposób wskazany w opisie zdarzenia przyszłego, wypełnia przesłankę 2-letniego posiadania udziałów i akcji konieczną do nieopodatkowania dokonanych przez G. na rzecz Spółki wypłat odsetek podatkiem u źródła w Polsce?"

Zdaniem Skarżącej upływ dwuletniego okresu posiadania udziałów w Spółce, o którym mowa w art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p. po połączeniu G. ze Spółką Przejmującą, w sposób wskazany w opisie zdarzenia przyszłego, spełnia obowiązek 2-letniego posiadania udziałów powodujący brak obowiązku opodatkowania dokonanych przez G. wypłat odsetek podatkiem u źródła w Polsce.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że warunki zwolnienia wynikające z art. 21 ust. 3 u.p.d.o.p., tj. wymóg posiadania siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skierowany do spółki wypłacającej należności (G.), wymóg podlegania w innym niż Rzeczypospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania przez spółkę uzyskującą przychody (Spółka), wymóg posiadania przez spółkę wypłacającą należności (G.) bezpośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) w kapitale spółki uzyskującej przychody (Spółki) oraz wymóg, by Spółka będąca odbiorcą należności z tytułu odsetek była jednocześnie uzyskującym przychody, zostały spełnione.

Odwołując się do art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p. Skarżąca wskazała, że stanowi on swego rodzaju wymóg dodatkowy zastosowania zwolnienia, który w niniejszej sprawie spełniony będzie przez G. (spółkę wypłacającą należności), gdyż to ona posiada bezpośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) w kapitale Skarżącej (spółki uzyskującej przychody).

Spółka odniosła się także do kwestii rozważanego w niniejszej sprawie połączenia Spółki Przejmującej z G., które miałoby być dokonane w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Ksh, czyli przez przeniesienie całego majątku G. na Spółkę Przejmującą za udziały, które Spółka Przejmująca wyda udziałowcowi G.. Powołując się na przepisy art. 93 O.p. i art. 494 § 1 Ksh Skarżąca wskazała, że Spółka Przejmująca w wyniku połączenia z G., jako jej następca prawny, wstąpi we wszystkie prawa i obowiązki G.. W związku zaś z tym, zdaniem Skarżącej, Spółka Przejmująca stanie się sukcesorem praw i obowiązków G. w zakresie nieprzerwanego posiadania udziałów przez G. w Spółce w celu skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust. 3 u.p.d.o.p. Podkreślono zarazem, że wstąpienie "we wszelkie" przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się (przez przejęcie) osób lub spółek nie powinno być ograniczane tylko do "już istniejących praw i obowiązków przysługujących przekształconej osobie prawnej". Utawodawca bowiem nie wprowadził żadnych ograniczeń w tym zakresie, a nadto wykładnia gospodarcza omawianego przepisu wzmacnia pogląd, iż podmiot będący sukcesorem wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których stroną był podmiot przejmowany, ze skutkiem tak, jakby to sukcesor od początku był stroną tych stosunków prawnych. Zdaniem Spółki prezentowane przez nią stanowisko zostało utrwalone w praktyce orzeczniczej NSA w analogicznych sprawach dotyczących tzw. zwolnienia dywidendowego, o którym mowa w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p.

Zauważono ponadto, że dla zasady sukcesji generalnej, w tym w szczególności na gruncie prawa podatkowego, nie ma znaczenia, że przejście na Spółkę Przejmującą obowiązku dwuletniego posiadania udziałów w Spółce przez G. dotyczy korzyści podatkowej spółki prawa luksemburskiego (Skarżącej). Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 8 u.p.d.o.p., przepisy wynikające z ust. 3 - 7 tego artykułu, a więc także dotyczące zwolnienia z opodatkowania przychodów spółki zagranicznej na terytorium Polski, stosuje się odpowiednio do podmiotów wymienionych w załączniku nr 5 do u.p.d.o.p. W załączniku tym wskazuje się natomiast m.in. luksemburskie spółki, w tym w formie société anonyme, a więc należy uznać, że są one traktowane tak jak polskie osoby prawne.

Według Skarżącej upływ dwuletniego okresu posiadania udziałów/akcji w Spółce (o którym mowa w art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p.) po połączeniu G. ze Spółką Przejmującą, może być uznany za spełnienie obowiązku 2-letniego posiadania udziałów i akcji także ze względu na przepisy dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (dalej zwanej "Dyrektywą"). Jak wyjaśniła Spółka, celem Dyrektywy jest zwolnienie z podatku dochodowego dochodów, w tym odsetek, po spełnieniu wskazanych w niej warunków, wobec czego wykładnia przepisów dotyczących przedmiotowego zwolnienia nie powinna być zawężająca, lecz powinna zmierzać do umożliwienia skorzystania ze zwolnienia.

Minister Finansów wydał interpretację indywidualną z dnia 1 września 2015 r., w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji wskazano na brzmienie art. 1 ust. 10 Dyrektywy. Minister Finansów stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której pierwsza spółka ma bezpośredni minimalny udział w wysokości 25 % w kapitale drugiej spółki lub druga spółka ma bezpośredni minimalny udział w wysokości 25 % w kapitale pierwszej spółki przez okres 2 lat. Nie można mówić bowiem o tożsamości podmiotu - Spółki Przejmującej P. ze spółką G.. Nie mamy tutaj bowiem do czynienia ze zmianą firmy, czy formy prawnej spółki G., czy też z wydzieleniem spółki, lecz z połączeniem spółek, w wyniku którego spółka przejmująca będzie miała inne składniki majątkowe w swoich aktywach, niż miała je spółka G. przed połączeniem. Nie można zatem twierdzić, że jeden, ten sam podmiot, posiada określony ustawowo udział w kapitale drugiego podmiotu, co jest warunkiem zwolnienia określonego w art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p.

W opinii Organu nawet bardzo szerokie rozumienie sukcesji podatkowej nie uprawnia do zaliczenia jako przedmiotu sukcesji czegoś, co nie mieści się w kategorii praw i obowiązków przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, o których mowa w art. 93 O.p. Jak wyjaśnił Minister, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, prawo to m.in. "uprawnienia przysługujące komuś zgodnie z obowiązującymi przepisami". Posiadanie udziałów przez okres 2 -letni nie jest żadnym uprawnieniem, lecz warunkiem koniecznym do jego uzyskania (zwolnienia przedmiotowego). Natomiast przepisy sukcesyjne dotyczą tylko i wyłącznie określonych ustawowo praw i obowiązków, w tym praw istniejących i kształtujących obowiązek podatkowy na moment przekształcenia, tj. m.in. prawo do uwzględnienia kosztu poniesionego przez spółkę przejętą, prawo zwrotu podatku.

Zastosowanie w takim przypadku znajdzie art. 21 ust. 5 u.p.d.o.p, zgodnie z którym przepisy ust. 3 i 4 mają również zastosowanie w przypadku, gdy okres dwóch lat nieprzerwanego posiadania udziałów (akcji), w wysokości określonej w ust. 3 pkt 3, upływa po dniu uzyskania przez spółkę, o której mowa w ust. 3 pkt 2, przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1. W przypadku niedotrzymania warunku posiadania udziałów (akcji), o których mowa w ust. 3 pkt 3, nieprzerwanie przez okres dwóch lat, spółka, o której mowa w ust. 3 pkt 2, jest obowiązana do zapłaty podatku, wraz z odsetkami za zwłokę, od przychodów określonych w ust. 1 pkt 1, w wysokości 20% przychodów, z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

W skardze wniesionej do Sądu Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie art. 21 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p. w związku z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 10 Dyrektywy, poprzez uznanie, że zgodnie z tymi przepisami połączenie spółki wypłacającej odsetki z jej udziałowcem powoduje przerwanie wymaganego, dwuletniego okresu posiadania udziałów w spółce zależnej od spółki wypłacającej odsetki, co z kolei skutkuje brakiem możliwości zwolnienia od podatku dochodowego odsetek wypłacanych tej spółce zależnej. Spółka wskazała, że Organ naruszył także art. 21 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p. w związku z art. 93 § 2 pkt 1 w zw. z art. 93 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 494 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych, poprzez uznanie, że zgodnie z tymi przepisami wskutek połączenia spółki wypłacającej odsetki z jej udziałowcem nie ma miejsca następstwo prawne w zakresie kontynuowania okresu posiadania udziałów w spółce zależnej od spółki wypłacającej odsetki, jak również naruszenie art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14h w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez skonstruowanie interpretacji z niejednoznaczną oceną stanowiska Skarżącej oraz niepełnym uzasadnieniem prawnym, co doprowadziło do naruszenia naczelnych zasad postępowania podatkowego oraz zasady konstytucyjnej.

W ocenie Spółki w zaskarżonej interpretacji Minister nie wziął pod uwagę celów legislacyjnych, jakie przyświecały ustawodawcy europejskiemu, gdy wprowadzał do porządku prawnego Dyrektywę, tj. stworzenia warunków, w których odsetki i należności licencyjne pomiędzy powiązanymi podmiotami z różnych państw członkowskich Unii Europejskiej będą traktowane tak samo, jak analogiczne transakcje realizowane pomiędzy podmiotami w danym kraju, przy czym jednocześnie, jak wynika z preambuły Dyrektywy, kluczowe dla osiągnięcia tego celu jest "zniesienie opodatkowania odsetek (...) w Państwie Członkowskim, w którym powstają, pobieranego przez potrącenie u źródła". Skarżąca zwróciła uwagę, że brzmienie art. 1 ust. 1 i ust. 10 Dyrektywy przewiduje możliwość niestosowania zwolnienia podatkowego przez państwa członkowskie wyłącznie w drodze szczególnego wyjątku od generalnej reguły, jaką jest możliwość stosowania tego zwolnienia. Przepisy stanowiące wyjątek od zasady należy interpretować w sposób ścisły, w związku z czym wszelkie sytuacje, które mogłyby powodować wątpliwości co do możliwości zastosowania zwolnienia powinny być oceniane w taki sposób, aby umożliwić zastosowanie zwolnienia podatkowego, a nie odmówić jego zastosowania. Tymczasem, w niniejszej sprawie wykładnię przepisów u.p.d.o.p. niesłusznie oparto nie na generalnej regule Dyrektywy, uwzględniającej jej nadrzędne cele, lecz na wyjątku od tej Dyrektywy. Dla potwierdzenia swojego stanowiska Skarżąca powołała się na opinię Rzecznika Generalnego do wyroku TSUE w sprawie C-397/09.

Jednocześnie wskazano, że nie istnieje dotąd linia orzecznictwa, która dawałaby wskazówki co do tego, w jaki sposób należy rozumieć warunek "nieprzerwanego" posiadania udziałów na potrzeby tzw. zwolnienia odsetkowego (art. 21 ust. 4 u.p.d.o.p.). Istnieje natomiast szereg orzeczeń oraz głosów w doktrynie, które analizują analogiczne zagadnienie z perspektywy tzw. zwolnienia dywidendowego (art. 22 ust. 4 i nast. u.p.d.o.p.), i które mogą być pomocne w interpretowaniu przepisów dotyczących tzw. zwolnienia odsetkowego. Skarżąca powołała się w tym zakresie m.in. na wyrok ETS z dnia 17 października 1996 r. C-283/94 w trzech połączonych sprawach (Denkavit, VITIC oraz Voormeer) i wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2013 r., I SA/Kr 1984/12.

Skarżąca podkreśliła, że po połączeniu składniki majątkowe, które znajdowały się w G. (w tym np. udziały w Spółce), pozostają nadal obecne, tyle że dołączają do nich dodatkowe składniki majątkowe należące wcześniej do P.. Nie dochodzi natomiast do wyzbycia się pierwotnie istniejących w G. składników majątkowych, w tym udziałów w Spółce, ponieważ P. po połączeniu nadal posiada 100% udziałów w Spółce. Zachowana jest zatem, wbrew twierdzeniom Ministra, tożsamość właścicielska kluczowych dla niniejszej sprawy składników majątkowych, jakimi są udziały w Spółce.

Spółka zarzuciła również Organowi, że nie odniósł się do wykładni prawa dokonywanej przez sądy administracyjne w sprawach cytowanych przez Skarżącą we wniosku, wskazała na brak dokonania niezbędnej analizy stanu faktycznego, jak również rozstrzyganie wątpliwości na korzyść Skarbu Państwa, a nie na korzyść podatnika (in dubio contra fisco).

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Skarga jest bardzo obszerna i odwołuje się do różnego rodzaju argumentacji. Dotyczy ona intencji prawodawcy wspólnotowego ustanawiającego dyrektywę 2003/49/WE, celów tej dyrektywy zadeklarowanych w jej preambule, wskazuje, jakie rozstrzygnięcie normatywne jest w dyrektywie regułą (zwolnienie odsetek od podatku), a jakie wyjątkiem (brak zwolnienia wynikający z braku kwalifikowanego, nieprzerwanego posiadania udziałów), wskazuje na obowiązek prawidłowej implementacji dyrektyw przez Prawodawcę krajowego oraz konieczność prowspólnotowej wykładni prawa wewnętrznego, a w końcu odwołuje się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE (zwłaszcza do wyroku C-283/94 Denkavit), choć dotyczącego dyrektywy 90/435/EWG, czyli tzw. dyrektywy dywidendowej, literatury z zakresu prawa podatkowego, w tym literatury zagranicznej, oraz orzecznictwa krajowych sądów administracyjnych.

Z tymi wszystkimi argumentami Skarżącej zastosowanymi w niniejszej sprawie Sąd w pełni się zgadza, ale zauważa, że istota problemu zaistniałego w sprawie, tj. wykładni art. 21 ust. 4 w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy, sprowadza się do prawidłowego rozumienia przepisu prawa krajowego, tj. art. 93 § 2 pkt 1 w zw. z art. 93 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a nie prawa wspólnotowego. Strony niniejszego postępowania interpretacyjnego różniły się bowiem przede wszystkim rozumieniem tych właśnie przepisów, tj. innym ujęciem zasady sukcesji prawnej w razie inkorporacji jednej spółki prawa handlowego przez inną taką spółkę, a także wpływu takiej inkorporacji na zakres praw i obowiązków podatkowych spółki przejmującej względem takich praw i obowiązków spółki przejętej.

Otóż tak zdefiniowany, pierwotny problem niniejszej sprawy był już przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych, w tym NSA (vide wyroki o sygn. II FSK 1675/11, II FSK 2516/12, II FSK 2458/13, II FSK 2929/13). Poza argumentem polegającym na odwołaniu się do literalnego brzmienia wymienionych ostatnio przepisów Ordynacji podatkowej, należy zatem odnotować za tymi orzeczeniami, że "...dwuletni termin nieprzerwanego posiadania udziałów (akcji) jest warunkiem materialnoprawnym zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i ust. 4 pkt 3 i ust. 4a u.p.d.o.p., a zwolnienie od podatku jest prawem majątkowym, w które - zgodnie z art. 93 § 2 pkt 1 w związku z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej - wstępuje następca prawny. Przepisy te bowiem stanowią, że następca prawny wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Następstwo prawne pod tytułem ogólnym - które te przepisy na gruncie prawa podatkowego wprowadzają - oznacza w istocie wstąpienie w sytuację prawną spółki przejętej, a więc oznacza to kontynuowanie przez spółkę przejmującą biegu terminu jako terminu nieprzerwanego w rozumieniu art. 22 ust. 4a u.p.d.o.p. Prowadzi to więc do możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego.".

Oczywiście odnotować należy, że to zacytowane stanowisko co do wykładni przepisów Ordynacji podatkowej, statuujących zasadę sukcesji prawnej, a przyjęte we wszystkich wymienionych wyrokach, dotyczy terminu dwuletniego określonego w art. 22 ust. 4a, a nie art. 21 ust. 4 ustawy. Niemniej ta odmienność w niczym nie umniejsza przydatności zacytowanych orzeczeń na gruncie niniejszej sprawy. Konstrukcja warunków zwolnienia od opodatkowania dywidend wypłacanych przez spółki powiązane, wynikającego z dyrektywy 90/435/EWG, jest analogiczna, jak konstrukcja tych warunków wynikająca z dyrektywy 2003/49/WE, a dotyczących odsetek. Wspólnym warunkiem zwolnienia jest w tych dyrektywach wymóg nieprzerwanego, dwuletniego, kwalifikowanego posiadania udziałów przez spółki powiązane. Prawodawca krajowy zobowiązany był implementować obydwie te dyrektywy, co uczynił w przywołanych przepisach ustawy. Stanowczo należy więc odrzucić interpretację, że art. 93 § 2 pkt 1 w zw. z art. 93 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej są podstawą kontynuacji sytuacji prawnej spółki przejętej przez spółkę przejmującą, gdy chodzi o wypłatę dywidend, ale nie są taką podstawą, gdy chodzi o wypłatę odsetek, np., z tytułu nabycia obligacji wyemitowanych przez spółkę powiązaną.

Reasumując – przejęcie spółek w trybie przewidzianym w przepisach prawa handlowego, w tym art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych, oznacza w sferze praw i obowiązków podatkowych, że wszystkie te prawa i obowiązki trwają nadal. Można zatem stwierdzić, że sytuacja prawna po połączeniu jest w tej sferze taka sama, jak przed połączeniem. Szczególny przepis prawa podatkowego może tu oczywiście wprowadzać pewne modyfikacje, ale w niniejszej sprawie taki szczególny przepis nie istnieje.

Powyższe prowadzi do wniosku, że wskutek przejęcia spółki G. przez spółkę P., ta druga będzie kontynuowała okres nieprzerwanego posiadania udziałów w Skarżącej. Upływ dwuletniego okresu posiadania tych udziałów, o którym mowa w art. 21 ust. 4 ustawy, po dokonanym połączeniu obydwu spółek, nie będzie mieć wpływu na zwolnienie wypłaconych przez G. na rzecz Spółki odsetek z podatku u źródła w Polsce.

Stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku, było więc prawidłowe, co Organ uwzględni w dalszym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.